Downloaded from YTS.BZ
FALLOUT ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΓΚΟΥΛ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Δεν είναι και Χούβιλ, αλλά τι να κάνουμε.
Κι έχω αρκετά φιαλίδια για το δωδεκαήμερο των γιορτών.
Το βλέπετε αυτό;
Δεν είναι κούτσουρο. Είναι χέρι ανθρώπου.
Ενός χοντρού ανθρώπου, συγκεκριμένα.
Κάνει καλή φωτιά, έτσι;
Εντυπωσιακό, ε;
Τους κάνω ξηρή ωρίμανση όλο τον χρόνο,
για να τα απολαμβάνω τον χειμώνα.
Βάλε ένα χεράκι να ζεσταθούμε. Αυτό λέω πάντα.
Θα σας έλεγα "Καλές γιορτές",
αλλά εδώ έξω δεν υπάρχει και τίποτα γιορτινό.
Σίγουρα δεν έχουμε Άγιο Βασίλη.
Κουράστηκα να μιλάω.
Ας κάτσουμε να κοιτάζουμε τη φωτιά για λίγο.
Έτσι και με πάρει ο ύπνος, γείρτε το κεφάλι μου από την άλλη.
Πράγματι, ακούτε τον Μίστερ Νιου Βέγκας, που εκπέμπει ζωντανά από τον ομώνυμο τόπο
και σας παίζει τα αγαπημένα σας τραγούδια για την περίοδο των Χριστουγέννων.
Ελπίζω να είστε κάπου ζεστά και άνετα
χωρίς να πρέπει να χάσετε τις αισθήσεις σας.
Εκτός, φυσικά, αν αυτό θέλετε.
Καθένας έχει τις δικές του χημείες για να αντιμετωπίζει τις φρίκες της ζωής.
Θα δέχομαι αφιερώσεις όλο το βράδυ
και θα σας διαβάζω ευχές για τις γιορτές και συγκινητικές ιστορίες ζωντανά.
Ακούστε αυτήν του Μπομπ από την πρώην Αριζόνα.
Γράφει "Ο σκύλος μου το 'σκασε την παραμονή των Χριστουγέννων.
Αν θέλετε με πιστεύετε, αλλά όλα έγιναν όπως την ημέρα της Γέννησης.
Ήρθαν κάτι άγνωστοι από το πουθενά για να με βοηθήσουν να τον βρω,
όπως οι τρεις Μάγοι με τα δώρα.
Μπήκα κι εγώ στη συντροφιά, ως τέταρτος Μάγος.
Φυσικά, ο Θεός είναι ο μεγαλύτερος Μάγος όλων.
Άρα ήμασταν πέντε Μάγοι, αν και εφτά άτομα στο σύνολο.
Δύο γυναίκες και πέντε άντρες, δηλαδή πέντε Μάγοι.
Δύο οι γυναίκες, συν εγώ, συν ο Θεός, εννιά Μάγοι συνολικά,
μαζί με τις γυναίκες.
Και κανείς μας δεν ήξερε πού ήταν ο σκύλος.
Σκέφτομαι, λοιπόν, 'Είναι σαν την ιστορία της Γέννησης του Χριστού'.
Ο σκύλος είναι ο χαμένος Χριστούλης.
Κι αρχίζω να αγχώνομαι πολύ.
Δεν είναι μόνο ότι έχασα τον σκύλο.
Ο σκύλος με ειδοποιούσε αν ερχόταν κάποιος.
Εμφανίστηκαν αυτοί εδώ. Δεν τον βρήκαν.
Άσε που ρωτούσαν διαρκώς αν έχω χημείες.
Φυσικά και έχω, αλλά δεν τις μοιράζομαι.
Θυμώνω, και μετά νιώθω ενοχές.
Ναι, έχω προβλήματα διαχείρισης θυμού,
αλλά γι' αυτό ακριβώς δεν μπορώ να αποχωριστώ τις χημείες μου.
Είναι φάρμακο.
Τέλος πάντων, ο σκύλος δεν είχε απομακρυνθεί πολύ.
Με είχε ακούσει νωρίτερα που εκτελούσα κάτι τύπους,
τρόμαξε και κρύφτηκε στα σανίδια.
Βγήκε κάποια στιγμή,
όταν έβαλα να ψήσω έναν από αυτούς που σκότωσα.
