Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Elway jest do dupy!
Gówniarz po prostu wybrzydza!
A niech wyniosą cię na noszach, mięczaku!
Wracaj do domu!
Miał i pieniądze, i rozgłos.
A może to tylko media go rozdmuchały?
Żal mi tego dzieciaka. Jest celem.
Jesteś na tyle twardy, żeby być rozgrywającym?
I znowu. John Elway powalony czwarty raz.
Z nim mistrzostwa cię omijają.
Kocham wodę i łodzie.
Tu zawsze mogłem się schować.
Jadę nad wodę, wypływam, unoszę się i relaksuję.
Lubię to. Lubię już się nie stresować.
Źle rzuca.
Elway, ty babo!
Stres był nieustanny, więc nie zdawałem sobie z niego sprawy.
Zawsze wierzyłem,
że tylko trudna droga pozwala odnieść sukces.
Opłaca się obrać trudną drogę.
Najbardziej utalentowany rozgrywający w historii NFL.
Minione 50 lat mojego życia…
John Elway znów to zrobił!
Broncos wygrywają!
…całe moje życie wygrywanie było najważniejsze.
Do pełni szczęścia brakuje ci tylko wygranej w Super Bowl?
Wciąż pamiętam to poczucie odpowiedzialności,
te oczekiwania, że muszę być najlepszy.
Geniusz gry na boisku kosztuje.
Musiałem poświęcić wszystko, co kochałem.
Ile ten mecz musi znaczyć?
Jak bardzo John Elway chce go wygrać?
- Widzisz mnie? - Tak. Doskonale.
Wcześniej nigdy nie byłem w Denver.
Wiesz, góry i pełne pyłu stare miasto.
Przypominało to kowbojskie klimaty.
To zawsze, również wtedy, było miasto Broncos.
Jestem tu od lat 70. i zawsze było tak samo.
Obłęd.
Na nich!
Stał się cud! Broncos w Super Bowl!
W końcu w 1977 roku byliśmy w Super Bowl.
A potem wszystko się skończyło.
A to miasto bardzo chciało nazywać się pierwszoligowym.
Dla Kolorado wszystko zmienił 1983 rok.
Nie mieliśmy tu takiej gwiazdy,
więc gdy się pojawił, wszystko ruszyło z miejsca.
Na pierwszym obozie treningowym stały przyczepy.
Ekipy telewizyjne i radiowe.
Chyba on pierwszy miał rubrykę „Dziennik Elwaya”,
gdzie codziennie pisano, co i gdzie robił.
W erze mediów społecznościowych to norma.
Ale wtedy tak nie było.
4, 88 i 36, lewy Ace. OT, blok. Jeden na jeden. Gotowi?
I tyle ludzi przyszło na trening.
Co to za ofensywa!
Mocno ich tam ciśnij.
Ciśnij! Grajmy z jajami.
Wtedy zrozumiałem, ile Broncos znaczą
dla regionu Gór Skalistych.
Czerwone 28!
W kwestii presji na mnie.
Prasy i tak dalej, staram się tym nie przejmować.
Puszczam to mimo uszu.
Próbując temu wszystkiemu sprostać,
chyba czułbym tylko większą presję
i nie skupiałbym się na…
Tak, jadą po tobie ostro.
Debiutuję w meczu otwarcia w Pittsburghu.
JESTEŚCIE W MIEŚCIE STEELERSÓW
Byłem podekscytowany.
John Elway to niewiadoma.
Oto on, jego pierwszy mecz.
Najsłynniejszy debiut zawodnika w całej lidze NFL.
Mój pierwszy kontrakt trwał pięć lat i wynosił pięć milionów dolarów.
Wtedy to był najwyższy kontrakt w lidze.
To nie podobało się wielu weteranom ligi.
Po takim rozgłosie jaki miał Elway,
cała liga pilnie go obserwuje.
Wszyscy są ciekawi, do czego jest zdolny.
Jeszcze na linii wznowienia gry nie dowierzałem,
że gram w NFL na pozycji rozgrywającego.
A po drugiej stronie widzę Jacka Lamberta.
Mocno lewą. Ace ace. Biorę lewy słupek!
Coś tam wrzeszczy, nie ma przednich zębów, ślina cieknie mu z ust.
Więc na pierwszą serię wychodzę nieprzekonany.
To nie był mój udany mecz.
Skuteczność 1/8 i przejęcie.
Więc na połowę grzałem ławę.
Żal mi tego dzieciaka. Pittsburgh Steelers mu nie odpuszczali.
Ale początki w NFL bywają bolesne.
Nikt nie jest wart pięć milionów.
BEZRADNOŚĆ ŻÓŁTODZIOBA Z NFL
Do dziś pamiętam to poczucie odpowiedzialności
i te oczekiwania, które musiałem dźwigać za młodu.
Zawsze lubił rywalizację.
Podchodził sumiennie i z radością do każdego sportu.
Ale futbol zawsze był jego miłością.
Grali pierwszy mecz. Pytam trenera, co o nim myśli,
a on mówi, że mój syn to: „Albo najlepszy i najszybszy biegacz,
jakiego widzieli na tym poziomie, albo reszta jest tak tragiczna”.
Mój tata był trenerem futbolu.
Miał ogromny wpływ na moją grę.
Jego styl cechowało nauczanie.
Nie trenowanie. Nauczanie.
Jak do każdego dotrzeć?
Chyba między innymi dlatego wiele osób go ceniło.
Zawsze powtarzał: „Traktuj innych tak, jak chcesz być traktowany”.
Miałem siostry,
bliźniaczkę i rok starszą Lee Ann.
Była nasza trójka dzieciaków w podobnym wieku,
więc byliśmy zżyci.
To ja z moją siostrą bliźniaczką, Janą.
Coś wspaniałego. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Niesamowita więź, nigdy się nie kłóciliśmy,
i to chłopiec z dziewczynką w jednym wieku,
ale nie kłóciliśmy się.
Troszczyliśmy się o siebie nawzajem.
Nie skarżyliśmy na siebie.
To zwykle John broił.
Ona zawsze wyciągała mnie z kłopotów.
Ustawiała mnie do pionu, jeśli nawywijałem.
Mama wracała do domu i pytaliśmy: „Wygrali dobrzy czy źli?”.
Jak dobrzy, to był dobry tydzień,
bo tata był w świetnym humorze.
A jak źli, to był cichy tydzień.
Więc zawsze trzymaliśmy kciuki za dobrych.
Często obwiniał się bardziej niż powinien.
Kiedy nie wygrywali, to była jego wina.
Brał to do siebie, zamiast trochę odpuścić.
Pewnie dlatego przegrane tak bardzo go denerwowały.
Czuł, że nie zrobił wystarczająco dużo.
Kiedy drużyna sobie nie radziła, już jako dzieci czuliśmy, co się święci.
Wtedy tata szukał innej pracy. To było straszne.
Przez całą przeprowadzkę płakałam, zawsze.
Wygrane i przegrane stały się bardzo ważne.
GRANADA HILLS, KALIFORNIA
Okres licealny,
przeprowadzka do Południowej Kalifornii, to był największy szok kulturowy.
Jak wyciągnięta ze wsi banda dzieciaków.
Nigdy tego nie zapomnę.
Tata odwozi mnie do szkoły i pyta:
„Na jakiej pozycji chcesz grać?”.
Mówię, że no przecież chcę być biegaczem.
Mieliśmy chevroleta impalę z 1968 roku.
Wajcha zmiany biegów na luz, gasi silnik.
I tak po piętnastu minutach z auta wyszedł rozgrywający.
Nie był zachwycony graniem na tej pozycji,
bo czuł, że za mało się tam dzieje.
Ale Jack Neumeier miał grę podaniową w małym palcu.
W latach 70. królowała gra biegowa
z tylko domieszką gry podaniowej.
Jack grał odwrotnie.
Trener Neumeier wyprzedzał swoje czasy w latach 70.
Pierwsza w oczy rzuca się ręka.
Potrafił rzucać piłką, to dla wszystkich było jasne.
Najlepszy licealny rozgrywający w kraju.
Świetne podanie Elwaya.
Był bardzo popularny w liceum.
Wszyscy go lubili, ale to do niego nie docierało.
Zawsze był miły dla ludzi. Nigdy mu się nie zmieniło.
Ma wszystko.
To zła pozycja do rzutu piłką.
A on rzuca perfekcyjnie na 40 jardów.
To najlepszy rozgrywający, jaki wyszedł z liceum.
Im lepiej grałem, tym większe były oczekiwania.
W Granada Hills była długa tradycja baseballu.
Mieliśmy świetną drużynę baseballową.
Uwielbiałem grać i chciałem grać w jedno i drugie.
Po ostatniej klasie w Granada Hills powołali mnie
do Kansas City Royals w 18. rundzie.
Więc po liceum miałem różne opcje.
Drużyny baseballowe próbują odciągnąć cię od futbolu?
Trochę.
Co wybierzesz? Futbol?
Oba. Nie jestem zdecydowany.
- Teraz koledż? - Tak.
- Gdzie? - Stanford.
STANFORD, KALIFORNIA
Statystyki nie kłamią.
Najlepszy rozgrywający uniwersytecki od czasów Joego Namathy.
