W filmie pokazane są poważne obrażenia spowodowane wypadkiem samochodowym.
Downloaded from YTS.MX
Zalecana jest rozwaga widzów.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co to za spotkanie?
Spotykam się z doktorem Haqiem.
On mnie operował.
Gdy przewieziono mnie śmigłowcem do szpitala,
miałem pięciogodzinną operację.
Robił, co w jego mocy,
a ja miałem mnóstwo zastrzyków ze sterydów w blizny.
Nic przyjemnego.
Miałem też inne zabiegi, plazmę,
którą poskładali mi twarz.
Czekam na werdykt.
Wiem, co się stanie.
Dr Manisali będzie zadowolony z operacji nosa.
Dr Haq będzie zadowolony z twarzy.
Wszyscy powiedzą mi: „O tak, wygląda lepiej”.
Kolor skóry się stabilizuje.
- Tak? - Nie jest już tak czerwony.
Tak, jest znaczna poprawa.
Ale ten fragment jest dziwny.
Jest bardzo luźny.
- Jasne. - Mam wrażenie, że nie…
Jest lepiej, niż było.
Ale dziwnie się z tym czuję.
- Mogę zerknąć? - Tak.
Uśmiechnij się.
Tak. Wygląda dobrze.
Otwórz szeroko.
Zagryź.
Wygląda dużo lepiej.
- Czujesz, jak cię dotykam? - Tak.
A tutaj mniej?
- Nie czuję. - Nie czujesz?
- Nie. - Nie, to przeszczep skóry.
Może coś poczujesz w przyszłości, ale niekoniecznie.
Nie widziałem cię w lepszym stanie.
- Są postępy. - Dziękuję.
Dzięki.
Trochę mnie to wkurza…
bo chyba nie będę zadowolony.
Ale bardzo to doceniam.
Obaj są niesamowici.
Ale…
Nie oddadzą mi tego, co miałem.
Wtedy nie byłem zadowolony,
ale teraz widzę, że nie było tak źle.
Chcę, żeby ludzie byli szczerzy i mówili: „Rany”.
To pieprzona masakra, co?
Nie wiem, czy to się nadaje na Disneya.
Myszka Miki nie przeklina.
Wciąż o tym myślę.
Jakoś układam sobie w głowie.
Choć minęło 18 miesięcy.
Tuż przed Bożym Narodzeniem 2022 roku
jeden z najbardziej cenionych sportowców i prezenterów telewizyjnych,
Andrew Freddie Flintoff miał wypadek…
Freddie dachował z otwartym dachem
…kręcąc program BBC Top Gear.
Freddie z Top Gear ucierpiał w wypadku
W ciągu następnego roku całkowicie zniknął z życia publicznego.
Żyję tym każdego dnia.
Gdy kładę się spać, siedzę w tym aucie.
To bardzo żywe.
Od tamtej pory nie spałem normalnie.
Właściwie film z tego, co się stało,
rozgrywa się w twojej głowie co noc.
To film w mojej głowie.
Ale oglądałem też prawdziwy.
- Nagranie? - Z samochodu.
Widziałem je. Domagałem się tego.
Chciałem dla siebie potwierdzenia.
„Dlatego właśnie jestem taki zły”.
A druga strona to rozmowa o filmie w głowie.
W krykiecie ludzie mówią o wizualizacji.
Widzisz coś.
Dla mnie to tylko część.
Przez wiele kontuzji nie mogłem ćwiczyć rzucania.
Więc zacząłem ćwiczyć w głowie.
Nie tylko widziałem siebie, jak rzucam.
Czułem to.
Czułem zapach.
Wiedziałem, jakie to uczucie.
Nawet jak piłka opuszcza moją dłoń.
Problem w tym, że jeśli to porównać,
wspomnienia są prawdziwe
do tego stopnia, że gdy o tym mówię, zaczynam się denerwować.
Czuję ból po tej stronie twarzy.
Czuję bóle fantomowe i…
To jakaś klątwa.
Zaczyna.
Załatwił go! Freddie Flintoff!
Nikt nie miał takiego talentu, ale mało kto tak w siebie wątpił.
Wspaniale!
Jesteśmy świadkami czegoś wspaniałego.
Miał status celebryty i cały czas się z tym zmagał.
UPADŁY BOHATER
- …gospodarz, pan Freddie Flintoff! - W porządku?
Wyjście poza krykiet jest prawie niemożliwe.
Panie i panowie, Freddie Flintoff.
Jemu się to udało.
Lubisz krykieta. Nie powinieneś być takim jajcarzem.
Ale w jego głowie zawsze robił za mało.
Freddie Flintoff miał wypadek.
Freddie Flintoff trafił do szpitala.
Nagle całe twoje życie może się zmienić.
Jakbym się zresetował.
Próbuję się dowiedzieć, kim jestem.
Freddie Flintoff doznał obrażeń w wypadku w zeszłym roku.
Co się stało?
- Nie wiadomo. - Groźny wypadek.
Jego życie po wypadku się zmieniło.
Od tamtej pory milczy.
SIEDEM MIESIĘCY PO KATASTROFIE
W 2023 roku Freddie Flintoff zamknął się w swoim domu.
Ale gdy pojawiły się spekulacje o miejscu jego pobytu,
zaczął rejestrować swój proces zdrowienia.
Freddie czuł się w obowiązku powiedzieć, co dokładnie stało się w czasie wypadku
i jakie są jego następstwa.
To co mnie chyba najbardziej zabolało,
to spekulacje.
Dlatego robię to, co robię.
Wyrzucam to z siebie.
To, co się naprawdę stało.
Od siedmiu miesięcy żyję w ukryciu.
Wychodzę tylko w celach medycznych.
W tym domu czuję się bezpiecznie,
boję się z niego wyjść.
Chcę być z dziećmi i niczego nie przegapić.
Niestety mamy ich czwórkę.
Cały ten czas spędziłem z trzyipółlatkiem.
Nie zbliżał się do mnie. Chyba bał się mojej twarzy.
Bał się mnie.
Serce mi pękało.
Mam PTSD i lęki.
Czasami płaczę
bez konkretnego powodu.
Chodź do mnie.
Dobry piesek.
Dokąd idziesz?
Minął rok,
a Freddie, który nigdy nie chciał robić filmu biograficznego…
- Steve chce ci przyczepić mikrofon. - Tak.
…postanowił pierwszy raz opowiedzieć o swojej karierze, krykiecie i życiu.
Odetnę ci kilka włosów.
Odrastały mi latami.
Mam cię nazywać Freddie czy Andrew?
Może być Freddie. Fred.
Fred.
Dziwne, co? Bo…
mam na imię Andrew,
ale odkąd skończyłem 15 lat,
nazywają mnie Fred albo Freddie.
Andrew jest raczej moim odbiciem.
Introwertycznym.
Lubi swoją przestrzeń.
Ale to by się nie sprawdziło w świecie sportu.
Dość szybko to zrozumiałem.
Lancashire podjęło decyzję,
która może okazać się kluczowa.
Zakontraktowali 16-latka,
uznawanego za najlepszego batsmana swojego pokolenia.
Andrew Flintoff, mierzący ponad 190 cm, to perspektywiczny zawodnik,
gra w krykieta od szóstego roku życia.
Reprezentował Anglię jeszcze przed 14. rokiem życia
i był w pierwszej 11 w St. Anne's w wieku 14 lat.
Zacząłem grać w klubie, gdy miałem 9 lat.
Od tamtej pory dobrze mi idzie.
Ale coraz trudniej się rozwijać, gdy grasz w wyższych grupach wiekowych.
Fred mówił, że jesteś jego najlepszym trenerem.
DAVID „BUMBLE” LLOYD Były trener
Jest bardzo miły. Ja tak nie uważam.
Powiedział, że jesteś jego krykietowym ojcem.
Ja czuję podobnie. Mam trzech synów. On jest czwarty.
LANCASHIRE CRICKET WSCHODZĄCA GWIAZDA
CUDOWNE DZIECKO
Dowiedzieliśmy się o nim, gdy byłem trenerem.
Rozwijał się błyskawicznie.
Gdy grał w St. Anne's w drużynie zawodników poniżej 15 roku życia,
zdobył 232 punkty.
Mamy wybite okno. Pięć czy sześć piłek do krykieta zniknęło.
Ze względu na wzrost miał siłę.
Duży chłopak, który nie przestawał rzucać.
Połowa jego pleców to mężczyzna,
a druga połowa to dziecko.
Dwa różne światy.
Zaczęliśmy rozmawiać o podpisaniu kontraktu z Andrew.
Zauważyłem, że nazywasz go Andrew.
- Tak. - To Andrew, Fred, Freddie.
Ma kilka osobowości.
„Fred” przyjął się w szatni,
jak ten z Flintstonów.
Ale zawsze nazywałem go Andrew,
zwłaszcza jeśli od czasu do czasu dawałem mu popalić.
Na pewno wiele osób miało co do ciebie sporo oczekiwań.
Jak na to reagowałeś?
Na początku miałem problemy z powodu mojego młodego wieku.
Ale z roku na rok było coraz lepiej.
Byłem nieśmiałym chłopakiem z w Preston.
Byłem łagodny, potulny, nie skrzywdziłbym muchy.
Pamiętam, jak pierwszy raz byłem w szatni Lancashire
wśród dorosłych mężczyzn.
Nie wiedziałem, gdzie się podziać i co powiedzieć.
Zaczęli nazywać mnie Fred.
Zacząłem pić.
Odnalazłem swoje alter ego.
To stworzona przeze mnie postać,
która uwielbiała sławę, lubiła grać.
Kochała to wszystko.
