Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
"I tak właśnie kończy się świat."
"Nie hukiem,"
"a skomleniem."
Dawno temu napisał tak pewien poeta,
którego już nikt nie pamięta.
Miał rację.
Zostało tylko skomlenie.
Nie ma już prawie żadnych miejsc,
o których można by powiedzieć, że są czyimś domem.
Została tylko droga.
Droga bez końca.
Nawet przyroda odmawia współpracy.
Ziemia, która nas żywiła nie ma już na to siły.
Wszystko stało się jałowe i martwe.
Czasami trafiają się jakieś dawne relikty.
Jakieś strzępy pamięci.
Tylko, że pamięć już nie jest nikomu potrzebna.
Nie da się cofnąć czasu.
Czas jest tylko miarą naszego rozpadu.
Zegarem, który już nawet nie tyka.
On już tylko gaśnie.
Jak wizja świata spod powoli zamykających się powiek.
Musiał wbiec w las.
Kurwa.
Wejdź ktoś na maszt i sprawdź z góry.
Odbiór.
Przy wrakach go nie ma.
Odbiór.
Kurwa.
Musimy dorwać skurwiela.
Wydawało się, że ostatnia wojna naprawdę była ostatnia.
Ale ona nigdy się nie skończyła.
Zamieszkała w nas.
Odbiór. Widzę światło przy powalonych drzewach.
Odbiór. Widzę światło.
Powtarzam. Widzę światło przy powalonych drzewach.
Przetrwanie stało się celem,
a każdy człowiek wrogiem.
Nie mogę go znaleźć.
Uciekam pośrodku niczego.
Została cisza.
Czekaj. Stój.
Spokojnie. patrz.
Odkładam.
Jesteś ranny?
Widzę, że jesteś.
Gonią cię?
Tu każdy trafia. Tu jest takie miejsce do umierania.
Może dlatego ty tu trafiłeś?
Przeznaczenie.
Wiesz, słonie miały takie miejsce...
Słonie?
No, poważnie.
Jestem śmiertelnie poważny, jak kula w sercu.
Jesteś tu sam?
Już nie.
I tak powinno być.
Brakuje tylko muzyki.
Zostań tam.
Spokojnie.
Zostaw mnie już.
Już dobrze.
To znaczy.
Nie do końca, ale...
zawsze mogło być gorzej.
Teraz mi wyjdzie uważaj.
Czas się dla ciebie zatrzymał, Piotr.
Piotr.
Zostaw mnie.
Cholera.
Ciebie to ciężko zabić.
No i co jam z tobą zrobić, przybłędo? Co?
Czemu miałbyś cokolwiek robić?
Muszę iść.
Dokąd?
Nie dojdziesz do wyjścia nim cię nie pospawamy.
Nie patrz się tak na mnie.
Mógłbym Cię tak zostawić,
ale potem ciężko by było wynieść śmierdzące zwłoki.
Chociaż...
znałem takich, co by nie wynosili.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, przyjacielu,
że zapach palonego mięsa sprawia, że nadal robię się głodny.
Powiedz mi.
Boisz się bólu?
Zostań tu, aż nie wrócę. Tak?
Dawać go!
Grupa wypierdalać. Wypierdalać. Zabierz to.
No i co tam?
Jak minęła podróż?
Dlaczego uciekałeś?
Nie podobamy ci się?
Pewnie wiesz, że to nie ładnie nic nie mówić jak ktoś grzecznie pyta?
Ostatni, który tak milczał...
w sumie to on sam się zbawił.
Myśmy mu tylko pomogli.
Nieco...
Tobie też możemy.
Czego chcecie?
My?
My tylko niesiemy ludziom pomoc.
O, przepraszam za mój brak dobrych manier.
Przedstawiam grupę ludzi niosących innym
nadzieję na zbawienie.
Dobrze mówię?
Dobrze!
A ty?
Chcesz być zbawiony?
A może chcesz zostać jednym z nas?
Dobrze ci z oczu patrzy.
Bierzcie wszystko.
Zostawcie mnie w spokoju.
Obrażasz nas.
My tylko chcemy ci pomóc, a ty robisz z nas jakichś bandytów.
Nie ładnie.
No, powiedz.
Nie chciałbyś takiego wdzianka?
To są wasze sprawy.
Idźcie swoją drogą.
No dobra.
Sam wybrałeś.
Szczęka.
Masz szansę.