Dla wielu to w ogóle najlepszy rozgrywający uniwersytecki.
Zaczął tylko studia, a dwaj rozgrywający zobaczyli jego grę i odeszli.
A byli naprawdę dobrzy. On potrafi rzucać.
Na Stanford byłam pływaczką.
Poświęciłam pływaniu całe życie, pływałam już od piątego roku życia.
W zasadzie robiłam tylko to. Uczyłam się i pływałam.
Ze znajomymi z pierwszego roku poszłam na mecz futbolowy.
Wszyscy krzyczeli „Elway”.
Elway!
Myślałam, że krzyczeli „L way”,
jakby chcieli zobaczyć jakieś podanie czy zagranie.
Nie wiedziałam, że to będzie mój przyszły mąż.
Elway ucieka.
Ma kłopoty.
Coś takiego!
Ma wolnego zawodnika!
Więc tak usłyszałam: „Nie, to John Elway”.
Na Stanford był naprawdę nie byle kim.
Poznałem Janet pod koniec pierwszego roku.
Nie znała się za bardzo na futbolu
i to mnie do niej przyciągnęło.
Nie miała pojęcia, kim jestem.
Miał długie włosy, które cały czas próbował poprawiać.
Ten chód, schodzące się kolana i stopy do wewnątrz,
strasznie mi się to podobało.
Przy pierwszym pocałunku zderzyliśmy się zębami.
Prawie połamaliśmy sobie zęby, jeśli dobrze pamiętam.
Dotarło do mnie, że muszę się nim dzielić.
Bo wszędzie o niego zabiegano, jak tylko pojawił się na kampusie.
Zrozumiałam, że chodzę z supergwiazdą,
ale on nie zachowywał się jak gwiazda.
Był nieśmiały.
Słodki.
Nie był kimś, kto zabiega o uwagę.
Nie chciał związanej z tym sławy.
Chciał być jednym z nas.
To część jego osobowości.
Elway!
Mój ostatni mecz na Stanford
to już historia uniwersyteckiego futbolu.
STANFORD KONTRA KALIFORNIA
Ta fenomenalna rywalizacja ma już prawie sto lat.
Lata mijają, a Big Game nie zawodzi.
Renoma kończącego uczelnię Johna Elwaya prowadziła Cardinals do Hall of Fame Bowl.
Musieli tylko wygrać z Cal.
Kalifornia musi tylko utrzymać się przy piłce.
Tylko tyle. Jedna akcja, 53 sekundy.
Byliśmy głęboko na własnej połowie z czwartą próbą.
Skupiałem się tylko na „tu i teraz”.
W takiej sytuacji nie ma czasu na myślenie.
Kombinujemy tylko, żeby dostać nową próbę.
Bearsi się odrywają.
Elway rzuca z własnych 5 jardów.
Musi mu się udać.
Patrzy w głąb boiska!
Mają to! Na linii 43 jardów!
Zostało 40 sekund. Elway rzuca.
Złapana na linii 39 jardów, poza boiskiem.
Byle tylko do zasięgu field goala, bo przegrywamy 19 do 17.
Elway, rozgrywa, podaje do tyłu.
Z lewej wyrywa się Dotterer i może dobiegnie do końca!
Powalony na linii 17 jardów!
Wygrają trafieniem z 35 jardów.
Słyszycie tych kibiców? I leci kopnięcie.
Daleko. Jest dobrze!
Stanford trafia cztery sekundy przed końcem.
I obejmuje prowadzenie, 20-19!
Tylko cud może uratować Bearsów.
Trafiliśmy field goala i myśleliśmy, że już po grze.
W tamtym roku mogliśmy grać o puchar.
Miałem to wtedy w głowie.
Ale została jeszcze jedna akcja.
Harmon próbuje puścić kaczkę? Tak.
Piłka w grze, Bearsi muszą zatrzymać zegar.
Rodgers wzdłuż linii bocznej. Następny.
Z kłopotami w środku pola. Próbowali…
Piłka wciąż w grze, podają do Rodgersa!
Do tyłu na 30 jard, są już na 20.
Na boisku jest już zespół!
Biegnie na pole punktowe! Jest na nim, end zone!
Bears! Bearsi wygrywają!
O mój Boże!
Najbardziej sensacyjna,
rozdzierająca serce, porywające końcówka
w historii uniwersyteckiego futbolu!
Kalifornia pokonuje Stanford w Big Game!
Przepraszam za mój głos!
To najbardziej traumatyczna przegrana, jaką kiedykolwiek przeżyłem.
Do końca mojej kariery miałem świadomość, że tak może być.
Dopóki nie skończy się czas, mecz trwa.
Musiałem nauczyć się przegrywać. Nie radziłem sobie z tym.
Kilka razy rozmawiałem o tym z tatą.
Będziesz musiał radzić sobie z porażką, z przegraną.
Czasem myślę nawet,
że to przegrane determinują, jakim jesteś zwycięzcą.
John nigdy nie wygrał meczu pucharowego w koledżu.
To w dużej mierze była gorzka kariera.
John pobił rekord NCAA w liczbie udanych podań w karierze,
pobił rekordy w wielu innych kategoriach
i pewnie będzie numerem jeden w drafcie.
I na tym nie koniec.
John ma też duże szanse w baseballu.
Jeden z najciekawszych dni mojego życia.
Dostaliśmy ten telegram.
„Gratuluję wyboru do New York Yankees”.
„Czekamy, aż dołączysz do rodziny Yankee”.
„George Steinbrenner, New York Yankees”.
Zaskoczyło mnie to, że byłem ich pierwszym wyborem.
Yankees zapłacili mu 140 000 $ za spędzenie lata w minorach.
John, student ekonomii, wybiera między lukratywnymi ofertami
futbolu i baseballu.
To niezwykłe, że John Elway potrafi grać w futbol i baseball,
ale niezwykła jest też więź ojca z synem.
Mam szczęście, że mam ojca,
który nie naciska na mnie.
Nie obchodzi mnie, co wybierze. Byle tylko to, co chce robić.
Byłam rozdarta, bo widziałam w nim baseballistę.
I może nawet trochę tego chciałam,
ale nie jego rodzina, nie Jack.
I wiedziałam, że John też nie chciał.
ELWAY TO NAJLEPIEJ ROKUJĄCY ROZGRYWAJĄCY W HISTORII
NABÓR DO NFL
Przez ostatnie kilka tygodni
w Amerykańskim sporcie o nim mówiło się najczęściej.
Rozpoczyna się 48. doroczna sesja selekcyjna NFL.
Pierwszy wybór, pierwsza runda, Baltimore Colts.
Tata chciał dla mnie organizacji
dającej mi szansę na sukces i realizację celów.
Don Weiss właśnie otrzymał kartkę z biurka Coltów. Zobaczmy.
Baltimore wybiera. Pierwszy wybór w drafcie.
Rozgrywający John Elway ze Stanford.
I od początku wszystko wiadomo.
Powołali mnie do Coltów,
ich ówczesny właściciel, Bob Irsay, to była niewiadoma.
Szlag, nie przenoszę drużyny. Powiedziałbym, gdybym zamierzał…
Ich właściciel w pijackim otępieniu
w przerwie meczu miał zdjąć słuchawki koordynatora ofensywy i kazał grać.
Wszędzie krążyły tego typu plotki.
Przed draftem John mówił im:
„Nie zamierzam tam grać”.
Mój agent próbował zawrzeć umowę przed draftem,
żeby nie psuć renomy Coltów.
Siedzieliśmy razem w pokoju, on gadał przez telefon i powiedział:
„Mówiłem wam. A teraz zostaliście z niczym”.
Wiemy, że zapracowali sobie na wybieranie jako pierwsi.
Żeby było jasne. Nie kwestionujemy systemu draftu.
Działaliśmy w pełni uczciwie i transparentnie.
Teraz jestem autentycznie zaskoczony.
Miesiącami mówiliśmy im, że nie będziemy grać w Baltimore…
Ale jednak.
Umówiliśmy się z Baltimore i słowa dotrzymamy.
Nie chcemy narażać nikogo na kłopoty ani nikogo skrzywdzić.
Nie wiem, na czym stoję. Ale wiem, że nie gram w Baltimore.
Marvin Demoff, agent Elwaya, powiedział mi przez telefon,
że Elway idzie w baseball, skoro wybrało go Baltimore.
ELWAY: BĘDĘ GRAŁ DLA YANKEES
Podjęliśmy decyzję,
że na rok idę do Yankees grać w baseball, a potem zobaczymy.
Za rok znów byłbym w drafcie.
Więc wtedy zobaczymy, jak będzie.
Nie wiedziałem, że to będzie poważny problem.
Co tobą kieruje?
Pogoda. Nie lubię, jak jest zimno.
Już tam mieszkałem.
Do tego momentu szło mi świetnie,
ale teraz wszystko się zmieniło.
Wielu to krytykowało. Bo z NFL się nie zadziera.
Elway wypalił:
„Wolę plaże Zachodniego Wybrzeża, jestem kalifornijskim chłopcem”.
A kogo to obchodzi?
Mówi: „Będę grał w baseball”.
To graj. Powinieneś grać w baseball.
Bo nie jest gościem, z którym wygrywa się mistrzostwa.
