Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
E de que queres que falemos, Klara?
Por onde queres empezar?
Non sei.
Vale. Pois se non vas ti, vou eu.
Cando foi a última vez que saíches da casa? Lémbraste?
Pois...
O 12 de agosto.
Hoxe fago 76 días na casa.
E non botas nada en falla?
Boto moito en falla viaxar.
A última vez foi na praia, coa miña familia.
Rin a cachón, a verdade.
Ou coa miña nai, ese día que nevou tanto,
antes de que ela morrese.
Pero...
Pero?
- Pero... - Pero que?
Non boto en falla o mal que o pasei no instituto o último mes.
Como me miraban os que pensaba que eran amigos meus.
Nin as horas nos hospitais, as esperas,
as malas novas...
Sei que perdo moitas cousas estando na casa,
- pero tamén me sinto protexida doutras. - Xa.
Entendo.
Sentirnos seguros é moi importante.
Iso sinto coa miña familia.
Que tal a terapia?
Dixécheslle como che vai a medicación nova?
- K2! - Que?
Como psiquiatra, un 7. Como irmá pesada, un 10.
Xa, pois nada.
Oe, non vai sendo hora da cita co teu amor?
- Déixaa, non a vaciles. - Co teu amoriño.
Malia que miña irmá e o seu mozo son un pouco lerchos.
- Estás nerviosa? - Para! Non lle digas esas cousas.
Ódiovos.
Daquela hai algo que si que che fai un chisco de ilusión.
Hai algo. Vaia, alguén, a quen escoito todas as noites.
Ten unha especie de programa de radio.
Ola a todos.
Grazas por escoitarme e por estar esta noite comigo.
Isto é "Sigue a miña voz".
Eu son Kang, o teu compañeiro e amigo durante esta hora.
Hoxe toca un tema que me pedistes moitas veces.
O amor.
Namorácheste algunha vez?
Rompéronche o corazón?
Se é así, non te preocupes.
O tempo cúrao todo e atoparás alguén que te faga moi feliz.
Como sempre digo,
temos que aprender do malo e pasar páxina
para seguirmos adiante.
Penso moito en escribirlle, pero non sei.
É que seguro que ten moitas mensaxes e nin me le.
Iso non o sabes, Klara. Se cadra contéstache.
Ti cres?
Abofé.
Alicia pregunta: "Es coreano?"
Son. Nacín en Seúl, pero levo cinco anos vivindo en España.
"Cando vas ensinar a cara?"
Xa sabes que me dá vergoña.
Algún día atrevereime a revelar a miña identidade.
Hoxe pregunteivos polos vosos momentos máis felices.
E chegou unha mensaxe que me emocionou moito.
É unha foto dun cadro.
Unha paisaxe nevada.
Eu coñezo ese sitio porque ía cunha persoa moi especial para min.
Grazas, K. Espero que poidas seguir gozando dese lugar
malia que estrañes alguén importante ao teu lado.
Eu fágoo.
Non sei se serei quen de volver alí.
Para iso estamos aquí, non?
Para ir dando pequenos pasos cada día.
E o primeiro de todos
é intentar...
Dimo ti.
Saír ao mundo.
SIGUE A MIÑA VOZ
1. SAE AO MUNDO
Ola
Que tal?
Quen es?
Kang
Kang? De "Sigue a miña voz"?
Claro hahah
Cantos Kangs coñeces?
Encántame o cadro que me mandaches
Está asinado cunha K
Pintáchelo ti?
Pintei
Vale.
Que guai!
Pero... Agarda! Como sei que es ti?
Veña, pois ponme a proba.
Vale. No programa desta noite tes que dicir unha palabra en clave.
Tes que dicir "queixo".
Boto en falla a comida, pero máis os meus amigos e a miña familia.
Algún día espero volver vivir alí.
Ben, isto é todo por hoxe.
Pero antes de rematar "Sigue a miña voz", quérovos contar algo de min.
Flípame o queixo.
Deica mañá.
Déixovos cunha canción moi especial para alguén moi especial.
Sexas quen sexas, estou desexando resolver o teu misterio, K.
Que bonito cando te vexo.
Que bonito cando te sinto.
Que bonito pensar que estás aquí.
Que bonito cando te vexo.
Que bonito cando te sinto.
Que bonito pensar que estás aquí,
canda min.
Que bonito cando me falas.
Que bonito cando calas.
Que bonito sentir que estás aquí,
canda min.
Que bonito sería poder voar
e ao teu lado poñerme a cantar
como sempre faciamos os dous.
Kang.
Que o meu corpo non para de notar
que a túa alma comigo sempre está
e que nunca de min se aparta...
