Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Dokąd jedziemy?
Nie słyszałem. Co mówiłaś?
Dokąd jedziemy?
Na Hawaje.
Hawaje to oczywisty wybór.
Przemyśl to. Przestań.
Możesz przestać i posłuchać?
Ludzie wracają do zdrowia na plaży.
Będziesz narzekał na piasek.
Będę szczęśliwy.
To najważniejsze.
WIECZNOŚĆ
Ruchy, dziadku!
W górach jest przytulnie. I zimno wcale tak nie dokucza.
Zimno to zimno, Joan.
Można by tam spędzić wieczność.
W Naples jest dziś 29 stopni.
We Włoszech?
- Na Florydzie. - My nie jeździmy na Florydę, Larry.
Boże, Joan. Brzmisz jak snobka.
Bo tam nie jeździmy.
Brzmisz jak Karen.
Karen to moja przyjaciółka. I jest chora.
Nie róbmy z ludzi świętych tylko dlatego, że umierają.
Jezu, Larry.
Są góry, lód i śnieg.
Miałbyś na co narzekać. Spodoba ci się.
Nie lubię narzekać. To nie jest coś, co ludzie lubią.
Nie chcę się kłócić. To ważny dzień.
Ludzie umierają na takich imprezach. Widziałem w internecie.
To ujawnienie płci dziecka.
Rozumiem usunięcie elementu zaskoczenia…
- Mogą się bawić, jak chcą? - …ale impreza jest zbędna.
Niespodzianki są jedną z radości mojego życia.
- Pamiętasz… - Byle okazja i już impreza.
…gdy myślałeś, że Zach będzie dziewczynką?
- Wydarzenie. - Nie lubisz imprez.
Nie. Nienawidzisz się bawić.
- Ukończenie przedszkola. - Pławisz się w swoim nieszczęściu.
Masz pięć lat, guzik wiesz.
- Możemy się dobrze bawić? - Ale musisz mieć wielką imprezę.
- Wielką imprezę. - Larry!
Możemy się dobrze bawić?
Dupek!
Dobrze się bawię. Dobrze się bawię.
Joan.
- Musimy im powiedzieć. - Wiem.
Daj mi ten dzień.
Sam, weźmiesz balony?
Tak, słyszałem. Wezmę.
- Wróciliśmy. - Hej, jak leci?
- Wyglądasz pięknie. - Wróciliśmy. Korki…
- Cześć. Jak się masz? - Dzięki, mamo.
- Hej. - Babcia!
Dobrze was widzieć.
CHŁOPIEC CZY DZIEWCZYNKA?
Idziemy na ciasto?
- Sam, balony? - Mam je w ręce!
Dzięki za pomoc, dziadku.
- To będzie chłopiec. - Skąd wiesz?
Bo brzuch jest nisko. Chłopiec.
Zaraz 65 rocznica ślubu. Jakieś wskazówki?
Przebij balon i nigdy się nie dowiesz!
Babciu, znaleźliśmy twoje stare zdjęcia w piwnicy.
Dzięki, skarbie.
Kto to jest?
Dziadek był w wojsku?
Nie, skarbie. To był przystojny pierwszy mąż babci.
Jezu Chryste, elegancik.
Zostawiłaś go dla dziadka?
Nie, skarbie.
Luke był żołnierzem i zginął na wojnie.
Poszczęściło ci się, Lar.
Byłby dobrym tatą.
Biologia tak nie działa.
Lar?
Tylko się wygłupia.
Zamknij się.
- W porządku? - Tato?
- Larry!
Larry!
Tego się nie spodziewałeś?
Co się dzieje? Gdzie jest Joan?
Panie i panowie, dotarliśmy do stacji.
Proszę opuścić pociąg
i udać się w stronę wieczności.
Nie kupowałam biletu.
Operacja się nie udała.
Proszę zachować ostrożność. Dezorientacja jest normalna.
Niedawno zmarli z Ameryki Północnej dotarli na Stację 301.
Co się dzieje?
Hej. Cała zabawa średniowiecza, ale bez trądu.
Chcesz poimprezować? Impreza przez całą noc.
Hej, gościu. Pewnie jesteś nowy.
- Gdzie ja jestem? - Jessica?
Jeszcze się nie skontaktował.
Jessica?
- Co to ma być? - KŻP zaraz do pana przyjdzie.
- Sandro, proszę za mną. - Pomożesz mi?
Pański KŻP zaraz przyjdzie.
- Pani jest KŻP? - Tak, ale nie pańskim.
- Chodź. - Jessica?
Ostatnie wezwanie dla Świata Lasu 174.
Cześć. Pracujesz tu?
Nie. Jestem tu dla zdrowotności.
Chyba zostałem porwany.
Nie zostałeś.
Gdzie moja rodzina? Joan? Gdzie ja jestem?
Jesteś na stacji. Twój KŻP zaraz…
Do mnie przyjdzie. Tak.
Kolejny przyjazd za 15 minut.
Ostatni pociąg ze Stacji 301 odjeżdża za pięć minut.
Jill. To nic ważnego.
Znam cię, Jill.
Chcesz tylko butelki Chardonnay i basenu.
Lubię Chardonnay.
To mam dla ciebie całą wieczność.
Okej.
Tak. Okej.
Prosto.
Przepraszam.
Ty szmato.
Larry Cutler?
Czy jest tu Larry Cutler?
- To ja. - Larry?
- To ja. - Hej. Przepraszam.
Wysłali mnie do innej bramki.
Kim jesteś?
Jestem Anna. Twoja KŻP.
- To znaczy? - Koordynatorka życia pozagrobowego.
Nie ma takiego zawodu.
Umarłeś, Larry.
Nie.
Nie żyjesz.
Wcale nie. Uderzyłem się w głowę i…
To dziewczynka.
Chodź ze mną.
Słuchaj. Siedziałem z rodziną,
- a potem… - Umarłeś.
Nie i cokolwiek chcesz udowo…
Nie boli. Dziwne.
Spójrz, Larry.
Jak to możliwe?
Gdy tu trafiasz, wyglądasz tak jak wtedy, gdy byłeś najszczęśliwszy.
Bez ograniczeń wieku.
Jest tu wielu dziesięciolatków,
ale mało nastolatków.
Szlag. Joan, moja żona. Muszę wracać.
Larry. Spójrz na plusy. Twój penis znowu działa.
- Hej, Anna. - Mój…
Zawsze działał.
Nie wstydź się. Widzieliśmy wszystko.
Tak. Gdybym nie żył,
nie przejmowałbym się działaniem mojego…
Penisa.
Nie byłbym zażenowany i zirytowany,
bo w niebie nie powinno się być zirytowanym.
Na dole gadają porąbane rzeczy.
Larry, czym jest dusza?
Nie wiem. Myślę, że idealną wersją człowieka.
Nie. To po prostu ty.
Nie, to niemożliwe.
Jeśli irytowałeś się za życia, będziesz się irytował po śmierci.
Irytowałeś się dużo za życia?
Moja żona mnie potrzebuje.
Przykro mi. To tak nie działa.
Obudź się, Larry. Obudź się. Dawaj.
CITYLAND NIGDY NIE ŚPI
A to za co?
Gdybyś spał, nie czułbyś bólu.
Nie czułem.
Starcy zwykle cieszą się z działającego penisa.
Muszę pogadać z Bogiem, okej? Tego chcę.
- Chcę z nim pogadać. - Więc ty z takich.
Było mówić od razu.
Mamy różne wieczności.
Co wolisz? Nowy Testament? Stary? Hinduizm? Buddyzm?
- Wybieraj swoje zło. - To Bóg nie istnieje?
Nie wiem. Posłuchaj,
po kilkuset latach w jednej z wieczności,
będzie ci wszystko jedno.
Dla kogo pracujesz?
Dla Franka.
Okej, dla kogo pracuje Frank?
Dla Toma. Jakie to ma znaczenie? Chodź.
Nie mamy czasu. Mam też innych klientów.
Okej.
Wybacz, że sądziłem, że raj wygląda mniej jak życie.
To nie jest raj.
To etap przejściowy między życiem a wiecznością.
Żyłeś życiem wartym wieczności.
- Tak? - Takie mamy powiedzonko.
Każdy dostaje wieczność.
Dobrzy, źli i brzydcy.
Czyli „życie dobrym życiem” to bzdura?
No raczej.
- Uciekinier. - Zostaw mnie!
Proszę nie podchodzić.
- To? Nie przejmuj się. - Odczep się!
Nie przechodź przez czerwone drzwi.
Nie mogę tam wrócić.
Chodź tu.
- Zostaw. - Larry, chodź.
Ostatnie wezwanie dla Świata Alpejskiego 234.
Tu teraz mieszkam?
Póki nie wybierzesz odpowiedniej wieczności.
Porozmawiamy o tym później.
KATOLICYZM – CZYM JEST ŻYCIE BEZ POCZUCIA WINY?
- Teraz jest dobry moment. Nie żyję. - No proszę. Akceptacja.
W szafie masz swoje ulubione ubrania,
jeśli chcesz sprawdzić.
Anna?
Czy w latach 40 XX wieku nie panował w Irlandii głód z powodu zarazy ziemniaka,
a Brytyjczycy eksportowali całą żywność?
