Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Walang kuwenta si Elway!
Pa-importante siya, buwisit.
Lalabas ka dito na naka-stretcher, duwag!
Umuwi ka na, Elway!
Nakuha niya ang pera at mga promosyon.
Sumobra ba ang media?
Naaawa ako sa bata. Tina-target siya.
Kaya mo ba?
Kaya mo bang maging QB?
Apat na beses nang na-sack si John Elway.
Di siya ang tipong magpapanalo sa team.
Boo!
Gusto ko ang tubig at mga bangka.
Narerelaks ako dito.
Pag nandito ka, sasakay ka lang ng bangka at mag-relaks.
Gusto ko 'to. Gusto ko wala nang stress.
Di niya ibinabato ang bola.
Ang laki mong duwag, Elway!
Di ko naiisip ang stress dahil lagi akong stress.
Naniniwala ako na kailangan mong maghirap
dahil 'yon lang ang paraan para magtagumpay ka.
Pag pinaghirapan mo, maganda ang kalalabasan.
Ang pinakamagaling na quarterback sa National Football League.
Pag naalala ko ang nakalipas na 50 taon…
Ginawa na naman ni John Elway!
Panalo ang Broncos!
…buong buhay ko, pinakamahalaga ang pagkapanalo.
Ang Super Bowl na lang ba ang di mo pa nakukuha?
Naaalala ko pa ang responsibilidad
at ang mga inaasahan sa akin na maging pinakamahusay.
Higit pa sa paglalaro ang tunay na kadakilaan.
Kailangan kong isakripisyo ang mga mahal ko para magawa 'to.
Gaano kahalaga ang larong 'to?
Ga'no katindi ang gusto ni John Elway na manalo?
-Nakikita mo ako? -Oo. Ayos.
Di pa ako nakapunta sa Denver.
Nakatira kami sa bundok, sa lumang bayan.
Para kaming nasa cowboy country.
Dati pang bayan ng Broncos 'yon.
'70s pa lang, 'to na talaga 'yon.
Magulo.
Charge!
Nangyari na ang himala! Pasok sa Super Bowl ang Broncos!
Nakapasok kami sa Super Bowl noong '77.
Pagkatapos no'n, medyo humina.
Gusto ng lungsod na 'yon na tawagin silang major-league city.
Nagbago ang lahat sa Colorado noong 1983.
Noong dumating siya, parang bituin na wala rito
na nagsimula ng lahat.
Pagdating ko sa training camp,
may mga trailer ng bawat media.
Baka siya ang unang nagkaroon ng "Elway Watch."
Araw-araw siyang sinusundan kung ano'ng ginagawa niya.
Normal na 'yan ngayon sa social media
pero no'n, di pa.
Ace left toe 4, 88 36, OT sa kanila. One on one. Handa na?
Marami rin nanonood sa praktis.
Go, offense!
Ibalik n'yo!
Ibalik n'yo! Kumuha tayo ng lakas ng loob.
Do'n ko na-realize kung ga'no kalaki ang Broncos sa Rocky Mountain.
Pula 28, hut!
Di ako nagpapa-apekto
sa mga nakalagay sa dyaryo at sa pressure ng mga tao.
Di ko 'yon pinapansin.
Sa tingin ko, pagsinubukang gawin ang mga inaasahan sa 'yo,
nakakadagdag 'to ng pressure sa sarili ko
at bawasan ang dami ng, o ang…
Sobra ang atensiyon nila sa 'yo.
Sa Pittsburgh ang unang laro ng season.
Excited talaga ako.
Ang tanong tungkol kay John Elway.
Eto na, unang laro niya.
Ang pinakasikat na debut ng sinumang manlalaro sa NFL.
$5,000,000 sa limang taon ang unang kontrata.
'Yon na ang pinakamataas na kontrata sa NFL no'n.
Maraming beterano sa liga ang nagalit do'n.
Nakakatuwa ang publicity na nakuha ni Elway.
Kahit ang ibang team, nakuha ang atensyon nila.
Lahat sila tinitingnan kung ano ang gagawin niya.
Noong nasa line of scrimmage ako, di pa rin ako makapaniwala
na quarterback ako sa NFL.
Pagtingin ko sa kabila, nakita ko si Jack Lambert.
Malakas na kaliwa. Ace ace. Nasa kaliwa ako!
Sumisigaw siya, walang ngipin sa harap. lumalabas ang laway sa bibig niya.
Noong first series, sabi ko, "Di ako sigurado kung gusto ko 'to."
Hut!
Di maganda ang laro ko no'n.
One for 8 ako, may pick pa.
Kaya na-bench ako sa halftime.
Naaawa ako sa bata. Target siya ng Pittsburgh Steelers.
Kasama 'yon sa pagpasok sa NFL.
Walang may halaga ng $5,000,000.
Natatandaan ko ang responsibilidad at mga inaasahan
na inako ko noong bata pa ako.
Competitive siya.
Naglaro siya sa lahat ng sports. Nag-enjoy siya at pinaghirapan niya.
Mahal talaga niya ang football.
Naglalaro sila ng una nilang laro. Sabi ko, "Coach, kumusta na?"
Sabi niya, "Ngayon lang nila nakita na ang anak mo
ang magaling na running back
o di lang talaga marunong 'tong mga 'to."
Coach ng football ang tatay ko.
Siya ang dahilan kung pa'no ko maglaro.
Magaling siya sa pagtuturo.
Di sa pag-coach kung di sa pagturo.
Pa'no ka naiintindihan ng team mo?
'Yon siguro ang dahilan kaya mataas ang respeto nila sa kanya.
Lagi niyang sinasabi sa amin,
"Itrato mo ang iba kung pa'no gusto kang tratuhin."
May kakambal ako. Mas matanda ng isa't kalahating taon si Lee Ann.
May tatlong anak sa loob ng isa't kalahating taon.
Malapit kami sa isa't isa.
Ito kami ng kakambal kong si Jana.
Gusto ko ang pagiging kambal.
Mag-best friends kami. Ang ganda ng relasyon namin.
Di kami nag-away.
Akala n'yo laging nag-aaway ang kambal na lalaki at babae.
Pero di namin ginawa 'yon.
Inalagaan namin ang isa't isa. Partners kami.
Di kami naglalaglagan.
Kung di dapat gagawin ni John, ginawa niya.
Palagi niya akong tinutulungan.
Pinapaalalahanan niya ako pag mali ako.
Naalala kong pag umuwi ang nanay ko.
Tatanungin namin kung sino ang nanalo.
Maganda ang linggo pag nananalo kami.
Maganda ang mood ng tatay ko.
Pag natalo kami, tahimik lang.
Lagi kaming umaasa na mananalo kami.
Maraming beses na tinanggap lang niya ang mga negatibong nangyari.
Pag di sila nanalo, kasalanan niya.
Tingin ko sinarili na lang niya kaysa na ilabas 'yon.
Kaya sa tingin ko, laging masama ang loob niya pag natatalo.
Pakiramdam niya di niya binigay ang lahat.
Kung di maganda ang nangyayari sa team, mararamdaman mo 'to.
Alam na namin 'yon.
Tapos mangyayari 'yon at naghahanap ng ibang trabaho si Dad.
Napakahirap.
Umiiyak ako tuwing lumilipat kami.
Napakahalaga ng pagkapanalo at pagkatalo.
Lumipat kami sa Southern California noong high school kami.
'Yon ang pinakamalaking culture shock.
Lumipat ang mga taga-probinsya.
Di ko makakalimutan. Hinahatid ako ng tatay ko sa paaralan.
Sabi niya, "Anong posisyon na kukunin mo?"
Sabi ko, "Magra-running back ako."
May 1968 Chevy Impala kami.
Nilagay sa park ang kambiyo.
Bumaba ako ng kotse makalipas ang 15 minuto.
Quarterback na ako.
Di siya nasasabik sa pagiging quarterback
dahil feeling niya wala masyadong ginagawa do'n.
Kabisado ni Jack Neumeier ang tungkol sa passing game.
Noong '70s, running game muna,
tapos lilipat ka sa passing game.
Kabaligtaran si Jack.
Advance si Coach Neumeier noong '70s.
Ang braso mo ang una kong napansin ko sa 'yo.
Magaling siyang maghagis ng bola at nalaman agad ng lahat.
Ang pinakamagaling na high school quarterback nitong nakaraang season.
Magaling na pass ni Elway.
Sikat siya noong high school.
Gusto siya ng lahat, pero di niya talaga alam 'yon.
Mabait siya sa mga tao. Di siya nagbago.
Nasa kanya ang lahat.
Wala siya sa posisyon para ihagis ang bola.
Inihagis niya 'to ng halos 40 yards.
Siya ang pinakamahusay na quarterback na nakita ko.
Habang humuhusay akong maglaro, dumarami ang expectations.
May tradisyon ng baseball sa Granada Hills bago ako makarating do'n.
Magaling ang baseball team namin.
Gusto kong maglaro sa parehong sports.
Na-draft ako pagkatapos ng senior year ko sa Granada Hills
sa Kansas City Royals sa pang-18 round.
May mga pagpipilian ako.
Ayaw ka pa rin pakawalan ng baseball?
Medyo, oo.
Ano na'ng plano?
Pareho akong maglalaro. Di ko alam kung ano.
-Magkokolehiyo? -Oo.
-Saan? -Stanford.
Statistics na ang nagsasabi.
Ang pinakamahusay na quarterback sa kolehiyo pagkatapos kay Joe Namath.
Maraming tumatawag sa kanya na pinakamahusay na quarterback.
Dumating si John sa Stanford,
may dalawang quarterbacks na lumipat.