Xa me cres ou teño que facer algo máis?
Pois por agora si,
pero...
xa veremos se necesito algo máis de ti.
- Veña, meu amor, non chegamos. - Vou.
- Marchades xa? - Si.
Se túa irmá apura un pouco.
Este bocadillo de salchicha vai arrefriar.
Que gracioso. Estás guapísimo.
Veña, marchamos.
A que hora volvedes?
- Pois 1:30, cedo, non? - 2:00?
- 1:30. Si. - 1:30.
Oe, podes vir de mostaza e imos os tres xuntos.
A unha festa de Halloween de xente nos trinta?
Pois... non.
Vaia.
Moi ben.
Escoita, dígoo por se non queres quedar soa.
Non, estou ben.
- Seguro? - Si.
Non pasa nada. É o que perdes.
- É o que perdo. - Seguro?
Calquera cousa, chama e vimos correndo.
- Chama e vimos. - Que si, veña.
- Adeus. - Adeus, K. Quérote.
Adeus. Gozade.
- Non podo pasar se non apartas. - Vale, vou.
NON ME POREI BEN
NON VOU SAÍR NUNCA DA CASA
ESTOU SOA
NON PODO RESPIRAR
É UN ATAQUE DE PÁNICO
- Ola? - Ola.
VOU MORRER QUE FIXEN?
É KANG VAI SABER QUE ESTOU ENFERMA
- K? - Perdoa, quería chamar a miña irmá.
Que che pasa? Estás ben?
- Non. Non podo respirar. - Onde estás?
K?
NON PODO RESPIRAR
NON ESTOU BEN
KANG, AXÚDAME, POR FAVOR
Estou aquí.
Contigo.
Vale, imos pensar noutra cousa.
Imos pensar en algo bonito.
Coido que a semana que vén vai nevar.
Reparaches algunha vez en como cae a neve?
É coma se estivese a bailar.
Cada vez que caia unha folerpa, respira.
Estás mellor?
Síntocho, teño que colgar.
K.
Queres comer?
Non.
Só quero durmir.
É que levas días na cama, K.
Queres que...?
Queres pór o programa de Kang, que comeza nun anaco?
- Non? - Non.
K,
escóitame.
Malia que pasase isto,
xúroche que todo vai estar ben.
Prométocho.
Segura? Mirádesme ou que?
Mira que lonxe chegou a túa irmá.
Que non, que non teño medo.
Mamá, non sei como o fas, pero sempre me convences.
Estou ben!
Unha, dúas...
Mamá!
Hai que facer as cousas agora.
Non sabemos onde estaremos mañá.
Ademais, quen sabe cando volve nevar así.
Encantoume!
- Outra? - Outra, vale!
Foi culpa miña.
- Foi culpa miña. - Non foi culpa túa.
Si, non debín deixala soa.
Un momento. Non ten nada que ver contigo.
- Xa está. - Non debín deixala soa.
É culpa miña, Andy.
K2.
Que non é culpa túa.
Quéroo intentar.
Quero intentar volver á clase.
E quero intentar volver ter unha vida coma a de antes.
De verdade?
Veña, K, que ti podes.
Si.
Acompañáronme unhas rúas.
E despois vin eu soa.
Que ben, non?
Canto me alegro. É unha grandísima nova.
Teño un mapa no meu cuarto.
Quero colorear cada sitio ao cal consigo ir.
Gústame.
Dáme que dentro de nada sairás do mapa, xa verás.
Xa está.
- Xa está. - Moi ben. Conseguíchelo.
Moi ben.
Eu tíñao clarísimo.
Moi ben.
Que?
- Nerviosa polo de mañá? - Un chisco.
Si.
Moito.
Normal. Todos nos pomos nerviosos cando comezamos nun sitio novo.
Xa. Si.
Klara.
É que como tiven estes días malos, sabes?
Dáme medo que volva pasarme.
Calquera cousa, sabes onde estou.
- Vale? - Que si, vaite.
E se mañá non consigo ir á clase?
Se mañá non consegues ir, tes outra oportunidade pasado.
E se non é pasado, ao seguinte.
E se non, ao seguinte.
E así irás construíndo o teu día a día.
2. CONSTRÚE O TEU DÍA A DÍA
Carapucha.
Carapucha, moza nova, é a ti.
Non te vas presentar?
Prefires que che chame Carapucha.
E es muda tamén.
Chámome Klara, con "K".
Karapucha con "K".
Eu, Diego. Encantado.
Vale.
Vaites.
Unha conversa verdadeiramente apaixonante.
