Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
เอลเวย์ห่วยแตก
ฉันว่าเขามันหลงตัวเอง เป็นเด็กนิสัยเสีย
มาเลย เอลเวย์ แกโดนเปลหามออกนอกสนามแน่ ไอ้ไก่อ่อน
กลับบ้านไป เอลเวย์
เขามีชื่อเสียงเงินทองล้นฟ้า
แต่สื่อให้แสงเขามากเกินไปหรือเปล่า
ผมสงสารเด็กนั่นนะ เขาตกเป็นเป้า
คุณแกร่งพอหรือเปล่า
รู้สึกแกร่งพอที่จะเป็นควอเตอร์แบ็กไหม
โดนอีกแล้วครับ จอห์น เอลเวย์โดนแซ็กไปสี่ครั้งแล้ว
เขาไม่ใช่คนที่จะพาคุณคว้าแชมป์ได้
โห่
ผมรักน่านน้ำ ผมรักเรือ
มันเป็นที่ปลอดภัยสำหรับผมมาตลอด
ได้มาที่นี่ ได้ลงน้ำ ล่องเรือ ผ่อนคลาย
ผมชอบนะ ชอบที่ไม่ต้องเครียดอีกแล้ว
เขาขว้างลูกไม่ออกเลย
เฮ้ย เอลเวย์ ไอ้แต๋ว
สำหรับผม ผมไม่เคยรู้ว่าตัวเองเครียด เพราะผมอยู่กับความเครียดตลอดเวลา
ผมเชื่อในเส้นทางที่ยากลำบากมาตลอด
เพราะผมเชื่อว่านั่นคือทางเดียว ที่เราจะประสบความสำเร็จได้
เราไปเส้นทางที่ยากลำบาก เราก็จะได้รับผลตอบแทน
จอห์น เอลเวย์ ควอเตอร์แบ็ก พรสวรรค์สูงสุดที่เคยลงเล่นในเอ็นเอฟแอล
สำหรับผม การได้นั่งพัก แล้วย้อนดู 50 ปีที่ผ่านมา
จอห์น เอลเวย์ทำสำเร็จอีกครั้งครับ
บรองโกส์ชนะ
ตลอดชีวิตผม ชัยชนะคือสิ่งสำคัญที่สุด
การคว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ลคือเป้าหมายเดียว ในอาชีพที่ยังไม่สำเร็จใช่ไหมครับ
ผมยังจำได้ ตอนที่รู้สึกถึงความรับผิดชอบ
กับความคาดหวังว่าต้องเก่งที่สุด
ความยิ่งใหญ่มันมากกว่าแค่ผลงานในสนาม
แต่ผมต้องเสียสละทุกอย่างที่ผมรัก เพื่อให้ทำได้สำเร็จ
ฟุตบอลนัดนี้สำคัญแค่ไหน
จอห์น เอลเวย์อยากชนะฟุตบอลนัดนี้มากแค่ไหน
(จอห์น เอลเวย์: เจ้าตำนานทีมเดนเวอร์ บรองโกส์)
- มองเห็นผมนะครับ - เห็นครับ ชัดเลย
ผมไม่เคยไปเดนเวอร์เลย ก่อนจะลงเครื่อง
(เดนเวอร์ โคโลราโด)
บ้านเราอยู่ในเทือกเขา เป็นเมืองเก่าที่ฝุ่นทรายคละคลุ้ง
รู้สึกคล้ายๆ อยู่ในแดนคาวบอยเลย
ที่นั่นเป็นเมืองของบรองโกส์มาตลอด สมัยนั้นก็เช่นกัน
ผมอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ปี 70 แล้วเมืองก็เหมือนเดิมมาตลอด
บ้าคลั่ง
บุก
ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้วครับ บรองโกส์ได้ไปซูเปอร์โบว์ล
ในที่สุดเราก็ได้ไปซูเปอร์โบว์ลในปี 77
แล้วหลังจากนั้น กระแสก็ซาลง
เมืองนั้นอยากเรียกตัวเอง ว่าเมืองเมเจอร์ลีกในทางที่แย่ที่สุด
ทุกอย่างเปลี่ยนไปสำหรับโคโลราโดเมื่อปี 1983
ตอนเขาเข้ามา เขาเป็นเหมือนดาวเด่นที่เมืองนี้ไม่เคยมี
ที่ทำให้ทุกอย่างเดินหน้า
(ปี 1983)
ตอนผมไปเข้าค่ายฝึกซ้อม
ที่นั่นมีรถพ่วงหลายคัน มากันทุกสำนักข่าว ทุกรายการวิทยุ
เขาอาจจะเป็นคนแรก ที่สื่อทำการ "ตามติดชีวิตเอลเวย์"
เฝ้าตามดูเขาทุกวัน ว่าเขาทำอะไร ไปที่ไหน
สมัยนี้พอมีโซเชียลมีเดีย มันก็กลายเป็นเรื่องปกติ
แต่สมัยนั้น มันไม่ปกติ
เอซ ซ้ายสี่ ช่อง 88 36 ออฟเฟนซีฟแท็กเกิลประกบตัวต่อตัว พร้อม
คนก็มาดูการซ้อมกันเยอะมาก
เอาเลย ทีมรุก
เอาเลย ดันมันกลับไป
ลุยมัน ไปอัดมันเลย
ผมว่าตอนนั้นผมก็รู้ว่าบรองโกส์ดังแค่ไหน
ในแถบเทือกเขาร็อกกี้สมัยนั้น
แดง 28 ฮัต
เรื่องความกดดันที่คนอื่นยัดเยียดให้ผม
กับข่าวในหนังสือพิมพ์ ผมพยายามไม่ไปคิดมาก
ผมปล่อยมันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา
ผมคิดว่าการใช้ชีวิตตามมาตรฐานเหล่านั้น
มันมีแต่จะเพิ่มความกดดันให้ตัวเอง
แล้วมันจะด้อยค่าความ… หรือ…
ใช่ สื่อตามติดคุณเลย
ปีแรกของผม เราเปิดฤดูกาลที่พิตส์เบิร์ก
(ที่นี่ถิ่นสตีลเลอร์ส)
ผมตื่นเต้นมากๆ
คำถามคงจะไปตกที่จอห์น เอลเวย์
นี่คือเกมแรกของเขา
เป็นนัดเปิดตัวที่ฮืออาที่สุด ในจำนวนผู้เล่นทุกคนที่เคยลงเล่นเอ็นเอฟแอล
สัญญาฉบับแรกของผม เซ็นยาวห้าปี ได้ค่าเหนื่อยห้าล้านเหรียญ
สมัยนั้น นั่นเป็นค่าเหนื่อย ที่แพงที่สุดในเอ็นเอฟแอล
แน่นอนว่ามีตัวเก๋าในลีกหลายคนที่ไม่พอใจ
น่าสนใจนะครับ ชายหนุ่มที่กระแสแรงอย่างเอลเวย์
แม้แต่ทีมฟุตบอลหลายๆ ทีม ก็ยังให้ความสนใจอย่างเห็นได้ชัด
ทุกคนต่างชะเง้อมองดูว่าเขาจะทำอะไร
ตอนลงไปที่เส้นแบ่งแดน ผมยังทึ่งอยู่เลย
ที่ผมได้ลงตำแหน่งควอเตอร์แบ็กในเอ็นเอฟแอล
ผมมองข้ามเส้นแบ่งแดนไป ผมเห็นแจ็ค แลมเบิร์ตอยู่ฝั่งนั้น
เทซ้าย เอซ เสาซ้ายฉันเอง
เขาตะโกนสั่งการ ฟันหน้าไม่มี น้ำลายก็กระเด็น
ตอนออกจากสนามซีรีส์แรก ผมก็คิด "ผมไม่แน่ใจแล้วว่าอยากทำอาชีพนี้"
ฮัต
เกมนั้นผมเล่นได้ไม่ดีนัก
ขว้างแปด เข้าหนึ่ง โดนแย่งหนึ่ง
ผมเลยถูกเปลี่ยนออกช่วงพักครึ่ง
ผมสงสารเด็กนั่นนะ เขาตกเป็นเป้าของพิตส์เบิร์ก สตีลเลอร์ส
ความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญ สำหรับเด็กกำลังโตในเอ็นเอฟแอล
ไม่มีใครคู่ควรกับค่าเหนื่อยห้าล้าน
(จอห์น เอลเวย์: ความท้อแท้ของรูกี้เอ็นเอฟแอล)
ผมยังจำความรู้สึก ของความรับผิดชอบและความคาดหวัง
ที่ผมต้องแบกไว้บนบ่าตั้งแต่ยังเด็กได้อยู่เลย
เขาชอบเอาชนะมาตลอด
เขาเล่นกีฬาทุกชนิด เขาสนุกกับมัน แล้วเขาก็ทุ่มเท
แต่เขาก็รักฟุตบอลมาตลอด
ผมจำได้ว่าพวกเด็กๆ ลงเล่นเกมแรก ผมก็ถาม "โค้ช เป็นไงบ้าง"
เขาตอบว่า "ถ้าลูกคุณไม่ใช่ รันนิ่งแบ็กที่เร็วที่สุด เก่งที่สุด
ที่เคยมีมาในเกมระดับนี้
ก็แปลว่าคนอื่นห่วยแตกสุดๆ"
พ่อผมเป็นโค้ชฟุตบอล
เขามีอิทธิพลกับวิธีการเล่นของผมมากๆ
การสอนคืองานถนัดที่สุดของพ่อ
ไม่ใช่งานโค้ช แต่เป็นการสั่งสอน
เราจะพูดให้แต่ละคนเข้าใจได้ยังไง
แต่ผมคิดว่านั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง ที่หลายๆ คนยกย่องพ่อ
พ่อสอนเราและสอนผมเสมอว่า
"จงปฏิบัติกับคนอื่น ให้เหมือนที่อยากได้รับการปฏิบัติ"
ผมมีน้องสาวฝาแฝด พี่สาวผม ลี แอนน์โตกว่าผมปีครึ่ง
เรามีเด็กเล็กสามคนในช่วงเวลาปีครึ่ง
เราก็เลยสนิทกันมากๆ
นี่คือผมกับน้องสาวฝาแฝด แจน่า
จริงๆ ผมชอบที่มีฝาแฝดนะ
เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ความสัมพันธ์ที่เรามีต่อกันมันดีมากๆ
เราไม่เคยทะเลาะกัน
คุณคิดว่าฝาแฝดชายกับหญิง อายุเท่ากัน คงทะเลาะกันเป็นประจำ
แต่เราไม่เคยทะเลาะกันแรงๆ
เราดูแลกัน เราอยู่ข้างกัน
ไม่เคยเอาเรื่องพี่น้องไปฟ้องคนอื่น
ถ้าจอห์นไม่ควรทำอะไร เขาก็จะทำ
เธอเป็นคนที่ช่วยผมจากปัญหาเสมอ
ถ้าผมออกนอกลู่ทาง เธอก็เป็นคนที่ดึงผมกลับเข้ามา
(เจเน็ต เอลเวย์ แม่ของจอห์น)
ฉันจำได้ว่าพอแม่กลับบ้าน
เราก็จะถามว่าใครชนะ ฝั่งดีหรือฝั่งร้าย
เวลาฝั่งดีชนะก็จะเป็นสัปดาห์ที่ดี
เพราะพ่อฉันก็จะอารมณ์ดี
เวลาฝั่งร้ายชนะ สัปดาห์นั้นก็จะเงียบ
เราก็เลยคอยลุ้นให้ฝั่งดีชนะเสมอ
หลายๆ ครั้ง พ่อรับเรื่องแย่ๆ มาใส่ตัวมากเกินควร
เวลาทีมไม่ชนะ ก็เป็นความผิดพ่อ
ผมคิดว่าพ่อเก็บมันไว้กับตัวเอง แทนที่จะระบายบางเรื่องออกมา
ผมว่านั่นคงเป็นเหตุผล ที่พ่ออารมณ์เสียกับความพ่ายแพ้ได้ขนาดนั้น
เพราะพ่อรู้สึกว่าเขาทำได้ไม่พอ
ถ้าทีมเล่นได้ไม่ดี เราก็จะเริ่มสัมผัสได้ "ไม่นะ"
ตอนเด็กๆ เราก็รู้
แล้วพ่อก็จะถูกไล่ออก แล้วไปหางานที่อื่น
มันน่าเศร้ามากๆ
ทุกครั้งที่เราย้ายบ้าน ฉันก็จะร้องไห้ตลอดช่วงการย้าย
ชัยชนะกับความพ่ายแพ้ กลายเป็นเรื่องสำคัญมากๆ
(ปี 1977 กรานาดาฮิลส์ แคลิฟอร์เนีย)
ตอนมัธยมปลาย เราย้ายมาที่แคลิฟอร์เนียใต้
นั่นคือคัลเจอร์ช็อกครั้งใหญ่ที่สุด
มันเหมือนกลุ่มเด็กบ้านนอกย้ายเข้าเมือง
ผมไม่เคยลืมเลย พ่อขับรถไปส่งที่โรงเรียน
พ่อถามว่า "จอห์น แกจะไปคัดตัวตำแหน่งอะไร"
ผมก็ตอบ "ผมจะไปคัดรันนิ่งแบ็ก"
เรามีรถเชฟโรเลต อิมพาลารุ่นปี 1968
เข้าเกียร์ที่พวงมาลัย ขับไปที่สนาม
สิบห้านาทีต่อมา ผมก็ลงมาจากรถ
ผมเป็นควอเตอร์แบ็กไปแล้ว
เขาไม่ค่อยกระตือรือร้น กับการเป็นควอเตอร์แบ็กเท่าไหร่
เพราะเขารู้สึกว่าตำแหน่งนั้นมันได้บู๊ไม่พอ
แต่แจ็ค นิวไมเยอร์รู้จักเกมขว้างดีไม่แพ้ใคร
สมัยยุค 70 จะเน้นเกมวิ่งเป็นหลัก
แล้วค่อยสลับด้วยเกมขว้างบ้างนิดๆ หน่อยๆ
แต่แจ็คเล่นตรงกันข้าม
โค้ชนิวไมเยอร์มาก่อนกาลมากๆ ในยุค 70
สิ่งแรกที่สะดุดตาคือพลังแขนของเขา
เขาขว้างบอลเป็น แล้วทุกคนก็รู้ได้ทันที
ควอเตอร์แบ็กระดับมัธยมปลาย ที่เก่งที่สุดในประเทศฤดูกาลนี้
ขว้างสวยครับ โดยเอลเวย์
เขาเนื้อหอมมากๆ สมัยมัธยมปลาย
ทุกคนชอบเขา แต่เขาไม่เคยรู้ตัวเลย
เขาดีกับคนอื่นเสมอ นิสัยไม่เคยเปลี่ยน
เขาเพียบพร้อมทุกอย่าง
ถึงตำแหน่งการขว้างจะไม่ดี
แต่ก็ขว้างลูก 40 หลาเข้าเป้าตรงเป๊ะ
เขาเป็นควอเตอร์แบ็กที่เก่งที่สุด ที่ผมเคยเห็นจากระดับมัธยมเลย
ยิ่งผมเล่นได้ดี ความคาดหวังก็ยิ่งสูงขึ้น
ก่อนที่ผมจะเข้าไป กรานาดาฮิลส์ มีเบสบอลเป็นธรรมเนียมประจำโรงเรียน
เรามีทีมเบสบอลที่เก่งมาก
ผมชอบเล่นทั้งสองอย่างนะ แล้วผมก็อยากเล่นทั้งสองอย่างด้วย
ผมถูกดราฟต์ตัวหลังจบปีสุดท้ายที่กรานาดาฮิลส์
ไปทีมแคนซัสซิตี รอยัลส์ในรอบที่ 18
ตอนจบมัธยมปลาย ผมเลยมีทางเลือก
ทีมเบสบอลยังคอยขัดขวาง ไม่ให้คุณเล่นฟุตบอลอยู่ไหมครับ
ก็นิดหน่อยครับ
แล้วจะเลือกอะไรครับ ฟุตบอลไหม
ทั้งสองอย่างครับ ผมยังไม่แน่ใจเลย
- จะต่อวิทยาลัยไหม - ครับ