Koncentracja, ważny mecz.
Jeśli wygramy, wygramy serię.
Musiałem mieć z 17 lat.
On miał 18.
Był kapitanem Anglii U19.
Wszyscy znali Freda, bo od 11. roku życia…
ROB KEY Były repr. hr. Kent i Anglii
…ten chłopak z Lancashire rzucał szybko i daleko.
Uważaliśmy, że jest od nas lepszy.
Wczoraj na stadionie Old Trafford zapisała się historia sportu,
gdy pobito nowy rekord świata,
a oto dowody, Peter Stevenson.
Niebawem to może być przedmiot kolekcjonerski.
To oficjalny rekord punktów
zdobytych przez Andrew Flintoffa dla Lancashire na Old Trafford.
Jedynym filmowym dowodem na over, w którym padł rekord 38 runów,
jest to nagranie z klubowej kamery monitoringu.
Będąc na boisku, czułem się jak… nie powiem, że jak Superman,
ale kiedy wchodzi do budki telefonicznej i…
Tak samo było, gdy grałem w krykieta.
Gdy schodziłem z boiska,
było inaczej.
W domu znów byłem sobą.
Jest was dwóch?
Dwóch, a może nawet więcej.
Przez lata może być nas więcej.
Przedstawił się jako Andrew,
a ja zawsze go tak nazywałam.
Zaczęliśmy rozmawiać i już nie przestaliśmy.
Był zabawny, wiem, że mnie rozśmieszał.
Im więcej z nim rozmawiałam, tym bardziej myślałam:
„Jesteś przeuroczy”.
Wtedy nie byłby tak znany
- jako zawodowy sportowiec. - Nie.
Wtedy nie wiedziałam, kim był Andrew.
Nie w złym sensie, ale…
Nie potrafię tego określić.
Było w nim coś innego.
Gdy to mówię, odbiera to bardzo negatywnie.
Gdy używam określenia „potencjał”,
on mówi: „Mam potencjał. Próbujesz mnie zmienić”.
Ale nigdy nie miałam tego na myśli.
Było w nim coś takiego,
że wiedziałam, że…
wydarzy się o wiele więcej.
Miał ogromny talent.
Nie trzymał się z drużyną, gdy była w pobliżu.
Świetny zawodnik, ale trochę dupek.
Nie, mistrz.
Trochę się nim opiekowałem.
Po wypadku,
zanim go poskładali, zobaczyłem go
i zaparło mi dech w piersiach.
Chciałem wybuchnąć płaczem i go przytulić.
Byłam jego agentką przez 16 lat.
Rozmawialiśmy o karierze…
KATIE LYDON Agentka
…i pytałam go: „Co chciałbyś robić za dziesięć lat?
Jaki masz długoterminowy cel?”
Zawsze był to Top Gear.
Nic nie równa się jego karierze krykiecisty.
Więc gdy dostał tę szansę, to było coś wielkiego.
Dziękuję.
Dobrze zapowiadać nasz pierwszy program.
Top Gear odradza się częściej…
- niż Doctor Who. - Tak.
- Był… - Zatrzymaliśmy małego Daleka.
…naprawdę szczęśliwy.
Uważał, że to wspaniały program.
Lubi go wielu ludzi, a wielu na nim dorastało.
Ze wszystkich programów…
Pójdzie gładko.
…ten był jedyny, do którego chciałem się dostać.
Dla niego to było właściwe.
Kocha swoje auta.
Tak, je też.
Dawali mu testować różne samochody, co mu się podobało.
Ty głupku!
Ty mięczaku!
Fred ciągle potrzebuje nowych wyzwań.
To ktoś, kogo ciągle nosi.
Ucieszyłem się, że dostał tę fuchę.
JACK WHITEHALL Komik i przyjaciel
Idealnie pasował do programu.
To jedna z najgorszych rzeczy, jakie robiłem.
Stał się głównym śmiałkiem programu.
Robił numery kaskaderskie.
Zawsze rzucał sobie wyzwania.
A co pamiętasz z dnia wypadku?
To był zwykły dzień na torze.
TOR TOP GEAR LOTNISKO DUNSFOLD
Nie spodziewałam się żadnych problemów.
Pamiętam wszystko.
Byłoby łatwiej, gdybym stracił
przytomność na tydzień lub dwa,
a potem obudził się bez szwów.
Ale pamiętam wszystko.
Myślę o tym i wracam do tego samochodu.
To był trójkołowiec.
Jest tam wspornik szyby
i pręt do połowy pleców, więc jestem odsłonięty.
Jadę jakieś 65-70 km/h.
Pokazywali mi, jak ustawić samochód bokiem.
Koło podniosło się z przodu.
Dziwnie toczyć się w aucie.
Bo nie ma już odwrotu,
a wszystko zwalnia.
To takie dziwne.
Powinienem wiedzieć, jak odpowiadać na pytania.
Ale grałem w krykieta. Odbijałem.
Masz 0,4 sekundy na decyzję.
Gdzie leci piłka, jak zagrasz,
jak ułożysz stopy.
Gdy auto zaczęło się obracać,
spojrzałem na ziemię
i wiedziałem, że jeśli przywalę tu, skręcę sobie kark.
Jeśli uderzę skronią, zginę.
Jedyna szansa to schylić się.
Pamiętam, jak upadłem…
Walnąłem głową.
A potem mnie pociągnęło, samochód się przewrócił.
Przeleciałem na tył,
a potem obróciłem się twarzą do drogi
i przejechałem 50 metrów pod wozem.
On wjechał w trawę i znów się odwrócił.
Myślałem, że nie żyję,
bo byłem przytomny, ale nic nie widziałem.
Zastanawiałem się, o co chodzi.
Rozumiecie?
„Będę już widział tylko mrok?”
Kask zakrył mi oczy.
Zdjąłem go i pomyślałem:
„OK, jestem na torze Top Gear. Nie jestem w niebie”.
Tak, to było…
Tak.
Spojrzałem w dół i zauważyłem, że krwawię.
Najbardziej bałem się, że nie będę miał twarzy.
Myślałem, że zdarłem ją sobie.
Byłem przerażony.
Ktoś do mnie zadzwonił. „Andrew miał wypadek w Top Gear,
ale nie mamy zbyt wielu informacji.
Może zabiorą go do najbliższego szpitala,
bo chyba ma coś z zębami.
Poza tym wszystko gra”.
Odłożyłam telefon
i nie zastanawiałam się nad tym.
Ale wszystko potoczyło się szybko.
Leżałem jakieś 40 minut w agonii,
nim zjawił się śmigłowiec ratunkowy.
Mieliśmy wezwanie na lotnisko w Surrey,
a Freddie był w sporym szoku.
Doznał poważnego urazu twarzy.
DR TOM BREEN POGOTOWIE LOTNICZE
Nie jednego, ale wielu.
Bardzo cierpiał, więc podaliśmy mu lek przeciwbólowy
i przewieźliśmy go do głównego centrum urazowego,
szpitala św. Jerzego.
Myślałem: „To nie mogło mi się stać.
To się nie dzieje”.
Nie dostawałam żadnych informacji.
Nie wiedziałam…
jak został ranny.
Zbierałam swoje rzeczy i myślałam:
„Jadę do Londynu,
może tam mi ktoś powie, gdzie on jest”.
Tamtego dnia wisiałem na telefonie,
gdy zadzwoniła do mnie konsultantka z pogotowia.
Najczęściej urazami zajmują się pracownicy niższego szczebla,
więc gdy zadzwoniła konsultantka, wiedziałem, że coś jest nie tak.
Jak opisałbyś obrażenia, z którymi przyjechał Fred?
Złożone. Bardzo złożone.
Jego obrażenia,
jeśli chodzi o urazy szczękowo-twarzowe w ciągu 20 lat mojej kariery,
umieściłbym w pierwszej piątce.
Miał urazy tkanek twardych i miękkich,
połamane i wybite zęby,
elementy kości górnej szczęki były połamane i przesunięte.
Obrażenia tkanek miękkich były złożone.
To bardzo nietypowe, że traci się tkanki miękkie,
traci się skórę.
Stracił znaczną część górnej wargi,
skórę i część mięśnia,
a także dolną wargę.
Kazali mi się przygotować przed wejściem.
Bo wtedy nie był po operacji.
Byłaś pierwszą osobą w szpitalu?
Wybacz.
Boże.
Czułam się kompletnie bezradna.
Nie wiedziałam…
co powiedzieć…
W pracy ulepszam sytuacje
i naprawiam.
Nie naprawiłabym tego.
Te rany nie mogły być czyste.
Ocierał się o asfalt.
Były tam kamyczki i brud.
Pierwsza operacja zajęła około pięciu godzin.
Podczas tej pierwszej pięciogodzinnej operacji
już zaczynałeś rekonstrukcję jego twarzy?
Tak.
Trzeba przywrócić anatomię do stanu pierwotnego.
To jak układanie puzzli.
Tylko puzzle mają wszystkie elementy.
W przypadku Andrew tak nie było.
Gdy go zobaczyłam,
weszłam do pokoju, a on leżał w łóżku
i był zabandażowany.
Ale nigdy nie widziałam
u nikogo takiego strachu w oczach.
Patrzył na mnie i chyba chciał się dowiedzieć,
w jak bardzo złym jest stanie.
Szczerze mówiąc, zebrałam się w sobie
i nie płakałam.
Powiedziałam tylko, że wszystko będzie dobrze.
„Nie wierzę, że tak cudownie wyglądasz”.
Zanim wróciliśmy do domu, zadzwoniłam do dzieci
i powiedziałam:
„Musicie być tak silni, jak zawsze.