Daj to. Pokaż mu.
Dobra zbierzcie co tam ma i tamte fanty i spadamy.
Dziś jest Boże Narodzenie.
Chyba.
Gorączka zeszła.
Nie śmierdzi zgnilizną.
Chociaż najładniej tez nie pachniesz.
Wesołych Świąt.
Dzięki.
Ale nie uważam, żeby to był wyjątkowy dzień.
No tak.
Święta nie są już takie jak kiedyś.
Muszę iść.
Po co?
Gdzie ty idziesz?
Muszę już iść.
To się świetnie składa, bo ja właśnie też miałem wychodzić.
To krzyżyk na drogę.
Gdzie idziemy?
Ty nigdzie nie idziesz.
Nie, no idę.
Tylko, strasznie dzisiaj wieje.
No to lepiej zostań.
Też mi przygoda.
Co za bzdury.
Zostań. Wykuruj się.
Kto odpowiada nim wysłucha,
zdradza swoją bezmyślność.
Żartujesz sobie.
Nie, to ty chcesz teraz wychodzić.
- A ty co anioł stróż? - Dobrze wiesz.
- To nie ja wpadłem w twoje ramiona. - Ja wpadłem?
- A nie? - Nie
No to jak się w nich znalazłeś?
Niewielu ludzi zostało.
Skąd właściwie jesteś?
Znikąd.
Z miejsca, którego już nie ma. Co za różnica.
Czyli coś nas łączy.
Obaj jesteśmy znikąd.
Piotr,
powiedz mi coś więcej o sobie.
Miałeś żonę?
Co robiłeś, zanim to wszystko szlag trafił?
A po...
O, gdzie jest nigdzie?
Wiesz,
moi najbliżsi już dawno odeszli
i twoi chyba też.
Myślisz, że to przypadek?
Co?
Czy to przypadek, że obu nam nie wypaliła broń?
Nie wiem, jakie to ma znaczenie.
Dostaliśmy drugą szansę od losu.
Szansę?
Ludzkość jeszcze z żadnej nie skorzystała.
Ludzie z natury są źli.
Nie.
Ludzie z natury są dobrzy, tylko...
czasem o tym zapominają i...
sprowadzają zło pod swój dach.
Słuchaj,
wiem, że dużo ci zawdzięczam
i cały świat też,
ale ludzie są źli.
Widziałem to.
Widziałem niewinnych, którzy cierpieli. I wiesz co?
Nikt, nie zaprasza mordercy pod swój dach.
Rezygnujesz z każdej cząstki siebie.
Nic nie możesz na to poradzić.
Każdy twój ruch zamyka kolejne drzwi, aż zostają tylko jedne.
Miałeś swoją ulubioną piosenkę?
Nie pamiętam.
No to strzelaj.
Rzuć tytułem.
Było wiele fajnych piosenek.
Stałeś tam, jakbyś jakiegoś ducha zobaczył.
Długo tu mieszkasz?
Dlaczego tu zostałeś?
A niby gdzie miałbym być?
Gdziekolwiek.
No, ale tu jest gdziekolwiek...
i nigdzie.
Mógłbyś dołączyć do jakiejś grupy.
No to?
Długo tu mieszkasz?
Będzie kilka dni.
Ile?
Nie wiem.
Kilkanaście, a może kilkadziesiąt.
Co za różnica.
Mam tyle lat, że nie muszę pamiętać.
Owszem, mógłbym tak jak ty
tułać się po świecie.
Może bym i znalazł jakąś inną ruinę, ale...
Tu jest mój dom.
Tu mam swój bezpieczny kąt.
I czasem...
ludzie tutaj wpadają
z różnymi intencjami.
A ja lubię wyzwania.
Dzięki temu też nie bywam sam.
Tylko...
muzyki czasem brakuje.
Niedaleko jest strumień.
Nie dziwne, że wpadają tu ludzie.
Czy dlatego ty tu wpadłeś?
Dlaczego ja tu wpadłem?
Bo tu niedaleko strumień jest.
Pozwól, że cię jeszcze o coś zapytam.
Daleko zawędrowałeś?
Świat to wielkie koło.
No tak.
Dokąd można dojść chodząc w kółko?
Jakim cudem znaleźliśmy się w takim położeniu, w którym...
wyznaczyliśmy sobie ścieżkę bez powrotu.
Otacza cię świat wciąż pełen odcieni.