- ที่ไหนครับ - สแตนฟอร์ด
(ปี 1979 สแตนฟอร์ด แคลิฟอร์เนีย)
สถิติบ่งบอกทุกอย่าง
ควอเตอร์แบ็กระดับวิทยาลัย ที่เก่งที่สุดในเชิงสถิติ นับตั้งแต่โจ เนแมธ
หลายคนเรียกเขาว่า ควอเตอร์แบ็กวิทยาลัยที่เก่งที่สุดตลอดกาล
ตอนจอห์นเข้าสแตนฟอร์ด มีควอเตอร์แบ็กสองคน
ที่เห็นเขาขว้างลูกแล้วรีบย้ายออกไปเลย
ทั้งคู่เป็นควอเตอร์แบ็กที่เก่งด้วย แต่เขาขว้างได้สุดยอด
(ขว้างระเบิดไปแล้ว)
ฉันเป็นนักว่ายน้ำที่สแตนฟอร์ด
ฉันอุทิศชีวิตให้การว่ายน้ำตั้งแต่ห้าขวบเป็นต้นมา
ไม่ค่อยได้ทำอย่างอื่นเลย นอกจากเรียนกับว่ายน้ำ
ตอนไปดูฟุตบอลเมื่อปีหนึ่งกับเด็กที่หอ
ฉันได้ยินเสียงเชียร์ "เอลเวย์"
เอลเวย์
ฉันนึกว่าหมายถึง "แอล เวย์"
หมายถึงว่าเป็นการขว้าง หรือรูปแบบเพลย์ที่อยากให้เล่น
ฉันไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นชื่อสามีในอนาคต
เอลเวย์ฉีกหลบ
แย่แล้วครับตอนนี้
ดูจังหวะนี้ครับ
เจอตัวว่างแล้วครับ
นั่นคือที่มาที่ฉันได้รู้จัก "ไม่ คนนั้นไง จอห์น เอลเวย์"
คนที่เป็นข่าวใหญ่ว่ามาเข้าสแตนฟอร์ด
ผมจำตอนได้เจอกับเจเน็ตได้ ช่วงฤดูใบไม้ร่วงปีหนึ่ง
เธอไม่ค่อยรู้เรื่องฟุตบอล
นั่นก็อาจเป็นสิ่งที่ทำให้ผมสนใจเธอ
เพราะเธอไม่รู้เลยว่าผมเป็นใคร
ตอนนั้นเขาผมยาว ชอบสะบัดผมอยู่ตลอด
เขาขาโก่งเข้า แล้วปลายเท้าก็ชี้ออกข้าง
แต่ฉันก็ทำใจให้ชอบได้
ครั้งแรกที่จูบกัน ฟันก็กระแทกกัน
เราเกือบฟันหักทั้งคู่ ถ้าผมจำไม่ผิด
แล้วฉันก็เริ่มรู้สึกได้ว่า "นี่คือคนที่ฉันต้องแบ่งปันกับคนอื่น"
หมายถึงเวลาเขาเดินในสแตนฟอร์ด เขาจะถูกรุมทึ้ง
อยู่ดีๆ ฉันก็มีแฟนเป็นซูเปอร์สตาร์
แต่เขาไม่ได้วางตัวเหมือนซูเปอร์สตาร์เลยนะ
เขาขี้อาย
เขาน่ารัก
เขาไม่ใช่คนที่จะเรียกร้องความสนใจ
เขาไม่อยากได้ความดังที่มาพร้อมชื่อเสียง
แค่อยากเป็นคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อน
มันคือสิ่งที่ทำให้เขาเป็นตัวเขา
เอลเวย์
เกมสุดท้ายของผมที่สแตนฟอร์ด เป็นนัดที่น่าจดจำที่สุดนัดหนึ่ง
ในประวัติศาสตร์ฟุตบอลวิทยาลัย
(ปี 1982 สแตนฟอร์ด พบ แคลิฟอร์เนีย)
สองทีมที่เป็นคู่อริตัวฉกาจกันมานานถึงเกือบร้อยปี
ปีแล้วปีเล่า เดอะบิ๊กเกมก็ดุเดือดสมการรอคอย
เพราะกระแสแรง จากปีสุดท้ายของจอห์น เอลเวย์
ทีมคาร์ดินัลจะได้ไปฮอลออฟเฟมโบว์ล
ขอแค่ชัยชนะเหนือแคลิฟอร์เนียเท่านั้น
แคลิฟอร์เนียแค่ต้องถ่วงเวลาไว้
ทุกอย่างตัดสินกันที่เพลย์นี้ครับ 53 วินาที
เราตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ดาวน์ที่สี่ 17 หลา จากเส้น 13 หลาแดนตัวเอง
ความคิดผมคือต้องอยู่กับวินาทีนั้นๆ เสมอ
ดาวน์ที่สี่ 17 หลา เราไม่มีเวลาคิดมากนัก
เราต้องหาวิธีกลับไปดาวน์แรกให้ได้
ทางแบร์สเริ่มฉีกหนีมาได้
เอลเวย์ต้องถอยมาขว้างจากเส้นห้าหลา
ลูกนี้ต้องเข้าเป้าครับ
ขว้างไกลมาเลย
เข้าซองครับ ที่เส้น 43 หลา
เหลืออีก 40 วินาที เอลเวย์ขว้างสูง
คว้าไว้ได้ครับ ที่เส้น 39 หลา แล้วก็ออกนอกสนามไป
เราแค่พยายามจะเข้าระยะฟีลด์โกล เพราะเราตามอยู่ 19-17
เอลเวย์จะพาทีมบุก ส่งย้อนหลัง
ฉีกไปทางซ้ายแล้วครับ ด็อตเทอเรอร์ ด็อตเทอเรอร์อาจจะหลุดไปแล้ว
แล้วก็โดนสอยร่วงที่เส้น 17 หลา
ฟีลด์โกล 35 หลา เข้าก็ชนะ
ฟังเสียงเชียร์สิครับ สแนปมา แล้วเตะ
ระยะไกลอยู่ครับ เข้าไปแล้ว
สแตนฟอร์ดเตะเข้าในสี่วินาทีสุดท้าย
แล้วขึ้นนำเป็น 20-19
มีเพียงปาฏิหาริย์ที่จะช่วยแบร์สได้
เราเตะฟีลด์โกลเข้า แล้วเราก็คิดว่าเกมจบแล้ว
เรามีโอกาสที่จะได้ไปฮอลออฟเฟมโบว์ลปีนั้น
ความคิดนั้นเข้ามาในหัวผม ตอนผมนั่งลง แล้วก็คิด "ว้าว"
แต่เราก็รู้ว่ายังเหลืออีกหนึ่งเพลย์
ฮาร์มอนอาจจะลองเตะต่ำ ใช่ครับ
เตะออกไปแล้ว แบร์สต้องหนีออกนอกสนาม
รอดเจอร์สมาตามริมเส้น ส่งให้อีกคน
แดนกลางยังยากครับ พยายามจะ…
บอลยังไม่ตายครับ ส่งต่อให้รอดเจอร์ส
ส่งกลับมา มาถึงเส้น 30 หลา มาถึง 20 หลาแล้ว
วงโยธวาทิตลงมาในสนามแล้ว
จะเข้าเอนด์โซนแล้วครับ เข้าเอนด์โซนไปแล้ว
แบร์สครับ แบร์สชนะไปได้
พระเจ้าช่วย
ที่สุดของความทึ่ง เร้าใจ
ดราม่า บีบหัวใจ
ตื่นเต้น ระทึกที่สุดในประวัติศาสตร์ ฟุตบอลวิทยาลัยเลยครับ ฉากจบเกมนี้
แคลิฟอร์เนียชนะเดอะบิ๊กเกม เหนือสแตนฟอร์ดไปได้
ผมขออภัยด้วยที่เสียงแหบ
แพ้แบบเจ็บฝังใจเลย ณ ตอนนั้น น่าจะเป็นความพ่ายแพ้ที่ฝังใจที่สุดในชีวิตผมแล้ว
ตลอดอาชีพผมต่อจากนั้น พอรู้ว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
ทุกเมื่อที่นาฬิกายังมีเวลาเหลือ
เกมยังไม่จบจนกว่ามันจะจบ
ผมต้องหัดแพ้ให้เป็น ตอนนั้นผมยอมรับความพ่ายแพ้ได้ไม่ดี
พ่อต้องคุยกับผมหลายครั้ง
ในทุกกีฬา เราจะต้องรับมือกับความล้มเหลว เราจะต้องรับมือกับความพ่ายแพ้
บางครั้งผมก็คิดว่า การแพ้ของเราจะเป็นตัวตัดสิน
ว่าเราจะเป็นผู้ชนะแบบใด
จอห์นไม่เคยชนะโบว์ลเกมในระดับวิทยาลัย
ถือเป็นอาชีพที่ผลงานไม่ครบ
จอห์นทำลายสถิติเอ็นซีเอเอ ด้านจำนวนลูกที่ขว้างสำเร็จ
และยังได้จารึกชื่อตัวเอง ในสถิติอื่นๆ อีกหลายด้าน
และน่าจะถูกดราฟต์เป็นตัวแรกในปีนี้
และยังมีเรื่องที่แปลกยิ่งกว่านั้นอีก
จอห์นเป็นดาวรุ่งเนื้อหอมไม่แพ้กันในเบสบอล
นี่เป็นวันที่น่าตื่นเต้นที่สุดวันหนึ่งในชีวิตผม
เราได้รับโทรเลข
(นิวยอร์กแยงกี้ส์ แยงกี้สเตเดียม)
"ขอแสดงความยินดีที่ท่านได้รับเลือก จากนิวยอร์ก แยงกี้ส์"
"เราตั้งตารอให้ท่าน มาร่วมเป็นครอบครัวแยงกี้กับเรา"
"จอร์จ สไตน์เบรนเนอร์ นิวยอร์กแยงกี้ส์"
สิ่งที่ผมแปลกใจที่สุด คือผมเป็นตัวเลือกแรกของทีมด้วย
แยงกี้ส์จ่ายให้เขา 140,000 เหรียญ เพื่อมาลงเกมหน้าร้อนในไมเนอร์ลีก
จอห์น บัณฑิตเอกเศรษฐศาสตร์ ต้องเลือกระหว่างข้อเสนอก้อนโต
จากฟุตบอลกับเบสบอล
ถ้าจะมีสิ่งที่พิเศษ ในความสามารถของจอห์น เอลเวย์
ที่เล่นได้ทั้งฟุตบอลและเบสบอล
ก็คงเป็นความสัมพันธ์พ่อลูกที่สำคัญไม่แพ้กัน
สิ่งที่ดี่ที่สุดในชีวิตผมก็คือผมมีพ่อ
ที่ไม่กดดันอะไรผมเลย
ผมไม่สนว่าเขาทำอะไร ขอให้เป็นสิ่งที่เขาอยากทำก็พอ
ฉันลังเลมากๆ เพราะฉันเห็นภาพเขาเป็นนักเบสบอล
ฉันเองก็อาจจะอยากให้เขาไปทางนั้นนิดๆ
แต่ฉันรู้ว่าครอบครัวไม่อยากให้ไป ฉันรู้ว่าแจ็คไม่อยากให้ไป
ฉันรู้ว่าในใจจอห์น เขาก็ไม่อยากไปทางนั้น
(เอลเวย์ ยอดควอเตอร์แบ็กดาวรุ่งตลอดกาล)
(ปี 1983 เอ็นเอฟแอลดราฟต์)
ช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
เขาคือชื่อที่ถูกพูดถึง มากที่สุดในวงการกีฬาอเมริกัน
การประชุมคัดเลือกนักกีฬาประจำปี เนชันแนลฟุตบอลลีกปีที่ 48 เริ่มแล้ว
เลือกทีมแรก รอบแรก บัลติมอร์ โคลต์ส
พ่ออยากให้ผมเข้าสโมสร
ที่ผมจะมีโอกาสประสบความสำเร็จ และได้ไปถึงเป้าหมาย
ดอน ไวส์ได้รับบัตร จากโต๊ะของโคลต์สแล้ว มาดูกัน
บัลติมอร์ขอใช้สิทธิ์ดราฟต์เป็นทีมแรกเลือก…
ควอเตอร์แบ็ก จอห์น เอลเวย์จากสแตนฟอร์ด
มันบ่งบอกเรื่องราวได้ทุกอย่างเลย
ผมถูกโคลต์ดราฟต์ตัวไป
บ็อบ เออร์เซย์ เจ้าของทีมตอนนั้น ก็อารมณ์แปรปรวนมากๆ
ผมไม่มีความคิดที่จะย้ายที่ตั้งของทีม
ถ้าผมคิด ผมคงจะบอก…
เจ้าของทีมนั้นชอบเมาไม่รู้เรื่อง
แย่งหูฟังจากฝ่ายประสานงานทีมรุก
ตอนพักครึ่ง แล้วสั่งเพลย์แทน
มีข่าวลือว่าเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นเยอะมาก
ก่อนการดราฟต์ จอห์นก็เลยแจ้งไปว่า
"ผมจะไม่ไปเล่นที่นั่น"
ผู้จัดการของผม พยายามปิดดีลให้ได้ก่อนการดราฟต์
ดังนั้น โคลต์สก็อาจจะดูดี
ผมนั่งอยู่ในห้องกับเขา เขาคุยโทรศัพท์ว่า
"ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าดราฟต์ผม คุณจะไม่ได้อะไรเลย"
เรารู้ว่าทีมนั้นได้สิทธิ์เลือกก่อน
ผมอยากแจ้งให้ทราบไว้ เราไม่ได้โต้แย้งการดราฟต์
การเจรจาของเราทั้งหมด เป็นไปโดยสุจริตและซื่อตรง
ณ จุดนี้ ผมก็งงอยู่นะ เพราะผมแปลกใจ
ที่ผมพูดมาสามเดือนแล้ว ว่าผมจะไม่ไปเล่นที่บัลติมอร์
แต่เราก็ยังมาอยู่ตรงนี้
เรามีข้อตกลงกับบัลติมอร์ เราก็จะจัดการด้วยวิธีสุภาพชน
เราไม่อยากให้ใครมีปัญหา เราไม่อยากทำให้ใครเสียหาย
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมจะไปอยู่ไหน แต่ผมรู้ว่าผมจะไม่ไปเล่นที่บัลติมอร์
มาร์วิน เดมอฟฟ์ ผู้จัดการของเอลเวย์ บอกผมทางโทรศัพท์
ว่าเอลเวย์เลือกเล่นเบสบอล เพราะบัลติมอร์ โคลต์สเลือกตัวเขา
(เอลเวย์ชิ่งฟ้าผ่า: ผมจะไปเล่นให้แยงกี้ส์)
เราทำสัญญาไปแล้ว
ว่าผมจะไปเล่นเบสบอลหนึ่งปีกับแยงกี้ส์ แล้วรอดู
เพราะชื่อผมจะกลับไปดราฟต์ใหม่ปีหน้า
เราก็ค่อยมาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ผมไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นประเด็นใหญ่ขนาดนั้น
คุณมีเหตุผลอะไรบ้าง
อย่างแรกเลย ผมไม่ชอบอากาศหนาว
ผมเคยอยู่มาก่อนแล้ว
ก่อนหน้านั้น ทุกอย่างเกี่ยวกับผมมีแต่เรื่องในทางบวก
แต่เรื่องนี้ทำให้ทั้งโลกกลับตาลปัตร
นักวิจารณ์หลายคนมาบอกว่า ไม่มีใครต่อต้านเอ็นเอฟแอลได้
การที่คนอย่างเอลเวย์มาพูดว่า "ผมอยากไปอยู่แถบเวสต์โคสต์
ผมอยากอยู่ริมหาด เป็นเด็กแคลิฟอร์เนีย"
ใครจะไปสนว่านายเป็นคนแบบไหน