Nie tutaj.
WOLNI OD GŁODU!
Chciałeś być kapitanem…
Nie cierpisz ubrań, ale potrzebujesz ich, by ci było ciepło?
Tutaj, w Stanie Natury 454 zawsze są 22 stopnie.
Dobrze wyglądasz, Jim.
Ma się coraz gorzej.
Ssanie, do cholery.
Straciliśmy go.
ŚWIAT MEDYCZNY DOŚWIADCZENIE NIEWYMAGANE
Ale znalazłaś mnie.
Jeśli poniosłeś gwałtowną śmierć,
skontaktuj się z konsultantami ds. życia pozagrobowego.
ŚWIAT KAPITALISTYCZNY
Eksperymentowałem na studiach.
ŚWIAT WOLNY OD MĘŻCZYZN
443 ZAMKNIĘTY Z POWODU PEŁNEGO OBŁOŻENIA
444 WKRÓTCE OTWARCIE
Cześć.
Skomplikowany czas, co?
Żebyś wiedziała.
Wybacz. Jestem żonaty.
A gdybym ci powiedziała,
że zajmę ci miejsce w najseksowniejszej wieczności…
Marge. Znasz zasady. Zakaz sprzedaży w barze.
ŚWIAT JEDZENIA
ŚWIAT SATANIZMU
Poproszę coś mocnego.
Pierwszy dzień?
Jesteś aniołem?
O nie, nie.
Jestem barmanem.
Szlag. Muszę znaleźć pracę?
Jeśli chcesz tu zostać.
Jak myślisz, gdzie chcesz się udać?
Nie wiem.
Gdzieś, gdzie jest słońce i plaża.
Ale mojej żonie się to nie spodoba, więc nie mogę zostać długo.
KŻP wyjaśnił ci zasady?
Nie, ale była zajęta.
Dobra. Ważne jest to,
że nie można zmienić wybranej wieczności.
Nie można odwiedzać innych wieczności.
Wieczność to wieczność.
Na zawsze.
Ale jeśli nie będę przestrzegał zasad? Zabiją mnie znowu?
Nie mogą cię znowu zabić.
Ale jeśli złamiesz zasadę,
nadużyjesz gościnności albo zmienisz wieczność,
wrzucą cię do otchłani.
To coś jak piekło?
Można tak powiedzieć.
To ciemność. Na wieczność.
Moja żona ma raka. Terminalnego.
Przykro mi.
Najgorsze w śmierci jest poczucie winy w stosunku do żywych.
Wiem. Mówiłem jej, że będę się nią opiekował.
Jest chora i musi sobie z tym radzić.
Mogę dostać wody?
To jest obrzydliwe.
Dzień doberek, śpiochu.
Dzień dobry, skarbie.
Co, do diabła?
Co się dzieje? Jak weszłaś?
- Nie pamiętasz? - Czego?
Nie zrobiliśmy tego. Prawda?
Nie, żartuję. Mam klucz.
- Czemu? - Nieistotne.
Chyba dobrze się wczoraj bawiłeś.
Nie sądziłem, że martwi też miewają kaca.
Co nie? To powszechny błąd.
Mam pytanie.
Dawaj.
Wszyscy, którzy tu pracują, nie chcą trafić do wieczności. Czemu?
Niektórzy nie zaakceptowali śmierci,
a inni czekają na swoich ukochanych.
A jeszcze inni nie podjęli decyzji i ci są najgorsi.
A ty czemu zostałaś?
Opowiem ci innym razem.
Powiedz.
Dokąd się udasz? Postanowiłeś?
Nie. Muszę wiedzieć, gdzie jest Joan.
Skąd mam wiedzieć, jak jest blisko?
Nie, przykro mi. To tak nie działa. Nie mogę.
Czyli czekanie na pomoc z góry to tylko stek bzdur?
Wkurzasz się?
- Nie. - A wyglądasz.
A ci, którzy umarli przede mną? Gdzie moi rodzice?
Mogę ich zobaczyć?
Jasne, że możesz, ale wtedy zostaniesz…
- Z nimi na wieczność. - Wieczność.
Dlatego radzimy, byś zrobił to dla siebie.
Wiesz, że wszyscy mają się dobrze.
Rozumiesz?
Joan zawsze uważała, że śmierć
to tylko kolejna niespodzianka.
Uwielbiała niespodzianki.
Była bibliotekarką, prawda?
One też mogą lubić niespodzianki.
Co miałbym robić, jeśli chciałbym zaczekać?
Znaleźć pracę? Zostać barmanem?
Nie. Chciałbyś. Sprzątałbyś.
- Umiesz robić pranie? - Tak.
Choć pokój jest ładny.
Tak, ale to dla klientów.
Jeśli nie zdecydujesz, musisz iść…
Podobno nie ma piekła.
Do piwnicy.
W piwnicy pokoje są bardziej funkcjonalne.
Jezu, od razu pomyślałeś o piekle.
Wyglądasz, jakbyś nienawidził ludzi.
Cześć.
ARYSTOKRACJA BEZ POCZUCIA WINY
ŚWIAT STUDIO 54
Może kreskę? A dla pani?
ROZKŁAD JAZDY
PERŁOWE BRAMY – PLAŻA
KOSMOS – KASYNO
JEDZENIE – HINDUSKI
Ostatnie wezwanie dla podróżujących do Świata Kowbojów 167.
Papierosa?
ŚWIAT PALACZY
RAK NIE ZABIJE CIĘ DWA RAZY
Może to jutro.
Albo za sześć, siedem miesięcy.
Mógłbym wszystko dla niej przygotować.
Upewniłbym się, że wszystko jest tak, jak lubi,
żeby czuła się jak w domu.
Larry, to bardzo romantyczne.
- Może trochę. - Bardzo.
Umiem być romantyczny.
- Bo wiem, co ona lubi. - Wiesz.
MOJA JO, WIEM, ŻE NIE MOGĘ… ALE MAM NADZIEJĘ, ŻE…
Myślę, że wybrałeś dobrze. Nie będziesz żałował.
- Hej, zrobisz coś dla mnie? - Pewnie.
Dasz Joan ten list?
Nic z tego. To wbrew zasadom.
I po co list, skoro masz mnie?
Kraina Plaż 239, zapraszamy do bramki numer 12.
Miło się z tobą pracowało.
Tak.
Pa.
Przepraszam.
Kurka.
Okej.
Proszę zachować ostrożność. Dezorientacja jest normalna.
Joan.
Joan!
To moja żona.
Dawaj.
- Jest tam. - Tak, okej.
Ruchy!
Trzymaj.
Niedawno zmarli z Ameryki Północnej dotarli na Stację 301.
Przepraszam. Gdzie ja jestem?
Pani KŻP wszystko wyjaśni.
Okej. Chodzi o to, że…
Skarbie, twój KŻP wszystko ci wyjaśni.
TO MOŻESZ BYĆ TY ŚWIAT SZPIEGÓW
Ale ładnie.
Joan!
- Larry! - Joan.
- Skarbie. - O Boże.
Tęskniłem za tobą.
- Cześć. O Boże. - No proszę. Podoba mi się to.
Leżałam w łóżku, a potem… Chyba właśnie wysiadłam z…
- Wyglądasz świetnie. - …pociągu.
Zawsze to samo!
Boże, zawsze to samo. Mówiłam, żebyś nie przesadzał z preclami.
- Ale ty nigdy nie słuchasz. - Wiem.
Przestań się szczerzyć.
- Jo? - Tak.
Mam szokujące wieści.
- Nie żyjesz. - Nie żyję.
Tak. Skąd wiedziałaś?
No wiesz…
Jemu zajęło to wieki.
- Wcale nie. - Wcale tak.
- Nie. - To ty jesteś tą słynną Joan.
Nieźle podbiłeś sobie status.
- Tak. - To co teraz?
Tak, teraz…
Czy to był rak?
Rak odebrał cię światu?
Kim jesteś?
Posłuchaj, skarbie. Wreszcie pojedziemy na nasze wakacje.
Możemy pojechać, dokąd chcemy, ale to koniec.
Jedna rzecz i koniec. Bardzo tego pilnują.
Możemy jechać w góry, jeśli chcesz.
Śnieg i zimno cię nie zabiją, bo i tak nie żyjesz.
- Odsuń się od niej. - Nie stoję blisko.
- Odsuń się. - Zamknij się.
Czekam na tę żyłę złota już 67 lat.
- Lar? - Cześć.
- Przepraszam. - Przepraszam za nią.
Kto to jest?
Jestem Ryan. Twój koordynator życia pozagrobowego.
Tak.
Wiem, że to trochę przytłaczające.
To sporo do ogarnięcia, więc polecam
zrobić głęboki wdech i wydech. Wydech.
Hej. Jak leci?
To był mój barman.
Chyba zapomniałem o rachunku. Nie wiedziałem, że jest.
Nikt nie dał mi pieniędzy.
Niemożliwe.
Wybacz. Jak się nazywasz?
Jestem Luke.
To jest Luke. Barman.
Joan.
O nie.
W snach nie widziałam cię tak wyraźnie.
A ja ciebie tak.
A to pech, Larry.