Κρίμα που δεν το πήρα πρέφα πριν εκτελέσω όλους τους άλλους Μάγους.
Αλλά έπραξα με βάση τις πληροφορίες που είχα εκείνη τη στιγμή.
Για να μην τα πολυλογώ,
κατάλαβα ότι για τις γιορτές είναι απαραίτητος ένας σκύλος
μόνο αφού δοκίμασα να τις περάσω χωρίς.
Δεν είναι θλιβερό; Μισώ τον εαυτό μου".
Ευχαριστούμε, Μπομπ.
Και τώρα ένα τραγουδάκι για να αγαλλιάσει η ψυχή σας
πιο γρήγορα κι απ' το να είχατε αιματοεγκεφαλικό φραγμό γεμάτο χημείες.
Γεια σας, είμαι ο ντιτζέι Μίστερ Νιου Βέγκας,
και στη σκέψη ότι ακούτε και χαλαρώνετε φορώντας τα σέξι σας εσώρουχα,
η φαντασία μου γυρνάει με 45 στροφές το λεπτό.
Πάμε σε ένα τραγουδάκι.
Τρελαίνομαι να ακούω παλιά δισκάκια,
αλλά πιο πολύ τρελαίνομαι να ακούω τις ιστορίες σας.
Θέλω να σας ακούσω.
Και τώρα μια γιορτινή ιστορία από τον Σλάγκινς Ρεξ,
που μας γράφει από τα Λασποτόπια ενθυμούμενος τα περασμένα.
"Γκρινιάζει ο κόσμος για τα Χριστούγεννα στους Ξερότοπους,
αλλά στις κρύπτες είναι χειρότερα.
Ξέρω τι λέω. Έκανα Χριστούγεννα σε κρύπτη πέρσι, κι ήταν χάλια.
Η θεματική ήταν 'Χαβανέζικα Χριστούγεννα'.
Τελείως κιτς, μια αθλιότητα.
Έλεγαν 'Έλα, δοκίμασε χαβανέζικο χοιρινό'
και μου έδιναν λουκανικάκι κοκτέιλ.
Σκέτη απογοήτευση.
Είχα καιρό να συναναστραφώ με ανθρώπους,
αλλά αυτό πια ήταν τελείως γελοίο.
Μάλλον το χριστουγεννιάτικο δώρο μου
ήταν ότι κατάλαβα πως είμαι πιο ενδιαφέρων άνθρωπος
από το 100% των Κρυπτάκηδων.
Κι αυτό με κάνει να πιστεύω ότι ο Αϊ-Βασίλης θα με ακούσει.
Αϊ-Βασίλη μου, αν με ακούς, φέρε πίσω το αληθινό χαβανέζικο χοιρινό.
Όλοι μας έχουμε δει τα γιγάντια γουρούνια στους Ξερότοπους.
Εγώ σίγουρα τα έχω δει. Κι αν όχι αυτά, τον κουρνιαχτό πίσω τους.
Γιατί δεν μαζευόμαστε όλοι οι ακροατές να πάμε για κυνήγι;
Οι μισοί θα σκάβουν πελώριους λάκκους
και θα τους γεμίζουν με αυτές τις καυτές πέτρες που δεν κρυώνουν ποτέ.
Και μετά βλέπουμε αν μπορούμε να κάνουμε αυτά τα κορόιδα καλούα.
Θα δοκιμάσω. Στον λόγο μου.
Να δούμε αν θα βγάλω στη στιγμή εξογκώματα στο πρόσωπο,
όπως όταν ξανάρχισαν να καλλιεργούν καλαμπόκι".
Καλή φάση, Σλάγκινς.
Ο πρώτος θα είμαι που θα έρθει μαζί σου για κυνήγι.
Λοιπόν, ποιος αναγνωρίζει αυτό το κλασικό τραγούδι των γιορτών;
Ανεξάρτητα από το αν ακούτε όλες αυτές τις αφιερώσεις,
θα σας αγαπώ παντοτινά.
Αυτό δεν αλλάζει.
Παιδιά, αγαπώ τον καθέναν σας ξεχωριστά.
Νιώθω την αγάπη σας να πέφτει πάνω μου σαν σόναρ.
Να με χτυπάει σαν ωστικό κύμα.
Συνεχίστε να στέλνετε αφιερώσεις.
Για να δούμε τι γράφει ο Θυμωμένος Ρον.
