Downloaded from YTS.BZ
FALLOUT NADAL CO NECRÓFAGO
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Non estamos en Vila Quen, pero isto serviranos.
Fíxenme con viais abondo para que me duren os 12 días do Nadal.
Vedes iso?
Non é un tronco, é un brazo humano.
Concretamente, dun home gordo.
Que ben arde, non si?
Sorprendente, ou?
Poño a secar varios brazos durante o ano
porque dá gusto queimalos no inverno.
Como digo eu: o lume non arde só, hai que botarlle unha man.
Ben, felicitaríavos as festas,
aínda que por aquí fóra xa non existen as estacións.
E dende logo non temos Papá Noel ningún.
Dóeme a queixada de falar,
así que por que non mirades un pouco para o lume?
Se quedo durmido, afastádeme a cabeza do lume.
Fálavos en directo don Nova Vegas dende o sitio co mesmo nome.
Tráiovos os vosos favoritos das festas do Nadal.
Espero que esteades nun lugar cálido e acolledor,
e non porque esteades quedando inconscientes,
sacado, por suposto, que iso sexa o que queredes.
Cadaquén loita cos horrores da vida coa química que queira.
Poñerei as vosas dedicatorias toda a noite
e lerei as vosas felicitacións do Nadal e conmovedoras historias en directo.
Velaquí unha de Bob, dende a antiga Arizona.
Di: "O meu can escapou na Noiteboa,
e asegúroche que se repetiu a historia do Nadal tal e como foi.
Viñeron descoñecidos do nada para axudarnos a buscalo,
igual cós tres Reis Magos de Oriente.
Eu traballaba con eles coma se fose un dos reis.
E Deus é o rei de reis.
Así que eramos cinco reis, pero sete persoas en total.
Dúas mulleres e cinco homes, é dicir, cinco reis.
Dúas raíñas mais eu e mais Deus facemos un total de nove reis,
incluídas as raíñas.
E ningún de nós sabía onde diantre estaba o can.
Así que pensei que era coma o Xesús da historial orixinal.
O can é o Neno Xesús perdido.
Así que me estaba poñendo moi nervioso
porque non só perdera o can,
senón que o can me avisaba cando alguén se achegaba.
Aparece esta xente, non atopan o can.
Ademais non paran de preguntarme se teño químicos.
Teño tal, pero non llelos vou dar.
E estou anoxado, e iso faime sentir culpable.
Teño problemas de ira, si,
pero iso explica por que non podo compartir químicos.
Son medicinais.
O caso é que resulta que o can non marchara moi lonxe.
Escoitárame executar xente,
asustárase e agochárase nos paneis.
Ao final volveu
cando comecei a asar unha das persoas que matara.
Oxalá caese na conta antes de executar todos os demais reis.
Pero fíxeno o mellor que puiden coa información que tiña nese momento.
Sen ánimo de abreviar,
eu non sabía que precisaba dun can para celebrar o Nadal
ata que tentei celebralo sen el.
E logo non é patético? Ódiome a min mesmo."
Grazas, Bob.
Aquí vos vai unha melodía do Nadal que vos ha relaxar máis axiña
ca unha barreira hematoencefálica chea de químicos gasosos.
Ola, son o DJ don Nova Vegas,
e imaxinarte aí sentada escoitando relaxada en roupa interior
pon a miña imaxinación a 45 rpm.
Velaquí vai unha canción.
Veredes, encántame escoitar estes vellos discos,
pero non tanto coma escoitar as vosas historias.
Quero saber de vós.
Velaquí temos un pequeno relato do Nadal de Sluggins Rex,
que escribe dende as Siltlands coa seguinte reminiscencia:
"A xente igual se queixa do Nadal no Ermo,
pero é mellor que nos Refuxios.
Dígovolo eu, que o ano pasado celebrei o Nadal nun refuxio e foi unha merda.
Montaron a celebración do Nadal en plan festa hawaiana
e foi patético e charramangueiro.
Déronme a probar o porco ao estilo kalua
e resulta que era unha salchicha de cóctel.
Vaia decepción.
E mira que levaba anos sen estar con xente.
Pois aínda así decateime do lamentable que foi.
Supoño que pode considerarse un regalo do Nadal
saber que un é máis interesante
que todos os refuxiados.
Iso faime pensar que quizais Papá Noel me escoita.
Así que, Papá Noel, se estás escoitando, que volva o auténtico porco kalua.
Todos temos visto eses porcos xigantes deambulando polo Ermo.
Estou bastante seguro de que os vin, ou polo menos as nubes de po que levantan.
Imaxinade que todos os oíntes nos xuntamos para unha partida de caza,
a metade escavamos buratos xigantes,
enchémolos con esas pedras quentes que hai agora que nunca se apagan
e a ver se conseguimos que o cabrón do porco saiba a kalua.
Eu heino probar. Prometido.
Podedes quedar a mirar se me saen tumores na cara ao momento
como aquela vez que volveron cultivar millo."
A min paréceme ben, Sluggins.
Serei o primeiro en unirme á túa partida de caza.
Quen recoñece esta melodía clásica do Nadal?
Esteades escoitando todas as dedicatorias ou non,
eu sempre vos hei querer.
Nada pode cambiar iso.
Amigos, quérovos a todos e cada un de vós.
Sinto o voso amor volvendo a min coma un sonar.
Golpéame forte coma unha onda expansiva.
Seguide mandando dedicatorias.
Velaquí unha carta de Angry Ron.