Wasz tata wygląda inaczej.
Wyzdrowieje,
ale nie chcę, żebyście były zszokowane i przerażone,
bo to go dobije”.
To było trudne.
Andrew nie wie, że to zrobiłam.
Jestem wdzięczna lekarzom.
Wciąż mam męża,
dzieci mają ojca.
Wiem, że ludzie przechodzą podobne lub gorsze rzeczy
bez takiej pomocy.
Wysłali mi zdjęcie.
Nie mogłem na nie patrzeć.
To było okropne.
Chcieliśmy, żeby Rachael wiedziała…
M. VAUGHAN Przyjaciel i b. kapitan reprezentacji
…że myślimy o niej i dzieciach.
Nie było w nim dawnego Freda.
Po prostu odpłynął.
Nie chciał z nikim rozmawiać, nikogo widzieć.
Nie chciał nic robić.
Nigdy nie widziałem go tak zdołowanego.
Pamiętam krążące SMS-y,
składaliśmy fragmenty informacji…
JAMES CORDEN Prezenter telewizyjny i przyjaciel
…ale nie wiesz, czy to prawda.
Próbowałem się dodzwonić…
wiedząc, że nikt nie oddzwoni.
Bardzo chciałem się z nim zobaczyć.
Pisałem do naszych wspólnych znajomych,
którzy mówili, że potrzebuje trochę czasu.
Właściwie tylko…
chciałem go przytulić.
Gdy grałem w krykieta,
byłem w wielu sytuacjach, w których nie wiedziałem, czy dam radę.
Zawsze potrafiłem włączyć przełącznik i się w tym odnaleźć.
Muszę go znów znaleźć, bo w tej chwili…
nie wiem, czym jestem.
Zapamiętajcie nazwisko 20-latka, Andy'ego Flintoffa.
Gratulacje dla Andrew Flintoffa z Lancashire…
To najnowszy zawodnik, który zdobywa sławę w kraju.
Freddie szybko awansował do reprezentacji Anglii.
Pamiętajmy, że angielski krykiet
czeka na następnego Iana Bothama, wszechstronnego geniusza.
Brali każdego, kto umiał uderzać, rzucać i grać na boisku.
Freddie rzucał piłkę z prędkością 140 km/h
i wybijać piłkę poza boisko.
Andy Flintoff zdobywa pierwszy wicket.
Każdy zespół go chciał, zwłaszcza reprezentacja Anglii.
Potrzebowaliśmy go.
Andrew Flintoff zdobył dziś najwięcej punktów.
Nowy Ian Botham
zdobył siedem szóstek,
a jedną z piłek trafił swojego ojca.
Niektórzy mówią o tobie jak o następnym Ianie Bothamie.
Nie będę następnym Ianem Bothamem. Chcę być Andym Flintoffem.
Jeśli coś osiągnę w krykiecie, zrobię to jako ja.
Był typowym gościem z północy.
Gdy taka osoba spotka południowca,
zwykle to ukrywa. On tego nie robił.
Był najbardziej zatwardziałym gościem z północy, jakiego znam.
Wszystko przychodziło mu z łatwością.
Jesteś z Lancashire. Jakie cechy mają tacy ludzie?
Wszyscy, których znam, piją.
Ostro piją.
Potrafił wyjść, napić się, a następnego dnia
nadal występować i się popisywać.
Gdy przyszedł jako nastolatek,
w ogóle nie pił.
Często pojawiał się z colą.
Potem odkrył alkohol
i nadrobił stracony czas.
Ma niesamowitą głowę, jeśli chodzi o alkohol.
Żartujemy, że pijemy z nim na zmiany.
STEVE HARMISON Reprezentant Anglii
Wychodziliśmy o różnych porach, by dotrzymać mu towarzystwa.
Tworzył atmosferę, która pomagała innym się rozwijać.
Gdy dobrze się bawisz, grasz po prostu lepiej.
Poznałem go, bo byłem kapitanem w Zimbabwe i RPA.
To było jak kawalerski wypad.
W jakim sensie?
Fred miał niesamowite umiejętności.
Potrafił włożyć do ust pięć butelek piwa
i wypić je wszystkie.
Potrafił też błyskawicznie opróżnić butelkę wina.
- Za jednym razem? - Tak, zerował całą butelkę.
Ma pojemny przełyk.
Robił tak… i wino znikało.
Wszyscy go podziwialiśmy.
W tamtych czasach, gdy był utalentowanym nastolatkiem,
to musiało być ekscytujące,
ale też trudne, by robić to w takim tempie.
Bez wątpienia krykiet w latach 80. i 90. Był sportem amatorskim
z półprofesjonalną infrastrukturą.
Wszystko działo się trochę za szybko.
Uważam, że został rzucony wilkom na pożarcie nieco za wcześnie.
Anglia od dawna ma problemy z obsadą środka.
Wygląda na to, że ich główny problem
to dojście do ładu z Andrew Flintoffem,
który walczy z nadwagą.
Jako dziecko byłem szczupły.
Nosiłem dwie warstwy, by robić wrażenie większego.
Potem szybko urosłem
i zaczęły się jaja.
Flintoff jest większy niż mistrz wagi ciężkiej Lewis
Nabijali się ze mnie.
NAJWIĘKSZY BOWLER ANGLII
Mieszkałem sam, a gdy szedłem do supermarketu,
czułem, jakby każdy się pytał: „Czym ty się napychasz?”.
Seria NatWest w końcu ruszyła,
a uwagę przyciąga młody zawodnik
po najtrudniejszym tygodniu w jego karierze.
Andy'ego Flintoffa oskarżono o brak kondycji i nadwagę.
NIE JESTEM CHUDERLAKIEM
Do grubego Flintoffa: zrób formę lub spływaj
Nie ma lepszej odpowiedzi dla krytyków
niż błyskotliwa gra.
Tak, grałem dobrze jak na grubasa.
Jadłem coś, czego nie powinienem,
i wymiotowałem.
A potem kolejny posiłek i kolejny.
Zanim się spostrzegłem, pomyślałem: „Zwymiotować śniadanie?”.
Cały czas grałem na czczo. Miałem pusty żołądek.
Straciłem jakieś dziesięć kilogramów.
Wszyscy byli zadowoleni.
To zaczął być mój styl życia.
Zasadniczo Fred
jest tak duży i tak silny, że można pomyśleć:
„Daj spokój, musisz być silny we wszystkim, co robisz”.
Ale nie do końca tak jest.
To człowiek, który pragnie miłości.
Mam chwile, gdy o tym zapominam
i po prostu żyję.
I jest przyjemnie.
A potem przypominają mi o tym.
Czuję całą swoją twarz, bo jest ściągnięta i inna.
Nie mam niektórych zębów, a inne wypadają podczas jedzenia.
Gdy patrzę w lustro,
wszystko powraca.
Mówisz, że twoja twarz to twoja tożsamość.
Ale ile razy słyszysz, jak ludzie mówią:
„Liczy się to, co jest w środku. Nie chodzi o to, jak wyglądasz”.
Bzdury.
Zmieniamy twarze ludzi, zmieniamy ich wygląd.
Pacjentom czasem trudno
pogodzić się ze swoim nowym wyglądem.
Ludzie oceniają cię, gdy widzą twoją twarz.
W ciągu kilku sekund.
Nawet na podstawie tego, ile milimetrów ma górny ząb.
Ile widać siekacza?
Mniej niż milimetr?
Czy ufam tej osobie?
Stanowisz zagrożenie?
Czy mi się przydasz?
Wyglądasz na kogoś, kto odniesie sukces?
Stajesz się celem
i podlegasz ocenie osoby, która stoi przed tobą.
Rozmawialiśmy tylko o tym, by go chronić.
Bo prasa była bardzo nachalna.
Wszyscy chcieli mieć zdjęcie.
Chcieli zobaczyć, jak wygląda, bo było to okryte tajemnicą.
Ludzie nas śledzili.
Nawet o tym nie wiedzieliśmy.
Musiałam go zabrać na wizytę.
Jechał taki samochód, normalny,
ale z zaciemnionymi oknami.
Jechali przed nami
i robili tyle zdjęć, ile chcieli,
bez naszej wiedzy.
Przez to jeszcze bardziej chciał zostać w domu.
FREDDIE WRÓCIŁ… NA MIEJSCU PASAŻERA
Kręciliśmy kilka miesięcy,
a podczas jednej z naszych wizyt tata Freda, Colin,
przyniósł stare albumy ze zdjęciami i wycinkami.
Colin, byłeś fanem krykieta czy graczem?
Grałem, choć niezbyt dobrze.
Ale grałem.
Jego brat Christopher
i Andrew chodzili w weekendy na wszystkie mecze.
Przesiąkli krykietem.
Fred, to twój tata zaraził cię krykietem?
Zdecydowanie.
To jedyne, co pamiętam z dzieciństwa.
Kręcił się w klubie krykietowym, kosił tam trawę.
Pamiętam, jak jeździłem tam cortiną, kosiłem trawę.
- Fordem Cortina? - Tak.
To są albumy, które zachowałeś?
Należą teraz do Andrew.
Nie zostaną tu.
Mówiłem twojej mamie, że je tu zostawiam.
Jasna cholera.
Przywracają wspomnienia?
Wielu z nich nie pamiętam.
Wolę patrzeć na zdjęcia niż wycinki z gazet.
Myślałeś, że będzie takim graczem?
Zawsze wiedziałem, że ma to coś.
Ale był tylko jeden zawodnik,
co do którego byłem pewien, że zagra w reprezentacji,
czyli Philip Neville.
- Piłkarz? - Owszem.