Λέει "Θυμώνω που κάθε χρόνο ακούμε τα ίδια χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
Δεν με συγκινούν καθόλου πια.
Τι σχέση έχουν με τη ζωή μου τραγούδια για ένα μωρό 8.000 χιλιόμετρα μακριά;
Με συγκινεί η τέχνη που μιλάει για τις δικές μου εμπειρίες.
Βάλε λίγη σύγχρονη ραπ που γράφτηκε στους Ξερότοπους".
Να με συγχωρείς, Ρον. Μπορεί να θυμώνεις,
αλλά μόνο αυτά τα τραγούδια έχουμε εδώ στον σταθμό.
Οι υπόλοιποι δίσκοι ή κάηκαν ή έγιναν λεία ληστών.
Έτσι, για πέμπτη φορά απόψε, το "God Rest Ye Merry Gentlemen".
Κι επιστρέφουμε με μερικές ακόμα δικές σας ιστορίες και αφιερώσεις.
Διαβάζω το μήνυμα του Άντι Σι που λέει "Μου αρέσουν τα παλιά τραγούδια,
αλλά δυσκολεύομαι να τραγουδήσω κάλαντα
ξέροντας ότι έχω φάει πάνω από εκατό ανθρώπους".
Μην ανησυχείς, Άντι, δίσκους ακούμε, δεν χρειάζεται να τραγουδήσεις εσύ.
Και συνεχίζει. "Το να τραγουδήσω το 'Ρούντολφ το Ελαφάκι'
μου ήταν ήδη δύσκολο αφότου σκότωσα κάποιον,
πόσο μάλλον αφότου έφαγα όλη του την οικογένεια.
Δεν μπορούσα να το πω χωρίς να με πάρουν τα κλάματα.
Χαλάει κάπως η γιορτινή ατμόσφαιρα
όταν τρως τους ανθρώπους με τους οποίους περνούσες τις γιορτές.
Έχοντας δοκιμάσει ανθρώπινη χολή, πώς να τραγουδήσω
το 'Άγια Νύχτα';
Πώς να νοιώσω κάτι άλλο πέρα από πίκρα;
Είν' εύκολο να πεις τα λόγια,
αλλά δεν σημαίνουν τίποτα πια.
Τι στο καλό είναι ένα 'έλκηθρο';
Δεν νομίζω να έχω ακούσει κουδουνάκια έλκηθρου εδώ και 400 χρόνια.
Μπορώ να σκοτώσω και να φάω γείτονες και φίλους,
αλλά δεν έχει λογική να τραγουδάω για έλκηθρα και ταράνδους.
Με έδιωξαν από οικογενειακό δείπνο όταν τόλμησα να πω ότι φάγαμε τον ξάδερφο.
Μη συζητάτε ποτέ γι' αυτόν που τρώτε την ώρα που τον τρώτε.
Σύμφωνα με τους τότε συνδαιτυμόνες μου, είναι αηδιαστικό.
Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω αυτό. Αλλά σίγουρα τρελαίνονται όλοι.
Μακάρι να μην είχα φάει τόσο κόσμο
και να είχα κάποιον εδώ να με παρηγορήσει".
Άντι Σι, δεν μπορώ να σε παρηγορήσω,
γιατί αυτό που περιέγραψες μου δείχνει ότι είσαι πολύ κακός άνθρωπος.
Ο Θεός θα σε κρίνει, όμως.
Ένα παλιό κι αγαπημένο.
Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον Θιζ από το Σάντι Γκολτς γράφει
"Ο πόλεμος και τα Χριστούγεννα δεν αλλάζουν ποτέ.
Τα ίδια τραγούδια κάθε χρόνο. Το έχετε παρατηρήσει;"
Εμένα μου αρέσει αυτό, Τζορτζ.
Ζώντας σε ένα μέρος σαν αυτό, δεν ξέρω ποτέ πραγματικά πού βρίσκομαι.
Είμαι περιτριγυρισμένος από αμμόλοφους που αλλάζουν διαρκώς σχήμα.
Τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια είναι τα αστέρια που μου δείχνουν τον δρόμο.
Αν ακούσω κάποιο, ξέρω ότι τα Χριστούγεννα δεν αργούν.
Ακούτε τον ντιτζέι Μίστερ Νιου Βέγκας και μου αρέσει το στιλ σας.
