Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Cześć. Tu wasza narratorka.
Przedstawię wam fakty na temat Elli,
ale wpierw zadbajmy o, jak sama to nazywa, „pełną przejrzystość”.
Pracuję dla niej, odkąd ukończyła prawo,
więc raczej nie będę obiektywna.
Mam świra na jej punkcie.
Poważnie.
Rok 2008. Sam środek globalnego kryzysu finansowego.
Ale też, w pewnym sensie, lepsze czasy.
Wszyscy jeszcze się lubiliśmy.
Zaledwie 34-letnia Ella
jest trzecią najmłodszą w historii kobietą piastującą jej urząd.
Brzmi dumnie, co?
Problem w tym, że wszyscy ukrywamy jakieś...
brzydko mówiąc, brudy, i albo je ogarniemy, albo nas pogrążą.
Biuro WICEGUBERNATORA
W przypadku Elli problemy zaczęły się, gdy miała 16 lat.
Nie chcę smęcić, ale należycie do szczęściarzy,
jeśli patrzyliście na inne,
zupełnie normalne, szczęśliwe rodziny
bez ukłucia zazdrości w sercu.
Trzeba się zbierać, panie McCay.
Los to cwana bestia.
- Przemowa. - W kieszeni płaszcza.
Potrafi nagle odmienić całe nasze życie.
Tak jak jedno słowo.
Zaczekaj.
Nikt nic nie powie?
A co tu można powiedzieć, córciu?
Case, przyniósłbyś mi szklankę wody?
Dobra.
Śmiało, Ella, słuchamy.
Dziękuję, ciociu.
Nie chcę udawać, że sam dzisiaj odchodzisz z posady dyrektora szpitala,
gdy tak naprawdę usuwają cię z powodu licznych...
relacji seksualnych ze współpracownicami.
Można tak to postrzegać.
To można też inaczej?
A mogę z lodem?
Nie.
Dobrze, niech będzie.
Obiecuję czytać ci do snu przez sześć tygodni.
Książki, które mają mnóstwo stron i żadnych obrazków.
A jak złamiesz obietnicę?
Zrobiłam tak kiedyś?
Inny punkt widzenia jest taki,
że te trzy kobiety napisały list poparcia.
Jesteś żonaty.
Wymagają dziś od nas tego,
żebyśmy stawili się tam jako rodzina i...
Możesz?
Sama już nie wiem.
Mamo.
Nie każ nam jechać.
Ja chcę.
Ale nie możesz.
Wiesz, co to traumatyczne doświadczenie?
No pewnie.
Case, nigdy nie udawaj, że coś wiesz. Bo ominie cię frajda dowiadywania się.
Jedyny sposób, by się czegoś nie nauczyć, to udawać, że już to wiesz.
No dobra.
Na „T”. „Trauma: psychiczny uraz wywołany szokiem emocjonalnym,
utrzymujący się wskutek wypieranych wspomnień.
Wywołuje zmiany w mózgu”.
To może nas spotkać, jeśli pojedziemy.
Nadal chcesz?
Nie, dziękuję.
No i dobrze.
Panie McCay, spóźnimy się!
Nigdy ci nie wybaczę.
Kocham cię. W razie czego dzwoń.
Sześć tygodni później nadchodzi drugie z pary nieszczęść.
- Są różne wyjścia. - Mówisz?
Nie widzę, żebym miała tu jakiś wybór.
Ja nie mogę być przy tym, jak powiesz Elli.
Co mi powie?
Skarbie, po prostu...
Twój ojciec dostał...
świetną propozycję pracy w Kalifornii.
Ciocia Helen będzie do nas wpadać.
Nie, mamo, nie mogę.
Ponad rok zbierałam punkty we wszystkich czterech przedmiotach.
To mi zepsuje plany na studia
i zmarnuję praktyki. Tyle rozmów, wypracowań...
I do tego jeszcze...
Nie wiem... w szkole ostatnio dobrze się dzieje.
Tyle ślęczałam nad pracą z socjologii.
Nauczyciel powiedział...
Powiedział, że...
Mogę ci pokazać.
Tata chce, żebyśmy zaczęli wszystko od nowa.
Po raz kolejny.
Mamo.
Czy możesz mi wyjaśnić,
dlaczego ciągle ci mało?
Bo naprawdę chcę zrozumieć.
Nadal go kocham.
W takim razie, Boże, chroń mnie od miłości.
Boże, nie słuchaj jej.
- Zaraz wracam. - Mamo.
- Znowu będzie tak samo. - Może. Pewnie tak.
Prawdopodobnie.
Twoja ciotka proponuje,
żebyś pomieszkała z nią.
Póki my z ojcem nie staniemy...
Do końca roku szkolnego.
A potem i tak wyjeżdżasz na studia.
Co?
Nie chcę, żebyś cierpiała przez moje błędy.
Ani mi się waż szukać w tym swojej winy!
Tym bardziej ty.
Ciociu, na pewno chcesz, żebym z tobą mieszkała?
Tak. O dziwo.
Nie śpisz?
Mama płacze?
- No. - Dlaczego?
Zrobiła sobie krzywdę.
Zostanę z tobą, aż nie uśniesz.
Jak ja cię kocham, chłopaku.
Teraz ty.
Jak ja cię kocham, dziewczyno.
CELUJĄCY MOŻESZ ZROBIĆ DUŻO DOBREGO.
A zaczęło się to tak...
Te trzy dni, które zmieniły wszystko.
Skończyłam czytać i już wiedziałam.
A jeszcze wcześniej poczułam.
- Dzień dobry, Estelle. - Dobry.
- Ten dziennikarz się uparł. - Co tym razem?
Seria „ostatnich ostrzeżeń”.
„Ja nie żartuję” zapisał wersalikami.
Ella, powinnaś z kimś o tym pogadać.
- Żeby posłuchać własnych myśli. - Wiem, masz rację.
Dziękuję.
- U Helen. - Dzień dobry, ciociu.
- Ella, cześć. - Cześć.
Tak sobie myślę, że może bym do ciebie wpadła.
No pewnie. Wszystko w porządku?
Tak. Tylko...
Potrzebuję czyjegoś spojrzenia.
Dłuższa historia. Opowiem na miejscu. Już do ciebie jadę.
Dobrze, kocham cię.
Ja ciebie też. Pa.
Gubernator chce z panią rozmawiać.
- Jest w centrum kontaktowym. - Dziękuję.
Centra kontaktowe.
Pełne zgiełku pokoje wymyślone dlatego,
że w budynkach rządowych nie wolno pozyskiwać funduszy.
Dzień dobry.
Przepraszam za porę. Mówi senator...
Partie wynajmują więc takie centra,
gdzie wybrańcy narodu odbębniają dniówki,
prosząc o wsparcie finansowe.
Poprzednio wpłacili państwo 2000 dolarów.
- Owszem... - Wpiszę „pięć dolarów”.
- ...to absurdalne. - Dziękuję.
- ...na 50 dolarów. - ...zbawienne.
- ...dalsze wsparcie. - ...35 dolarów.
Mówi gubernator Bill Moore.
Gubernator Bill Moore, zwany pieszczotliwie gubernatorem Billem.
Znają się z Ellą od lat.
Stała na czele jego sztabu, kiedy był jeszcze burmistrzem Billem.
Dzwonię tylko, żeby podziękować za wpłatę...
500 dolarów.
Tak, proszę pani.
A jak się miewa...
Imię męża?
...Jerry? Wszystko u państwa w porządku?
To wspaniale.
Synowie pewnie rosną jak na drożdżach?
Znaczy, córka. Colleen. Oczywiście, pamiętam.
Ma już ile, cztery lata, prawda?
Studia medyczne?
No dobrze, nie zawracam już głowy. Dziękuję.
Przepraszam za pomyłkę. Głupich nie sieją.
Widzisz, jak ci się upiekło?
Mówiłam, że chętnie się tym zajmę. Lubię rozmowy z wyborcami.
Dlatego kiepsko ci wychodzą.
Na jednej spędzasz 45 minut.
Przejdźmy się. Chcę ci coś powiedzieć
Świat stop!
Tak trzymaj, gubernatorze!
Jesteśmy z tobą, Bill!
Tego, co ci powiem, nie możesz nikomu powtórzyć.
Dobra.
Stało się.
Gabinet.
Sekretarz zasobów wewnętrznych.
Jestem wśród kandydatów.
Lada chwila dadzą mi znać.
Musisz się przygotować, bo może mnie zastąpisz.
Gratulacje.
Coś nie tak?
- No... - W tej sytuacji
jeśli jest problem, nie chcę o tym wiedzieć.
- Na razie. - Na razie.
Problem był taki, że polityka to jedyna profesja,
w której można się utopić w kałuży.
A Ella miała za chwilę wdepnąć w coś znacznie głębszego.
- Cześć. - Cześć.
- Czemu stoisz na zimnie? - Co się dzieje?
Mam... niemożebny problem
i tylko tobie mogę powiedzieć.
Co jest?
Chyba dołożę ci kolejny.
Twój ojciec przyjechał.
- Jest w środku? - Tak.
- Po co? - Chce z tobą porozmawiać.
Ale możemy pójść do mnie.
- Chodźmy. - Albo...
Poświęcisz mu tylko chwilę. Zrób to dla mnie.
Nie chcę cię zmuszać.
Na lepszą manipulację mnie teraz nie stać.
Dobra. Dasz mi minutkę?
Pewnie, że tak.
- Ja tylko... - Na spokojnie.
Szesnaście lat temu, najgorszy dzień w życiu Elli.
Pogrzeb jej matki.
Bardzo dziękujemy. To wiele dla nas znaczy.
Co to za kobieta?
Nie wiem.
Dość czarnowidztwa. Nie zawsze masz rację.