Był wyjątkowy.
- Był w porządku, co? - Tak.
- Potrafił uderzać i rzucać. - Jesteśmy w jego domu.
Wiem, że tak, ale…
Tak, wiem.
- Ale się wyprowadził, tak? - Tak, odkupiliśmy go od niego.
Nie trzymamy go w piwnicy.
Może go odzyska.
Z Philem nie wiadomo. Może siedzi gdzieś w kącie.
- Nigdy nie wiadomo. - Tak.
- Jest cichy. - A także…
- Wiedziałbyś, gdyby Gary tu był. - Właśnie. Boże, on…
Wchodząc do tego domu,
trudno się domyślić, że mieszka tu jeden z najlepszych krykieciarzy w kraju.
Andrew nie lubi się popisywać.
Czasem wstydzi się, że coś jest na widoku.
Wolałby to ukryć.
Jako fan krykieta cieszyłem się, że zobaczę osobiste archiwum Freda,
ale on nawet nie chciał go zachować.
Co ciekawe, klasery z wycinkami,
jak ściany jego własnego domu,
nie miały żadnych zdjęć z Ashes z 2005 roku.
To lato, które radykalnie zmieniło jego życie.
Byłeś jednym z tych sportowców, którzy wykraczali poza sport.
Moja żona nie interesuje się krykietem.
Wie, kim jesteś.
A jednak nigdy nie widziałem filmu o 2005 roku,
o którym mówisz. Co się stało?
Nie, zawsze byłem niechętny, żeby zrobić coś o 2005 roku, o karierze.
Dlaczego?
To prawie…
To prawie jak przechwałki czy…
To był świetny czas w moim życiu i uwielbiałem go.
Nie chodziło o medale, wyróżnienia
ani o pieniądze, choć nie zrozum mnie źle, to jest spoko.
Chodziło o samą grę.
Patrząc wstecz na rok 2005,
jak wytłumaczysz komuś, kto nie wie nic o krykiecie,
znaczenie Ashes?
Ashes to historia tej gry.
Anglia kontra Australia.
Czy mamy zwycięzcę Ashes?
Tak! Anglia wygrywa Ashes!
Wiele lat temu Ashes trafiły do urny
i o to właśnie gramy.
Oto Ashes podarowane kapitanowi Anglii,
czcigodnemu Ivo Blighowi, dokładnie 100 lat temu.
Seria Ashes to jak mistrzostwa świata w piłce nożnej.
Ocena krykiecistów opiera się głównie na ich grze w Ashes.
Australijscy krykieciści przylecieli na najbardziej oczekiwaną serię Ashes
od niemal dwóch dekad.
Po pierwszej turze jako kapitan Anglii
Ricky Ponting chce szybko zmiażdżyć dawnego wroga.
Rok 2005 to bez wątpienia najlepsza seria Test,
w jakiej grałem.
Kiedy bierzesz pierwszy kij do krykieta
w Australii i grasz mecz na podwórku,
marzysz o grze w Ashes Test.
To szczyt. Lepiej już być nie może.
Jedziemy do Anglii jako drużyna numer jeden na świecie.
Australijska drużyna była przepotężna.
Mieliśmy zatem problem.
Ale mieliśmy młodą drużynę,
której selekcja trwała 18 miesięcy.
Fred był jej sercem.
Było trochę przechwałek,
Glenn McGrath przewidział wygraną Anglii 5-0.
Nie ma się więc czym przejmować.
Możemy wracać do domu.
Czas na słowa się skończył.
Andrew Flintoff.
Oto chwila dla Andrew Flintoffa.
Od dawna pragnie zapisać się w Ashes.
Wyszedłem na boisko
i zacząłem wywierać na sobie presję.
To było tak, jakbym sam mierzył się z całą Australią.
Musiałem to zrobić, wszyscy tego oczekiwali.
Andrew Flintoff musi coś udowodnić.
Nikt nie miał tyle talentu, co Freddie.
Ale niewielu tak w siebie wątpiło.
Nie zapomnę Ricky'ego Pontinga.
Jest w polu tuż przed nami.
Uderzałem piłkę z Kevinem Pietersenem.
Mieliśmy tego samego sponsora kija.
Pamiętasz, co powiedziałeś Freddiemu, gdy wyszedł zagrywać na Lords?
Nie.
Mówi: „Założę się, że sponsor jest zadowolony ze swoich pojebów”,
czy coś w tym stylu.
Pomyślałem: „Zapamiętam to. Jeszcze to odszczekasz”.
To jedna z rzeczy, o których myślisz, że nie odpuścisz.
Wyleciałem na kolejnej piłce.
To koniec Freddiego Flintoffa.
To rozczarowanie dla tłumu.
Jest ulubieńcem, ale już go nie ma.
Cały naród oczekiwał, że będziemy rywalizować.
A dostaliśmy łomot.
Australijczycy wygrali ten mecz otwarcia.
Byliśmy w szoku. Wszyscy.
Nigdy w angielskiej szatni nie czułem, żeby drużyna była tak zdołowana.
Myślę, że Freddie był zażenowany.
Był symbolem naszej drużyny, miał się pokazać jak najlepiej.
Po meczu usiadłem na krześle, trząsłem się…
To było dla mnie za dużo.
Nie wiedziałem, co robić.
Dużo się mówiło o powrocie i grze w krykieta.
Pomyślałem: „Musimy odpuścić.
Olbrzym musi odpocząć”.
Odesłano go do miejsca zwanego Bovey Castle.
Żeby wziął się do roboty.
Nie ćwiczyłem, nie trenowałem.
Piłem czerwone wino i paliłem cygara.
Pomyślałam sobie: „Boże, czy tak ma być?
Może powinien ćwiczyć?”.
Coś poszło nie tak.
Myślę, że chcieli, żeby był…
znów tym samym Fredem.
Edgbaston to forteca dla Anglii.
Mieliśmy jedną porażkę.
Musieliśmy wrócić.
Ale następny mecz…
miał być na moich warunkach.
Pierwszą okazję zdobycia punktu miałem z Shane'em Warne'em,
który miał przewagę.
Łap!
Pomyślałem: „Sześć”.
Miał złapać piłkę przy mid-offie.
Przeszła tuż nad jego palcami.
Już po mnie. Spadam.
Niezłe uderzenie.
Mój Boże.
Niezły lot.
To nic takiego.
Świetnie się bawiłem.
Nie wie, gdzie jest, ale poszło na cztery.
Na sześć!
Tłum oszalał.
No proszę!
Niesamowite.
Jedno z najwspanialszych uderzeń, jakie widziałem.
Kolejne sześć!
Jesteśmy świadkami czegoś wspaniałego.
Ale to jego uderzenia miały nam pomóc wygrać Ashes.
Gdy Flintoff wszedł do ataku,
na boisku zrobił się szum.
„Czeka nas uczta”.
To była jedna z tych chwil, gdy zdejmujesz
czapkę i sweter.
Wracam do formy, mam turbodoładowanie.
Czerpałem energię od fanów.
Jakbym miał ponad 3 metry.
Biegnie.
Załatwił go! Freddie Flintoff!
Nasz człowiek!
Zdobyłem wicket.
Potem przyszedł Ponting.
Nowy batsman na miejscu. To Ricky Ponting, kapitan Australii.
„Tak, poproszę”.
„Tak, proszę”.
Ricky Ponting bez wątpienia
był wtedy najlepszym graczem na świecie.
Gdy Australia potrzebuje punktu, zgadnijcie, kto wychodzi. Ricky Ponting.
I zgadnijcie, co się dzieje? Zdobywa punkty.
Posłuchajcie, co się dzieje.
Byłem kapitanem i batsmanem nr 3.
Miałem wyjść i wykonać zadanie.
Freddie był naładowany.
Tak blisko!
Ale nie wyszła.
Andrew Flintoff znów to zrobił.
Rozkręcił tłum, rozkręcił drużynę.
No nie!
Czy odbijasz, czy rzucasz, próbujesz skłonić ich do zmiany.
Masz swoją metodę.
Kto pierwszy odpuści? Kto mrugnie?
Na pewno nie ja.
Na to też nie ma co liczyć.
Kapitan Australii jest pod ogromną presją.
Może to zostać źle odebrane,
ale wyglądał bardziej jak Australijczyk,
gdy grał w krykieta.
To najlepszy over, jaki widziałem w krykiecie testowym.
Ponad 140 km/h.
Andrew Flintoff się nakręcił.
Fred rzucił chyba najlepsze siedem piłek, jakie można rzucić
najlepszemu graczowi na świecie na tym etapie.
I w ostatnim momencie,
kiedy doszło do no ballu, dostał dodatkową piłkę…
Pięknie! Tak!
Wspaniała gra w jego wykonaniu.
Flintoff odwraca przebieg meczu.
Najpierw uderzając, a teraz rzucając.
Gdy drużyna go potrzebowała, spisał się,
i nim się zorientowałem, siedziałem w szatni
i przeżywałem kłopoty w meczu testowym.
Mogłem wtedy zrobić wszystko.
Załatwiłem go.
AUSTRALIA 220-9 DO ZWYCIĘSTWA 62 RUNY
Przewrócił słupki.
Kibice odetchnęli z ulgą,
podobnie jak angielscy zawodnicy.
Niebezpieczny Shane Warne pokonany.
Zaczęliśmy wierzyć.
Możemy ich pokonać… „Wow”.
Wystarczy jeden wicket Anglii, by utrzymać się w tej serii Ashes.
Myślałem, że to wygram.
Nie wygrałem.
Wygrał Steve, Steve Harmison.
3 RUNY DO ZWYCIĘSTWA
Zdobył ostatniego wicketa.
