Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
JEDYNKA Z PLUSEM
Pogadajmy o planach.
Wszystko, co kochasz,
każda fajna rzecz
została najpierw zaplanowana.
Na tej tablicy widać mój plan.
Rozpisałem szczegółowo całe moje życie,
rok po roku, kolejne cele.
Tak robię.
Planuję.
I wszystko mi wychodzi.
Chyba, że nie.
Ted!
Wstawaj, Ted. Szybko.
Gdzie ja mam spodnie?
Nie ma czasu. Wstawaj.
- Moje gacie! - Zemsta!
Ruchy!
Ale spodnie!
Wiem, co myślicie.
Jak Ted Freeman, uczeń z wyróżnieniami,
z najwyższą średnią,
mógł skończyć tak?
Wszystko zaczęło się od testu SPLAT.
Egzamin kwalifikacyjno-poziomujący.
Najważniejszy ze wszystkich testów.
Decydujący o twojej przyszłości.
Klasyka.
Wszyscy się starają,
a was nic nie obchodzi.
Cześć, Penny.
Też cię miło widzieć.
Niech intelekt będzie waszym mieczem, a logika zbroją.
Nie wiem, czy ty zdasz, ale Ted powinien być mądrzejszy.
On się nie musi martwić, ma najlepsze stopnie w szkole.
A ty która jesteś?
Daj pomyśleć.
A, tak - druga. Jak zwykle.
Przestańcie gadać.
Springdale Magnet.
Brawo dla naszej maskotki - Sammy'ego.
Czujesz się jak w pułapce? Zestresowany?
Nie wiesz, co zrobić?
Magia jest dobra na wszystko.
Odrobina wiedzy, odpowiednie ruchy
i zobaczysz, że stres minie.
Śmieci na wejściu, śmieci na wyjściu.
Brawa dla Chada.
Niesamowity Chad.
No właśnie.
Widzieliście oprawę.
Dzieło geniuszki komputerowej, mojej cudownej córki Gertrude Neely.
Świetny materiał na przyjaciółkę!
Gertz!
Jak może wiecie, jestem dyrektor Neely.
Neely!
Dzięki.
Witam wszystkich na apelu i pokazie talentów.
W naszej szkole szczególnie cenimy
sztukę, przedmioty ścisłe i niekonwencjonalność.
Jednak żeby zdać,
musicie przejść SPLAT,
najważniejszy egzamin w gimnazjum.
Jutro napiszecie ten test.
Mam nadzieję, że dobrze się przygotowaliście.
Program naszej szkoły
zależy właśnie od wyników tego testu.
Jeśli się nie uda,
wielu z was będzie musiało wrócić do szkół rejonowych.
Wyobrażasz sobie?
Nie kumplowalibyśmy się.
Spójrzcie na mnie.
Nie chodziłam do szkoły talentów i proszę.
Ojciec pewnie wysłałby mnie do wojska.
Nieprawda.
Serio?
Nie tworzysz relacji z ludźmi.
Starasz się, wychodzisz za mąż, nic się nie udaje.
On cię zdradza.
Nieważne.
A teraz posłuchajcie, jak rozładować stres.
Pan Gary Garrie, nasz pedagog!
Witajcie.
Niezła mowa, co?
Widać, że pani dyrektor kocha program talentów.
Pokonała wielu świetnych kandydatów na tę posadę.
Nie możemy jej zawieść.
A teraz pogadajmy o stresie.
To słabe uczucie.
Zupełnie niefajne.
Kiepskie.
Totalnie do bani.
Trzeba znaleźć zdrowy sposób rozładowania stresu.
Wiecie jaki?
- Słucham. - Dżezowy flet.
- Nie. - Zawsze to samo.
Nie.
Nie?
- Mówiłam ci już. - Nikt tego nie lubi.
Dziękujemy panu Gary'emu.
Oddajmy teraz głos ochronie naszej szkoły.
Pan Terry Grimes.
Słuchajcie, łachudry.
Na pewno ktoś będzie tu chciał coś zbroić.
Ja jestem po to, żeby był spokój.
Od dzisiaj zero tolerancji dla nadużyć.
- Patrz. - Żadnych wybryków, figli, intryganctwa.
Teraz.
A szczególnie psikusów.
Freeman!
Piękny rozprysk.
Twój najlepszy plan.
Freeman!
PRZEGRYW
Nadużycie!
ZNOWU PORAŻKA? SZOK!
MÓZG I RĘCE
I co?
Osoba z filmiku nie kłamała.
Szokująca końcówka.
Wydalić ich. Szczególnie Freemana.
Wiem, że to on wrzucił.
I że to jego wybryk na scenie.
Zaraz, podobno winę trzeba udowodnić.
Chcesz coś powiedzieć, Cliff?
Właściwie, to tak.
Dlatego właśnie nie chcę,
żeby mój syn się kolegował z twoim.
Ted wymyśla psoty i wciąga w to Josha.
Nasi chłopcy się przyjaźnią.
Jak chcesz ich rozdzielić?
Nie dramtyzuj.
Twój syn potrzebuje dyscypliny.
Rozkaz! Tatko porucznik!
Wypraszam sobie.
- Obrażalski. - Nie.
Kupy nie robiłeś?
Mówimy "wypróżnienie”.
Numer dwa?
Wypróżniam się regularnie.
Grimes nic na nas nie ma.
Jesteśmy czyści. Przestępstwo idealne.
Tak, ale dajmy spokój z wygłupami.
Muszę dobrze napisać test, mam plan.
Życie to dżungla, nie zaplanujesz wszystkiego.
- Nieprawda. - Poza tym uwielbiamy wygłupy.
Ty planujesz, ja wykonuję.
Ty jesteś mózg, ja - ręce.
Ty też umiałbyś wymyślić żart.
A czerwone drzwi?
Czerwone drzwi.
Josh miał jeden pomysł.
Chciał, żeby to był najbardziej odrażający i epicki psikus.
Czekał na idealną ofiarę.
Powiesz mi, co tam jest?
Nie chcesz wiedzieć.
Na co się patrzycie?
Cholera. Musisz się tak skradać?
Wy robicie tak samo.
Czekamy, aż tata Josha skończy się drzeć na twoją mamę.
Już za chwilę, zatkajcie uszy.
Co?
Jest dziwna, nie słuchaj jej.
Panie Barker, Terry, słuchajcie.
Zgoda, takiego zachowania nie tolerujemy w Springdale.
I dobrze.
Ale to jest szkoła talentów.