Por favor, collede papeletas para a rifa do equipo de fútbol.
- Precisamos uniformes novos. - Veña, tío, bule.
Como sigamos así, xogaremos espidos.
Veña, corre.
Kang.
Oe,
o da megafonía quen é?
O pesado de Kang, si.
Bos días, rapaces.
Abride o libro no tema tres, onde o deixamos.
Agora cando chegue á casa teño que estudar si ou si.
- En serio, meu. - Segue aí, non?
- O desta noite, que? - O desta noite? Coido que paso.
- Ando preocupado. - Si? Por?
A moza coa que falaba leva días sen escribirme.
Pero días, cantos?
Seis.
Meu, seis días. Tampouco é tan grave, non é para tanto.
En realidade, nove.
Como? Escoitei ben?
Nove días? Esquécea. É unha mensaxe clara. Pasa de ti.
Diego, cala xa, non? Que pesado.
Dígoo polo pobre rapaz, para que acougue un pouco.
Grazas, Diego, pero ninguén che preguntou.
De nada, Kang.
Veña, vai!
- Só! - Que fas?
Ola, Min-Seo!
Irmán!
Veña, non te distraias.
Isto está mal.
- Papá, enganámonos. - Déixame ver.
Pois mellor que che axude teu irmán.
Si, mellor, que isto tampouco é o teu.
Cando ides deixar de discutir?
Non discutimos.
Sempre igual.
Non te preocupes por iso. Imos seguir debuxando.
Ola a todos.
Isto é "Sigue a miña voz".
Eu son Kang, o teu compañeiro e amigo durante esta hora.
Rapaces, estiven un pouco triste estes últimos días,
logo vou pór unha canción que sempre me fai esquecer os problemas
e recuperar a gana de saír.
Espero que ti fagas o mesmo.
- Ola. - Ola, Yana.
Non bailas?
Veña, non sexas aburrido.
Vai todo ben?
Podía estar mellor.
Imos á pista?
Claro. Ven.
Kang, sinto estar desaparecida.
É que foron uns días un pouco raros para min.
Pero quería darche as grazas.
Axúdame moito escoitar a túa voz.
Mira.
"K" é de Kandy, de Katrina, de Kasilda...?
Que pesados.
Como che vou facer un retrato se es o rapaz sen cara?
Úsoa para que ninguén me recoñeza cando canto nun bar do centro.
Isto é trampa. Non vale, non se che ve a cara.
Non te rías. Xa coñeces o meu segredo.
Tranquilo, non vou contar nada,
BatKang.
NOVOS TALENTOS
Vas pensar que son un pouco intenso,
pero inspiráchesme e empecei a compor unha nova canción.
Non sei se me convence moito, pero hai un concurso e quérome presentar.
Vou ver se consigo algo que mole.
Atrévete, Kang.
Se cadra estou indo un pouco rápido.
Encantaríame coñecerte e pensei que podiamos quedar entre semana,
un día, se che apetece.
Claro, encantaríame.
Malia que xusto esta semana non sei se vou poder.
É que estou fóra.
Á nova parece que lle gusta Kang.
- A que si? A que che gusta Kang? - Típico.
- Pégache. - Non.
Como me vai gustar? Non.
Pódenolo contar. Somos coma as túas mellores amigas.
- Teño razón ou non, Ellie? - Se ti o dis...
Eu son Perla. Ti es...?
Klara.
Encantada.
Tranquilos, rapaces. Por favor, imos saíndo.
- Os cristais. - Estás ben?
Vamos. Agarda aí.
Vamos, axiña.
Veña, fóra, axiña.
Que pasa, Carapucha?
- E a ti, Diego? - Nada, Perla.
Paso de estar aquí. Vou dar unha volta polo insti. Vides?
Que dicides?
Ellie.
Eu...
Non, eu mellor quedo aquí.
Quedamos.
Vale, pois se cambiades de opinión, xa sabedes.
Berrade o meu nome.
Este rapaz de que vai?
- Vas quedar con Klara? - Díxome que estaba fóra.
- E ti que? - Oe, unha cousa, Kla...
- Déchelo todo. - Home.
Non digas o meu nome.
Que fas? Para!
- Que che pasa? - Nada, non me pasa nada.
- Por que non sentas con Yana? - Non.
Por que?
Pois porque non.
Pois que bobo.
Anda que non sería bonito estar aí os dous baixo a neve, dándovos calor co corpo.
Non?
Kang.
Que tal o teu día?
Meu.
Oes iso?
O que?
Enviei unha mensaxe e soou xusto aí.
- A Yana? Non, Yana está aí. - Non, a Klara.