เขาบอกว่า "ผมจะไปเล่นเบสบอล"
ก็ไปเลย นายควรไปเล่นเบสบอลนั่นแหละ
เพราะในความคิดผม เขาไม่ใช่คนที่จะพาคุณคว้าแชมป์ได้
เขาไม่เคยทำได้ตอนอยู่สแตนฟอร์ด ส่วนตัวนะ ผมไม่สนว่าเขาจะมีวันทำได้ไหม
จอห์น เอลเวย์ไม่ควรเข้าเอ็นเอฟแอล แล้วได้กำหนดว่าตัวเองจะไปไหน
เขาทำแบบที่แบรดชอว์บอกก็ได้
จะมาบัลติมอร์ มาเป็นผู้ชนะก็ได้
แต่เขากลับพยายามทำตัวเป็นดาราฮอลลีวูด
แล้วสุดท้าย ผู้จัดการของผมก็โทรมา
เขาบอกว่า "นายห้ามบอกใครนะ
แต่เราคิดว่าเราปิดดีล ให้นายไปเดนเวอร์ได้แล้ว"
ขอพูดเรื่องนี้ก่อนครับ ลือกันมาทั้งคืนแล้ว
มีข่าวลือแพร่ไปทั่ว
จอห์น เอลเวย์ กำลังจะเข้าทีมเดนเวอร์ บรองโกส์
ทางบรองโกส์ประกาศจัดแถลงข่าว เวลา 22:30 น. คืนนี้
แดน รีฟส์ออกจากสนามไปแล้ว
ผมคิดจริงๆ ว่าข้อตกลงของเรา เป็นประโยชน์ต่อเนชันแนลฟุตบอลลีก
เพราะเรารักษาผู้เล่นชั้นยอดไว้ในลีก ซึ่งเรายอมเสียเขาไปไม่ได้
ผมคิดว่าตอนแดนเข้ามา เขามาจากแดลลัส
แดลลัสเป็นทีมโปรดของผมตอนเด็กๆ ด้วย
ผมเลยเคารพเขามากๆ ผมรู้จักเขาตอนเป็นผู้เล่น
ผมก็เลยตื่นเต้นกับเรื่องนี้
ผมตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
มีโอกาสไม่บ่อยหรอก ที่เราจะได้ตัวผู้เล่นอย่างจอห์น เอลเวย์
ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาสิบชั่วโมง
ผมยืนอยู่ต่อหน้าสื่อมวลชนในเดนเวอร์
พูดเรื่องที่ผมเข้าทีมบรองโกส์
เดนเวอร์อยู่ในรายชื่อของเรามาตลอด
นี่เป็นทีมที่ผมอยากเล่นให้มาตลอด
ส่วนเรื่องของบัลติมอร์ ผมมองว่ามันจบไปแล้ว
มันเป็นอดีตไปแล้ว
ผมอยากคุยเรื่องอนาคต กับการได้เข้าทีมเดนเวอร์ บรองโกส์มากกว่า
เอลเวย์ห่วยแตก
สวัสดีจากสนามเมโมเรียลสเตเดียม ในบัลติมอร์ครับ
ตอนนี้อากาศร้อน 38 องศา
แต่เทียบไม่ได้เลยกับความเดือดบนอัฒจันทร์
ที่แฟนๆ 50,000 คนมาโห่ใส่จอห์น เอลเวย์
เอลเวย์ห่วยแตก
พูดว่า "กระจอก" จะได้ไม่โดนเซ็นเซอร์
เอลเวย์กระจอก
ผมโดนด่าในเกมนั้น มากกว่าที่ผมเคยโดนด่ามาก่อนในชีวิต
(ฆ่าเอลเวย์ซะเลย)
แฟนๆ ที่อยู่ในบัลติมอร์โกรธมากจริงๆ
เอลเวย์ห่วยแตก
แต่ผมไม่ได้ไม่อยากเข้าทีมบัลติมอร์ เพราะว่าที่นั่นคือบัลติมอร์นะ
ผมไม่เคยไปบัลติมอร์มาก่อน เรื่องนั้นไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย
เฮ้ย เอลเวย์ ไอ้แต๋ว
มาเลย เอลเวย์
แกโดนเปลหามออกนอกสนามแน่ ไอ้ไก่อ่อน
เริ่มต้นอาชีพได้สวยมาก สร้างศัตรูขนาดนี้
พวกนั้นอัดเขายับ
สะใจจริงๆ
ผมไม่ได้ถอดหมวกกันน็อกเลยตลอดเกมนั้น
เพราะมีขวดปาลงมาจากอัฒจันทร์
เอลเวย์ห่วยแตก
ผมพูดมาตลอด
ผมไม่เคยโกรธเคืองอะไรคนเมืองนี้
ความรู้สึกของพวกเขากับเรื่องนี้
วันนี้ก็คงได้แสดงออกแล้ว
- โกรธเคืองอะไรพวกเขาไหมครับ - ไม่เลย ผมก็ดีใจที่ได้มาเดนเวอร์
(เอลเวย์ชี้ แค่ตื่นสนาม)
สี่เกมแรก มันโหดมาก
ผมหัวหมุนไปหมด
คุณแกร่งพอหรือเปล่า
รู้สึกแกร่งพอที่จะเป็นควอเตอร์แบ็กไหม
ผมว่าไม่น่ามีใครสงสัยนะว่าผมแกร่งพอไหม
ปีแรกของเขาน่ะ เหลือเชื่อเลย
ผมไม่เคยเห็นใครโดนอัดหนักขนาดเขา
ผมบอกเลย การเป็นจอห์นมันไม่ง่าย ผมรู้ว่าเขาเจอความกดดันหนักมาก
ทั้งสโมสรหวังพึ่งพาเขา ให้พลิกสถานการณ์ของสโมสร
พาทีมคว้าแชมป์ให้ได้ในสักวัน
(บรองโกส์เจ๊ง)
ผมคิดว่าทุกคนคาดหวัง ว่าจอห์นจะพาเราขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ทันที
แล้วก็ไม่เข้าใจถึงกระบวนการ ที่เขาต้องผ่านให้ได้ก่อน
เขามีชื่อเสียงเงินทองล้นฟ้า
- แต่สื่อให้แสงเขามากเกินไปหรือเปล่า - ไม่
- เขาจะรุ่งไหม - ไม่ๆ
เขาแค่ต้องกินปลาอีกหน่อย ปลาเก๋าน่ะ
เด็กเพิ่งจบวิทยาลัยลงสนามไป ก็ยังอ่านทางแนวรับไม่เป็นหรอก
เกมรุกของแดนมันต่างจากที่ผมเคยชินมากๆ
ช่วงปรับตัวผมก็ลำบาก
แดนรู้สึกว่ามันมีวิธีชนะเกมฟุตบอล
แบบตำราเก่า วิ่งไปกับบอล เล่นเกมรับให้แน่น อย่าทำพลาด
จอห์นรู้สึกว่าเขาตัดสินเกมได้ ด้วยความสามารถของเขา แค่นั้นเลย
เรื่องพื้นฐานที่จอห์นต้องเรียนรู้ คือการปรับความเชื่อให้ตรงกัน
ผสมผสานปรัชญาเกมรุกของเราลงไป
ให้ตายสิ จอห์น โธ่เว้ย
แดนเป็นคนที่หัวแข็งมาก
แล้วแดนก็ชอบทำตามวิธีของเขา
แล้วแดนก็เป็นโค้ชฟุตบอล ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดตลอดกาลคนหนึ่ง
จุดที่เราเห็นไม่ตรงกันก็คือ
ผมไม่เคยรู้สึกว่าเราเล่นเกมบุกในทีมรุกเลย
เราไม่ได้ลงสนามไปเพื่อชนะเกมฟุตบอล
เราลงไปเพื่อป้องกันไม่ให้แพ้เกมนั้น
ผลไม่เป็นอย่างที่ผมต้องการ
ผมผิดเองที่คาดหวังกับจอห์น มากเกินไป เร็วเกินไป
เกมรับมันซับซ้อนมากๆ ในระดับเอ็นเอฟแอล
แล้วเขาก็ยังไม่ได้แสดงออก ว่าเขาพร้อมรับมือกับสิ่งที่ถาโถมใส่เขา
(บรองโกส์จับเอลเวย์นั่งสำรอง)
แดนเรียกผมไปคุย บอกว่า "เราจะลองให้สตีฟลง"
สตีฟ เดเบิร์ก คนที่เป็นคู่แข่งของผมตอนนั้น
ลงเป็นตัวจริงสี่เกมถัดมา
สิ่งที่ทีมอื่นทำก็คือไล่บี้เขา กดดันให้เขาคิดเร็ว
ในจังหวะที่ทุกอย่างสำหรับเขา ยังไม่เป็นธรรมชาติ
มันก็ยากสำหรับจอห์น ผมคงไม่อยากอยู่ในสถานการณ์นั้น
แต่ก็อยากได้ค่าเหนื่อยเท่าเขานะ
(ความผิดพลาดราคาห้าล้าน)
ผมหงุดหงิดมากๆ
ตอนอายุ 22 ปี การจะฝ่าฟันมันยากมาก
ผมก็สงสัยขึ้นมา "ผมตัดสินใจถูกหรือเปล่า"
ผมคิดว่าการเป็นโค้ชที่ชนะมีข้อห้ามสามอย่าง
ห้ามให้สื่อเลือกควอเตอร์แบ็กตัวจริงแทน
ห้ามประมาททีมอันดับสุดท้าย
และไม่ว่าสกอร์จะเป็นยังไง ก็ห้ามให้คู่ต่อสู้เห็นเราเหงื่อตก
พ่อคือคนที่ผมโทรหาเสมอ
แล้วพ่อก็เป็นคนที่พาผมกลับเข้าลู่ทางทุกครั้ง
พ่อผมพูดเสมอว่า "แกจะยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ได้"
"แกต้องทำสิ่งที่แกไม่อยากทำ"
"ประเด็นก็คือแกมีความคิดยังไง เวลาที่ต้องทำสิ่งที่ไม่อยากทำ"
พอย้อนกลับไปมองช่วงปีแรก
ตอนที่แดนตัดสินใจจับผมนั่งสำรอง แล้วให้สตีฟลงแทน
ผมรู้แล้วว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่จะเกิดขึ้นกับผมได้
ผมมีโอกาสได้นั่งดูสี่เกม อยู่ข้างสนาม
ออกจากศูนย์กลางของทุกอย่าง ได้ดูมากขึ้นอีกนิด ได้โตขึ้นอีกหน่อย
เดเบิร์กบาดเจ็บครับ
โดนอัดเข้าไปที่อก
แล้วสตีฟก็บาดเจ็บ ผมเลยได้กลับลงไป
มาแล้วครับ จอห์น เอลเวย์
เขาต้องหัดอ่านทางแนวรับ เขารู้ดี
แล้วเขาก็ฝึกจุดนี้มา
ทั้งค่ายฝึกซ้อมเดนเวอร์บอกว่า เขาพัฒนาขึ้นเยอะมาก
มาแล้วครับ ที่เส้น 48 หลาของซีแอตเทิล จอห์น เอลเวย์
(ดาวน์แรก 10 หลา)
เอลเวย์ลองเสี่ยงเลยครับ
ทัชดาวน์
แล้วบรองโกส์ก็ทำคะแนนได้
จากเอลเวย์ที่ขว้างทัชดาวน์ที่สองของปี
พอผมได้โอกาสที่สอง
ผมก็เริ่มพัฒนาตัวเองได้สัปดาห์แล้ว สัปดาห์เล่า
จอห์นโตขึ้นมากในปีนี้ แล้วก็มั่นใจขึ้นมากในการประชุมแผน
เราก็มีความมั่นใจมากขึ้น มันเป็นผลดีต่อทุกอย่าง
ทุกอย่างดีขึ้นมาก เราเริ่มชนะเกมฟุตบอลได้
บอลลูกนี้สำคัญมากๆ
จากปีแรกของผม เราแข่งกับโคลต์ส
(สัปดาห์ 15 โคลต์ส พบ บรองโกส์)
ความหงุดหงิดที่ผมเจอก่อนเกมมันรุนแรงมาก
แล้วเราก็มาตามหลัง 19-0 ผมก็คิดเลย "ซวยแล้ว"
สุดท้ายพอเข้าควอเตอร์สี่ เราก็เริ่มจะได้โมเมนตัมบ้าง
เพลย์นี้ต้องได้ ลุยเลย
เอลเวย์มีตัวสกรีนให้ ขว้างเข้าเอนด์โซนให้แซมป์สัน
คว้าได้ครับ ทัชดาวน์
(52 วินาที)
ปีกออกซ้าย ดาวน์ที่สี่ สองหลา บรองโกส์
เอลเวย์ถอยมา โดนเซฟตี้บลิตซ์แล้ว
วิลไฮต์ที่สิบหลา วิลไฮต์ที่ห้าหลา
วิลไฮต์เข้าเอนด์โซน ทัชดาวน์
ดาวน์ที่สี่ สองหลา แล้วบรองโกส์ก็ได้ทัชดาวน์ขึ้นนำ
ตีลังกาหลังฉลองเลยครับ เจอรัลด์ วิลไฮต์
เป็นฉากจบที่เหลือเชื่อครับ
หลังจบเกมนี้ ผมรู้สึกโล่งใจสุดๆ
นั่นเป็นการพลิกกลับมาชนะ ครั้งแรกในอาชีพของผม
ผมคิดว่าบรองโกส์ยอมจ่ายห้าล้าน ก็เพื่อสิ่งนี้แหละครับ
ใช่ ผมก็ว่างั้น
เราเพิ่งวางโทรศัพท์ จากเอ็ดการ์ ไคเซอร์ เจ้าของทีมบรองโกส์
เขาเพิ่งขายหุ้น 51 เปอร์เซ็นต์ของทีม ให้กับแพต โบว์เลน นักธุรกิจจากเอ็ดมันตัน
- อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกท่าน - เทกหนึ่ง
ผมเองครับ รูกี้ตัวใหม่ล่าสุดของเดนเวอร์
แพต โบว์เลนเป็นเจ้าของที่ยอดเยี่ยม เขาใส่ใจผู้เล่นในทีม
สิ่งสำคัญอันดับหนึ่งสำหรับเขา คือการชนะเกมฟุตบอล
เป้าหมายอันดับหนึ่ง คือการคว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ล
สำหรับผม ไม่ใช่แค่ซูเปอร์โบว์ลสมัยเดียวด้วย
แต่เป็นการคว้าซูเปอร์โบว์ลหลายๆ สมัย เพราะผมตั้งใจจะอยู่ที่นี่ไปอีกนาน
ครั้งแรกที่ลงซ้อม ผมเห็นเขาขว้างลูก 80 กว่าหลาได้แบบสบายๆ
ผมคิดเลย "แม่เจ้า หมอนี่มันปีศาจ"
(ไมค์ ชานาแฮน ผู้ช่วยโค้ชบรองโกส์)
นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกเดนเวอร์แทนฟิลาเดลเฟีย
เพราะโอกาสที่จะได้ฝึกสอนจอห์น
ไมค์ ชานาแฮนเข้ามา ตอนปีที่สองของผม ปี 1984
ผมกับไมค์สนิทกันมากๆ
เราแทบจะเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกัน
ผมคิดว่าเขาทำให้ผมเข้าใจได้ว่าแดนคิดอะไรอยู่
ผมว่าจุดนั้นทำให้ปีที่สองของผมดีขึ้นเยอะ
เซ็ต ฮัต
ให้ตายสิ
เขาทุ่มเทอยู่ตลอด ไม่เคยถอยหลัง
โธ่เอ๊ย
หลายคนไม่รู้เลย ว่าเขาทุ่มเทแค่ไหนกว่าจะเป็นตัวเขาได้
เซ็ต ฮัต