Ted i Josh są nam potrzebni,
wnoszą ożywienie.
Co to ma znaczyć?
Josh i Ted są bezpieczni,
dopóki mają dobre stopnie.
Namaste.
Hej.
Jutro wielki dzień.
Tak, jak co dzień.
Wiesz, że nie we wszystkim musisz być najlepszy.
Dla mnie jesteś idealny.
Nie siedź za długo.
Dobrze.
Mama jest kochana, ale nie wiedziała wszystkiego.
Różnica między życiem z zasadami,
a porażką polega na trzymaniu się planu.
Jedna pomyłka może oznaczać katastrofę.
Wiem, że się denerwujecie.
Pamiętajcie, że jesteście klasą zdolniachów
w szkole dla wybranych.
Macie najlepsze wyniki.
Strzelcy wyborowi.
Dacie radę. Dobra.
Czas na SPLAT.
Każdy z was dostanie jedną kartę.
Nie zniszczcie jej.
Nie wierzę, że to mówię, ale nie jedzcie jej,
nie róbcie samolocików
ani gwiazdek ninji.
Nie poplamcie.
Głęboki wdech.
Gotowi?
Uwaga.
Start.
Gratulacje, Springdale.
Napisaliście SPLAT.
Wyniki podamy,
gdy pan Sneedermen wprowadzi je do systemu.
Prawda?
Z radością ogłaszam piątkową potańcówkę pod hasłem:
"Wypuszczamy parę”.
Wreszcie trochę zabawy.
Będzie to wydarzenie, na którym trzeba będzie zaprezentować
właściwy strój i przestrzegać zasad.
Ale bez obaw, sporządziłam 36-stronicowy
podręcznik właściwego zachowania.
Możecie go odebrać po drugiej długiej przerwie.
Wreszcie coś fajnego.
Nie chodzi o tańce, nikogo to nie kręci.
Wszyscy czekają na jedno.
Druga długa przerwa.
Już od dwóch lat mamy swój rytuał.
Najpierw myślałem,
że to legenda jak jakiś yeti.
Albo ściema na TikToku, że warto obejrzeć filmik do końca.
Ale to prawda.
On był prawdziwy,
Robbie Belcher.
Nie wiadomo, skąd się wziął.
Podobno go przeniesiono.
Inni mówią, że jest tu od zawsze.
Wiemy tylko, że codziennie na drugiej długiej przerwie
zjawia się, by przeprowadzić rytuał.
Dorośli mówią na to choroba albo alergia.
Ale my znamy prawdę.
Wiemy, że on ma dar.
Podobno śmierdzi tak potężnie, tak epicko,
że więdnie całe życie.
Wciąż to ma.
Prawda.
Musimy pogadać.
Teraz.
POKÓJ NAUCZYCIELSKI
Że co?
Jeden plus.
- Jak to? - Nie powinieneś filować przy drzwiach?
Mówisz, że koleś, który zawsze dostawał szóstki,
tak schrzanił test, że oberwał jedynkę?
Z plusem.
Jeszcze gorzej.
Pozostawia niesmak.
Josh, stój przy drzwiach.
Najpierw to obgadajmy.
Oceny mieli podać w przyszłym tygodniu. Skąd wiesz?
Jako pomocniczka mam dostęp do wielu rzeczy.
Czyli?
Do pokoju nauczycielskiego?
Racja. Mów dalej.
Pomagałam panu Sneedermanowi sczytywać odpowiedzi z testów.
Widziałam oceny.
I co?
Chciałam zobaczyć, czy poszło mi lepiej od Teda.
I podejrzałam jego wyniki.
Wiedziałem, że wzór wszelkich cnót jest tylko na pokaz.
To prywatne dane, nie wolno ci.
Kryć się.
Cześć, Penny.
Co tu robisz?
Przepraszam, potrzebowałam się wyciszyć.
Denerwuję się wynikami.
Dobrze cię rozumiem.
Na pewno dobrze ci poszło.
Jesteś świetną uczennicą.
Wyjaśnię.
Co za oszustka.
Totalnie omotała całą kadrę.
Dasz wiarę?
Pamiętam, jak siedziałaś z książką do trygonometrii
i poprawiałaś w niej pisownię.
Popełniłem błąd. Schrzaniłem. Wszystko przepadło.
Stary, nic się nie stało.
Zawsze masz plan.
Prawda?
Dlatego masz stać przy drzwiach.
Nic mu nie jest?
Pomyślmy, co teraz zrobić.
My? Obchodzi cię, że Ted dostał pałę?
Ja też.
W życiu nie dostałam tak złej oceny.
Nie wiem, co się stało.
Zaraz. Oboje nie zdaliście?
Nie kumam.
Josh ma rację. To statystycznie niemożliwe.
Ktoś się musiał pomylić.
Pewnie pan Sneedermen coś pokręcił w swoim starym komputerze.
Ten szrot jest starszy od niego.
Może. Tak czy siak, co robić?
Ktoś nam coś poradzi.
Ktoś z kadry, kto jest po naszej stronie.
Wiesz, że zawsze cię wspieram.
Zawsze.
Chodzisz do szkoły od dwóch lat
i nie masz przyjaciół?
Śmieci na wejściu, śmieci na wyjściu.
Widzisz? Ciągle siedzi w komputerach.
W jej wieku dzieci są skołowane.
Skoro nie chce ze mną gadać, musi znaleźć sobie przyjaciół.
Proponuję zdrową rozrywkę.
Tylko nie flet.
Nie. Nie.
Już nie wiem, co robić.
Może wyślę ją na obóz dla aspołecznych dzieciaków.
Musimy z panem porozmawiać. To pilne.
Czemu chcecie powtórzyć test?
Nie wiecie, jak wam poszło.
Martwimy się.
Przyda się plan B. Co nie?
Dokładnie.
Byłoby to możliwe,
gdyby przed wprowadzeniem do systemu,
wyniki zniknęły.
Rozumiem. A gdzie teraz są?
Czemu chcecie wiedzieć?
Jako uczniowie kochamy wiedzę.
Nie pójdzie na to.
Dobra, powiem wszystko.
Nie wierzę, że dał się podejść.
Wyniki są w archiwum na najstarszym komputerze świata,
własności pana Sneedermana,
najstarszego archiwisty na świecie.
Tylko jeden pokój jest zamknięty,
a klucz ma jedynie pan Sneederman.
Komputer jest tak stary,
że nie łączy się z Internetem,
nie da się go zawirusować ani zhakować.