Złapał!
Co za zwycięstwo!
Anglia sobie poradziła.
Tłum szaleje.
Anglia wygrała dwoma runami.
Świętowaliśmy, a potem zrozumiał,
że batsman Australijczyków, Brett Lee, był naprawdę mocny.
Prawie pokonał Australię.
Freddie zawsze myśli o innych.
To bitwa,
ale to tylko krykiet.
Sportowa postawa ma z tym wiele wspólnego.
To był wspaniały akt sportowej postawy.
To pewnie jeden z najlepszych obrazów gry w krykieta.
Będzie zapamiętany na zawsze.
W dzieciństwie mówiono mi, żeby szanować przeciwnika
i sędziów, i że jest mnóstwo czasu na świętowanie.
Steve'owi Harmisonowi też to mówiono,
bo najpierw uścisnął dłoń Bretta Lee,
ale nikt tego nie nagrał.
Steve widzi kamery i mówi: „Zrobiłem to pierwszy, prawda?”.
Odparłem: „Tak, ale nie wiesz, gdzie są kamery”.
Prawdę mówiąc, kamera zawsze była skierowana na niego.
Zawsze na niego.
Wierzysz, że możesz wygrać Ashes?
Musimy.
Myślę, że tak.
ANGLIA ODNOSI NAJWIĘKSZE ZWYCIĘSTWO
Udział w meczu w Edgbaston…
To było niesamowite.
PAN NIEWZRUSZONY
Niesamowite.
Musiał być pan bardzo dumny.
I to jak.
To zmieniło atmosferę rozgrywek, prawda?
Tak, zmieniło atmosferę, zmieniło wiarę.
Od tamtej chwili czułem jedność w zespole,
że jesteśmy w tym razem,
ale jako kapitan mogłem mówić z przekonaniem,
że da się to zrobić
dzięki Fredowi.
Dzień dobry, to jest Today, wtorek, 13 września 2005 roku.
To, co mieliśmy nadzieję, że się nie wydarzy, stało się faktem.
- Przykro mi, Karl. - To naprawdę dobry dzień, Leilo?
- Brawo. - To dobry poranek.
Anglia wygrała Ashes po raz pierwszy od 18 lat.
Najlepsza godzina angielskiego krykieta od pokolenia.
Krykiet znów staje się modny, to sport, który powstał jak feniks
z popiołów.
Latem 2005 roku wszyscy udawaliśmy, że lubimy krykieta.
I to z jego powodu.
Dał nam te obrazy,
które są zakorzenione w naszej sportowej psychice.
To było niesamowite wsparcie. Kompletnie nie z tego świata.
Andrew to uwielbiał, był duszą tej imprezy.
Martwiłam się o Holly.
Zbliżała się do barierki autobusu,
więc łapałam ją za nóżkę,
żeby nie przechyliła się dalej.
„Postaw ją!”
Ale na szczęście nic się nie stało.
Miał najlepszy dzień w życiu.
Andrew Flintoff.
Bohater tych rozgrywek.
Wygląda też na to, że człowiek nocy.
To były świetne rozgrywki.
Szczerze mówiąc, Davidzie, jest mi ciężko.
Jeszcze nie byłem w łóżku.
Za tymi okularami jest tysiąc historii.
Pamiętam, jak wszedłem na konferencję.
Wszystkie pytania dotyczyły Freddiego.
To była jego chwila,
w której Andrew Flintoff stał się Freddiem Flintoffem,
i tak to się potoczyło.
Mając 28 lat, człowiek zwany Freddiem doświadcza wolności w rodzinnym mieście.
Wyjście poza jakiś sport jest naprawdę trudne.
Ale wyjście poza krykieta jest prawie niemożliwe.
On zrobił to w sześć tygodni.
Podchodzili do niego ludzie w różnym wieku,
rozpoznawali go i rozmawiali z nim.
Freddie chodził do szkoły w Preston.
Bowler, batsman, wszechstronny bohater Anglii.
Widziałem, jak grają na osiedlach, gdzie nigdy wcześniej nie grano.
Dzieci grające w krykieta. To było niewiarygodne.
Niewiarygodne.
Angielscy bohaterowie krykieta wygrywający Ashes
zostali uhonorowani w Pałacu Buckingham.
Zdobywcą osobowości sportowej 2005 roku zostaje Andrew „Freddie” Flintoff.
Pamiętam, że pomyślałam:
„Boże, coś się zmieniło”.
Widzę go jako spokojnego chłopaka.
To mistrz ludu.
Nie rozumiał pochlebstw, jakie otrzymał od kibiców,
dla których gramy.
Dlatego gramy, by zabawiać tych, którzy się zjawiają.
Jak opisałbym Andrew Flintoffa?
Performer.
Jest performerem.
Dalej.
Chodź.
Co to jest?
Mam psa, nazywa się Quilly.
Dobry piesek.
Zawsze się cieszy.
Dobry piesek.
Tak naprawdę nie jest mój.
Chodź.
Jestem jak treser dla psów przewodników.
Opiekuję się nim i szkolę go.
Zawsze cieszy się na twój widok.
Dobry piesek.
Dobry.
Kiedy potrzebuję przytulenia, jest obok mnie.
Nie wiem, czy to dobre dla psa przewodnika.
Mam go podnosić, póki to możliwe.
Na razie mogę.
Śmiało.
Nie wiem, jak będzie, gdy go wydam.
Czyż nie jest piękny?
No już, leć.
Mnie też wygania z domu.
Leć, szybko.
No leć.
W pierwszych dniach po wypadku
jeździł tylko do Londynu na zabiegi dentystyczne.
Potem przychodził do biura.
Przez większość czasu z jego ust wypływała krew.
To było straszne.
Jedliśmy lunch i staraliśmy się to celebrować,
bo z nikim się nie spotykał.
Byłem w Londynie. Zadzwoniła jego agentka.
Powiedziała: „Fred zaraz będzie.
Nic nie mów, ale możesz się przywitać”.
A gdy wjechaliśmy windą na piętro,
on wszedł z Rachael.
Miał…
czapkę i szalik lub maskę na twarzy.
Patrzy na mnie i mówi:
„Patrzcie, to niewidzialny człowiek”.
Pierwszy raz się zaśmiałem.
Zachichotałem, bo był tam tylko on.
A on na to: „W porządku,
kiedy zaczniemy się z tego śmiać?”.
To było straszne,
ale z jego strony było idealnie.
Wtedy po raz pierwszy zobaczył kolegę.
Powiedziałem mu: „Mamy pierwszy test lata przeciwko Irlandii.
Siedzę w biurze Lords, przysiądź się,
nikt cię nie zobaczy”.
Chciałem go tylko wyciągnąć.
Przetrwał ten dzień,
więc mówię: „Mamy Test Ashes w Edgbaston.
Przyjdź i potwórzmy to”.
Podobało mu się.
To był początek powrotu do normalności.
Pewnego dnia zadzwonił do mnie Andrew.
Powiedział: „Jestem na prochach, ale chcę wrócić do krykieta.
Wrócę”.
Zadzwoniłem do Roba Keya.
Ci goście go obserwowali,
wszyscy go uwielbiali.
Zapytałem: „Chcesz zostać trenerem? Ale pamiętaj,
że ludzie zobaczą cię po raz pierwszy”.
A on na to: „Nie, tak będzie najlepiej”.
Poproszono mnie o trenowanie Anglii w jednodniowych rozgrywkach.
Ale na pierwszej sesji byłem w swoim pokoju
i chciałem zejść na dół.
Miałem pięć, sześć prób przy wyjściu z pokoju,
ale nie mogłem wyjść.
Odczuwałem ogromną panikę,
a potem wszystko się waliło.
Byłem w łazience.
Stałem przy zlewie i zmuszałem się.
W końcu musiałem to zrobić.
Wiedziałem, że będą kamery, że będzie reakcja na mnie.
Ale czemu się dziwić?
W końcu wyszedłem na balkon.
Żadna wielka afera…
Zamaskowany Śpiewak.
To było po prostu…
najbezpieczniejsze do tego miejsce,
z najlepszymi ludźmi.
Przez ponad 9 miesięcy
stan Freddiego Flintoffa był nieznany.
Dziś po raz pierwszy widziano go publicznie po wypadku.
To pierwszy rzut oka na obrażenia, jakich doznał w wypadku
w grudniu zeszłego roku.
Dzielny Freddie
Chciałem pokazać się publicznie.
JAK TO? FLINTOFF WRÓCIŁ
To był idealny sposób.
Czasem znajdujesz pomoc, kiedy najmniej się jej spodziewasz.
Podoba mi się to, że świat krykieta się nim opiekował.
Kiedy był…
Przy tym się wzruszam, ale…
Niezależnie od tego, co zrobił,
mimo że odszedł,
ludzie krykieta stanęli za nim.
I… tak to było.
- Zaoferowałeś mu koło ratunkowe. - Tak.
Nienawidzę płakać.
To wkurzające. Cieszę się, że go tu nie ma.
Czułem, że krykiet oferuje Fredowi drogę powrotną do zdrowia.
BARBADOS INDIE ZACHODNIE
Dziewięć miesięcy po pojawieniu się na balkonie
został asystentem trenera Anglii na Pucharze Świata T20
w Indiach Zachodnich.
Ale to oznaczało daleką podróż z dala od zacisza jego domu.
To taka dobra praca.
Od dawna się tak nie uśmiechałem i nie śmiałem.
Przypominam sobie, że nie jestem jednym z nich.
Bo zatracasz się w tym wszystkim.
Zabawa w szatni, patrzenie, jak grają.