เยี่ยมมาก เพื่อน
เขาทุ่มเทซ้อมในช่วงพักฤดูกาล เขาทุ่มเทซ้อมทั้งที่ไม่มีใครดู
การเติบโต วิวัฒนาการครั้งนี้ ทุกอย่างคือส่วนหนึ่ง
เราต้องได้ลองถึงจะเก่งขึ้น
ไม่ใช่แค่ลูกขว้างยอดควอเตอร์แบ็กแล้วครับ
นั่นมันลูกขว้างซูเปอร์แมน
ผมไม่รู้ว่าจะมีใครอีก ในเอ็นเอฟแอลที่ขว้างลูกนี้ได้
(ปี 1985)
ผู้คนเห็นพรสวรรค์ แต่จอห์นยกระดับมันไปอีกขั้น
ทั้งความแข็งแกร่งกับสภาพร่างกาย และสิ่งที่เขาทำด้วยร่างกาย
ผมบอกเลย เอลเวย์กระหายชัยชนะ
วิ่งลูกนี้เหมือนฟูลแบ็กเลยครับ
เขาจะเกาะขวาไว้ก็ได้
ดูช่องว่างสิครับ
แต่เขาอยากจะวิ่งตัดหลัง
ก้มไหล่ต่ำ แล้ววิ่งขาขวิด
วิ่งไปๆ
เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่วิ่งเร็วอะไรนัก
แต่ผมบอกเลย ความสามารถในการหนีของเขา
มันน่าทึ่งสุดๆ ไปเลย
ผมอยากเป็นควอเตอร์แบ็กที่เก่งที่สุดที่เคยลงเล่น
เอลเวย์จะวิ่ง ผ่านสิบหลาไปแล้ว
ทำแต้มได้ครับ
นั่นคือความคาดหวังต่อตัวเองของผม
สิ่งที่คนอื่นคิดว่าผมทำได้เป็นเรื่องรอง
หนึ่งในเหตุผลหลักที่บรองโกส์ชนะ
ก็เพราะควอเตอร์แบ็ก จอห์น เอลเวย์ ทำผลงานปีนี้ได้ยอดเยี่ยม
ไม่ต้องสงสัยเลย ปีนี้ผมเป็นควอเตอร์แบ็กที่เก่งขึ้น
ผมเริ่มรู้สึกว่าเอ็นเอฟแอลคือที่ของผม
จำปีที่เขาถูกดราฟต์ได้ไหมครับ
หลายคนสงสัยว่าทีมทำพลาดหรือเปล่า
ผมว่าเขากำลังตอบคำถามเหล่านั้นแล้วล่ะ
เขารู้ว่าเขาคือคนที่จะนำทีมรุก
เขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำได้จริงๆ
มันต้องสู้แบบนี้ ไอ้หมาใหญ่ นายมีฉันแล้ว ต้องสู้แบบนี้สิ
เราอยากแสดงให้ผู้คนเห็น ว่าเรามีทีมฟุตบอลที่ยอดเยี่ยม
วิธีเดียวที่จะทำแบบนั้นได้ คือการคว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ล
ส่งให้ซีเวลล์ ตั้งท่าจะขว้าง
เอลเวย์ครับ เอลเวย์คว้าได้
จอห์น เอลเวย์จะเข้าเอนด์โซนแล้ว
ทัชดาวน์ เดนเวอร์ เพลย์นี้สุดยอดครับ
บรองโกส์โต้กลับมาชนะ
เป็นการพลิกกลับมาชนะที่น่ายกย่อง จากมันสมองของจอห์น เอลเวย์
ในทีมรุก พวกเขามีซูเปอร์สตาร์ดาวรุ่ง จอห์น เอลเวย์
ถึงตอนนี้จะเก่งแล้ว
แต่เขาจะเป็นหนึ่งในสุดยอดตลอดกาล
ผมคิดว่าหลายคนคงเห็นด้วยกับผม เขาทำได้ทุกอย่าง
โรลหก
ในจำนวนการพลิกกลับมาชนะ ในเกมระดับตำนานที่จอห์น เอลเวย์เคยทำ
คุณชอบนัดไหนที่สุด
ว้าว เขาทำได้หลายนัดมากๆ
ผมต้องขอตอบจากเดิมพันของนัดนั้น
เกมกับคลีฟแลนด์
(เดนเวอร์ บรองโกส์ - ปี 1986 เดอะไดรฟ์)
มีไดรฟ์หลายต่อหลายครั้งในเอ็นเอฟแอล ถ้าคุณดูบันทึกสถิติ
แต่มีครั้งเดียวที่ได้ชื่อว่า "เดอะไดรฟ์"
และแล้ว อีกอึดใจเดียวครับ
คลีฟแลนด์ บราวน์ส พบ เดนเวอร์ บรองโกส์
นัดชิงแชมป์สายเอเอฟซี
นี่คือทีมที่ไม่ได้มาถึงจุดนี้
ของรอบเพลย์ออฟมานานแล้ว
วันนั้นหนาวและลมแรง
ที่สนามนั้นมีฝั่งเดอะด็อกพาวด์
บิสกิตขนมหมา แซนด์วิช ถ่านไฟฉาย ทุกอย่างอยู่ในเอนด์โซนฝั่งนั้น
ใครชนะจะได้ไปซูเปอร์โบว์ล
เป็นการต่อสู้ที่สนุกตลอดทั้งเกม
ไบรอัน เบรนแนน คว้าไว้ได้
ฝั่งตรงข้ามทำแต้มได้ ตอนเกมเหลืออีกห้านาที
(เดนเวอร์ 13 - คลีฟแลนด์ 20)
แต่เราก็คิดว่าเรายังมีโอกาส ที่จะชนะฟุตบอลเกมนี้
แล้วเขาก็คิกออฟมาให้เรา
พลาดมหันต์ครับ จีน แลง
ถ้าทำบอลหลุดจังหวะนี้ ก็เข้าเอนด์โซนเลย
ผมว่าเขาแตกตื่น แต่ก็ตามไปเก็บได้ที่เส้นสองหลา
ทำให้เอลเวย์กับทีมรุก ต้องตั้งเกมจากแนวลึกเลยครับ
ที่เส้นหนึ่งหลาครึ่ง
เดอะไดรฟ์เริ่มที่เส้นสองหลา โดยที่เกมเหลือแค่ห้านาที
เรารู้ว่าเราต้องเจองานหนัก
เรามองข้ามฝั่งไป แล้วเห็นทีมบราวน์ส
พวกเขามองเราแบบแสยะยิ้ม
ผมก็บอก "ดูไอ้พวกเวรนั่นสิ"
เขามองผมแล้วบอกว่า "จอห์น แบบนี้แหละเข้าทางเราแล้ว"
ตอนนั้นเป็นปีที่สี่ของผม
ผมยังทำไม่ได้ตามความคาดหวัง
ที่อยากให้ผมพาทีมคว้าแชมป์โลก
นี่คือช่วงเวลานั้น
เอลเวย์ให้ไวน์เดอร์ ที่เส้นเจ็ดหลา
นั่นแหละพวก เจ็ดหลา สวย
ความกดดันอยู่กับควอเตอร์แบ็กครับ ยังอีกไกลกว่าจะถึงเอนด์โซน
ซีเวลล์ เขาเก็บบอลไว้ได้ยังไงกัน
สตีฟ ซีเวลล์ที่เส้น 48 หลา
ตอนนี้พอมาถึงเส้น 50 หลา เราก็รู้ว่าได้ตั้งเกมใหม่อีกสี่ดาวน์
เราไม่ได้จะเข้าระยะฟีลด์โกล
เราต้องการทัชดาวน์
นี่คือจังหวะที่ทั้งสนามบ้าคลั่งกันไปเลย
แฟนๆ คลีฟแลนด์ดีใจกันอย่างกับหมาบ้า
เอลเวย์โดนแซ็ก กลายเป็นดาวน์ที่สาม 18 หลา
แล้วทีมเจ้าบ้านก็คิดว่า "เพื่อน มันจบแล้ว"
(1:47 นาที)
แดน รีฟส์บอกเอลเวย์ว่า "อย่าจ้องจะเอาให้จบในเพลย์เดียว"
มันเหมือนบอกจอห์น เวย์นไม่ให้ยิงตัวร้าย
ควอเตอร์แบ็กที่เก่งจริง จะทำผลงานในสถานการณ์ลำบากได้
ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างไม่เป็นใจ
เขาเห็นมาร์ก แจ็คสันว่าง แล้วเขาก็ขว้างลูกพุ่งใส่เลย
เอลเวย์ขว้างลูกพุ่ง 25 หลา ถึงรูกี้ มาร์ก แจ็คสันครับ
หลังจบเพลย์นี้ ทุกอย่างก็พลิกผัน
แฟนๆ ในสนามนั้นก็เงียบลงไปเยอะ
ตอนนี้เราได้โมเมนตัมแล้ว
ขว้างสั้นให้ซีเวลล์ มีตัวบล็อก
เดนเวอร์ได้เล่นต่ออีกสี่ดาวน์
นาฬิกายังเดินต่อไป
คลีฟแลนด์ 20 เดนเวอร์ 13 นาทีสุดท้าย
นี่คือเพลย์แบบฉบับจอห์น เอลเวย์
ความสามารถในการยืดเพลย์ออกไป
เอลเวย์เล่นดาวน์ที่สองอย่างรอบคอบ
ออกนอกสนามไปตอนเหลือ 42 วินาที
ยังไม่ได้ดาวน์แรกครับ ที่เส้นห้าหลา ดาวน์ที่สาม ต้องไปอีกหนึ่งหลา
เราต้องการแค่หลาเดียว
เราเล่นเพลย์นี้หลายครั้งในฤดูกาลนั้น ผมไม่เคยได้บอลเลย
ทัชดาวน์ มาร์ก แจ็คสัน
เอลเวย์พาบรองโกส์มาไกลถึง 98 หลา
จนเหลืออีกแต้มเดียวจะตีเสมอได้
20-20 แล้วคลีฟแลนด์ก็พูดได้ว่า "เจอกันช่วงต่อเวลา"
นาฬิกาไม่มีความหมายในสถานการณ์นี้
แต้มแรก ไม่ว่าจะเป็นทัชดาวน์ หรือฟีลด์โกลจะตัดสินเกมนี้
มีช่องวิ่งแต่เลือกขว้างครับ
วัตสันคว้าได้ที่เส้น 23 หลา
ทุกอย่างอยู่บนบ่าและเท้าของริช คาร์ลิส
(#3 ริช คาร์ลิส เตะฟีลด์โกล 8 ลูกล่าสุด)
อยู่ๆ ทั้งสนามคลีฟแลนด์สเตเดียม ก็เงียบลงในช่วงเวลานี้
เพราะทั้งเกมกำลังจะจบลงแล้ว
(จบเกม (ต่อเวลา) บรองโกส์ 23 - บราวน์ส 20)
พระเจ้าช่วย เหลือเชื่อเลย
เยี่ยมมาก เยี่ยมจริงๆ
ความคิดแรกที่เข้ามาในหัวผมคือ
"พ่อผมต้องภูมิใจแน่ ที่ผมทำสิ่งนี้ได้ ได้มีส่วนกับเกมนี้"
ซูเปอร์โบว์ล เราจะไปซูเปอร์โบว์ล
หลายคนก็เริ่มจะบอกว่าบางที
เด็กนิสัยเสียจากแคลิฟอร์เนีย ก็อาจจะเป็นควอเตอร์แบ็กที่เก่งมากๆ ได้
(ศึกยักษ์ชนยักษ์ เดนเวอร์ปะทะไจแอนต์ส)
ที่สนามบินเดนเวอร์ แฟนๆ นับพันมารอต้อนรับบรองโกส์กลับบ้าน
ลงมาปิดถนน
จนรถฉุกเฉินล่าช้า การจราจรติดขัด
ผมว่ามันตื้นตันมากเลยนะ สำหรับผม พูดตรงๆ เลย
ในแง่อาชีพของผม นั่นคือปาร์ตี้เปิดตัวของผมเลย
ว้าว
เดอะไดรฟ์เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
จอห์นนี่ เอลเวย์
จอห์นนี่ เอลเวย์ ซูเปอร์สตาร์
หลานฉันชอบนายมากเลย พอมีของที่ระลึกในล็อกเกอร์ไหม
- เขาได้ฉายา "เดอะดุคแห่งเดนเวอร์" - เดอะดุคแห่งเดนเวอร์
เดอะดุคแห่งเดนเวอร์
นี่เป็นคอลเล็กชันปืนของจอห์น เวย์น ที่ใช้ในหนังหลายๆ เรื่องของเขา
ผมมีโอกาสได้ซื้อมา ผมก็เลยรีบคว้าโอกาสนั้นไว้เลย
หยุดก่อน
จอห์น เวย์นเป็นฮีโร่คนหนึ่งของผม
ผมว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่เท่ที่สุดในโลก
ผมชื่นชมจอห์น เวย์นมากๆ ทั้งท่าเดิน น้ำเสียงการพูด
วางลงดีกว่า สหาย
อย่าเพิ่งโมโหสิ พี่ชาย
ผมชอบหนังคาวบอยมาตลอด
อยากหยิบปืนเหรอ หยิบเลย
ฉันอยากนายให้หยิบ
ผมชอบประวัติศาสตร์ ผมมองย้อนกลับไป
กับความยากลำบากของสมัยนั้น การใช้ชีวิตนั้นสมัยนั้น เป็นคาวบอย
สิ่งที่คนสมัยนั้นเจอ ผมนับถือพวกเขามากๆ
ผมเห็นภาพเขาดวลปืนนะ
ผมเห็นภาพเขายืนอยู่
ชักปืนเลย ไอ้สารเลว
ท่าทางของเขาแสดงถึงการเอาชนะ
แดง 98 ฮัตๆ
ผมว่าการเลียนเสียงของผม ที่เหมือนที่สุดคือจอห์น เวย์น ประโยคนี้
"ฉันคงมาถึงเร็วกว่านี้ แต่โดนซุ่มเล่นงานที่ช่องเขา"
ผมทำเสียงแบบนี้กับเพื่อนประจำ
แต่เขาพูดได้ประโยคเดียวนะ ประโยคอื่นลืมหมด
เดอะไดรฟ์ทำให้เขาโด่งดัง
แต่พูดกันตามตรงเถอะ
เขาต้องได้แชมป์ซูเบอร์โบว์ล ถึงจะได้รับการยกย่อง
ขอเสียงหน่อย โคโลราโด
ซูเปอร์โบว์ล
ในฐานะผู้เล่นของพ็อป วอร์เนอร์ ตอนเด็กๆ
เป้าหมายของเรา คือการได้ลงเล่นในซูเปอร์โบว์ล
หวังว่าผมจะไม่ตื่นสนามเกินไปนัก
คำถามสำคัญคือทีมรับของไจแอนต์ส
จะต้านลูกล่อลูกชน ของจอห์น เอลเวย์ไหวหรือเปล่า
เอาล่ะ ทุกคน นี่คือสิ่งที่เราพยายามมานาน
ทุ่มทุกเพลย์ให้เต็มที่ ไปลุยกันเลย
เอลเวย์จะขว้างดาวน์แรก วิ่งออกจากพ็อกเก็ตมาครับ
นี่แหละสิ่งที่ไจแอนต์สกลัว
เอลเวย์หนีมาจนได้ดาวน์แรก
แจ็คสันเข้าแดนไจแอนต์สแล้ว
เอลเวย์วิ่งฝ่ากลาง
ทัชดาวน์
เปิดช่องให้เขาไม่ได้เลย
ไจแอนต์สไปเปิดช่อง นี่แหละครับจุดที่ทำให้เอลเวย์ร้ายกาจมากๆ
อาจเป็นควอเตอร์แรก ที่เล่นได้ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้น
ในประวัติศาสตร์ซูเปอร์โบว์ลที่ผ่านมาเลย
เกมกับไจแอนต์ส เราเล่นได้ดีมากในควอเตอร์แรก
แต่แล้ว ช่วงก่อนพักครึ่ง
เราได้ดาวน์แรกที่เส้นหนึ่งหลา แต่กลับจบโดยทำแต้มไม่ได้
ระยะ 24 หลา คูบิแอกตั้งบอล