Ron di: "Estou anoxado porque soan as mesmas cancións do Nadal ano tras ano.
A min xa non me din nada.
Que terá que ver coa miña vida a canción sobre un neno que naceu a 8000 km?
Eu respondo á arte que reflicte a miña experiencia.
Por favor, pon algunha cousa moderna que se compuxese no Ermo."
Síntoo, Ron, se cadra estás enfadado,
pero estas cancións son as únicas que temos na emisora de radio.
Todas as demais perdéronse en incendios provocados por saqueadores.
Así que por quinta vez esta noite soará God Rest Ye Merry Gentlemen.
Seguimos con máis felicitacións e dedicatorias do Nadal.
Velaquí temos unha de Andy C., que di: "Encántanme as vellas melodías,
pero atragóaseme un pouco cantar panxoliñas do Nadal
sabendo que levo comido máis de cen persoas."
Tranquilo, Andy, deixaremos que os discos canten por ti.
Andy segue dicindo: "Cantar Rudolph, o reno do nariz encarnado
custoume moito logo de matar un home.
Pero logo de devorar toda a súa familia,
non fun quen de a seguir cantando sen me desfacer en bágoas.
É que lle resta felicidade ao Nadal
comer as persoas coas que adoitabas celebralo.
Agora que sei a que sabe a vesícula biliar humana, cantaría
Noite de paz.
Como podo pensar en algo que non sexa a bile?
É fácil cantar as palabras,
pero esas palabras xa non significan nada.
E que é unha zorra?
Diría que en 400 anos nunca escoitei os cascabeis dunha zorra.
Podo matar e comer os meus amigos e veciños.
Pero iso da zorra tirada por renos non me di nada.
Botáronme dunha cea familiar por dicir que estabamos comendo a meu curmán.
Nunca fales de quen estás comendo mentres o estás comendo.
A xente coa que estaba di que dá arcadas.
Eu iso non podo aseguralo, pero podo asegurar que amola a xente.
Oxalá non comera tanta xente.
Así tería compañía que me faría sentir mellor."
Verás, Andy C., non podo facerte sentir mellor
porque acabas de relatar os actos dunha persoa diabólica.
Pero que te xulgue Deus.
Velaquí un vello clásico.
George Washington Thizz, de Sandy Gulch, di:
"A guerra nunca cambia. O Nadal tampouco.
Todos os anos as mesmas cancións. Non te decataches?
Pois a min gústame, George.
Verás, vivir nun lugar onde nunca sabes ben onde estás
por estares rodeado de dunas móbiles de area
fai que vexa as cancións do Nadal como estrelas que me guían durante o ano.
Cando as escoito, sei que o Nadal non anda lonxe.
Son o DJ don Nova Vegas e encántame o teu estilo.
Atráesme, oíches?
Velaquí unha carta dun vello ouvinte, P., de D. E.
Di: "Todos os anos escoito o teu programa."
Grazas, P.
"E penso na xente coa que pasei os anteriores Nadais,
coméndoos ou matándoos.
Como Jimmy Cain, que viña comigo cantar panxoliñas
para distraer as nosas vítimas mentres lles roubabamos.
Púxose un pouco pesado coa súa metade do botín,
así que lle metín unha bala nos miolos.
Ou en Melissa, que decoraba os corredores ao grande
e enchía o noso contedor colapsado
con toda clase de bichos luminosos radioactivos
coma se fose a decoración do Nadal.
Saíronlle tumores malignos e tiven que acabar co seu sufrimento.
E como esquecer a Big Sarah,
que capitaneaba a alegre zorra
cando a enganchamos a unhas Brahmins cabreadas
e percorremos xuntos case 200 quilómetros polo Ermo.
Non foi agradecida abondo,
así que tamén lle metín unha bala nos miolos.
Pero penso moito nela porque me levou moito tempo secar
e despois devorar a súa abundante carne da perna.
Tiña unhas pernas enormes e magníficas.
Non dende un punto de vista sexual, senón alimentario.
Atopei un quiste enorme nunha das pernas
que tiña un dente completamente desenvolvido.
Por favor, ponme Angels We Have Heard on High."
Son o DJ don Nova Vegas.
E mentres nos teñamos un ao outro,
non viviremos totalmente sós na miseria.
Velaquí unha carta de Hard Ted, de Heartland.
Ted di: "Por favor, pon Let It Snow.
Boto en falta a neve.
Era moi fría, creo,
pero non coma o frío que sentes ao lamber uranio sen querer,
ou coma o frío que tes ao durmir nun recuncho balorento.
Oxalá puidese ver neve que non fose metal radioactivo
desprendendo lascas ardendo.
Recordo cando a neve
caía dende unha… Como se chama? Nube?
Estaba intentado recordar como era andar subido nunha zorra,
pero por algún motivo, cando penso en zorras só me vén á cabeza
a imaxe de pel desprendéndose de cadáveres carbonizados e ósos crebados.
O ano pasado pareceume ver neve,
pero resulta que eran un lote de térmites que saían voando dun celeiro.
O que queira que houbese nese celeiro
debía ser moito peor ca unha praga de térmites.
E isto é o que cavilo ultimamente."
Coma todos, Ted. Bo Nadal.
Toma uns químicos
a ver se dás esquecido por completo a túa situación.
E ata aquí chegamos, amigos.
Seguide vivos aí fóra.
Tecnicamente eu non o estou.
Despídese de vós don Nova Vegas.
Bo Nadal a todos e boa noite.