Żeby skasować dane...
...trzeba zrobić to ręcznie, ale wiemy, że to się nie zdarzy.
Tak więc macie takie oceny, jakie dostaliście.
A jak nie zdałem?
Tego nie planowałem.
Przykro mi. Wszystkiego nie przewidzisz.
No to możemy się pakować.
Wracamy do starej budy.
Albo do wojska.
Jak się ma płaskostopie, to nie biorą.
Znacie kogoś od stóp?
Penny, muszę mieć listę wszystkich, którzy oblali test.
Dobrze...
Projekty są na stronach 27, 28 i 29.
Skopiuj i do roboty.
Czy mówisz to, co myślę?
Tak, mam plan.
Jedziemy do Kanady.
Nic z tych rzeczy.
Czemu tak mówisz?
Bo tam jest ładnie.
Nasze oceny muszą zniknąć.
Potrzeba nam ekipy.
Zaczęliśmy od zera.
- Ally raczej nie. - Może Thomas?
Thomas sam potrzebuje pomocy.
- A Bailey? - Nie.
Podobno kiedyś dostała tróję. Nie.
- Kto to w ogóle jest? - Nie wiem.
Odezwiemy się.
Nie ma opcji.
- Antonio. - Nie.
- Zabierz go stąd - Nie.
Skreśl Antonio.
Ekipa nie musiała być dobra we wszystkim.
Ale każdy z osobna musiał coś umieć.
Chad.
Może Gertz.
Jest trochę dziwna.
Ale zna się na komputerach, tego nam trzeba.
Prawda.
W krótkim czasie ogarnęliśmy ekipę.
Ja byłem mózgiem.
Josh jako ekspert w psikusach potrafił zbudować wszystko.
Penny, szpieg. Miała nauczycieli w kieszeni.
Niesamowity Chad, mistrz iluzji,
na pewno pisał test atramentem sympatycznym.
Gertz Neely, arcyprogramistka,
oblała test, żeby wkurzyć matkę.
Co robisz w łazience nauczycieli?
Uczniowie nie mogą tu wchodzić.
A do tego...
Cześć, kochanie.
Cześć, Terry, fajny image.
...córka dyrektorki.
Jesteś komputerowym geniuszem, ale masz się gdzie wykazać.
Pomożemy ci, ale chcemy coś w zamian.
Proszę.
Masz towar?
Nie potrzebujesz czerwonej kurtki.
Nie jest czerwona, to kolor razzmatazz.
Podczas występów zawsze taki noszę.
Za 92 dolce.
Rzeczy wielkie mają swoją cenę.
Co to za miejsce?
Pokłady kurzu. Konserwy. Jakiś kubeł.
Wygląda na pokój Josha.
To dawny schron mojego ojca.
Ciekawe. Twój stary to mocny typek. A ty jesteś delikatny.
Pewnie chciałeś, żeby cię docenił, ale się nie udało, więc się buntujesz.
Rozrabiasz i wagarujesz, żeby zwrócić jego uwagę.
Mam rację?
I ona się dziwi, że nikt jej nie lubi.
Musisz mnie tego nauczyć.
Wiesz już, kiedy ogłoszą wyniki?
W poniedziałek rano.
Super. Akcję możemy zrobić w piątek.
Nie boisz się Grimesa?
Nie, Grimes się nie połapie.
Potańcówka!
Wszyscy nauczyciele tam pójdą.
W korytarzach będzie pusto.
Genialne!
- Odpowiedzi. - Co?
Pan Gary mówił, że test można powtórzyć,
jeśli znikną wyniki.
Nie może być śladu po naszych testach.
Trzeba więc zdobyć arkusze wyników.
Sneederman zapisał sobie, że arkusze przeniesie w przyszłym tygodniu.
Więc może my przeniesiemy je do niszczarki?
Da się zrobić.
Co to jest?
Należy do mojego taty.
Kiedyś grał w golfa.
Teraz mówi, że golf jest dla dzieci.
Jak wszystkie gry i zabawy.
Ale się zdołowałem.
Oszalał.
Ale cudo.
Można z niego zrobić magiczny pojazd.
Jasne.
Co takiego?
Zawsze chciałem ruszyć w trasę.
Ruchomy pokaz magii. Rozumiesz?
Magiczny pojazd,
a w nim wszystkie magiczne sztuczki.
To znaczy psikusy?
Niektóre tak.
Ale wiedz, że znam się dobrze na sztuczkach magicznych.
Za to do majsterkowania
mam dwie lewe ręce.
Ręce?
Niesamowity Chadzie, pogadajmy.
Zespół się zgrywał.
Mieliśmy masę pracy i mało czasu.
Na szczęście ekipa była zgodna.
Ja wysiadam.
Zaraz.
Mówiłem, że jest dziwna. Niech idzie.
Bez niej się nie uda.
Gertz, czekaj.
Potrzebujemy cię.
Co się stało?
Lubię kodować.
Nie lubię ludzi.
Nie umiem z nimi.
Jasne, tylko wiesz, że mama wysyła cię na obóz,
bo chce, żebyś miała przyjaciół.
W punkt. No i?
Może jesteśmy przyjaciółmi?
Nie jest tak.
Jasne, ale chociaż poudawajmy.
Po pierwsze, ale siara.
Po drugie, zwariowałeś?
Paradować z Gertz? Towarzyski samobój.
Zgoda.
Pod dwoma warunkami.
Po pierwsze sprawicie, że mama się odczepi.
Po drugie, zły kod to złe wyniki.
Śmieci na wejściu, śmieci nas wyjściu. Tego nie chcę.
Wyniki mają być dobre.
Mam tak samo.
Ale siara.
Ja też mogę?
Godzinami omawialiśmy plan.
Był dosyć prosty.
Sneederman siedzi przy stole,
Chad odwraca uwagę na balu.
Ty zwędzisz klucz.
Ty zajmiesz się światłem i kamerami.
A ty stoisz na czatach.
Ja wymknę się tyłem, przejmę klucz
i zanim się zorientują, skasuję wyniki.
Zrozumiano?
Dokładnie.
- Co? - To superproste.
Jak budowa cepa.
Chyba dla geniuszy.
To jak z nauką do testu.
Aby rozwiązać duże zadanie, należy je podzielić na części.
Dokładnie. Podzielmy plan na fazy.
I fajnie je nazwijmy.
Tak?
Dobra, niech będzie.
Od początku.
Podczas potańcówek Sneederman i jego ekipka
potajemnie grają w karty w składziku.