Nie. Luke miał wąsy.
Joanie ich nie znosiła.
Golę je co rano z nadzieją, że ona się tu zjawi.
- Boże. - Jak romantycznie.
I się zjawiłaś.
Okej, skarbie.
Okej.
- Co robisz? - Larry?
- Okej, skarbie. - Ja…
Chodźmy.
- Kto to jest? - Drugi mąż.
- Wolę obecny mąż. - Obecny mąż.
Joanie, wszystko dobrze?
O Boże.
Dla mnie to też było sporo.
Okej. Muszę wyjaśnić, co się dzieje z moją klientką.
Ma bardzo „trudną” decyzję do podjęcia.
- Okej. - Chodź.
- Boże, on tu jest. - Jest atrakcyjny.
Jest wyższy?
Gdy mówiłeś, że czekasz…
Codziennie w myślach przywoływałem jej obraz.
Myślałem, że dobrze mi poszło, ale jest piękniejsza, niż pamiętałem.
Niezły tekst, Luke.
Byłeś moim barmanem.
Nie.
- Nie. - Wyglądał tak młodo.
To musi wystarczyć.
Zawsze był taki młody?
Trudno to pojąć.
Miłość twojego życia czeka na ciebie 67 lat.
I Larry.
Larry to mój mąż.
- Jeden z dwóch. - Tak.
Ładna.
Poczujesz się lepiej, gdy się pozbędziesz tego stroju.
Tak, ładna.
Jest taki młody.
Jest taki młody. Ja nie…
Jak ci idzie, słońce?
I jak?
Więc… Co…
Co mam zrobić?
Musisz mi powiedzieć, co mam zrobić.
Moja droga. Przeczytałem twoją teczkę.
Jesteś inteligentna, gorliwa i stanowcza.
Czyżby?
Wierzę, że wybierzesz odpowiednią wieczność…
- Tak. - …i odpowiednią osobę.
- Nada się. - Do czego?
Czekasz na kogoś, czy…
A ty?
Boże, Luke. Co za niespodzianka.
Co to ma być, Reese?
Jestem Ryan. Tak jak przez ostatnie pół godziny.
- Tak. - Wyglądasz niesamowicie.
Tak. Jestem żoną.
- Jego. - Larry’ego.
Larry wydaje się być miłym gościem.
Na pewno myślałaś albo miałaś nadzieję, że to się stanie.
Tak. Wyobrażałam to sobie.
Świetnie.
Cześć.
Zostawię was samych.
Cześć.
Czytałaś moją teczkę?
Jesteś dla mnie więcej niż teczką. Nie mówiłeś o tym.
Miałem sporo na głowie. Dopiero co umarłem.
Wybacz, że zapomniałem wspomnieć o byłym mężu, który mógł tu być.
Chyba nie możemy nazywać go byłym.
Pierwszym, ale nie byłym.
Nie będę go tak nazywał.
Przewiduję, co powie Ryan. Mamy wspólną historię.
Świetnie. Jaką historię?
- Seksualną. - No jasne.
Wiesz, ilu ludzi chciało tę sprawę? Wielu.
Serio?
Facet, który pół wieku czeka na ukochaną?
W sumie to trochę smutne.
Sądzisz, że Joan tak o tym pomyśli?
- Nie wiem. - Spokojnie.
Na pewno była już taka sytuacja.
Ja o takiej nigdy nie słyszałam.
Ale na pewno jest jakiś proces.
Wygląda jak Montgomery Clift.
O rety, powiedziałam to samo.
Montgomery Clift. Co za przystojniak.
- Luke jest przystojny. - Nie pomagasz.
Przepraszam, ale jest, jak jest.
Jest seksowny.
Błękit jego oczu bije na głowę ocean. Ma lepszą historię.
Wcale nie.
Ja mam lepszą historię.
Przez 65 lat byłem jej mężem i dałem jej dzieci.
Właśnie. Powiedz o tym. To jest mocne.
Nie ma nic lepszego od szantażu emocjonalnego.
- Co nie? - Tak trzymaj.
Jak się masz?
Dobrze. Tak.
Pomijając fakt, że jestem martwy, to dobrze.
- Wyglądasz dobrze. - Tak.
To znaczy, zawsze wyglądałeś…
- Zawsze dobrze wyglądałeś. - I kto to mówi?
Tak, ja…
Posłuchaj. Nie wiem, co powiedzieć.
Ja miałem dużo czasu, żeby to przemyśleć.
Naprawdę dużo czasu.
I?
I mam pustkę w głowie.
Uwaga. Kod siedem cztery.
Kod siedem cztery.
- Widzę go. - Co jest?
Gary.
Hej, Luke. Pracujesz dziś?
Dziś nie. Mam wolne.
Czekaj. Czy to…
Joan? Nie!
- Nie. Proszę, nie. - Ruchy!
Nie zniosę kolejnego obrazu.
- To nudne. - Dobra.
- Pójdę już. - Nie!
Szczęściara z ciebie.
Gary!
- Ruchy. - Nie, proszę!
Właź!
Świat Muzeum ssie!
Boże.
Mój Boże. Co on zrobił?
Próbował uciec ze swojej wieczności.
Gdy wybierzesz, nie możesz tu wrócić.
Musisz wybrać dobrze.
- To spora presja. - Zgadza się.
Przypomniałem sobie, co chciałem ci powiedzieć.
Co?
Kocham cię.
To dobry początek.
Tak.
Wiem, że to dla ciebie trudne, ale tęskniłem za tobą.
Codziennie o tobie myślałem.
Nie było takiego dnia, gdy o tobie nie myślałam.
Tak. Wiesz, ja…
Chciałem, byś była szczęśliwa.
Byś miała swoje życie.
- Tak? - Oczywiście.
Ale czekałem.
Czekałem, bo chciałem, żebyśmy też je mieli.
Zaraz zwymiotuję.
- W porządku? - Nie można tu wymiotować?
Joan.
- Nic ci nie jest? - Proszę.
Muszę pomyśleć.
Okej?
Okej.
Luke?
Okej.
- Hej, skarbie. - Larry.
Wiem, że to sporo, ale nie martw się. Trochę poszperałem.
Mam tu kilka niezłych opcji.
Wybacz, opcji czego?
Naszej wieczności.
Co?
Wyglądasz niesamowicie.
Do twarzy ci w długich włosach.
Co?
Tu wszystko działa.
Larry.
- Co masz na myśli? - To skomplikowane.
Tydzień temu byliśmy razem.
Wiele się stało w ciągu tygodnia. Ty umarłeś, Karen umarła. Ja umarłam.
Właśnie się spotkałam z dwoma nieżyjącymi mężami.
I mam tylko tydzień, by zdecydować, gdzie chcę spędzić wieczność.
Karen nie żyje. To ważny tydzień dla Oakdale.
Hej.
- Wiem, co ci poprawi humor. - Co?
Przysiady.
Jezu Chryste.
Spróbuj.
- Dobrze. - Mówię ci.
- Dawaj. - W porządku.
Dawaj.
Tak.
Co nie?
- Popatrz, jak nisko. - Naprawdę nisko.
Wiem. Wspaniałe uczucie.
Robiłem różne rzeczy.
- Nieźle. - Tak.
- Dobrze wyglądasz. - Wiem. Dzięki.
- Ćwicz. - Tęsknię za tymi biodrami.
Boże.
Spójrz na to. Spójrz.
Miałeś rację. Poprawiło mi to humor.
Wiedziałem.
Żartujesz?
- Larry! - Za dużo soli.
Potrzebuję czasu.
Okej? Ja…
Muszę pozbierać myśli.
Masz rację. Nie jestem wyrozumiały.
Porozmawiamy rano.
- Dziękuję. - Okej.
- Co za głupota. - Żartujesz sobie?
Co robisz?
Idę spać.
Też jestem zmęczony.
To był ciężki dzień.
Larry.
Pamiętajcie, różnice geopolityczne nie mają znaczenia.
Jesteście martwi.
Wybacz, ale twoich siedem dni się skończyło.
Matko boska.
DEAN MARTIN NA ŻYWO!
„Matko boska. Na litość boską”. Nie jesteś religijny?
Hej. Jest tutaj?
Tak, jest. Ale to smutne.
Nie. To ulubieniec mojej Jo.
- On? - Tak. Uwielbia go.
- Serio? - Jest najlepszy.
Okej.
Hej, znasz go?
Jasne, że go znam.
Zrobi dla ciebie przysługę?
A z kim rozmawiasz? Jasne, że tak.
- Jesteś pewny? On? - Tak.
Okej.
Spójrz na to.
Pojedyncze łóżko. Fajne, co?
Mamy też aneks kuchenny.
Pod ręką.
Sprawdźmy, co jest w lodówce.
O rety.
Masz szczęście.
Hummus.
Wiesz co? W porządku.
Załatw mi to i zaraz stąd zniknę.
- Podoba mi się. - To załatwi sprawę.
Jesteś skupiony.
- Skoncentrowany na celu. - Co to za zapach?
- To hummus. - Nie.
Ja…
Dobra.
Zastanawiałeś się, czy Niemcy lat 30. byłyby super, gdyby nie naziści?
Już nie musisz.