คาร์ลิสเตะไม่เข้าครับ
แล้วจากจุดนั้นมันก็แย่ลง
ตอนนี้ทุกอย่างไม่เป็นใจให้บรองโกส์เลย
ครึ่งแรกที่ยอดเยี่ยม
แต่ไจแอนต์สกลับมาคุมเกมได้ในควอเตอร์ที่สาม
บรองโกส์เล่นมาแล้วเจ็ดเพลย์
เจ็ดเพลย์แต่ได้แค่สองหลาในควอเตอร์ที่สาม
ซิมส์ให้บาวาโร ทัชดาวน์ครับ
ขว้างยาวครับ ให้บ็อบบี้ จอห์นสัน
ฟิล แมคคองกี้ครับ แมคคองกี้หัวทิ่มไปเลย
เข้าไปแล้วครับ ไม่ต้องล้มด้วย เกมนี้จบแล้ว
(จบเกม)
มันยากที่จะชี้ชัดว่าทำไมเราไม่ชนะเกมนั้น
บรองโกส์จัดปาร์ตี้ไปเมื่อวาน
แฟนๆ 120,000 คนมากันเต็มถนนในเดนเวอร์
มาเชียร์ทีม ถึงแม้ว่าจะแพ้
พวกเขาคิดว่าปีหน้ายังมีเสมอ
(ปี 1987)
เดนเวอร์ บรองโกส์ จะได้ไปซูเปอร์โบว์ลเป็นปีที่สอง
นำโดยจอห์น เอลเวย์
กลับมาปี 87 แล้วได้ตำแหน่งผู้เล่นทรงคุณค่า
มันทำให้ผมมั่นใจขึ้นมาก
เดนเวอร์ บรองโกส์เป็นแชมป์สายเอเอฟซี
สมัยที่สองติดต่อกัน
พวกเขาเป็นตัวเต็งคว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ล เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ผมว่าเดนเบอร์ บรองโกส์ จะคว้าแชมป์ปีนี้อย่างยิ่งใหญ่
ความผิดหวังยังคงเหลืออยู่แค่ไหน
เยอะอยู่ครับ ความรู้สึกตอนนั้น ยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นในใจพวกเรา
เรามองเกมนี้เป็นเกมที่ต้องชนะ
จอห์น เอลเวย์กำลังฟอร์มร้อนแรง
อาจจะเป็นฟอร์มดีที่สุดที่เราเคยเห็น จากผู้เล่นตำแหน่งนี้
แฟนๆ บรองโกส์หวังว่า ครั้งที่สามจะสำเร็จสำหรับทีมรัก
ที่ยังไม่เคยชนะในเกมซูเปอร์โบว์ล
แต่พวกเขาก็ไม่เคยเป็นตัวเต็งมาก่อนเช่นกัน
แฟนๆ บรองโกส์ต่างคาดหวัง ให้จอห์น เอลเวย์คว้า…
ขอเทกสองครับ โอเค
สวัสดียามบ่าย จากสนามแจ็ค เมอร์ฟี่สเตเดียมในซานดีเอโก
จากช็อตกันครับ แผนมาตรฐานของทีม
เอลเวย์บอมบ์ยาวตั้งแต่เริ่มเลยครับ
คว้าไว้ได้โดยแนทเทียล ทัชดาวน์
เรดสกินส์อึ้งไปเลยครับ
ตอนจบควอเตอร์แรก เรานำ 10-0
แต่แล้ว 19 เพลย์ต่อมา
สี่ทัชดาวน์ในควอเตอร์เดียว
สถิติใหม่ของซูเปอร์โบว์ล
เราตามหลัง 35-10
แดง 28 ฮัต
ใช่ ผมก็ไม่รู้
เกมมันอยู่ที่โมเมนตัม
ถ้าเกมเริ่มไหลไปทางที่แย่ มันก็พลิกกลับมาได้ยาก
เอลเวย์ขว้างเข้าเป้าแค่ห้า จาก 24 ลูกหลังสุด
นี่เป็นเรื่องที่…
ยังไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย หลังจากปีแรกของเอลเวย์
แล้วเราก็แพ้ไป 42-10
ถ้าปีที่แล้วว่าแย่แล้ว ครั้งนี้ยิ่งเลวร้าย
ที่ซานดีเอโก แฟนๆ บรองโกส์ ถอดใจตั้งแต่พักครึ่ง
ที่เดนเวอร์วันนี้ อารมณ์ก็หม่นหมองไม่แพ้ท้องฟ้าเหนือเมือง
สำหรับเมืองที่ไม่เคยเป็นอันดับหนึ่ง ในเรื่องใดเลยนอกจากระดับคาร์บอนมอนอกไซด์
ความพ่ายแพ้ในซูเปอร์โบว์ลครั้งที่สองติดต่อกัน ของบรองโกส์ยิ่งน่าหดหู่เป็นสองเท่า
ปีหน้าเหรอ ไม่แล้ว
(แบรดชอว์ชี้ เอลเวย์ยังไม่พร้อมปี 88)
จอห์นโมโหมากกับเรื่องครั้งนี้
เขามีเป้าหมายเดียว เขาต้องคว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ล
จอห์น เอลเวย์ทำสำเร็จอีกครั้ง สามครั้งในสี่ปี
เดนเวอร์ บรองโกส์ ยอดทีมแห่งเอเอฟซี
เรารู้ว่าทีมจากสายเอ็นเอฟซีก็แข็งแกร่ง
เราต้องเล่นให้ดีที่สุดถึงจะชนะ
ขอบคุณครับ ยินดีด้วย ขอให้โชคดีในซูเปอร์โบว์ล
ขอบคุณครับ โอเจ
แฟนๆ บรองโกส์ไม่อยากให้ทีม กลับไปแข่งซูเปอร์โบว์ล
เพราะพวกเขาไม่อยากพบความอับอายอีกแล้ว
จอห์น ผมกับคุณก็อยู่ในวงการเกมนี้มานาน
ผมกำลังคิดอยู่ว่า นี่อาจจะเป็นทีมฟุตบอลที่ดีที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลย
ทีมโฟร์ตี้ไนเนอร์สชุดนี้มีทุกอย่าง
- ศึกนี้เดือดแน่ - เดือดสุดๆ
เกมนี้คงอัดกันหนัก แต่ก็คงสนุก
ดูออกเลยว่าความกดดันไปตกที่เขาหนักมาก
เขาคิดอยู่แค่เรื่องเดียว
ผมมองแล้ว แบบนี้ไม่ดีแน่
นั่นไม่ใช่จอห์น
เรารู้ว่าเราคือยอดทีม
ออกไปพิสูจน์ให้เห็นกันวันนี้ซะ เราต้องเล่นให้หนัก
ออกไปอัดพวกมันให้ยับ
มอนแทนามองหาแรทมัน
ขว้างให้ไรซ์ ไรซ์ทำแต้มให้ซานฟรานซิสโกครับ
มอนแทนา ขว้างเร็ว เบรนต์ โจนส์
โฟร์ตี้ไนเนอร์ส ทัชดาวน์
มอนแทนาขว้างสูงให้ไรซ์ ทัชดาวน์
ฝั่งนั้นเป็นทีมฟุตบอลที่ดีกว่าเรามาก
บางวันเราลงสนามไปก็รู้สึกได้เลย
บางครั้งเราลงสนามไป มันก็สู้ยาก
นัดนี้คงเป็นฟุตบอลสามควอเตอร์ที่แย่ที่สุด
ที่จอห์น เอลเวย์จะจดจำได้ในชีวิตเขาแล้ว
โชคร้ายสำหรับเขาที่นัดนั้นคือซูเปอร์โบว์ล
แต่เราไม่อยากให้ใครเจอวันแบบนั้นเลย
ยิ่งเวลาเราตามหลังนะ ผมยิ่งไล่บี้ แล้วก็ตัดสินใจผิดๆ
ขว้างไปโดนอินเตอร์เซปต์ จนทำให้ผลลัพธ์มันแย่ลงไปอีก
(โฟร์ตี้ไนเนอร์ส 55 บรองโกส์ 10)
จอห์น เอลเวย์รับเสียงวิจารณ์เต็มๆ แน่ เขาแพ้ซูเปอร์โบว์ลเป็นสมัยที่สามแล้ว
แต่อย่างที่เขาบอก เขาขอได้อยู่ตรงนี้ ได้ลองยังดีกว่า
เขาเคยบอกด้วยว่า ถ้าจะให้มองว่าเขาเป็นควอเตอร์แบ็กที่ยิ่งใหญ่
เขาก็รู้ว่าเขาต้องได้แชมป์นี้สักสมัย
มันไม่สำคัญว่าเขาเล่นได้ดีหรือไม่ดีแค่ไหน
มันสำคัญแค่เราแพ้
แล้วเราก็แพ้อีก
เอลเวย์รับลูกสแนป แล้ววิ่งเข้าไปทัชดาวน์
ด้วยพลังพิเศษท้ายเกมเฉพาะตัวของเอลเวย์
สกอร์จบเกมซูเปอร์โบว์ล 30
เดนเวอร์ 7 ซานฟรานซิสโก 56
(ตราบาปขี้แพ้ลบยาก)
เสียงวิจารณ์ที่มากับการแพ้ในซูเปอร์โบว์ล
โดยเฉพาะจากรูปเกมที่เราแพ้
กระแสที่เกิดขึ้นก็คือ "เอลเวย์ไม่มีปัญญาคว้าถ้วยใหญ่"
เขารับความกดดันหนักมาก เขาต้องปลดภาระนี้ให้ได้
ก่อนที่จะได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในสุดยอด
เหมือนกับเทอร์รี่และคนอื่นๆ ที่เคยลงเล่นในซูเปอร์โบว์ล
เขาต้องคว้าแชมป์ให้ได้สักสมัย
เราต้องเข้มแข็งขึ้น ทั้งในทางอารมณ์และสภาพจิตใจ
เราจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเรามีจุดอ่อน
ผมไม่ใช่คนที่ชอบสร้างประเด็นถกเถียงนะ
แต่เขาชอบ ดังนั้น ผมถึงไม่เคารพเขาเลย
เหมือนเขาตอบมาว่า "หุบปากซะ" ว่าไหม
จะให้ผมขอโทษเรื่องอะไร ผมไม่ขอโทษหรอก
แบบนั้นก็เหมือนผมยอมรับว่าตัวเองผิดสิ
การที่พ่อชนะหรือแพ้ มันทำให้อารมณ์เปลี่ยนชัดเจน
แล้วเราก็ดูออก แล้วเราก็ทำตัวตามอารมณ์พ่อ
แน่นอนว่ามันกำหนดทิศทางในบ้าน กับความหนักอึ้งที่เกิดขึ้นในบ้าน
เราจะเห็นพ่อนั่งอยู่บนโซฟา แล้วก็เปิดดูซ้ำๆ
คอยคิดว่ามีจุดไหนที่พ่อจะทำให้ต่างไปได้
พ่อไม่มีการโทษคนอื่นเลยนอกจากตัวเขาเอง
ความท้อแท้มันยิ่งมากขึ้น
ผมว่าไม่ใช่แค่กับเราในฐานะทีม หรือผมในฐานะผู้เล่น
แต่กับโคโลราโดทั้งรัฐเลย
ช่วงเกรดสองหรือสาม
เราก็เริ่มเข้าใจถึงความรุนแรงของสถานการณ์
เราโดนขู่ฆ่า
มีหลายครั้งที่ตำรวจมาตรวจตราแถวบ้านเรา
บ่อยกว่าที่เคยมาในอดีต
นอกสนาม สื่อเดนเวอร์ ก็เริ่มสอดส่องชีวิตส่วนตัวของเอลเวย์
จอห์นไม่เคยถูกจับจ้องมากขนาดนี้ มาตั้งแต่ฤดูกาลแรกของเขา
ที่เดนเวอร์ไม่ค่อยมีเรื่องอื่นๆ
จุดโฟกัสของสื่อและทุกอย่างเลยไปตกที่จอห์น
บางครั้งเราก็อยากได้ความเป็นส่วนตัว
ตอนนั้นในยุค 90 เรามีลูกสี่คนแล้ว
ผมห่วงครอบครัวมากขึ้นเยอะ
ผมอยากให้ลูกๆ ผม ได้มีชีวิตปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
- ชู้ตได้สวย - เยี่ยม
- ใครชนะ - พ่อ
เย่ ผมขอได้ไหม
ผมกับพ่อ
สำหรับพวกเราลูกๆ เราก็พยายามกลมกลืน เป็นเด็กธรรมดา
ผมคิดว่าสิ่งที่เราทุกคนขาดไป ก็คือเราไม่เคยไปไหนมาไหนเงียบๆ ได้เลย
จะไปไหนก็ยากมากๆ
ฉันต้องทำตัวให้ชินกับความคิด ว่าสิ่งนี้มันมาพร้อมกับชื่อเสียงเงินทอง
- โชคดี - ขอบคุณครับ
ผมเชื่อเสมอว่า
การจะเป็นคนดีมันก็ใช้เวลา นานพอๆ กับการเป็นคนนิสัยเสีย
ผมเลือกที่จะเป็นคนดี
ผมคิดว่าบางครั้ง ผมก็ต้องเสียสละเรื่องลูกตัวเอง
นานมากที่ผมรู้สึกว่าเรารับบทคนดีอยู่ตลอดเวลา
บางครั้งผมก็อยากเป็นตัวร้ายในหนังคาวบอยบ้าง
ผมอยากจะเป็นตัวร้ายได้บ้าง
แล้วค่อยมาโดนยิงในฉากจบของหนัง
ความสัมพันธ์ของผมกับแดน ก็บอกได้ว่าระหองระแหง
ผมหงุดหงิดกับเกมรุกที่เราเล่น
ผมคิดว่าความหงุดหงิดมันระบายออกมาในที่สุด
(บรองโกส์: การสื่อสารพัง)
ผมเปิดเผยเกินไปหน่อยกับดิ๊ก คอนเนอร์
เขาเป็นคอลัมนิสต์ชื่อดังในเดนเวอร์มานาน
ผมไม่ได้คิดว่ามันจะส่งผล หรือเป็นประเด็นใหญ่ขนาดนั้น
ปีนี้ผมเจอจุดตกต่ำหลายครั้ง
สัปดาห์นี้ก็น่าจะเป็นจุดตกต่ำที่สุดแล้ว
มันเจ็บนะ เวลาที่ได้อ่านข่าว
ที่เราไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้มีปัญหา
ถ้ามีปัญหา ผมก็อยากให้จอห์นมาคุยกับผม
ผมเคยเข้าห้องทำงานของแดน แล้วก็คิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว
แต่กลับไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง
นี่เป็นอีกวิธีที่ผมหวังว่าที่พูดไปจะเข้าหูเขาสักนิด
ให้เขารับฟังผมบ้าง
สิ่งหนึ่งที่สร้างเสถียรภาพ ในฤดูกาลของเอลเวย์คือไมค์ ชานาแฮน
นอกจากพ่อแล้ว ไมค์ ชานาแฮน ก็เป็นโค้ชที่ดีที่สุดที่ผมเคยมี
ซึ่งผมคิดว่าเป็นเรื่องที่แดนไม่ชอบ
ผมอยู่ในห้องยกน้ำหนักกับจอห์น แล้วผมก็ถูกเรียกไปห้องทำงานของแดน
ผมเข้าไป เขาปาหนังสือพิมพ์ใส่ผม
เขาโมโหมาก
เขาถามว่า "เรื่องนี้หลุดไปถึงหนังสือพิมพ์ได้ยังไง"
ผมก็ตอบ "แดน ผมพยายาม ทำให้ความสัมพันธ์มันไปรอด
