Downloaded from YTS.BZ
FALLOUT GHULOWYCH ŚWIĄT
Official YIFY movies site: YTS.BZ
To nie Ktosiowo, ale się nada.
Fiolek mam tyle, że choinka uschnie pierwsza.
Widzicie?
To nie kłoda. To ludzka ręka.
Najlepiej grubasa.
Pięknie się pali.
Zaskoczeni?
Mam takich kilka. Suszę je cały rok,
żeby mieć na zimę.
Zawsze warto mieć coś… pod ręką.
Życzyłbym wam wesołych świąt,
ale tu już się świąt nie obchodzi.
Mikołaja też nie widziałem.
Szczęka już mnie boli,
więc popatrzcie sobie na ogień w kominku.
Gdybym zasnął, to mnie obróćcie, żeby mnie nie poparzyło.
Dobrze słyszycie, to ja, Pan New Vegas na żywo z New Vegas.
Chciałem złożyć wam najlepsze życzenia świąteczne.
Mam nadzieję, że jest wam ciepło i wygodnie.
Nie dlatego, że tracicie przytomność.
Chyba że chcecie.
Każdy radzi sobie z codzienną męczarnią na własny, chemiczny sposób.
Cały wieczór będę odczytywał
wasze świąteczne życzenia i pokrzepiające historie na antenie.
Tę przysłał Bob z niegdysiejszej Arizony.
„W Wigilię uciekł mi pies.
Stało się dokładnie to, co wieki temu w Betlejem.
Nagle zjawili się obcy ludzie, którzy pomogli go szukać.
Zupełnie jak wtedy Trzej Królowie.
Pomogłem im, więc też byłem królem,
a do tego Bóg to król królów.
Tak że królów było pięciu, ale ludzi ogółem siedmioro.
Dwie babki i pięciu chłopa, tych królów.
Dwie królowe i ja, i jeszcze Bóg, to już razem dziewiątka,
licząc królowe.
Nie mieliśmy pojęcia, gdzie się podział ten pchlarz.
Pomyślałem, że to jak z Jezuskiem.
Pies to zaginiony Jezus.
Bardzo się zmartwiłem,
bo nie tylko uciekł mi pies.
Bez niego nie wiedziałem, że ktoś idzie.
A przyszli ci ludzie i mi nie pomogli.
W dodatku ciągle pytali, czy mam jakieś chemikalia.
Miałem, ale na własny użytek.
Wkurzyłem się. To wywołało poczucie winy.
Mam pewne problemy z gniewem
i właśnie po to mi te środki.
Lekarz zalecił.
No nic. Okazało się, że pies daleko nie uciekł.
Słyszał wcześniej, jak kogoś zabijam,
więc się schował w kącie.
Wylazł wreszcie,
gdy zacząłem piec jedną z ofiar.
Szkoda, że nie wiedziałem, zanim załatwiłem pozostałych królów.
No ale robiłem, co mogłem, zważywszy na posiadaną wiedzę.
Nieco przedłużając,
nie wiedziałem, że nie umiem obchodzić świąt bez psa,
dopóki nie spróbowałem.
Żałosne. Nienawidzę sam siebie”.
Dzięki, Bob.
A teraz świąteczna piosenka, która ukoi gniew szybciej
niż bariera krew-mózg pełna chemikaliów w stanie gazowym.
Mówi DJ Pan New Vegas.
Wyobrażam sobie, że słuchacie mnie, siedząc wygodnie w bieliźnie.
Aż mi mózg wszedł na wyższe obroty. Ze 45 na minutę.
A oto piosenka.
Uwielbiam słuchać starych kawałków,
ale wolę wasze opowieści.
Nie mogę się ich doczekać.
Oto świąteczna opowiastka Slugginsa Rexa,
który przesyła pozdrowienia wprost z Iłowych Równin.
„Ludzie skarżą się na święta na Pustkowiu,
ale w kryptach nie było lepiej.
Obchodziłem tam święta rok temu. Było do bani.
Wymyślili sobie święta z motywem Hawajów.
Straszny kicz.
Jakaś wieprzowina kalua,
parówki koktajlowe.
Załamać się idzie.
Od lat nie widziałem żywej duszy,
a wiem, że to siara.
To naprawdę wielki świąteczny dar,
wiedzieć, że jest się ciekawszym
od 100% krypciarzy.
Aż człowiek się czuje, jakby Mikołaj go wysłuchał.
Tak że, Mikołaju, jeśli mnie słyszysz, pora na prawdziwą wieprzowinkę kalua.
Dobrze wiem, jakie knury biegają po Pustkowiu.
Tak mi się wydaje, bo widziałem tylko chmury pyłu.
Może niech wszyscy słuchacze urządzą sobie polowanie?
Połowa wykopie wielkie doły
i wypełni je tymi gorącymi, niestygnącymi kamulcami.
Zobaczymy, czy z tych knurów da się zrobić hawajskie danie.
Sprawdzę to, obiecuję.
A wy patrzcie, czy mi czyraki na twarzy wyskoczą,
jak wtedy, gdy znów zaczęli uprawiać kukurydzę”.
Dobry pomysł, Sluggins.
Będę pierwszy na polowaniu.
Kto rozpoznaje tę świąteczną piosenkę?
Nie ma znaczenia, czy słuchacie każdej historii.
Zawsze będę was kochał.
Nic tego nie zmieni.
Kocham każdego z was, ludziska.
A wasza miłość wraca do mnie jak sonar.
Wali we mnie niczym fala uderzeniowa.
Nie przestawajcie dzwonić.
Oto list od Wściekłego Rona.