ŚWIAT WEIMAR TERAZ BEZ NAZISTÓW
Niech to będzie kawa.
Okej. Niech to będzie kawa.
Larry.
Wiem, ale mam niespodziankę.
Nie. Potrzebuję mniej niespodzianek.
A najlepiej zero niespodzianek.
Obiecuję, że ci się to spodoba.
Ufasz mi, prawda?
Tak. Okej.
Tak.
Ufa mi.
Kolejny przyjazd za 15 minut.
Wyglądasz nieziemsko.
- Dzięki, skarbie. - Tak.
Podekscytowana?
- Pewnie. - Masz jakiś pomysł, o co chodzi?
Nie.
- Jesteśmy. - To miłe.
To dla ciebie.
Bąbelki.
To…
Tak, to miłe.
Co? O nie. To nie to.
O rety.
Światła!
Spójrz tam.
- Czy to… Chwila. - Tak.
Każdy czasami kogoś kocha
- Co ci mówiłem? No co? - Boże!
To nasz gość.
Każdy się jakoś zakochuje
- Wiem. - O rety.
- Dla Joan. - Dałem czadu?
- Dałeś. I to jak. - Co ci mówiłem?
Brzmi świetnie.
Mój czas…
- Wygląda świetnie. - Rety. Tak.
…jest teraz
Okej.
- Wciąż lubi pić. - Tak.
- Albo wyszedł z wprawy. - Tak.
- Wciąż dla Jill. - Joan!
Się jakoś zakochuje
Coś w sercu mi mówi
Weź się w garść.
- To na pewno jest Dean Martin? - Nie wiem.
…jest tu
O cholera.
- Zaraz wracam. - Okej.
Kto to jest? To nie jest Dean Martin.
- Hej, skarbie. - Jasne, że nie. To Richard Johnson.
- O nie. - Sobowtórowie gwiazd też umierają.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Myślałam, że wiesz.
Myślałam, że to dziwne, że to ulubieniec Joanie.
Richard? Richard jest ulubieńcem Joanie?
Nie o to mi chodziło.
Gdy to mówię na głos, rozumiem, że to bez sensu.
Proszę. Jestem samotny.
Ma problem z alkoholem, o którym zapomniałam ci wspomnieć
i to moja wina.
Zgadza się, twoja.
Już gorzej być nie może.
Pomóż Niebieskookiemu rozładować napięcie.
- Nie. - O mój…
Hej, Luke.
- Niebieskooki to Frank. - Brawo, Luke!
Jednak może być gorzej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Tak? - Tak, dzięki. Przepraszam.
Cieszę się, że przechodziłeś.
W zasadzie to ja…
- Ty… O nie. - Byłem tu, bo…
Luke, odprowadź ją do pokoju.
Tak. Myślę, że mamy…
Nie wiem, co on robił. I czemu ty…
- Co z tobą? - Próbuję.
Myślałem, że to Dean Martin.
- W czym problem? - Przestańcie!
Wy dwaj ze mną.
Nie.
Zostańcie tutaj.
Przepraszam.
Możecie odejść.
Poradziłbym sobie z tym.
Tak.
Mój dziadek miał problemy psychiczne.
Może ujawniają się pokolenie później, bo to się nie dzieje naprawdę.
Niby jak to się może dziać naprawdę? Mój Boże.
Czy to jest piekło?
To jest piekło?
- Piekło nie… - Nie! Nie kazałam wam mówić.
Rozpracowałeś to miejsce?
Nie. Z czasem robi się coraz bardziej zagmatwane.
Proszę się nie denerwować. Wszystko jest tak, jak powinno być.
Daj mi swój telefon. Dawaj.
Cześć, skarbie. Rozmawiamy o lekkim nagięciu zasad.
- To był mój pomysł. - Właśnie, że mój.
Ulepszyłam jego pomysł. Robię plan.
To kwestia kontroli?
Tak.
- No więc? - Dobre wieści.
- Rozmawiałam z Frankiem… - Ja rozmawiałem.
Ktoś rozmawiał z Frankiem.
Potem on rozmawiał z Tomem, a potem Tom z kolejnym ważniakiem.
- Szefem. - Kevinem.
Wasz plan został zatwierdzony.
Anno, jaki jest plan?
- Przepraszam. - Zazwyczaj…
Anno. Jesteś Anną?
- Nie. - Okej.
Zwykle, gdy tu trafiacie,
wybieracie wieczność i tyle. Bing, bang, bum.
Ale zważywszy na wyjątkowe okoliczności, dostaliście specjalną wizę.
Joan może odwiedzić dwie wieczności.
Jedną z każdym z mężów.
- A potem? - A potem wybierze.
Jednego z was.
To stresująca sytuacja.
Możecie wszyscy wybrać tę samą wieczność
i jakoś to ogarnąć.
Ale wtedy utknięcie razem na zawsze.
To się może udać.
- Nie. - Mam dość…
tego gościa stojącego w cieniu.
- W cieniu? - Czającego się.
- Czającego się? - Tak, czaisz się.
I czekasz, by rozwalić małżeństwo trwające pół wieku.
Wybacz, że umarłem za kraj.
- Byłeś w Korei. - Coś ty powiedział?
Nie szturmowałeś plaż Normandii.
- Co robisz? - Ty zacząłeś.
Hej! Przestańcie!
- Oddaj mu, Larry. - Dość!
- Przyłożę ci! - Tak!
Przestańcie! Okej?
Zrobimy tak!
Więc…
rzućcie monetą o to, kto będzie pierwszy.
Nie.
Inny facet nie będzie spotykał się z moją żoną.
Trzeba było się nie żenić z czyjąś żoną.
Chłopcy!
Kto będzie pierwszy?
Mam monetę.
O cholera.
- To precelek? - Nie.
- Boże. - Wciąż jesz precle.
- Tak. Wyluzujcie. - Dawaj.
Orzeł czy reszka?
Orzeł.
Kolejny przystanek: Świat Gór 312.
- Co? - Ja…
- zapomniałam, jaki jesteś przystojny. - Byliśmy bardzo atrakcyjną parą.
Daj spokój. Wszyscy…
Wszyscy zakładali, że zaszłam w ciążę i musisz się ze mną ożenić.
Moja matka była wściekła,
gdy temu zaprzeczyłam, bo…
Bo chciała mieć ładne wnuki.
- Moje dzieci nie są brzydkie. - Na pewno są atrakcyjne.
Nie żeby mnie to obchodziło.
Nie zakładałam.
Bo nie interesuję się atrakcyjnymi dziećmi.
Nie, ja też nie.
Tak.
W ogóle dziećmi.
Dobrze.
To dobrze.
Pamiętam, że niebo było bardziej niebieskie.
Zawsze miało taki odcień?
W zasadzie tak.
Ta chmura się porusza?
Tak.
Chmury się ruszają.
Tak to sobie wyobrażałaś?
Jest idealnie.
O rety. Okej.
Okej.
Nie umrę drugi raz.
Nie umrzesz drugi raz.
Okej.
W porządku?
- Tak. - Tak?
Nie wiedzieliśmy, gdzie wyrzucać śmieci.
Nie wiedzieliśmy, że mają miejsce, gdzie nie dostają się niedźwiedzie.
Jest zimna. Zawsze była taka zimna?
Jest zimna.
Chodźmy gdzieś, gdzie jest ciepło, co?
Nie podoba mi się, że Luke mówi, że zginął na wojnie.
Larry, on zginął na wojnie.
Wiem, ale chodzi o to, jak to mówi. Jakby był jakimś celebrytą.
Przestańmy się sprzeczać o jego bohaterstwo,
bo to nie jest nasz najsilniejszy argument.
Problem w tym, że Luke zawsze był wspomnieniem.
Nie wiem, jak rywalizować ze wspomnieniem.
Wszyscy jesteśmy tylko zbiorem wspomnień.
To smutne. Nie podoba mi się to.
Rzecz w tym, że musisz jej przypomnieć,
dlaczego się w tobie zakochała.
Szczerze mówiąc…
nie wiem dlaczego.
To musisz to odkryć. I to szybko.
Muszę tu kogoś znaleźć.
Okej. Wreszcie jakieś postępy.
Mojej wnuczce Charlotte by się tu podobało.
Uwielbia przygody.
Jej matka podobnie.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Na pewno za tobą tęskni.
To w porządku? Mówienie o…
- Okej. - Tak.
- Nie jesteś zły? - Za co?
To prawie 70 lat.
Wzięłam ślub po dwóch latach, a ty czekałeś 67.
Sześćdziesiąt siedem lat.
Tak.
Gdy na szali jest wieczność, długość jednego życia to nic wielkiego.
Jezu, jesteś idealny.
Nie jestem.
Tak mówią ludzie idealni.
Dobra. Nie cierpię słuchać o dzieciach
i wnukach, i o ich dzieciach. Okej?
Nie chodzi o to, że ich nie cierpię.
Okej.
Ale dobija mnie to, że tego z tobą nie przeżyłem.
Cieszę się, że ty tak.
Że byłaś szczęśliwa.
Chodziłam do portu i czekałam, aż wrócisz.
Patrzyłam, jak żołnierze schodzą na brzeg,
bo byłam pewna, że się pomylili.