A ty widzisz tylko mrok.
Pamiętam jak dziesięć lat temu
znaleźliśmy stary magazyn.
Po trzech miesiącach żarcia psiej karmy
myślałem, że sam zacznę szczekać.
Ale to...
Dobre czasy to były.
Najlepsza była taka z białym pudelkiem na etykiecie.
Przetrwanie mimo wszystko.
Brat brata by zeżarł.
To ludzie zniszczyli ten świat.
Chcieliśmy sobie uczynić z Ziemi poddaną, a teraz...
siedzimy pośrodku niczego
i narzekamy na to jacy są ludzie.
Dokąd z tym zmierzasz?
Do ludzkiej natury.
Destrukcja i narzekanie.
No i co?
I do posiłku.
Smacznego.
Masz coś do picia?
A wiesz, że mam.
Dawno nic nie jadłem.
Można by to opić.
Po tym to, albo oślepniemy,
albo koniec świata będzie przyjemniejszy.
Piłeś to już, czy chcesz na mnie testować?
To były czasy.
Szczególnie jak się miało jaja.
Kurwa.
Co to jest smar do czołu?
Całe trzy butelki tego były.
Kojarzysz te zamknięte strefy?
Znalazłem taką z lotniskiem.
Wtedy już grubo było.
Mało kto tam już został, ale
zdarzało się, że żarcie zostawiali.
Pomyślałem sobie, że zakradnę się w nocy
i przeszukam.
No to idę
ciemno
zimno, strasznie.
Ale znalazłem magazyn.
Nie ruszony.
Całe kupy zapasów.
Podchodzę bliżej, patrzę na drzwi.
Kłódka.
Nietknięta.
Jeszcze lepiej.
Nikogo w środku nie było.
Rozglądam się
za czymś, czym mógłbym tę kłódkę rozwalić
Znalazłem jakiś
pręt czy łom.
Wbijam.
Naciągam, prężę się, napinam,
aż w końcu kłódka "trach".
Strzeliła, gdzieś poleciała.
Uchylam drzwi,
a one skrzypią tak jakby umarłego chciały obudzić.
Zaglądam do środka.
Ciemniej, niż na zewnątrz,
ale mówię "co tam".
Jeden krok, drugi, trzeci.
Już mam łom odkładać.
Kiedy słyszę takie...
sapanie.
Patrzę. Ślepia się na mnie gapią.
Myślę. Bestia jakaś.
W duchu się już z matką witam.
Nogi mam jak z waty.
Oczy mi się przyzwyczajają do ciemności.
Patrzę. Dzik.
A może świnia?
Dzika świnia.
Niech będzie dzik.
On się na mnie patrzy.
Ja się patrzę na niego.
I widzę. Szykuje się do ataku.
I nogą.
Ja sobie pomyślałem. Nie będę gorszy.
No to na niego warczę.
Łom na sztorc.
On na mnie leci.
A ja, hyc!
W bok.
Nie będę się z dzikiem bił przecież.
Co ja głupi jestem?
W każdym razie potknąłem się.
Poleciałem gdzieś w jakieś kartony, szmaty.
Zakurzyło się, zapyliło się. Zaplątałem się.
Myślałem, że już dawno po mnie.
Ale jakoś wyłażę.
Cicho.
Dzika...
Nie ma.
Poleciał gdzieś w mrok.
Żarcia tez nie było.
Ale...
To było!
I tak trzymam na specjalne okazje, bo to
i na humor dobrze zrobi i gdyby cię wszy oblazły
to zdechną suki.
Jedno jest pewne.
Po tym żadnych robali mieć nie będziemy.
Ludzkość to robactwo.
A ty jak zwykle.
Jakim cudem sobie jeszcze w łeb nie strzeliłeś?
Po kolei.
To ilu ich zabiłeś, co?
Dwóch, dwudziestu?
Po co liczyć?
Żeby nie stracić duszy.
Nie wierzę w takie rzeczy.
A w co wierzysz?
W siłę...
Tylko?
Wierzyłem kiedyś w miłość, ale ten świat przestał istnieć.
Jakbyś nie znał cierpienia, to skąd byś wiedział, że jesteś szczęśliwy?
Kurwa.
Dlaczego to robisz?
Nie wiem.
Muszę.
Nienawidząc zabijasz swoja duszę.
Po co mi dusza, jeżeli nie mam ciebie.
Było lato, pamiętasz?