มาตลอดหกเจ็ดปี"
ผมบอกว่า "ผมจะลงไปตามจอห์นมาให้"
พอผมเข้าไป ผมก็บอกว่า
"จอห์น ช่วยบอกแดนได้ไหม ว่าทำไมนายไม่ชอบเขา"
"แดน ช่วยบอกจอห์นได้ไหม ว่าทำไมคุณไม่ชอบเขา"
จอห์นมองมาที่ผม แล้วบอกว่า
"ผมเกลียดคุณมากกว่าใครทั้งหมดในโลกเลย"
"นี่คือเหตุผล"
ทั้งคู่โวยใส่กัน 15 นาที ผมว่ามันก็ดีนะ
สุดท้ายแดนก็ไล่ไมค์ออก
ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดนะ เพราะไมค์ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย
สามสิบปีต่อมา นั่นก็อาจจะเป็นเรื่องหนึ่งที่ผมเสียใจ
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตึงเครียด
ถึงขั้นที่เดนเวอร์ บรองโกส์ไปตกลง
ส่งตัวจอห์น เอลเวย์ให้วอชิงตัน เรดสกินส์
(ถกประเด็นเอลเวย์ย้ายทีม)
แล้วแพต โบว์เลนก็ออกมาปิดข่าว
ตอนข่าวนั้นออกมา ความเป็นไปได้ที่ผมอาจจะไปอยู่ทีมอื่น
มันน่ากลัวสำหรับผมนะ เพราะผมไม่เคยอยากเล่นให้ทีมอื่นเลย
เสถียรภาพในชีวิตที่ได้อยู่เลี้ยงลูกในเดนเวอร์
ได้อาศัยอยู่ที่แห่งเดียว มันสำคัญกับผม
มันทำให้ผมตาสว่าง แล้วก็เข้าใจมุมมองของแดนอย่างเต็มที่
(ปี 1992)
ความหงุดหงิดยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
บัดซบ
ให้ตายสิ
มันออกตรงนี้ไง ดูสิ
นี่ไงล่ะ ตรงนี้เลย คุณมันตอแหลชัดๆ
ตอนนั้นผมรู้แล้วว่าไม่ช้าก็เร็ว
ขอให้เข้าใจตรงกันก่อน ว่าแดนเป็นโค้ชที่ยอดเยี่ยม
ผมตั้งใจจะเข้ามามีบทบาทมากขึ้น นั่นคือสิ่งที่ผมอยากทำ
ผมว่าพอคิดถึงจุดนี้แล้ว
ถ้าผมตกลงต่อสัญญาแดนไปอีกหนึ่งปี
เราก็คงจะทุกข์ทรมานกันทั้งคู่ แล้วก็จ้องจะหาเรื่องกันตลอดเวลา
- เอลเวย์มีอิทธิพลกับเรื่องนี้ไหม - ไม่เลย
จอห์นเป็นผู้เล่น ไม่ใช่โค้ช
ผู้เล่นไม่ได้ตัดสินว่าใครจะเป็นโค้ช
ผมต้องระวังพวกคุณถือไอ้นั่นแอบย่องมาแล้วสิ
แพตเลือกจอห์นมากกว่าแดน ไม่ว่าใครจะพูดหรือรู้สึกยังไง
แพต โบว์เลน สุดท้ายแล้ว เขาก็ตัดสินใจจะไปต่อกับจอห์น เอลเวย์
มากกว่าแดน รีฟส์
ผมดีใจที่คุณโบว์เลนตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่
ผมตื่นเต้นที่จะได้ลองดู ว่าเราจะพลิกสถานการณ์ได้ไหม
กับระบบใหม่ โค้ชใหม่
แน่นอน ตัวเลือกแรกของผมคือไมค์ ชานาแฮน
ไมค์ตกลงจะกลับมา นั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในอาชีพของผมเลย
(ปี 1995)
ในที่สุดจอห์นก็รู้สึกว่า "ผมมีเสียง
ผมได้คนที่ต้องการ ที่มีความรู้"
"เราจะชนะ"
ตอนไมค์กลับมา เรามีทีมฟุตบอลที่ดีมากๆ
ผมบอกว่า "จอห์น ฉันจะให้นายเล่นเกมวิ่ง"
"นายแก่เกินไปแล้ว นายโดนอัดไม่ไหว"
"นายทำแบบนั้นไปตลอดไม่ได้ นายไม่รอดแน่"
ไมค์ทำได้ดีมากที่โน้มน้าวจอห์นว่า
"นายแบกรับทุกอย่างไว้มากไป" จอห์นยอมรับบทบาทของตัวเอง และเชื่อมั่นกับมัน
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือไมค์เป็นคนสั่งการที่เน้นบุก
ผมชอบที่เขาเปิดเกมบุก
ผมบอกว่า "ผมโอเคทุกอย่าง"
การมีคนอยางเทอร์เรลล์ เดวิสเข้ามาในชีวิต
มันทำให้งานของผมง่ายขึ้นมาก
คนที่ผมพึ่งพาได้ แทนที่จะมาพึ่งพาผม
ไม่เคยมีผู้เล่นคนไหน ในตำแหน่งรันนิ่งแบ็กที่เก่งไปกว่าเขา
ทุกพาดหัวข่าว ทุกคนพูดถึง
เรื่อง "จอห์น เอลเวย์ ไม่เคยได้แชมป์ซูเปอร์โบว์ล"
ในฐานะเพื่อนร่วมทีม เราก็อยากช่วยเขาคว้าซูเปอร์โบว์ลสมัยแรก
นั่นคือเป้าหมายของเรา
บลิตซ์เข้ามาแล้วครับ
หนีออกมาได้ แล้วก็ขว้างยาวเลยครับ
- ล้อเล่นหรือเปล่า - ทัชดาวน์ไปเลย
แชนนอน ชาร์ปคว้าไว้ได้
เอลเวย์จมไปแล้ว แต่ผุดขึ้นมาได้
แล้วขว้างเข้าเป้าให้แชนนอน ชาร์ปที่เส้นสี่หลา
คนถามผมตลอดว่า "รีซีฟเวอร์ที่คุณชอบที่สุดคือใคร"
ผมก็ตอบเสมอว่า "คนที่ว่าง"
อันดับสอง ผมจะบอกว่า "แชนนอน ชาร์ป"
เฮ่
พิตส์เบิร์ก
แชนนอนเป็นผู้นำในห้องแต่งตัว ในแง่ของการรักษาอารมณ์ขัน
ผมคิดว่านั่นเป็นสิ่งหนึ่ง ที่สานสัมพันธ์ของทีมฟุตบอลให้รวมใจกัน
เอาหน่อย ดี. สั่งเพลย์มาเลย
มาเลย พวก โอกาสมีเสมอ
ไม่ว่าเราจะทำอะไร เขาก็ทำด้วย
ว้าว
ถ้าเราเล่นลูกเต๋ากัน "พวกนายเล่นอะไรกัน"
เขาก็มาเล่นลูกเต๋ากับเรา
ถ้าเราเล่นไพ่ เขาก็เล่นไพ่กับเรา
ผมคิดว่านั่นคือเหตุผล ที่หลายคนยอมวิ่งฝ่ากำแพงเพื่อเขา
เขาไม่ได้วางตัวให้แตกต่าง
พ่อผมบอกเสมอ
"ในทีมที่ทุกคนทุ่มเทเพื่อเอาชนะ
สิ่งสำคัญคือต้องดูแลคนที่ดูแลเรา"
(ปี 1996)
ผมจะโทรหาประธานาธิบดี ท่านครับ เราต้องการหน่วยพิทักษ์มาตุภูมิ
เราต้องการกำลังพลให้มากที่สุด เพราะเราจะฆ่าแพทริออตส์
พวกนายทำทุกอย่างนอกตำราหมดเลย
- เรายัง… - แต่สถิติล่ะ 11-1
ชนะ 11 แพ้หนึ่ง
(รอบเพลย์ออฟสายเอเอฟซี จากัวร์ส พบ บรองโกส์)
ปี 96 เราชนะ 13 แพ้สาม
เราได้สิทธิ์เล่นในบ้าน
แจ็กสันวิลล์เป็นทีมที่ค่อนข้างใหม่
นั่นเป็นปีที่ 14 ของผมแล้ว
ผมตื่นเต้นมากๆ ที่จะได้กลับไปซูเปอร์โบว์ล
เราไม่ได้ใกล้เคียง กับทีมที่เราควรจะเป็นในเกมนั้นเลย
พวกเขาเป็นทีมเยือน แล้วก็พลิกชนะเรา
สุดท้ายเราแพ้ไป 30-27
(จบเกม จากัวร์ส 30 - บรองโกส์ 27)
จอห์นโกรธมากๆ แบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
ความกดดันมันเริ่มหนัก
ผมมั่นใจว่าก็มีร้องไห้บ้าง
ลูกๆ ก็เห็นผมนะ และเพราะความคาดหวัง
นัดนั้นน่าจะเป็นความพ่ายแพ้ ที่เจ็บปวดที่สุดที่ผมเคยเจอเลย
(ปี 1997)
ตอนเรากลับมาปี 97 จริงๆ มันคือทัวร์แก้แค้นเลย
โอ้เย่
เราต้องพิสูจน์ตัวเอง แต่ไม่ได้พิสูจน์กับทีมอื่น
- แต่พิสูจน์กับพวกเรากันเอง - แดง 98 ฮัต
จอห์นรู้ว่านี่จะเป็นโอกาสสุดท้าย โอกาสที่ดีที่สุด
ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ก็ไม่มีวัน
ส่งต่อ เดวิสวิ่งขวา เดวิสถึงเส้นห้าหลา ทัชดาวน์
เทอร์เรลล์ เดวิส ไม่ล้ม
ทำทัชดาวน์ที่สามในครึ่งแรกให้กับบรองโกส์
(จบเกม บรองโกส์ 42 - จากัวร์ส 17)
สะใจจริงๆ เพื่อน การแก้แค้นมันหอมหวาน
รวมตัว แดงขวา ปีกชิดใน 18 ห้า เอาล่ะนะ
- เซ็ต ฮัต - ส่งต่อ เดวิสทางขวา
เทอร์เรลล์ยังทรงตัวได้ เข้าเอนด์โซน
ทัชดาวน์ เดนเวอร์
เย่
แฟนๆ อึ้งกันไปเลยครับ ที่แอร์โรว์เฮดสเตเดียม
(ชิงแชมป์สายเอเอฟซี)
เหลืออีกสองนาที
ดาวน์ที่สาม อีกหกหลาสำหรับเดนเวอร์ ที่เส้น 15 หลาของบรองโกส์
นำอยู่ 24-21
ทั้งสนามส่งเสียงเชียร์ลั่น
สแนปได้ดีครับ รัชเข้ามาห้าคน
จอห์นขว้าง รับได้ครับ
ได้ดาวน์แรกที่เส้น 30 หลา แชนนอน ชาร์ป
ดาวน์แรกที่สำคัญที่สุดของปี
เอลเวย์ขว้างให้ชาร์ป 18 หลา
แม่เจ้า
เดนเวอร์ได้ไปซูเปอร์โบว์ล
พวกเขาคือแชมป์สายเอเอฟซี
ผมโทรหาแม่จากบนเครื่องบิน
บอกว่า "แม่เชื่อไหม เราได้ไปซูเปอร์โบว์ล"
แล้วแม่ก็เงียบไปนานเลย
สุดท้ายแม่ก็ตอบว่า
"เราจำเป็นต้องไปซูเปอร์โบว์ล อีกรอบจริงๆ เหรอ"
(ซูเปอร์โบว์ล 32)
ฉันกลัวมาก
สื่อบอกว่าบรองโกส์ ไม่มีโอกาสชนะแพ็กเกอร์สได้เลย
แล้วฉันก็เป็นห่วงพ่อด้วย
"เขาได้ยินข่าวบ้างไหม"
"เขารู้ไหมว่าเขาไม่น่าจะชนะเกมนี้"
กรีนเบย์ 24 เดนเวอร์ 17
- กรีนเบย์ - กรีนเบย์
- กรีนเบย์ชนะแน่
กรีนเบย์ชนะแน่ค่ะ
สวัสดีครับ ผมโจ มอนแทนา
ผมไม่รู้สกอร์นะ แต่ผมทายว่ากรีนเบย์
คุณคิดไหมว่าในอายุ 37 ปี
"นี่คือโอกาสสุดท้ายที่ผมจะได้ซูเปอร์โบว์ล"
โอกาสเข้าหอเกียรติยศจะต่ำไหม ถ้าคุณไม่ได้แชมป์ซูเปอร์โบว์ล
คุณรู้สึกยังไงเวลาได้ยินคนบอกว่า
"เขาไม่มีปัญญาคว้าแชมป์ใหญ่"
เราได้ยินแบบนั้นมา 14 ปี
มันก็ลุกไหม้อยู่ในใจตลอดเวลา นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมยังไปต่อ
(ซูเปอร์โบว์ล 32 แพ็กเกอร์ส พบ บรองโกส์)
เราเข้าใจถึงเดิมพัน กรีนเบย์มาป้องกันแชมป์
พวกเขากลับมาอยู่ในเกม แถมยังมีผู้เล่นทรงคุณค่าคนล่าสุด
เบร็ต ฟาฟร์ ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำลีกสามปีซ้อน
ไม่เคยมีมาก่อน เจอกับขวัญใจมหาชน เอลเวย์
ที่พยายามล้างตา จากประสบการณ์ในซูเปอร์โบว์ลสามครั้งก่อน
เรารู้ว่าพวกเขาเป็นทีมฟุตบอลที่ยอดเยี่ยม
ทีมรับของพวกเขาได้อันดับหนึ่งเกือบทุกด้าน
เราจะพาบอลวิ่งเพื่อเอาชนะเกมนั้น
เขาก็รู้ดี
เขาบอกว่า "ทำทุกอย่างที่ต้องทำ"
ตำแหน่งควอเตอร์แบ็ก จากสแตนฟอร์ด หมายเลขเจ็ด
จอห์น เอลเวย์
น้ำเงิน 58
น้ำเงิน 58 ฮัต
เบร็ตจ้องจะเข้าเอนด์โซน
หลังแนวมีอันโตนิโอ ฟรีแมน
ทัชดาวน์ แพ็กเกอร์ส
ขว้างได้สวยสุดๆ ครับ โดยเบร็ต ฟาฟร์
เทอร์เรลล์เล่นได้ยอดเยี่ยมในเกมนั้น
ออฟเฟนซีฟไลน์คุมเส้นแบ่งแดนได้หมดเลย
เอลเวย์ส่งต่อเดวิส เข้าเอนด์โซน ทัชดาวน์
เย่
ผมถูกเตะ
ผมว่าเดวิสอาจจะเจ็บแล้วครับ
เทอร์เรลล์ เดวิสคุกเข่าอยู่
อยู่ดีๆ ผมก็เริ่มมองไม่เห็น
ผมก็คิดเลย "ไม่นะ ไมเกรนกำลังจะกำเริบ"
ตอนทีดีเจ็บไป ผมก็กังวล
เขาแค่มึนนิดหน่อย
เขามีปัญหากับไมเกรน
แค่ไม่เคยมีอาการระหว่างเกม ที่ผมจำได้นะ
- นี่อาจจะ… - หนักครับ
เสียหายหนักสำหรับบรองโกส์
หมอนั่นวิ่งไม่ออกแล้วล่ะ
พวกนั้นแพ้แล้ว เปลี่ยนหมอนั่นออก เดี๋ยวก็เปลี่ยนเดวิสออก
- ผมมองไม่เห็น - โอเค เอาแบบนี้
ไม่ต้องห่วงเรื่องมองเห็น เราจะหลอกส่งให้นาย แล้วขว้างยาวให้ 15
ถ้านายไม่อยู่ในสนาม ฝั่งนั้นไม่เชื่อแน่ว่าเราจะวิ่ง