Możesz na mnie liczyć.
Miałaś wspaniałą matkę.
Bogu dzięki masz oparcie w ojcu.
Dziękujemy za obecność i być może dobre intencje.
- Chodź. - Tak mi przykro.
Przepraszam.
Tęskniłam za tobą.
- Wiem, ale nie musisz tak często pisać. - Co to znaczy?
Bo muszę ci odpisywać, a strasznie dużo nam zadają.
To nie odpisuj za każdym razem.
Czuję, że powinienem.
Powinniśmy razem opłakać mamę.
Nie będę płakać.
Przepraszam.
W porządku.
Ale ja muszę.
Możesz pilnować, żeby nikt nie wszedł?
Nawet ciocia Helen.
- Mogę. - Dobrze.
Dobra.
Nie daj mu satysfakcji. Zero smutku. Zero nerwów.
„Zero smutku. Zero nerwów”. To co mi wolno?
Opancerzyć się.
Cześć.
Od razu mówię, że nie chcę rozmawiać o naszych dawnych sprawach.
Myślę, że i tak nie ma co,
skoro nie widzieliśmy się od... Ile to minęło?
Też nie wiesz?
Trzynaście lat.
Nie zdążyłem ci wyjaśnić tej historii z twoją przyjaciółką...
Od tego chcesz zacząć?
- Z dwiema. - Tak, z nimi.
- Człowiek na moim stanowisku... - Wiesz co? Rozumiem.
Mieliśmy dłuższą przerwę, więc rozumiem,
że chcesz odnowić kontakt.
Ale błagam cię... żadnych więcej przeprosin.
Eddie, mówiłeś, że zrozumiałeś.
Miałeś nie być sobą.
Ciocia chciała, żebym dzisiaj przygotował grunt,
zanim przejdę do tego,
po co tu przyjechałem.
- Ale jesteś na to za mądra. - To ty jesteś za głupi.
- I po spotkaniu, było super. - Siostra, proszę.
Słuchaj... Zmieniłem się.
- Wiesz dlaczego? - Eddie, nie.
Tak? Powiedz, jestem ciekawa.
Poznałem... niezwykłą kobietę.
Niemożliwe!
Jest psycholożką.
Na Berkeley. Ma doktorat.
Dzięki niej zrozumiałem, jak ważne jest naprawienie relacji z dziećmi.
- O nie. - Ella. Nie mogę stracić Olympii.
Do żadnej nie czułem tego, co do niej.
Jezu, Eddie!
Nie licząc twojej mamy!
To inna kategoria!
- Farbuje włosy. - Przeszczepia.
Tyle lat spychałam go w niebyt.
- Przykro mi. - Zjawia się nagle...
No wiem.
Nie ma co strzępić języka.
Powiedz lepiej, co cię sprowadza.
No dobrze. Ciociu...
Tylko, proszę, wstrzymaj się z uwagami,
póki nie skończę. Zgoda?
Spróbuję.
Miałam zawsze dbać o to,
żeby małżeństwo było dla mnie ważniejsze niż praca.
Przesadnie.
Wybacz.
Mów dalej.
Ale że moja praca nigdy się nie kończy
i codziennie wracam do domu wyczerpana...
W każdym razie odkryłam, że w budynku Kapitolu
jest praktycznie nieużywany pokój gościnny.
Zdarzało się, że w przerwie obiadowej...
spotykaliśmy się tam z Ryanem i...
no wiesz, mieliśmy chwilę...
dla siebie.
Seks!
Codziennie?
- Nie codziennie. - Ella.
- Słuchaj. - No?
Może zbyt kompulsywnie bierzesz za wszystko odpowiedzialność.
Kogo to obchodzi?
Pracownik ochrony, którego niedawno zwolnili,
jakimś sposobem widział nas przez zamknięte drzwi
i opowiedział o tym dziennikarzowi,
który teraz to wykorzystuje, żebym załatwiła mu dojścia.
Słońce, nie robisz nic złego, uprawiając seks z mężem.
Też tak myślałam.
Okazuje się jednak, że istnieje zakaz,
o którym nie wiedziałam,
niewłaściwego wykorzystania własności rządowej.
Jeśli to wyjdzie na jaw, gdy ogłoszą coś innego,
o czym nie mogę mówić,
ale sprawi, że będę na widelcu...
To wtedy...
Uspokój się, Ella.
Sama sobie wydaję się żałosna. Dobra, zapomnijmy o tym.
Po prostu wrócę do biura,
przestanę skomleć i sama potrzymam się za rękę.
Trochę się rozstroiłam.
To się nie powtórzy. Wybacz, ciociu.
Ciekawe doświadczenie. Kocham cię.
- Ella, czekaj. - Tak?
Boję się o ciebie.
Niepotrzebnie.
Lepiej martwmy się o Caseya. Znowu zerwał ze mną kontakt.
Wiesz, jaki on jest. Wszedł w tryb „Dajcie mi spokój”.
Obiecałeś, że z niczym nie wypalisz.
Eddie, zapomniałam, jak wygląda rozmowa z tobą.
Schrzaniłeś!
Jestem na ciebie zła. Idź sobie!
Nigdy w życiu nie byłem tak cholernie szczery!
A może...
to ona schrzaniła.
Olympia mówi, że Ella powinna mi wybaczyć dla własnego dobra.
Tak? To powiedz Olympii,
że nikt nie jest w stanie nadążyć z wybaczaniem ci.
Co mam zrobić, żeby ludzie uwierzyli, że się zmieniłem?
Wykastruj się.
- Przesadziłaś. - Ani trochę.
Case... to jeszcze raz ja.
Cześć.
Nie naciskam, ale...
Daj tylko znać, jak się masz. Dzięki.
Proszę pani?
To nic. Tylko...
Uroki rodziny.
Rozumiem aż za dobrze.
A co?
Moja matka, wie pani, ma...
Jak to się mówi?
Bzika. Ma bzika na...
Przepraszam, nie słyszę.
Możesz powtórzyć?
Moja mama ma... bzika na moim punkcie.
Na maksa. Jestem jej oczkiem w głowie.
Odwiedziła mnie niedawno.
Zatrzymała się w motelu z basenem.
Kiedy po nią przyjechałem, pływała sobie na takim dmuchanym leżaku.
- Fajnie. - W tym basenie.
Zobaczyła mnie i...
wstała, żebym miał gdzie usiąść. Pamięć mięśniowa.
- Nie wierzę. - Przysięgam. Wielki plusk.
- Niemożliwe. - Słowo. Kocham mamę, ale ten jej krzyk...
To najzabawniejszy dźwięk, jaki słyszałem.
- Wyobrażam... - To było jakby...
Cała rodzina ma teraz ubaw.
Dobrze, że jesteś. Bill tu na ciebie czeka.
Nie odbiera telefonów. Tylko tak siedzi.
Po cichu.
Dobra.
Wchodź, wchodź.
Cześć. Co nowego?
Przeszło.
Jestem w Gabinecie!
- Co nie? - To...
Natychmiast ustępuję, żeby być gotowym.
Na co najmniej 14 miesięcy zostajesz gubernatorem.
Gratuluję.
Sama byś tego nie osiągnęła.
- No nie wiem... - Daj spokój.
Pokonałoby cię to ciułanie na kampanię.
A ja nie zaszedłbym tak daleko bez twojego wkładu.
Spójrz na nas. Czy to nie piękne? Tyle sobie zawdzięczamy.
Dziękuję ci.
Dziękuję.
Poczekaj.
Póki tu jesteś... Obiecałeś trzy głosy do Ustawy dla mam.
Przysięgłeś. Sam z siebie.
To ważna rzecz. Program Zdrowy Start.
Dostęp do badań prenatalnych
w obliczu zalewu depresji i stanów lękowych...
Bill?
Obejmuje też projekt wizyt domowych do trzeciego roku życia.
Liczne badania pokazują, że to kluczowy okres rozwoju.
To odciąży sądy...
Ella! Musisz to sobie darować.
Pracowałam nad tym ciężko przez cały rok.
To prosty sposób na zapewnienie tym dzieciom dobrego startu.
Nie będę na pożegnanie pchał kontrowersyjnej ustawy.
Bo cóż szkodzi obiecać. Ile jest warte twoje słowo?
Jezu! Co jest z tobą?
Zejdź czasem ze swojego piedestału.
To powinno wejść w życie już rok temu.
- A tak w ogóle... - Dość! Odpuść.
Boże.
Niech to będzie lekcją przygotowującą cię do nowej roli.
No słucham.
Przez takie podejście
niektórym ludziom...
większości ludzi...
właściwie wszystkim tutaj
tak działasz na nerwy, że przestają cię słuchać.
W tej robocie inteligencja to za mało.
Żeby coś ugrać, musisz sprawiać, że głupi ludzie czują się mądrzejsi.
Nawet nasi ustawodawcy omijają cię szerokim łukiem.
Jeśli czegoś z tym nie zrobisz,
guzik załatwisz po moim odejściu.
A wtedy ten twój kipiący mózg, wszystkie twoje wysiłki
i napędzane moralną wyższością zarywanie nocek
zdadzą się psu na budę, którą sama sobie klecisz.
Czapki z głów, Bill.
To bolało.
Przecież to już było.
To jest nasza siła.
Ale odrobinę to protekcjonalne, co?
Gubernatorze!
Już wiedzą.
Gubernatorze!
Nowa gubernator przodem.
Jakaś rada na szybko?
Nie bierz zolpidemu kilka nocy z rzędu.
Gratulacje. Co pan czuje...?
To jest dzień Elli.
Jak prawie każdy człowiek, nigdy nie będę na świeczniku,
ale rozumiem, że nieobytym może być tam za gorąco.
A inni od początku jasno świecą.
Pani gubernator!
