Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
O czym porozmawiamy, Klaro? Od czego chcesz zacząć?
Nie wiem.
W takim razie ja zacznę.
Czy pamiętasz, kiedy ostatnio wyszłaś z domu?
Cóż...
Chyba 12 sierpnia.
To mój 76. dzień w domu.
Brakuje ci czegoś?
Tęsknię za podróżami.
Ostatnim razem byłam na plaży z rodziną.
Dużo się śmiałam.
Pamiętam dzień z mamą. Spadło dużo śniegu.
Przed jej śmiercią.
Ale...
Ale?
Ale...
Ale co?
Nie tęsknię za tym, jak czułam się ostatni miesiąc w szkole.
Za spojrzeniami
moich rzekomych przyjaciół.
Za godzinami w szpitalu,
oczekiwaniem,
złymi nowinami.
Wiem, że w domu dużo mnie omija.
Ale dom zapewnia mi ochronę.
Jasne.
Rozumiem. To ważne, by czuć się bezpiecznym.
Tak czuję się z rodziną.
Jak było na terapii? Powiedziałaś o nowych lekach?
- K2. - No co?
Jako psychiatra ujdziesz, jako siostra wkurzasz.
Nieważne.
Czy nie masz zaraz randki ze swoim misiaczkiem?
- Nie dokuczaj jej. - Misiaczkiem?
Nawet jeśli siostra i jej chłopak są odrobinę wścibscy.
- Stresujesz się? - Przestań.
Nie mów jej takich rzeczy.
Nienawidzę was.
Czyli jednak coś cię ekscytuje.
Owszem.
A raczej ktoś, kogo słucham każdego wieczoru.
Ma swój program radiowy.
Cześć wszystkim!
Dzięki, że tu dziś jesteście i że mnie słuchacie.
To audycja Idź za moim głosem,
a ja jestem Kang, wasz towarzysz i przyjaciel na kolejną godzinę.
Dzisiejszy temat to coś, o co pytaliście wiele razy: miłość.
Byliście kiedyś zakochani?
Złamano wam serce?
Jeśli tak, nie martwcie się.
Czas leczy rany, a wy jeszcze spotkacie kogoś, kto was uszczęśliwi.
Zawsze powtarzam...
„Uczmy się na błędach i otwórzmy czystą”...
...kartkę życia.
Myślę, by do niego napisać, ale...
Sama nie wiem.
Na pewno ma tyle wiadomości, że mojej nie przeczyta.
Tego nie wiesz.
Może ci odpowie.
Tak myślisz?
Oczywiście.
Alicia pyta: „Jesteś z Korei?”.
Urodziłem się w Seulu,
ale od pięciu lat mieszkam w Hiszpanii.
„Kiedy się pokażesz?”
Wiecie, że to mnie zawstydza.
Ale kiedyś pewnie się ujawnię.
Dziś zapytałem was o wasze najszczęśliwsze chwile
i dostałem wiadomość, która mnie bardzo poruszyła.
To zdjęcie obrazu, jakiegoś śnieżnego krajobrazu.
Znam to miejsce, bo byłem tam z kimś dla mnie wyjątkowym.
Dzięki, K. Mam nadzieję, że nadal będziesz się nim cieszyć,
nawet jeśli tęsknisz za tą ważną osobą u boku.
Ja tęsknię.
Nie wiem, czy tam wrócę.
Dlatego tu jesteśmy, prawda?
By codziennie robić małe kroki,
a pierwszym jest...
spróbować... Ty dokończ.
Wyjść na świat.
IDŹ ZA MOIM GŁOSEM
1. WYJŚCIE NA ŚWIAT
Cześć
Jak się masz?
Kto to?
Kang? Z Idź za moim głosem?
Oczywiście!
A ilu Kangów znasz?
Jestem zachwycony twoim obrazem
Podpisałaś go „K” To twoje dzieło?
Tak
Mega!
Zaraz, zaraz! Skąd mam wiedzieć, że to ty?
Śmiało, sprawdź mnie.
Dobrze.
W dzisiejszej audycji musisz powiedzieć hasło.
Musisz powiedzieć „ser”.
Tęsknię za jedzeniem.
Choć bardziej za rodziną i przyjaciółmi.
Mam nadzieję, że kiedyś wrócę do kraju.
To tyle na dziś,
ale zanim skończymy, chcę powiedzieć coś o sobie.
Uwielbiam ser.
Do jutra.
Zostawię was z wyjątkową piosenką
dla wyjątkowej osoby.
Nie mogę się doczekać, aż rozwiążę twoją zagadkę, K.
Kang.
Teraz mi wierzysz czy mam zrobić coś innego?
Na razie tak.
Ale...
może jeszcze coś wymyślę.
- Bo się spóźnimy. - Idę, idę.
- Już idziecie? - Tak.
O ile się pospieszy,
bo ten hot dog zamarznie.
Jesteś taki przystojny.
Chodźmy.
O której wrócicie?
Może o 1.30?
- Wcześnie. - Druga?
- O 1.30. - Tak.