Sneederman zawsze nosi klucz przy sobie.
Musimy go zdobyć.
Nic nie zrobimy, dopóki dyrektorka nie zobaczy Gertz na tańcach.
I mamy fazę pierwszą, którą nazwiemy...
Macierz.
Super.
Idealne. Ale ktoś musi odwrócić ich uwagę.
To zadanie dla Chada.
Faza druga, Czadstrakcja.
Jasne.
Chad odwraca uwagę, my buchniemy klucz.
Tu wchodzi Josh.
Jak nazwiesz fazę trzecią?
Dżoszynacja.
Nie.
Nazwę wstawimy potem.
Faza czwarta. Nasz koleżka przewiezie klucz
z sali gimnastycznej do biura Sneedermana.
Nazwiemy ją...
Koleżka.
Teraz faza piąta.
Jeśli coś pójdzie nie tak.
- Potrzeba cudu. - To coś dla mnie.
Faza piąta, Abrakadabra.
Dobra, wszyscy do roboty.
Tak się stało.
Wszyscy zrobili swoje.
Czułem się dziwnie, bo nigdy nie łamałem zasad,
ale tego wymagała sytuacja.
Z wynikami musiało być coś nie tak.
Trzeba było to wyjaśnić.
Działaliśmy.
W końcu... nadszedł piątek.
Dzień skoku.
AKCJA ZACZYNA SIĘ DZISIAJ
Nadużycie.
Coś się dzieje.
Już od dziecka znałem prostą prawdę.
Istnieje granica między życiem z zasadami
a katastrofą.
Ja stoję na straży zasad.
Nadużycie żywi się tajemnicą.
Ale plotkarz nie zna tajemnic.
Wyglądają jak bogate roboty.
Steampunk.
Spuszczanie pary.
Niegłupie te dzieci.
- Sprytne diabełki. - Wspaniali.
Dobra.
Macierz czas zacząć.
FAZA NR 1: MACIERZ
Neely ruszyła.
Cześć, Gertz. Miło cię widzieć.
Cześć, przyjaciele na imprezie.
Gertz, jesteś duszą towarzystwa.
Uwaga. Faza Macierz zakończona.
Będziecie się wydurniać czy zaczynamy drugą fazę?
Mądrze prawi.
Nie w tę stronę, Ręce.
Wróć i w lewo.
O Jezu.
Mózgu, teraz magia.
Mam złe przeczucie.
Złamanie zasad przynosi pecha.
Znowu chodzi o czerwoną kurtkę?
Razzmatazz.
Za 92 dolary.
Tak, Ted. Rzeczy wielkie mają swoją cenę.
Działaj zgodnie z planem.
Spieszysz się, Freeman?
Idę się napić.
Nie w tę stronę.
Wiem, że coś knujesz.
Wszystko widzę.
Obserwuję cię jak jastrząb.
Mieliśmy zatańczyć.
Na razie, panie Grimes.
Co ty mu zrobiłeś?
Nic mi nie udowodni.
Ręce, gotowy?
Tak. Czekam na fazę drugą.
Przyjąłem.
Magia, wchodzisz.
Czas na Czadstrakcję.
FAZA NR 2: CZADSTRAKCJA
Czy wszyscy gotowi na noc magii,
cudów i rozrywki?
Chodźcie na parkiet, rozkręćmy imprezę.
Działa? Rozkręciłem?
Nie działa.
Co się dzieje?
Nie ma imprezy?
Nie. Powtarzam, nie ma imprezy.
Chad, na sali zima.
Mówiłam, że nie da rady.
Czy ktoś wie, jak rozkręcić imprezę?
Analiza. Obezwładniający strach przed śmiesznością i odrzuceniem
nie pozwala nastolatkom na szczere reakcje.
Działają tylko pod płaszczykiem ironii i sarkazmu.
Mów normalnie.
Jeśli mają tańczyć, puść coś głupiego.
Cześć wszystkim!
Co zrobić, żeby rozładować smutek i stres?
Pomoże ci aligator!
Tak jest.
Świetnie, Gertz. Dobra robota.
Brawo!
Gratuluję.
- Co? - Nic.
Mózg. Mózg.
Tu Mózg.
Przechodzimy do fazy trzeciej?
Racja.
Zaczynamy...
Dżoszynację.
Trzy, dwa, jeden.
Co to ma być?
- Nie wiem. - Naprawisz to?
Masz klucz.
Zostaw w spokoju naszą maskotkę, Freeman.
Kurczę, chyba mają awaryjne zasilanie 30 sekund do włączenia świateł.
Ile?
Dobra, nie będę czekać. Skończymy na studniówce.
Napraw to.
Zamianka?
Dwadzieścia sekund.
Nie tym razem.
Ja spadam. Nie ma świateł, nie gram.
Nie z wami, kanciarze.
Daj spokój.
Mam cię, Freeman.
Coś się stało?
- Chad? - Niesamowity!
Dziesięć sekund.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć...
- pięć, cztery, trzy... - Już prawie. Cholercia.
- ...dwa, jeden. - Tak!
I po kłopocie.
Dobra, grajmy dalej.
Ręce do Mózgu. Paczka przyszła.
Chyba się udało.
Co do cholery?
Podobno lubicie grać w karty.
A pewnie!
Wchodź.
Tech, jestem w holu.
Drzwi otwarte, kamery wyłączone.
- Paczka gotowa. - Zrozumiałem.
Koleżka może ruszać.
Powtarzam, Koleżka startuje.
FAZA NR 4: KOLEŻKA
Zabawa dla dwojga.
Naprzód, Plotkarzu.
Grimes ma drona?
Skąd on go wytrzasnął?
To jest dron policyjny.
Grimes się nie cacka.
Muszę mu uciec.
Strasznie szybki.
Paintball? Serio?
Jakim cudem?
Wkurzające.
Dawaj.
BRAK CELU
Chodź.
Czemu samochód stanął? Co się dzieje?
Serio, panie Barker?
Gry wideo?
Mam z tym problem.
Dokładnie. Chodź bawić się z innymi.
Oddam ci po tańcach.
Co się tam dzieje?
Ręce wypadł z gry.
Musisz dostarczyć przesyłkę.
Czarująca ma rację. Unikaj drona.
Nie może zobaczyć twojej twarzy.
Dawaj, Freeman. Potrzebuję na ciebie dowodu.
Nie prześcignę go. Jest za szybki.
Potrzebuję kryjówki.
Nie otwieraj tych drzwi.
Co tam jest?