- Że będziesz wśród nich. - Joan.
Siedziałam tam, patrzyłam i czekałam.
Ja…
Czekałam na ciebie, Luke.
Tak.
Hej.
Chodź ze mną.
Gdybym nie była martwa, bałabym się, że mnie zabijesz.
ARCHIWUM
- Ufasz mi? - Pewnie.
Chodź.
Dzień dobry, panie Fenwick.
Wystarczy Fenwick.
Jasne. Nigdy tu nie byliśmy…
Indywidualny czy grupowy?
- Grupowy. - Nie dotykajcie eksponatów.
Pamiętajcie, że nie są prawdziwe.
Nie odpowiadamy za traumy emocjonalne. Miłego ponownego przeżywania.
Gotowa?
Na co?
Każda wieczność je ma.
Nazywamy je tunelami archiwum.
To znaczy?
Nie wiem. Nie byłem jeszcze w wieczności.
Przekonamy się razem.
Jak ci na imię?
- Tak, tobie. - Jestem Joan.
Tak.
- A tobie? - Luke.
Miło cię poznać, Luke.
- Luke. - Joan to ładne imię.
Nie widziałem cię tu.
Dopiero co się przeprowadziłam.
Mieszkam za rogiem. Briar…
Briar Cliff?
Chodź.
- Stresowałem się. Spójrz. - Nie to mówię…
I spójrz na siebie.
Joan, bardzo cię kocham.
Chodź.
O nie. Nie.
Nie. Luke, chodź.
- Nie żałujemy sobie, co? - Hej.
Przestań!
Nie chcę tego oglądać.
Kocham cię.
Najgorszy dzień mojego życia.
Luke.
Tak bardzo tęskniłam.
Tak.
Chodźmy już.
Luke, proszę.
Nie pamiętam tego.
- Nie musisz tego oglądać. - Co on robi w naszym porcie?
Możemy już iść?
Proszę…
Boże, Luke. Proszę.
Wyjdziesz za mnie?
Oczywiście.
Czerpie korzyści z jej śmierci. To samolubne.
- Skoro tak twierdzisz. Kim jest Karen? - To nasza sąsiadka.
Najstarsza członkini Wspólnoty mieszkaniowej Oakdale.
I nie da o tym zapomnieć.
Zostawiała mi na drzwiach karteczki.
- Pasywno-agresywne zagrywki. - Okej. To tu.
- Zrób mi miejsce. - Wybacz.
Larry, słyszałam o preclach.
Karen. Wciąż jesteś stara.
Teraz mam 72 lata. Wielkie dzięki.
Tak, nie.
Wybacz, to dziwny wiek na bycie najszczęśliwszym.
- Pamiętasz, kiedy umarł Jim? - Byłaś szczęśliwa,
- gdy umarł twój mąż? - Jim był kochany.
Tego lata, gdy z przyjaciółką pojechałam na obóz garncarski…
Tak.
Z Barb byłyśmy kochankami.
Nie…
Przez trzy miesiące byłam lesbijką i było wspaniale.
Ale potem wróciłam do dzieci i wnuków,
grupy parafialnej, i schowałam się do starej, smutnej szafy.
To tłumaczy, czemu byłaś wredna.
Nie. Po prostu cię nie lubiłam.
Jasne.
Ostatecznie zmieniłam zdanie.
Z czasem da się do ciebie przekonać.
Myślę sobie…
Świat Paryża.
To Paryż lat 60., ale mówią po angielsku z akcentem.
I mają prawa obywatelskie.
Zakładam, że czekasz na Joan.
Już tu jest.
Gówniany tydzień dla Oakdale.
- Dokąd się udajecie? - To skomplikowane.
Jesteś gejem?
- To byłoby prostsze. - No proszę.
Chyba czujesz się niekomfortowo.
- Gorąco mi. - Zastanów się.
Najgorsze już ci się przytrafiło.
Chciałby.
- Mów. - Oto co się stało.
Przyszedłem tu o coś spytać
i, cholera, zadam to pytanie.
To pytaj.
Karen, czy Joan kiedyś wspominała…
Dlaczego się we mnie zakochała?
Powiedz coś.
- Cokolwiek. Powiedz cokolwiek. - Cóż…
Cokolwiek.
Nie wiem. Tak po prostu.
Nie sądziłam, że będzie szczęśliwa po śmierci Luke’a,
ale ją uszczęśliwiałeś.
Twoje życie kręciło się wokół niej.
To za mało?
Luke tu jest.
Jej Luke?
Był taki przystojny.
Udawałam, że się w nim podkochuję.
- Ale tak nie było. - Bo jesteś lesbijką?
Właśnie.
Ale rety.
Był idealny.
Posłuchaj.
Nikt nie jest idealny.
Nikt nie jest idealny!
- Nie bądź taki! - Nikt nie jest idealny!
- Luke, uspokój się. - A co?
Gdybyś…
Zastanów się, to był jego sposób, by powiedzieć,
że wie, że zawsze będziesz częścią mnie.
Daj spokój. Tak się wślizgnął.
Manipulując i wykorzystując twoją żałobę.
- Nie. - Co za pijawka.
To nie tak, okej?
Odszedłeś.
Nie odszedłem. Umarłem.
Zgodziłabyś się, gdybyś wciąż przeżywała żałobę?
Nigdy nie przestałam jej przeżywać.
Zgodziłabyś się?
Larry! Posłuchaj.
Kibicuję ci, ale to nie jest dobry sposób.
Tu nie chodzi o niego, a o ciebie i Joan.
O kobietę, którą kochałeś 65 pięknych lat
i której dawałeś szczęście.
Chodzi o to, byś pokazał tej kobiecie,
że chcesz spędzić z nią wieczność, robiąc to samo.
Czy to ją uszczęśliwi?
- Spoko. - Co za dziwak
nie zamyka drzwi?
- Może nie ma nic do ukrycia. - Każdy ma coś do ukrycia.
To lekka przesada.
Trudno tu nie stracić poczucia czasu.
To bardzo praktyczne.
Larry, daj spokój.
Czy ideał ogląda coś takiego?
Nigdy nie oglądałeś porno?
A to? Spójrz na te numery.
- Tak, to numery. - Na tym jest szminka.
Czyli się całują.
Tak, minęło 67 lat. Co ty byś zrobił?
Larry, daj spokój. Wystarczy. Przesadzasz.
Tak. Co ja wyprawiam? Chodźmy.
- Chodźmy. - Co do…
Ty cholerna żmijo.
Czyli randka nie poszła za dobrze, co?
Wykorzystałeś ją.
O czym ty mówisz?
Wykorzystałeś mnie w swoich zaręczynach.
Wykorzystałeś moją śmierć, by się zbliżyć.
- Nie muszę tego słuchać. - Czułem się okropnie.
Chciałem, żeby kogoś sobie znalazła.
Tak, jasne.
Byłoby jej lepiej samej niż z tobą.
Próbowałam.
Farba do włosów?
Przestań!
Mój nos!
Odczep się!
- Odwal się! - Ty się odwal.
To wszystko? Tylko na to was stać?
Nie oszukałem cię, Luke.
Nawet cię nie znałem.
Czemu oświadczyłeś się w porcie?
Larry.
Specjaliści od urazów proszeni na Stację 145.
Katastrofa samolotu.
- Znajdźmy ciche miejsce. - Boże.
ŚWIAT BROMANSU ZACHĘCAMY DO CZUCIA
Ostatnie wezwanie do Świata Liceum.
Co jest nie tak z tymi wiecznościami?
Niektóre są pełne.
Inne już niemodne.
Niektóre nie były poprawne politycznie jak na dzisiejsze standardy.
ŚWIAT MARKSISTÓW ŚWIAT KLAUNÓW
Co się stało z ludźmi, którzy tam byli?
Wciąż tam są i żyją swoim życie pozagrobowym.
Rozumiem.
O Boże.
Nie wiem, co robić.
Całe życie martwiłaś się o innych.
Teraz zdecyduj, co jest najlepsze dla ciebie.
Niech zgadnę.
Luke jest najlepszy.
Chcę, żebyś wybrała Luke’a, bo to życie, którego nie przeżyłaś.
Wieczność to długo na odczuwanie żalu.
Ale to twoja decyzja.
Boże. A jeśli nie wiem, co wybrać?
Musisz podjąć jakąś decyzję.
Przykro mi.
Baw się dobrze jutro na plaży.
W końcu to raj.
Nie sądziłem, że będzie tłok.
- Nie szkodzi. - To popularna wieczność.
Ciekawe, czy dostaniemy parasol.
Wydawałoby się, że powinni je rozdawać. I leżaki.
Co za widok.
Byłaś taka piękna, skarbie.
To znaczy, jesteś piękna.
Zawsze byłaś piękna
- i nigdy nie przestałaś. - Rozumiem, co masz na myśli.
Masz rację. To byłyby fajne wakacje.
Nie musimy być tutaj.
Jeśli chcesz inną wieczność, możemy…
Możemy nawet lecieć w kosmos.
O ile Luke nie poleci z nami.
Ty też nieźle wyglądasz.
Fore!
Tak się mówi w golfie.
Larry, to dziecko.