Niczego nie wygrał w Stanford. I pewnie niczego nie wygra.
Nie powinien być w NFL i wybierać sobie, dokąd pójdzie.
Tak jak powiedział Bradshaw.
Powinien iść wygrywać z Baltimore.
Zamiast tego robi z siebie jakąś gwiazdę Hollywoodu.
W końcu zadzwonił mój agent.
„Nie możesz nikomu powiedzieć,
ale chyba mamy umowę, pójdziesz do Denver”.
Pomówmy o tym, o czym wszyscy dziś mówią.
Krążą plotki.
John Elway może dołączyć do Denver Broncos.
Broncos na 22.30 zwołali konferencję prasową.
Dan Reeves opuścił arenę.
Naprawdę myślę, że ta umowa pomogła NFL.
W lidze pozostał świetny zawodnik, którego nie mogliśmy stracić.
Był więc tam Dan z Dallas.
Kibicowałem im, dorastałem przy Dallas.
Bardzo go szanowałem, znałem go jako zawodnika.
Byłem więc podekscytowany.
Bardzo się cieszę.
Taki zawodnik jak John Elway nie trafia się codziennie.
Mija dziesięć godzin
i stoję przed prasą w Denver,
mówię, że jestem w Broncos.
Braliśmy pod uwagę Denver.
Zawsze chciałem tu grać.
A rozdział z Baltimore uważam za zamknięty.
To już przeszłość.
Chciałbym mówić o przyszłości z Denver Broncos.
Elway jest do dupy!
TYDZIEŃ 2 BRONCOS KONTRA COLTS
Witamy ze stadionu Memorial w Baltimore.
Upał, 37 stopni,
nie ma szans z temperaturą na trybunach,
na których 50 000 fanów wygwizduje Johna Elwaya.
Elway jest do dupy!
Dawajcie „do bani”, bo nie puszczą.
Elway jest do bani!
Całą karierę nie słyszałem tylu wyzwisk, co na tamtym meczu.
Fani z Baltimore naprawdę wzięli sobie to do serca.
Elway jest do dupy!
Ale mój wybór nie miał nic wspólnego z Baltimore.
Nigdy nie byłem w Baltimore, nic mnie z nim nie łączyło.
Elway, ty babo!
Tak, Elway!
Niech wyniosą cię na noszach, mięczaku!
Początek kariery i już tacy wrogowie.
Zrobili z niego miazgę.
I to jest to.
Przez cały mecz nie zdjąłem kasku,
z trybun leciały butelki.
Elway jest do dupy!
Mówiłem od początku, że nie mam nic do tutejszych.
Ale dzisiaj pokazali, co czują i jak to wyrażają.
- Masz do nich urazę? - Nie. Cieszę się, że jestem w Denver.
ELWAY MÓWI, ŻE TO TREMA
Pierwsze cztery mecze były trudne.
Byłem zdezorientowany.
Jesteś na tyle twardy, żeby być rozgrywającym?
Co do tego chyba nie ma wątpliwości.
Miał niewiarygodny pierwszy rok.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś zbierał takie cięgi.
Nie było łatwo być Johnem. Wiem, że był pod presją.
Cała organizacja liczyła, że on odmieni jej losy
i kiedyś poprowadzi ją do mistrzostwa.
Wszyscy oczekiwali, że John zaraz zaprowadzi nas na szczyt
i nie do końca rozumiano proces, przez który musiał przejść.
Miał i pieniądze, i rozgłos.
- A może to tylko media go rozdmuchały? - Nie.
Da radę?
Musi tylko okrzepnąć.
Dzieciak po koledżu nie od razu odczyta ustawienia obrony.
Dan prowadził atak zupełnie inaczej, niż to znałem.
Trudno było do tego się dostosować.
Dan czuł, że jest sposób na wygraną.
Stara szkoła, gra biegowa. Twarda obrona, zero błędów.
John czuł, że do wygranej wystarczą jego umiejętności.
Musiał połączyć swoje przekonania
z naszą filozofią gry ofensywnej.
Cholera, John!
Dan miał bardzo silną osobowość
i lubił działać po swojemu.
To jeden z najlepszych trenerów futbolu wszech czasów.
Różniło nas to,
że ja nie czułem ataku, nie czułem, że atakujemy.
Nie wychodziliśmy wygrywać mecze.
Wychodziliśmy, żeby tylko nie przegrać.
Nie szło tak, jak chciałem.
Ale to moja wina, bo za wiele wymagałem od Johna.
W NFL obrony są bardzo skomplikowane,
a on nie pokazał, że jest gotowy radzić sobie z tym, co go czekało.
ELWAY NA ŁAWCE BRONCOS
Zadzwonił Dan: „Zagra Steve”.
Steve DeBerg, z którym wtedy rywalizowałem,
otwierał cztery kolejne mecze.
Polują na niego, żeby musiał szybko myśleć,
a jeszcze nie wszystko jest dla niego jasne.
Było mu ciężko. Nie zazdroszczę mu.
No może tych pieniędzy.
Byłem bardzo zły.
W wieku 22 lat to było bardzo trudne.
Zastanawiałem się: „Czy to była dobra decyzja?”.
Zwycięski trener ma trzy „nigdy”.
Nigdy nie daj prasie wybrać twojego rozgrywającego.
Nigdy nie lekceważ drużyny na ostatnim miejscu.
I nigdy, bez względu na wynik, nie daj po sobie poznać, że się pocisz.
Zawsze dzwoniłem do taty.
On nakierowywał mnie na właściwe tory.
Mawiał: „Nie idź na łatwiznę”.
„Będziesz musiał robić to, czego nie chcesz”.
„Liczy się twoje nastawienie. Jak do tego podejdziesz?”
Dziś widzę, że ten pierwszy rok,
gdy Dan mnie posadził i grał Steve'em,
to najlepsze, co mogło mi się przytrafić.
Mogłem przez cztery tygodnie
z perspektywy linii bocznej obserwować
i do tego dojrzewać.
DeBerg leży.
Dostał prosto w klatkę piersiową.
A potem Steve oberwał, a ja wszedłem.
Wchodzi John Elway.
Dobrze wie, że musi nauczyć się czytać obrony.
Pracował nad tym.
Miał podobno zrobić znaczne postępy.
Jest, na 48 jardzie Seattle, John Elway.
PRÓBA 1. – 10 JARDÓW
Elway ryzykuje!
Przyłożenie!
Broncos zdobywają punkty.
Drugie w tym roku podanie Elwaya na przyłożenie.
Dostałem drugą szansę
i zacząłem robić postępy z tygodnia na tydzień.
John bardzo dojrzał w tym roku, jest bardziej pewny siebie w kręgu.
Nabieramy pewności siebie, to bardzo pomaga.
Było o wiele lepiej. Wygrywaliśmy mecze.
To bardzo ważna piłka.
Mój debiutancki rok, gramy z Coltami.
TYDZIEŃ 15
Wchodziłem na ten mecz mocno sfrustrowany.
A potem przegrywamy 19-0. „O rany”.
Czwarta kwarta. Nabieramy tempa.
Gramy! Dawajcie!
Osłaniany Elway rzuca w pole punktowe do Sampsona.
Ma piłkę! Przyłożenie!
Skrzydłowi z lewej. Czwarty down, dwa jardy.
Elway cofa się. Tylna obrona naciera.
Willhite na dziesiątym, piątym!
Willhite punktuje! Przyłożenie!
Broncos w czwartej próbie obejmują prowadzenie!
Salto Geralda Willhite’a.
Niesamowita końcówka.
Po tym meczu poczułem ogromną ulgę.
To był pierwszy comeback w mojej karierze.
To chyba za to zapłacili pięć milionów dolarów.
Tak, chyba tak.
Łączyliśmy się z Edgarem Kaiserem, właścicielem Broncos,
który sprzedał 51% udziałów Patowi Bowlenowi, biznesmenowi z Edmonton.
- Dzień dobry. - Pierwsze.
Jestem. Najnowszy debiutant w Denver.
Pat Bowlen był wspaniałym właścicielem, dbał o swoich zawodników.
I najważniejsze było dla niego wygrywanie meczów.
Główny cel to wygrać Super Bowl.
I mam nadzieję, że nie tylko jeden raz.
Wygrać Super Bowl kilka razy, bo zamierzam się tu rozgościć.
Pierwszy raz widziałem go na treningu, jak rzuca od niechcenia.
Mówię: „Gość jest dobry”.
Dlatego wybrałem Denver zamiast Filadelfii,
żeby móc trenować Johna.
Mike Shanahan. To był mój drugi rok, 1984.
Bardzo się zżyliśmy.
Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Pomógł mi zrozumieć filozofię Dana.
Dzięki temu w drugim roku lepiej mi szło.
Gotowi, hut!
Kurde.
Pracował bez oglądania się za siebie.
Cholera!
Ludzie nie wiedzą, jak ciężko pracował na swoją pozycję.
Gotowi, hut!
Dobra robota.
Dopiął swego poza sezonem, kiedy nikt nie patrzył.
Miał czas ewoluować, dojrzewać, to dzięki temu.
Trening czyni mistrza.
Jak na rozgrywającego to nie tyle dobry rzut,
to rzut Supermana!
Chyba nikt w NFL tak nie rzuca.