Podes deixar a Klara xa? Pasa de ti.
Mira.
Hostia, é verdade.
Chámaa.
Chama.
Estante chamando.
Non.
Klara.
- Que che pasa? - Nada.
Klara?
Esta tía éche moi rara.
Gústame.
Non podo crer que te atopase.
Klara.
Pódoche axudar?
Vaite.
Non me importa esperar.
Vale?
Kang! Que me deixes, vaite.
Por favor.
Vale.
Que tal o teu día?
Eu atrapado pola neve.
Onde podemos vernos ti e eu sós?
- Ola, Kang. - Ola, Klara.
Batido de chocolate.
Lambetadas.
Boliño.
Isto. Chocolate.
- Non te imaxinaba así. - Así?
Con esta cara de medo, dis?
Non, así.
O teu sorriso
é moi bonito.
Eu tampouco te imaxinaba así.
Así como?
Pois tan...
saudable.
E o rapaz este do cal me falaches?
Kang chámase, non si?
Que tal?
Pois non sei.
- Que? - Non sei, dime ti.
Pois díxome que se nos viamos.
E apetéceme coñecelo, pero non sei.
Apetéceme, pero á vez dáme medo.
Pero logo pénsoo e todo o que me deu medo
deume menos medo cando o fixen.
Ti pensa, Klara, en todas as veces que te atreviches.
Sempre che saíu ben.
É que xa non é só velo. Gustaríame ser sincera con el.
Pero non sei se cando coñeza algunhas cousas de min,
asustarase ou afastarase ou...
Gústache?
Si.
Mira.
Este fíxeno eu.
- Cal, este? - Non, esquerda.
- ¿Ese? - Ese.
É o máis feo, non?
Tecnicamente,
eu fíxenche unha canción.
Podíasme facer ese retrato, non?
Vale.
Pois...
Como posarías?
Así?
Si.
Vas ter que quedar así un bo cacho.
- Así? - Si, así estou cómodo.
Vale.
Imos ver.
Non.
É que hai moito que non pinto, Kang.
Non podo, síntocho.
Tranqui, non pasa nada.
Antes tampouco che dixen a verdade.
Nin todo este tempo.
Non podía ir á clase porque estaba na casa.
Porque tiven uns meses difíciles.
Estaba...
enferma, pero xa estou mellor.
Si.
Alégrome.
Ven comigo, bule.
Non sei, penso que o quero intentar.
Se sae ben, ben. Se non, pois así xa o sei
e deixo de darlle ao miolo, non?
Klara, acouga.
Non teñas présa. Non aceleres.
É que é así como se sabe.
Estando coa xente.
E vendo se estás ben con eles e se eles están ben contigo.
Supoño.
Vaia vicio isto.
Si, un chisco si.
3. ATRÉVETE A SENTIR
Carapucha!
Que di?
Nada, é a min.
Que fas, Diego?
Darlle un pouco de emoción á vida, Kang. Deberíalo probar.
Mira.
- Matouse. - Estás ben?
Impresionante.
Que siga vivo.
Que dis?
Que facedes aquí?
Xa está. Castigados todos.
Kang, están aquí os teus pais.
Vou contigo e así vexo como che rifan.
Erick, ela é Klara.
Ola. Encantado.
O mesmo digo.
Veña, vamos.
Vémonos, Klara.
Vémonos, Kang.
A min que me dean.
Adeus, Diego.
Pois só quedamos ti e mais eu.
Pois si.
O destino quere que sexamos amigos, Carapucha.
- Por que me chamas Carapucha? - Gústame ser orixinal.
Vaia, que orixinal.
Si.
- Sabes o que? - Que?
Que sei o teu nome dende hai tempo.
Como?
Vinte algunha vez no hospital,
na sala de quimioterapia, cando ía polo meu pai.
Si.
Son o fillo de Darío.
Por certo, non paraba de falar de ti.
Facíalo rir sempre.
Encantáballe que lle acabases as xelatinas.
Non sabía, Diego.
Nada, non, xa.
Pero imos ter que ser amigos si ou si.
Será unha honra.
Agarda.
- Es Canguriño? - Non.
Acabo de lembrar que teu pai te chamaba así.
Non son eu.
- Vouche chamar así dende agora. - Non.
- Carapucha. - Canguriño.
Pero castigáronte, K.
- Xa, K2, pero foi guai. - Cóntame o que pasou.
Pois eu nunca pensei que diría isto, pero estraño o instituto.
- Non, por favor. - Dígoo de verdade.
- Non, que levabas unhas pintas... - É verdade!
- As fotos... - Tiña un estilo particular.
- Non. - Non, ías...