Bo są jak motyle,
które do lotu potrzebują ciepła.
Pierwszy dżentelmen, Ryan.
Właściciel sieci pizzerii.
Już, przestań.
To była szkolna miłość.
I tak, 17 lat temu...
pewien chłopak poznał pewną ciotkę.
- Czekaj no. - Co jest, kurde?
- Poczekaj! - Odbiło ci, kobieto?
- Co jest grane? - Stój!
Dość!
Dlaczego wykradałeś się z mojego domu?
Nie zamierzam odpowiadać.
Ale kondycję to pani ma!
Zadzwonię do twojej matki.
Proszę pani...
nie wie pani, jak się nazywam.
No schodź.
Boże.
Ella?
Dzień dobry, ciociu.
Czy on tu spał?
Kto?
Nie.
Kiedy przyszedł?
- Teraz. - Nie było dzwonka.
Widziałam go z okna. Otworzyłam.
A dlaczego uciekał?
Nie wiem, może się spieszył.
Ach tak.
Jak się nazywa?
Bo co?
Bo imiona pozwalają nam rozróżniać ludzi.
- Zadzwonisz do jego rodziców? - Tak.
W takim razie...
nie mogę ci powiedzieć.
Uprawialiście seks?
- Słucham? Żartujesz sobie? - Nie zaprzeczyłaś.
Skąd to pytanie?
- No co ty. - Nie słyszę „nie”.
Nie! On tylko...
Nie chcę słyszeć ani jednego kłamstwa więcej.
Spóźnię się do szkoły.
Więc idź.
Ale...
przed naszą kolejną rozmową dobrze zastanów się,
czy powiesz mi prawdę
o tym chłopaku.
Jeśli postanowisz...
być może po raz pierwszy...
mnie okłamać...
wtedy, słońce...
stracimy bliskość, która między nami jest.
Podobam mu się.
Tak bardzo, że to aż dziwne.
Zamiast odstraszać, kręci go, że tyle się uczę.
Lubi we mnie to, że jestem poważna.
Uwielbia wymyślać, co mogłabym osiągnąć,
i wyobraźnia go ponosi.
I...
on jest z normalnej rodziny.
Wiesz, mają rodzinną firmę,
rozmawiają wieczorami,
grają razem w gry przy stole w jadalni i...
głosują, dokąd pojadą na wakacje.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Miał gumę?
Co?
Prezerwatywę!
Nie wiem, kiedy znowu wypuści mnie z domu.
Coś wymyślimy.
Poczekam.
Razem damy radę.
Wyjadę na studia i co wtedy?
Wiesz, że takie związki szybko się kończą.
Zdecydowanie lepsza jestem w działaniu.
Teraz działasz na mnie.
Nie znam drugiej takiej.
- O Boże. - Nie, słuchaj.
Pisane jest ci coś wielkiego, nawet nie masz pojęcia.
Ale cokolwiek to będzie, ja się tam wpraszam.
Ryan był wytrwały.
Nawet kiedy Ella wyjechała na studia.
Bywał u niej w każdy weekend.
Cześć!
Świetny jest, nie?
I jak to często bywa, wytrwałość się opłaciła.
- Ayden. - Tak?
Poprosisz do mnie jej ciotkę?
Na chwilę. Dzięki.
Cześć.
Wiem, że ma pani co do mnie wątpliwości. W ogóle się nie dziwię.
Nikt nie jest jej godny.
Ale też nikt nie będzie się starał tak bardzo jak ja.
Bądźcie szczęśliwi. Mówię szczerze.
Dziękuję, szczerze.
Case.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Przepiękna.
Twoja wiara w rodzinę,
pewność siebie,
twój optymizm,
to przekonanie, że życie ma dawać przyjemność,
i dążenie do tego.
Jesteśmy tylko my, reszta to żart.
- O mój Boże! - Dobra, dziękuję.
Ale szybko! 402 telefony. Osiemdziesiąt procent przychylnych.
Policja stanowa pyta, czy chcesz przejąć ochronę Billa.
- Nie, nie. - Tak.
- Nash wystarczy. Dzięki. - Tak.
Czyli nie.
Coś nie tak?
Niestosowna reakcja w dobie recesji.
Ludzie lubią oglądać zwycięzców.
W ogóle nie o tym mówię.
- I nie możesz... - No co?
Teraz ten dziennikarz na pewno ujawni tamto.
Ella. Masz swój taniec.
Na Kanale Czwartym. Zresztą na innych też.
Nie musimy.
Musimy. Kanał Czwarty.
Jak się tym...?
A w samo południe wydarzyło się to.
Nasza nowa gubernator i jej mąż
dają przykład tego, jak świętować awans.
Ta radość się udziela.
- No dobra. - Widzisz?
Wracamy o 18.00.
Nie znam się na tym.
Bądźcie z nami.
Dlatego masz mnie.
Możesz nie myśleć o tym dziennikarzu?
Znam faceta. Załatwię to.
- Naprawdę? - Pewnie.
Spytaj go, jak może coś publikować
na podstawie domysłów jakiegoś ochroniarza.
Ja mu powiedziałem.
- Co? - Kochanie...
Nie katuj się tym.
Facet usłyszał jakieś plotki
i spytał mnie o to.
Co miałem powiedzieć?
Że zamykaliśmy się tam, żeby pogadać?
Jasne, że nie. Poza tym to cię uczłowiecza.
Uczłowiecza?
Złe słowo.
Nie o to chodzi.
Musisz tylko... No proszę cię.
Skarbie. Kotku, słuchaj...
Błagam cię.
Cieszmy się tym.
Tak?
Nie ma co się nakręcać.
To nadal my.
Tak?
Nasza nowa gubernator i jej mąż podnieśli morale obecnych,
tanecznym krokiem rozpoczynając kadencję.
Halo.
Boże, wyglądacie cudnie!
Moje ciało spłynęło potem. Radosnym potem.
Masz może sekundę?
Jasne. Wszystko w porządku?
Tylko tobie mogę powiedzieć.
To od Ryana wyszła informacja o naszych przerwach.
Nie wiem, co o tym myśleć.
- Halo. - Jestem.
Żadnej reakcji?
Wolę ważyć słowa, słońce.
Ryan uważa, że za bardzo się spinam
i, Bogiem a prawdą, to bardzo w moim stylu.
Problem ze spinaniem się jest taki, że luzowanie to praca na oślep.
No.
Muszę kończyć. Powiedz szybko, co myślisz.
Chyba to, co zawsze myślałam.
Że twój mąż to bomba z opóźnionym zapłonem.
No cóż...
Ty z natury jesteś podejrzliwa wobec wszelkich przejawów optymizmu.
Okej...
Ryan to chłopak, który na rzecz brata zrezygnował ze studiów.
I rozcieńczał sos pomidorowy.
Miałaś do tego nie wracać.
Trudno zapomnieć,
kiedy ktoś upija się na imprezie...
- Cztery lata temu. - ...i przechwala się,
że jego knajpy wyciągają dodatkowe 300 000 dolarów.
- Dostosował przepis... - Rozwadniając sos!
Czemu to teraz robisz?
Przepraszam, kochanie.
Do diabła z tym.
Możemy przez chwilę po prostu się nacieszyć?
Ella, masz 34 lata.
Właśnie zostałaś gubernatorem
swojego rodzinnego stanu.
Nie mogę...
Po prostu...
Myślisz teraz o mamie?
Tak.
Ja też.
Dobra, to ja...
ogarnę się i działam.
Pani gubernator spłynęła.
Kocham cię. Pa.
A ja ciebie. Wracaj politykować.
Pa.
Przejrzałaś może poprawkę do Ustawy dla mam?
Wiem, że to dłuższa lektura.
Ale masz tam podsumowanie. Wystarczą trzy głosy.
Okej, Maggie, kończę.
Proszę pani...
Chcę tylko powiedzieć,
- że dobrze się dla pani pracowało. - Możesz powtórzyć?
Mówię, że praca dla pani to była przyjemność.
- Odchodzisz? - Pani odchodzi.
- Dokąd? - Dostanie pani ochronę gubernatora Billa.
O nie, Nash. Nie pozbędę się jedynej pogodnej osoby w moim otoczeniu.
Dziękuję, pani wice...
Pani gubernator.
Nawzajem.
O rany.
Nie chcę, żeby to była nasza ostatnia noc tutaj.
Co?
Mieszkajmy tu tak długo, jak się da.
Ale dlaczego?
Chcę chronić naszą...
Chcę, żebyśmy...
na tyle, na ile to możliwe... zostali tacy sami.
Nie musimy od razu przenosić się do rezydencji.
Zostańmy tutaj.
- To nie byłby precedens. - Dobra.
To znaczy...
Ale...
Ale mogę sobie zobaczyć...
posiadłość gubernatorską, nie?
Jasne.
To dla mnie frajda, skarbie.
- Wiesz? - Wiem.
To się nazywa zdrowe podejście.
Dzień zaprzysiężenia.
Zwykle tego dnia spełnia się czyjeś wielkie marzenie.
Dziękuję.
Przepraszam.
Wszyscy znamy realia.
Jesteśmy w kropce.
Będę wam służyć przez jedyne 14 miesięcy.
Trzeba szybko podjąć niełatwe decyzje.
Każdy dolar zainwestowany w edukację najmłodszych...
zwróci się nawet siedmiokrotnie w...
Wielu emerytów straciło świadczenia wskutek nieuczciwych praktyk...
Potencjał naszych dzieci w wieku pięciu lat lub młodszych...
Strajk nauczycieli byłby katastrofą...
Tak będzie, jeśli nie stworzymy wartościowego systemu przedszkolnego.
Tak jest!
I wreszcie...
- Wreszcie? - Najważniejsza rzecz.