Nie chcesz wiedzieć.
Neely idzie do gabinetu.
Czemu nie jest na imprezie?
To bez sensu. Sprawdzałam jej grafik.
Powinna już skończyć pracę.
Tech, pilnuj Neely.
Wołaj, gdyby do mnie szła.
Wszedłem.
USUNĄĆ WYNIKI TESTÓW?
Udało się.
- Super. - Dobra robota.
WYNIKI DOSTARCZONO
Mamy problem.
- Gdzie Neely? - Przy biurku, włącza komputer.
- Co jest? - Przeczytałem plan Sneedermana.
Przekazał stopnie Neely.
Co? To miało być w poniedziałek.
Widzisz, co robi? Ma dyskietkę?
Może. Co to jest dyskietka?
Nieważne. Widzisz jej ekran? Na co patrzy?
Weszła na stronę testów szkolnych.
Chyba zaraz wrzuci wyniki.
Możesz wyłączyć Wi-Fi?
Tylko częściowo.
Kupię ci jakieś pięć minut.
Dobra. Wyciągnij mamę z gabinetu.
Jak mam to zrobić?
BRAK POŁĄCZENIA
- Dziwne. - Matko?
Cześć.
Wszystko gra? Czemu nie jesteś na imprezie?
Targają mną emocje
i chcę porozmawiać o uczuciach
przez następne dwie minuty i 37 sekund.
Dobra, tylko coś skończę.
Teraz albo nigdy.
Czekam w holu.
Dobra, teraz.
Teraz.
Czekaj.
Już jestem.
Nie.
Pomszczę cię.
- No nie. - Ted.
Co ty tu robisz?
Pomagam ci. Sam nie dasz rady.
Gertrude 55.
- Co? - Hasło Neely. Gertrude 55.
Dobra. Mam wyniki.
Freeman.
Co? Dziwne.
Co jest?
Jedynki z plusem. Masa.
Skąd aż tyle?
O czym chcesz pogadać? Jesteśmy tylko my.
Martwię się o czas.
Nie rozumiem.
Tak ogólnie? W życiu? Czy o czas na rozmowę?
Kochanie, mamy mnóstwo czasu.
Wydaje się, że mamy jakieś 30 sekund.
Pół minuty.
Dobra. Jasne.
Nie chowaj się.
- Co? - Myszka nie działa.
Użyj klawiatury.
Przepraszam. Wiem, jestem dyrektorką.
Dużo czasu spędzam w pracy.
Też nie działa.
Przed chwilą działało.
Wiem.
Słucham cię uważnie.
Porozmawiajmy.
Czas kończyć.
POŁĄCZONO Z INTERNETEM
Miło się gadało.
Dobry początek.
Pomogłam?
Mam nadzieję.
DANE PRZESŁANE
Co się stało?
Przegraliśmy.
Freeman!
- Co to ma być? - Babskie sprawy.
Faza piąta. Odpalajcie. Teraz.
A magiczne słowo?
Abrakadabra.
Zapraszam do magicznego wehikułu.
Następny przystanek - zadziwienie.
Freeman!
I co?
Mówiłem, że przyda się ta kurtka.
Raczej nie było niesamowicie.
Zupełnie nie.
Śmieci na wejściu, śmieci na wyjściu.
Jak widać, nie wszystko się udaje.
Przykro mi, stary.
Dobrze.
Do widzenia.
Pani Neely, muszę pogadać o wynikach testów.
Ja też chciałam cię widzieć.
Siadaj. Miałam cię wezwać.
Znalazłam to rano na biurku.
Chciałeś sfałszować wyniki?
Wiedziałam, że się stresujesz,
ale tego się nie spodziewałam.
Przykro mi, ale to poważne przewinienie.
Nie przyjmie cię żadna dobra szkoła.
Dlatego cię nie wydam.
Ale nie mogę cię już chronić.
Koniec.
Niech to będzie pożegnalny prezent.
Jak to?
Wyniki testów nie były najlepsze,
więc polecono mi ustąpić ze stanowiska.
Mój następca
ma inne pomysły na program talentów.
Kto miałby panią zastąpić?
To ja, pan Gary.
Tak jest. Dobrze słyszeliście.
Od tej środy przejmuję funkcję dyrektora Springdale.
Mam dla was niespodziankę.
Zmieniamy profil z nauk ścisłych i sztuki
na - zgadliście - dżezowy flet.
Więc, jeśli ćwiczyliście, jak prosiłem,
macie miejsce w Springdale.
Jeśli nie, powodzenia w innej szkole.
Jak poszło?
Flet? Dżezowy?
Nikt nie chce na tym grać.
Dostałeś skierowanie do innej szkoły?
Gertz jedzie do Thornwick, tej dziwnej szkoły prywatnej.
Nie wiem, gdzie pójdzie Chad. Do szkoły magii? Albo clownów.
Pewnie by sobie tam poradził.
Jeśli chcesz wiedzieć, ojciec wysyła mnie
do akademii w Remington, gdzie z chłopców robią mężczyzn.
Może będziemy się spotykać w weekendy.
Jeśli ojciec mi pozwoli.
Co jest, stary?
Cały dzień się nie odzywasz.
Nie powiódł się plan i co z tego?
Cieszmy się, że jeszcze jesteśmy razem.
Dobra, widać, że masz to gdzieś.
Baw się dobrze ze swoim planem.
Powodzenia. Miło było.
Czekaj, Josh.
Następny fajny dzień w Springdale.
Chciałbym jeszcze pogratulować
prawdziwemu orłowi Springdale.
Komuś, kto docenia dobre planowanie.
Ma najlepszą średnią
i jest jedyną osobą,
która wzorowo zdała test SPLAT.
Ale mnie poszło słabo.
Pogratulujmy...
Hej.
Co tu robisz?
SREBRNA NAGRODA
DRUGIE MIEJSCE
WICEMISTRZYNI
Cześć, Ted.
Co się dzieje?
Wszystko dobrze?
Wyglądasz na skołowanego.
Mówiłaś, że nie zdałaś,
a pan Gary ogłosił, że byłaś najlepsza.
Kłamałaś?
No jasne.
Nie mów, że jeszcze tego nie ogarnąłeś.
Nie oblałam testu.
Ani ty.
Wszyscy zdali.
Widziałem wyniki w gabinecie Neely.
Każdy strzelec wyborowy dostał jeden plus.
Podrobiłam wyniki.
To znaczy mój wspólnik.
Najlepsi dostali jeden plus.