Σας γουστάρω. Καταλάβατε;
Και περνάμε σε ένα γράμμα από ένα παλιό ακροατή, τον Πι από το Ντ.
Λέει "Ακούω την εκπομπή σου κάθε χρόνο".
Σ' ευχαριστώ, Πι.
"Και σκέφτομαι τους ανθρώπους με τους οποίους έκανα Χριστούγεννα
σκοτώνοντας ή τρώγοντας.
Τον Τζίμι Κέιν, ας πούμε, που λέγαμε μαζί τα κάλαντα
αποσπώντας την προσοχή των θυμάτων μας για να τα ληστέψουμε.
Άρχισε να βάζει χέρι στο μερίδιό του από την μπάζα,
και του φύτεψα μια σφαίρα στο κεφάλι.
Ή τη Μελίσα, που στόλιζε εμβληματικά
το διαλυμένο μας κοντέινερ
με λογιών λογιών ραδιενεργά φωσφοριζέ έντομα,
πιστή στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Εμφάνισε μεγάλους όγκους, κι αναγκάστηκα να δώσω τέλος στα βάσανά της.
Και πώς να ξεχάσω την τεράστια Σάρα,
που οδήγησε το γιορτινό έλκηθρο
όταν ζέψαμε κάτι οργισμένους βραχμάνους
και διανύσαμε πάνω από 150 χιλιόμετρα μαζί στους Ξερότοπους.
Δεν με ευχαρίστησε όσο έπρεπε,
οπότε, σφαίρα στο κεφάλι και σ' αυτήν.
Αλλά τη σκέφτομαι συχνά, γιατί μου πήρε πολύ καιρό να αποξηράνω
και τελικά να καταβροχθίσω το άφθονο κρέας των ποδιών της.
Είχε τεράστια, υπέροχα πόδια.
Δεν το λέω γιατί τα έβρισκα σέξι, το λέω γιατί πεινάω.
Στο ένα πόδι βρήκα μια μεγάλη κύστη.
Ολόκληρο δόντι είχε φυτρώσει εκεί μέσα.
Σε παρακαλώ, βάλε το 'Angels We Have Heard on High'".
Είμαι ο ντιτζέι Μίστερ Νιου Βέγκας.
Κι όσο έχουμε ο ένας τον άλλον,
δεν θα νιώσουμε ποτέ μόνοι σ' αυτήν την άθλια ζωή.
Και πάμε σ' ένα γράμμα του Χαρντ Τεντ από τη Χάρτλαντ.
Ο Τεντ γράφει "Σε παρακαλώ, βάλε το 'Let It Snow'.
Μου λείπει το χιόνι.
Ήταν υπέροχο. Κρύο, νομίζω,
αλλά όχι με τον τρόπο που είναι κρύο το ουράνιο αν το γλείψεις κατά λάθος
ούτε με τον τρόπο που είναι κρύο ένα μουχλιασμένο υπόγειο.
Μακάρι να έβλεπα λίγο χιόνι. Και δεν εννοώ ραδιενεργό μέταλλο
που καίγεται και πέφτει σαν σε νιφάδες.
Θυμάμαι ότι το χιόνι
έπεφτε από εκείνα τα… Πώς τα έλεγαν; Σύννεφα;
Προσπάθησα να θυμηθώ πώς ήταν να κάνεις έλκηθρο,
αλλά, για κάποιο λόγο, το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό
είναι δέρμα που ξεφλουδίζει από καμένα πτώματα. Και σπασμένα κόκαλα.
Πέρσι νόμισα ότι είδα χιόνι,
αλλά ήταν ένα σμήνος τερμιτών που βγαίνανε πετώντας από έναν αχυρώνα.
Ό,τι κι αν είχε εκεί μέσα,
μάλλον ήταν χειρότερο από επιδρομή τερμιτών.
Κάπως έτσι σκέφτομαι πλέον".
Όλοι μας, Τεντ. Καλά Χριστούγεννα.
Ρούφα καμιά χημεία
και θα ξεχάσεις ό,τι κι αν σου συμβαίνει.
Αυτά από μένα, παιδιά.
Παραμείνετε ζωντανοί.
Εγώ δεν είμαι, πρακτικά.
Ο Μίστερ Νιου Βέγκας σάς χαιρετά.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Να έχετε ένα όμορφο βράδυ.