By to zrealizować, potrzebujemy zgody ponadpartyjnej.
Zgody w miejsce ugody,
by nie tłamsić indywidualnej pasji i stawiać na prymat rozumu.
Podaj dalej, szybko...
Nasi prawodawcy potrzebują...
PODZIĘKUJ MI!
Nasi prawodawcy potrzebują czasu na konstruktywne przemyślenia,
by podejmować dobre decyzje, które określą naszą przyszłość.
Nie jest to możliwe,
kiedy spędzają od siedmiu do 12 godzin dziennie
na pozyskiwanie funduszy, co nie zostawia miejsca
na czytanie ustaw, które podpisują.
Cały ten czas i energię
marnotrawione na walkę o reelekcję powinni poświęcać służbie obywatelom.
- Do tego nas wybraliście. - Szybko.
W przeciwnym razie nietrudno wyobrazić sobie rzeczywistość,
w której porzuciliśmy obywatelski wybór...
NIE DZIĘKUJ MI I NIE WSPOMINAJ O MNIE!
...i urzędy rozdajemy tym, którzy zebrali największe sumy,
bo i tak to oni by zwyciężyli.
Dziękujemy!
Rząd funkcjonuje najlepiej w warunkach zaangażowania obywateli.
Bo jak to ktoś ujął:
„Jeśli nie wiesz, czego chcesz,
dostaniesz to, czego chcą inni”.
Prawda!
- Zabierajmy się więc do pracy. Dziękuję. - Ella, kochamy cię!
- I co myślisz? - Świetna jest.
W domu sobie posiedzicie. Wstajemy.
Dawaj, Ella!
Nie do wiary!
- Ani słowa o tobie. - Mamo. Ja się tym zajmę.
Moje gratulacje.
Estelle, był Casey? Zostawiłam mu wiadomość. Martwię się.
Pomartwić się z tobą? Żaden problem.
Nie, dzięki.
To nie było łatwe.
- Poradziłaś sobie. - Dzięki.
Czego chciała od ciebie ciocia?
Estelle.
Obiecałam, że ci nie powiem, żeby cię niepotrzebnie nie martwić.
Mleko się rozlało.
Pytała, czy Casey dzwonił...
- Mogę cię przeprosić, Estelle? - Poczekaj. Martwię się o Caseya.
To dorosły facet.
Może mnie poświęciłabyś chwilę?
Wiem... nie podziękowałam ci.
Nie wspomniałaś o mnie.
Bill nie chciał podziękowań. Pogubiłam się.
Gdybym podziękowała komuś innemu, źle by to wyglądało.
Chciałam tego uniknąć i przekombinowałam.
Jak zwykle.
No.
Przepraszam.
Naprawię to w jutrzejszym przemówieniu.
- I co powiesz? - Co chcesz, żebym powiedziała?
- Pytasz poważnie? - Tak.
Muszę pomyśleć.
Co teraz w grafiku?
Spotkanie z darczyńcami.
- Czas się zbierać. - Nie mogę.
- Casey? - Tak.
Wiem. Załatwię to jakoś. Ty rób, co musisz.
Dzięki.
Casey!
Casey! To ja, Ella.
- Cześć. - Hej.
No cześć.
Cześć.
Przede wszystkim dobrze cię widzieć.
Jak się miewasz?
Wiesz...
Przepraszam, że się nie odzywałem.
- To dlatego, że... - Nie szkodzi.
Nie chciałeś, żebym ci matkowała?
- Właśnie. - No tak.
Ciocia mówiła, że jesteś teraz gubernatorem.
Tak.
Dziwne, co?
Wcale.
Więc tu mieszkasz?
Nadal matematycznie rozgryzasz zakłady sportowe?
Tak, terminy gonią.
Muszę tylko...
A możesz później?
Średnio. Tutaj bardzo liczy się czas.
Chyba że tak.
A jak inne sprawy? Jak ci się układa?
Co z tą fantastyczną dziewczyną...?
Nie, nie mogę.
Nie chcę o tym mówić.
- Przepraszam. - Nie.
Mogę coś do picia?
- Tak. Weź sobie z... - Dzięki.
Masz jakiś kontakt z tatą?
Zostawia mi wiadomości głosowe.
Poważnie?
Tak...
Dzisiejsza była...
Zresztą puszczę ci.
Casey, chcę tylko, żebyś poznał Olympię.
Mów, kochanie.
Cześć, Casey.
Nie zatrzymuj. Zaraz będzie grubo.
Z tej strony Olympia.
Trochę to dziwne, ale może i dobrze, że poznajemy się w ten sposób.
Serio?
Z twoim tatą czytamy ostatnio dużo o przebaczaniu.
Myślę, że zrozumiał prawdę, którą pewna autorka ujmuje tak:
„Jeśli za mocno przyciskasz do piersi przeszłość,
twoje ramiona nie zdołają objąć teraźniejszości”.
Zostawię cię z tą myślą.
Pamiętaj, że kibicuję twojej rodzinie...
Aha.
...w procesie leczenia.
Pa.
Dobry Boże.
Jest tego sporo z kilku ostatnich dni.
Nie przesłuchałem wszystkiego, ale to są... mocne rzeczy.
Załatwię to z nim, dobra?
Byłoby super. Dzięki.
- Mogę? Nic dzisiaj nie jadłam. - Śmiało.
Chcesz?
Nie, dzięki.
Czemu ciągle patrzysz na zegarek? Czekasz na kogoś?
Nie, muszę pilnować terminów.
I nie chcę być na haju o tej porze.
Co?
Wreszcie się widzimy, a ty myślisz o paleniu?
To jest teraz dla ciebie najważniejsze?
Chciałem dotrzymać ci towarzystwa. Widziałaś etykietę?
Sok z cytryny, cukier.
Sześć dawek.
Umknął ci wielki napis „Konopie” z boku opakowania?
O Boże!
Nie!
W roku 2008 tylko 13 stanów,
w tym nasz, zalegalizowało medyczną marihuanę.
Ella ostro się temu sprzeciwiała.
- Umrę? - Niestety.
- Nie, naprawdę. - Ja nie żartuję! To jest... mocne?
- Całkiem. - Będę miała omamy?
To sativa. Łagodnie odstresowuje.
Mnie pomaga na lęki, poczucie winy,
pilnowanie wagi, takie tam.
Dobra, nie będę się nakręcać.
Dużo nie wypiłam. Będzie dobrze.
- Nie no, spoko. - A co?
Ciastka są mocniejsze.
Sójka nadal w gnieździe?
Tak.
Ktoś was zmieni. Pilnujemy polityki nadgodzin.
Cholera.
Przepraszam.
Przydałaby mi się dodatkowa kasa. Ten cały rozwód...
rozkłada mnie finansowo.
Należy jej się, bracie.
Wiem.
Sójce chyba zależało, żebyśmy my jej pilnowali.
Co robisz?
Potrzebujemy zgody na nadgodziny.
Załatwia teraz prywatną sprawę.
- Nie wolno jej przerywać. - Przestań.
Stary, jestem w dołku.
Zostało pięć minut.
- Do 79 dolców za godzinę. - Nie ma mowy.
Na koncie mam sześć dolarów, rozumiesz?
A... w niedziele dzieci są u mnie.
Chociaż wcale nie chcą.
Podnoszę najmłodszą – wrzeszczy.
Stawiam ją na ziemi – wrzeszczy. Zawsze jest źle.
Chcę mieć choć jeden dobry dzień, tak?
Jedno jedyne pozytywne, ciepłe wspomnienie.
Tego, że ich dokądś zabrałem
albo coś im kupiłem. Cokolwiek.
Jakieś miłe skojarzenie, zanim dojdą do wniosku,
że ich ojciec jest nikim, zerem. Że...
Próbujesz płakać?
Nie.
Nie, coś... coś się dzieje.
Coś...
Widzisz to? Nie wiedziałem, że tak się stanie.
No już, już.
Dobrze, możecie tam zostać.
Przyjąłem.
Skarbie? Jestem tu.
Przed posiadłością.
Mam służbę, samochód, gabinet
i ochroniarza na wyłączność, ja cię kręcę.
To wszystko prawda.
I... helikopter na życzenie.
Tylko w awaryjnych sytuacjach,
kiedy to jedyna opcja transportu.
Jest też fortepian.
Ryan, nie funkcjonuję teraz najlepiej,
więc dzisiaj zostanę tutaj, dobrze?
A ja zrobiłem, jak chciałaś.
Gadałem z tamtym facetem. Skasuje artykuł.
- Naprawdę? - Jeśli tylko...
Zapewnisz mu Specjalny dziennikarski dostęp
A ja dam mu znać W ciągu najbliższej godziny
Żadnego specjalnego dostępu.
To zwykły szantaż.
Ja wszystko rozumiem.
Ręka do góry, kto zakochał się kiedyś w niewłaściwej osobie.
Case?
Masz czasem...?
Zresztą nieważne.
Pamiętasz, jak pierwszy raz się zjaraliśmy?
Dla mnie pierwszy i jedyny.
Kiedy studiowałeś na MIT.
Byłam z ciebie taka dumna.
I wtedy odkryłam, że masz agorafobię.
Agorafobia jest wtedy, kiedy czujesz lęk albo kompulsję,
a nie jak nie wychodzisz z własnej woli.
Nie brnijmy w to.
Pamiętam to wyzwalające poczucie,
że nie muszę już niczego naprawiać.
Jakby złomowisko w moim mózgu zamknęło się
i nadpłynęły cudowne, przejrzyste myśli.
Oczywiście nigdy tego nie powtórzyłam...
ale nieraz mnie kusiło.
O matko. To chyba znowu.
- Nie, błagam! - Cicho.
Muszę to wypowiedzieć!
- Nie... - Dobra, jeden...