Wzięliśmy samochód, namiot i pojechaliśmy przed siebie.
Wieczór na polanie, przy strumieniu.
Siedzieliśmy jak teraz.
Ty zauważyłeś je pierwszy.
Małe, jasne punkciki zapalały się jeden po drugim.
Najpierw było ich kilka, a potem nad wodą
było ich dziesiątki.
Świetliki.
Śmiałam się, że są to zaginione dusze,
ale ty powiedziałeś, że dusza nigdy się nie gubi.
Zabijając odchodzisz wciąż dalej.
Dalej?
Dla mnie nie ma już dalej.
Muchy dawno nie widziałem.
Pewnie poleciały do ciepłych krajów.
Serio.
Ziąb dzisiaj większy niż w radzieckiej lodówce.
Zima to dopiero będzie.
Muszę iść.
Piotr, zaczekaj.
Chcę ci pomóc.
Nie twój problem, nie twoja sprawa.
Co cię tam czeka na zewnątrz?
Może sam nie wiesz.
A może po prostu boisz się zatrzymać, bo wtedy przypomnisz sobie kim jesteś.
Zostań moim gościem, jeszcze tylko dzisiaj.
Znalazłem kiedyś takiego. No wypisz wymaluj jak ty.
Tylko bardziej wysuszony.
To z kolei przypomniało mi dosyć zabawną historię.
Dawaj.
Byłem wtedy z grupą ocalałych. To były początki tego.
Sam wiesz jak to było.
Ludzie już opuszczali miasta,
bo nie było co żreć.
Jeden z nich miał mapę.
Postanowili, że dojdą do jakiejś wiochy
i tam spróbują przezimować.
Po drodze któryś złamał nogę...
Mówię ci paskudny widok.
Kość wylazła na zewnątrz. Mięso rozwalone.
Szkoda gadać.
Cała reszta sobie poszła.
No, ale...
Mnie jakoś żal się zrobiło biedaka,
więc postanowiłem, że go doprowadzę,
bo tylko złamana noga, nie?
Dwa dni łaziłem z nim.
Śnieg padał wymieszany z tym smrodem w powietrzu.
Dwa dni zajęło mi zanim ich dogoniłem.
Wszyscy doszli do wioski
i nic ich nie zastanowiło, że...
ani chałupy nie zniszczone
cisza jakaś taka nienaturalna,
a już zupełnie nic ich nie tknęło, że śniegu w ogóle nie ma.
Z resztą
pewnie jak i oni pobiegłbym do ciepła.
Prawie sobie wtedy palce u nóg odmroziłem.
Gdyby nie to. że znalazłem ich w chałupie.
Wszyscy leżeli
cisi tacy
spokojni
jak to trupy.
W pokoju obok inni,
ale starsi. Tacy już bardziej wysuszeni.
Ci durnie przerzucili ciała i sami zajęli ich miejsce
i zaczęli się grzać
przy radioaktywnym pręcie.
Mówię ci...
Zwiewałem tak, że aż się kurzyło.
A co z nim się stało?
Z kim?
Z tym co złamał nogę?
Doniosłem...
zamarznięte zwłoki.
Widzisz,
i to mnie w tobie zastanawia.
Przejąłeś się losem człowieka, a to z kolei
pozwala mi myśleć, że życie ludzkie ma dla ciebie znaczenie.
Nie każde.
A na przykład życie psa?
Życie to życie.
No ten człowiek pewnie nie powiedziałby tego.
Pies też.
A może wszyscy jesteśmy zwierzętami.
Zwierzęta też łączą się w pary,
zabijają, odczuwają niesprawiedliwość.
Być może nawet szukają zemsty.
A ty szukasz?
Czego?
Zemsty.
Dasz mi wyjść jak ci powiem?
To może inaczej.
Spotkałem kiedyś księdza.
Na litość boską.
I ten ksiądz, wyobraź sobie zmienił moje życie.
Tyle miałem wspólnego z kościołem, co...
co ty z poczuciem humoru.
Wierzysz w fatum?
A nie, nie...
Ty wierzysz w tę swoją zemstę.
W każdym razie ten ksiądz
uświadomił mi, że wszystko co robimy wpływa
na to, co nam się przydarza.
No takie właśnie fatum.
To nie fatum tylko karma.
Może być i karma.
On miał całkiem sporo wiernych, bo...
ciekawe i mądre rzeczy opowiadał.