Magaling silang quarterback. Marunong siyang maghagis.
Dati akong swimmer sa Stanford.
Nagsimula akong lumangoy noong limang taon pa lang ako.
Wala ako masyadong ginawa kung di mag-aral at lumangoy.
Kaya noong pumunta ako sa football game kasama ang ka-dorm ko,
naririnig kong sinasabi nila, "Elway."
Elway!
Akala ko, "L way" ang ibig nilang sabihin.
Parang pass o play na gusto nilang tumakbo.
Di ko alam ma magiging asawa ko pala siya.
Nag-scramble si Elway.
Lagot siya ngayon.
Tingnan mo 'to!
Bukas ang field!
Do'n ko lang narinig, "Hindi, si John Elway 'yan."
Alam mo 'yon, ang malaking bagay siya sa Stanford.
Naalala ko noong nagkakilala kami ni Janet.
Wala siyang alam sa football
at 'yon ang dahilan kung ba't ako napalapit sa kanya.
Di niya kilala kung sino ako.
Mahaba ang buhok niya no'n, lagi niyang hinahawi.
Knock-kneed at pigeon-toed siya.
Natutunan kong mahalin 'yon.
Noong una kaming naghalikan, tumama ang mga ngipin namin.
Muntik nang mabali ang mga ngipin namin.
Napagtanto ko, "Di ko dapat siya sino-solo."
Kasi sa Stanford, pinagkakaguluhan siya pag nakikita siya.
Ka-date ko ang superstar na 'to
pero di niya ipinapakita na superstar siya.
Mahiyain siya.
Ang sweet niya.
Di siya naghahanap ng atensiyon.
Di niya gusto ang pagiging sikat.
Gusto niyang maging normal.
Gano'n talaga siya.
Elway!
Di malilimutan ang huling laro ko sa Stanford.
sa kasaysayan ng football.
Halos isang daang taon na nakakamanghang rivalry.
Taon-taon, di tayo binibigo ng Big Game.
Dahil sa appeal ni John Elway sa senior year,
papunta ang Cardinal sa Hall of Fame Bowl.
Kailangan lang nila manalo sa Cal.
Kailangan lang ubusin ng California ang oras.
Nandito na tayo. Isang play, 53 segundo.
Delikado kami sa fourth-and-17 mula sa aming 13.
Lagi kong inisip kung ano ang nangyayari sa harap ko.
Fourth-and-17, wala kang oras para mag-isip.
Iniisip namin kung pa'no makukuha ang first down.
Nagsimulang maghiwalay ang Bears.
Bumalik si Elway para ihagis ang lima niya.
Kailangan niya makuha 'to.
Mukhang downfield!
Nakuha sa 43-yard line!
Forty seconds na lang. Hinagis ni Elway.
Nakuha niya. Nahuli sa labas ng 39-yard line/
Sinusubukan lang talaga naming makapasok sa field goal range dahil 19-17 na.
Si Elway ang nagdala. Pitch back.
Nasa kaliwa si Dotterer. Baka ituloy na ni Dotterer!
Na-tackle sa 17-yard line!
Makakapagpanalo ang 35-yard kick.
Pakinggan natin sila. 'Yan ang snap at sipa.
Mahaba naman. Ayos!
Apat na segundo na lang, naka-score ang Stanford
at nangunguna na sila, 20-19!
Himala lang ang makapagliligtas sa Bears.
Naka-field goal kami, tingin namin tapos na ang laro.
Nagkaroon kami ng pagkakataon para sa makasali sa bowl.
'Yan ang tumatakbo sa isip ko, "Wow."
Pero alam naming may isa pa kaming laro.
Susubukan i-squib ni Harmon at ayun na nga.
Ayun na ang bola at kailangang mag-out of bounds ang Bears.
Nasa sideline si Rodgers. Isa pa.
May problema pa rin sila sa midfield. Sinubukan nilang gumawa ng ilang…
Wala pa rin may hawak ng bola, papunta 'to kay Rodgers!
Ibinabalik na nila ngayon sa 30. Ngayon, sa 20.
Nagsimula na silang magdiwang!
Papunta na siya sa end zone! Nasa end zone na siya!
Bears! Nanalo ang Bears!
Diyos ko!
Kahanga-hanga,
ma-drama, nakakalungkot,
nakaka-excite na pagtatapos sa kasaysayan ng college football!
Nanalo ang California sa Big Game laban sa Stanford!
Paumanhin sa boses ko!
Nakaka-trauma ang pagkatalo namin noong araw na 'yon.
Sa buong career ko, alam na pwedeng mangyari 'to,
habang may natitira pang oras,
di pa tapos ang laban.
Kailangan kong matutong matalo. Di ako magaling sa pagkatalo.
Ilang beses akong kinausap ni Dad tungkol dito.
Kailangan mong harapin ang kabiguan at pagkatalo.
Minsan iniisip na malalaman mo kung anong klase kang winner
pag nalaman mo kung pa'no ka natalo.
Di nanalo si John ng bowl sa kolehiyo.
Di natupad ang career ns 'yon.
Sinira ni John ang record ng NCAA para sa career passing completions,
sinama siya sa iba pang mga record book,
at malamang top draft pick ng taon.
Marami pang kakaiba do'n.
Magaling din si John sa baseball.
Isa 'to sa nakaka-excite na araw ng buhay ko.
May nakuha kaming telegrama.
"Congratulations sa selection mo sa New York Yankees."
"Excited kami na maging miyembro ka ng pamilyang Yankee."
"George Steinbrenner, New York Yankees."
Nagulat ako na ako ang una nilang pinili.
Binayaran siya ng Yankees ng $140,000 para mag-summer sa minors.
Dapat magpasya si John sa mga alok
ng football at baseball.
Kung may espesyal sa kakayahan ni John Elway
na maglaro ng football at baseball,
espesyal din ang relasyon sa pagitan ng mag-ama.
Ang pagkakaroon ng amang di nagpre-pressure sa akin
ang pinakamagandang nangyari sa akin.
Wala akong pakialam sa ginagawa niya, basta gusto niya 'to.
Hati ang loob ko dahil nakikita ko siya bilang baseball player.
Parang gusto ko rin 'yon.
Alam kong di gusto ng pamilya 'yon, pati rin si Jack.
Alam kong ayaw rin ni John no'n.
Sa huling dalawang linggo,
siya ang pinakasikat na pangalan sa American sport.
Simula na ng taunang pang-48 National Football League selection.
Unang pagpipilian, unang round, Baltimore Colts.
Gusto ng tatay ko makapasok ako sa organisasyon
na may pagkakataon akong magtagumpay at maabot ang goals ko.
Nakatanggap ng card si Don Weiss mula sa mesa ng Colts. Tingnan natin.
Pinili ng Baltimore, bilang unang choice sa draft,
ang quarterback ng Stanford na si John Elway.
Iyan ang kuwento mula sa itaas.
Na-draft ako sa Colts
at ang may-ari no'n na si Bob Irsay, medyo unstable.
Wala akong intensyon ilipat ang team.
Kung gagawin ko, sasabihin ko…
Parang lasing ang may-ari,
tinanggal ang headset ng offensive coordinator
noong halftime at nag-plays.
May mga tsismis na nangyayari.
Bago ang draft, sinabi sa kanila ni John,
"Di ako pupunta ro'n para maglaro."
Sinusubukan ng ahente ko na matapos ang deal bago ang draft,
at magmukhang maganda ang Colts.
Kasama ko siya noong nasa telepono siya at sinabing,
"Sabi ko wag mo akong i-draft. Ngayon, wala kang nakuha."
Napagtanto namin na dapat sila ang unang pumili.
Gusto kong malaman n'yo, di namin hinahamon ang draft.
Tapat at prangka ang lahat ng deal namin.
Sa ngayon, naguguluhan ako kasi nagulat ako
dahil pagkatapos ng tatlong buwang na pagsasabing di sa Baltimore…
Nandito na tayo.
May kasunduan kami sa Baltimore. Gagawin natin 'to sa magandang paraan.
Ayaw naming may mapahamak. Ayaw naming manakit ng kahit sino.
Di ko alam kung nasaan ako ngayon. Alam kong di ako maglalaro sa Baltimore.
Sinabi sa akin sa telepono ni Marvin Demoff
na pinili ni Elway ang baseball dahil kinuha siya ng Baltimore Colts.
Nangako kami
na maglalaro muna ako ng baseball ng isang taon sa Yankees.
Mababalik sa draft ang pangalan ko sa susunod na taon.
Titingnan namin ang mangyayari.
Di ko alam na malaking isyu pala 'to.
Ano ang mga dahilan mo?
Una sa lahat, ayaw ko ng malamig.
Nakatira na ako ro'n dati.
Naging positibo ang lahat sa akin hanggang sa puntong 'yon,
pero nabaligtad ang mundo.
Sabi ng mga kritiko walang makakatalo sa NFL.
Para sabihin ni Elway na, "Gusto kong nasa West Coast,
Gusto kong nasa beach at California boy ako."
Sino'ng may pakialam sa 'yo?
Sabi niya, "Maglalaro ako ng baseball."
Maglaro ka ng baseball.
Di siya ang tipo ng lalaki na makakapagpanalo ng championship.
Di niya ginawa sa Stanford 'yon. Wala akong pakialam kung gawin niya.
Di dapat sumali si John Elway sa NFL at sabihin kung sa'n siya pupunta.
Pwedeng gawin ang ginawa ni Bradshaw
na pumunta sa Baltimore at manalo.
Kaso, mas pinili niyang maging sikat at maging Hollywood star.
Nakatanggap ako ng tawag sa ahente ko.