Strasznie za tobą tęskniłam.
I uważam, że jesteś super.
No i co, że masz agor...
Twoje lekkie epizody lękowe nic ci nie ujmują.
A ostatnio, szczerze mówiąc...
sama trochę... pogrążam się w lęku.
Ale w tej chwili tego nie czuję.
Nic a nic.
Tak między nami,
jestem strasznie podniecona tym awansem!
Chociaż był to w sumie przypadek.
A...
Cała reszta... sprawy osobiste...
Nie wiem już.
Boję się, że on mnie nie kocha. Nie naprawdę.
Że chciał tylko...
Wcale tak nie myślę.
Nie myślę tak.
Po prostu...
Sprawy się komplikują, kiedy ktoś z naszym bagażem
jest z kimś z normalnej rodziny, prawda, Case?
Ja już nie staram się być normalny.
To zbyt ambitne zadanie.
Case... jak ja cię kocham.
Mogę...?
Mam jeszcze jedną malusieńką rzecz do powiedzenia.
Jeśli pozwolisz.
Nawet sama przed sobą tego nie przyznałam, ale...
Wiem dokładnie, na czym polega teraz moje zadanie.
Boże, ja mogę to zrobić.
Sprawić, żeby ludziom żyło się lepiej.
Dokonać więcej niż mój poprzednik. Który jest wspaniały i ludzie go kochają,
ale... on chyba ich nie kocha. Nie na tyle, żeby o nich walczyć.
Dobra, może nigdy nie będę mieć w sobie tego...
„Świat stop!”
„Cześć, Nellie, jak tam twoje pociechy? To byli chłopcy czy...?”
Nie mam w sobie tego uroku. Tej nawijki.
A partyjne szychy mnie nie znoszą!
Nie cenią moich projektów. Wysiłku, jaki w nie wkładam!
Moja tak zwana energia to dla nich zniewaga!
Ale ja wiem, co muszę zrobić.
Tak? Trzeba przyciągnąć inwestorów.
A nie zachęcą ich podrzędnej jakości drogi i porty.
I nic się tu nie zdziała bez podniesienia, może radykalnego,
opłat, przede wszystkim względem pojazdów użytkowych.
A do tego trzeba mieć wywalone na słupki poparcia.
Bo tu tkwi haczyk:
nie można być naraz lubianym i skutecznym!
Pogadamy o programie profilaktyki?
- Litości. - Był podpięty pod projekt
ustawy z Vermont, czy Nebraski.
Któregoś nienachalnego stanu.
„Szkolne testy dentystyczne”.
Powiedz: „testy dentystyczne”. To śmieszne.
- Spróbuj. - Nie.
- Fajnie brzmi. - Nie chcę.
Proszę.
- Testy dentystyczne! - Nie powiem tego.
- Testy dentystyczne! - Dzięki!
Wszędzie na głębokiej prowincji
dzieci mają zęby w fatalnym stanie,
bo nałogowo piją słodkie napoje.
Opieka dentystyczna tam nie istnieje, bo jest nieopłacalna.
Stąd darmowa inicjatywa
odwiedzania rodzin przez wolontariuszy,
którzy rozdają dzieciom zestawy od producentów past do zębów.
Niczym Lekarze bez Granic,
stomatolodzy kilka razy w roku leczą wszystkich za darmo!
Spokojnie. To jeszcze nie jest najlepsze.
Pracownicy socjalni zwrócili uwagę, że te dzieci,
które wstydziły się dotąd pokazać zęby,
zaczynają się uśmiechać.
I prawdopodobnie dzięki programowi
więcej osób kończy szkołę średnią,
a dzieci mniej rozrabiają na lekcjach.
Dzięki za wysłuchanie.
Twoja kolej.
Casey, naprawdę musisz pracować
czy po prostu unikasz mówienia o sobie?
Tak, muszę pracować. Mam terminy.
Tym się zajmuję. Wiem, u ciebie się dzieje,
ale 2100 osób płaci mi po 1000 dolarów rocznie,
żebym to robił,
i pierwszy raz się spóźniam.
A ty przychodzisz tu z tym wszystkim i...
atakujesz emocjami, na które nie mam teraz czasu.
Muszę z tym zdążyć.
Zarabiasz dwa miliony dolarów rocznie?
W przybliżeniu.
Już kończę, dobrze?
Jeny...
I nie mam agorafobii.
Niewychodzenie z domu to mój wybór.
Ludzie z agorafobią nie robią tak. Patrz.
- Wychodzę. Z drzwiami i futryną. - Nie musisz!
- Już udowodniłeś. - Wybór, tak?
Społecznie też sobie radzę.
Czołem, kolego. Witamy na dzielni.
Fajnie was poznać. Słuchajcie, obstawcie wygraną Detroit Lions.
I spread. Bukmacherzy was znienawidzą.
Pójdą z torbami.
Nie mogę się pokazać, póki całkiem nie ochłonę.
Mogę tu dzisiaj spać?
Jasne.
Dzięki.
Czekaj.
Czy ja ci mówiłam, jak się cieszę, że cię widzę?
Tak.
- Nie ubierajmy wszystkiego w słowa, co? - Dobra.
A co to oznacza dla nas...
O Boże.
Wyjdzie podwójna stawka.
Czyli co?
Przeprosiła, że o tobie nie wspomniała, i zrobi to teraz,
więc dla ciebie nie ma sprawy.
Ja od razu po wyjściu za mąż
zrobiłam twojego ojca pełnoprawnym wspólnikiem,
żeby nas to nie poróżniło.
- Żeby... - Co jeszcze ma zrobić?
Teraz może robić, co tylko chce.
Przyznać ci dowolne stanowisko.
Szef sztabu.
Kierownik Biura Pojazdów Mechanicznych.
Co tylko chcesz.
Zamiast być tylko mężem, który zostaje...
wspomniany.
No, chyba dotarło.
Masz mądrą matkę.
Teraz musisz powiedzieć, co należy,
albo zostać z niczym.
Jasno, stanowczo, po męsku.
Chcesz być jak twój ojciec?
Nic, słonko.
Jestem nabuzowany.
Dzięki, mamo.
Kocham cię.
I ciebie.
Dzięki.
Cześć, Estelle.
Dasz mi Jen z działu prawnego?
Poczekaj.
Dzień dobry pani.
Dzień dobry, Jen. Wiesz już coś?
Owszem.
To własność rządu. Niestety.
- Takie wykorzystanie... - Więc jest problem?
- Tak. - Rozumiem.
Estelle, jesteś tam?
- Tak. - Muszę coś wyprostować.
Da radę zwołać szybko konferencję?
Nie zmienili was?
- Dzień dobry. - Dobry.
Myśleliśmy, że pani na tym zależało.
Może źle się zrozumieliśmy.
Co tu można było źle zrozumieć?
Powiedziała pani „Do zobaczenia”,
więc odebraliśmy to tak, że chce pani...
Być może błędnie.
Myśleliśmy, że w ten sposób mówi pani...
Że macie naruszać reżim budżetowy
i sypnę za nadgodziny, kiedy tniemy wydatki?
Nie.
Nie?
Ludzie mieszkają w samochodach.
A wy ich naciągacie.
To było nie w porządku. Jako starszy stopniem biorę to na siebie.
Niech ci się nie wydaje, że to cokolwiek zmienia.
Do diabła, Nash.
- Co za... - Miała rację.
- Zrobiłem to dla dzieci. - Zabieraj je dokądś, gdzie się nie płaci.
Są muzea, biblioteki,
parki, place zabaw.
Bawcie się w chowanego.
- Grajcie w piłkę, do cholery! - Dobra!
Dziękuję.
Dobre pomysły.
Wykorzystam.
Rzucaj im piłkę i jak złapią, mów „brawo”.
Kółko i krzyżyk.
Od razu przejdę do rzeczy.
Muszę się liczyć z upublicznieniem
pewnych faktów na temat mojego życia osobistego.
Powinnam teraz zabrać głos,
żeby nie startować później z pozycji obronnej.
Przez ostatni rok, dbając o bliskość w moim małżeństwie,
z nadzieją na powiększenie rodziny,
- pomimo 17-godzinnego dnia pracy... - Cicho!
...spędzałam przerwy obiadowe z mężem
w pomieszczeniu rządowym nieprzypisanym mi bezpośrednio.
Podejmowaliśmy tam pożycie małżeńskie.
Wiem teraz, że jedna z wykładni prawa stanowego
uznaje wykorzystanie przestrzeni rządowej w celach tak osobistych za naruszenie.
Choć istnieją i inne interpretacje, poprosiłam rewidenta stanowego
o przeliczenie spędzonego tam przeze mnie czasu
na kwotę, którą sumiennie uiszczę.
Mam nadzieję wkrótce zająć uwagę obywateli
sprawami bardziej godnymi naszej uwagi i czasu.
Dziękuję.
Co ma pani na myśli, mówiąc „pożycie małżeńskie”?
Ella, musisz to zobaczyć.
- O Boże. Casey. - Rób, co musisz.
Musimy pogadać...
Uwaga, przechodzę.
Gdzie ona jest?
Przez pewien czas będzie nieuchwytna, ale ma się odzywać.
Dobra. Jak włączy ten cholerny telefon, powiesz jej, że muszę się z nią zobaczyć?
Przekazać jej coś?
Tak, pewnie. Że wszystko zniszczyła!
Dobrze, tak jej powiem!
Kiedy kryzysy wyrastają jak grzyby po deszczu –
praca, małżeństwo i pogubiony brat –
skąd wiedzieć, od czego w ogóle zacząć?
Case, słonko, ty płaczesz?
- Co? Nie! Odbiło ci? - Przepraszam.
Myślisz, że się rozpłaczę, mówiąc o Susan?
To w moim stylu?