Oe, non me cambies de tema.
Que fago contigo, K?
K, mírame aquí. Que fago contigo?
- Castígote ou que? - Non sei. Como queiras.
Que? Non.
Mira, poderías castigarme unha semana sen saír da casa.
Non? Total, unha semana máis ou menos... Non sei.
Aí leva algo de razón.
- Non? - Non sei o que facer convosco.
Dígovolo de verdade.
Ola, Klara.
Ola.
Que tal?
Ben. Estaba aquí vendo un...
Nada.
- Oe. - Dime.
Apetéceche que quedemos mañá ás 11:00?
Pois non sei se me acaba de apetecer.
É broma.
Vale, paréceme ben.
Oe, pero tráesme chocolate?
- Vémonos mañá. - Vale.
Adeus.
Onde estás?
Non te vexo, Kang.
Sigue a miña voz.
Estoume achegando?
Penso que si.
Atopeite.
O meu chocolate.
Esquecino.
- Entón marcho. Adeus. - Non, agarda.
Encántame.
Foi raro que onte non houbese programa.
Foi imposible, pola neve.
Oe, por que nunca cantas no teu programa?
Porque me dá moita vergoña.
Pois se entras no concurso,
terás que cantar diante de moita xente, non?
Non mo lembres.
Se me collen, virías comigo?
O único... que hai que viaxar a Madrid.
Si.
Se ti queres.
- Non o podo crer. - Xa.
Eu vou para alá.
- Vale. - Adeus.
- Véxote logo. - Marcho.
Klara?
- Ola. - Podemos falar un momento?
Pode ser despois? Chego tarde.
É só un momento.
Vale.
Mira, queríache facer unha pregunta porque teño unhas dúbidas.
Claro, dime.
Esta es ti?
Como tes isto?
De onde o sacaches?
Eu coñezo moito a Kang
e estiven ao lado del en momentos moi difíciles da súa vida.
Sei o que lle convén e o que non.
E alguén coma ti
non penso que lle faga ben.
Agarda, non entendo.
Preocúpome por el, sabes?
Como?
Non quero que estea cunha moza con tantos problemas.
Estades xuntos? Non o sabía.
Tanto ten se estamos ou non.
El nunca se vai fixar en ti.
Teño amigos no teu antigo instituto e contáronme moitas cousas.
Non quero ter que enviar este vídeo a todo o mundo
para que vexan quen es realmente,
pero ti vícheste?
...as probas trala enfermidade da vosa nai.
Sempre existe un risco xenético.
E no teu caso, Klara,
as análises confirman a presenza de células canceríxenas.
Temos que actuar canto antes.
Agárdote no coche
Que vai frío
É de cor laranxa
Un pouco vello
Perdoa
Perdoa, tiven que marchar
Outro día
Todo ben?
Klara!
Klara.
Ola.
Estábate chamando.
Perdón.
Vaia.
- Que? - Vaia cara, non?
Grazas.
- Non, ho. - Si, por que é...
É xusto o que precisaba oír.
- Non me refería a iso. - Xa.
Non preguntes, Diego.
Vale.
Queres estar soa?
Non.
Queres que non falemos do tema.
Xusto, si.
Pois oe...
Teño unha idea.
Dálle.
- Ven. - Vou.
Non se me ocorre mellor compañía para gozar desta delicia.
É a primeira cousa bonita que me dis. Grazas, Carapucha.
Non me refería a ti. Referíame a teu pai.
Malia que ti es
un 10 % de por que estou aquí.
Como? Só un dez? Non, moito máis.
- Oe. - Que?
Como que? Se te queixas, axiña baixas ao nove.
É un horror este sitio e todo o que pasou.
Pero gústame estar aquí contigo.
A min tamén.
A onde vas?
Agora vés ti comigo.
Vale.
Papá, estou a facer moito ruído?
Non, que va. Gústame a canción.
Penso que vas gañar.
Kang, estou aquí.
Se queres falar de algo, xa sabes que podes contar comigo.
Grazas.
Agora entendo o do K.
Parece que pasou moito tempo, mamá.
Preséntoche a un amigo.
Chámase Diego.
Daquela agora somos amigos?
Non fun quen de vir antes.
Perdóame
por deixarte soa tanto tempo.
O outro día non fun moi claro cando falei do amor.
Non dixen o que pensaba ou o que sentía de verdade.
Penso que o amor sempre te fai sufrir.
A min dáme medo namorarme
por se logo sae mal e acabo perdendo esa persoa.
Esta canción fala diso.
Por iso hai veces que é mellor non loitar por un amor que nunca vai pasar
e aceptar unha amizade.