Możesz iść jako musztarda. Pójdziemy we trójkę.
Na imprezę halloweenową 30-latków?
Raczej... odpuszczę.
Dobrze.
Pytam, może nie chcesz być sama.
Poradzę sobie.
- Na pewno? - Tak.
- No dobrze. - Tak.
- Twoja strata. - Owszem.
- Na pewno? - Daj jej spokój.
W razie czego dzwoń.
- Od razu wrócimy. - Jasne, idźcie.
- Na razie. - Pa, K.
- Kocham cię. - Udanej imprezy.
- Chodź. - Najpierw się rusz.
- Idę. - Dobrze.
NIGDY NIE WYZDROWIEJĘ
NIGDY NIE WYJDĘ Z DOMU
JESTEM SAMA
NIE MOGĘ ODDYCHAĆ MAM ATAK PANIKI
- Tak? - Halo?
UMRĘ CO JA NAROBIŁAM?
TO KANG DOWIE SIĘ, ŻE JESTEM CHORA
- Spokojnie. - Chciałam zadzwonić do siostry.
Wszystko w porządku?
Nie. Nie mogę oddychać.
Gdzie jesteś?
Uspokój się...
JEST ŹLE NIE MOGĘ ODDYCHAĆ
KANG, POMÓŻ MI
Jestem z tobą.
Pomyślimy o czymś innym.
Pomyślimy o czymś ładnym.
Za tydzień ma spaść śnieg.
Widziałaś, jak pada śnieg?
Wygląda, jakby tańczył.
Oddychaj w rytm opadających płatków śniegu.
Oddychaj, gdy spadają.
Już ci lepiej?
Wybacz, muszę się rozłączyć.
K.
Chcesz coś zjeść?
Nie.
Chcę spać.
Leżysz tak od kilku dni.
Czy mamy...
Czy mamy włączyć ci Kanga? Zaraz zacznie się audycja.
- Nie? - Nie.
K, posłuchaj.
Mimo tego wszystkiego przysięgam, że wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
- Jesteś pewna? - Patrzysz czy nie?
Zobacz, jak daleko zajechała.
Nic mi nie jest!
Raz! Dwa!
- Trzy! - Tak!
Mamo!
Róbmy dziś wszystko, bo nie znamy jutra.
Kto wie, kiedy znów będzie tak padać.
Ale odlot!
- Powtarzamy? - Tak!
To okropne. Po prostu okropne. To wszystko moja wina.
- Moja wina. - To nie twoja wina.
- Zostawiłam ją. - To mogło stać się w każdej chwili.
- Nie, to moja wina. - Ani trochę.
- Już dobrze. - Zostawiłam ją.
To moja wina, Andy.
K2.
To nie twoja wina.
Chcę spróbować.
Chcę wrócić do szkoły.
Chcę wrócić do życia. Jak wcześniej.
Naprawdę?
Dalej, K. Dasz radę.
Tak.
Przeszli ze mną kilka ulic, a potem...
resztę drogi pokonałam sama.
Świetnie, prawda?
To wspaniała wiadomość.
Mam w pokoju mapę.
Zamaluję każde miejsce, w którym byłam.
Fajny pomysł.
Szybko zabraknie ci mapy. Zobaczysz.
To tu. Doszłam.
Bardzo dobrze!
Wierzyłem w ciebie.
Stresujesz się jutrem?
Troszeczkę.
- Bardzo. - To normalne.
Wszyscy się stresujemy nowymi miejscami.
Tak.
Klaro.
Mam tak od tych złych dni.
Boję się, że to się powtórzy.
Jak coś, wiesz, gdzie jestem.
- Dobrze? - Tak, jedź już.
A jak nie dotrę jutro na zajęcia?
Jak nie uda się jutro, spróbujesz znowu pojutrze.
Albo kolejnego dnia. Albo jeszcze kolejnego.
Małymi kroczkami zbudujesz codzienne życie.
2. ZBUDUJ SWOJĄ CODZIENNOŚĆ
Kapturku.
Nowa, mówię do ciebie.
Nie przedstawisz się?
Wolisz być „Kapturkiem”?
I to niemym.
Jestem Klara, przez „K”.
Kapturek przez „K”. Diego, miło mi cię poznać.
Spoko.
Naprawdę porywająca rozmowa.
Kupujcie losy na loterię drużyny piłkarskiej.
- Zbieramy na nowe stroje. - Stary, pospiesz się.
Stare się sypią i zaraz będziemy grać nago.
Rusz się.
Kang.
Słuchaj.
Kto mówił przez głośnik?
Wkurzający Kang.
Otwórzcie książki na rozdziale trzecim, na którym skończyliśmy wczoraj.
- Gdzie on jest? - Jak tam egzamin?
Wrócę i zakuwam dalej.
Daj mi notatki. No weź.
To znaczy?
- Muszę się uczyć. - A dzisiaj?
Dzisiaj... chcę się uczyć.
- Nie rozumiem. - Czego?
Ta panna urwała kontakt.
- Dawno? - Sześć dni temu.
To tylko sześć dni, nie spinaj się.