Sabi niya, "Di mo pwedeng sabihin kahit kanino,
pero tingin namin may kasunduan na tayo sa Denver."
Pag-usapan natin 'to. Mainit 'to.
Kumakalat ang tsismis.
Maging Denver Bronco si John Elway.
May prerss conference ang Broncos mamayang 10:30.
Umalis na si Dan Reeves sa arena.
Tingin ko nakatulong sa National Football League ang kasunduan.
Napanatili namin ang isang mahusay na manlalaro.
Akala ko papasok na si Dan, galing siya sa Dallas.
Paborito ko ang Dallas noong bata ako.
Malaki ang respeto ko sa kanya, kilala siya bilang manlalaro.
Na-excite ako do'n.
Sobrang saya ko.
Konti lang ang pagkakataon para makakuha ng tulad ni John Elway.
Sampung oras lang.
Nakatayo ako sa harap ng press sa Denver,
na sinasabing Bronco ako.
Laging nasa listahan namin ang Denver.
'Yon talaga ang team na gusto ko.
Sa Baltimore naman, parang wala na 'yon.
Nakaraan na 'yan.
Gusto kong pag-usapan ang hinaharap kasama ang Denver Broncos.
Walang kuwenta si Elway!
Magandang hapon mula sa Memorial Stadium sa Baltimore.
100 degrees ngayon dito,
pero wala 'yon sa temperatura sa stands,
dahil nandito ang 50,000 fans para i-boo si John Elway.
Walang kuwenta si Elway!
Sabihin n'yo "walang kuwenta" para magamit nila.
Wala kang kuwenta Elway!
Ang dami kong naging pangalan noong larong 'yon.
Naiinis talaga ang fans na taga-Baltimore.
Walang kuwenta si Elway!
Di naman dahil Baltimore 'yon kaya ayaw ko.
Di pa ako nakapunta sa Baltimore at walang kinalaman 'yon.
Duwag ka, Elway!
Sige na, Elway!
Lalabas ka dito na naka-stretcher, duwag!
Ang ganda ng simula ng career mo. May kaaway kaagad.
Binubugbog siya ng husto.
Kakaiba 'yan.
Di ko tinanggal ang helmet ko sa buong laro
dahil may mga lumilipad na bote.
Walang kuwenta si Elway!
Sinabi ko na no'n.
Wala akong sama ng loob sa mga tao rito.
Ang nararamdaman nila sa nararamdaman nila,
lahat lumabas ngayon.
-May sama ka ba ng loob sa kanila? -Wala. Masaya ako na nasa Denver ako.
Mahirap ang unang apat na laro.
Medyo madaming nangyayari.
Kaya mo ba?
Kaya mo bang maging QB?
Sa tingin ko, walang duda na malakas ako.
Maganda ang unang taon niya.
Wala pa akong nakita gaya ng ginawa niya.
Di madaling maging John. Alam kong na-pre-pressure siya.
Umaasa sila sa kanya para mabago ang organisasyon
o di kaya mag-champion sila.
Inaasahan ng lahat na may maipapanalo kaagad si John
at di nila naintindihan ang proseso na pinagdaanan niya.
Nakuha niya ang pera at lahat ng hype.
-Nasobrahan ba sa hype? -Hindi.
-Magtatagumpay? -Hindi.
Kailangan pa niya ng karanasan. Marami pa siyang kailangang gawin.
Di niya mababasa ang mga depensa.
Ibang-iba sa nakasanayan ko kaysa sa offense ni Dan.
Nahirapan akong mag-adjust.
Pakiramdam ni Dan may paraan para manalo sa football.
Old school, magpatakbo ng football, matibay na depensa, wag magkakamali.
Pakiramdam ni John may kakayahan siya para manalo sa laro, period.
Kailangang matutunan ni John na pareho ang paniniwala niya
at pagsasamahin ang aming offensive philosophy.
Grabe, John! Lintik!
Malakas ang paninindigan ni Dan
at gusto niya siya ang masusunod.
Si Dan ang isa sa pinakamatagumpay na coach ng football.
Ang pagkakaiba namin,
di ko naramdaman na umaatake kami sa offensive side.
Di kami pumunta para manalo ng football game.
Nando'n kami para makasiguro di kami matatalo sa laro.
Di nangyari ang gusto ko.
Kasalanan ko 'yon, masyado akong umasa kay John.
Napakakumplikado ng mga depensa sa National Football League,
at di pa siya handa sa mga ibinabato sa kanya.
Tinawagan ako ni Dan at sinabing, "Si Steve muna."
Kalaban ko noon si Steve DeBerg.
Nagsimula siya sa sumunod na apat na laro.
Hinahabol nila siya at pinapabilis ang desisyon niya.
Di pa natural sa kanya ang mga bagay na ’yan.
Mahirap para kay John. Ayaw ko sa ganyang sitwasyon.
Gusto kong kumita ng pera.
Sumama talaga loob ko.
Sa edad na 22, napakahirap ang pagdaanan ko.
Alam mo, napaisip ako. "Tama ba ang desisyon ko?"
May tatlong "never" sa pagiging panalong coach.
Wag hayaan ang press na pumili ang panimulang quarterback.
Wag mong mamasamain ang huling team.
Kahit ano pa ang puntos, wag mong ipapakita na pinagpapawisan ka.
Tatay ko ang lagi kong tinatawag.
Siya ang taong nagpapabalik sa akin sa tamang direksyon.
Laging niyang sinasabi, "Di pwedeng laging madali ang gagawin mo."
"Gagawa ka ng bagay na ayaw mong gawin."
"Ano ang ugali mo kapag ginagawa mo 'yan?"
Pag naaalala ko ang unang taon ko,
noong pinili ni Dan si Steve kaysa sa akin,
na-realize ko na 'yon ang pinakamagandang nangyari sa akin.
Nagkaroon ako ng pagkakataong manood ng apat na linggo, mag-sideline,
at manood ng konti, lumaki nang konti.
Down si DeBerg.
Natamaan siya sa dibdib.
Nasaktan si Steve, kaya bumalik ako.
Eto na si John Elway.
Dapat matuto siyang magbasa ng defense.
Inaayos na 'to.
Sabi ng Denver camp, gumaling na siya.
Eto siya, 48 sa Seattle, John Elway.
Gagawin na ni Elway!
Touchdown!
At nasa scoreboard ang Broncos
habang nakakuha ng pangalawang touchdown ng taon si Elway.
Nagkaroon ako ng pagkakataon,
nagsimula akong gumawa ng pagbabago linggo-linggo.
Nag-mature na si John ngayong taon, may confidence na siya sa huddle.
Nakakatulong pag mataas ang confidence.
Mas naging maayos ang lahat. Nananalo kami sa football games.
Napakahalaga ng bolang 'to.
Baguhan ko no'n at maglalaro laban sa Colts.
Malaki ang frustration level ko sa larong 'to.
Tapos nag-19-0. Sumunod, "Naku naman."
Nag-fourth quarter at nagkaka-momentum kami.
Tara, maglaro na tayo! Tara na!
May proteksyon si Elway, ibinabato sa dulo para kay Sampson.
Nasa kanya na! Touchdown!
Kaliwa ang receivers. Fourth down sa 2, Broncos.
Bumalik na si Elway. Eto na ang safety blitz.
Willhite sa 10! Willhite sa 5!
Willhite sa goal! Touchdown!
Fourth-and-2, nangunguna na ang Broncos!
May backflip mula kay Gerald Willhite.
Kakaibang pagtatapos 'to.
Malaki ang ginhawa ko pagkatapos ng larong 'to.
Unang comeback ko 'to sa career ko.
'Yon ang $5,000,000 na binayad ng Broncos.
Oo, 'yon nga 'yon.
Kakakausap lang natin sa may-ari ng Broncos na si Edgar Kaiser.
Binenta niya ang 51% ng team
kay Pat Bowlen, isang negosyante ng Edmonton.
-Magandang umaga. -Take one.
Eto ako. Ang bagong rookie ng Denver.
Mahusay na may-ari si Pat Bowlen, may malasakit sa mga manlalaro.
Ang manalo sa mga laro ang pinakagusto niya.
Manalo sa Super Bowl ang pinaka-goal dito.
Di lang para manalo ng isang Super Bowl.
Gusto ko maraming panalo dahil magtatagal ako dito.
Unang beses ko siyang nakita na naghagis ng bola, walang kahirap-hirap.
Sabihin ko, "Kakaiba ang lalaking 'to."
'Yon ang dahilan kung ba't nasa Denver ako.
Oportunidad para turuan si John.
Dumating si Mike Shanahan noong 1984.
Naging malapit kami ni Mike.
Parang matalik na magkaibigan.
Tingin ko nabigyan niya ako ang mga ideya sa iniisip ni Dan.
Naging mas maganda ang pangalawang taon ko.
Set hut!
Hanep.
Patuloy niyang pinag-iigihan.
Lintik!
Walang ideya ang mga tao kung ga'no kahirap ang ginagawa niya.
Set hut!
Ang galing mo, pare.
Gumawa siya ng marka sa offseason.
Kasama dito ang growth period, ang ebolusyon.
Kailangang may mga pagsubok para lumakas.
Di 'yan quarterback throw.
Superman throw 'yon!
Di ko alam na may iba pa sa NFL na gumagawa nito.
Nakita nila ang talento, pero mas ginalingan pa ni John.
Ang lakas at katawan niya pati na ang mga ibang ginawa niya.
Competitor si Elway.
Tumakbo siya na parang fullback.
Pwede siyang nanatili sa kanan.
Tingnan mo ang butas.
Pero gusto niyang mag-cutback
ibaba ang balikat at mag-drive.
Drive!