Pewnie ma 90 lat.
Umarłem, gdy miałem dziewięć lat.
- Okej. - Potrącenie.
Przynajmniej szybko.
Nie było szybko.
To była bardzo powolna śmierć.
Skarbie, chodźmy stąd.
Okej.
Jak minął mój pogrzeb?
Przyzwoita frekwencja?
Tak, spodobałby ci się.
Serio?
Udawałbyś, że ci się nie podoba, ale było miło.
Zach przemawiał.
Usiłował być zabawny?
Tak. Usiłował. Ale był uroczy.
Dzieci były zdruzgotane.
Kto najbardziej?
Nie powiem.
Przykro mi, że mnie nie było, gdy…
No wiesz.
Tak, ale czekałeś na mnie, gdy tu trafiłam.
Dzieci się ucieszą, że jesteśmy razem.
Larry.
Musisz zrozumieć, że jestem w trudnej sytuacji.
Nie. Nie rozumiem.
Rozumiem, że kochałaś Luke’a.
W dziewiątej klasie kochałem Sally Daniels.
To nie było dziecięce zauroczenie. Był moim mężem.
Tak, ale zbudowaliśmy razem życie, a teraz chcesz to zaprzepaścić.
Nie miałam szansy rozpocząć życia z Lukiem…
- Boże, czekał 67 lat… - Tak, 67 lat.
Rozumiem. Zrobiłbym to samo.
Wiedziałeś, że byłam blisko.
Czekałbym tyle, ile bym musiał.
Naprawdę.
Robi się późno. Wracajmy, dobrze?
Jesteś idiotą, Larry.
Okej, zaczekaj.
Czekam.
- Przenieś środek ciężkości. - Okej.
- Nie zrób sobie krzywdy. - Przewrócisz nas.
Nie mogę cię zapomnieć
Wiąże się z tobą wiele wspomnień
Nie mogę cię zapomnieć
Zawsze będę cię kochać
Kiedyś byliśmy szczęśliwi
Byliśmy tacy beztroscy
Chcę zobaczyć dzieci.
Jeden zły krok w tym miejscu
i utkniesz w najgorszym koszmarze.
Zapomnijmy o tym. Pomyślałam, że będzie fajnie.
Wiem. Próbuję cię chronić.
Nie, chronisz siebie.
Co boisz się zobaczyć?
Nieważne. W porządku.
- Nie wiesz, co… - Nie ma sprawy.
Co się tam stanie.
Czekaj. Joan…
Wyglądają na nieszczęśliwych.
Pamiętasz naszą pierwszą randkę?
Kapeć.
Pamiętasz, co powiedziałeś, gdy zjechaliśmy?
„To idealne miejsce, by złapać gumę.
Szerokie pobocze, piękny dzień, spokojna droga”.
Póki nie zauważyłem, że nie mam zapasu.
Nie powiedziałeś mi o tym.
Wtedy wydawałaś się zupełnie załamana.
Czułem, że dla ciebie muszę być silny.
Chciałem wszystko naprawić.
Łącznie z tą przebitą oponą.
I wszystko naprawiłeś.
Mieliśmy wspaniałe życie.
Chodź tu.
Nieważne, dokąd trafimy.
O ile będziemy razem.
Okej.
- Co się dzieje? - Co…
Co wy…
- Posłuchajmy, co Luke chce powiedzieć. - Przykro mi, Larry.
Po tym, jak Larry włamał się do mojego pokoju…
- Po czym? - Drzwi były otwarte.
- Doprawdy? - Jezu, Larry.
- To nic takiego. - Co to jest?
- Czyń honory. - Mogę to wy…
- Wytłumaczę to. - Brzmi gorzej, niż jest.
- „Droga Jo…” Nie. - Daj mi to.
Nie róbmy tego teraz.
- Daj mi… - Chcę, byś poznała
- prawdę o tym człowieku. - Daj mi mówić.
Płaszcz się.
Wiem, ale to jest wyrwane z kontekstu.
Zgadza się.
Mówiłeś, że…
zaczekałbyś tyle, ile by było trzeba,
ale nie wytrzymałeś tygodnia?
Zaczekałbym. Ja…
Chciałem zorganizować wieczność…
I zakładałeś, że cię znajdę?
Tak, bo jesteś moją żoną.
Wybacz, ale miałeś zamiar podstępem przenieść mnie do wieczności?
Nie. To nie był żaden podstęp.
Myślałem, że postępuję słusznie.
Boże. I pomyśleć, że się tym zamartwiałam.
A ty, ty…
Boże, jesteś takim egoistą!
- Ja? - Tak.
Ty jesteś egoistką,
bo stoisz przed bufetem złożonym z…
mężczyzn.
I jestem pewien, że już się przespałaś z Panem Idealnym.
- Nie jestem idealny. - A jednak nie.
Ale wiesz co?
Tak, myślałam o tym.
Kto by nie chciał przeżyć takiej ognistej miłości?
- Tak jest. - Nie.
Czyli wszyscy mieli rację.
Odnośnie do czego?
Że nigdy nie kochałaś mnie, tak jak kochałaś jego.
Że byłem tylko nagrodą pocieszenia.
Cóż…
Wiem, że by mnie nie okłamał.
- Doprawdy? - Tak.
Wiesz, że farbuje włosy?
I wiesz, że ma niepokojąco dużą kolekcję porno?
Jezu Chryste, Larry.
Wiem o Playboyach w garażu.
Powiedz jej o podstawkach.
Tak, i podstawki.
Ma koszyk podstawek z numerami różnych pań.
Okej… O czym on mówi?
O czym? O włamaniu.
Nie, widzisz? Jest bardzo…
- Jest cwany. - Tak?
To żmija i celowo mówi niejasno.
Tak jak mówił o „wojnie”.
Zignoruj ich. Jesteś idealny.
- Jest niepoczytalny. - Nic ci nie jest?
Nie jestem idealny, okej? Tak, farbuję włosy.
I tak, przespałem się z kilkoma kobietami w ciągu 60 lat.
Okej. To zrozumiałe.
I z jednym gościem. Jednym.
- Nie kłam. - Z dwoma.
Żeby sprawdzić, jak to jest.
I jakieś 30 lat temu miałem fazę na BDSM…
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Ja też.
To nie dla mnie.
Nie oczekiwałam, że będziesz księdzem…
Przed śmiercią zacząłem łysieć. Zaczesuję to.
Ty mówisz, że jestem idealny, wy to mówicie,
wszyscy to powtarzają. Nie jestem idealny. Nikt nie jest.
Wreszcie. Dziękuję.
Ale czekałem.
Czekałem na ciebie, Joanie.
Powinien stracić punkty za seks.
Boże, to nie są zawody.
- Są! - Skarbie.
- To są zawody. - Zdecydowanie.
- Dlatego tu jesteśmy. - Posłuchaj, Joan.
Mam dość tych gierek. Musisz wybrać mnie albo jego.
Musisz podjąć decyzję.
- Który z nas? - Kto?
Musisz wybrać jednego z nas.
Dajmy mojej klientce czas do namysłu.
Chodźmy na spacer. Niech odetchnie.
Chodźmy na drinka.
Drink brzmi dobrze.
Byle mocnego.
Boże.
Tak?
Słyszałam, że też nie żyjesz.
Kochanie…
Nic więcej nie zrobimy. Teraz to zależy od niej.
Mogę?
Zrelaksuj się i przestań o nich myśleć.
Zasługujemy na to.
Wiesz, co jest zabawne w byciu tutaj?
Znałaś mnie, gdy byłam z każdym z nich.
Na litość boską, Joan.
- Pij. - Robi się.
- Mam toast. Za Koreę. - Masz rację.
Nakręcono o niej za mało filmów.
Poza M*A*S*H.
Czym jest M*A*S*H?
Stary, musisz obejrzeć M*A*S*H.
Wybieram Luke’a.
- Okej. - Nie.
Larry’ego.
Larry’ego. Okej.
Boże, co za gówno!
Przepraszam.
WRESZCIE MOŻESZ DOTKNĄĆ URANA ŚWIAT KOSMOSU
- Nie łysiejesz. - Co ty gadasz?
Nie. To…
Przejdzie jako dodatkowy wir włosów.
Doceniam to.
Ty też jesteś przystojny.
Nie musisz tak mówić.
Ciacho z ciebie. Jesteś taki tajemniczy.
Jakbyś myślał o poważnych sprawach. Kobietom się to podoba.
Serio? Bo o nich nie myślę.
Nie żyję, a nie pomyślałem o sensie życia.
Powiedzieli, że to koniec i uznałem, że to ma sens.
Jesteś bystry. Nie myśl za dużo.
Wiesz, kim jesteś, wiesz, czego chcesz i po to idziesz.
Gdy zaczniesz myśleć o możliwościach,
nigdy nie ruszysz się z miejsca.
- Ona na ciebie nie zasługuje. - Ani na ciebie.
Jesteś bystry, przystojny i jesteś bohaterem wojennym.
A ty dałeś jej dzieci.
- Tak. - Pewnie się nimi opiekowałeś.
- Tak. - Zdrowie.
Najpierw chodziło o mnie i Luke’a.
Potem o mnie i Larry’ego.
- Do tego doszły dzieci. - Rozważacie tę wieczność?
I jeszcze praca. Ale teraz chodzi o mnie.
I…
Jesteś martwa.
- Jezu, Karen. - Przeżyłaś swoje życie
i jesteś martwa.
Nikomu nie jesteś nic winna.
Może powinniście zacząć od nowa.
Inni ludzie są zainteresowani i myślę…
Mniej tego, a więcej tego.
Dziękuję, skarbie.
- Dziękuję. - Możesz iść.
Rzecz w tym…
- Ona… - Jest idealna.
Jest idealna.
Chodź tu.
TO MOŻESZ BYĆ TY ŚWIAT INFANTYLIZACJI
ŚWIAT NAPĘDZANY KONKURENCJĄ ŚWIAT KAPITALIZMU
Idę!
Czyżby bolała cię głowa?
Podjęłam decyzję.
Okej.
Zawołam twoich mężów.
Muszę wziąć prysznic.
Tak. Zdecydowanie.
Stresuję się. Stresujecie się?
Powinieneś się stresować. Ty też.
Ale nie bardziej niż inni.
Sytuacja jest stresująca.
- Szybko mówisz. - Stresujesz się?
Bo się stresuję.
Wy powinniście teraz srać pod siebie.
- Cicho. - Wybacz.
Moja klientka podjęła decyzję.
Miłość to więź silniejsza od śmierci.
Ale niektóre więzi są związane lepiej od innych.
Mamy wiązania jonowe i kowalencyjne.
Wiązać mogą oszczędności.
- I długi. - Okej. Wystarczy.
- Świetnie. Dzięki. - Dzięki.
Okej.
Larry.
Pierwszy poranek bez ciebie…
Marzyłam, by to był zły sen.
Czułam, jak przypalasz tost na dole.
Ja…
Słyszałam trzask drzwi z tyłu domu…
A nawet…
Rzucałam na ziemię poduszki tak…
tak jak ty to zawsze robiłeś…
Udawałam…
Już dobrze.
Zabawne jest to…
że czułam się tak już wcześniej.
Gdy…
Gdy zmarł Luke.
Nie mieliśmy szansy sprawdzić, dokąd nas zaprowadzi nasza miłość.
Ale dałeś mi wszystko, czego potrzebowałam w czasie, jaki mieliśmy.
Tak.
Więc…
Boże, miałam szczęście…
że miałam was obu, wiecie?
I może wszystko potoczyło się dokładnie tak, jak miało.
Co chcesz powiedzieć? Nie…
Mówię…
że wybieram…
Nie wybieram żadnego z was.
- Żadnego? - To żart?
Skrzywdzisz trzy osoby zamiast jednej?
To nigdy nie miała być jedna osoba.
Nie rozumiecie?
Ja i tak bym cierpiała.
Zbudowaliśmy razem życie.
Może piękno życia polega na tym…
że się kończy.
Wiecie? Może dlatego istnieje to wszystko.
Więc…
Nie wybieram żadnego z was.
Tak. Okej.
HALA WYSTAWOWA
ŚWIAT SURFINGU ŚWIAT TRENINGU
Po co to robimy? Czy my w ogóle pomagamy?
- Zmieniamy coś? - Oczywiście, że zmieniamy.
Irytujemy ich.
Dopiero co umarli.
Boją się.
Lepiej być zirytowanym niż przerażonym.
Prawda?
NASTĘPNY POCIĄG ŚWIAT PARYŻA 55
Jesteś pewna?
Tak, jestem pewna.
Chodźmy.
Miałeś rację. Moje zaręczyny dotyczyły ciebie.
Byłeś duchem, z którym nie mogłem się mierzyć.
Nie.
Masz pojęcie, jak ci zazdroszczę?
Żyłeś z nią.
Byłeś ostatnią osobą, którą zobaczyłem przed śmiercią.
Jak to?
Jadłem precla, a moja prawnuczka…
- Charlotte? - Tak.
Pokazała mi zdjęcie z waszego ślubu.
I zacząłem się dławić.
Przyznaję, nie jesteś taki, jak się spodziewałem.
Za to ty jesteś.
Poza porno i farbowaniem włosów.
Jakieś pół roku przed śmiercią…
Zaczęły mi siwieć skronie, ale miałem to gdzieś.
Bo z Joan rozmawialiśmy o założeniu rodziny.
Mieliśmy przed sobą przyszłość.
To był mój najszczęśliwszy moment.
Mam 35 lat.
Joan była w ciąży z drugim dzieckiem i wyszliśmy na kolację.
Lekarz mówił nam o nowych badaniach,
według których w ciąży nie wolno pić.
Miałem kieliszek wina, a Joan wzięła łyka
i miała taki uśmieszek na twarzy.
Nie wiem, ale wtedy poczułem, że jesteśmy drużyną.
Wszystko dobrze?
Boże. Muszę iść.
Co się dzieje?
Twój KŻP wszystko wyjaśni.
Czym jest KŻP?
Pójdziemy do kawiarni nad Sekwaną, gdzie nieprawdziwy Sartre
i nieprawdziwy Camus się kłócą i gdzie mają wyśmienity pain au chocolat.
To Camus zawsze mówił o śmierci?
Bo teraz to trochę bez sensu.
Naprawdę?
Czytałam Sartre dla początkujących.
Jak to się wymawia?
- Sar… Sartre. - Sartre.
I…
Co tu robi Larry?
Ja…
- Proszę, Larry. Podjęłam decyzję, okej? - Tak.
- Tak będzie najlepiej. - Masz inną fryzurę.
- Okej. Dziękuję. - Nie.
Nie miałaś takiej, gdy byliśmy razem.
Nie. Obcięłam włosy po…
Do twarzy ci w niej.
Larry.
Powinnaś wybrać Luke’a.
Okej? Zasługujesz na taką miłość, skarbie.
Taką ognistą.
Byłam z tobą szczęśliwa.
Wiem, ale z nim byłaś szczęśliwsza.
- Nie szkodzi. - Ale co z tobą?
Będę się wygrzewał na słońcu.
Jestem szczęśliwy, gdy ty jesteś szczęśliwa.
Ale musisz być szczęśliwa.
Larry.
Okej.
Lepiej powiedz o tym Karen.
Okej.
- Okej. - To dobra decyzja.
ŚWIAT PLAŻ
Drzwi pociągu zamykają się za 30 minut.
Nie obnośmy się przed nim z naszą miłością.
On nie ma nikogo.
- Hej. - Cześć.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
Nie żywisz urazy, prawda?
Przez chwilę myślałem, że wygrasz.
Dzięki.
Co to ma być? Jesteście razem?
- Tak. - Chcemy spróbować.
Dobrze.
Pokazałeś nam, że życie bez kogoś jest doliną rozpaczy.
- Co? - Przepraszam.
- Okej. - Daj nam chwilę.
Tak. Już za tobą tęsknię.
Boże.
Chcesz?
Muszę przyznać, że jestem z ciebie dumna.
Postępujesz właściwie.
Czuję się okropnie.
Tak. To się zdarza.
Czasem to okropne uczucie.
Nie powiedziałaś mi, dlaczego tu zostałaś.
Przybycie tutaj…
Powiem tylko, że to była dla mnie poprawa sytuacji.
Mogę pomagać zagubionym duszom odnajdywać szczęście.
A to daje mi poczucie celu.
Ale po jakimś czasie przestaje cię obchodzić, co jest dla nich najlepsze.
Przepychasz ich dalej
i upewniasz się, że kontynuują życie pozagrobowe.
Ciągła sprzedaż.
Ale wtedy pojawiłeś się ty.
Ze swoją zwykłą niezwykłą miłością.
I to mi przypomniało, czemu wybrałam to miejsce.
Dziękuję ci za to, Larry.
Nie ma za co.
Więc…
wybrałeś swoją wieczność?
Chyba tak.
- Okej. Chodź. - Co?
- Chodź tu. - Boże. Nie.
Tak.
O rety.
Hej.
- Tak. - Nie tak źle, co?
Jest…
Uroczo.
Szlag.
Wypadek.
Starość. Rak.
- Wojna. - Wojna. Która?
- Pierwsza czy druga? - Korea.
Liczy się. Tak.
Dobra robota.
Dziękuję.
Bardzo cię kocham.
Bardzo.
- Hej. - Cześć.
Lubisz książki?
Tak. Jestem bibliotekarką.
Mogę w czymś pomóc?
Umiem czytać.
To jesteś we właściwym miejscu.
- A to co? - To Wielkie nadzieje Dickensa.
Dobra?
Nie czytałam jej.
Ale nie przepadam za Dickensem.
To kontrowersyjne.
Nie znoszę go.
Masz ładny śmiech.
Dziękuję.
- Jestem Joan. - Larry.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Okej.
- Tak. Wolno i spokojnie. - Okej.
Dobra robota, Joan.
Dzięki, Simon. Pieprz się.
- Jest dobrze. - Tak.
- Fajnie. - Chodźmy.
Okej.
Co to?
Kto to jest?
Jak to jest, że znowu robi kupę?
Ma cztery miesiące, a sra jak mężczyzna.
- Tak. - Mój chłopak.
- Skarbie. - Co to?
Śmierdzisz.
Janet, Connor. Connor, Janet.
- Zmarli podczas… - Imprezy ujawnienia płci dziecka.
- Tak. - Było mnóstwo krwi.
Lała się strumieniami.
Nie spodziewaliśmy się tego.
Chcieliśmy tylko zajrzeć.
Bum! Odstrzeliło nam głowy.
Uwielbiam, gdy to robisz.
ARCHIWUM POJEDYNCZY
Dziękuję, Fenwicku.
Nie chcesz iść? Spadł świeży śnieg.
Mam dość śniegu po wczoraj.
- Wystarczy mi. - Na pewno?
- Baw się dobrze. - Okej. Buziak.
- Okej. - Kocham cię.
- Ja ciebie też. Pa. - Pa.
Słodko.
Na pewno?
Ludzie umierają na takich imprezach. Widziałem w internecie.
- To ujawnienie płci dziecka. - Zabójcze i głupie.
Niech się bawią.
Rozumiem usunięcie elementu zaskoczenia…
ale impreza jest zbędna.
Niespodzianki są jedną z radości mojego życia.
Pamiętasz, gdy myślałeś, że Zach będzie dziewczynką?
Byle okazja i już impreza.
- Nie lubisz imprez. - Wydarzenie.
Nie. Nienawidzisz się bawić.
Impreza na ukończenie przedszkola.
Jeszcze niczego nie osiągnąłeś.
Możemy się po prostu dobrze bawić?
- Do zobaczenia jutro. - Posłuchaj.
To niezdrowe, że ciągle tu wracasz.
Musisz zostawić to za sobą.
BILETY
Jest idealnie, co?
Wszystko dobrze?
Tak.
- Tak? - Trochę mi zimno.
Chodź tu.
Zarezerwowałem nam lot balonem.
W dziewiątce jest nowa para.
Myślę, że… Będą świetnymi partnerami do debla.
Wybuchnę, jeśli poznam jeszcze kogoś nowego.
I na co będziesz narzekać?
- Co? - Daj spokój, uwielbiasz narzekać.
To nie jest coś, co ludzie lubią.
Dobrze się czujesz?
Popełniłam błąd.
Znowu zgubiłaś narty?
Nie. Ja…
Popełniłam błąd, że przyjechałam tu z tobą.
Okej.
Co zrobiłem źle?
Nic. Jesteś idealny. Powiesz, że nie, ale jesteś.
Jesteś miły, odważny i bystry. Dlatego wiem.
Czekałem na to tyle lat.
Na to.
Nie możesz się tym cieszyć? Dosłownie jesteśmy w raju.
Przykro mi, że nie zrozumiałam tego wcześniej.
Myślę, że…
- zagubiłam się w tym wszystkim. - Co…
Może w życiu by nam się udało.
Wiesz? A może nie.
Ale nie mogę udawać, że mój świat nie istniał bez ciebie.
Nie proszę cię o to. Nigdy o to nie prosiłem.
- Ja niczego nie ukrywam. - Co to ma znaczyć?
Codziennie zagryzam zęby, żebyś mogła iść do cholernego tunelu.
Razem byliśmy najszczęśliwsi.
Tak. Oczywiście.
To była młodzieńcza miłość.
Miłość bez kredytu hipotecznego, pracy czy dzieci.
To miłość, którą odczuwasz, nim poznasz, co to strata.
Była wszystkim, ale…
Miłość to nie jedna szczęśliwa chwila. To miliony chwil.
To sprzeczki w samochodzie i wspieranie się w razie potrzeby,
to rozwijanie się razem i opiekowanie się sobą nawzajem.
Teraz możemy się rozwijać i sobą opiekować.
Luke, szczerze.
Jestem taka, jak w twoich wspomnieniach?
Czekałeś tak długo w tym sztucznym miejscu,
ale to jest prawdziwe.
Żyjesz tu i…
Daję ci pozwolenie. Żyj beze mnie.
Dajesz mi pozwolenie?
- Pozwolenie? - Okej, przepraszam.
- Przesadziłam. - Dziękuję, wasza wysokość.
Jestem uniżonym sługą.
- Dziękuję za pozwolenie. - Przepraszam.
To nie fair.
Wiem.
Ale…
Muszę wrócić.
Oszalałaś?
Znajdą cię, gdy tylko przejdziesz przez czerwone drzwi.
Trafisz do otchłani.
Muszę spróbować.
Nie musisz. Możesz zostać ze mną.
Proszę, zostań.
Przykro mi.
Naprawdę cię kocham.
Okej.
Ręce do góry, Fenwick. Dawaj klucze. Dasz radę, Joanie.
Tak. Ręce do góry.
Ręce do góry, Fenny.
Gotowy na śmierć, Fenny? Mam cię zaszlachtować?
Boże.
To taki miły facet.
Chyba że zrobię… Okej. Tak.
To się nie uda.
To znaczy…
może się uda.
Nie wierzę, że to robię.
Ktoś musi odwrócić uwagę.
Luke…
Tak mi przykro.
Tak.
Wiem.
Pamiętasz, że grałem w teatrze?
ARCHIWUM WEJŚCIE – WYJŚCIE
Proszę nie dotykać eksponatów. Nie są prawdziwe.
Odeszła.
- Dlaczego? - Kolego.
Wiem, że ci ciężko.
Wiem.
Ale będzie lepiej.
Już dobrze. Tak jest. Wyrzuć to z siebie.
Wyrzuć to wszystko z siebie.
Okej? Już dobrze.
Masz ciężki dzień, ale jutro będzie nowy.
Ale jutro będzie nowy?
- Zgadza się. Okej. - Dobrze.
Musiałem się wypłakać.
Tak, rozumiem.
- Pamiętam, gdy mnie rzuciła… - Dzięki.
Wejdę sobie na małe wspominki.
Nie wziąłeś biletu.
Muszę przestać tyle ludziom dawać.
Pośpiesz się.
Tak.
Do widzenia, Luke.
Do widzenia, Joan.
Tak.
ZAKAZ WSTĘPU
- To był ostatni raz, obiecuję. - Nie.
Możesz się uspokoić? Porozmawiajmy.
- Nie każ mi się uspokoić. - Tam jest!
Nie ruszaj się!
Nie zabierzesz mi dziecka!
- Chodź tu! - Zatrzymać ją!
Nienawidzę cię!
…mnie tak traktować?
- A jeśli będę w ciąży? - Wszystko będzie dobrze.
Czek został odrzucony.
Proszę.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Nie ma dokąd uciec!
- Przykro nam. - Nie.
No dalej! Szybko!
Stój!
Szlag.
Jezu, Larry.
Nie chcę znowu o tym rozmawiać.
Nie porównuję cię do niego.
Nigdy cię do niego nie porównywałam!
To poniżające.
- Dłużej tak nie mogę. - Stać!
Ona o nim wspomniała. Co miałam powiedzieć?
Rozumiem. Nie lubi mnie.
- Powiedziała… - Przekona się.
- „Nie lubię go”. - Przekona się.
Świetnie. Przekona się do mnie.
Na górze!
Larry.
Szybko!
Łapcie ją!
Okej.
Opóźnienie pociągu na peronie 186.
Uciekinierka na torach.
Przepraszam. Cześć.
Muszę wiedzieć, do której wieczności udał się Larry Cutler.
Proszę pani, było 425 000 Larrych Cutlerów.
Może pani sprecyzować?
POSZUKIWANA: JOAN CUTLER
Kurka.
Uciekinierka. Proszę nie podchodzić.
Przepraszam.
O Boże.
ŚWIAT CELEBRYTÓW
Sporo się nad tym zastanawiałam
i może weźmy pod uwagę poliamorię.
Nie ogarniam wielu zadań naraz.
- Co? - Jestem monogamistą.
Dopraw…
- Boże. - Patrz, dokąd idziesz.
Tutaj.
Wiedzieliście uciekającą kobietę?
- Nie. - Pobiegła tam.
- Dzięki. Chodź. - Tak.
Powodzenia.
Szybko.
Joan.
Ale z ciebie romantyk.
Zaprowadzimy ją do jednej z nieużywanych wieczności.
Nie rasistowskiej. Będziesz bezpieczna.
- Ochrona ich nie sprawdza. - Dokąd się udał?
Kto?
Gdzie jest Larry?
O Boże, wiedziałam.
Gdzie on jest?
To przytłaczające, co?
Daje w kość.
Tak.
Wiem, gdzie możesz się zrelaksować.
Daj spokój, Marge. Znasz zasady.
Próbuję tylko pomóc.
Teraz wiem, czego chcę.
Pokażę ci moją wieczność.
Jest zaraz za rogiem.
Słyszałaś panią.
Wolałam poprzedniego barmana.
Wyglądasz, jakbyś chciała się napić.
Tak.
Nie odszedłeś.
Nie.
Piach wszędzie włazi.
Okazuje się, że zimno to zimno.
- Chodzi o ciebie? - Tak.
Jestem poszukiwana.
Dokąd się udasz?
Znam pewne miejsce.
Może być niebezpiecznie.
Kiedy wyruszamy?
Wygląda jak Oakdale.
Idealnie.
Napisy: Agnieszka Otawska