Ludzie widzieli talent, ale John wzniósł to na wyżyny.
To jest siła, ciało, cały wysiłek fizyczny.
Elway to jest zawodnik.
Nacierał jak taran.
Mógł przejść po jego prawej.
Miał tyle miejsca.
Ale wbił się jak klin,
opuścił bark i pchał, ile sił w nogach.
Ogień!
Nie wygląda na najszybszego na świecie.
Ale mówię ci, potrafi tak uciekać,
że to jest niesamowite.
Chciałem być najlepszy.
Elway da radę. Jest na dziesiątym.
Punktuje!
Tego po sobie oczekiwałem.
Co myśleli o tym inni było drugorzędne.
Broncos wygrywają głównie dzięki niemu,
to fenomenalny rok rozgrywającego Johna Elwaya.
Bez wątpienia w tym roku idzie mi lepiej.
Czuję, że jestem częścią NFL.
Pamiętasz rok jego draftu?
Wielu zastanawiało się, czy nie popełnili błędu.
Chyba właśnie rozwiewa te wątpliwości.
Wie, że poprowadzi ten atak.
Pokazał się jako lider.
Tak się walczy! Tym mnie kupiłeś. Co za walka!
Chcemy pokazać ludziom, że mamy świetną drużynę futbolową,
więc musimy wygrać Super Bowl.
Do Sewella. Szuka rzutu.
Elway! Elway łapie.
John Elway na end zone!
Touchdown, Denver! Co za akcja!
Broncos wygrywają.
John Elway architektem tego inspirującego comebacku.
Od strony ofensywnej John Elway to ich wschodząca gwiazda.
Jest już świetny teraz,
a będzie jednym z najlepszych kiedykolwiek.
To nie tylko moje zdanie. Jest wszechstronny.
Ujęcie szóste.
Który legendarny comeback Johna Elwaya
cenisz sobie najbardziej?
O rany. Miał ich tak wiele.
Ale chyba ten z meczu o wysoką stawkę z Cleveland.
TA SERIA
W kronikach NFL jest dużo serii,
ale tylko jedną nazywają „Tą Serią”.
Zaraz zaczynamy
mecz Cleveland Browns kontra Denver Broncos
o mistrzostwo konferencji AFC.
Tych drużyn jakiś czas nie było na tym etapie rozgrywek.
Było zimno i wietrznie.
Gra się tam przy sektorze Brytanów.
W strefie punktowej lecą psie biszkopty, kanapki, baterie.
Stawką jest Super Bowl.
To był zacięty mecz.
Brian Brennan. Ma to!
Zdobyli punkty pięć minut przed końcem.
Ale wciąż mieliśmy szansę wygrać ten mecz.
Wykopali do nas.
Kosztowny błąd Gene’a Langa.
Jeśli to przepuści, piłka wpadnie w pole punktowe.
Chyba spanikował. Złapał ją na linii dwóch jardów.
Elway i cały atak zaczną cofnięci
na linii półtora jarda.
Seria zaczyna się na linii dwóch jardów pięć minut przed końcem meczu.
Wiemy, że czeka nas ciężkie zadanie.
Patrzymy na Brownsów,
a oni się głupkowato szczerzą.
„Patrz na tych chujków”.
Spojrzał na mnie i mówi: „Mamy ich tam, gdzie chcemy”.
To był mój czwarty rok,
a wygranie Mistrzostw Świata wciąż było poza zasięgiem.
To był ten moment.
Elway do Windera. Na siódmy.
Dobrze, jest siódmy! Dobrze!
Rozgrywający jest pod presją, bo do end zone daleka droga.
Sewell. Jak on to utrzymał?
Steve Sewell na linii 48 jardów.
Na 50 jardzie już wiedzieliśmy, że jesteśmy w zasięgu czterech prób.
Nie idziemy w zasięg field goala.
Potrzebujemy przyłożenia.
I wtedy stadion oszalał.
Tak jest! Do domu z nimi, Cleveland!
Elwaya powalili. Na trzecią próbę trzeba było 18 jardów.
Gospodarze już myśleli, że jest po grze.
Dan Reeves mówi Elwayowi: „Nie rozgrywaj tego na raz”.
Jakby kazać Johnowi Wayne’owi nie strzelać do złola.
Świetni rozgrywający potrafią grać w trudnych sytuacjach,
kiedy szanse są marne.
Widzi wolnego Marka Jacksona. Szybka piłka do niego.
Elway potrafi rzucić petardę na 25 jardów do początkującego Marka Jacksona.
Po tej zagrywce wszystko się zmieniło,
a na stadionie zrobiło się dużo ciszej.
Nabraliśmy tempa.
Do chronionego Sewella, ma blokujących.
Denver dostaje kolejne cztery próby.
Czas ucieka.
Cleveland 20, Denver 13. Ostatnia minuta.
To jest typowa akcja Johna Elwaya.
Potrafił rozciągnąć grę.
Elway czujnie przy drugiej próbie
wychodzi za boisko przy czasie 42 sekund.
Brakuje jednego jarda do first downe’a na piątym.
Wystarczy nam jeden jard.
W sezonie rozgrywaliśmy to kilka razy i nigdy nie złapałem piłki.
Touchdown, Mark Jackson!
Elway poprowadził Broncos przez 98 jardów
i przybliżył ich do remisu, wystarczy jeden punkt.
Remis, 20-20. Cleveland schodzi pewnie na dogrywkę.
Teraz nieważny jest już zegar.
Wygrywa pierwszy, kto zdobędzie punkty, przyłożeniem czy field goalem.
Może biec, ale rzuca.
Watson na linii 23 jardów.
Wszystko na barkach i w nodze Richa Karlisa.
Na stadionie Cleveland nie było jeszcze tak cicho.
WYNIK (PO DOGRYWCE)
O Boże! Niewiarygodne!
Wspaniale!
Najpierw pomyślałem sobie:
„Ale mój tata będzie dumny, że byłem tego częścią”.
Super Bowl! Jedziemy na Super Bowl!
Zaczęto mówić, że rozpuszczony gówniarz z Kalifornii
może jeszcze być świetnym rozgrywającym.
FINAŁ: DENVER KONTRA GIANTS
Na lotnisku w Denver Broncos witały tysiące fanów.
Zablokowane ulice,
pojazdy ratownicze i wstrzymany ruch uliczny.
To było przytłaczające, szczerze mówiąc.
To wtedy była tak naprawdę moja debiutancka impreza.
Ta Seria zmieniła wszystko na zawsze.
Johnny Elway!
Johnny Elway, gwiazda!
Bratanek cię ubóstwia. Dałbyś mu coś z szafki?
- Nazywano go „Księciem Denver”. - Książę Denver.
Książę Denver.
To kolekcja broni Johna Wayne’a z wielu jego filmów.
Miałem okazję je kupić i skorzystałem z niej.
Stać!
To jeden z moich bohaterów.
Był dla mnie najfajniejszym gościem świata.
Podziwiam sposób, w jaki chodził i mówił.
Nie próbowałbym.
Tylko bez nerwów.
Zawsze lubiłem filmy o kowbojach.
Sięgasz po broń? Spróbuj.
Tylko spróbuj.
Kocham historię.
To były trudne czasy, a życie kowboja nie było łatwe,
szanuję ich za to, przez co przechodzili.
Wyobrażałem go sobie w strzelaninie.
Wyobrażałem sobie, jak tam stoi.
Łap za broń, sukinsynie!
Chce wygrać.
Czerwone 98!
Moja najlepsza imitacja Johna Wayne'a to:
„Podałbym szybciej, ale zasadzili się na mnie”.
Ciągle męczę tym znajomych.
Tak, to jego jedyna kwestia. Innej nie ma.
Dzięki Tej Serii mógł świętować.
Ale bądźmy szczerzy.
Musiał wygrać Super Bowl, żeby zostać koronowanym.
Naróbmy hałasu, Colorado.
Super Bowl!
Jako młody zawodnik Pop Warner
chcesz zagrać w Super Bowl.
Mam nadzieję, że utrzymam nerwy na wodzy.
Pytanie brzmi, czy obrona Giants poradzi sobie ze sprytem Johna Elwaya.
Dobra, włożyliśmy w to wiele wysiłku.
Wyciśnijmy soki z każdej akcji. Do dzieła.
Pierwszy down, Elway rzuci. Wychodzi z kieszeni.
Tego się obawiali.
Pierwszy down, Elway improwizuje.
Jackson na połowie Giants.
Elway w środku.
Przyłożenie.
Wykorzysta każdą lukę.
Błąd Giants. Dlatego Elway jest tak skuteczny.
To być może najlepsza pierwsza kwarta
w historii Super Bowl.
W pierwszej kwarcie Giants grali bezbłędnie.
Tuż przed połową byliśmy na ich jednym jardzie,
ale wyszliśmy bez punktów.
Dwadzieścia cztery jardy. Trzyma Kubiak.
Karlis nie trafia.
I potem było tylko gorzej.
Wszystko sprzeciwia się przeciw Broncos.
Po genialnej pierwszej połowie Giants dominują w trzeciej kwarcie.
Broncos rozegrali siedem akcji.
I w trzeciej kwarcie zyskali tylko dwa jardy.