Di siya ang pinakamabilis na tao
pero sinasabi ko sa 'yo, napakagaling niya sa pagtakas.
Gusto kong maging pinakamagaling.
Tumatakbo na si Elway, nasa 10 na siya.
Naka-score siya!
'Yon ang inaasahan ko sa sarili ko.
Pangalawa lang ang inakala ng ibang tao.
Ang quarterback ng Broncos na si John Elway
ang isa sa mga dahilan kung ba't nananalo ang Broncos.
Mas mahusay akong quarterback ngayong taon.
Nararamdaman kong kabilang ako sa NFL.
Naalala mo na-draft siya?
Marami ang nagtatanong kung nagkamali ba sila?
Mukhang sinasagot ang mga tanong na 'yan.
Alam niyang siya ang mangunguna sa offense.
Nagiging leader na siya.
Ganyan ang lumaban! Ang galing ng laban!
Gusto naming ipakita na mahusay ang football team namin.
Makikita 'yon pag nanalo na sa Super Bowl.
Mukhang ibabato na ni Sewell.
Nakuha na ni Elway!
Papunta na sa end zone si John Elway!
Touchdown, Denver! Ang galing!
Rally ng Broncos para manalo.
Isang magaling na comeback ang ginawa ni John Elway.
Mayroon silang sumisikat na baguhan kay John Elway.
Magaling siya ngayon,
pero magiging isa siya sa pinakamahusay habang-buhay.
Maraming sumasang-ayon sa akin. Kaya niya lahat.
Roll six.
Sa lahat ng mga ginawang pagbabalik ni John Elway,
alin ang paborito mo?
Wow. Ang dami no'n.
Siguro dahil sa nakataya no'n,
'yong sa Cleveland.
Kung titingnan mo ang records, maraming drives sa NFL.
Pero isa lang ang matatawag na "The Drive."
Ilang sandali na lang.
Ang Cleveland Browns at ang Denver Broncos
para sa AFC Championship.
Sila ang mga di pa nakarating sa ganitong stage ng playoffs.
Malamig at mahangin no'n.
Pag naglaro ka do'n, makukuha mo Dawg Pound.
Biskwit ng aso, sandwich, baterya, nasa end zone 'yon.
Pupunta sa Super Bowl ang mananalo.
Maganda ang laban sa buong laro.
Nakuha ni Brian Brennan!
Nakapuntos sila sa limang minuto ng laro.
Naisip namin na may pagkakataon kami para manalo sa larong 'to.
Nagsimula sila ng kick off sa amin.
Isang kritikal na pagkakamali ni Gene Lang.
Kung pakakawalan niya, napupunta 'to sa end zone.
Nataranta yata siya. Tinakpan niya 'to sa 2-yard line.
Napilitan sina Elway at ang offense para makapagsimula
sa isa't kalahating yarda.
Nagsimula ang drive sa two-yard line na may limang minuto na lang sa laro.
Alam namin na mahirap ang gagawin.
Tumingin kami tapos lahat ng Browns
nakatingin, na may nakakainis na ngiti.
Sabi ko, "Tingnan n'yo sila."
Tumingin siya sa akin at sinabing, "Nakuha natin kung sa'n natin gusto."
Pang-apat na taon ko na,
di ko pa nagawa ang inaasahan
na mananalo ako isang World Championship.
Ito ang sandali.
Elway kay Winder. Sa 7.
Sige, 7, baby! Sige!
Nasa quarterback ang pressure, malayo sa end zone.
Sewell. Pa'no niya nahawakan?
Steve Sewell sa 48-yard line.
Ngayong nasa 50 na, nasa four-down territory na tayo.
Di sinusubukan ang field-goal range.
Kailangan natin ng touchdown.
Nagkagulo sa stadium.
Nakakainis naman, masaya ba sila sa Cleveland?
Na-sack si Elway. Third-and-18 na.
Iniisip na ng home team, "Panalo na."
Sabi ni Dan Reeves kay Elway, "Wag mong gawing isang laro lang."
Parang sinabi mo kay John Wayne na wag barilin ang masamang tao.
Kaya ng magagaling na quarterback ang gumanap sa mahihirap na sitwasyon
pag di lahat sumasangayon sa 'yo.
Nakita niyang bukas si Mark Jackson. Nag-pass siya.
Nagawa ni Elway ang 25-yarda na pasa kay rookie Mark Jackson.
Pagkatapos no'n, nagbago ang lahat.
Tumahimik ang stadium.
Ngayon, may momentum na tayo.
Screen to Sewell, may mga nakaharang.
Bola ng Denver para sa apat na beses.
Patuloy ang pagtakbo ng oras.
Cleveland 20, Denver 13. Ang mga huling minuto.
Ito ang laro ni John Elway.
Ang kakayahan niyang mag-extend.
Alerto si Elway sa second down,
lumalabas siya habang may 42 segundo na lang.
Kulang sa first down sa 5, third-and-1.
Isang yarda na lang.
Noong ginawa namin 'to sa season, di ko nakuha ang bola.
Touchdown, Mark Jackson!
Pinangungunahan ni Elway ang Broncos sa 98 yards
para makakuha ng isang puntos para mag-tie sa larong 'to.
20-20. At ngayon sabi ng Cleveland, "Lalabanan ka namin sa overtime."
Di mahalaga ang oras ngayon.
Matatapos 'to sa unang puntos, touchdown man 'yan o field goal.
May tatakbuhan siya pero pinili niyang ihagis.
Ayun si Watson sa 23-yard line.
Na kay Rich Karlis ang lahat.
Biglang tumahimik sa Cleveland Stadium sa sandaling 'to
at sa buong laro.
Diyos ko! Di kapani-paniwala!
Ang ganda! Ang ganda!
Ang unang pumasok sa isip ko,
"Ipagmamalaki ng tatay ko na ginawa ko at magiging bahagi ng buhay ko."
Super Bowl! Pupunta tayo sa Super Bowl!
Sabi ng mga tao na baka
magaling na quarterback ang brat mula sa California.
Libo-libo ang nagtipon para sa homecoming ng mga Broncos,
hinarangan ang kalye,
nagpabagal at nagpahinto ng trapiko.
Sa totoo lang, sobra 'yon para sa akin.
Coming out party ng career ko 'yon.
Ayos!
Binago ng Drive ang lahat, magpakailanman.
Johnny Elway!
Johnny Elway, superstar!
Mahal ka ng pamangkin ko. May gamit ka ba sa locker mo?
-Tinawag siyang "Duke ng Denver." -Duke ng Denver.
Ang Duke ng Denver.
Koleksyon 'to ng mga baril ni John Wayne sa mga pelikula niya.
Nagkaroon ako ng pagkakataong bilhin 'to kaya kinuha ko.
Sandali lang!
Isa sa mga iniidolo ko si John Wayne.
Isa sa pinakaastig na lalaki sa mundo.
Malaki ang paghanga ko kay John Wayne, sa paglalakad at pagsasalita.
Hahayaan ko lang, kaibigan.
Wag ka nang magalit.
Mahilig ako sa cowboy movies.
Gusto mo ang baril na 'yan? Kunin mo.
Sana nga.
Gusto ko ang kasaysayan.
Ang hirap noong panahong 'yon, lalo na ang maging cowboy.
Ang mga pinagdaanan nila. May respeto ako sa kanila.
Nai-imagine ko siya sa isang shootout.
Nakikita ko siyang nakatayo.
Kunin mo ang baril mo, gago!
Gusto niyang manalo.
Red 98! Hut hut!
Si John Wayne ang pinakamagandang impresyon ko,
"Mabilis sana ako kaso na-ambush ako sa daan."
Ginagawa ko 'yon sa mga kaibigan ko.
'Yon lang ang masasabi niya. Wala ka nang ibang makukuha pa.
Ipinagdiwang ang Drive para sa kanya
pero magpakatotoo tayo.
Kailangan niyang manalo ng Super Bowl.
Mag-ingay tayo, Colorado.
Super Bowl!
Bilang Pop Warner player, pag bata ka,
ang goal mo, makapaglaro sa Super Bowl.
Sana kaya kong kontrolin ang kaba ko.
Kaya ba ng depensa ng Giants
ang kakayahan ni John Elway.
Matagal natin 'tong pinaghirapan.
Pagbutihan natin ang laro. Simulan na natin.
Si Elway ang unang bumato. Lumabas sa pocket.
Ito ang kinatatakutan nila.
Naghahanap si Elway sa first down.
Nasa teritoryo ng Giants si Jackson.
Elway sa gitna.
Touchdown.
Di mo siya mabibigyan ng lane.
'Yon ang ginawa ng Giants at 'yon ang dahilan kung ba't magaling si Elway.
Pinakamagandang unang quarter na nilalaro
sa kasaysayan ng Super Bowl.
Mahusay ang Giant game sa unang quarter.
Bago magkalahati,
nagkaroon kami ng first-and-goal sa 1, at wala kaming puntos.
Twenty-four yards out. Hawak ni Kubiak.
Di nakuha ni Karlis.
Mula no'n, mas lumala kami.
Ngayon, wala na ang lahat laban sa Broncos.
Magaling sila noong first half
pero ngayon, nangunguna ang Giants.
Naka-pitong play ang Broncos.
Pitong laro para sa dalawang yarda sa third quarter.
Simms kay Bavaro. Touchdown.
Para kay Bobby Johnson.
Kay Phil McConkey ngayon. McConkey, head over heels.
Papasok siya, para sa kasaysayan 'to.
Di namin alam kung ba't kami natalo sa laban.
Eto ang party ng Broncos kahapon.
Mga 120,000 na tagahanga sa Denver,
sinusuportahan sila kahit natalo sila.
Naisip nilang may susunod na taon pa.
Makakasali ang Denver Broncos sa Super Bowl para sa pangalawang taon,
sa pamumuno ni John Elway.
Naalala ko noong '87, hinirang akong MVP,
Nagbigay to ng confidence sa akin.
Champion ang Denver Broncos sa AFC
sa pangalawang pagkakataon.
Maraming nagsasabing mananalo sila sa Super Bowl.
Sa tingin ko, mananalo ang Denver Broncos.
Marami pa ba'ng disappointments?
Marami pa. Naalala pa rin namin.
Iniisip namin na kailangan naming manalo.
Magaling si John Elway.
Ang pinakamahusay na nakita natin.
Umaasa ang fans na mananalo ang Broncos,
na di pa nananalo sa Super Bowl.
Di rin sila napaboran dati.
At inaasahan nila si John Elway na…
Ulit. Take two. Okay.
Magandang hapon mula sa Jack Murphy Stadium.
Nasa shotgun, ang basic formation nila.
Susubukan ni Elway na ibato na kaagad.
Nahuli ni Nattiel! Touchdown!
Natulala ang Redskins.
Sa pagtatapos ng unang quarter, 10-0 kami.
At pagkatapos ng 19 plays…
Apat na touchdown sa isang quarter.
Bagong Super Bowl record!
…35-10 na kami.
Red 28! Hut!
Oo, di ko alam.
Momentum ang kailangan dito.
Di nagsimula ang di maganda sa team, mahirap nang bumalik.
Si Elway nasa lima na ng huling 24 niya.
Pinag-uusapan namin
ang mga bagay na di pa nangyayari noong baguhan pa si Elway.
Tapos nag-42-10.
Kung masama noong nakaraang taon, mas masama ngayon.
Sa San Diego, di pa tapos ang laban hangga't di pa natatapos.
Sa Denver, medyo maulap ang panahon.
Para sa bayan numero uno lamang sa antas ng carbon monoxide,
nakakalungkot ang pangalawang pagkatalo ng Broncos.
Sa susunod na taon, di.
Pinersonal 'to ni John.
Isa lang ang goal niya, manalo ng Super Bowl.
Ginawa ulit ni John Elway. Tatlong beses sa apat na taon.
Pinakamahusay sa AFC ang Denver Broncos.
Alam namin na mahirap kalabanin ang team mula sa NFC.
Gagalingan namin para manalo.
Congratulations. Good luck sa Super Bowl.
Salamat, O.J.
Ayaw ng fans ng Broncos ang team na bumalik sa Super Bowl
dahil ayaw nilang harapin ang kahihiyan.
John, matagal na tayong nasa larong 'to.
Iniisip ko na baka 'to ang pinakamahusay na football team na nakita ko.
Nasa 49er team na 'to ang lahat.
-Magiging blowout 'to. -Masaya 'to.
Di maganda, pero magiging masaya pa rin.
Makikita mo ang pressure sa kanya.
'Yon lang ang iniisip niya.
Nakita ko. Di 'to maganda.
Di 'yan si John.
Alam namin na kami ang pinakamahusay.
Patunayan natin. Galingan natin ang paglaro.
Tara na at simulan na
Tumingin si Montana kay Rathman.
Nakuha ni Rice. Score para sa San Francisco.
Montana, bilis. Brent Jones.
49er touchdown.
Si Montana, nangunguna kay Rice. Touchdown.
Mas magaling sila kaysa sa amin.
May mga araw na mararamdaman mo 'yon.
Minsan, nahihirapan din.
Ito siguro ang pinakamasamang three-quarters ng football
para kay John Elway.
Sa kasamaang palad, ang Super Bowl 'to.
Pero ayaw mong sabihin 'yon sa iba.
Lalo na noong nahuli kami. Gumawa ako ng mga maling desisyon
at lalong di maganda ang kinalabasan.
Mainit ngayon si John Elway. Pangatlong taIo na niya sa Super Bowl.
Pero gaya ng sabi niya, mas gusto niyang lumaban.
Sinabi rin niya bago siya ituring na mahusay na quarterback,
alam niyang kailangan niyang manalo dito.
Di mahalaga kung pa'no siya naglaro.
Natalo kami.
At natalo ulit.
Nag-snap si Elway at tumakbo para sa touchdown!
Salamat sa patented last-second magic ni Elway,
ang huling puntos ng Super Bowl XXX,
Denver 7, San Francisco 56.
Ang critisim na lumabas dahil sa pagkatalo,
lalo na kung pa'no 'to nangyari,
parang ang lumabas, "Di kaya ni Elway manalo sa big one."
Matindi ang pressure sa kanya.
Bago siya makilala bilang isa sa mga mahuhusay,
kasama si Terry at mga taong kasali sa Super Bowl,
kailangan niyang manalo.
Kailangan mong maging malakas, sa emosyonal at sa mental.
Di mo pwedeng ipaalam sa iba na may kahinaan ka.
Di ako mahilig sa kontrobersiya.
Oo. Dahil do'n, wala akong respeto sa kanya.
Ang sagot niya, "Shut up," di ba?
Ano ako… Magso-sorry… Di ko gagawin 'yon.
Tapos aaminin ko na mali ako.
Depende kung nanalo o natalo, may pagbabago sa mood niya.
Nababasa namin at nag-iingat kami.
Mararamdaman mo ang bigat sa bahay namin.
Makikita mo siyang nakaupo sa sopa, pinapanood ulit.
Iniisip ang mga dapat niyang ginawa.
Walang ibang sisisihin kung di sarili niya.
Lumaki ang pagkadismaya.
Di lang sa team namin, bilang manlalaro,
pero sa buong Colorad.
Noong second, third grade,
mararamdaman mo talaga ang bigat ng sitwasyon.
May death threats kami.
Minsan kailangan namin ng rumorondang pulis sa bahay,
mas maramin kaysa dati.
Sa labas ng field, nag-imbestiga ang media sa personal na buhay ni Elway.
Mula noong rookie season niya, di pa siya ulit sinuri.
Wala masyadong nangyayari sa Denver.
Naka-focus ang lahat kay John.
Minsan, gusto mo ng privacy.
Noong '90s, may apat kaming anak.
Mas naging protective ako.
Gusto ko ng normal na buhay para sa mga anak ko.
-Magandang tira. -Magaling!
-Sino ang nanalo? -Si dad!
Oo! Pwede ko bang makuha 'to?
Ako't ikaw!
Sinusubukan namin maging normal na bata.
Sa tingin ko, 'yon ang kulang. Wala kaming privacy.
Napakahirap pumunta kahit saan.
Kinailangan kong masanay sa ideyang 'yon.
-Good luck! -Salamat!
Naniniwala ako
na mahirap maging mabait gaya ng pagiging gago.
Pinili kong maging mabuting tao.
'Yon ang sakripisyo sa mga anak ko minsan.
Sa sobrang tagal, parang lagi kang nagpapakabait.
Minsan gusto kong maging masamang tao.
Gusto kong maging masamang tao,
at nababaril sa dulo ng pelikula.
Di maganda ang relasyon ko kay Dan.
Nadismaya ako sa offense, sa ginagawa namin.
Sa tingin ko, lumabas na ang pagkadismaya.
Medyo nag-open kami kay Dick Connor.
Magaling siyang kolumnista sa Denver.
Di ko naisip na may epekto ang ginawa ko.
Ang dami ko nang pinagdaanan.
Pinakamasakit ang linggong 'to.
Alam mo, masakit malaman
na may problema na pala.
Kung may problema, sana kinausap ako ni John.
Nakapunta ako kay Dan, akala ko maayos ang lahat
at wala talagang nagbago.
Isa 'tong paraan para marinig niya
at pakinggan niya ako.
Isang nagpapatatag sa panahon ni Elway, si Mike Shanahan.
Maliban sa tatay ko, mahusay na coach si Mike Shanahan.
Sa tingin ko di nagustuhan ni Dan.
Kasama ko si John. at nakatanggap ako ng tawag kay Dan.
Pumunta ako at binato niya ang diyaryo.
Galit siya.
Sabi niya, "Pa'no nila nalaman 'to?"
Sabi ko, "Dan, sinusubukan kong gumana ang relasyong 'to
sa nakalipas na anim o pitong taon."
Sabi ko, "Bababa ako. Kukunin ko si John."
Pagpasok ko, sabi ko,
"Sabihin mo ba kay Dan ba't ayaw mo sa kanya?"
"Dan, sabihin mo kay John ba't ayaw mo sa kanya?"
Tumingin si John, at sinabi niya,
"Mas galit ako sa 'yo kaysa sa iba."
"Ito ang dahilan."
Nag-usap sila ng 15 minuto. Akala ko okay na.
Sinisante ni Dan si Mike.
Pakiramdam ko, responsable ako dahil walang kinalaman si Mike.
Makalipas ang 30 taon, 'yan ang isang bagay na pinagsisisihan ko.
Lalong di gumanda ang relasyon nila
at may kasunduan ang Denver Broncos
para ipadala si John Elway sa Washington Redskins.
At di tinanggap ni Pat Bowlen 'to.
Ang posibilidad na kailangan kong pumunta sa iba,
nakakatakot kasi ayaw kong maglaro para sa iba.
Okay na ako sa Denver para sa mga anak ko,
nakatira sa isang lugar. Mahalaga sa akin 'yon.
Do'n ko naintindihan kung nasaan si Dan.
Lumalaki ang pagkadismaya.
Lintik!
Ano ba!
Lumabas 'yan, tingnan mo!
'Yon na 'yon! Puro ka kalokohan!
Alam ko, konting panahon na lang.
Unawain natin na magaling na coach si Dan.
Plano kong maging mas aktibo. 'Yon ang gusto kong gawin.
At pag naiisip mo 'yon,
kung papayag ako i-renew ang kontrata ni Dan isang taon mula ngayon,
siguro pareho kaming miserable at nagbabanta sa isa't isa.
-May impluwensiya ba si Elway? -Wala.
Manlalaro si John, di siya coach.
Di nagdedesisyon ang mga manlalaro kung sino ang coach.
Kailangan kong mag-ingat sa inyo.
Pinili ni Pat si John kaysa kay Dan, anuman ang sabihin o nararamdaman nila.
Sa huli, pinili ni Pat Bowlen si John Elway
kaysa kay Dan Reeves.
Masaya ako na ginawa ni Mr. Bowlen ang desisyong magsimula ng bago.
Nasasabik akong makita kung maibabalik natin ang lahat
na may bagong sistema at coach.
Siyempre, si Mike Shanahan ang una kong pinili.
Pumayag si Mike na bumalik. 'Yon ang pinakamagandang nangyari sa akin.
Naramdaman ni John na, "May boses ako,
at nakuha ko ang lalaking gusto ko sa kaalaman na mayro'n siya."
"Mananalo tayo."
Nang bumalik si Mike, nagkaroon kami ng mahusay na football team.
Sabi ko, "Bibigyan kita ng laro."
"Matanda ka na."
"Di ka makakaligtas."
Ang galing ni Mike sa pagkumbinsi kay John,
"Marami kang iniisip." Tinanggap ni John ang papel niya at naniwala.
Pero ang pinakamahalaga, agresibong play caller si Mike.
Nagustuhan ko ang pag-atake niya.
Sabi ko, "Game ako sa kahit ano."
Dumating si Terrell Davis sa buhay ko,
na mas pinadali ang trabaho ko.
Isang lalaking masasandalan sa halip na nasasandalan.
Wala nang mas magaling na manlalaro sa running back position.
Bawat headline, pinag-usapan 'to ng lahat.
"Di pananalo ng Super Bowl si John Elway."
Bilang teammates, gusto mo siyang tulungan para sa unang Super Bowl.
'Yon ang layunin namin.
Eto na ang blitz.
Lumayo siya at humagis ng malayo.
-Niloloko mo ba ako? -Nag-touchdown siya!
Si Shannon Sharpe ang nakahuli!
Naharangan si Elway, tumalon,
at hinagisan ng strike si Shannon Sharpe sa 4-yard line.
Tinatanong ako, "Sino ang receiver mo?"
Palagi kong sinasabi, "'Yong bukas."
Pangalawa, sasabihin ko, "Si Shannon Sharpe."
Hoy!
Pittsburgh!
Si Shannon ang lider sa locker room.
Sa tingin ko, 'yon ang nagdala sa football team.
Tara, D. Maglaro tayo dito.
Halika na. Go lang ng go!
Anuman ang ginagawa namin, ginawa niya.
Ayos!
Kung naglalaro kami, "Ano'ng nilalaro n'yo?"
Makikipaglaro din siya.
Kung nagbabaraha kami, magbabaraha din siya.
Kaya siguro sumusunod kami sa kanya.
Di siya humiwalay.
Palaging sinabi ng tatay ko,
"Nagsisiskap ang lahat para manalo."
Ang pag-aalaga sa mga tao na nag-aalaga sa 'yo.
Tatawagan ko ang presidente. Kailangan natin ang National Guard.
Kailangan namin ng bantay dahil tatalunin namin ang Patriots.
Ginagawa mo lahat nang wala sa libro.
-Nakakakuha pa rin-- -Pero ano kami? 11-1.
11-1!
Noong '96, 13-3 kami.
Nagkaroon kami ng lamang sa home-field.
Medyo bagong team ang Jacksonville.
Pang-14 na taon ko 'yon.
Nasasabik akong makabalik sa Super Bowl.
Di kami malapit sa kasama namin sa larong 'yon.
Pumunta sila rito para galitin tayo.
Natapos ang laro 30-27.
Iba ang galit ni John no'n.
Lalo siyang napre-pressure.
Sigurado akong may umiiyak,
at nakita ako ng mga bata, at dahil sa mga inaasahan,
'yon ang pinakamatinding pagkatalo na hinarap ko.
Noong bumalik kami noong '97, nasa revenge tour talaga kami.
Sige!
May kailangan kaming patunayan, pero di para sa kabilang team.
-Para sa isa't isa 'to. -Red 98, hut!
Alam ni John na huling pagkakataon niya 'to.
Now or never.
Handoff, tumatakbo sa kanan si Davis. Si Davis nasa 5, touchdown!
Tumayo si Terrell Davis
para sa mga Broncos, pangatlong touchdown ng first half.
Gusto ko 'to. Matamis na paghihiganti.
Huddle up! Red right, F short, 18, okay.
-Set hut! -Hand off kay Davis, sa kanan.
Nag-square ng balikat si Terrell sa end zone!
Touchdown, Denver!
Ang galing!
Natigilan sila dito sa Arrowhead Stadium.
Dalawang minuto pa.
Third-and-6 para kay Denver sa Bronco 15-yard line.
Nangunguna sila sa 24-21.
Nakakabaliw ang lugar na 'to.
Maganda ang snap. Five-man rush.
Naghagis si John. Nahuli ang pass!
Nauna sa 30-yard line. Shannon Sharpe!
Pinakamalaking unang down ng taon!
Elway papunta kay Sharpe sa 18 yards!
Naku!
Pupunta ang Denver sa Super Bowl!
Sila ang kampeon ng AFC!
Tinawagan ko ang nanay ko.
"Maniniwala ka ba na pupunta kami sa Super Bowl?"
Tumahimik.
Tapos sabi niya,
"Kailangan ba nating bumalik sa Super Bowl?"
Takot na takot ako.
Sinabi nila walang chance ang Broncos sa Packers.
Nag-aalala ako sa tatay ko.
"Naririnig niya ba 'to?"
"Alam ba niya na di siya dapat manalo?"
Green Bay 24, Denver 17.
-Green Bay. -Green Bay.
-Mananalo ang Green Bay.
Mananalo ang Green Bay.
Hi, ako si Joe Montana.
Di ko alam ang puntos, pero sa Green Bay ako.
Nakikita mo ba, sa edad na 37,
"Ito na ang huling pagkakataon ko"?
Mahirap bang pumunta sa Hall of Fame kung di ka manalo?
Ano'ng nararamdaman mo pag naririnig mo,
"Di niya maipapanalo"?
Narinig mo 'yan ng 14 na taon.
'Yon ang nagpatuloy sa akin.
Ang Green Bay ang nagdedepensang kampeon.
Bumalik na sila sa laro. Nasa kanila ang MVP.
Ang pinakamahusay na manlalaro ng liga na si Brett Favre,
laban sa paboritong si Elway,
na sinusubukang bawiin ang Super Bowl.
Alam naming magaling silang team.
Unang pwesto ang depensa nila sa halos lahat ng lugar.
Kami ang hahawak ng bola para manalo.
Alam niya 'yon.
Sabi niya, "Kahit ano."
Sa quarterback, mula sa Stanford, number seven,
John Elway.
Blue 58!
Blue 58, hut!
Papunta si Brett sa end zone.
Sa likod si Antonio Freeman.
Touchdown, Packers!
Isang napakagandang hagis ni Brett Favre.
Napakaganda ng laro ni Terrell.
Kontrolado ang pag-atake ang line of scrimmage.
Elway, handoff, Davis, papunta sa end zone, touchdown!
Ang galing!
Nasipa ako.
Tingin ko kinakabahan si Davis.
Nakaluhod si Terrell Davis.
Sa isang iglap, lumalabo na ang paningin ko.
At iniisip ko, "Naku, magkaka-migraine ako."
Kaya noong bumaba si TD, nag-alala ako.
Medyo nahihilo siya.
Nahirapan siya sa sakit ng ulo.
Di siya pa siya nagkakaganito.
-Ito-- -Masama 'to.
Kawawa ang Broncos.
Di na siya makakatakbo.
Wala na sila sa laro. Ilalabas nila si Davis.
-Di ko makakita. -Gawin mo na lang 'to.
Wag kang mag-alala. Mag-15 lead kami.
Kung wala ka, di sila maniniwala.
Tingin ko naramdaman naming lahat na di kami susuko.
Pinakita ko kung anong klaseng tao si Terrell Davis.
Pumasok siya doon. Sabi ko, "Mag-a-adjust ako sa 'yo."
Pulang kaliwa tayo, F short, 19, Bob King. Dito.
Set hut!
Kunwari, Davis. Kumanan si Elway.
Sige na, John, sige na!
Kaya niyang ipasok.
Si John Elway do'n,
at ang 37 taong gulang ginagawa 'to gamit ang mga binti niya.
Mahabang halftime.
Paglabas namin, nakita ko na.
Bibilisan na natin.
I-steamroll natin ang lahat.
Ang Super Bowl 32, tie sa 17.
Nasa pangatlong quarter na tayo, tatlong minuto na lang.
Pangatlo, anim at kalahati, at nasa 12-yard line na tayo.
Kalaban natin isa sa pinakamahusay na depensa ng red zone
sa liga.
Mababaliw si John kung tawagin ko 'tong play.
Kailangan kong gawin.
Okay, Point Slice.
-Sa west ka, right slot. Point Slice. -Tara na.
Isa 'tong play na ginawa namin
para sa larong 'to, laban sa depensang 'to.
At di ako masyadong tagahanga ng play.
Ayaw ni John. Ayaw ni John sa play.
Pinapatakbo namin ang play sa ensayo.
Sa tuwing magsasanay tayo, Nasalo ko ang bola.
Sabi ko, "Ano'ng mangyayari kung di natin makukuha ang coverage?"
At umalis na siya, "100% sa sitwasyong 'to."
Hulaan mo?
Pang-11 play ng drive na 'to na nagsimula sa Bronco 8.
Third-and-6. Elway, shotgun.
Play ang tawag namin doon. Di sila nagpapatakbo ng coverage.
Si John ang gumagawa.
Alam ko kaagad, lumabas ako at nakita ko silang nakapila
at di 'yon ang depensang gusto namin.
Nang itaas ko ang kamay ko, sabihing bukas ako,
nawala si John.
Habang tumatakbo siya, naisip ko,
"Pumunta ka para kung may mangyari, pumasok ka sa football."
Pero di totoo 'yon.
Tumayo ako at pinanood siya.
Sige na, John, sige na.
Sa loob ng 10, ulo muna.
Nag-dive siya sa loob ng 5-yard line!
Nakita kong siya na unang nakababa.
Pare, nabaliw tayong lahat.
Si Elway, naghahanap, tumatakbo,
nag-dive sa loob ng five-yard line para sa unang pagbagsak.
37 lang ba siya?
Ga'no kahalaga ang larong 'to?
Gustong manalo ni John Elway sa larong 'to?
Nakikita mong bumaba ang quarterbacks, di Elway.
Noong ginawa niya 'yon, parang "Nako, di natin siya pwedeng biguin."
-Goal line! -Goal line!
Nandoon ang football team para manalo para sa kanya.
Alam nilang lahat kung ga'no 'to kahalaga kay John.
Elway, Davis.
Davis sa dulo. Touchdown, Denver!
'Yon ang 93-yards na drive.
Tatlumpu't walong taon na walang championship, naging isang laro.
Fourth-at-6.
-Tatlumpu't dalawang segundo na lang. -Sige na.
Eto na.
Takbo!
Isang laro para sa championship.
Tara na, huminga nang malalim. Blue 58, hut!
Bukas na ang blitz. Ibinato ni Favre!
Di magiging kumpleto
ang pass! Mananalo ang Denver!
Mananalo sila rito!
Seryoso ba?
Nagawa 'to ng mga Broncos!
Ginulat nila ang lahat, at nanalo sila ng Super Bowl 32!
Nagawa ko ang bawat emosyon na inimbak ko sa loob ko…
Ang mawala 'to sa akin, alam mo na…
Sobrang saya ko, di ako makapaniwala.
Nando'n ang mga bata. Ito…
Ang galing talaga.
Nababawasan ang bigat sa mga balikat namin.
Nakahinga kami.
Sa totoo lang, mas mabuti 'to kaysa sa kaligayahan.
Para kay John 'to!
Masasabi mo di pa siya naging masaya no'n.
Bale…
Jack, pumunta ka rito!
Nanginginig ang kamay ko. Ipinagmamalaki kita.
Proud na proud ako sa 'yo.
At makita ang tatay ko…
Lintik.
Nagawa rin sa wakas.
Na kasing saya ko.
Malaking bagay siya, baka mabili ko pa 'yan.
Uy, sir!
Nagbalik ang magagandang alaala.
Nagmamalaki ang mga tagahanga ng Bronco sa Mile High City.
Maraming nagparangal sa mga kampeon,
may parada sa downtown Denver.
Sinira ng Broncos ang Green Bay Packers 31-24 Linggo ng gabi.
Si John Elway ang pinakamatandang QB na nanalo ng Super Bowl.
Ilang beses lang
pwede kang matamaan sa noo.
Pero ngayon, kami ang sumuntok.
Di ako sigurado na nararapat sa 'yo 'yon,
pero sinasabi ko sa 'yo, ang 53 na lalaki at coach sa team na 'to,
pinaghirapan namin 'to. Salamat.
Iniisip niya raw magretiro,
pero plano munang i-enjoy ang sandali, kahit saglit lang.
Sabi niya siya ang magpapasya sa kinabukasan niya.
Isang taon pa!
Kailangan kong mag-isip, umupo sa tabi mo, gusto mong maglaro ng isa pang taon.
Ayaw mo bang makita ang pakiramdam
na maging kampeon ng Super Bowl?
-Dapat gusto mo 'yan. -Ginawa ko na 'yan.
Dito?
Di ako pinayagan na mag-quit maliban sa wrestling.
Alam mo, matagal kaming nag-usap.
Tumingin siya sa akin at sinabing, "May pisikal na gamit ka pa."
Binabati ako ng lahat sa pagbalik. Di ako umalis.
Parang di tama. Di sinabi ng puso ko na oras na.
Ang punto, babalik ako para manalo tayo.
Ihahanda niya ang sarili niyang maglaro. Maglalaro siya.
Nasasaktan siya.
Mas na-sack siya kaysa kay Dan Marino at Montana.
Ganito na ang tuhod ko dahil nagkaproblema 'to.
Nasaktan ako no'n.
Di naman iba ang iniisip ko.
Natuto na tayong lahat, ibaba mo ang ulo mo at malampasan 'to.
Ganyan bumuo ng karakter. Doon mo mapapatunayan ang pagkatao mo.
Tingin ko hamstring ang problema kay John Elway.
Matapang ka. Sakit lang.
Matinding ang sakit ni Elway.
Sa likod, di mo talaga alam.
At gagawin mo lang.
Davis, una at higit pa.
Labinlima, sampu, touchdown!
Tapos na.
Uulitin ng Broncos bilang kampeon ng AFC.
Babalik sila sa Super Bowl.
Heto na ang tagay para kay John Elway.
16 years.
Ang kadakilaan higit pa sa ganap sa field.
Ang taong 'to naging isang mahalagang bahagi ng komunidad ng Denver
at magtatagal.
Kay John, football muna.
At alam niyang hawak ko ang pamilya.
Naramdaman ko lang na…
Dapat gawing mas madali ang buhay niya.
Dinala ko 'yon sa pagsasama namin.
Di na kami magkasundo noon.
Nagka-problema kami sa relasyon namin.
Di sapat ang credit ng nanay ko
dahil siya lang, noong nagtatrabaho si Papa,
ang nag-alaga sa amin.
Napakabuti, pero masaya siya sa mga coach niya
at niya, na kailangan mong gawin sa ganoong trabaho.
Kailangang espesyal na babae.
At nagbibiro ako, 40 taon na kaming kasal.
Sabi ko, "Napakabait ko kay Jan. Di ako umuwi."
-Iyon ang mahabang oras. -Kaya 40 taon na kaming kasal.
At sa tingin ko, bago tayo ikasal,
di niya naiintindihan, kung ano ang buhay ng isang coach.
Pero di lang siya mabuting asawa, mabuting ina,
at asawa ng mahusay na coach dahil napagtanto niya ang nangyari sa trabaho.
Sabi niya, "John, makinig ka."
"Una ang trabaho ko, at pangalawa ang pamilya ko."
"Sasabihin ng iba iba iyon."
"Pero alam mo? Ang trabaho ko alagaan ang pamilya ko."
"Kung wala akong trabaho, Di ko matustusan ang pamilya ko."
Dati, natatakot ako. Di ako naging bukas sa kanya.
Wala rin siya.
Sinubukan kong maging matatag hangga't kaya ko. Matigas siyang tao.
Ang layunin ng ano gusto kong patunayan sa football,
sa tingin ko ang pokus at determinasyon kinuha sa pamilya ko.
Sinubukan kong pumunta sa abot ng makakaya ko.
Minsan, pag nasa bahay ako, halos wala ako.
Iniisip ko kung ano ang nangyayari sa buhay ko sa football.
Lahat ng anak niya, di na sila bata.
Nagsisimula na silang maging kabataan. At di niya nakita ang malaking bahagi.
Iyan ang sakripisyo ng mga atleta, ginagawa nila.
Nauunawaan mo kung paano maging mahusay
dahil di ka pwedeng maging mahusay kung di mo paghihirapan.
Noong nalaman naming naglalaro kami kay Dan Reeves sa Super Bowl,
nagkatinginan kami ni Mike at sinabing, "Pa'no nangyari 'to?"
Reeves at Shanahan.
Sabihin na lang natin, may konting kasaysayan do'n.
Marami pa rin sakit
na di mawawala sa pinagdaanan ng pamilya ko.
Hoy.
Sino'ng mag-aakalang kakalabanin natin si Dan?
Alam ko. Hoy.
Dalawang magkasunod.
-Sipain natin siya. -Alam ko.
Apatnapu't limang taong gulang si Steve DeBerg, ang backup quarterback,
videotaping kung ano ang highlight ng 18 taong career niya.
Ito ang pinaghirapan natin, pinaghirapan.
Di tayo mananalo sa unang quarter o ikalawang quarter.
Kailangan nating maglaro 60 minuto ng Bronco football.
Magiging World Champs tayo.
Magsaya tayo ng 60 minuto at ipanalo 'to sa tres.
-Isa, dalawa, tatlo! -Panalo!
Nagsisimula na ang Super Bowl 33.
I-formation na. Unang-at-goal ng Denver sa loob ng 1.
Handoff kay Howard Griffith sa kaliwang bantay.
Si Griffith, sa Denver touchdown.
Robinson, dapat nasa gitnang pagpigil,
natalo lang at naunahan sa pagtakbo.
Ang mga sandaling iyon para sa akin, di mo mailalarawan sa mga tao.
Nakita ko ang lalaki, ang alamat, ang alamat
sa kanyang diwa sa tugatog ng kanyang karera.
Tara na. Ibaon na natin.
Kailangan mo ang pagtatanggol sa papel.