Estou de volta outra vez
e teño medo de verte
cada vez que paso por aquí.
Miro ao chan ao andar e conseguín aceptar
que hai cousas que nunha me van pasar.
Xa non sei que vai ser de min,
pero sei que me despido de ti.
Vou facerche cruz e raia.
Síntome triste, pero liberada.
Hoxe vou convidar a todo,
volver cando amenza,
caer, facer o parvo,
mandar todo á merda.
Hoxe vou convidar a todo.
A lúa está fermosa.
Dicir canto vos quero.
Berrar coma unha tola.
Estou de volta outra vez e volverasme á mente...
Grazas.
- ...cada vez que pase por aquí. - Mira!
Por que deixamos de falar?
Por que rompemos sen máis?
Xa nada importa, xa chegou o fin.
Xa non sei que vai ser de min,
pero sei que me despido de ti.
Vou facerche cruz e raia.
- Síntome triste, pero liberada. - Estás moi guapo!
Hoxe vou convidar a todo, volver cando amenza,
caer, facer o parvo, mandar todo á merda.
Hoxe vou convidar a todo.
- Estoucho dicindo. - A lúa está fermosa.
Dicir canto vos quero.
Berrar coma unha tola.
Kang!
Meu, esperta!
Oe, despois disto imos á festa, non?
- Non. - Como?
- Veña. - Non. Eu vin para iso.
Vale. Veña, se ides todos, pénsoo.
Eu vou a todas. Non perdo unha.
- Xa, a todas. - A todas ás cales me conviden.
E ás que non.
Tamén.
- Kang, tira! - Gol!
Vaia! Golazo!
Que frío.
Que fas?
Lévasnos á festa?
- A ti non. - A min, a Perla, a Ellie
e a Klara.
- É que non vou. - Imos facer unha cousa.
Ti lévasnos á festa
e non lle digo a Klara que pasaches o partido mirándoa.
Esta cariña púñaslle, así.
- Vale. - Si?
- Si. - Si?
Que si.
Vale.
Rapazas, subide! Lévanos Kang.
Por certo, moi bo partido.
- Non, ti diante, que te mareas. - Party!
- Hello. - Pero que dis?
- Ola, Kang. - Arrancas?
Ola, K.
- Que, o partido guai, non? - Si.
Vaia chatarra, rapaz.
Diego, déixao. Polo menos lévanos.
Non estou en condicións de ir andando.
Que pasa, bonito? Como estás?
- Todo ben? - Ben.
Si?
Boas.
Ola.
Ao final viñeches.
Enredáronme.
Que guai.
Estes son os que te enredaron?
Son.
Vamos, logo xa collemos algo de beber.
- Fixéchelo xenial no partido. - Grazas.
Marcaches un golazo.
Que pasa?
Quen é?
Nada. Xa veño.
Klara.
Colléronme.
- A túa canción? - Si.
Parabéns, Kang. Alégrome moito.
- Podemos falar noutro lado? - Podemos.
Estiven un pouco raro estes días. E ti tamén.
Xa.
Pero eu estou un pouco rara sempre, non?
- Iso é verdade. - Oe!
Non, en serio.
Síntoo.
Non quero estragar a nosa amizade.
Eu tampouco quero que se estrague.
Por que me mandaches ese cadro?
Polo que preguntaches.
Era un lugar ao cal fun con miña nai.
Eu saio no cadro.
Como?
O iglú que sae abaixo á esquerda...
- Si. - ...fíxeno eu.
Fixémolo meu irmán Jung e mais eu.
Que?
E espera, que? Tes un irmán?
- Teño. - Maior ca ti?
E que anos ten?
Tería que ter agora 21,
pero non chegou a facer os 19.
Ese día o iglú caeume enriba e Jung veume rescatar.
Sempre o facía.
Un ano máis tarde tivo o seu accidente e xa non podía xogar ao fútbol,
que era o seu soño.
Debino rescatar, como facía el comigo.
Jung?
Jung!
Jung...
Jung!
...suicidouse.
Cando pasou todo, culpaba a todo o mundo, pero, sobre todo, culpábame a min.
- É culpa túa! - Que pasa?
Por culpa túa meu irmán morreu. Tiñas que velo!
Estaba tan triste e perdido que precisei a axuda dunha psiquiatra
para seguir coa miña vida.
Grazas a ela, aprendín a controlar os ataques de pánico.
Recuperei todo o que perdera.
Conseguín volver ao instituto e xa non estou cada día mirando atrás.
Klara? Levo buscándote un anaco.
Ven, imos falar.
Eu xa cho dixen, que non te achegases a Kang.