Sprawdzanie, co potrafią.
To niesamowite.
Ale w nocy wracam do swojego pokoju.
Zostaję z własnymi myślami i własnymi uczuciami.
One się nie zmieniają.
Wciąż mam koszmary i nadal mam z tym problem.
Jeśli pytasz, dokąd zmierzam…
Nie wiem.
Każdy wyrusza w jakieś podróże.
Wyruszasz w podróż, jeśli wiesz, gdzie się wybierasz. Ja nie wiem.
Jak daleko może zajść jako trener?
Mógłby trenować Anglię, na samym szczycie.
Nie chodzi tylko o umiejętności techniczne.
Chodzi o to, jak kształtować charakter zawodników.
Jak sprawić, by byli silniejsi,
odporni na życie i nadchodzącą grę?
To umiejętności, których ma pod dostatkiem.
Mówi z doświadczenia.
Bo przeszedł przez to wszystko.
Jakie są twoje wspomnienia z Karaibów jako gracz?
Mam mieszane wspomnienia.
Mieliśmy Ashes i przegraliśmy.
Koniec!
Przegrana 5-0 w Australii.
Gorycz porażki 5-0.
Gracze Anglii będą cierpieć.
Najgorsza porażka w Ashes od 86 lat.
To było straszne.
Byłem rozbity.
Doświadczyłem już obu stron.
Na Oval w 2005 roku
radość z wygrania Ashes,
a dziś…
Doświadczyłem też drugiej strony i nie jest to zbyt miłe.
Nieważne, kto był kapitanem,
rozmontowaliby każdy zespół, który tam trafił.
Kto był kapitanem?
Freddie był kapitanem.
Ale nie powinien tego robić.
I tak był liderem.
Nie potrzebował opaski.
Tak trzymać, panowie.
Fred myślał, że może zrobić wszystko.
Jest ambitny i chciał być kapitanem…
REPREZENTANT ANGLII
…ale to nie była dobra decyzja,
ponieważ był tak bardzo zajęty.
Mógł odmówić.
Jaki był wpływ rozgrywek Ashes na Freda?
Myślę, że ogromny.
Tak, myślę…
To go ubodło.
Freddie był bardzo szczęśliwym typem krykiecisty,
wychodził na boisko i grał z sercem na dłoni.
Nie zastanawialiśmy się, jaki to może mieć wpływ
na kapitana przeciwnika, gdy przegrywa się Ashes 5-0.
Nie uczysz się takich rzeczy o ludziach, dopóki to się nie wydarzy.
Dużo piłem.
Nie piłem, żeby dobrze się bawić.
Piłem, żeby zmienić mój nastrój.
Był to dla mnie eskapizm. Nie mogłem tego znieść.
Potem przeszliśmy od razu do Mistrzostw Świata.
Dramatyczna klęska z Nową Zelandią sporo ich kosztowała.
Zostaliśmy pokonani.
Byłem zły, denerwowałem się.
Znalazłem bar na rogu.
Piję poncz rumowy, jeden za drugim,
i kolejny…
Pamiętam, że byłem nawalony.
Wiedziałem, że Ian Botham będzie na łodzi na morzu.
Uznałem, że zabawnie będzie go zaskoczyć.
Zacząłem ciągnąć rower wodny do wody.
Fale były wzburzone, rzucały mną.
W końcu się poddałem.
Ochroniarz wyciągnął mnie z wody
i zabrał do pokoju.
Następnego ranka obudziłem się z piaskiem między palcami.
Pomyślałem: „Co ja zrobiłem?”.
UPADŁY BOHATER
PIJANY FREDDIE RATOWANY O 4 RANO
„Gwiazda Anglii spada z roweru wodnego”.
Z pewnością spadł z piedestału.
Popijawa kończy się nieobecnością smutnego Flintoffa
PIJAK FREDDIE SIĘ DOIGRAŁ
Mieliśmy pilne spotkanie.
Myślę: „Co tu się stało?”.
Widać było, że się wstydził.
To jak Kac Vegas 3, prawda? Tyle że na Mistrzostwach Świata.
Wielki wieczór kawalerski.
Przegrani Anglicy piją do 3 rano GRZYWNA ZA PICIE
Jechali po mnie równo.
NIEZŁY BAJZEL
Nie potrafiłem tego przyjąć
i płakałem na tym spotkaniu.
Zhańbiona gwiazda wyłowiona
Wróciłem do pokoju i zadzwoniłem do Rachael.
MOCZYMORDA
A ona na to: „Dupek z ciebie, dzwoń do mamy”.
Powiedziałam, że musi zadzwonić do mamy i przeprosić.
Wiem, że następnego dnia dostałyśmy od niego bukiet kwiatów.
Nadal nie rozumiem…
Wiem, że Andrew zawiódł ludzi
i był głupi.
Ale nie rozumiem, dlaczego co godzinę
był w wiadomościach i przepraszał cały kraj.
Nie ma innych wieści?
Czy po kilku piwach wyniosłeś rower wodny na wodę?
Wiesz, tak wyszło…
w grę wchodziła woda i oczywiście ten rower.
Teraz mogę się już z tego śmiać,
ale to jednak czas, który mnie przeraża.
Nie czułem się dobrze. Nie wiedziałem, co to było.
Jakby rolety opadły i zrobiło się szaro.
Chciałem wywołać emocje,
bo nie miałam ich po grze w krykieta.
Nie miałem ich z niczego.
Znam Andrew pod maską Freda,
więc widzę, kiedy się coś dzieje.
Myślę, że czasami Andrew topił smutki w alkoholu,
gdy był naprawdę przybity.
Myślę, że dotarło to do etapu, w którym…
wiedział, że straci wszystko, jeśli się nie ogarnie.
Jak opisałbyś swój związek z alkoholem?
Przez jakiś czas był dobry.
Nie był taki zły.
Zaproszono mnie na wycieczkę z Lancashire w wieku 17 lat.
I nie piłem.
Były gry związane z piciem.
Grałem ze szklankami coli.
Opróżnienie ośmiu szklanek coli nie jest łatwe.
Pomyślałem, że spróbuję Guinnessa.
Wypiłem Guinnessa i to było łatwe.
Wypiłem jakieś pięć kufli.
Odkryłem też, że ludziom się to podoba.
Zaakceptowali mnie.
Przyjęli do zespołu.
Duma każe mi myśleć,
że gdybym miał cofnąć czas, zrobiłbym to samo.
Myślę, że to kłamstwo.
Nie wiem, czy tknąłbym alkohol.
- Problem w tym… - Byłbyś tym samym graczem?
- Rozdzielisz… - To najważniejsze.
Pytanie: „Czy byłbyś tym samym graczem?”.
Nie jestem pewien.
Ale byłbym gotów spróbować.
Barbados był punktem zwrotnym.
Fred opowiedział o najmroczniejszym momencie w swojej karierze,
a jednocześnie podjął pierwsze kroki,
by wrócić do normalnego życia w krykiecie.
LONDYN
Ale mimo że znów był na świeczniku,
był daleki od powrotu do zdrowia.
Cześć.
Jego rehabilitacja po katastrofie trwała dalej.
Plan jest taki, że dziś dostanę zęby.
Nie jest miło nie mieć własnych zębów.
Nie mogę mówić, czuję się…
Gryziesz coś i nic nie czujesz.
- Cześć, Sunny. - Jak się masz?
To nie potrwa długo. Jesteś za wcześnie, szykujemy się.
- Dostanę dziś zęby? - Nie.
Nie?
Mamy dziś wiele do zrobienia, ale nic zbyt obciążającego.
Kiedy będą te na stałe?
Na następnej wizycie.
- W porządku. - Dobra. Fajnie.
Świetnie.
No cóż.
Nie ma bólu, nie ma zębów.
Boże.
Kilka ukłuć.
To trudne, bo w pewnym sensie czuję się zawiedziony
swoją reakcją.
Ta duma czy…
Jak to się nazywa, toksyczna męskość?
Cokolwiek to jest, czujesz, że powinieneś to zlekceważyć.
Że powinienem żyć swoim życiem.
Ale nie mogę tego zrobić.
W tej chwili jest ciężko,
bo to Andrew, ale bardzo przybity.
Ale…
Myślę, że jest mistrzem w powstawaniu z popiołów.
Tak, poproszę.
Zdejmę odcisk.
To ta brudna część.
Dobrze.
- Robisz fugowanie? - Odchyl głowę do tyłu.
Trochę kitu.
W mojej karierze krykiecisty
kilka razy dotarłem na szczyt
i wiele razy sięgnąłem dna.
Powinieneś mieć takie usta.
Gdy sięgnąłem dna, nie było mi tam wygodniej,
ale podobało mi się.
Podobało mi się wyzwanie powrotu na górę.
Dobra, skończyliśmy.
Chyba nigdy nie będę lepszy.
Teraz jestem inny.
Szukam miejsca, w którym będzie mi wygodnie.
Powoli się tam zbliżam.
STADION HEADINGLEY LEEDS, ANGLIA
Osiemnaście miesięcy po wypadku rehabilitacja Freda wciąż była wyzwaniem.
Ale pomagał mu w tym ten sport.
Zaledwie kilka tygodni po Barbadosie
po raz pierwszy przejął kontrolę nad swoją drużyną,
Northern Superchargers.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Mój pierwszy tydzień jako trener.
Było naprawdę dobrze.
Uczę się trochę w pracy.
To będzie test, prawda? Pamiętam, jak byłem na Barbadosie
i mówiłem: „Jako zawodnik miałem wzloty i upadki.
Jako trener byłem dość równy”.
To prawdziwy test, prawda?
Gotowi.