-Ang ginawa niyo sa playoffs. -Tara na!
-Wag susuko ng touchdown! -Alam mo 'yon?
Di ka pwedeng sumuko sa touchdown. Di pa, at di mo gagawin!
-Sabi nila lasang manok ang falcon. -Tigil. Ayan.
Lasang manok daw.
Kumikilos na si Griffith sa kaliwa.
Elway, na walang laman, sa quarterback draw
at sumugod sa goal line.
-Nakapasok siya. -Oo!
Touchdown, John Elway at Denver.
Bumangon siya na may ngiti sa labi, at bakit di?
Nasa harap 30-6 ang club niya.
Nasa target si John Elway ang Most Valuable Player.
Alam mo… Uy.
May pakiramdam ka na baka 'to na ang huling laro niya.
Tumalikod ako 'pag bumalik sila at ianunsyo at ibigay ang tropeo.
Makukuha ko ang tropeo mula kay Terry Bradshaw.
Ito ang nangyayari, umiikot.
Napakabuting tao para ibigay sa akin ang tropeo sa huling laro.
Wag sasama loob.
Wala talaga.
Salamat.
Ang tigas nito.
May overunder sa locker room
kung ilang beses akong iiyak.
Kaya ako ay Sinusubukan kong tumaya sa ilalim,
pero di ko na kaya.
At mahirap sabihin 'yon.
Pangalawa, dahil sa pamilya.
At 16 na taon na silang magaling,
mula nang ipanganak ang mga bata.
Ang buhay ng pamilya, naka-focus sa akin at sa football.
Oras na para
nakatutok 'to sa paligid nila.
Di ako nag-aalala sa hinaharap.
Iniisip ko,
"Magpapahinga ako ng ilang taon, umalis sa spotlight,
at maging ama sa mga bata."
Matapos ang sobrang saya, na nanalo ng dalawang Super Bowl,
at ngayon nag-iisip na sasakay ako sa paglubog ng araw.
Maganda ang buhay. Perpekto ang lahat.
Nagawa ko ang lahat Gusto kong makamit sa NFL.
Nagbago ang buhay
at naging matibay gaya ng dati sa susunod na tatlo o apat na taon.
Na-diagnose si Jana ng stage 4 lung cancer,
at di siya naninigarilyo.
Kakaiba 'to. Pinupulikat siya sa binti.
Ginagawa namin ang lahat para makahanap ng solusyon.
Galit na galit ang tatay ko. Di tama ang mga bagay.
Napapansin ko medyo nakakatawa
sa paraan ng pag-arte niya.
Umaga ng Easter, tumawag ang nanay ko.
Nasa kama pa kami, sumagot si Janet.
Tumingin siya sa akin at sinabing, "Namatay ang tatay mo."
Namatay siya nang gabing 'yon.
Inatake siya sa puso.
Naalala kong tumayo ako, di alam ang gagawin.
Nagsuot ako ng shorts at tumakbo. Tumakbo lang ako.
Tumakbo ako ng anim, pito, walong milya.
Makalipas ang isa't kalahating taon, tinawagan ako ng ate kong si Lee Ann.
Sabi niya, "John, kailangan mong pumunta rito."
Si Jana, nasa ospital siya, at nahihirapan siyang huminga.
Kaya nakalabas ako noong araw na iyon.
At kailangan niya ng MRI
at tingnan ang nangyayari.
Namatay siya
sa MRI tube.
Kaya…
Malinaw naman, isa pang malaking pag-igting.
Lagi kong sinasabi,
Ako ang unang nakakita sa kanya at ang huling nakakita sa kanya.
Kakambal ko 'yon, kaya.
Di ko alam magiging ganito kahirap ngayon.
Teka.
Aray ko.
naiisip ko lang isang atleta sa level niya,
'yan ang identity mo.
At ang mawala iyon, tama, kawalan iyon.
At mawala ang kalahati mo sa Jana,
at mawala ang kaibigan mong sa poppi,
di ko maisip kung gaano kasakit ang naroon.
Naramdaman ko ang ama ko,
pero bata rin siyang sumusubok para maintindihan ko.
Mahirap intindihin ang nangyayari
at kung anong emosyon ang nararamdaman namin.
Nagkakalabuan na ang mga magulang ko
at halatang-halata iyon sa bahay namin.
Isa sa mga bagay na dinudurog ang puso ko para sa nanay ko
ay isang kahanga-hangang atleta.
At sa tingin ko na nawala ang pagkatao niya sa kanya,
sa pagsuporta sa kanya.
Akala ko, ikakasal na ako habambuhay.
At sa kasamaang palad, umabot sa punto
kung nasaan 'to mas mabuti para sa mga anak natin
para magkalayo tayo.
Ngayon, isang beses sa ating buhay,
may player na nagiging mahalaga sa atin
at ang ating bayani
na magkasingkahulugan ang numero at pangalan niya.
Isa lang ang number seven sa Denver Broncos.
Elway!
Siguro 'yon ang pinakamahirap na panahon sa buhay ko.
Nag-aalala lang ako sa kaniya bilang kaibigan.
Di siya ang sarili niya.
Sanay kang nandiyan mga tao sa lahat ng oras,
at sa isang iglap, lumiliit ang bilog na 'yon.
Nagiging malungkot.
Iniisip ko, "Paano ko malalampasan 'to?"
Gusto kong patunayan
na may magagawa ako maliban sa quarterback.
Masuwerte ako na bumalik ang football sa buhay ko.
Binigyan ako ni G. Bowlen ng pagkakataon na bumalik sa Broncos bilang GM.
Medyo naibalik ko sa dati
at makabalik sa kasiyahan kaunti pa.
Noong naging GM ako,
Iniisip ko talaga ipagmamalaki ni Papa.
Magaling siya sa talento, kaya naisip ko,
"Pwede ba akong maging mahusay na tagasuri ng talento gaya niya?"
Dahil diyan,
Ipakikilala ko ang susunod na quarterback ng Broncos,
Peyton Manning.
First and goal, handoff, C.J. Anderson, left guard kay Kuechly,
Second effort sa goal line, touchdown, Denver!
World Champion ang Denver Broncos!
Nanalo sila ng Super Bowl 50!
Bilang GM, iba ang manalo isang World Championship,
pero kasiya-siya rin bilang panalo bilang manlalaro.
Para kay Pat 'to!
Noong sinabi kong, "Para kay Pat 'to,"
Iniisip ko rin, "Para rin 'to kay Papa."
May ginawa siya na di pa nagawa ng iba.
Sa libo-libong manlalaro sa kasaysayan ng NFL,
isa lang ang nanalo ng Super Bowl
bilang manlalaro at GM.
Di lang isang sports figure si John dito sa Colorado.
Walang nakakaalam kung saan si Denver hanggang sa dumating si John dito.
Tumulong talaga siya pagbabagong-anyo ng lungsod.
Si John Elway ang isa sa pinakamagaling na atleta
na nabuhay.
Noong bumaba ako sa pwesto sa Broncos bilang GM,
'to na ang tamang panahon
para maglaho ako.
Ito na ang panahon para umalis ako sa football
at sumakay sa paglubog ng araw.
Oras na para magrelaks.
At sa edad na 65, naaamoy ko ang mga rosas.
Marami tayong enerhiya
Mayroon, marami tayong enerhiya
Wala nang mas nagsasaya pa sa mundong 'to.
Amoy patay na isda.
Oo, pero gusto ko!
Magluluto na ba tayo?
Itong malayo, ha?
Gusto niya sa Coeur d'Alene dahil 'to ang taguan niya
at ang lugar para makapagpahinga at walang ingay.
-Ilang taon ka na? -Pumili ka!
Palmer, ilang taon ka na?
-"Isa." -Isa.
-"Isa." -"Isa" ang sinabi niya?
Oo, sinabi nga niya 'yon!
Natalo ka namin, Poppi.
-Ha? -Natalo ka namin.
-Sa bangka? -Oo.
Gusto mo bang manalo?
Gusto kitang talunin.
Gusto mo akong bugbugin?
Stress level-wise, abilidad na dumalo.
Masasabi kong iba.
Kasi kahit dati,
nakapaglakbay ka at narito, nasa ibang lugar ang utak mo,
iniisip ang dapat mong balikan,
pero pwede ka nang nandito, na makasama ang mga apo.
Alam ko 'yon mababawasan ang stress mo,
at magiging mas masaya ka at makakuha ng "pagreretiro,"
gawin mo ang gusto mo.
-Sa tingin ko, inaayos mo pa rin 'yan. -Oo.
Payag na ako para kausapin siya tungkol sa kahit ano,
na dati di ko gagawin.
Ang saya talaga para maging kaibigan ng tatay mo.
Naalala ko noong third grade, pagkatapos mong manalo,
para kaming…
-Di nga. -Talaga? Mapapahiya ako.
Nahihiya ako.
Para akong, "Salamat."
Kumusta ang bagong glove?
Ibig kong sabihin, siguradong si John.
May kadakilaan siya.
Pa'no 'yan? Ayos ba 'yon?
Kaya para makita nakikipaglaro sa mga apo niya,
nakakatuwang makita 'yon.
Kahit na ano'ng mangyari, Poppi lang siya.
Dalawampu!
Nasasabik ako ngayon, alam mo,
walang inaasahan na kailangan kong gawin,
maliban sa pagiging mabuting magulang at lolo.
Masaya ako sa buhay ko
at walang nang tungkol sa football.
Sulit ang lahat ng paghihirap, at ngayon, mag-e-enjoy ako.
Gusto mo ang mansanas, di ba?
Magandang mansanas ba 'yan?
Maglalaro ka ba ng football?