Oprócz mnie.
Ale przez to zmieniają profil szkoły,
a pani Neely straciła robotę.
Musimy jechać z Joshem do innych szkół.
Czemu to zrobiłaś?
Jestem zmęczona.
Wiesz, jak ciężko pracowałam?
Żadnych imprez, przyjaciół, zero zabawy.
Chcę być najlepsza.
Ale przy tobie zawsze jestem druga.
Musiałam się ciebie pozbyć.
Ale wiedziałam, że sama tego nie dokonam.
W szkole jest tylko jedna osoba
zdolna pokonać Teda Freemana.
I jest to...
Ted Freeman.
Nienawidzisz bałaganu. Zrobisz wszystko, żeby był porządek.
Więc dałam ci do posprzątania największy bałagan z możliwych.
Kwestią czasu było, gdy Ted Freeman postara się to posprzątać.
Denerwuję się wynikami testów.
Musi być ktoś, z kim można pogadać.
Ktoś z kadry, kto będzie trzymać twoją stronę.
I wiedziałaś, że odwalimy przekręt?
Że zrobisz coś głupiego.
Nie mogliście się z Joshem powstrzymać.
Trzeba było tylko wam pomóc, dać się złapać.
I nawet, gdybyś się połapał,
nikt by ci nie uwierzył.
Wrobiłaś nas.
Powiedziałaś, że oceny spłyną w poniedziałek,
wiedząc, że wpiszą je w piątek.
Fajnie się patrzy, jak zaczynasz kumać.
A jak wpisałaś fałszywe oceny?
Uczniowie nie mają dostępu do systemu.
Mów dalej. Jesteś blisko.
Myśl.
Nie potrzeba ci dostępu,
bo twój wspólnik jest z kadry.
Powodzenia w nowej szkole.
Jak było?
Idealnie, panie Gary.
Jak myślisz, czemu pan Gary powiedział ci, gdzie są wyniki testów?
Daliśmy ci wszystko, żebyś skonstruował plan.
Co on z tego ma?
Dyrektor Neely pokonała wielu kandydatów godnych tej posady.
Pan Gary pomógł stworzyć Springdale,
ale program pani Neely zdobył uznanie.
Chciał, żeby odeszła. Ja chciałam się pozbyć ciebie.
I oboje mamy, co chcieliśmy.
Przykro mi, Ted. Naprawdę.
Ale tak, jak mówiłam po imprezie, nie wszystko w życiu wychodzi.
Odejdź.
Cześć, kochanie, ktoś do ciebie.
Co tu robicie?
Chcemy cię przeprosić.
Plan był niezły. Fantastyczny.
Po prostu nas wykiwali.
Wiem. Jak się domyśliliście?
Przeglądałam monitoring i zobaczyłam to.
Dlatego nie działała myszka i klawiatura.
Niefajnie.
Mądre, efektywne, taktycznie wskazane.
Ale na pewno niefajne.
Mama jest upierdliwa, ale to dobra dyrektorka.
Musimy to naprawić.
Co robimy?
Mam plan.
Nie jedziemy do Kanady.
Dobra, dobra.
Będziesz na spotkaniu z rodzicami?
Pomóż mi zdobyć ich zaufanie.
Dzięki. Poproszę klucze.
Obiecaj, że się zajmiesz tym miejscem.
Oczywiście.
Będzie czadowo.
Schowaj to.
Dobrze nam razem.
Wiesz, ile się namęczyłem, żeby usiąść w tym fotelu?
Ted się domyślił.
- Wszystkiego? - Prawie. Resztę mu powiedziałam.
Mówiłaś o mnie?
No jasne.
Co?
Bo jak go znam, szykuje plan.
Jutro ma ostatnią szansę go zrealizować.
Upewniam się, czy zrobisz wszystko, żeby go powstrzymać.
Wszystko?
Może nie zauważyłaś, ale jestem nowym dyrektorem.
Nie mogę się wyżywać na garstce dzieciaków.
Fakt.
Ale znasz kogoś, kto może.
Czadowe.
Totalny czad.
Terry.
Podwajam twój budżet.
- Czemu? - Żebyś go wykorzystał.
Koniec nadużyć.
Najpierw złe wieści.
Nasze wyniki testów są już w centrali.
Już tego nie zmienimy.
Nie da się tego odwrócić.
Cholera.
Dobra wiadomość, że je sfałszowano i możemy to udowodnić.
Arkusze odpowiedzi.
Na każdym jest nazwisko ucznia
i są tam nasze odpowiedzi.
Mamy dostęp do oryginalnych testów
i udowodnię, że oceny zostały sfałszowane.
Super.
A teraz złe wieści.
Jeszcze jakieś złe?
Jak tworzyłem pierwszy plan,
wiedziałem, że odpowiedzi mogą być problemem, więc...
kazałem Penny je zniszczyć.
Serio?
Trzymają je w magazynie.
Musimy się tam dostać,
nim wpadną w ręce ekipy od niszczenia.
Czyli za dwa tygodnie?
Jutro o 18.00. Podczas zebrania z rodzicami.
Stary, będą nauczyciele i rodzice?
Koniec z nami.
A teraz złe wieści.
Grimes od wczoraj gromadzi masę sprzętu.
Znalazłam rachunki na lasery, alarmy,
drony i tusz permanentny.
Po co mu tusz?
To są te złe wieści.
Plotkarz 2.0.
Ma kamery na podczerwień i superczułe mikrofony.
Ma też naboje do paintballa z tuszem.
Takim, jakiego używają banki.
Plami na amen. Nie zmywa się.
Pan Gary przesłał dzisiaj maile do centrali,
że naznaczeni uczniowie zostaną wydaleni.
Może to zrobić?
Brak szkoły to brak publiki.
To śmierć dla artysty.
A ja będę mieć nauczanie domowe.
Z matką.
Co my teraz zrobimy?
Wiem, że się boicie.
Jeśli nas złapią, możemy się pożegnać z karierą.
Ale to jest coś większego.
Ktoś musi podjąć walkę.
Tylko my jesteśmy na tyle szaleni,
dziwni i przebiegli,
by nam się udało.
Ostatnio działaliśmy dla siebie.
Teraz działamy na rzecz szkoły.
Damy radę, ostatni raz?
Ostatnia robótka.
Tak jest.
Zgoda.
Robimy to.
Penny wszędzie miała szpiegów.
Wydelegowała na czaty nawet ósmoklasistów.
My też potrzebowaliśmy czujek.
Pracowaliśmy zespołowo.