Ja też postanowiłem chwilę tam zostać,
bo wyobraź sobie to było zaraz po tym,
jak wpadłem w łapy wariatów co prawie mnie zjedli.
Prawie?
A co zabiłeś ich?
A ciebie zabiłem?
Wyobraź sobie, że masz duszę
i każdy uczynek zostawia w niej skazę, a każde morderstwo jest jak otwarta rana
przez, którą wkrada się mrok
i ten mrok w końcu cię pochłonie.
Za każdym razem,
gdy czynisz zło, albo...
omijasz kogoś w potrzebie
obojętny na jego los
twoja dusza nasiąka tym mrokiem
i ten mrok zaczyna się rozprzestrzeniać
najpierw na twoich najbliższych,
potem na ludzi wokół ciebie, aż w końcu...
stajesz się tak toksyczny, że sama twoja obecność zabija.
Tylko ten mrok nie znika.
Zostaje.
Nie da się zmyć krwi.
Ale tacy ludzie jak ten ksiądz jeszcze zmienią ten świat.
Ten świat pożre ich wszystkich.
Spokojnie
mamy jedzenie.
Przyjacielu!
Przyjacielu.
Spróbuj w innym języku.
Hello, friend.
Gdzie on jest?
Kto?
Gdzie jest trzeci?
Jaki trzeci?
Nie ma trzeciego. Kaput. Kaplica.
Stój.
Słuchaj, mamy jedzenie.
Spokojnie. No, nie wygłupiaj się.
Gdzie on jest?
Rozchorował się.
Spokojnie, będziesz do mnie strzelał?
Zabiłeś mnie.
Widziałeś?
On jest pierdolnięty.
Widziałeś?
Zabił mnie.
Nieźle dzisiaj grzmi.
Na twoim miejscu bym został.
Nie będę tu siedział wietrznie.
Ja cię tutaj nie trzymam. Możesz iść, ale...
Nie przepuściłbym takiej herbaty.
Cudowny aromat.
Dziś będzie wspaniały dzień.
Co z tego masz?
Być może potrzebujesz przebaczenia, ale...
nie masz kogo o nie prosić.
Dlaczego uważasz, że mój świat jest gorszy od twojego?
Nie gorszy...
smutniejszy,
bo bez miłości i bez nadziei.
Co ciebie tak ciągnie, tam na zewnątrz?
Jej już nie odzyskasz.
Zamknij się.
Twoja pogoń prowadzi donikąd.
Tutaj ludzie giną i trzeba się z tym pogodzić.
Ten świat jest skażony śmiercią.
Ci niewinni giną jako pierwsi.
Być może to dla niej błogosławieństwo. Nie pomyślałeś?
Jaki jest sens w tworzeniu większego...
Przestań!
Za każdym razem, gdy doświadcza cię los to ty
decydujesz, czy zostaniesz zraniony,
czy staniesz się mądrzejszy.
Więc im więcej rzeczy cię rani, tym mądrzejszy powinieneś się stać.
- Przestań. - No powiedz...
Powiedz jak miała na imię.
Przestań.
Agnieszka? Weronika?
A może Ofelia?
No, to brzmi dramatycznie.
Nie pamiętasz.
Nie pamiętasz jej imienia.
Piotr.
Posłuchaj tego.
Ania.
I nie działa.
Wszystko co dobre szybko się kończy,
a nie ma czym zalać smutków.
To było dobre życie, wiesz.
To, w którym muzyka była tak łatwo dostępna.
Jej brakuje mi najbardziej.
Tego że, pozwalała na chwilę zapomnieć
lub na zawsze pamiętać.
Świat to okrutne miejsce.
Każdego rzuci na kolana
i nie pozwoli wstać.
I to od nas zależy, czy pozwolimy, aby taki był.
Będzie cię kopał i walił
za każdym razem, kiedy będziesz próbował się podnieść.
Tak długo, aż sięgniesz dna.
Ale dzięki naszej walce
pojawia się promyk nadziei
i ten promyk może odbudować nawet zniszczony świat.
Mojżesz się jąkał
Gideon był tchórzem.
Abraham był stary.
Marii brakowało doświadczenia.
Cicho.
Piotr miał trudny charakter,
a Paweł...
Paweł był mordercą.
Bóg nie powołuje uzdolnionych
ale uzdalnia powołanych.
Chciałem się tylko schronić.
Nie mam złych zamiarów.
Wpuść mnie.
Jesteś tutaj sam?
Nie, no daj spokój.
Coś ty zrobił?
Chyba był sam.
Dlaczego go zabiłeś?
To był człowiek.
On mógł zabić nas.
Czy ty naprawdę nie masz już duszy?
A ty nie chciałeś mnie zabić?
To dlaczego nacisnąłeś na spust?
Jesteś pewien, że to zrobiłem?
Zabiłeś go bez powodu.
Ty co, lepszy?
Nie.
Nigdy?
Nigdy nie zabiłeś bez powodu?
Tak. Zabiłem
kobietę.
Zrobiłem to przez swój strach
to był wypadek, chociaż...
Czy mam prawo się tłumaczyć?
Odkąd dotarło do mnie, że mam duszę to boli.
Cholernie boli.
Co z tego?
Każdego coś boli.
Tak długo na ciebie czekałem.
Spójrz,
dokąd zaprowadziła nas ta droga.
Donikąd. Kpina, prawda?
Nigdy nie idzie się donikąd.
Dzisiaj porozmawiamy o tym jak konflikty wielkich mocarstw
wpływają na turystykę.
Podróżnik, fotograf, autor programów podróżniczych
Dzień Dobry.
Nie ukrywam, że Pana postać jest dla mnie bardzo inspirująca...
...dla słuchaczy oraz dla samej siebie,
bo również jestem fanką podróży
i mam takie pierwsze pytanie
Czy podczas podróży często Panu pomagają lokalni mieszkańcy?
Tak, regularnie pomagają, bo regularnie przytrafiają nam się dziwn...
Piotr, chcesz kurtkę?
No.
W Brazylii mieliśmy do czynienia z zepsutym samochodem,
Pomagał nam wtedy Hose właściciel jednej z kawiarni.
Świetnie to wspominam i mamy kontakt do dziś.
A czy z tymi ludźmi utrzymuje pan kontakty?
Są to jakieś zażyłości, przyjaźnie. Jak to wygląda?
Tak i polecam zdecydowanie mieć kontakt z ludźmi na całym świecie
jeżeli się dużo podróżuje, bo ja przed wyjazdem
jadąc w konkretny rejon świata często po prostu koresponduję
Nawet nie zawsze z ludźmi z danego kraju, do którego jadę,
bo nie zawsze jest tak, że znam wszystkich.
Ale...
Ania
Rozumiem, a czy miał Pan w swoim życiu takie doświadczenie,
że musiał Pan odwołać lub przełożyć swój wyjazd...
nie ze względu na sytuację polityczną, wojenną?
Kilka dni temu odwołałem wyjazd do Chin,
ponieważ jak wiemy...
panuje tam wojna. Spadają bomby na chińskie miasta.
Nie wiem, czy ten wyjazd dojdzie do skutku.
Oczywiście, że z wiadomych względów bezpieczeństwa.
Sytuacja w Chinach będzie coraz spokojniejsza.
Wszyscy żyjemy aktualnymi wydarzeniami tam,
więc trzymamy mocno kciuki
i tym smutnym akcentem zapraszam Państwa
na piosenkę zespołu Anarchy "My angel".
Wracamy po piosence.
Uwaga. To jest komunikat systemu alarmowego.
Wykryto atak rakietowy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
Znajdź chronienie w bezpiecznym miejscu
preferowane pod ziemią lub w solidnym budynku.
Z dala od okien i ścian zewnętrznych.
Możesz mnie zabić. Jestem gotowy.
Od dawna jestem gotowy,
Piotr.
Wróć do mnie.
Piotr.
Brakuje tylko muzyki.
Długo tu mieszkasz?
Nie wiem. Mam tyle lat, że nie muszę pamiętać.
Wyobraź sobie to było zaraz po tym, jak wpadłem w łapy jakichś wariatów,
co prawie mnie zjedli.
Słuchaj, mamy jedzenie.
Chciałem się tylko schronić.
Jesteś tutaj sam?
Co to jest?
Jaki piękny.
Śliczny dziękuję.
- Co czytasz? - Wiesz co, akurat o nawłoci.
Co za dziwna nazwa?
Nawłódź czy nawłoc?
Tak, bo mamy w ogrodzie i czytam, czy to jest chwast czy nie.
Ale chyba nie, bo robi się z niej herbatę.
Może napijemy się wieczorem?