Ostro podkręcona, po prostu uderzył w górę.
Gdy widzę go w koszulce wśród krykiecistów,
nigdy nie wyglądał na tak szczęśliwego.
Chyba wrócił w szczęśliwe miejsce.
W wyjątkowo przykrych okolicznościach
krykiet znów odnalazł Freddiego.
Wrócił tam, gdzie jego miejsce.
Dla dziewczyny, która nic nie wiedziała o krykiecie, albo bardzo mało,
to była ważna część mojego życia.
Gdy Andrew go najbardziej potrzebował,
krykiet był przy nim.
Brzmi to trochę dziwnie,
ale myślę, że krykiet go uratował.
Dał mu motywację do powrotu.
Została jedna piłka.
Ostatnia piłka,
dosyć wygodna dla Trent Rockets.
Co się stało?
Prawdę mówiąc, pokonała nas lepsza drużyna.
Nie ma co tańczyć wokół domu.
Jestem wykończony.
Dalej, Fred!
- Dołącz do drużyny! - Freddie, Freddie!
Jak się czujesz,
gdy ludzie ciągle proszą cię o zdjęcia?
Zdjęcia i tak mi się nie podobały.
Ale teraz jest trochę inaczej.
Zwłaszcza gdy robią sobie selfie.
„Jak ja wyglądam?”
Nie chcę się uśmiechać, bo moje usta…
Wyglądam żałośnie i próbuję wyglądać zabawnie.
Zastanawiam się, co myślą o moim wyglądzie,
czy po prostu są uprzejmi?
Potem widzę reakcję, gdy widzą mnie po raz pierwszy.
Tak, to trudne.
Bo po wypadku
nie sądziłem, że dam radę.
To brzmi okropnie,
część mnie żałuje, że nie zginąłem,
czasem myślę, że chciałbym umrzeć.
Chociaż nie chciałem się zabić.
Nie zrozumcie mnie źle.
Nie życzyłem sobie tego,
ale myślałem, że tak byłoby łatwiej.
Teraz staram się myśleć:
„Że jutro wzejdzie słońce,
a moje dzieci i tak mnie przytulą”.
I…
Teraz pewnie jestem w lepszym miejscu.
Fakt, że Fred tak myślał,
pokazuje, w jak mrocznym miejscu był od razu po wypadku.
Ale teraz, gdy nieustannie rozdaje autografy i pozuje do zdjęć,
widzę, że powrót do krykieta
pozwala mu się zdystansować.
Kilka dni później zwycięstwo jeszcze bardziej go podniosło.
Wygraliście drugi mecz.
I łapie ją z łatwością.
Chłopcy byli świetni.
Pozwoliłem sobie cieszyć się grą.
Myślę, że dominującą emocją
było zadowolenie.
Ale byłem dość opanowany.
Byłem refleksyjny i zadowolony.
Otaczała mnie świetna grupa ludzi.
Super.
Możesz lecieć. Masz dziś mecz.
Nawet nie wiem, ile punktów zdobywasz za wygraną.
Obyśmy dostali więcej.
Robimy to po swojemu.
To chyba działa.
Czyżby?
W tej chwili jest 50-50.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Nie widziałem Freda tak szczęśliwego.
To był niespodziewany zwrot w jego życiu,
bo gdy przeszedł na emeryturę, odwrócił się od gry.
To dylemat wszystkich sportowców po emeryturze.
Jak ty to widziałeś?
CZY TO KONIEC DLA FREDDIEGO?
Jest ciężko.
KIEDY ZOBACZYMY GO PONOWNIE?
Przez całą moją karierę
zawsze byłem na skraju emerytury,
bo miałem tyle kontuzji.
Latem 2009 roku Fred rozegrał trzeci i ostatni cykl Ashes,
z szansą na pomszczenie upokarzającej porażki w Australii.
Ale nie był nawet pewien, czy zagra.
Decyzję o kondycji Freddiego podejmiemy w ostatniej chwili.
Moje kolano jest w strzępach.
Ale…
w mojej karierze wszystko szło nie tak.
Nie mogłem tego tak zostawić.
Jego ciało miało dość.
Fred był w rozsypce.
Nie mógł zejść po schodach, biedaczek.
Muszę zagrać w tych rozgrywkach. Musimy wygrać Ashes.
Potem przejdę na emeryturę.
Wygrana była wszystkim.
Była najważniejsza.
Musiałem wygrać, bez względu na wszystko.
Miałem zastrzyki w kolana i bolało mnie ciało.
Rachael mnie ubrała.
Pomogła mi włożyć buty i skarpetki.
Nie powinien był grać.
Ale jak tylko ktoś powie: „To niemożliwe, nie możesz”,
to sprawi, że będzie latał.
Wielkie brawa od kibiców na Lords dla Andrew Flintoffa.
Walczyłem z sobą. Nigdy nie walczyłem z przeciwnikiem.
Tylko ja i moje ciało.
Świetne uderzenie. Co za rozpoczęcie.
Jeśli nie cierpiałem, nie było zabawy.
Flintoff świetnie rzuca.
Wyautowany. Flintoff zrobił to. Dokonał przełomu.
I odpada.
Grałem, jakby to był ostatni mecz.
Zebrana w drugim wślizgu.
Ma ją!
To też działa!
Pięć dla Andrew Flintoffa. Wspaniała chwila.
Wiedziałem, że już nigdy nie będę mógł tak grać,
bo odszedłem.
Moje świętowanie było dość… Jak to nazwać? Przesadne.
Po części świętowanie, po części nie.
Chciałem to poczuć ostatni raz.
Chciałem powąchać ziemię, poczuć atmosferę.
Chciałem pamiętać, jakie to uczucie, bo już nigdy tego nie odzyskam.
Freddie rzucił niesamowite zaklęcie,
rzucając zwycięską piłkę.
A potem w Oval,
gdzie wyglądało na to, że Australia była bliska wygrania tego meczu,
kto wybiega? Ricky Ponting.
Jak tylko uderzył
i ruszyli do biegu,
tak jak ty siedziałem na szpilkach,
bo wiedziałem, do kogo trafi.
Miałem 60 pkt. I wciąż byłem na boisku.
Myślałem: „Fred jest na jednej nodze.
Nie dotrze tam dość szybko”.
Potrzebna była idealna koordynacja,
szybki odbiór i oddanie,
jak petarda,
i musiał trafić.
Stanowisko komentatorskie szalało. Wszyscy wstali.
Flintoff, co za gość.
Australijski kapitan został wyeliminowany z 66 punktami.
Wtedy wiedziałem, że to koniec Ashes.
To był kolejny epicki moment w serii Ashes dla Flintoffa.
Anglia odzyskała Ashes
w dramatycznym meczu na Oval.
Anglia zdobyła dziesięć wicketów, wygrywając 197 runami.
To koniec na Oval…
wiedziałem, że już po wszystkim.
Dwa dni później miałem operację kolana,
ale przesunąłem ją na kolejny dzień.
Moja żona to zrobiła,
bo do północy nic nie piłem,
żeby znów nie zrobić z siebie głupka.
Byłem zagubiony.
„Kim ja jestem?”
Wszystko, co chciałem zrobić od szóstego roku życia,
skończyło się w wieku 31 lat.
Żałujesz tej decyzji?
Nie żałuję decyzji o emeryturze. Musiałem.
Ale potem było strasznie ciężko.
Buntowałem się przeciw rutynie i wmawianiu mi, co mam robić.
Ale wtedy zrozumiałem, jakie to ważne.
Jeśli nie będę miał po co wstać jutro, to się napiję.
Napiję się czegoś.
Ja tylko…
Podróżowałem przez życie i…
To było okropne.
To jak iść do supermarketu i wynieść torby zakupów,
ale zapomnieć, gdzie jest auto.
Po jakimś czasie stają się cięższe,
opadają ramiona i wszystko siada.
Nie jesteś numerem 1 w gazecie na weekend.
Nie mówią o tobie, gdy piszą o krykiecie.
Szybko o tobie zapominają.
I myślę, że w świecie sportu
to wszystkich przeraża.
Martwiłaś się, co zrobi, gdy skończy grać?
Nie martwiłam się.
Wiedziałam, że nadal będzie świetny.
Wiedziałam, że znajdzie coś sobie.
Bardzo szybko wycofał się z gry,
trafił na okładkę magazynu Men's Health,
GQ Hunk of the Year czy coś takiego.
Był wszędzie.
Potem stał się celebrytą w telewizji.
James, pamiętasz, jak pierwszy raz spotkałeś Freddiego Flintoffa?
Pamiętam dokładnie, jak poznałem Freda.
Robiłem skecz dla Sport Relief.
To moja postać z Gavina i Stacey, zdobywca tytułu Trenera Roku
na Sportowej Osobowości Roku.
Smithy.
Przed występem poszedłem do Freda
i powiedziałem: „Chcemy, żebyś wyglądał na zirytowanego,
żeby skecz zadziałał”.
Freddie.
Freddie Flintoff.
Jak masz na imię? Andrew?
Wszystko jedno.
Gratuluję Ashes, świetnie się spisałeś.
Miło cię widzieć.
Ale teraz się poddasz?
Przestaniesz grać, bo boli cię kolano?
Boli cię?
Słabe kolano? Z ręką wszystko dobrze?
Wyglądał na zirytowanego…
Pamiętam, że pomyślałem: „Boże, mógłby być aktorem”.
Mógłby robić wszystko.
Następnego dnia kręciliśmy na rowerze wodnym,
a ja miałem wystąpić w programie komediowym
A League of Their Own.
Zadzwoniłem do producenta programu.