Voulle ter que dicir a todo o mundo que estás tola.
Xa veremos quen se quere achegar a ti despois.
Non teño nada de malo.
- Ti cres? - Non.
Non tomas pastillas?
Non pasaches meses sen saír da casa?
Si.
Vale.
Vóullelo contar a todos.
Tanto me ten. Non teño nada que ocultar.
Non?
Mirade o que enviei.
Esta rapaza, a nova, marchou do outro instituto
porque está mal da cabeza.
Quitádeo.
Vaite ver todo o mundo chorar. É o que mereces.
- Déixaa en paz. - Ti para que te metes?
Para que non lle fagas o que fas coa xente e comigo.
A outra! Pero que dis?
Vouno contar.
- O que? - O que me fixeches.
O que me fixeches o outro día. Vouno contar.
E quen te vai crer?
- Eu tamén o vou contar. - E eu.
E eu tamén.
Pero...
Eu tamén vou contar o que fixeches.
Estás de broma?
- Con todo o que fixen por ti? - Vaite da miña casa, Yana.
Que marches.
- Grazas, rapaces. - A ti.
Non pode ser.
O meu primeiro bico, Kang.
Veña, dime. Como te sentiches estes días?
Pois...
penso que non me sentira así en moito tempo.
Son...
feliz.
E quero vivir esa felicidade.
- Porque sei que non dura para sempre. - Tes razón.
Para sempre é moito tempo.
Son coma esta paisaxe,
que estivo fermosa coa neve cubríndoo todo,
pero xa non.
Agora a neve xa está gris e logo derreterase de todo.
Como cres que será a túa paisaxe
cando a neve desapareza e veña o bo tempo?
- Veña. - Non che sei.
Oxalá...
un deses que vía cando podía viaxar.
- Cheos de cores e cousas novas. - Perdoa. Como que "oxalá"?
Tía!
Pasará, non?
Sexa cal sexa, terei que aprender a querelo.
- Ola. - Ola.
Oe, que guapa.
Gústanme os teus rizos.
Grazas.
A onde vas?
- Que? - Vou ao cine.
Con quen?
Cun amigo.
Non me vas preguntar nada?
Non.
- Estás ben? - Si. Pois nada.
- Pásao moi ben, K. - Grazas.
Vale?
- Adeus. - Adeus.
É esta fila. Pasa.
Perdoa.
TRANQUILA
Que deixes de moverte.
PENSA EN ALGO BONITO
- Pero que fago? - Nada.
Mamá, o teu é moito mellor.
Os teus serán mellores cando chegues á miña idade.
E se nos bañamos?
- Que dis? - Non.
Vai un frío que flipas. Non.
Como imos vir á praia e non bañarnos? Que mágoa, non?
Seguro?
- Veña. - Vai estar conxelada a auga.
- Que frío. - Non o pensedes.
Veña.
A roupa!
Está fría!
Non! Quen foi?
Mamá, para!
E pensar que case o perdemos...
Oe.
Que?
Que estás moi guapa.
Oe.
Que?
Que ti tamén.
Benvida.
Pasa.
Isto é surrealista.
Que pasa?
Pois...
Que me falta que leves a túa máscara, BatKang.
Xa.
- Vas pór unha canción? - Si.
Vouche contar unha cousa.
Claro.
Antes de que nos coñecésemos,
soñei contigo.
Vale, mira.
Eu pechaba os ollos
e ti achegábaste por detrás e abrazábasme.
- E despois... - Así?
Era máis ben...
así, si.
E despois eu xirábame
e achegábame a ti.
E que máis pasaba?
Pecha os ollos.
Péchaos, pero de verdade.
- Si? - Si.
De verdade.
Vale.
Xa podes.
Marcho.
Klara, queres que vaiamos sacando os billetes para Madrid?
Vale. Si, guai.
Adeus, Kang.
Non, todo ben.
Perdoa por espertarte, é que non podía durmir.
Mira, é que quería dicirte que...
Kang, que non podo ir contigo a Madrid.
Non sei se estou preparada.
Estragareiche a viaxe.
- E é un momento especial para ti. - Klara.
Sabes o que pasa?
Que ti loitaches moito para estar ben, pero a min aínda me queda un chisco.
Preciso un pouco de tempo, Kang.
Primeiro teño que estar ben comigo.
Pero quero que saibas que isto non cambia nada o que sinto por ti.
Sei que o amor non pode con todo, que non cura a depresión nin a ansiedade,
pero si que me dá forza.
E sostenme.
Iso é moito, Kang.
Espero que me entendas.
- E Perla cando marcha? - Perla marcha mañá.