Simms do Bavaro. Touchdown.
Głęboko do Bobby’ego Johnsona.
Teraz Phil McConkey, z przewrotem.
Jest, stoi, historyczny wyczyn.
Długo próbowaliśmy zrozumieć, czemu nie wygraliśmy.
Broncos świętowali wczoraj.
Około 120 000 fanów na ulicach Denver
dopinguje ich nawet po przegranej.
Bo zawsze można spróbować za rok.
Broncos z Denver po raz drugi w Super Bowl
pod wodzą Johna Elwaya.
Powrót w 1987 i tytuł najlepszego gracza.
To dodało mi pewności siebie.
Denver Broncos mistrzami AFC
drugi rok z rzędu.
I pierwszy raz w historii są faworytami w Super Bowl.
Denver Broncos to wygrają.
Wciąż czujesz zawód?
Tak. Wciąż pamiętam to uczucie.
Czujemy, że tym razem musimy wygrać.
John Elway jest w formie.
Być może w życiowej formie.
„Do trzech razy sztuka”, mówią fani drużyny Broncos,
która nigdy nie wygrała Super Bowl.
Ale nigdy nie byli też faworytami.
Fani Broncos oczekują, że John Elway…
Spróbujmy jeszcze raz. Okej.
Witam z Jack Murphy Stadium w San Diego.
Wychodzi z shotguna, to ich bazowe ustawienie.
Elway puszcza bombę na sam koniec.
Łapie Nattiel! Przyłożenie!
Czerwonoskórzy są w szoku.
Pod koniec pierwszej kwarty prowadzimy 10-0.
A 19 akcji później…
Cztery przyłożenia w jednej kwarcie.
Nowy rekord Super Bowl!
…przegrywamy 35-10.
Czerwone 28!
Sam nie wiem.
Tu liczy się impet.
Jak już jedni go nabiorą, trudno to odwrócić.
Elway, skuteczność 5/24.
Dawno już tak nie było, jak za jego początków.
I przegrywamy 42-10.
Jeśli ostatni rok był zły, to co dopiero ten.
Fani Broncos już po połowie meczu wiedzieli, że jest po zawodach.
Dziś w Denver ponure nastroje i taka sama pogoda.
W mieście, które wygrywa tylko poziomem emisji spalin,
druga przegrana Broncos w Super Bowl dobija podwójnie.
Za rok? Nie.
BRADSHAW: ELWAY NIE BYŁ GOTOWY NA 1988
John wziął to do siebie.
Miał jeden cel. Wygrać Super Bowl.
John Elway znów to zrobił. Trzeci raz w ciągu czterech lat.
Denver Broncos najlepsi w AFC.
NFC wyłoni trudnego przeciwnika.
Musimy zagrać na 100%, by wygrać.
Gratulacje. Powodzenia w Super Bowl.
Dziękuję, O.J.
Fani Broncos nie chcieli powrotu drużyny na Super Bowl,
bo mieli już dość upokorzeń.
John, ty i ja nie jesteśmy tutaj nowi.
Ale lepszych drużyn futbolowych chyba nie widziałem.
Drużyna 49ers ma wszystko.
- Bułka z masłem. - Totalnie.
Będzie brutalnie, ale fajnie.
Czuć było tę wywieraną na nim presję.
Tylko o tym myślał.
Widziałem to. To nie wróżyło dobrze.
To nie jest John.
Wiemy, że jesteśmy najlepsi.
Udowodnijmy to dzisiaj. Musimy grać ostro.
Chodźmy skopać im…
Montana do Rathmana.
Do Rice’a. Rice punktuje dla San Francisco.
Montana, szybko. Brent Jones.
49ers, przyłożenie.
Montana górą do Rice’a. Przyłożenie.
Byli dużo lepsi od nas.
Czasem od razu to czujesz.
A czasem jest ciężko.
To chyba najsłabsze trzy kwarty futbolu
w życiu Johna Elwaya.
Na jego nieszczęście to było Super Bowl.
Ale nikomu nie życzysz takich dni.
Zwłaszcza gdy byliśmy cofnięci, a ja cisnąłem i robiłem błędy,
przechwytywali moje rzuty, więc było tylko gorzej.
John Elway weźmie to do siebie. To jego trzecia porażka w Super Bowl.
Ale jak sam powiedział, chce spróbować.
Mówił też, że nie będzie świetnym rozgrywającym,
jeśli choć raz nie wygra Super Bowl.
Nie miało znaczenia, jak zagrał.
Po prostu przegraliśmy.
A potem znowu przegraliśmy i znowu.
Elway zaczyna i biegnie na przyłożenie!
Sekundy do końca i magiczny patent Elwaya
ustala końcowy wynik Super Bowl XXX,
Denver 7, San Francisco 56.
TRUDNO POZBYĆ SIĘ STYGMATU PRZEGRANEGO
Po tak przegranym Super Bowl fala krytyki sprowadzała się do:
„Elway nie potrafi grać o wysoką stawkę”.
Trzeba sprawiedliwie przyznać, że jest pod dużą presją.
Zanim wejdzie do panteonu gwiazd
jak Terry i inni zawodnicy Super Bowl,
musi to wygrać.
Emocjonalnie i psychicznie musisz stać się silniejszy.
Nikt nie może poznać twojej pięty achillesowej.
Nie należę do kontrowersyjnych osób.
On tak. Dlatego go nie szanuję.
Mówi: „Zamknij się”. Tak?
I mam przepraszać? Nie zamierzam.
Wtedy przyznałbym się do błędu.
Na pewno miał inny nastrój w zależności od wygranej czy przegranej.
To było dla nas widoczne, mogliśmy dostosować się do tego.
To rządziło nastrojami w naszym domu.
Dosłownie siedział na kanapie i analizował,
co mógł zrobić inaczej.
Nie było obwiniania kogoś innego poza samym sobą.
Poziom frustracji rósł.
Nie tylko w drużynie czy we mnie jako graczu,
ale w całym Kolorado.
W drugiej czy trzeciej klasie
zaczyna się rozumieć powagę sytuacji.
Dostawaliśmy pogróżki.
A patrole policji w okolicach naszego domu
zdarzały się trochę częściej.
A poza boiskiem media w Denver wierciły w życiu osobistym Elwaya.
Nie był pod taką obserwacją od debiutanckiego sezonu.
Niewiele więcej działo się w Denver.
Więc cała uwaga mediów skupiała się na Johnie.
Czasem potrzebujesz prywatności.
To były lata 90. Mieliśmy czwórkę dzieci.
Zrobiłem się bardziej opiekuńczy.
Chciałem, by moje dzieci żyły w miarę normalnie.
- Dobry strzał. - Nieźle!
- Kto wygrał! - Tata!
Tak! Mogę?
Ja i ty!
Próbowaliśmy się wtopić i być normalnymi dziećmi.
Tego nam brakowało. Nigdy nie mieliśmy anonimowości.
Trudno było gdziekolwiek pójść.
Próbowałam przywyknąć, że taka jest cena tego wszystkiego.
- Powodzenia! - Dzięki!
Zawsze wierzyłem,
że bycie równym gościem, a nie dupkiem, nic nie kosztuje.
Byłem więc równym gościem,
ale jednak czasem kosztem moich dzieci.
Długo miałem wrażenie, że gram tego dobrego.
A czasem chciałem być tym złym z westernu.
Chciałem być tym złym,
żeby na końcu filmu mnie zastrzelili.
Z Danem układało mi się różnie.
Byłem sfrustrowany naszym sposobem atakowania.
I to wzburzenie miało swoje apogeum.
BRONCOS: NIEPOROZUMIENIA
Chlapnąłem coś Dickowi Connorowi,
długo miał w Denver świetną rubrykę z felietonami.
Nie przypuszczałem, że sprawa będzie miała taki ciężar.
To nie był mój dobry rok.
A ten tydzień był pewnie najgorszy.
Z ciężkim sercem czyta się o czymś, o czym nie miało się pojęcia.
Wolałbym, by John o problemach rozmawiał ze mną.
Zaglądałem do biura Dana. I myślałem, że będzie lepiej,
ale nic się nie zmieniało.
Może w ten sposób chciałem do niego dotrzeć,
żeby mnie wysłuchał.
Mike Shanahan trzymał Elwaya w ryzach.
Mike Shanahan to poza moim ojcem najlepszy trener, jakiego miałem.
Wydaje mi się, że Danowi się to nie podobało.
Byłem w siłowni z Johnem. Wezwali mnie do biura Dana.
A on rzuca mi tę gazetę.
Był wściekły.
Pyta: „Skąd prasa o tym wie?”.
Mówię mu, że staram się utrzymywać ich relacje na wodzy
od przeszło sześciu lat.
„Pójdę na dół po Johna”.
Wracam z nim i mówię:
„Wytłumaczcie sobie wasze wzajemne irytacje”.
I John mówi:
„Nienawidzę cię najbardziej na świecie”.
„Dlatego”.
Rozmawiali 15 minut. Myślałem, że to pomoże.
Potem Dan zwolnił Mike’a.
Czułem się winny, bo Mike nie miał z tym nic wspólnego.
Trzydzieści lat później tego jednego żałuję pewnie najbardziej.