Powiedziałem: „Musimy go mieć.
Będzie naprawdę dobry”.
Trzy, dwa, jeden, start!
Na szczęście się zgodził.
To chyba zapoczątkowało jego karierę w telewizji.
Co wcale mnie nie zaskakuje,
ani nikogo, kto go zna.
Jeden z was jest metroseksualnym lordem Fauntleroyem,
a drugi to prostolinijny gość z północy, który ma jaja.
Ledwo się dogadujecie…
Pamiętam, że mnie onieśmielał.
Miałem poznać Freddiego Flintoffa,
którego jako dziecko podziwiałem po raz pierwszy.
Pomyślałem też: „To wielki, krzepki gość z północy,
a ja jestem zniewieściałym chłopakiem z internatu.
Nie będę w jego typie”.
Fred, jakich perfum używasz?
- Old Spice'a. - Old Spice, klasyk.
Jack, co wybrałeś?
Bisto!
Ale czułem, że między wami
jest coś szczerego.
Na pewno.
Wiele osób uważa go za…
takiego silnego i samca alfę.
Ale na pewno jest delikatny.
Wystarczy zobaczyć, jak otwarcie mówi o swoich problemach.
FREDDIE FLINTOFF MOJA WALKA Z DEMONAMI
Jak bulimia.
Flintoff: Szydzenie z mojej wagi prowadziło do bulimii
Gdy zaczynałem pracę w telewizji, miałem bulimię.
Nigdy o tym nie mówiłem.
Ale pamiętam, że czułem presję bycia w telewizji.
Nigdy nie widziałem, by inni mężczyźni
czy media o tym mówiły,
póki Fred się nie ujawnił i o tym nie powiedział.
To było niezwykle odważne z jego strony.
Po krykiecie pojawił się Andrew,
ale był jeszcze Fred, który nie chciał być Fredem.
Szukał rozgłosu, który miał, grając w krykieta.
Zadawał sobie pytanie:
„Czy będę się czuł tak jak wtedy, gdy grałem w krykieta?”.
Starał się więc dać z siebie tyle, ile mógł.
Nasza czwórka podejmowała razem szalone wyzwania.
On zawsze rzucał się na okazje,
a ja tylko go gasiłem,
mówiąc, że robimy tylko program rozrywkowy,
więc po co się tak narażać?
Mówił: „Będzie dobrze, Jack”.
Myślę, że to ryzyko związane z telewizją.
W końcu się o tym przekonałem.
Chce się czegoś więcej.
Nawet ty z tymi pytaniami.
Każdy chce więcej.
Każdy.
Każdy chce czegoś, czego nikt wcześniej nie widział,
większego wyczynu.
I nie chodzi o ciebie, John.
- Po to tu jestem. - Ale…
Każdy chce wyciągnąć coś więcej.
- Ale masz rację. - Każdy chce mieć większy wywiad,
większy numer.
Każdy mówi: „Pojedźmy po bandzie,
będzie więcej widzów”.
Wszystko kręci się wokół widzów, zawsze.
Powinienem być mądrzejszy,
bo nauczyłem się tego też w sporcie,
po wszystkich urazach,
że gdy wysyłają mnie na boisko,
traktują mnie jak mięso.
Taka jest telewizja i sport.
Myślę, że są tu podobne.
Jesteś tylko towarem. Jesteś tylko kawałkiem mięsa.
Zgadzam się.
Naprawdę?
Zgadzałem się, ale oczywiście byłem winny tego, że chciałem więcej.
Wiesz co? Jesteśmy w bańce.
Chciałem porozmawiać o tym,
czy widział się z prowadzącymi Top Gear,
Chrisem Harrisem i Paddym McGuinnessem.
Kontaktowaliśmy się.
Gdy zobaczyłem Chrisa, zrobiliśmy misia.
Mieliśmy do siebie pretensje.
Miło było się zobaczyć.
Źle mi z tym, że nie kontaktowałem się
z nim i Paddym.
Wiem, że Paddy krytykował mnie za to,
że z nim nie rozmawiałem i takie tam.
Po części zrobiłem to…
Dla siebie, wiesz, o co chodzi?
Nie cierpię słowa „wyzwalacz”, ale martwi mnie to.
To też coś, co w pewnym sensie
ustało z powodu tego, co mnie spotkało.
STOP GEAR BBC WYCOFUJE PROGRAM PO HORRORZE FREDDIEGO
Ich kariery też się urwały…
to nie moja wina, ale współczuję im.
Poza tym…
Sam wypadek wystarczająco mnie zmęczył.
Czasami zapominam, że mężczyzna przede mną
wciąż zmagał się z traumą.
Kto tam?
- Ja i Rocky. - Wejdź.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz? - Skończyłeś?
Chodziło mi też o świadectwo jego powrotu do zdrowia.
Miał dość rozmów o katastrofie, myśli teraz o przyszłości.
Dlatego zrobił coś w stylu Freda.
GARDEROBA
Postanowiłem coś zrobić.
Świąteczne wydanie Bullseye.
Bo czemu nie?
To jednorazowa sprawa.
Dla mnie to taka…
okazja, by oswoić się na nowo z telewizją.
Masz wrażliwe miejsca?
- Nie bardzo. - Nie?
Czyli mogę tu golić?
Tak.
Nie wiem, co zrobić z moimi bliznami.
- Słucham? - Przejedziesz przez nie?
Tak, lekko, bo są dość czerwone.
Mogą być widoczne w studiu z oświetleniem.
- Nie przeszkadza ci to? - Nie.
Jak się czujesz, Fred?
Czas na moje magiczne palce.
Dobrze, że Donald się mną zajął.
Sam nie wiem.
To wszystko jest trochę dziwne.
Nie sądziłem, że…
Nie planowałem tego.
Szczerze mówiąc, kiedyś się tego bałem…
Ale skoro się rzekło, to jestem.
Jestem dziś w studiu, przechodzę przez korytarz,
patrzę na duży ekran i widzę siebie.
Próbuję znów stanąć na nogi.
Ale to Bullseye. Plastikowy Bully i tarcza do rzutek.
Kogo to obchodzi?
Czaisz?
Ciekawy makijaż.
Nie próbuję ukryć blizn.
Tylko trochę je zamaskować.
Wiesz…
Nie powiedziałbym, że je akceptuję,
ale nie chcę, żeby się wyróżniały.
Po tym, co przeszedł,
cieszę się, że przezwyciężył strach.
Ten nowy etap jest bardzo ciekawy.
Po tym, jak zrobi Bullseye
i wszyscy zorientują się, że wrócił,
nagle pojawią się nowe oferty z branży.
Panie i panowie, pan Freddie Flintoff!
Za rok chciałbym zobaczyć go na boisku.
Ale powrót przed kamerę…
Zdziwię się, jeśli to oleje.
- Dobry strzał. - Tak, ślicznotko.
- Świetnie. - To magia, że tu trafiłem. Dzięki, Pab.
- Dalej, Nige. - Miałem to dawno zrobić.
Starałem się ją trafić.
Tak, Nige.
Kiedy zaczęliśmy kręcić z Fredem ponad rok temu, był samotnikiem,
dręczonym wspomnieniami o katastrofie,
które wciąż powracały.
Doleciała do ciebie?
Celowałeś w nas?
Próbowałem trochę bardziej w prawo…
Celowałem w twoją czapkę.
Teraz był na tyle pewny siebie, by się pokazać.
Znowu był Freddiem.
Myślałem, że chce się mnie pozbyć.
Załatwi mnie piłką.
Są lepsze sposoby, nie martw się.
Myślałem, czy jego przyszłość to krykiet, telewizja, czy połączy je jakoś.
Dla kogoś takiego jak on zawsze będzie czekać coś za rogiem,
zawsze będzie myślał: „Dobra, to koniec, co teraz?”.
Dlatego zrobił tyle różnych rzeczy,
jest tak wszechstronny,
że nigdy nie dotarł do punktu,
w którym mógł powiedzieć: „To by było na tyle,
mogę sobie odpuścić”.
- Gra w golfa. - Właśnie tak, Nige!
- Wsiadaj. - Wsiadaj?
Niektóre rzeczy nigdy nie będą takie same.
Ale Andrew jako Andrew
stworzył zupełnie nową historię.
Ten dokument miał zakończyć spekulacje na temat wypadku Freda.
Ale z każdym dniem zdjęciowym
stawał się poszukiwaniem jego tożsamości,
spojrzeniem wstecz i próbą ruszenia przed siebie.
Wygląda na to, że to poszukiwanie dobiega końca.
Fred, jak powrót do zdrowia?
Chyba w końcu masz zęby, prawda?
Mam zęby, są wstawione,
ale to chyba wszystko.
Oto gdzie jestem, z czym zostałem.
Pozwolę ci się zająć dziewiątką.
Tak jest. Mam dziś fajny dzień.
Będzie lepiej, jak was nie będzie.
Nie martw się, idziemy.
- Dobra robota. - Dziękujemy.
Nie, to ja dziękuję.
Rozmawialiśmy o nim, jakby umarł, ale…
Czasami.
- Masz dla niego jakąś wiadomość? - Pamiętasz to?
Zza grobu?
Odpisz na moje SMS-y.
Jest w tym okropny.
To prawda.
Rozmawiałem ze Steve'em Harmisonem
i powiedział:
„Najbardziej niepokojące jest to,
że gdy wysyłałeś wiadomość do Freda, on od razu odpowiadał,
„i wiedzieliśmy, że coś jest nie tak”.
Ostatnio przestał odpisywać ludziom
i wszyscy stwierdzili: „Odzyskaliśmy Freda”.
Napisy: Marcin Łakomy