- Mañá? - Si.
E vala botar en falla?
Si.
- Si. - Un chisco?
Un chisco, pero vémonos en nada.
- Á volta do Nadal. - Xa.
E a Kang bótalo en falla?
Kang, o teu paciente secreto?
K!
- Que? - Que non cho podía dicir.
Non sei, antes encantábache escoitar o programa
e agora nunca o fas.
- Xa. - E logo?
- Xa calo.
- Xa calas. - Non pregunto máis, prométocho.
Vale.
Ola a todos.
Isto é "Sigue a miña voz".
E eu son Kang, o teu compañeiro e amigo durante esta hora.
Nunca vos contei que empecei este programa
nun momento un pouco malo da miña vida.
Era parte da miña terapia.
Poder falar convosco facía que me sentise menos só,
pero seguía a agocharme.
Todo isto cambiou dende que chegaches á miña vida, Klara.
Quero que saibas que te entendo.
E que mañá pensarei en ti cando estea sobre o escenario.
TÓCAME UN FINAL FELIZ
Que guai!
- Perla! - Que guai!
- Non. - Que?
- Non, van collidos da man xa. - Non! Que bonito!
Vou estar rodeada de parelliñas?
Se a Klara non lle funciona o plan, non.
Ha! Mira como río.
Imos, logo?
- Rapaces, non sei... - Veña.
Ola.
Acougas un pouquiño?
- É que non chegamos. - Que si, Carapucha.
Así que pare, saímos correndo, vale?
Chegamos, reláxate. Ellie, un chiste?
- Que lle di unha impresora a outra? - Eu que sei o que lle di.
Esa folla é túa ou é impresión miña?
Veña.
Que? Guapísimo, ou?
Ti podes, meu. Non te preocupes.
Xa está. Que son, 20 persoas? Non pasa nada. Hai menos, non?
Por aí!
Corre. Veña.
Vamos. Rapazas, veña.
Vamos!
Boas noites.
Eu son Kang e hoxe é a primeira vez que toco esta canción.
Titúlase K.
Imaxinábate diferente,
pero así gústasme máis.
Tes brillos no pelo
e ollos da cor do mar.
Perdón.
Síntoo, perdón.
Pasarán os veráns.
Ola.
Farémonos maiores.
Coñecerás algún rapaz.
Escribirache cancións mellores.
E algún día eu
serei un recordo bonito.
E quedará deste amor
só un murmurio no teu oído.
Se o teu corazón se embala
e no espello estás rara,
malia que xa non vexas nada, sigue a miña voz.
Non hai escuridade que non poida facerse clara.
Non hai escuridade
que non poida facerse clara.
Antes pensaba moito en todo o que estaba a perder.
Pero, en realidade,
o que máis estrañaba era a min mesma.
E agora que levo 76 días fóra do meu cuarto,
todo é diferente.
Grazas á mellor familia do mundo por lembrarme quen son.
Vós animástesme a ir a terapia
e grazas a iso agora podo ver
a paisaxe que son e a que podo ser.
E grazas ás persoas que entraron na miña vida
cando non deixaba que ninguén fose parte dela.
E á túa voz,
por inspirarme sempre
e axudar a que atopase a forza para ser eu de novo.
Estes cadros amosan como a miña vida se encheu de cores,
como atopei a miña propia voz
e decidín seguila.
5. SIGUE A TÚA VOZ
5. SIGUE A MIÑA VOZ
Cada día penso diferente.
Con frecuencia cambio de opinión.
Como pode ser tan complicado
convencerme de que é o mellor?
E agora que?
Agora que imos facer con todo isto?
Non sei.
Preguntarei
a todo aquel que se me cruce o que pensa.
E así descansarei
coa tranquilidade de quen sabe.
Necesito un pouco de aire fresco.
Que me cegue o sol, pero ti non.
Ordenalo todo e facer oco.
Sei que soa moi prometedor.
E agora que?
E agora que imos facer con todo isto?
Non sei.
Preguntarei
a todo aquel que se me cruce o que pensa.
E así descansarei
coa tranquilidade de quen o sabe todo.
E así comprenderei
como me senta dicir "para sempre".
Xa está todo case feito.
Xa pasou e non morrín.
Vou tirando por momentos.
Teño que gravalo a ferro
para cando pase de novo.
E agora que?
Agora que imos facer con todo isto?
Non sei.
Preguntarei
a todo aquel que se me cruce o que pensa.
E así descansarei
coa tranquilidade de quen o sabe todo.
E así comprenderei
como me senta dicir "para sempre".
Subtítulos: Lucía Doval