Pisze tak. „Wkurza mnie, że co roku lecą te same piosenki.
W ogóle już mnie nie ruszają.
Co mi po piosenkach o jakimś dziecku, co się urodziło tysiące kilometrów stąd?
Chcę sztuki, z którą mogę się utożsamiać.
Puśćcie jakiś współczesny rap z Pustkowia”.
Przykro mi. Masz prawo się złościć,
ale mamy tylko te utwory.
Pozostałe spłonęły podczas licznych grabieży.
Dlatego po raz piąty posłuchacie God Rest Ye Merry Gentlemen.
Wracam do was z kolejnymi listami od słuchaczy.
To napisał Andy C. „Uwielbiam stare kawałki,
ale ciężko mi śpiewać kolędy, wiedząc,
że zjadłem ponad setkę ludzi”.
Nie martw się. Nie musisz śpiewać. Głośnik zrobi to za ciebie.
Ciąg dalszy. „Niełatwo było śpiewać o Rudolfie
po zabiciu człowieka,
ale gdy pożarłem jego całą rodzinę,
sama myśl o czerwonym nosie wywoływała płacz.
Jakoś się nie chce obchodzić świąt,
gdy się zjadło tych, z którymi się biesiadowało.
Teraz wiem, jak smakuje pęcherzyk żółciowy.
Co mam śpiewać?
Cichą noc, myśląc o żółci?
Same słowa
przestały mieć jakiekolwiek znaczenie.
Czym w ogóle są sanie?
A dzwonków nie słyszałem od 400 lat.
Najwyżej dzwoniące o kości znajomych zęby.
Ale żeby dzwonki sań? Bez sensu.
Raz wyprosili mnie z rodzinnej kolacji, bo powiedziałem, że jemy kuzyna.
Moja rada: nigdy nie rozmawiajcie o spożywanej osobie.
Pozostali biesiadnicy mówili, że im od tego niedobrze.
Tego nie wiem, ale wiem, że ludzie się złoszczą.
Żałuję, że zjadłem tyle osób.
Teraz nie ma mnie kto pocieszyć”.
Cóż, Andy, nie pocieszę cię,
bo czyny, które opisałeś, to czyny złe.
Ale niech Bóg cię osądzi.
Posłuchajmy klasyki.
George Washington Thizz z Sandy Gulch.
„Wojna nigdy się nie zmienia. Święta też nie.
Co roku grają to samo, zauważyliście?”
Ja nie mam nic przeciwko.
Mieszkam w takim miejscu, że nigdy nie wiem, gdzie jestem.
Wszędzie wokół mam pełzające wydmy.
Świąteczne piosenki są jak wskazująca mi drogę gwiazda.
Gdy je słyszę, wiem, że święta już za pasem.
Mówi DJ Pan New Vegas. Kręci mnie twój styl.
Podobasz mi się. Rozumiesz?
Ten list napisał wierny słuchacz, niejaki P z DE.
„Słucham twojej audycji co rok”.
Dzięki, P.
„Wspominam ludzi, z którymi spędzałem święta,
zabijając lub jedząc.
Jak Jimmy Cain, z którym kolędowałem,
by odwrócić uwagę ofiar kradzieży.
Nieco się zapędził, jeśli chodzi o podział łupu.
Dlatego wpakowałem mu kulkę w łeb.
Albo Melissa. Cóż to były za dekoracje.
Ozdabialiśmy nasz walący się kontener
rozmaitymi świecącymi, radioaktywnymi robalami.
Cóż to były za święta.
Ale wyrosły jej jakieś guzy i musiałem ukrócić jej cierpienie.
Nie zapomnę o Wielkiej Sarah,
która chwyciła wodze świątecznych sań
podczepionych do wściekłych brahminów.
Tak przemierzyliśmy niemal 200 kilometrów Pustkowia.
Nie okazała dość wdzięczności,
dlatego też skończyła z kulką we łbie.
Często o niej myślę, bo wyjątkowo długo sezonowałem
i wreszcie pożerałem jej pokaźne nóżki.
A te miała naprawdę wspaniałe i smakowite.
Nie że seksowne, dosłownie smaczne.
Na jednej z nóg miała cystę,
w której wyrósł prawdziwy ząb.
Proszę o utwór Angels We Have Heard on High”.
Mówi DJ Pan New Vegas.
Dopóki mamy siebie,
nie będziemy sami, na ziemi ani w niebie.
To napisał Twardy Ted ze środka kraju.
„Proszę, puść Let It Snow.
Brakuje mi śniegu.
Był taki przyjemny i zimny.
To inne uczucie, niż jak przypadkowo poliżesz uran
czy zaśniesz w zapleśniałej szczelinie.
Chciałbym zobaczyć śnieg, a nie radioaktywny metal
opadający z płonącego kadłuba.
Pamiętam śnieg
padający z tych, jak im tam… Chmur.
Próbowałem sobie przypomnieć jeżdżenie na sankach,
ale jedyne, o czym myślę, wspominając biel śniegu,
to biel kości widniejących pod spopielonym mięsem.
Rok temu myślałem, że pada śnieg,
ale to tylko chmara termitów wylatywała ze stodoły.
Cokolwiek tam było,
musiało być jeszcze gorsze.
Chyba stałem się pesymistą”.
Jak my wszyscy. Wesołych świąt.
Łyknij coś sobie,
może o tym wszystkim zapomnisz.
To by było na tyle, dzieci.
Żyjcie tam sobie.
Bo ja w zasadzie nie żyję.
Mówił Pan New Vegas. Do usłyszenia.
Wesołych świąt i dobrej nocy.