ผมว่าเราทุกคนรู้สึกได้ว่าเราจะไม่ยอมผ่อนเกม
เรื่องนั้นแสดงให้เราเห็น ว่าเทอร์เรลล์ เดวิสเป็นคนแบบไหน
เขาลงสนามมา ผมบอกว่า "ทีดี วิ่งนำหน้าไปเลย ฉันปรับตามเอง"
ใช้แดงซ้าย ปีกชิดใน บ็อบ คิง เอาเลย
เซ็ต ฮัต
หลอกครับ เดวิส เอลเวย์ฉากออกขวา
ไปเลย จอห์น เอาเลย
วิ่งเข้าได้เลยนะครับ
ลูกหากินจอห์น เอลเวย์เลย
อายุ 37 ยังใช้ขาวิ่งทำแต้มได้
ได้พักครึ่งนาน
ตอนกลับไปลงสนาม ผมมองเห็นแล้ว
เราจะเร่งเครื่องเต็มพิกัด
เราจะชนทุกคนให้กระจุย
ซูเปอร์โบว์ล 32 เสมอกันที่ 17-17
ควอเตอร์ที่สามเหลืออีกสามนาที
ดาวน์ที่สาม หกหลาครึ่ง เราอยู่ที่เส้น 12 หลา
เราต้องเจอกับเกมรับเรดโซนที่เก่งที่สุดทีมหนึ่ง
ในทั้งลีก
จอห์นต้องอาละวาดแน่ตอนผมสั่งเพลย์นี้
แต่ผมต้องทำ
โอเค พอยต์สไลซ์
- ฝั่งตะวันตก ช่องขวา พอยต์สไลซ์ - ลุยเลย
นี่เป็นเพลย์ที่เราซ้อมมา
เพื่อเกมนี้ กับทีมรับทีมนี้โดยเฉพาะ
ผมไม่ค่อยชอบเพลย์นี้เท่าไหร่
จอห์นเกลียดเลย จอห์นเกลียดเพลย์นี้
เราลองเพลย์นี้ตอนซ้อม
ทุกครั้งที่ทดลองเพลย์นี้ตอนซ้อม ผมรับบอลได้
ผมถามว่า "จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่มีตัวประกบ"
เขาก็ตอบว่า "จอห์น สถานการณ์นี้ มีทุกครั้ง 100 เปอร์เซ็นต์"
ทายสิเกิดอะไรขึ้น
เพลย์ที่แปดของไดรฟ์นี้ ที่เริ่มจากเส้นแปดหลาของบรองโกส์
ดาวน์ที่สาม หกหลา เอลเวย์ ช็อตกัน
เราสั่งเพลย์นั้น แล้วฝั่งนั้นก็ไม่ประกบ
จอห์นเล่นตามเพลย์
ผมรู้ทันทีที่ผมเดินลงไป แล้วเห็นฝั่งนั้นเรียงแถวกัน
ว่านี่ไม่ใช่แผนเกมรับที่เราต้องการ
ตอนผมจะยกมือบอกว่าผมว่าง
จอห์นโดนไล่ต้อนจนออกจากพ็อกเก็ตแล้ว
เขาวิ่ง แล้วในใจผมก็คิด
"ไปทางนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราก็กระโดดหาบอลเลย"
แต่ผมก็ไม่ทำ
ผมแค่ยืนดูเขาอยู่เฉยๆ
ลุยเลย จอห์น ไปเลย
เข้าเส้นสิบหลา พุ่งตัว
เขาพุ่งตัวเข้าเส้นห้าหลาจนได้
ผมเห็นว่าเขาได้ดาวน์แรก
เราทุกคนดีใจใหญ่เลย
เอลเวย์ดิ้นหนี หาเพื่อน วิ่งเอง
พุ่งตัวเข้าเส้นห้าหลา คว้าดาวน์แรกไปได้
เขาเพิ่งจะ 37 จริงเหรอ
ฟุตบอลนัดนี้สำคัญแค่ไหน
จอห์น เอลเวย์อยากชนะฟุตบอลนัดนี้มากแค่ไหน
เราเห็นควอเตอร์แบ็กยอมล้ม แต่ไม่ใช่เอลเวย์
พอเราเห็นเขาทำแบบนั้น เราก็คิด "ให้ตายสิ เราทำให้เขาผิดหวังไม่ได้แล้ว"
- เส้นโกลไลน์ - โกลไลน์
ทีมฟุตบอลทั้งทีมลงไป เพื่อคว้าแชมป์ถ้วยนั้นให้เขา
ทีดี ทุกคนรู้ว่ามันมีความหมายกับจอห์นแค่ไหน
เอลเวย์ ให้เดวิส
เดวิสเข้าเอนด์โซน ทัชดาวน์ เดนเวอร์
ไดรฟ์นี้ 93 หลาครับ
(ควอเตอร์ 3 แพ็กเกอร์ส 17 - บรองโกส์ 24)
สามสิบแปดปีที่ไร้แชมป์ฟุตบอล ตัดสินกันที่เพลย์เดียว
ดาวน์ที่สี่ หกหลา
- เหลืออีก 32 วินาที - เอาเลย
คราวนี้แหละ
สู้หน่อย
เพลย์เดียวเพื่อตำแหน่งแชมป์
ลุยเลย หายใจลึกๆ ลุยเลย น้ำเงิน 58 ฮัต
บลิตซ์มาแล้ว ฟาฟร์ขว้าง
ลูกนี้จะ…
ไม่ถึงครับ เดนเวอร์จะเป็นฝ่ายชนะแล้ว
แม่เจ้า พวกเขาจะคว้าแชมป์แล้วครับ
ล้อเล่นหรือเปล่า
บรองโกส์ทำสำเร็จครับ
พวกเขาช็อกคนทั้งโลก คว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ลครั้งที่ 32
(กรีนเบย์ 24 - เดนเวอร์ 31 จบเกม)
ผมได้ปลดปล่อยอารมณ์ทุกอย่าง ที่ผมเก็บกดเอาไว้ภายใน
การได้ปลดปล่อยมันออกมา มันก็…
ฉันดีใจมากๆ ไม่อยากเชื่อเลย
ลูกๆ ก็อยู่ด้วย มันช่าง…
เหลือเชื่อไปเลยค่ะ ใช่
มันเหมือนยกภูเขาหนักหลายร้อยกิโลออกจากอก
โล่งค่ะ โล่งสุดๆ
ซึ่งฉันคิดจริงๆ ว่าเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าความสุข
ถ้วยนี้เพื่อจอห์น
เราดูออกชัดเลย พ่อไม่เคยดีใจขนาดนั้นมาก่อน
แล้วนั่นก็…
แจ็ค รีบมานี่เลย
มือสั่นไปหมดแล้ว ภูมิใจจริงๆ
ภูมิใจในตัวแกจริงๆ
การได้เจอพ่อที่นั่น
แหงอยู่แล้ว
ผมทำได้สักที
ที่ดีใจไม่แพ้ผมเลย
เขาดังแล้ว ฉันอาจจะซื้อเสื้อด้วย
ครับผม
มันทำให้ผมนึกถึงความทรงจำดีๆ
แฟนๆ บรองโกส์ ตัวลอยด้วยความภูมิใจในไมล์ไฮซิตี
แฟนๆ กว่าครึ่งล้าน มาฉลองให้กับแชมป์ซูเปอร์โบว์ล
กับขบวนแห่ในเมืองเดนเวอร์
บรองโกส์พลิกล็อกชนะกรีนเบย์ แพ็กเกอร์ส 31-24 เมื่อคืนวันอาทิตย์
ทำให้จอห์น เอลเวย์เป็นควอเตอร์แบ็ก อายุมากที่สุดที่เคยคว้าแชมป์ซูเปอร์โบว์ล
ผมจะบอกให้ มันยอมได้ไม่กี่ครั้งหรอก
ที่เราจะโดนกำปั้นชกเข้าที่หน้าผาก
แต่ครั้งนี้ เราเป็นฝ่ายชกบ้าง
ผมไม่แน่ใจว่าเรามีวันคู่ควรกับอะไรไหม
แต่ผมบอกเลยว่าผู้เล่นทั้ง 53 คน และทีมงานโค้ชของทีมนี้
เราก็คู่ควรกับถ้วยนี้ไม่แพ้คุณ ขอบคุณครับ
เขาบอกว่ากำลังคิดจะแขวนหมวกกันน็อก
แต่ก่อนหน้านั้น เขาตั้งใจจะดื่มด่ำ กับช่วงเวลานี้ไปอย่างน้อยอีกสักพัก
เขาบอกว่าจะตัดสินใจเรื่องอนาคต หลังคุยกับครอบครัวและเพื่อนร่วมทีมก่อน
อีกหนึ่งปี
ผมต้องคิดเลยนะ พอมานั่งอยู่กับคุณแล้ว คุณคงอยากเล่นต่ออีกปี อย่างน้อยอีกหนึ่งปี
ไม่อยากรู้เหรอครับว่ามันจะเป็นยังไง
ถ้าได้ลงสนามในฐานะ แชมป์ซูเปอร์โบว์ลสมัยที่แล้ว
- คุณต้องอยากลองแน่ - ผมตัดสินใจแล้วล่ะ
เหรอ
พ่อไม่เคยยอมให้ผมล้มเลิกอะไรเลย นอกจากมวยปล้ำ
เรานั่งคุยกันยาวเลย
พ่อมองผมแล้วบอกว่า "จอห์น สภาพร่างกายแกยังไหว"
ทุกคนมาแสดงความยินดีที่ผมกลับมา แต่จริงๆ ผมไม่เคยจากไปไหน
มันรู้สึกแปลกๆ หัวใจผมไม่ได้บอกเลยว่าถึงเวลาแล้ว
สรุปคือผมกลับมาเพื่อที่เราจะได้ชนะ
(ปี 1998)
เขาจะเตรียมตัวให้พร้อมลงเล่น เขาจะลงเล่น
แต่เขาก็บาดเจ็บ
เขาโดนแซ็กเยอะกว่าแดน มาริโน กับโจ มอนแทนารวมกัน
เข่าผมเป็นแบบนี้ มาตั้งแต่บาดเจ็บสมัยมัธยมปลาย
ผมเจ็บตอนมัธยมปีสุดท้าย
ผมคิดว่าตอนนี้มันก็ไม่ต่างกับตอนนั้นนะ
เราทุกคนได้เรียนรู้ ว่าเราต้องก้มหน้าฝ่าฟันไปให้ได้
นั่นคือวิธีสร้างตัวตน นั่นคือวิธีพิสูจน์ตัวตน
ผมว่าจอห์น เอลเวย์ อาจจะเจ็บแฮมสตริงแล้วครับ
เราแข็งแกร่ง มันก็แค่เจ็บ
เอลเวย์เจ็บปวดสุดขีด
ผมว่ากับสันหลัง เราไม่มีทางรู้ได้แน่ชัด
แล้วเราก็สู้ต่อไป
(ชิงแชมป์สายเอเอฟซี เจ็ตส์ พบ บรองโกส์)
เดวิส ได้ดาวน์แรกแล้ว ยังไปต่อ
สิบห้าหลา สิบหลา ทัชดาวน์
จบเกมแล้วครับ
บรองโกส์คว้าแชมป์เอเอฟซีอีกสมัย
พวกเขาจะได้กลับไปซูเปอร์โบว์ล
เสียงเชียร์จอห์น เอลเวย์ดังกระหึ่มเลย
สิบหกปี
ความยิ่งใหญ่มันมากกว่าแค่ผลงานในสนาม
ชายคนนี้ได้กลายเป็น ส่วนสำคัญของชุมชนเดนเวอร์
และจะเป็นไปอีกนาน
สำหรับจอห์น ฟุตบอลมาก่อนเสมอ
เขารู้ว่าฉันดูแลครอบครัวได้
ฉันรู้สึกว่ามันก็…
หน้าที่ที่ฉันควรทำคือทำให้ชีวิตเขาง่ายขึ้น
ฉันแบกรับสิ่งนั้นไว้ตลอดชีวิตคู่ของเรา
ตอนนั้น เราค่อนข้างห่างหายกันแล้ว
แล้วความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มแย่ลง
แม่ผมไม่ได้รับความดีความชอบเท่าที่ควร
เพราะตอนพ่อทำงาน แม่เป็นคนที่
ดูแลพวกเราลูกๆ เพราะว่า…
เขาเป็นผู้ชายที่ดีนะ แต่เขาชอบใช้เวลาอยู่กับพวกโค้ช
ในเวลาว่างด้วย ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ต้องทำในสายงานแบบนั้น
ต้องเป็นผู้หญิงที่พิเศษ
ผมก็พูดติดตลกนะ เราแต่งงานกันมา 40 ปีแล้ว
ผมพูดว่า "ผมดีกับแจนมากเลยนะ ผมไม่เคยกลับบ้านเลย"
- นั่นคือช่วงที่ทำงานดึก - เราถึงอยู่ด้วยกันมาได้ 40 ปี
ผมว่าบางที ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน
เธอไม่ได้เข้าใจว่าชีวิตโค้ชมันเป็นยังไง
แต่เธอไม่ใช่แค่ภรรยาที่ดี แม่ที่ดี
เป็นภรรยาโค้ชที่ดีด้วย เพราะเธอเข้าใจว่างานมีผลอะไรตามมา
พ่อบอกว่า "จอห์น ฟังนะ"
"ลำดับความสำคัญของพ่อ คืองานอันดับหนึ่ง ครอบครัวอันดับสอง"
"คนอื่นทุกคนคงพูดต่างจากพ่อ"
"แต่แกรู้อะไรไหม หน้าที่พ่อคือการดูแลครอบครัว"
"ถ้าพ่อไม่มีงานทำ พ่อก็หาเลี้ยงครอบครัวไม่ได้"
ผมเคยกลัวพอสมควร ผมไม่ค่อยเปิดเผยกับพ่อตอนเด็กๆ
แล้วพ่อก็ไม่ค่อยอยู่ด้วย
ผมพยายามนิ่งเฉยให้มากที่สุด พ่อก็เป็นคนนิ่งๆ
เป้าหมายที่ผมอยากพิสูจน์ในฟุตบอล
ผมคิดว่าความตั้งใจกับความมุ่งมั่น มันก็ทำให้ผมต้องห่างจากครอบครัว
ผมพยายามอยู่กับครอบครัวให้ได้มากที่สุดนะ
บางครั้งเวลาอยู่บ้าน ผมก็ไม่ค่อยได้อยู่กับครอบครัวเท่าไหร่
เพราะผมคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตฟุตบอล
ลูกๆ เขาไม่ใช่เด็กๆ แล้ว
พวกเขาเริ่มเป็นผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาว แล้วเขาก็พลาดชีวิตลูกไปเยอะ
นั่นคือการเสียสละที่นักกีฬาต้องทำ
แต่เราเข้าใจสิ่งที่ต้องแลกเพื่อความยิ่งใหญ่
เพราะเราจะยิ่งใหญ่ไม่ได้ ถ้าทำงานแค่ในเวลา
(ซูเปอร์โบว์ล 33)
(ซูเปอร์โบว์ล 33 บรองโกส์ พบ ฟัลคอนส์)
พอเรารู้ว่าต้องเจอ ทีมของแดน รีฟส์ในซูเปอร์โบว์ล
ผมกับไมค์ก็มองหน้ากัน แล้วบอกว่า "มันเป็นไปได้ยังไง"
รีฟส์กับชานาแฮน
บอกแค่ว่าทั้งคู่มีอดีตต่อกันก็พอ
ยังมีความเจ็บปวดอีกมาก
ที่ไม่มีวันหาย เพราะสิ่งที่ครอบครัวผมต้องเผชิญ
นี่
สี่ปีก่อน ใครจะไปคิดว่าเราจะได้สู้กับแดน
นั่นสิ นี่
สองสมัยซ้อนนะ
- เราต้องถล่มเขาให้ยับ - ผมรู้
สตีฟ เดเบิร์กวัย 45 ปี ควอเตอร์แบ็กสำรองของฟัลคอนส์
กำลังถ่ายวิดีโอนัดที่เป็นไฮไลต์ แห่งอาชีพ 18 ปีของเขาอย่างแน่นอน