Nie byliśmy we wszystkim dobrzy,
ale każdy miał swoją specjalność.
To nam musiało wystarczyć.
Ty to zrobiłeś?
Widzisz coś ciekawego?
To, czego się spodziewałem.
Masz jakieś plany po szkole?
A co? Chcesz wrócić?
A po co?
Jeszcze nie jest za późno, dobrze się z nami bawiłaś.
Jesteśmy w gimnazjum.
Nie ma zabawy.
Masz czas do dzwonka.
Potem koniec gry.
Może. A może początek.
Penny cofnęła dostęp Gertz do sieci szkolnej.
Gertz mogła kontrolować tylko hol i system głośników.
To musiało wystarczyć.
Pan Gary chciał, by zebranie z rodzicami było wydarzeniem.
Wielką imprezą na jego cześć.
To stwarzało nam szansę.
Potrzebowaliśmy tylko przynęty.
Czegoś niesamowitego.
Jestem pod wrażeniem. Super!
Czadowo, że starasz się odkupić winy swojej ekipy.
Ale dzisiaj jest zebranie z rodzicami.
Chce pan, żeby było świetnie?
Najlepiej.
Może się udać.
Nie powinienem tego mówić.
Nie żartuj.
Magicy mają swoje sekrety.
Potrafią zdobyć każdą publiczność.
Tego mi trzeba. Rodzice kochają Neely.
Niektórzy są też nieprzyjemni. Jaki jest twój sekret?
Wielki finał.
Niech pan powie, co pan myśli o gołębiach?
O czym?
Co mówią magicy o gołębiach?
Nie wiem. Powiedz mi.
Są jak dżezowy flet.
Dzwoń.
GOŁĘBIE NA IMPREZĘ
Chwileczka.
Co ty wyprawiasz?
Wiozę gołębie na imprezę.
Wiarygodne, ale sprawdzę to.
Freeman!
- Słuchaj, dziecko. - Jestem detektywem.
Jasne.
Ja nie mam czasu. Chcecie te gołębie?
Mam ich całą furę.
Freeman!
Dobra, wjeżdżaj.
Ktoś mi musi podpisać.
Może pan? Nie? Dobra.
Nie tym razem.
Tu Mózg.
Połknął haczyk.
Nie wierzę, że się nabrał.
Serio.
Co powiesz na to?
Co ty knujesz, Ted?
Nikt mi nie podpisze.
Dobra. Mam dość.
A ty, młody? Lubisz gołębie?
Nie?
Cali jesteśmy w piórach.
Ale te ptaki walą.
Śmierdząca magia.
Mam alergię na magiczne gołębie?
Gertz, mają nas. Pomożesz?
Widzę was.
Jest tylko jeden, ale reszta jest niedaleko.
Bądźcie cicho.
Jak was usłyszą, to koniec.
Jest tuż przed wami.
Kryjcie się i bądźcie cicho.
Mogę odciągnąć ich uwagę dźwiękiem. Potrzebuję tylko...
UWAGA, ALERT DŹWIĘKOWY
Na zdrowie.
Dzięki. Serio.
Musimy się dostać do głównego holu. Jak to wygląda?
Na razie dobrze, ale pospieszcie się.
Szanowni rodzice,
zaraz zaczniemy spotkanie.
Pewnie jesteś szczęśliwy.
Nasze dzieciaki tracą przyjaciół.
Wiem, że nie jest idealnie, ale to dla ich dobra.
Potrzeba im dyscypliny.
Na wojnie to jedyny sposób na przeżycie.
Cliff, to jest gimnazjum.
Rozejrzyj się.
Czy tu jest wojna?
Uwaga!
Mam wroga na ogonie, jestem pod ostrzałem.
Pomocy.
Jak ci się podoba moja magia?
A masz, Freeman.
Udało się.
Teraz trzeba użyć karty Neely i otworzyć drzwi,
włożyć odpowiedzi do gołębi
i wycofać się niezauważeni.
Grimes.
To podstęp. Ted jest w budynku.
Freeman wszedł do środka?
Zaprzestań pościgu i wracaj.
Gdzie moi Plotkarze?
Już!
Co jest?
Moja ulubiona krata.
Ale was dużo!
Może się przedstawię.
Nazywam się Gary Garrie.
Jestem nowym dyrektorem
szkoły fletu dżezowego Springdale.
Dobrze słyszycie, sztuki fletu dżezowego.
Nie odpowiem teraz na pytania.
Ale zapewniam, że tegoroczny program będzie świetny.
Dużo się będzie działo,
ale przede wszystkim będzie czadowo.
Słyszeliście? Czadowo.
Karta nie działa.
Kurczę. Penny odcięła moją matkę.
WYKRYTO ZAGROŻENIE
Josh, przestań, drony.
Ciszej nie mogę.
Nie kop.
- Gertz, możesz otworzyć? - Sprawdzam.
- Otwieraj. - Nie mogę.
- Użyj klucza. - Nie działa. Dlaczego?
Gertz!
Musisz otworzyć te drzwi.
Co to jest "gerc”?
Gertz Neely, gdzie jesteś?
Mam cię.
Za mną.
Możesz otworzyć?
Tak, ale otworzę wszystkie drzwi.
Super, zrób to.
Zaraz, wszystkie?
Są sprzężone.
Otworzę wszystkie naraz.
Plotkarze znajdą was w kilka minut.
A Grimes?
W parę sekund.
- Zrób to. - Co?
Inaczej się nie da. Zostań i skończ robotę.
Dam ci trochę czasu.
Ale tego nie było w planie.
Racja. Wszystkiego nie zaplanujesz.
Nie. Ty skończ zadanie. Ja ich zatrzymam.
Jeśli Grimes kogoś złapie, to mnie.
To mnie szuka.
Zobaczymy.
Ted?
Otwieraj.
Kurczę.
Barker?
Nie szukasz Teda, tylko mnie.
Nie uda ci się. Wszyscy wiedzą, że Freeman jest mózgiem operacji.
A ja rękami.
Wszystkie psikusy, bomby-śmierdziele,
balon z wodą...
ja to zbudowałem.
A filmiki?
Mówi pan o wtopach domorosłego gliniarza?
Podobało się?
Barker!
I wtedy się to stało.
Koniec pana zszokuje.
By uratować szkołę i swoich przyjaciół,
Josh Barker, król psikusów, zrobił kawał samemu sobie.
Siedemdziesiąt dwa tygodnie pierdów.
Było to koronne osiągnięcie Josha,
jego najlepszy psikus,
który zaplanował sam.
Ręce zostały mózgiem.
Smród tak okropny, że nikt go nie przetrwa.
Gertz! Gertz!
Najpierw Gertz, teraz Josh.
Fajna ekipa.
Szkoda, że polegli.
Twoja kolej.
Może, ale rzeczy wielkie mają swoją cenę.
Freeman!
Wreszcie złapałem cię za rękę.
Pan w ogóle rozumie, co się tu dzieje? Obchodzi to pana?
Mnie obchodzą tylko przepisy.
- O co panu chodzi? - Jak byłem w twoim wieku, mówiłem:
"Mała pomyłka teraz oznacza porażkę w przyszłości”.
Nie myliłem się.
Ani razu.
I spójrz na mnie.
- Dziękuję. - Nie!
Ted, chodu!
Ted, musisz wstać.
- Moje spodnie. - Ruchy!
Spodnie!
Kończy się pewna epoka, a zaczyna inna.
Pragnę mianować nową ambasadorkę uczniów
dżezowego fletu Springdale, Penny Pritchard.
W tym tygodniu panna Penny Pritchard
osiągnęła najwyższą średnią,
czyli jest naszym numerem jeden.
Brawo!
Zabolało, co?
Taka jest cena nadużyć.
Zimne żądło sprawiedliwości.
To pewnie wasi rodzice.
Dzwoniłem do nich.
Będzie inaczej niż ostatnio.
Teraz mam dowód.
Tym razem nikt was nie uratuje.
Chyba są wściekli.
- Wystarczy. - Upewniam się, że słyszą.
Może ich wpuszczę.
Prawo ma być bezstronne,
ale muszę przyznać, że się cieszę.
Hej, maskotko, co tam masz?
Klasyka. Tylko nie łobuzuj.
Czasem potrzeba żeńskiej ręki.
Chcesz delikatnie wcisnąć guzik?
Ty masz wielkie łapska.
Upewniam się.
Już idzie.
No dobrze.
Spokojnie. Odpowiedź brzmi: nie.
Dawna szkoła nie wróci.
A w nowej będzie dżezowy flet.
O co tu chodzi?
Oczywiście nadużycie.
No, pewnie.
Nadużycie.
Mówiłem, że tak będzie.
Jezu, synu, ale śmierdzisz.
Gdzie jest Ted?
Tutaj, we własnej osobie.
Ja nie żartuję.
Gdzie mój syn?
Ludzie, spokojnie.
Nie byłoby problemu, gdyby zdali test.
Co ja mam zrobić?
Staram się.
Czekajcie. Zaraz.
Proszę. Wielki finał.
Proszę pani, to on.
W czerwonym kapturze.
To nie jest czerwień, tylko razzmatazz.
Niemożliwe.
Czy coś się stało, panie władzo?
Nie!
Zapraszam na rozpoczęcie nowego rozdziału szkoły
o specjalizacji dżezowego fletu.
O co tu chodzi?
To wyniki testu.
Prawdziwe.
Co?
Nie rozumiem. Sam przyniosłem ten pojemnik.
Zamianka.
Dokładnie.
Fajna ekipa.
Szkoda, że polegli. Twoja kolej.
Może.
Ale rzeczy wielkie mają swoją cenę.
Skoro ty jesteś tu, to...
Możesz to wyjaśnić?
Nic prostszego, pani Neely. Pan Gary chciał pani posadę.
Pewnie frustrował się, że...
nikt go nie docenia.
Więc sfałszował wyniki.
Podrobiono testy?
Tak.
Pan Gary nas zawiódł.
I to jak.
Daj spokój.
Wierzysz mu?
Nie słuchaj go.
Dajcie spokój.
Komu wierzycie?
Tym młodym geniuszom czy mnie?
Już rozumiem.
Fałszerstwo wyników,
nieuczciwe wykorzystanie systemu szkolnego i władzy.
Myślę, że jest na to określenie.
Nadużycie!
Plotkarze, do mnie.
Co to ma być?
Cholera.
Wiecie co?
Nie warto.
Ja to zrobiłem.
Przyznaję się. Zrzuciłem winę na dzieciaki.
To ja. Proszę.
Nie wierzę, że naszym dzieciom się udało.
To wymaga dużo...
...dyscypliny.
To moja wina.
Zadowoleni?
Macie chusteczki?
Domyślacie się, co było potem.
Panna Neely odzyskała posadę.
Po zwolnieniu ze szkoły pan Gary poświęcił się swojej pasji.
Grimes musiał zwrócić wszystkie gadżety,
a przynajmniej tak myśleliśmy.
A Chad ruszył w trasę z występami.
Tak jakby.
Było niesamowicie.
Dzwońcie, jak będę potrzebny.
Zaraz. Nazywasz się Zandini?
Tak i co?
Zandini? I wolisz być Niesamowitym Chadem?
Co ja narobiłem?
"Zapraszamy, wystąpi Niesamowity Chad”!
Dobre wyniki?
Mądre, wydajne, sprawne taktycznie.
Analiza: to żaden śmieć.
Przepraszam, że oskarżałam cię o popisy.
To nie było miłe.
Nic się nie stało.
Złościłem się, bo miałaś rację.
Skąd wiedziałaś?
Proste. Ja robię tak samo.
Udawana przyjaźń?
Może nie udawana.
Powiedziałabym zbyt wiele.
Udało się.
Ocaliliśmy szkołę.
Tak. Najgorszy plan.
Chyba ci się jednak upiecze.
Pan Gary i tak ma przechlapane.
Woli nie mówić, że rządziła nim 12-latka.
Ale miałeś rację.
W waszej ekipie dobrze się bawiłam.
Pewnie będziesz chciała mnie znowu pokonać.
Nie. Oboje wiemy, że w szkole jest tylko jedna osoba,
która pokona Teda Freemana.
Do zobaczenia na lekcjach.
Na razie.
Pogadajmy o planach.
Wszystko, co kochasz,
każda fajna rzecz została najpierw zaplanowana.
Ale Josh miał rację.
Życie bywa chaotyczne.
Jest porządek, jest bałagan,
a pomiędzy nimi - my.
Dobrze mieć plany, ale nie wszystko się udaje.
I na tym polega zabawa.
PODOBNO TWOJA EKIPA UMIE ROZWIĄZYWAĆ PROBLEMY W SZKOLE
MOŻE MAMY DLA WAS ZLECENIE
WCHODZICIE?
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Bartosz Weber