Długo się nie widzieliśmy. Okej, nie płaczesz.
Lepiej skumulować ten syf i popaść w jakąś nieagorafobię,
przez którą nie wychodzisz jak długo?
Od 13 miesięcy.
- No co? - Nic.
Może zepsułem sobie życie, bo ciśnieniowałem Susan.
Myślę o tym każdego dnia.
To taki błąd, z którego się już nie podnosisz.
Ale co, oświadczyłeś się jej?
Nie.
Choć to by odzwierciedlało moje uczucia.
- No to co... - ...zrobiłem?
- Słowo w słowo? - Nie.
- Tak ogólnie? - Tak.
Dobra.
Powiedziałem, że życie to sztuka wyczucia chwili.
A chwila, którą bardzo boję się spieprzyć,
to ta, w której mówisz sobie:
„Dobra, koniec randkowania. Znalazłem osobę,
która nadaje mojemu życiu sens”.
Jednak wyszło słowo w słowo.
I powiedziałem, może za głośno, że dla mnie ona jest tą osobą.
I spytałem ją, czy czuje to samo
i czy też byłaby skłonna przestać dalej szukać.
Odpowiedziała, że zabrzmiało to... dziwnie.
Jeszcze kilka razy powtórzyła „dziwnie” i...
na tym się skończyło.
Powiedziała, że ty jesteś dziwny?
Nie. Doskonałe pytanie. Powiedziała, że „to” było dziwne.
Czyli jest szansa?
- To było ponad rok temu? - Ledwie.
Co mówiła, kiedy potem dzwoniłeś?
Właściwie... to nie dzwoniłem.
Ona też nie?
- Nie rozumiem. - Zmieniłem numer.
Bo nie chciałem myśleć o tym, że nie dzwoni.
Mogła zadzwonić od razu.
- Mam się teraz odezwać? - Tak!
- I co powiedzieć? - „Co u ciebie?”
„Myślę o tobie, chciałbym cię zobaczyć”.
- Wiesz... - Co?
Nie chcę tego mówić, bo wiem, jak to brzmi,
ale kłopot w tym...
że ona mieszka aż w Trent Park i ciężko będzie mi tam dotrzeć.
- Rozumiesz? - Aha.
Ale wiesz co?
Niełatwo to przyznać, a ty dałeś radę.
- No tak. - Masz wzorowe podejście do pracy.
A teraz to jest twoja praca.
Dobra.
Dzwoń do niej. I do mnie w każdej sprawie.
Okej.
Prawie nie żałuję, że się do ciebie odezwałem.
To mi wystarczy.
Estelle, coś nowego?
W mediach nadali ci specyficzny przydomek,
który już się przyjął.
- Chcesz wiedzieć? - Jasne.
„Pani Szybki Numerek”.
Miejmy nadzieję, że im się znudzi.
Ale twoje poparcie wzrosło o dwa procent.
No to idźmy za ciosem.
Zwołaj sztab, jadę do was.
To będzie długa sesja, bez telefonów.
- Dobrze. - Na razie.
Zaczekaj.
- Radzisz sobie, Estelle? - No ba.
Jestem w szczycie formy!
W życiu tak dobrze się nie czułam.
Ale przydałby mi się jakiś odstraszacz lobbystów.
Obrzucili mnie prezentami w ramach ustalonego 10-dolarowego budżetu.
Jeśli potrzebujesz magnesu na lodówkę albo pojedynczej róży, daj znać.
Ella, fajnie jest.
Tak, dzieje się. Tylko może użyłabym innego słowa.
- Jest po prostu fajnie. - Niech będzie.
Pani Szybki Numerek, bez odbioru.
Do zobaczenia.
Aha, czekaj!
Połączysz mnie z ojcem?
Jak sobie życzysz. Powodzenia.
Cześć, mówi Ella. Obiecałam, że się zobaczymy. Możemy teraz?
Super. Podasz adres?
Świetnie, że jesteś. Wejdź.
Pani gubernator, co?
Zrobiłem dla ciebie...
Słuchaj, Casey już i tak nie wychodzi z mieszkania,
a twoje telefony dodatkowo go stresują.
Przestań dzwonić.
- Przyjechałam ci to powiedzieć. - Chcę was prosić tylko o jedno.
Olympia mnie zostawi,
jeśli nie uporządkuję spraw z moimi dziećmi.
Mówi, że muszę wziąć na siebie swoje...
złe uczynki.
Sporządziłem listę.
Żeby dostosować do nich skruchę.
Poczekaj.
Tu spisałem wszystkie uznane błędy.
Dobra...
Super. Jestem w procesie.
„Przyznaję, że ciążą na mnie czyny,
których głęboko żałuję i których się wstydzę.
W trakcie mojego małżeństwa...
romansowałem”.
To ta sprawa z funduszem.
Źle się posegregowało.
„Wysłałem małego Caseya do szkoły wojskowej,
bo chciałem przerzucić odpowiedzialność.
Unikałem Elli...” Ciebie.
„...kiedy tylko mogłem. Bo, mówiąc wprost, bałem się ciebie”.
Nadal się boję.
„Rzadko okazywałem wam miłość...”
Wierz mi, ta lista niczego nie zmieni.
- Odczep się od Caseya. - A jak naprawić nasze relacje?
- Naprawić? - Od czego mam zacząć?
Dasz mu spokój.
Tak?
- Tak. - Tak?
- Tak! - Wspaniale!
A co do ciebie,
jeśli coś nadal stoi między nami...
powiedz, proszę.
Jest coś takiego.
Nadal zżera mnie to od środka.
Zdradziłeś mamę pod koniec?
Nie... do końca.
Przecież powiedziałem, że nie do końca.
Nie zadzwoniłem.
Cześć, Susan. Mówi Casey.
Wiesz, Casey McCay.
Tak, minęło strasznie dużo czasu.
Wyszłaś za mąż?
Nie, też nie wziąłem ślubu.
Mogę do ciebie wpaść?
A kiedy wracasz?
Dobra, będę za dwie godziny.
Można? Można.
Verum est difficile.
Dywanik nie kłamie.
Prawda jest trudna, ale czasem trzeba spojrzeć jej w oczy.
Musimy porozmawiać.
Dobrze.
Dziękuję pozostałym.
Pani gubernator, zaczyna się pierwsze zebranie pani sztabu.
Dzięki, Estelle.
Co jest?
Zwołałaś konferencję prasową. W sprawie naszego życia.
Bez konsultacji ze mną.
No tak.
Bo... Tak...
Coś trzeba było zrobić natychmiast.
Ale masz rację, powinnam cię spytać. Pełna zgoda.
Przedstawiłaś mnie jako gościa
niemającego nic do roboty poza pukaniem żony,
której nudzi się w pracy.
- Słychać go... - Szlag mnie...
Dobra, już.
- Nie powiedziałam tak. - Wystarczyło zadzwonić.
I uniknęlibyśmy tego pieprznika.
Porozmawiamy o tym w domu. Nie tutaj.
Nie w sali tronowej!
Broń Boże!
Chcesz coś osiągnąć tą rozmową? Jest w tym jakiś cel?
Bo zapewniam, tak się nie uda.
Więc, na litość boską, odłóżmy tę rozmowę.
Nie!
Ella!
Ty nawarzyłaś sobie tego piwa, wiesz? Wystarczyło zostawić to mnie...
Co byś zrobił?
Nie zmieniaj tematu.
A jaki jest temat?
- Taki, że zjebałaś sprawę. - Nie mów tak do mnie.
Pytasz, jaki jest temat?
Otóż taki, że to małżeństwo mi nie służy.
Coś zmalowałeś.
I nie daje ci to spokoju?
Nie. Tobie nie daje spokoju,
że zapłaciłem facetowi za pogrzebanie artykułu.
Nie podchodzi to pod łapówkę. Sprawdziłem.
- Wolno płacić za niepublikowanie czegoś. - Więc wręczyłeś mu kopertę.
Nie chciał gotówki, tylko czek.
- Wypisałeś mu czek? - Tak.
I nie zastanowiło cię to?
To czek na 7500 dolarów, Ella.
Nikt nie chce nosić takiej gotówki.
Co w tym dziwnego?
Teraz ma dowód, Ryan!
Słuchaj, porozmawiajmy o nas, co?
- Jasne. Małżeństwo ci nie służy. - Ale mogłoby.
Pamiętasz, jak mówiłaś,
że wspomnisz o mnie następnym razem?
- Tak. - To szansa, żeby wszystko naprawić.
Między nami.
Dzięki temu... jeszcze może być wspaniale.
Co...?
„Mój mąż będzie mnie wspierał
swoim doświadczeniem w branży usługowej dla dobra wszystkich obywateli”.
Sam to napisałeś?
Tak.
- Z małą pomocą rodziny. - Aha.
„Razem będziemy zarządzać naszym ukochanym stanem
wedle naszych silnych wartości rodzinnych.
Cieszę się, że mogę wam zaoferować nas dwoje w cenie jednego”.
Brzmi, jakbyś miał funkcję równą mojej.
Jestem ci potrzebny.
Bo ludzie... mnie lubią.
A w tobie widzą...
Ani słowa.
To nie są żarty. Jeśli się nie zgodzisz...
- Jeśli nie dostanę stanowiska... - Ryan...
...to jaką ja tu odgrywam rolę?
- Jaką rolę? - Kim dla ciebie jestem?
Mężem?
- Dziwnie to będzie wyglądać na wizytówce. - Boże.
Muszę iść na zebranie. Później pogadamy.
Nie.
To dla mnie warunek tego małżeństwa.
Nie żartuję. Inaczej nie mogę.
Wiesz, mama powiedziała mi, że te przerwy obiadowe były po to,
żebym nie zdradzał jak twój ojciec.
Ale ja nie jestem twoim ojcem.
Zgadza się?
Kiedy jestem nieszczęśliwy, nie zdradzam.
Tylko odchodzę.
Tak jak teraz.
I dobrze!
Jeśli nie stać cię na tę decyzję, to wszystko odbędzie się publicznie.
Nie w stylu: „rozstali się w zgodzie”.
To będzie rozwód z wyciąganiem brudów.
Dość masz innych problemów.
To przekreśli wszystkie twoje plany. Mówię poważnie.
Czemu chcesz sobie to zafundować?
Bo nie byłbyś w stanie tak postąpić,
gdybyś mnie chociaż lubił.
Pani gubernator, telefon.
Już.
Nikogo spoza listy.
Tak jest.
Bez braw, proszę!
Przepraszam was. Za chwilę wracam.
Nie.
No dobra.
To do rzeczy, moi państwo.
Dzień dobry. Bardzo się cieszę, że jesteśmy w komplecie.
Tędy.
Chwileczkę!
Cześć.
Może... nie wypada z pustymi rękami.
Mogłem przynieść jakieś kwiaty albo samochodzik przewiązany wstążką.
Co?
Przepraszam.
Wymyśliłem to, idąc po schodach.
Żeby spróbować cię rozbawić.
Nie zorientowałam się. Ale tak, to zabawne.
- Wybacz. - Nie, spoko. Naprawdę.
- Fajnie cię widzieć. - Dzięki.
- Jesteś jakby... - Szczuplejszy?
Też.
Ale miałam powiedzieć...
Spięty.
Nie.
Znaczy, może. Nie wiem.
Przepraszam.
Nie daję ci nawet dokończyć zdania.
No nie dajesz. Ale nie szkodzi.
W ogóle to dalej stoimy w drzwiach, więc...
- Wybacz. - To nic.
- Wejdziesz? - Tak.
Aha, dobra.
Chciałem...
- No co? - Naprawdę chcesz wiedzieć?
Jasne.
Kiedy byłem tu ostatnio,
zepsułem, bo powiedziałem coś,
co uznałaś, może słusznie, za zbyt radykalne.
Pamiętasz? Nie chcę domniemywać...
Możemy trochę zwolnić?
Zwolnić. Okej.
Dobrze...
Kilka ulic stąd jest świetna restauracja.
Powinno ci tam smakować.
Może tam chodźmy. Spodoba ci się.
I tak nie pamiętam dokładnie, jak to wtedy było, tak że...
Poważnie?
Naprawdę nie pamiętasz?
- Może streszczę ci tamtą rozmowę. - Nie!
To raczej by nie pomogło.
Spodziewałam się chyba czegoś bardziej w stylu:
„Hej, co u ciebie?”,
„A wiesz, wszystko normalnie”,
„No co ty? U mnie też”.
Nie wiem, czy tak potrafię.
Dużo myślałem o tym, co chciałbym wyjaśnić.
A ja nie potrafię wskoczyć w rozmowę sprzed roku.
- Okej. - Spoko.
- Dobra. - Luz.
Zakładam kurtkę, a ty polubisz tę knajpę. Tak?
Nie masz prawa tak się zachowywać.
To ty zmieniłeś numer.
Ty!
Bo nie mogłem znieść myśli, że nie zadzwonisz.
Skoro wiesz, znaczy, że dzwoniłaś.
Brawo, geniuszu.
Co chciałaś mi wtedy powiedzieć?
Że bardzo się martwiłam. Wtedy!
Możemy już skończyć?
Dobra...
Nie ciągnijmy tego.
Jest dziwnie, dużo mnie to kosztuje,
a ty nadal jesteś...
pokręcony.
Więc... tak.
Wiem, o czym mówisz!
Potrzebowałaś tylko czasu,
a ja nie mogłem ci go dać.
W skrócie.
I wciąż nie mogę, Susan...
Nie mogę.
Dobra.
Ale...
Jest też „ale”.
Wykoleiłaś się z rozmowy, którą prawie odbyliśmy.
Mówiliśmy o tym, jak wtedy
spytałem cię o coś w zagmatwany sposób.
Wiem, że wolałabyś do tego nie wracać.
Jestem przekonany, że gdybym zapytał inaczej,
wymazałbym tamto i moglibyśmy wyjść,
zjeść coś i...
Może nawet dobrze się bawić!
Możesz po prostu... podejść?
Proszę.
Myślałem, że może...
usiądź...
I...
Może, zamiast o tym mówić,
po prostu...
Tak, zrobię to.
Pytanie, które chciałem zadać wtedy...
tak samo jak teraz...
Susan, zostaniesz moją dziewczyną?
Case...
Tak?
Prawie ci zazdroszczę, że potrafisz tak...
Nie.
Posłuchaj.
Minęło dużo czasu.
Mieliśmy różne doświadczenia. Spotykaliśmy się z innymi.
Albo i nie. To...
Tak hipotetycznie.
Chodzi mi o to, że...
Gdybyś zapytał mnie wtedy tak, jak zrobiłeś to teraz,
czy byłoby inaczej?
Nie wiem, może.
Odpowiadasz w zagmatwany sposób.
Powiedz wprost.
Tak. Prosta odpowiedź najlepsza.
No dobrze.
Mogę być twoją dziewczyną.
Powiem szczerze, że mnie samą to zaskoczyło.
Ale słowo się rzekło. Możemy już iść coś zjeść?
- Jak najbardziej. - Dzięki wielkie.
Jaram się!
Dobra, to...
To na pewno się uda.
Proszę się nie tłoczyć...
Chwileczkę. Powoli.
Proszę o spokój!
Ryan, chciałbyś coś dodać do tego, co mówiłeś na konferencji?
To moja żona uznała, że najlepiej będzie zapłacić.
I... to ona zdecydowała o zakończeniu naszego małżeństwa.
- Przykro mi. Rozmawialiście o...? - Powiedziałem już wszystko.
Dziękuję.
GUBERNATOR (227) połączeń
Kto wspiera lokalny system edukacji? Kto od nas jest z nimi?
Pokażę wam dokument
dotyczący szkolnictwa średniego w Oregonie.
To naprawdę fascynujące i...
Rany boskie!
Straciłam poczucie czasu. Wybaczcie.
Ale mamy dobre punkty zaczepienia.
Chcę tylko powiedzieć, że...
jaram się!
Liczę, że wy też. A jeśli nie... będę zarażać was entuzjazmem.
Cofnijcie się!
Proszę się cofnąć, to rozkaz!
Do tyłu!
Pani gubernator!
Już pomagam.
Rozkazuję wszystkim się cofnąć!
Jej mąż twierdzi, że gubernator zatwierdziła kwotę 7500 $,
utrzymując, że to, cytuję,
„konsultacja w zakresie PR-u”.
Senator stanowy Tom Lawrence rozważa
wniosek o wotum nieufności.
Czekaj!
Gubernator sprawiała wrażenie rozbitej, kiedy z budynku...
Cholerne media.
Nie słyszę cię.
Nie...
Chcę cię wreszcie słyszeć.
Ostrożnie, proszę.
Pas.
Proszę zapiąć.
Co mówiłeś?
Tylko, że... cholerne media.
Łatwo obwiniać dziennikarzy.
Mierzą się z tym samym, co wszyscy teraz.
Cięcia,
nawał obowiązków,
utrata godności
i poczucia misji.
Kto wie...
Może jesteśmy chomikami w tym samym kołowrotku.
Żyjącymi w lęku, że dziecko, które nas kupiło,
wkrótce się nami znudzi.
To... mocna rzecz.
Sójka.
Mówi Maggie. Daj ją do telefonu!
Liderka większości chce z panią rozmawiać.
Wiem, że brzmię jak ofiara losu...
ale nie mogę.
Nie może teraz podejść.
Masz ją obok, funkcjonariuszu.
- Napytasz sobie biedy. - Przekażę, że pani dzwoniła. Do widzenia.
Jedziemy na pogotowie.
Nie.
To by dopiero było.
Pracowałem jako ratownik medyczny i widzę objawy wstrząśnienia.
Muszę gdzieś w spokoju pomyśleć.
Tylko tyle.
Proszę.
Umiesz tak?
- Obrzydliwe. - Gotowa?
Dzięki!
Do usług.
Wykonywałeś moje polecenia.
O nic się nie martw.
Spokojnie.
- Cześć. - Dzięki ci, Boże.
Chodź, wejdź.
Trzeba cię wysuszyć.
I wsadzić pod prysznic.
W szafie mam trochę ubrań z moich szczuplejszych lat.
Zupa. Zupy? Podgrzeję ci. Wszystko w porządku?
- W porządku. - Dobra.
Nic mi nie jest.
Udowodnij. Powiedz coś więcej niż „Nic mi nie jest”.
Dziwnie się czuję.
Pamiętam, że kiedyś czytałam
o ofierze lawiny.
Kobietę niemal całkiem przysypało.
I...
Zgubiłam wątek.
- Lawina. - Właśnie.
Mogła poruszać tylko dwoma palcami.
Kopała nimi kilka godzin w śniegu obok ust
tylko po to, żeby móc usłyszeć swój krzyk.
Możesz to wykrzyczeć.
No, śmiało.
Krzycz.
- Nie. - Dawaj.
Po prostu krzyknij.
Dobra.
Lecisz!
Już.
Nie.
Bo tego nie opanuję.
Szkoda. Chciałam z tobą.
- Dobry wieczór. Jest tu Ella? - Nie.
- Cześć, Bill. - O, znalazła się.
Cześć.
Fatalna kryjówka.
Helen McCay. Uprzedzam, że jestem dziwna.
W porządku.
Jest ze mną całe kierownictwo. Czas nas goni jak nigdy.
Ile to osób?
Co?
Piętnaście, 20, 30?
- Co za różnica? - Możemy to zrobić w moim barze.
Na rogu. U Helen.
Dobrze. Proszę mnie nie poklepywać.
Chodźmy!
Rany, jak oni na to czekali.
Wreszcie mieli się pozbyć Elli,
która całą sobą przypominała im, że koszmary, które ich nawiedzają –
to zwątpienie we własną wartość – może być głosem prawdy.
- Dlaczego jest ich aż tylu? - Dobry Boże.
- Tędy, chodźcie. - Tutaj.
Ścigamy się z czasem, odkąd twój mąż sprezentował nam tę...
sytuację.
Co zrobił?
Ogłosił publicznie wasze rozstanie.
I podał jego przyczynę.
Czyli co?
Mogę to załatwić z Ellą?
Nie. Co to za przyczyna?
Co powiedział?
Twierdzi, że chciał ratować małżeństwo,
ale ty byłaś nieugięta.
Choć przyznałaś, że bez niego nie podołasz obowiązkom.
Według niego miałaś utrzymywać, że te 7500 $
poszło na jakieś PR-owe pierdolety.
A żeby go chuj strzelił!
Przepraszam. Pierwszy i ostatni raz się tak wyrażam.
Czyli...
wychodzę na nieporadną w związku.
- A co dopiero w polityce. - Tak.
I odzwierciedlają to sondaże.
Omów to z liderką większości.
- Maggie! - Idę!
- Cześć, Ella. - Cześć, Maggie.
Załatwmy to szybko.
Ustąpisz ze stanowiska.
Jeśli nie, uznamy twoją niekompetencję i do końca kadencji będziesz figurantką.
Wiem, prosto z mostu, ale wiem też, że wolisz bez ogródek.
I niestety, musisz zdecydować przed kolejnym serwisem informacyjnym.
Właściwie to teraz.
Bill?
Wyjdziesz ze mną na chwilę?
Sekundkę.
Pamiętaj, obiecałeś.
- Co obiecałeś? - Nie wiem, o czym ona mówi.
Pomóż jej albo spadaj.
Dzięki za opinię.
Musimy się streszczać.
Nie ufam w tej chwili swojemu mózgowi.
Rozumiem.
Bezrobocie albo bezradność – niełatwy wybór.
I nie przewidziano nagrody pocieszenia.
Wybierasz między deszczem a rynną.
Tak czy inaczej, tytuł gubernatora masz dożywotnio.
A to fajna sprawa.
Popełniam fundamentalny błąd, jeśli chodzi o nas?
Jaki to błąd?
Jesteś moim przyjacielem, Bill?
Cóż...
W tych okolicznościach to niezwykle trudne pytanie.
Rozumiem.
Tak, jestem twoim przyjacielem.
Cześć, przyjaciółko.
Ale gra toczy się też o moją stawkę.
Mam tu tylko jedno dostępne zagranie.
Obiecałem im, że nie będę się mieszał.
Ale nie zabronią mi głośno myśleć.
To, co w ich interesie, leży też w twoim.
Wycofaj się, kiedy jest źle, albo oni
- z radością ci dokopią. - Dlaczego „z radością”?
Bo uderzasz w ich najczulszy punkt.
Obnażasz ich ograniczenia.
Wierz mi, Ella, zgotują ci piekło przez te 14 miesięcy
w ramach zemsty.
Więc o ile nie łakniesz upokorzenia...
- Nie łaknę. - To wróć tam i ustąp.
- Nie mogę tego zrobić. - Dlaczego?
Kocham tę robotę.
I gówno w niej zdziałasz.
Nie pozwolą ci zabrać do domu choćby ołówka.
Ode mnie to tyle.
Naprawdę... muszę się już stąd zabierać.
Jak...
Jak ktoś będzie pytał, co tu robiliśmy...
Rozumie się samo przez się.
Dzięki. Do widzenia.
Ella?
Pozwolę sobie na jedną bystrą obserwację, która da ci do myślenia.
Kiedy tyle osób chce wywrzeć na tobie presję,
to znaczy, że masz więcej atutów, niż myślisz.
Zrób z tym, co chcesz.
Nieźle.
Nie zawiodłem cię zupełnie.
Powodzenia, El.
Zostaję.
- Nie no, poważnie? - Co?
No nie!
Możesz przez chwilę być politykiem, a nie męczennicą i samarytanką?
Porozmawiajmy. Może dojdziemy do jakiejś ugody.
Przepraszam, do „zgody”.
Proszę.
Przede wszystkim nie stój nade mną.
Taką mam pracę. To nic osobistego.
Odnoszę inne wrażenie, Maggie.
Słucham cię.
Jeśli nie dostanę, czego chcę,
nie tylko zachowam urząd,
ale wystartuję ponownie jako kandydatka niezależna.
Owszem, przegram. Ale ile głosów zgarnę?
Jakieś poparcie zachowam.
Pani Szybki Numerek ma grupkę fanów.
Choćbym dostała marne 11%, partia nie ma szans wygrać.
Wiesz o tym.
Albo...?
Albo...
Ustąpię.
Jeśli...
No i mam cię.
Jeśli...
Na kadencję Elli można patrzeć dwojako.
Jak na kompromitację
naznaczoną bezsensownym skandalem osobistym...
albo – jak lubię patrzeć na nią ja –
dostrzec, że w zaledwie trzy dni urzędowania...
Jestem zadowolona.
...ustanowiła prawdziwy rekord osiągnięć ustawodawczych.
Na ten projekt dentystyczny
nie ma niestety środków...
Niewiele potrzeba. Stowarzyszenie Stomatologów pokryje koszt.
Oczywiście kilka ciepłych słów ich podbuduje.
Słowa się znajdą.
Dzięki, Maggie.
Ella...
Przepadł mój bilet do dobrego życia.
Nie teraz.
Ella, możesz...?
Czy to może być ta chwila?
Ta, którą od zawsze odkładaliśmy.
Ta, której ty potrzebujesz.
Potrafisz mi wybaczyć?
Nie do końca.
Nie neguję zalet wybaczania,
ale czy nie jest tak, że czasem brak wybaczenia
może cię wyzwolić?
Tak tylko pytam.
Nie mogę pomieścić w sobie złości na Ryana.
Pierwszy raz jestem tak zła,
że aż nie mogę wytrzymać.
Nie wyobrażasz sobie, jakie to uczucie.
Muszę zareagować.
Mylisz się.
Wyobrażam sobie.
Ja...
Znaczy...
Cały czas je tłamszę.
To musi być bardzo frustrujące.
Zgadza się!
Tak to jest, jeśli nie krzyczysz.
Słuchaj, masz coś...?
Wpiszmy to sobie w grafik.
Koniecznie.
Niebywałe uczucie.
Aż... rany!
- Ella. - Tak?
Bo...
Odkładałam pewną sprawę. Coś mi leży na wątrobie.
Co...?
Mam taki problem,
że nie potrafię zapomnieć o tym, co zrobił Ryan.
Rozumiem, że ty w inny sposób, no wiesz...
przepracowujesz jego dupkowatość.
I?...
No więc coś zrobiłam.
Aha...
Rozpoczęłam pewien ciąg zdarzeń.
Ale boję się, że trzeba było...
wcześniej skonsultować to z tobą.
Dla mnie sprawa jest prosta.
Trzymam się tego, w co zawsze wierzyłam.
Ciocia Helen wie najlepiej.
Dziękuję. Kocham cię.
Oszukujemy się, ale większość finałów w życiu jest nieunikniona.
Zasłużona w ten czy inny sposób.
LOKAL NIE SPEŁNIA NORM SANITARNYCH
Kretyn z ciebie?
Pytam.
Mogę to zerwać. Zwykły świstek.
I co cię tak bawi?
- To, co będzie zaraz. - O czym ty...?
Ja tylko rozmaw...
Stawiamy opór.
- Chodźmy. - Nie wiesz, z kim zadzierasz.
Atak na urzędnika państwowego.
- Zapraszam na obiad. - Stawianie oporu.
Pamiętam, że lubisz pepperoni...
Podwójny ser...
A ty – hawajską?
Hawajską.
- Przepraszam. - Próba przekupstwa.
- Bardzo przepraszam! - Cudowny dzień.
Dziękuję wam za wszystko,
ale to naprawdę nie jest konieczne!
To...
Przepraszam.
Czasami „przepraszam” przychodzi za późno.
Trochę to trwało, ale Ella ostatecznie dopięła swego –
przeforsowała Ustawę dla mam.
Jedną z nielicznych, które brzmią całkiem sympatycznie.
Testy dentystyczne!
Przyznajcie, że brzmi fajnie.
Pomoc prawna, czym mogę służyć?
Kolejne centrum kontaktowe.
Ale to akurat dziecko Elli.
Jest więc jedna zasadnicza różnica.
Nikt tu niczego nie chce poza...
- Możemy jakoś pomóc? - Z przyjemnością.
- Nie pobieramy opłat. - Nie ma prawa podwyższyć czynszu...
Możemy państwa podwieźć do naszego biura.
Wszystkiego dobrego.
Tak, rząd może pomagać ludziom.
Ale żeby najwspanialszy plan okazał się sukcesem,
to ludzie muszą pomagać ludziom.
To dla niej.
Ty to zrób.
Mówiłem.
To prawda. Mówiłeś.
Słuchajcie. Przepraszam.
Właśnie dowiedziałam się, że zapobiegliśmy już 3022 eksmisjom,
co oznacza, że 9080 rodzin zachowało dach nad głową.
Moje gratulacje!
Jesteście cudowni!
Dziękuję.
Refleksja na koniec.
Nie istnieje antonim do słowa „trauma”,
ale najbliżej jest chyba „nadzieja”.
Napisy - Kamil Rogula