นี่คือเป้าหมายที่เราทุ่มเท สู้กันมาอย่างหนัก
เราจะชนะแค่ในควอเตอร์แรก หรือควอเตอร์ที่สองไม่ได้
เราต้องเล่นฟุตบอลแบบบรองโกส์ตลอด 60 นาที
เราจะเป็นแชมป์โลก
ไปสนุกกัน 60 นาที ออกไปคว้าแชมป์กัน นับสามนะ
- หนึ่ง สอง สาม - ชนะ
ซูเปอร์โบว์ลครั้งที่ 33 เริ่มขึ้นแล้ว
ไอ-ฟอร์เมชันครับ เดนเวอร์ได้ดาวน์แรกใกล้เส้นหนึ่งหลา
ส่งต่อให้ฮาเวิร์ด กริฟฟิธที่การ์ดซ้าย
กริฟฟิธเข้าไปทัชดาวน์ให้เดนเวอร์ครับ
โรบินสันที่รับหน้าที่คุมกลาง
โดนฉีกหนีแล้ววิ่งแซงไป
ช่วงเวลาเหล่านี้ สำหรับผม เราบรรยายกับคนอื่นไม่ถูก
ผมได้เห็นบุรุษผู้เป็นตำนาน
ร่างจริงของเขา ที่จุดสูงสุดในอาชีพของเขา
ไปเลย ฝังมันเลย ตอกฝาโลง
นายต้องตั้งแนวรับ คุมให้ได้ยาวๆ
- แบบที่ทำในเพลย์ออฟไง - ลุยเลย
- อย่ายอมให้เขาทัชดาวน์ - เข้าใจฉันใช่ไหม
อย่าไปยอมให้เขาทัชดาวน์ ตอนนี้ยังไม่โดน ต่อไปก็ห้ามโดน
- เขาว่านกฟัลคอนรสชาติเหมือนไก่ - หยุดเลย มาได้แล้ว
เขาว่ารสชาติมันเหมือนไก่
กริฟฟิธออกวิ่งไปทางซ้าย
เอลเวย์แนวหลังโล่ง วิ่งเองครับ
แล้วก็พุ่งตัวเข้าโกลไลน์
- เข้าไปแล้วครับ - ใช่
ทัชดาวน์ จอห์น เอลเวย์กับเดนเวอร์
เงยขึ้นมายิ้มหน้าบานเลย ทำไมจะไม่ยิ้มล่ะ
ทีมของเขานำถึง 30-6
จอห์น เอลเวย์กำลังจะได้เป็น ผู้เล่นทรงคุณค่าของนัดนี้
รู้อะไรไหม
ผมแทบจะรู้สึกได้เลย ว่านี่อาจจะเป็นเกมสุดท้ายของเขา
(จบเกม บรองโกส์ 34 - ฟัลคอนส์ 19)
ผมหันหลังไปดูตอนประกาศมอบถ้วย
ผมได้รับถ้วยจากเทอร์รี่ แบรดชอว์
มันก็เป็นการลบคำสบประมาท
เขาก็เป็นคนดีมากนะ ที่ยอมมอบถ้วยให้ผมในเกมสุดท้ายของผม
อย่าโกรธกันเลยนะ
ไม่โกรธอยู่แล้ว
(วันที่ 2 พฤษภาคม ปี 1999)
ขอบคุณครับ
มันก็ลำบากใจนะ
มีการแทงพนันกันในห้องแต่งตัว
ว่าผมจะร้องไห้กี่ครั้ง
ผมขอแทงเลขน้อยไว้ก่อน
แต่ผมก็กลั้นไม่ไหวแล้ว
ผมทำใจพูดได้ยากจริงๆ
อย่างที่สอง มันก็เป็นเพราะครอบครัวด้วย
พวกเขาดีต่อผมมาตลอด 16 ปี
ตั้งแต่ลูกผมเกิดมา
ชีวิตครอบครัวก็โฟกัสแต่เรื่องผมกับฟุตบอล
มันถึงเวลาแล้วที่…
ต้องโฟกัสกับครอบครัวบ้าง
ผมไม่ได้กังวลเรื่องอนาคต
จริงๆ ผมคิดว่า
"ผมจะพักผ่อนสักสองสามปี ออกห่างจากแสง
แล้วทำหน้าที่พ่อให้ลูกๆ"
หลังจากที่มีความสุขสุดๆ มา จากการได้ซูเปอร์โบว์ลสองสมัย
ตอนนี้ก็มาคิดว่าผมจะลาลับจากตรงนี้ไป
ชีวิตก็ดี ทุกอย่างลงตัว
ผมประสบความสำเร็จมาทุกอย่าง ที่อยากทำสำเร็จในเอ็นเอฟแอล
แต่ชีวิตกลับพลิกผัน
สามสี่ปีต่อจากนั้นมันก็ลำบากไม่ต่างจากเดิม
(แจน่า เอลเวย์ น้องสาวฝาแฝดของจอห์น)
แจน่าตรวจเจอมะเร็งปอดระยะที่สี่
เธอไม่ได้สูบบุหรี่เลยนะ
มันแปลกๆ เธอเป็นตะคริวที่น่อง
เราทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อหาวิธีรักษา
พ่อผมเสียใจมาก อาการก็แปลกไป
ผมสังเกตเห็นบางอย่างแปลกๆ
จากการกระทำของพ่อ
เช้าวันอีสเตอร์ แม่ผมโทรมา
เรายังอยู่บนเตียง เจเน็ตรับสาย
เธอมองผมแล้วบอกว่า "พ่อคุณเสียเมื่อคืน"
พ่อเสียไปคืนนั้น
หัวใจวาย
ผมจำได้ว่าลุกขึ้นมา แล้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
ผมใส่กางเกงขาสั้น แล้วก็วิ่งออกไป ผมออกไปวิ่งเฉยๆ
ผมน่าจะวิ่งไปสักสิบกว่ากิโลได้
จากนั้นอีกปีครึ่ง ลี แอนน์ พี่สาวผมก็โทรมา
พี่บอกว่า "จอห์น นายต้องรีบมาเดี๋ยวนี้"
แจน่าเข้าโรงพยาบาล เธอหายใจไม่ออก
วันนั้นผมเลยไปที่นั่น
เธอต้องทำเอ็มอาร์ไอ
เพื่อดูว่าอาการเป็นยังไง
สุดท้ายเธอก็เสียไป
ในอุโมงค์เอ็มอาร์ไอ
ก็…
แน่นอน มันก็ช็อกหนักอีกครั้ง
ผมพูดเสมอว่า
ผมเป็นคนแรกที่ได้เจอเธอ และเป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอเธอ
เธอเป็นฝาแฝดผม
ผมไม่รู้เลยว่าวันนี้มันจะยากขนาดนี้
โอเค
ฉันคิดว่า
สำหรับนักกีฬาทุกคน ฉันจินตนาการได้ถึงแค่นักกีฬาระดับพ่อนะ
กีฬาคือตัวตนของเรา
การเลิกจากอาชีพก็เป็นความสูญเสีย
แล้วมาสูญเสียแจน่าที่เป็นอีกครึ่งของตัวเองไป
แล้วก็มาเสียเพื่อนสนิทอย่างปู่ไปอีก
ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าพ่อจะเจ็บปวดแค่ไหน
ฉันรู้สึกสงสารพ่อจริงๆ
แต่ฉันเองก็ยังเป็นเด็กที่พยายามทำความเข้าใจ
มันยากที่จะเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
กับอารมณ์ที่เรารู้สึก
ชีวิตคู่ของพ่อกับแม่กำลังพังทลาย
แล้วมันก็เห็นชัดมากๆ ในบ้าน
สิ่งหนึ่งที่ฉันสงสารแม่มากๆ
คือแม่ก็เป็นนักกีฬาที่ยอดเยี่ยม
ฉันคิดว่าแม่เสียตัวตนของตัวเองไปกับพ่อ
ไปกับการสนับสนุนพ่อ
ผมคิดเสมอว่าจะมีชีวิตคู่ได้ตลอดไป
โชคร้ายที่พอถึงจุดหนึ่ง
มันก็อาจจะดีกว่าสำหรับลูกๆ ของเรา
ถ้าเราจะแยกทางกัน
บัดนี้ อาจจะครั้งเดียวในชีวิตเรา ในชีวิตผมแน่นอนครับ
มีผู้เล่นคนหนึ่งที่สำคัญกับเรามากๆ
และเป็นฮีโร่ของเราด้วย
จนหมายเลขเสื้อกับชื่อของเขากลายเป็นของคู่กัน
จะไม่มีหมายเลขเจ็ด ในทีมเดนเวอร์ บรองโกส์อีก
เอลเวย์
ผมคิดว่านั่นอาจจะเป็นช่วงที่ลำบากที่สุดในชีวิตผม
ผมเป็นห่วงเขาจริงๆ ในฐานะเพื่อน
เขาไม่เป็นตัวเอง
เราเคยอยู่ใกล้คนเยอะๆ ตลอดเวลา
แล้วอยู่ดีๆ วงสังคมก็แคบลงมากๆ
มันก็เหงา
ผมก็คิดนะ "ผมจะผ่านมันไปได้ยังไง"
ผมอยากพิสูจน์เสมอ
ว่าผมก็ทำอย่างอื่นนอกจากเป็นควอเตอร์แบ็กได้ดี
ผมโชคดีมากๆ ที่ฟุตบอลกลับเข้ามาในชีวิต
คุณโบว์เลนให้โอกาสผม กลับมาบรองโกส์ในฐานะผู้จัดการทั่วไป
ชีวิตผมก็เลยได้กลับเข้าลู่ทาง
ได้กลับไปสนุกกับชีวิตมากขึ้นอีกครั้ง
ตอนผมได้งานผู้จัดการทั่วไป
ผมก็คิดเลยว่าพ่อจะภูมิใจแค่ไหน
พ่อตาแหลม มองพรสวรรค์เก่งมาก ผมก็เลยคิดถึงเรื่อง
"ผมจะประเมินพรสวรรค์ได้เก่งเท่าพ่อไหมนะ"
ดังนั้นแล้ว
ผมขอแนะนำควอเตอร์แบ็กคนต่อไปของบรองโกส์
เพย์ตัน แมนนิ่ง
ดาวน์แรก หน้าเอนด์โซน ส่งต่อ ซีเจ แอนเดอร์สัน การ์ดซ้ายให้คิวค์ลี่
พยายามเข้าโกลไลน์อีกครั้ง ทัชดาวน์ครับ เดนเวอร์
เดนเวอร์ บรองโกส์เป็นแชมป์โลก
พวกเขาชนะซูเปอร์โบว์ลครั้งที่ 50
ในฐานะผู้จัดการทั่วไป การคว้าแชมป์โลกมันแตกต่าง
แต่ก็สะใจไม่แพ้ตอนได้แชมป์ในฐานะผู้เล่น
ถ้วยนี้เพื่อแพต
ที่ผมบอกว่า "ถ้วยนี้เพื่อแพต"
ผมก็คิดว่า "ถ้วยนี้เพื่อพ่อ" เช่นกัน
เขาทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน
ในจำนวนผู้เล่นนับพัน ในประวัติศาสตร์เอ็นเอฟแอล
มีคนเดียวที่เคยคว้าซูเปอร์โบว์ล
ทั้งในฐานะผู้เล่นและผู้จัดการทั่วไป
จอห์นเป็นมากกว่าแค่ คนในวงการกีฬาที่โคโลราโดแห่งนี้
ไม่มีใครรู้เลยว่าเดนเวอร์อยู่ที่ไหน จนกระทั่งจอห์นเข้ามาที่นี่
เขาช่วยให้เมืองได้พลิกโฉมไปจริงๆ
จอห์น เอลเวย์เป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ที่เคยมีในโลกนี้
(คอร์ดาเลน ไอดาโฮ)
ตอนที่ผมลงจากตำแหน่ง ผู้จัดการทั่วไปของบรองโกส์
มันถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว
การที่ผมถอนตัวออกมา
ผมคิดว่ามันเป็น การลาจากวงการฟุตบอลที่เหมาะสมที่สุด
แล้วหายไปอยู่เงียบๆ
ถึงเวลาที่ผมจะได้พักผ่อนบ้าง
ตอนนี้อายุ 65 ปีแล้ว ผมก็ได้มีความสุขกับสิ่งที่เคยมองข้าม
พวกเราพลังเหลือล้น
จริงๆ นะ พวกเราพลังเหลือล้น
ไม่มีใครในโลกสนุกไปกว่านี้อีกแล้ว
กลิ่นเหมือนปลาตาย
ใช่เลย แต่ฉันชอบ
ไปทำกับข้าวกันเลยไหม
ชิ้นที่อยู่ไกลใช่ไหม
พ่อชอบมาที่คอร์ดาเลน เพราะมันเหมือนรังลับของพ่อ
เป็นสถานที่ให้พ่อพักผ่อน ไม่ต้องฟังเสียงโลกภายนอก
- กี่ขวบแล้ว - เลือกหน่อย
พาลเมอร์ หนูกี่ขวบแล้ว
- พูดซิ หนึ่งขวบ - หนึ่งขวบ
- พูดซิ หนึ่งขวบ - เขาบอกหนึ่งขวบเหรอ
ใช่ เขาพูดเอง
เราชนะปู่ด้วย
- หา - เราชนะ
- ในเรือเหรอ - ใช่
อ่าฮะ ชนะแล้วชอบไหม
ผมชอบชนะปู่
ชอบชนะปู่เหรอ
เรื่องระดับความเครียด กับการได้อยู่กับครอบครัว
หนูว่ามันเปลี่ยนไปแล้วนะ
เพราะถึงแม้ก่อนหน้านี้
พ่อจะได้เดินทางมาที่นี่ สมองพ่อก็ยังอยู่ที่อื่น
พ่อคิดถึงเรื่องที่ต้องกลับไปทำ
แต่ตอนนี้พ่อได้อยู่ที่นี่ ได้อยู่กับหลานจริงๆ
หนูรู้ว่าพ่อจะเครียดน้อยลง
พ่อจะมีความสุขมากขึ้น แล้วก็จะได้ใช้ "ชีวิตเกษียณ" สักที
ทำสิ่งที่พ่ออยากทำ
- หนูว่าพ่อยังปรับตัวอยู่เลยนะ - ใช่ๆ
ตอนนี้ผมยินดีคุยกับพ่อทุกเรื่อง
ซึ่งก่อนหน้านี้ผมคงไม่มีทางทำ
มันสนุกมากนะ การได้เป็นเพื่อนกับพ่อตัวเอง
ผมจำตอนเกรดสามได้ หลังพ่อได้แชมป์สมัยแรก
ทั้งห้องนี่แบบ…
- ไม่จริง - จริงเหรอ เป็นฉันคงอายมากเลย
ฉันก็อาย
ฉันก็แบบ "ขอบใจ"
ถุงมือใหม่เป็นไงบ้าง
แน่นอนค่ะ จอห์น
เขาก็มีความยิ่งใหญ่ของเขา
เป็นไง ดีไหม
การได้เห็นเขาลงไปอยู่กับเด็กๆ รักหลานอย่างที่เขารัก
มันก็เป็นสิ่งที่น่ารักค่ะ
ไม่ว่าจะยังไง เขาก็ยังเป็นปู่
ยี่สิบ
ตอนนี้ผมตื่นเต้นจริงๆ เพราะรู้อะไรไหม
ไม่มีความคาดหวังที่ผมต้องทำตามอีกแล้ว
นอกจากเป็นพ่อที่ดี แล้วก็เป็นปู่ที่ดี
ผมสนุกกับชีวิตได้แล้ว
โดยไม่ต้องรู้สึกถึงช่องว่างในชีวิตที่ฟุตบอลหายไป
มันคุ้มค่ากับความทุ่มเททุกอย่าง แล้วตอนนี้ผมก็จะสนุกไปกับมัน
ชอบแอปเปิ้ลลูกนั้นใช่ไหม
แอปเปิ้ลอร่อยเหรอ
จะเล่นฟุตบอลไหม
(ด้วยรักและอาลัย เจฟฟ์ สเปอร์เบค)
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา