Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FARMA ECHO VALLEY ZAŁ. 1981 R.
Dzień dobry, skarbie.
Musiałam wcześnie wyjechać, żeby podrzucić siodła. Nie obudziłam cię?
Wyprowadzisz konie, jeśli przestało padać?
Za jakąś godzinę będę w domu.
No chodź. Idziemy.
Może zostaniemy na weekend w domu?
Nadrobimy trochę zaległości.
Naprawię to pęknięcie na suficie.
KRESY SZCZEROŚCI
Hej, chciałam tylko przeprosić cię za wczoraj.
Byłam pijana i nietaktowna.
Będę w domu za pół godziny
i obsypię cię pocałunkami, póki mi nie wybaczysz.
Kate. Przepraszam.
- Nie chciałem cię wystraszyć. - Nie, spokojnie. Zdejmę tylko...
Jaki jest werdykt?
- Podejdziesz tam ze mną? - No nie wiem. A muszę?
Dobra. Chodź, Coop.
Widzisz to wgłębienie? Krokwie zawalą się lada dzień.
- To dopiero będzie problem. - Ile za wymianę?
Jeśli zostawimy gont, wyjdzie jakieś 9000 dolarów.
- Dobrze. Przemyślę to i dam ci znać. - Na spokojnie.
NAJLEPSI PRAWNICY 2021
- Dzień dobry, Kate. - Cześć.
Hannah, jeszcze się nie ubrałaś?
Mogłabyś chociaż przywitać się z Kate?
Cześć.
- Cześć, słonko. - Richard, skarbie, Kate przyszła, znowu.
Jestem w gabinecie.
Wybacz, muszę ją naszykować.
- Trafisz sama? - Jasne, dziękuję.
- Chodź, mamy mało czasu. - Idę, no. Rany, mamo.
- Dzień dobry. - Cześć.
Wejdź.
Szukam streszczenia sprawy.
Nowy asystent się nie sprawdza. Niczego nie potrafię znaleźć.
Usiądź, proszę.
Dzięki.
To będzie to.
Pisałaś, że chcesz porozmawiać o dachu?
Tak.
Randy rzucił fachowym okiem i niestety potrzebujemy nowego.
- Nie dziwi mnie to. - Wiem.
Dawałam mu jeszcze dwa lata.
- Przynajmniej. - Ile?
Ile?
9000.
Dziewięć? To jakiś kiepski żart.
Ale z gwarancją na dziesięć lat.
Co najmniej dziesięć.
Spotkałem w klubie Kathy Dumont.
Mówiła, że od pół roku odwołujesz lekcje jazdy jej córki.
Hilary Stafford mówiła to samo.
Przykro mi z powodu Patty,
ale nie mogę pompować kasy w upadający biznes,
zwłaszcza że nie jesteśmy już razem i nigdy nie chciałem tej farmy.
Jeśli nie umiesz jej utrzymać, trzeba ją sprzedać.
Pa, Richard.
- Pa, tato. - Pa. Miło było was zobaczyć.
- Dobrej zabawy. - Chodźmy już.
Dzięki.
Claire się nie odzywała?
Była tu niedawno.
Trzecia nad ranem, a ta wali w drzwi wejściowe.
Czego chciała?
A czego zawsze chce? Pieniędzy.
A to, że spełniasz jej wszystkie prośby, w niczym nie pomaga.
To nasza córka.
Obiecaliśmy coś sobie na spotkaniu z terapeutą, pamiętasz?
- Mamy nie umożliwiać... - Wiem, próbowałam.
- Naprawdę próbowałam. - Nigdy nie próbowałaś!
Pojawia się, błyska uśmiechem, a ty z chęcią udajesz, że wszystko gra.
Nie gra. Nasza córka jest ciężko chora.
Szczeka tylko, gdy ty przyjeżdżasz.
Karmisz go?
- Zaraz mi rękę odgryzie. - Nie gadaj głupot.
- Tak bardzo za tobą tęskniłam. - Ja za tobą bardziej.
Co to za strzecha?
I kto to mówi?
Umówię ci wizytę u fryzjera.
Musisz wrócić do dbania o siebie.
Czemu nie oddzwoniłaś?
Długa historia.
A właśnie. Mogę pożyczyć iPada, żeby sprawdzić wiadomości?
Jasne. Gdzie byłaś?
Znajomi Ryana wynajęli dom w Dewey Beach.
Nie odsłuchałaś wiadomości?
Nie, telefon mi padł.
- Był nowy. Już się zepsuł? - Ryan wrzucił go do oceanu.
Plum. Żarcie dla ryb.
Dlaczego to zrobił?
Bo to skurwiel.
Odegrałam się na nim.
Zanim wyjechałam, zabrałam mu rzeczy z szafy
i zrzuciłam je z mostu.
Pewnie właśnie dostaje pierdolca.
O Boże, miałam rację.
Zadanie wykonane.
TO NIE JEST ŚMIESZNE. GDZIE SĄ MOJE RZECZY?
No wiesz, Claire?
Było nie wysyłać szmatom chujfotek przy swojej dziewczynie.
- To może z nim zerwij. - Zamierzam, i to sprintem.
Ale najpierw muszę mieć telefon. Podjedziemy do sklepu?
Dobrze. Wprowadzę konie i możemy ruszać.
Jesteś głodna? Chcesz tosty?
Padam z głodu.
No to...
dobrze się czujesz?
Jestem czysta, mamo. Jest git.
Cudownie, że przyjechałaś.
Ty zazdrośniku, ty.
Pójdziemy jutro popływać w jeziorze?
Dobrze ci to zrobi.
Zobaczymy.
Jako dziecko byłam pewna, że mieszka w nim duch.
Tak, dobrze to pamiętam.
Nazwałaś go Ariel, prawda?
- Nie, Aurora. - Aurora.
Duch Jeziora Marsh Creek.
Taki straszny.
Ja otworzę.
Gdzie moje rzeczy?
Boże, co ci się stało?
Nie leć w chuja. Wiem, że je zabrałaś.
Nie wiem, o czym mówisz.
Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo mam przez ciebie przejebane?
W torbie miałem pół kilo. Powiedziałem Jackiemu, że je ukradłaś.
- Jeśli ich nie oddasz... - Co?
- Jackiemu? - ...przyjdzie po ciebie.
Pojebało cię do reszty? Czemu mi to zrobiłeś?
Bo się kurewsko boję.
- Znasz go. - Nie mów mu, gdzie mieszkam.
Nie mów Jackiemu, gdzie mieszkam!
Hej. Wszystko w porządku?
Wychodzę.
Dokąd?
Dokąd idziesz?
Skarbie? Nic ci nie jest?
Claire?
Claire.
Wstań, proszę. No już, wstań.
O tak.
Okej. Właśnie tak.
Claire.
Musimy pogadać o wczoraj.
Pójdę popływać.
To samo nie zniknie.
To już 15. raz. Zaraz ręce mi odpadną.
Pamiętam te dni.
Ale będzie łatwiej?
O Boże, nie. Zobaczy pani.
Tylko żartuję.
Każdy dzień to dar.
Mam skoczyć przodem czy tyłem?
Tyłem!
Ale wy tak nie róbcie.
Musicie mi obiecać.
Pokażcie ręce.
- Obiecujemy. - Nie ten palec!
Skacz!
Dobra!
Trzy, dwa, jeden.
Ostatnio wyskoczyła mi w komputerze reklama
szkoły policealnej w Chester.
Reklamy tak po prostu nie wyskakują.
Musiałaś to wyszukiwać.
Nieważne, skąd się wzięła.
Ważne, że mają zajęcia z pisania kreatywnego.
Czemu to ważne?
Powinnaś pomyśleć o powrocie do szkoły.
I świetnie piszesz.
Co takiego napisałam, że tak uważasz?
To opowiadanie.
O matce, która gubi dziecko w zoo.
O czym twoim zdaniem było?
Dla mnie było...
o poczuciu żalu.
Nie z taką myślą je pisałam.
Czyli je spieprzyłam, tak jak całe moje życie.
Nie znoszę, gdy tak mówisz.
Cześć, skarbie.
Jak leci?
Nie wiedziałem, że tu dorastałaś.
Konie i zielona trawa...
To piękne.
Tak jak ty.
Jak mnie tu znalazłeś, Jackie?
No chodź.
Rany.
Za nic nie rozumiem, co ty w nim widzisz,
bo widzę, jak patrzysz na mnie.
Nie patrzę tak na ciebie, Jackie.
Nie?
Nie.
Gdzie mój towar?
Ja go nie mam.
Nie masz?
Wyrzuciłam przez przypadek.
- Nie wiedziałam, że tam jest! - Co? Ty durna suko!
Pojebało cię? Co zrobiłaś?
Hej! Zostaw ją.
Co?
Co mówiłeś?
Co?
O kurwa!
- Dokąd to? Wracaj. - Jackie.
No co? No już, w porządku.
Nie chciałem tak mocno.
Oddychaj. Oddychaj spokojnie.
Oddychaj spokojnie. Już dobrze.
Hej! Zostaw ją!
Bierz te łapy!
Jesteś cała? Wstań.
Co tu się dzieje?
Bardzo przepraszam, pani Garretson.
Pani jest mamą Claire.
Właśnie podziwiałem, jak tu pięknie.
- Konie... - Kim jesteś?
Bliskim przyjacielem pani córki.
Niestety...
zdradziła moje zaufanie i zabrała coś, co nie było jej...
- Nie ukradła, tylko wyrzuciła. - Zamknij się.
I teraz mam przechlapane u ludzi, z którymi wolałbym nie zadzierać.
Uciekaj, mamo! To świr!
Czemu mówisz tak o bliskim znajomym?
- Nie jest moim znajomym! - Odejdź albo wezwę policję.
Dobra, ale żeby było jasne,
ta narkuska ma dwa wyjścia:
albo odda towar, albo zwróci hajs.
Wynoś się.
No chodź, ty żałosny...
Pa, Claire!
Kto to był?
Pamiętasz, jak mówiłam, że wyrzuciłam rzeczy Ryana?
- Coś w nich było. - Masz na myśli narkotyki.
Nie wiedziałam, że tam są. Naprawdę o nich nie wiedziałam.
On wie, gdzie mieszkamy. A jeśli tu wróci?
- Nie wróci. - Nie wiesz tego.
Nie pozwolę mu, mamo.
Do cholery, Claire.
Poważnie?
Mamo.
Wyjaśnię ci to.
Mamo.
Mamo!
Co on tu robi?
Co z twoim sprintem?
Ma przeze mnie problemy i prosił, żebym cię przeprosiła za to,
- że sprowadził tu Jackiego. - Mam to gdzieś. Ma odejść.
Dlatego na kilka dni zaszyjemy się na biwaku.
Żebyś mogła sobie poćpać?
Nie, mamo. Pomieszkamy w namiocie.
Masz, weź to.
Narcan. Wiesz co?
Weź wszystkie na wypadek, gdybyś znów przedawkowała.
Potrzebuję kasy.
Idź już, Claire.
Pójdę, ale potrzebuję kasy na jedzenie i sprzęt.
Jedzenie i sprzęt? Masz mnie za idiotkę?
Ryan ma przeze mnie kłopoty.
- Tym razem na poważnie. - Nie.
- Przysięgłam ojcu... - O Boże! Ta przysięga!
Jebana przysięga! Wy i ta wasza jebana przysięga!
- Przysięgam mieć wyjebane na córkę! - Wyjebane? Poważnie?
- Potrzebuję pieniędzy! - Nie mam pieniędzy!
Wszystko wydałam na twoje leczenie, ale nie pomogło!
Dokąd idziesz, mamo?
Mamo, mam kłopoty!
Mamo, potrzebuję pieniędzy!
Mamo, potrzebuję pomocy!
Mamo, daj mi pieniądze!
Mamo, otwórz drzwi!
Mamo, otwórz drzwi! Daj mi czek!
Znów się w to bawimy?
I tak go unieważnię.
Nie, nie zrobisz tego.
Oczywiście, że zrobię.
- Tym razem nie. - Nic mi nie zostało.
Wszystko zabrałaś.
Muszę żebrać u ojca na utrzymanie farmy.
Pojebało cię?
Nic ci nie jest?
Ryan!
Czego?
Wsadź psa do mojego samochodu!
Co ty robisz?
Zabieram Coopera.
Wywiozę go tak daleko, że nie znajdzie drogi powrotnej
i umrze z głodu lub gorzej.
Daj mi czek, mamo.
Ryan!
Ryan, złapałeś Coopera?
Próbuję!
Znajdź go i wsadź do cholernego auta!
Cooper!
Nie wiem, gdzie on jest!
Ryan, pośpiesz się!
Cooper!
Posrało cię, mamo?
- Daj mi tego jebanego psa. - Nie!
Oddawaj psa.
- Nie! - Oddawaj...
Mam ci wyrwać te wszystkie kudły?
- Chodź. - Puszczaj mnie!
Puszczaj mnie!
Nie masz przyjaciół, ojciec cię nie znosi, wszyscy cię nie znoszą poza mną!
Kurwa!
Idziemy, Claire.
Pośpiesz się.
Les?
No proszę.
Cześć.
Hej.
- Znalazłaś się. - Dobrze wyglądasz.
A na ciebie strach patrzeć.
- Minęły wieki. - Cześć.
Co cię tu sprowadza?
Musiałam podrzucić przyczepkę Nelly Godschalk z Derby Ranch.
Jak się miewa Nelly?
Nadal jest starą jędzą.
Zawsze gdy wyjeżdżam, mam ochotę przywalić jej w dziób.
Dawno jej nie widziałam.
W zasadzie nikogo dawno nie widziałam.
Niewiele tracisz, zaufaj mi.
Kto ci pomaga z farmą?
Nikt.
Nikt?
Boże, na głowę upadłaś?
Ogarniałyśmy to we dwie z Patty.
Jak się trzymasz?
No wiesz...
Dzięki Bogu muszę dbać o konie, inaczej nie zwlokłabym się z łóżka.
Minęło raptem dziewięć miesięcy...
a stało się tak nagle.
Tak, masz rację.
Tylko że...
nie mam z kim o niej porozmawiać, wiesz?
- Możesz zadzwonić. - Nie chcę zawracać ci głowy.
Nigdy nie zawracasz.
Dzięki.
Może pomogę ci dziś na farmie, a potem zostanę na noc?
Masz swoje obowiązki.
Nie chrzań.
Matka Joan przyjechała.
Muszę od niej odpocząć.
Zrobimy kolację,
nawalimy się jak szpadle
i będziemy sikać ze śmiechu.
Dobrze.
Wróciłaś do udzielania lekcji?
Próbuję.
Obdzwaniam klientów.
Jak nowy.
Rozbiłam naszą rodzinę.
To ja się zakochałam w „pomocnicy-lezbie”, jak to Richard lubi mówić.
- Tak. - Zaraz zamówię jedzenie.
Dla mnie cokolwiek, byle nie wegańskiego indyka.
O Boże.
Pamiętasz, jak Patty zaserwowała go na srebrnej tacy?
Była taka dumna.
- Chryste, smakował jak skisła kupa. - No.
A co u Claire?
Ostatnio mówiłaś, że wróciła na odwyk.
Znowu go przerwała.
Jezu.
Jestem zbyt nudna, żeby mieć taki bałagan w życiu.
Nie masz bałaganu.
Przeżywasz żałobę po Patty.
Nie dołączają do tego instrukcji.
Ja pierniczę.
Idealny tekst na kartkę.
„Żałoba.
Nie dołączają do niej instrukcji”.
O kurde, no.
Dobra, prześpijmy się trochę.
- Z chęcią. - Dobra...
Jedna za drugą.
Łatwizna. Możemy jeszcze potańczyć.
Dyskoteka zamknięta.
Szlag.
O Boże.
- Moja skarpetka. - Tak.
- Muszę do łóżka. - Już.
Muszę.
Dziękuję.
Śpij.
Les?
NADAL NIE POTRAFISZ TAŃCZYĆ. KOCHAM CIĘ! DZWOŃ. L
Cześć, skarbie. Znalazłam i uspokoiłam Claire.
Ma straszne wyrzuty sumienia.
Zjemy coś szybko i przywiozę ją do domu.
Pogoda oszalała z tą śnieżycą.
Drogi są tak zasypane, że powrót trochę nam zajmie.
Odpocznij.
Mocniejszy kontakt na zewnętrznej wodzy.
- Dobrze. - Wyprostuj się, Mal.
Do cholery, wyglądasz jak Quasimodo.
Emmo, pozwolisz?
Mamo, dopiero co mnie pochwaliła.
Wykorzystuj wszystkie mięśnie,
- żeby się prostować. - O Boże, dasz żyć?
Spokojnie.
Co ty tu robisz?
Potrzebuję pomocy.
Dobrze.
Dobrze. Ściągnijmy to z ciebie.
Krwawisz?
Nie. Przepraszam, mamo.
To Ryana.
Uspokój się. Oddychaj.
Znów zaczęliśmy się kłócić.
Serio nie wiedziałam, co było w torbie.
- Co było w środku. - Wiem, wierzę ci.
Popchnęłam go.
Nie chciałam tak mocno.
Spadł ze zbocza, uderzył się w głowę i...
pękła.
- Co pękło, kochanie? - Jego głowa...
Wszędzie było pełno krwi, mamo.
Wszystko z nim dobrze?
Zadzwoniłaś na policję?
- Nie. - Dlaczego?
To był wypadek.
Kłóciliście się, upadł i uderzył się w głowę.
- To nie zbrodnia. Nie ma powodu, żeby... - Nie. On nie upadł.
Uderzyłam go kamieniem.
Był wściekły, a ja się wystraszyłam. Szedł na mnie i ja wtedy... Mamo.
Co my zrobimy, mamo?
Gdzie on teraz jest?
Zadam ci pytania, a ty musisz mi szczerze odpowiedzieć.
Dokąd pojechaliście?
Valley Forge.
Po prostu zaparkowaliśmy i wybraliśmy miejsce.
Zameldowaliście się?
Była tam recepcja?
Nie, nic z tych rzeczy.
Zaparkowaliśmy na poboczu, a potem weszliśmy głęboko w las.
Ktoś was widział?
Nie.
Nikt nie widział, jak parkujecie i nikt nie widział was w lesie?
- Nie, my tylko zaparkowaliśmy... - Claire, to ważne.
Nie, mamo.
Boże, chyba nie.
Przyjechaliśmy późno, a następnego dnia poszliśmy na spacer, więc może ktoś
- widział nas nad wodą. - Dobrze.
Dobrze.
Masz komórkę Ryana?
Ktoś wie, gdzie byliście?
Nie.
Dobrze. Idź do swojego pokoju, zdejmij ubrania, włóż je do torby
i nie wychodź, póki nie wrócę.
Nie wrócisz skąd?
Rób, co mówię.
WITAMY NAD JEZIOREM MARSH CREEK
Co zrobiłaś?
Zajęłam się tym.
Wszystkim.
Posiedzisz ze mną trochę?
Musimy omówić parę rzeczy
i ustalić wspólną wersję na wypadek pytań.
Wróciliście z biwaku.
Pokłóciliście się, ja to widziałam, a potem Ryan odjechał.
- Czemu Ryan miałby tu być? - Bo przyniosłaś tu jego telefon,
a jeśli policja sprawdzi logowania, dowie się, że tu był.
Więc to nasza wersja.
Wróciliście z biwaku, pokłóciliście się,
ja to widziałam, a potem Ryan wyjechał, a ty całą noc byłaś ze mną w domu.
Gdzie on jest?
W Jeziorze Marsh Creek.
Czemu tam?
Bo było późno i nie sądziłam,
- że zdążę go sama zakopać... - Boże.
O Boże, mamo.
Claire, musisz być silna. Dasz radę?
- Przestań tak mówić. - Musisz.
O nic nie prosiłam. Nie kazałam ci...
Nie musiałaś. Zrobiłam to, bo się kocham.
Kocham cię i nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
Co się stało?
- Jackie. - Co za Jackie?
Ten koleś, co tu był, któremu Ryan wisi kasę.
Śledził mnie i groził, że mnie zabije.
Co powiedział?
Podszedł i przystawił mi lufę do brody.
- Groził mi. - Spokojnie.
Świruję, bo on rozpytuje o Ryana,
więc ludzie zaczną się zastanawiać, gdzie on jest i...
Ile Ryan jest mu dłużny?
Dziesięć tysięcy.
- Ciała wypływają. - Co?
Czytałam, że ciała wypływają, zwłaszcza gdy jest upalnie, jak teraz.
Taka bakteria się rozmnaża i ciało pęcznieje od gazów
i wypływa na powierzchnię.
Ktoś tu wreszcie zmądrzał.
Tyle wynosi dług mojej córki, więc to koniec.
Teraz ty ustalasz zasady? Co, mamuśka?
Nieźle.
Udzielasz tu lekcji?
Jazdy konnej?
Zawsze chciałem się nauczyć, a właśnie wpadła mi w ręce gotówka...
Nie chcę cię tu więcej widzieć.
Zrozumiano?
To musi być udręka.
Co?
Mieć takie dziecko.
Wiecznie trzeba po nim sprzątać.
Już po wszystkim.
Nie będzie nas nachodził.
Wstawaj, śniadanie.
Cześć, tu Claire. Po prostu napisz.
Cześć, to ja. Dzwonię spytać, gdzie jesteś.
Oddzwoń.
Zmień nogę.
Dobrze.
Doskonale.
Oddychaj.
ZADZWOŃ DO MNIE, CLAIRE
Mogę pożyczyć iPada, żeby sprawdzić wiadomości?
ZNAJDŹ
IPHONE CLAIRE 94 KILOMETRY STĄD
Jak ty możesz tak siedzieć i całymi dniami oglądać telewizję?
Bo mam na to, kurwa, ochotę.
Twoja mama tam jest.
Co?
Claire.
Claire, otwórz.
Złaź z tej kanapy, dalej!
- Ona wie. - Claire, otwórz drzwi.
- Co się dzieje? - Rusz się! Zbieraj rzeczy.
- Ryan! - Tyłem, dalej.
Otwieraj!
- Claire. - Ruchy!
Kurwa mać!
No dalej.
Wysiądź z samochodu.
Wysiądź i porozmawiaj ze mną. Czyje to było ciało?
- Zamykaj! - Nie mogę!
W co mnie wrobiłaś?
Claire. No dalej, wysiadaj.
- Ryan! Nie! - Spierdalaj!
Ja pierdolę.
Otwórz drzwi, Claire.
Proszę.
KOCIE WARIUJĘ Z NERWÓW.
JA TEŻ. NIEDOBRZE MI.
WŁAŚNIE WYSZŁA. ZAŁATWIONE.
NIE WIERZĘ, ŻE TO ZROBIŁA!
DLA MNIE ZROBI WSZYSTKO.
USUŃ
JEZIORO MARSH CREEK GŁĘBOKOŚĆ
Jeśli przekroczy pani dwie godziny, będę musiała policzyć za cały dzień.
Dwie godziny mi wystarczą.
- Ta może być? - Tak, dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Co pani tu robi? - W zasadzie to nic.
Pływam. A dlaczego pan pyta?
Przekroczyła pani czas wynajmu łodzi.
- Obsługa się martwiła. - Niepotrzebnie. Wie pan...
zgubiłam obrączkę.
Próbowałam ją znaleźć.
Głupota.
Miałabym ją znaleźć w wielkim jeziorze?
- Chce się pani pośmiać? - Okej.
Zgubiłem obrączkę w podróży poślubnej. Na Florida Keys.
Żona chciała mnie udusić.
Ale jest dobra albo zła wiadomość.
Ślubu to nie unieważniło, prawda?
Prawda.
Może wystarczy na dziś?
Miłość, jaką znałam, była imitacją.
Teraz, gdy stanęłam w jej blasku, nie chcę już bez niej żyć.
- Patty, twoja kolej. - Raz kozie śmierć.
Kate, moja miłości.
Przez całe życie szukałam domu.
Dom jest wsparciem, przystanią.
Ty nim jesteś.
A najlepsze w dzisiejszym dniu jest to, że dla nas to dopiero początek.
Możecie się pocałować.
Chryste Panie. Jest druga w nocy.
- Wszystko w porządku? - Nie bardzo.
Co się stało?
Wszystko.
Cześć.
Co tu robisz?
To wszystko prawda, co mówiłaś w nocy?
Tak.
Chryste Panie.
Dobra, jedziesz ze mną do Wildvale.
Nie mogę zostawić koni...
Wszystkim się zajęłam.
Dwoje moich znajomych z rancza Denise Denman jest już w drodze.
Będą tu za pół godziny.
Odpoczniesz parę dni, a potem coś wymyślimy.
Spakuj się, Kate.
Jesteśmy.
Cześć.
Kochana.
Les mówiła, że jest ci ciężko.
Trochę, tak.
Zaparzyłam herbatę.
Dziękuję.
Proszę.
- Znasz drogę. - Okej.
Nie, ja się tym zajmę.
W porządku.
Zadzwoniła do twojej matki? O Boże! I co powiedziała?
„Znaleźliśmy Les w stodole z inną kobietą. Oddawały się pewnym czynnościom”.
„Jakim czynnościom?”, zapytała mama.
„Słyszeliśmy jęki natury seksualnej”.
„Och”, mówi mama. „Wspaniale. Czyli oddawały się właściwym czynnościom”.
Cudo.
Zdrowie pani Granderson i jej anielsko cierpliwego męża.
Ile lat ma pan Granderson?
Nadal ma tę piękną farmę?
Spalił ją.
Spalił? Dlaczego?
Zdiagnozowano mu Alzheimera.
Nie chciał obciążać dzieci kosztami opieki,
więc pewnej nocy podpalił strych na siano, tak żeby wyglądało na wypadek
i żeby dostał odszkodowanie.
Ale go złapali.
- Komu dolewkę? Kate? - Odrobinka może być.
Nie, ty nie.
Coś mi się zdaje, że jutro zostanę ze wszystkim sama.
Dziękuję.
- Już? - Boże.
Zdrowie.
Halo?
Co robisz w moim domu?
Wyjdź.
Nie ma mnie. Jestem daleko.
Więc powinnaś wrócić.
Musimy pogadać.
O czym?
O ciele, które wrzuciłaś do jeziora.
Jesteś tam?
Tak.
Teraz już rozumiesz, czemu powinniśmy pogadać?
Wrócę jutro.
W południe.
Proszę.
Kto to był?
Czyjś kuzyn.
Czyjś brat.
Czyjeś dziecko.
Nie zgrywaj się. Nazwisko.
- Chcę wiedzieć. - Nieważne.
Ważne jest to, że rozumiesz, jak bardzo masz przejebane.
Dobrze.
No dobra.
Ryan wisiał mi dziesięć patyków za wyrzucone przez twoją córkę dragi,
więc zaczął dilować, żeby to odrobić.
Ale że go swędziało, dorobił towaru, mieszając go z fentanylem.
Żadna tragedia, ale idiota przegiął pałę.
Dzieciak przedawkował towar, który Ryan mu sprzedał.
Ryan i Claire przyszli obsrani na maksa, więc ich uspokoiłem i wymyśliłem plan.
Powiem szczerze, nie sądziłem, że ty naprawdę to zrobisz,
ale Claire powiedziała, że tak, z racji bezwarunkowej miłości.
I miała rację. Pozbyłaś się ciała, oddałaś mi hajs i oto jesteśmy.
Claire wie, że to robisz?
Tak.
Nie, nie wie.
Wykorzystuję okazję.
Posunęłaś się tak daleko, to posuniesz się i dalej.
Czego chcesz?
Wypłynęło kilka spraw i muszę wyjechać na jakiś czas z miasta,
- ale wcześniej chcę zapłaty. - Już ją dostałeś.
Dałaś mi marne dziesięć patyków.
Chcę więcej. Nie dociera do ciebie?
Jestem lata świetlne przed tobą, paniusiu.
Na tę chwilę nikt nie szuka jakiegoś zaginionego ćpunka
i nikt go szukać nie zacznie, chyba że anonimowy donos
skłoni ich do przeczesania dna jeziora i rozpoczęcia śledztwa,
które niechybnie doprowadzi ich do Ryana, Claire i ciebie.
Jesteś w dupie.
Nie mam pieniędzy.
- Nie wciskaj mi, kurwa, bajek. - Z trudem wiążę koniec z końcem.
Stul dziób!
Masz w cholerę ziemi w jebanym Chester County.
Masz konie, stodoły i wielki dom,
więc nie zgrywaj biednej jak mysz kościelna,
bo masz w chuj i ja tego chcę.
Nie mogę.
Chodź tu.
Nie. Zostaw mnie!
- Puszczaj! - Wracaj!
Puszczaj!
- Zostaw mnie! - Przestań. Nie wyrywaj się.
Nie.
- Nie. - Patrz na mnie.
I po krzyku.
Nic ci nie jest.
Wszystko gra.
Nic ci nie jest.
Pobudka. Jezu, wstawaj.
Dałem ci 200 mg, a ty odstawiasz Śpiącą królewnę.
Wstajemy.
Dalej.
Zabrałem ci telefon, komputer, klucze do auta i do domu.
Nie ruszysz się stąd bez mojej zgody, jasne?
Czekam na hajs dwa dni.
Gdzie mam spać?
Ktoś tu mieszka?
Moja żona tu mieszkała, zanim się związałyśmy.
I co z nią?
Zmarła.
Traktor strzelił, koń ją zrzucił i skręciła kark.
Do dupy.
Nie chcę tu widzieć nikogo innego poza nami.
Zrób listę swoich klientów.
Napiszę im esemesa, że lekcje odwołane.
Nie jesz?
Nie mam apetytu.
Hej.
Nie karm go tym.
Smakuje mu.
Spójrz.
Pochoruje się.
Szlag.
PRZEPRASZAM
ZAPOMNIJ O MNIE
LEPIEJ BYŁOBY, GDYBYM UMARŁA
NAZYWAŁ SIĘ GREG KAMINSKI
O Boże.
Jezu, dzwoniłam chyba z 50 razy. Chcesz mnie przyprawić o zawał?
Pożar stodoły. Przez co wpadł Granderson?
- Co? - Zatrzymano go. Czemu?
Nie podoba mi się kierunek twoich myśli.
Po prostu mi powiedz.
Użył flary.
Zgłębił temat i chyba mu wyszło,
że podłożenie ognia flarą jest praktycznie niewykrywalne.
Ale go aresztowali.
Bo zostawił jakąś część flary.
Nie pamiętam co,
ale straż nie miała wątpliwości, że podpalenie było celowe.
Czemu o to pytasz?
Kate, na pewno wszystko w porządku?
Niedługo zadzwonię, dobrze?
Sto tysięcy za ubezpieczenie stodoły.
O ile ją spalisz.
Tak.
Jak chcesz to zrobić, żeby nikt od nich się nie pokapował?
Siano ulega samozapłonowi w 55°C.
To się często zdarza, a jeśli użyć flary, nie da się tego wykryć.
Jak długo musiałbym czekać na hajs?
Nie wiem. Może parę tygodni do miesiąca.
Nie.
Wymyśl inny plan.
To jedyne, na co wpadłam. Przemyślałam to.
Przemyślałam to dokładnie i obiecuję,
- że tak zdobędziesz pieniądze. - Jak?
Zanim przyjdzie odszkodowanie, będę na drugim końcu kraju.
Mogę cię zatrudnić na farmie i przelewać ci pieniądze w ratach,
co raczej nie powinno wzbudzić wątpliwości.
A konie?
Co z nimi?
Są ubezpieczone?
Tak, ale prowadzę stadninę,
więc nie wszystkie należą do mnie.
A ile należy?
Dwa.
Na ile są ubezpieczone?
25 tysięcy każdy.
Konie też spalimy.
Wtedy wyciągnę 150 tysięcy.
- Ale... - Pasi.
- Jeśli spalimy tylko moje konie... - Zdurniałaś do reszty?
Nie spalimy tylko twoich. Spalimy wszystkie.
Rusz głową.
- Kto to? - To Emma. Klientka.
Co ona tu robi? Odwołaliśmy lekcje.
Tak. Załatwię to.
Nie. Zostań tu.
Dobry.
Emma, prawda?
Gdzie Kate?
Obudziła się z gorączką.
Spokojnie, dobrze o nią dbam.
Przepraszam. Kim pan właściwie jest?
Jestem, kurwa, tym, nowym robotnikiem.
Zacząłem kilka dni temu.
Wezmę tylko derki pod siodło na pokaz w New Haven.
- Pomogę. - Nie trzeba, poradzę sobie.
Wyciągnę je.
Poradzę sobie.
Dobra.
Może pan iść.
Może się pan odsunąć?
Emma to straszna suka.
Dobra, spalimy to.
Ale ty się tym zajmiesz. Wszystkim.
Jak coś się spieprzy, nie chcę być z tym powiązany.
Hej, Dale. Doceniam, że udało ci się mnie wcisnąć.
Jasna sprawa.
Gotowe?
Tak. Ale zrobimy to między 2.00 a 3.00 nad ranem.
Ogień zdąży się rozhulać.
Zanim ktokolwiek zauważy i wezwie straż, będzie za późno.
Wporzo.
Hej, śliczny.
Wiem.
Wszystko będzie dobrze.
Wiem.
Powinieneś już jechać.
Wiesz, chyba jeszcze zostanę.
Upewnię się, że to zrobisz.
- Dobrze się pani czuje? - Nie bardzo.
Komendant straży mi doniósł,
że ogień podłożono intencjonalnie, pani Garretson.
Druciana stopka. Element flar drogowych.
Znalazł ją w miejscu zapłonu.
Co pan sugeruje? Że ja...
Mówiła pani o lokatorze w pokoju nad stodołą.
To pracownik, Jackie Lawson.
Spędził tu noc? Był u siebie?
- Auto stało, gdy szłam spać. - O której?
Pewnie jakoś o 22.00.
Kiedy zauważyła pani ogień, samochód Jackiego nadal tu był?
Nie. Dzwoniłam rano, żeby mu powiedzieć, co się stało,
ale nie odbierał.
Pani Garretson, w pokoju znaleźliśmy ciało.
Czy to Jackie?
Nie wiemy.
Jak pani się domyśla, jest zwęglone.
Pojedzie pani ze mną na komendę.
Przepraszam za zwłokę.
- Z dobrych wieści, znaleźliśmy Jackiego. - Dzięki Bogu.
Jak się poznaliście?
Z Jackiem? Przez moją córkę, Claire. To jej znajomy.
Szukał pracy, a ja potrzebowałam pomocy w stadninie
Jackie twierdzi, że nigdy dla pani nie pracował.
Nie mieszkał nad stodołą. W ogóle pani nie zna.
Nie zna mnie? Ale on...
Mieszkał i pracował na farmie.
Czemu miałby twierdzić, że mnie nie zna?
A klienci?
Musieli widzieć, jak kręci się po farmie.
Odwołałam lekcje.
Moja żona niedawno zmarła. Nie potrafię się po tym podnieść.
Przykro mi.
- Emma Hanway. - Słucham?
Emma Hanway to klientka.
Napisałam jej, żeby wpadła po derki pod siodła.
- Mogę dać panu namiary, jeśli to pomoże. - Prosiłbym.
Czy Jackie z kimś się trzymał?
Ktoś go odwiedzał? Wchodził do pokoju?
Wie pan, nie przyglądałam się dokładnie temu, co robił...
Ale była jedna osoba.
Przedstawił mi się.
Greg...
Kamiski. Kaminski. Coś takiego.
Rozpoznajesz go?
Nie.
To Greg Kaminski.
Zidentyfikowano go na podstawie danych dentystycznych.
Jego ciało znaleziono w Echo Valley dziś rano.
W pokoju nad stodołą.
No dobra, ale mówiłem już, że tam nie mieszkałem.
- Nie znam... - Wiem, że pracowałeś
na farmie, dowodzą temu przelewy.
Przelewy?
Pani Garretson przelała na twoje konto 2500 dolarów.
W dodatku jej klientka potwierdziła, że widziała cię na farmie.
Okej, zacznijmy, kurwa, od początku.
Cofnijmy się i zacznijmy jeszcze raz.
Opowiem panu, co się tam stało.
Opowiem panu, co naprawdę się stało.
Jezu, dzwoniłam chyba z 50 razy. Chcesz mnie przyprawić o zawał?
Pożar stodoły. Przez co wpadł Granderson?
Zostawił jakąś część flary.
Czemu to cię w ogóle interesuje?
Niedługo zadzwonię, dobrze?
WITAMY NAD JEZIOREM MARSH CREEK
To tutaj.
Odjechał.
Musimy iść.
Już dobrze.
Chodź.
Dobry konik. Leć!
Wykiwała was.
Wszystkich nas, kurwa, wykiwała.
Dla jasności...
Twoim zdaniem córka Kate
wraz z chłopakiem zabiła Grega Kaminskiego,
a Kate utopiła ciało w jeziorze.
- Wiem, jak to brzmi. - Nie skończyłem.
Potem podłożyła ogień za pomocą flary, którą ty kupiłeś
na stacji benzynowej półtora kilometra od farmy.
Wiesz, co myślę?
Greg Kaminski to znany narkoman. Ty byłeś jego dilerem.
- Coś się wydarzyło w tym pokoju. - Nie. Ni chuja!
Nie próbuj mnie w to wrobić!
- Opuść rękę. Usiądź. - Nie rozumiesz. Bierz łapy.
- Siadaj! - Zabieraj, kurwa, te łapy.
Już dobrze.
Już po wszystkim.
Tak. Słyszę cię, pajacu.
Dziękuję.
- Hej, Randy. - Cześć, Kate.
- Jak idą prace? - Dobrze.
Do końca tygodnia skończymy sprzątać.
Jak dobrze pójdzie, położymy dach przed zimą.
Wspaniale. Dzięki.
Randy! Generator szwankuje.
Muszę im pomatkować.
WYBACZYSZ MI KIEDYŚ?
Przejdź do kłusa roboczego.
Zostań w półsiadzie i przejdź do stępa.
Odrobinę wolniej.
Tak jest.
Cześć, to ja. Jedziemy do domu.
Powiedziałam Claire, że za karę przez dwa miesiące będzie sprzątała łajno.
- Przestań. - Chce ci coś powiedzieć.
Cześć, mamo. Przepraszam, że wiecznie wszystko chrzanię.
Hej, miałaś przestać.
Kocham cię, wiesz?
Słyszałaś? Szalenie cię kocha. Ja też.
Śnieżyca zelżała i wkrótce będziemy.
Napisy: Daria Okoniewska