Napięcie między nimi sięgnęło takiego poziomu,
że Denver Broncos mieli umowę
o transferze Johna Elwaya do Washington Redskins.
ELWAY W REDSKINS?
Ale nie zgodził się Pat Bowlen.
Kiedy okazało się, że może będę grał gdzie indziej,
bałem się, bo nie chciałem grać nigdzie indziej.
Chciałem być przy dzieciach w Denver
i tam mieszkać, to było dla mnie ważne.
To otworzyło mi oczy na stanowisko Dana.
Poziom frustracji rósł.
Kurwa!
Szlag!
Wyszła tutaj, patrz!
Dokładnie tutaj! Co za pieprzenie!
Wiedziałem, że to tylko kwestia czasu.
Zgodzimy się chyba, że Dan był świetnym trenerem.
Chcę odgrywać bardziej aktywną rolę.
I w tej perspektywie
kontrakt dla Dana na jeszcze rok
skutkowałby pewnie tym, że skakalibyśmy sobie do gardeł.
- To presja Elwaya? - Nie.
John jest graczem, nie trenerem.
Gracze nie wybierają trenerów.
Muszę na was uważać i czasem się tu zakraść.
Mogą mówić, co chcą, ale Pat wybrał Johna zamiast Dana.
Pat Bowlen postanowił przetrwać burzę
z Johnem Elwayem, nie z Danem Reevesem.
Cieszyłem się, że pan Bowlen chce zacząć od nowa,
że możemy zmienić styl gry i trenera.
Oczywiście chciałem, by to był Mike Shanahan.
Mike zgodził się wrócić. Najlepsze, co się stało w mojej karierze.
John w końcu poczuł się wysłuchany
i miał kogoś z odpowiednim doświadczeniem.
„Wygramy”.
Gdy Mike wrócił, mieliśmy świetną drużynę.
Mówię: „Dobra, dam ci grę biegową”.
„Jesteś za stary na młóckę, nie przetrwasz”.
Mike przekonał Johna, że ten bierze za dużo na siebie.
A John uwierzył w swoją nową rolę.
Ale najważniejsze było to, że Mike grał agresywnie.
Atakował, podobało mi się to.
Więc zgodziłem się na wszystko.
Taki gość jak Terrell Davis
bardzo ułatwił mi robotę.
To ja polegałem na nim, a nie wszyscy na mnie.
To najlepszy gracz na pozycji biegacza.
Nagłówki gazet ciągle o tym trąbiły.
„John Elway nigdy nie wygrał Super Bowl”.
Jako koledzy z drużyny chcieliśmy mu pomóc wygrać to pierwsze Super Bowl.
To był nasz cel.
Szarża defensywy.
Cofa się i rzuca długie podanie.
- Bez takich! - Biegnie na przyłożenie!
Shannon Sharpe łapie!
Schowany Elway zrywa się
i rzuca do Shannona Sharpe’a na linii 4 jardów.
Pytają mnie o ulubionego skrzydłowego, zawsze mówię „ten wolny”.
A drugi najlepszy to Shannon Sharpe.
Pittsburgh!
Shannon rozluźniał atmosferę w szatni.
To też pomogło drużynie zbliżyć się do siebie.
Dawaj, D. Ugraj to.
Dawaj. Nigdy nie mów nigdy.
Przyłączał się we wszystkim.
Gramy w kości, on wchodzi: „W co gracie?”.
Rzucał z nami.
Gramy w karty, to i on gra.
Dlatego cały team dla niego wskoczyłby w ogień.
Bo się nie separował.
Mój tata zawsze mi powtarzał:
„O drużynie, w której wszyscy zabijają się dla wygranej”.
Dbaj o innych, to oni zadbają o ciebie.
Dzwonię do prezydenta. Przyślijcie Gwardię Narodową.
Potrzebujemy żołnierzy, bo wykończymy Patriots.
Robicie wszystko na opak.
- Przecież… - Przecież co? 11-1.
11-1!
FAZA PLAY-OFF KONFERENCJI AFC
W 1996 dzięki 13 wygranym i 3 porażkom graliśmy na własnym boisku.
Jacksonville było stosunkowo nową drużyną.
Mój czternasty rok.
Cieszyłem się, że wrócę na Super Bowl.
Nie graliśmy jak faworyci tego spotkania.
Upokorzyli nas.
Dostaliśmy 30 do 27.
John był wściekły, jeszcze go takim nie widziałem.
Jego okno się zawężało.
Na pewno płakałem,
moje dzieci mnie widziały.
To była niespodziewana i najbardziej druzgocąca porażka.
Wróciliśmy w 1997 i to była nasza zemsta.
Tak!
Mieliśmy coś do udowodnienia. Ale do udowodnienia sobie, a nie im.
John wiedział, że ma ostatnią, najlepszą szansę.
Teraz albo nigdy.
Do Davisa, prawą stroną. Davis na piątym, przyłożenie!
Terrell Davis wyszarpał Broncos trzecie przyłożenie w pierwszej połowie.
Coś wspaniałego. Zemsta jest słodka.
Krąg! Czerwone, prawą. Odbiorca krótko, 18 5, jazda.
Do Davisa, prawą.
Terrell przeciska się do end zone!
Touchdown!
Tak!
Stadion Arrowhead w szoku.
Zostały 2 minuty.
Trzecia próba na sześć jardów. Broncos na 15 jardzie.
Prowadzą 24 do 21.
Trybuny oszalały.
Dobry snap. Cisną go.
John rzuca. Złapana!
Pierwszy down na linii 30. Shannon Sharpe!
Najważniejszy first down roku!
Elway do Sharpe’a na 18 jardów!
O rany!
Denver jedzie na Super Bowl!
Są mistrzami AFC!
Zadzwoniłem do mamy z samolotu.
„Będziemy w Super Bowl. Dasz wiarę?”
Zapadła długa cisza.
W końcu mówi:
„Musimy wracać na Super Bowl?”.
Byłam przerażona.
Media mówiły, że Broncos nie mają szans z Packersami.
I bałam się o tatę.
„Czy on to słyszy?”
„Czy wie, że nie typują go do wygranej?”
Green Bay 24, Denver 17.
- Green Bay. - Green Bay.
Green Bay wygra.
Jestem Joe Montana.
Nie znam wyniku, ale stawiam na Green Bay.
Myślisz: „Mam 37 lat, to moja ostatnia szansa na Super Bowl”?
Hall of Fame odpada bez wygranego Super Bowl?
Co czujesz, kiedy słyszysz: „Nie potrafi grać o wysoką stawkę”?
Słyszy się to nieustannie od 14 lat.
Nie cichnie. To mnie napędzało.
Znaliśmy stawkę. Green Bay bronili tytułu.
Byli na topie. Mieli tytuł MVP.
Brett Favre, od trzech lat najlepszy zawodnik,
kontra Elway, niespełniony ulubieniec kibiców
próbujący wymazać poprzednie doświadczenia z Super Bowl.
Wiedzieliśmy, że są świetni.
W zasadzie co rok mieli najlepiej notowaną obronę.
Musieliśmy grać piłką, żeby wygrać.
Wiedział o tym.
Mówi: „Za wszelką cenę”.
Rozgrywający ze Stanford, numer siedem,
John Elway.
Niebieskie 58!
Brett w polu punktowym.
Jest Antonio Freeman.
Przyłożenie, Packers!
Po przepięknym rzucie Bretta Favre’a.
Terrell grał świetnie.
Nasza ofensywa kontrolowała linię wznowienia.
Elway do Davisa. Na end zone, przyłożenie!
Tak!
Kopnięto mnie.
Davis chyba poturbowany.
Terrell Davis na kolanach.
Nagle pociemniało mi w oczach.
I myślę: „O nie, znowu napad migreny”.
Więc martwiłem się, kiedy TD zszedł.
Jest oszołomiony.
Zmagał się z migrenami.
Ale nigdy nie miał ich podczas gry.
- To byłoby… - Niedobrze.
…kosztowne dla Broncos.
Już sobie nie pobiega.
Już po nich. Ściągną Davisa.
- Nie widzę. - Słuchaj.
Nie przejmuj się wzrokiem. Gramy 15 lead i zmyłkę do ciebie.
Bez ciebie na boisku nie uwierzą w to zagranie.
Chyba wszyscy nie chcieliśmy odpuścić.
Taki właśnie jest Terrell Davis.
Wszedł. Mówię: „Leć do przodu. Dostosuję się do ciebie”.
Czerwone, lewą, odbiorca krótko, 19, Bob King.
Zmyłka do Davisa. Elway skręca w prawo.
Dawaj, John!
Dobiegnie.
Stary John Elway,
ten 37-latek wybiegał punkty dla drużyny.
Przerwa na połowę.
A kiedy wróciliśmy, już widziałem.
I wtedy już gaz do dechy.
Zmiażdżymy wszystkich.
Remis, po 17 na Super Bowl XXXII.
Trzecia kwarta, zostały trzy minuty.
Sześć i pół w trzeciej próbie. Jesteśmy na 12 jardzie.
Przed nami jedna z najlepszych obron czerwonej strefy w lidze.
Johna krew zalewa, kiedy wołam tę akcję.
Ale musiałem.
Dobra, Point Slice.
- Na zachód, slot w prawo. Point Slice. - Jazda.
To było zagranie
specjalnie na ten mecz przeciw ich obronie.
Nie przepadałem za tą akcją.
John nie cierpiał tej akcji.
Ćwiczyliśmy ją na treningach.
I na treningach zawsze ja łapałem piłkę.
Pytam: „A co, jeśli nas nie pokryją?”.
A on mówi: „Na 100% pokryją”.
Nie zgadniecie.
Jedenaste zagranie w tej serii, którą Broncos ciągną od ósmego jarda.
Sześć jardów, trzecia. Elway, shotgun.
Zaczynamy, a oni nie grają tego krycia.
Więc akcję gra John.
Wyszedłem, zobaczyłem ich linię obrony
i wiedziałem, że nie tego chcieliśmy.
Tylko podniosłem ręce, że niby jestem wolny,
a John wybiega z kieszeni.
Biegnie, a ja myślę:
„Biegnij, a w razie czego skacz na piłkę”.
Nie zrobił tego.
Stałem tam i tylko patrzyłem.
Dawaj, John.
Na dziesiątym, na główkę.
Nurkuje na linię pięciu jardów!
I dotarł na nową pierwszą próbę.
Oszaleliśmy z radości.
Elway, ile sił w nogach, patrzy, biegnie,
nurkuje na linię pięciu jardów na pierwszą próbę.
Ma tylko 37 lat?
Ile ten mecz musi znaczyć?
Jak bardzo John Elway chce go wygrać?
Każdy rozgrywający już by leżał, ale nie Elway.
Kiedy to zrobił, mówimy: „Cholera, nie możemy go zawieść”.
Linia punktowa!
Cała drużyna chciała to wygrać dla niego.
TD, wszyscy wiedzieli, ile to dla niego znaczy.
Elway, Davis.
Davis na pole punktowe. Przyłożenie, Denver!
Seria na 93 jardy.
TRZECIA KWARTA PACKERS 17 – BRONCOS 24
Jeden mecz przerywa złą passę, trzydzieści osiem lat bez mistrzostwa.
Sześć w czwartej.
- I 32 sekundy. - Dawajcie.
To jest to.
Dawajcie!
Jedna akcja do mistrzostwa.
Zaczynamy, głęboki wdech. Niebieskie 58!
Rusza obrona. Favre rzuca!
Podanie
nie wyszło! Denver wygra!
O rany, wygrywają!
Nie wierzę.
Broncos to zrobili!
Zszokowali wszystkich i wygrali Super Bowl XXXII!
Zeszły ze mnie wszystkie emocje, jakie we mnie siedziały…
Mogłem wreszcie odpuścić i to było…
To była taka euforia. Nie mogłam w to uwierzyć.
Nasze dzieci też tam były. Po prostu…
Coś niesamowitego. Tak.
Jakby z naszych barków zdjęto tysiąc kilogramów.
Ulga, całkowita ulga.
To chyba nawet uczucie lepsze od szczęścia.
Należy się Johnowi!
Było widać, że nigdy nie był tak szczęśliwy.
To jest…
Jack, chodź tutaj!
Ręka mi się trzęsie.
Jestem z ciebie dumny.
I był tam mój tata…
Tak jest.
W końcu się udało.
…tak szczęśliwy jak ja.
Aż może sam kupię jego koszulkę.
Odżyły cudowne wspomnienia.
Fani Broncos w Mile High City pękają z dumy.
Parada ponad pół miliona osób w centrum Denver
powitała zwycięzców Super Bowl.
Broncos wygrali z Packers niedzielnym wieczorem 31 do 24,
a John Elway to najstarszy rozgrywający, który wygrał Super Bowl.
Okazji do ciosu między oczy nie brakowało.
Ale tym razem to my uderzyliśmy.
„Należało” to może za duże słowo,
ale na pewno 53 zawodników,
trenerzy tej drużyny i wy, zapracowaliśmy na to. Dziękuję.
Rozważa przejście na sportową emeryturę,
ale jakiś czas chce po prostu cieszyć się tą chwilą.
A o swojej przyszłości zdecyduje po rozmowie z rodziną i drużyną.
Jeszcze rok!
Siedzę obok i widzę, że chcesz grać jeszcze rok.
Nie chcesz zobaczyć, jak to jest
gryźć murawę w obronie tytułu mistrza?
- Na pewno chcesz. - Już zdecydowałem.
Tak?
Tata nigdy nie pozwolił mi rzucić niczego innego poza wrestlingiem.
Długo rozmawialiśmy.
Spojrzał na mnie i powiedział: „Fizycznie wciąż to masz”.
Wszyscy gratulują mi powrotu, a nigdy nie odszedłem.
Nie czułem tego. Serce nie mówiło mi, że już czas.
Ale do rzeczy. Wracam, żebyśmy wygrali.
Chciał przygotować się do gry. Chciał grać.
Ale cierpiał.
Był w gorszym stanie niż Dan Marino i Montana razem wzięci.
Kontuzja kolana jeszcze z czasów liceum.
Bolało w liceum.
Chyba już się przyzwyczaiłem.
Wszyscy nauczyliśmy się mierzyć z przeciwnościami.
To nas buduje. Tak możemy sobie coś udowodnić.
John Elway naciągnął sobie ścięgno.
Jesteś twardy. To tylko ból.
Elway bardzo cierpiał.
Z plecami nigdy nie wiadomo.
I po prostu to robisz.
MISTRZOSTWO AFC JETS KONTRA BRONCOS
Davis, poza pierwszą próbę.
Piętnasty, dziesiąty, przyłożenie!
Koniec.
Broncos ponownie mistrzami AFC.
Wracają na Super Bowl.
Wiwat dla Johna Elwaya.
Szesnaście lat.
Wielkość to nie tylko występ na boisku.
Jest już integralną częścią społeczności w Denver
i będzie jeszcze długo.
Dla Johna najważniejszy był futbol.
Wiedział, że ja zajmuję się rodziną.
Czułam,
że moim zadaniem jest ułatwiać mu życie.
Robiłam to całe nasze małżeństwo.
Już wtedy byliśmy od siebie oddaleni.
A później w naszym związku było tylko gorzej.
Rzadko mówię o mamie.
Kiedy tata pracował,
to ona opiekowała się nami, bo…
Był wspaniały, ale przesiadywał z trenerami
nawet w wolnym czasie, tak bywa w tej pracy.
Niełatwo o taką.
Czasem żartuję i mówię, że jesteśmy razem od 40 lat,
bo nigdy nie było mnie w domu.
- Schodziło mi na tym. - Dlatego jesteśmy razem od 40 lat.
Zanim się pobraliśmy,
chyba nie do końca wiedziała, jak wygląda życie trenera.
Była nie tylko wspaniałą żoną, wspaniałą matką,
ale i wspaniałą żoną trenera, bo zaakceptowała minusy mojej pracy.
Powiedział: „John, posłuchaj”.
„Priorytetem jest dla mnie praca, a potem moja rodzina”.
„Każdy powie, że powinno być na odwrót”.
„Ale wiesz co? Moja praca to zajmowanie się rodziną”.
„Bez pracy nie utrzymam mojej rodziny”.
Krępowałem się, kiedy dorastałem, nie otwierałem się przed nim za bardzo.
A jego w sumie nie było.
Starałem się być spokojny, bo on jest bardzo spokojny.
Chciałem coś udowodnić w futbolu
i przez to skupienie na tym celu, rodzina zeszła na boczny tor.
Starałem się być obecny.
Ale czasem nawet w domu byłem nieobecny.
Bo myślałem o moim futbolowym życiu.
Jego dzieci nie są już dziećmi.
Wchodzą w dorosłość. A jego to ominęło.
To są poświęcenia zawodowych sportowców.
Wiesz, że aby być najlepszym,
nie możesz pracować od dziewiątej do siedemnastej.
SUPER BOWL XXXIII BRONCOS KONTRA FALCONS
Dowiedzieliśmy się, że w Super Bowl zmierzymy się z Danem Reevesem.
Spojrzeliśmy po sobie z Mikiem: „Jak to możliwe?".
Reeves i Shanahan.
Dość powiedzieć, że ci panowie się znają.
Moja rodzina bardzo przez to cierpiała, ta rana nigdy się nie zagoi.
Myślałbyś cztery lata temu, że zmierzymy się z Danem?
Tak, wiem.
I to po raz drugi.
- Musimy skopać mu tyłek. - Wiem.
Steve DeBerg, 45 lat, rezerwowy rozgrywający Falcons,
nagrywa pewnie najważniejsze wydarzenie w swojej 18-letniej karierze.
Ciężko na to pracowaliśmy.
Nie wygramy w pierwszej lub drugiej kwarcie.
Musimy zagrać 60 minut futbolu Broncos.
Będziemy mistrzami świata.
Zabawmy się przez to 60 minut i wygrajmy.
Na trzy. Raz, dwa, trzy!
Rozpoczyna się Super Bowl XXXIII.
Formacja I. Próba z linii punktowej dla Denver.
Do Howarda Griffitha.
Griffith na przyłożeniu dla Denver.
Robinson, który miał blokować środek,
został pokonany i wyprzedzony.
Ciężko się opisuje takie chwile ludziom.
Widziałem człowieka legendę, mit,
u szczytu jego kariery.
Dobra. Pogrzebmy ich.
Masz trzymać tę obronę.
- Jak na play-offach. - Dawaj!
- Żadnych przyłożeń. - Rozumiesz?
Nie oddaj żadnego przyłożenia! Tak trzymaj!
- Podobno sokół smakuje jak kurczak. - Dobra, skończ.
Ale serio podobno tak smakuje.
Griffith rusza w lewo.
Elway tyłem biegnie z piłką i rzuca się na pole punktowe.
- Wszedł. - Tak!
Przyłożenie, John Elway dla Denver.
No raczej, że wstaje z uśmiechem na twarzy.
Jego drużyna prowadzi 30 do 6.
John Elway zmierza po tytuł MVP.
Wiesz co?
Mam dziwne przeczucie, że to jest jego ostatni mecz.
KONIEC BRONCOS 34 – FALCONS 19
Wracają z relacją. Odwracam się, bo wydają puchar.
I wręcza mi go Terry Bradshaw.
Czyli karma wraca.
W moim ostatnim meczu trofeum wręcza mi mój ulubieniec.
Nie miej żalu.
Nie mam.
2 MAJA 1999
Dziękuję.
Jest ciężko.
W szatni zakładają się o to,
ile uronię łez.
Stawiam na to, że niewiele.
Ale fizycznie nie dam już rady.
Mówię to z ciężkim sercem.
A po drugie chodzi o rodzinę.
Niezmiennie od 16 lat wspaniałą rodzinę,
odkąd urodziły się dzieci.
To życie rodzinne jest skupione wokół mnie i futbolu.
Nadeszła pora,
by skupiło się wokół nich.
Nie martwiłem się o przyszłość.
Myślałem:
„Odpocznę kilka lat z dala od blasku fleszy
i będę przy moich dzieciach”.
Po pracy na maksymalnych obrotach, dwóch wygranych Super Bowl,
odjadę w kierunku zachodzącego słońca.
Życie jest wspaniałe. Jest super.
Osiągnąłem wszystko, co chciałem osiągnąć w NFL.
Ale życie wcale nie odpuszczało w kolejnych trzech, czterech latach.
SIOSTRA BLIŹNIACZKA JOHNA
U Jany zdiagnozowano raka płuc w czwartym stadium,
nigdy nie paliła.
To było dziwne… Miała skurcze w łydce.
Staraliśmy się coś na to poradzić.
Tata bardzo się denerwował. Nie było dobrze.
Zachowywał się trochę śmiesznie,
jakby trochę grał, udawał.
W poranek wielkanocny zadzwoniła moja mama.
Byliśmy jeszcze w łóżku, Janet odebrała.
Mówi do mnie: „Wczoraj zmarł twój tata”.
Zmarł tamtej nocy.
Miał zawał serca.
Nie wiedziałem, co ze sobą zrobić.
Więc zakładam szorty i biegam. Po prostu biegam.
Przebiegłem jakieś 12 kilometrów.
Półtora roku później dzwoni moja starsza siostra, Lee Ann.
Mówi: „John, musisz tu przyjechać”.
Jana była w szpitalu, miała problemy z oddychaniem.
Potem wróciłem do siebie.
Musieli jej zrobić badanie rezonansem magnetycznym,
żeby zobaczyć, co się dzieje.
Zmarła
w tunelu rezonansu.
Kolejny wielki wstrząs.
Zawsze mówię,
że ja pierwszy i ja ostatni ją zobaczyłem.
Moja siostra bliźniaczka.
Myślałem, że nie będzie dzisiaj tak ciężko.
Okej.
Uważam,
że dla każdego sportowca na tym poziomie
to jest tożsamość.
I w ten sposób ją tracą.
Utrata drugiej połówki, Jany, najlepszego przyjaciela, mojego dziadka.
To był ból nie do pomyślenia.
Współczułam tacie,
ale byłam też dzieckiem, które próbowało to pojąć.
A niełatwo było zrozumieć, co się działo
i jakie emocje temu towarzyszyły.
Małżeństwo moich rodziców się rozpadało,
wszyscy w domu o tym wiedzieli.
Współczuję też mojej mamie,
bo była fenomenalnym sportowcem.
I chyba kosztem wspierania jego straciła własną tożsamość.
Myślałem, że będę żonaty wiecznie.
Niestety w pewnym momencie,
nawet ze względu tylko na nasze dzieci,
musieliśmy się rozstać.
Pierwszy i ostatni raz w naszych życiach, a na pewno w moim,
jest tak ważny dla nas gracz,
nasz bohater,
którego imię i numer są jednym.
Nigdy więcej nie będzie kolejnej siódemki w Denver Broncos.
Elway!
To był chyba najtrudniejszy okres w moim życiu.
Martwiłem się o niego jako o przyjaciela.
Nie był sobą.
Przywykłeś do bycia wśród ludzi,
a nagle ten krąg się kurczy.
Robi się samotnie.
Zastanawiałem się, jak to przetrwam.
Chciałem udowodnić, że nie muszę być tylko rozgrywającym.
Miałem szczęście, że futbol wrócił do mojego życia.
Pan Bowlen umożliwił mi powrót do Broncos w roli dyrektora generalnego.
Udało mi się wrócić na właściwe tory
i odzyskać nieco radości w życiu.
Gdy dostałem pracę dyrektora,
na pewno pomyślałem, że tata byłby ze mnie dumny.
Potrafił wynajdować talenty, więc myślałem sobie:
„Może ja też będę umiał wynajdować talenty?”.
Przedstawiam kolejnego rozgrywającego Broncos,
Peyton Manning.
Do C.J. Andersona, lewy guard na Kuechly’ego.
Drugie podejście na punkt. Przyłożenie, Denver!
Denver Broncos mistrzami świata!
Właśnie wygrali pięćdziesiąte Super Bowl!
Mistrzostwo w tej roli to inne doświadczenie,
ale równie satysfakcjonujące, co wygrywanie jako zawodnik.
To dla Pata!
Powiedziałem: „To dla Pata!”.
Ale myślałem „dla taty też”.
Dokonał czegoś, czego nikt inny nie dokonał.
W historii NFL były tysiące graczy,
ale tylko jeden wygrał Super Bowl
jako zawodnik i jako GM.
John to nie tylko sportowiec z Kolorado.
Przed nim nikt nawet nie wiedział, gdzie jest to Denver.
Dosłownie pomógł odmienić to miasto.
John Elway jest jednym z najlepszych sportowców,
jacy kiedykolwiek żyli.
Zakończyłem pracę w Broncos jako GM
we właściwym momencie.
Znikłem za horyzontem,
idealny sposób na odejście z futbolu,
odjechałem ku zachodowi słońca.
Czas się trochę wyluzować.
Mam 65 lat, doceniam życie chwilą.
Rozpiera nas energia
Rozpiera, rozpiera nas energia
Takiego ubawu nie ma nikt na świecie.
Śmierdzi zdechłą rybą.
Tak, ale mi się podoba!
Smażymy?
Te z końca?
Uwielbia przyjeżdżać do Coeur d'Alene, bo to nieomal jego kryjówka,
tutaj się relaksuje z dala od zgiełku z zewnątrz.
- Ile masz lat? - Wybierz!
Palmer, ile masz lat?
Powiedz „jeden”.
- „Jeden”. - Powiedział?
Tak, powiedział!
Pokonaliśmy cię, dziadku.
Pokonaliśmy cię.
- W łodzi? - Tak.
A lubisz wygrywać?
Lubię cię pokonywać.
Lubisz mnie pokonywać?
W kwestii poziomu stresu, bycia obecnym,
jest inaczej.
Bo wcześniej tu byłeś,
przyjeżdżałeś tutaj, ale twój mózg był gdzie indziej
i myślami wracałeś do pracy.
Ale teraz możesz tu być i naprawdę być obecnym przy wnukach.
Wiedziałam, że ten stres ci minie,
będziesz szczęśliwszy
i wreszcie ta "emerytura" da ci wolność działania.
- Chyba wciąż się do tego przyzwyczajasz. - Tak.
Teraz mogę rozmawiać z nim o wszystkim,
kiedyś bym tego nie zrobił.
Fajnie jest zaprzyjaźnić się wreszcie z własnym ojcem.
Byłem w trzeciej klasie, pierwszy raz wygrałeś i cała klasa…
- Tylko nie to. - Spaliłabym się ze wstydu.
Wstydziłem się.
Mówię: „Dzięki”.
Jak nowa rękawica?
Zdecydowanie w Johnie…
Jest w nim jakaś wspaniałość.
I jak? Dobrze?
Dogaduje się z dziećmi i kocha swoje wnuki,
cudownie się na to patrzy.
Jest po prostu dziadkiem.
Dwadzieścia!
Wreszcie się cieszę,
że nie ma już oczekiwań, którym muszę sprostać,
poza byciem dobrym rodzicem i dziadkiem.
Mogę cieszyć się życiem i nie myśleć, że brakuje w nim futbolu.
To było warte ciężkiej pracy, a teraz będę się tym cieszył.
Smakuje ci to jabłko, co?
Dobre jabłko?
Zagramy w futbol?
KU PAMIĘCI JEFFA SPERBECKA
Napisy: Paweł Zatryb