Właściwie to dziewięć.
Czy ja dobrze słyszę?
Dziewięć dni? To już jasne. Nie jest zainteresowana.
Diego, nie dołuj go.
Mówię to tylko po to, żeby biedaczek trochę wyluzował.
Dzięki, Diego, ale nikt cię nie pytał.
Nie ma za co, Kang.
Podaj!
Hej, Min Seo!
Braciszku!
Musisz się skupić.
Zrobiłaś błąd.
Tato, błąd.
Pokaż.
No cóż...
Lepiej niech brat ci pomoże.
Może i tak, nie jesteś w tym najlepszy.
Kiedy przestaniecie się kłócić?
Nie kłócimy się.
Zawsze to samo.
Nie przejmuj się i rysuj dalej.
Cześć wszystkim!
To audycja Idź za moim głosem,
a ja jestem Kang, wasz towarzysz i przyjaciel na kolejną godzinę.
Przez ostatnie dni było mi trochę smutno,
dlatego puszczę piosenkę, dzięki której zapominam o problemach
i znów mam ochotę gdzieś wyjść.
Mam nadzieję, że wy też.
- Cześć. - Cześć, Yana.
Nie tańczysz?
Chodź, nie zamulaj.
Wszystko gra?
Jest... lepiej.
Idziemy na parkiet?
Pewnie.
Kang, przepraszam, że zniknęłam.
Po prostu miałam kilka dziwnych dni.
W każdym razie chcę ci podziękować.
Twój głos bardzo mi pomaga.
„K” to skrót od Kandy,
Kateriny czy Kasildy?
Od... Klary
Jesteście wkurzający.
Jak mam cię namalować, skoro kryjesz się za maską?
Śpiewam tak w barze, żeby nikt mnie nie rozpoznał.
Oszustwo. Bez twarzy się nie liczy.
Nie śmiej się. Teraz znasz mój sekret.
Nikomu nie powiem...
Batkangu.
KONKURS NOWYCH TALENTÓW
Uznasz mnie za czubka,
ale zainspirowałaś mnie do napisania nowej piosenki.
Nie wiem, czy jest dobra, ale mniejsza o to.
Chcę wziąć udział w konkursie.
Zobaczę, co mi z tego wyjdzie.
Śmiało, Kang.
Może działam za szybko.
Chciałbym cię poznać i pomyślałem, że spotkamy się w tym tygodniu.
Dowolnego dnia.
Bardzo bym chciała, ale w tym tygodniu...
Nie wiem, czy dam radę, wyjeżdżam.
Ta nowa chyba buja się w Kangu.
Tak? Podoba ci się Kang?
W sumie pasuje do ciebie.
Nie, nie podoba mi się.
Nam możesz powiedzieć, jesteśmy twoimi psiapsiółami.
- Co nie, Ellie? - Skoro tak mówisz.
Jestem Perla, a ty?
Klara.
Miło mi.
Spokojnie, idziemy.
Uwaga na rozbite szkło.
Zapraszam. Tędy.
Szybko.
Szybko, wychodzimy.
Co tam, Kapturku?
- A u ciebie, Diego? - Nic, Perla.
Nie będę tu tkwił.
Przejdę się. Dołączycie?
Co ty na to, Ellie?
- Ja... - Lepiej tu zostanę.
Zostajemy tutaj.
Jeśli zmienicie zdanie, wiecie, co robić.
Wykrzyczcie moje imię.
Co jest z tym gościem?
- Spotkasz się z Klarą? - Gdzieś wyjeżdża.
- A ty? - Co ja?
- Kla... - Starałeś się.
Muszę się popisać.
Nie wymawiaj mojego imienia.
Co ty robisz?
- Co z tobą nie tak? - Nic mi nie jest.
- Usiądź z Yaną. - Nie.
Dlaczego nie?
Bo tak.
Jesteś idiotą.
Nie byłoby miło wyjść tam na śnieg
i podzielić się z nią ciepłem?
Kang?
Jak ci mija dzień?
Stary?
Słyszałeś?
Co?
Wysłałem SMS-a i tam zadzwoniło.
- Yanie? Yana jest tam. - Nie, Klarze.
Przestań, Klara ma cię gdzieś.
Patrz.
Faktycznie.
Zadzwoń do niej.
Ktoś dzwoni.
Nie.
Klara, co się dzieje?
Nic takiego.
Klara?
Ta laska jest dziwna. Lubię ją.
Nie wierzę, że cię znalazłem.
Klara?
Mogę ci pomóc?
Idź sobie.
Mogę poczekać.
Kang, zostaw mnie w spokoju.
Proszę.
Dobrze.
Jak ci mija dzień? Utknąłem przez śnieg
Gdzie możemy spotkać się sam na sam?
- Cześć, Kang. - Cześć, Klara.
Szejk czekoladowy.
Cukierki.
Bułeczka.
To, czekolada.
Inaczej cię sobie wyobrażałem.
Jak?
Nie taką przestraszoną? Bo...
Nie, w ten sposób.
Twój uśmiech.
Jest bardzo ładny.
Też widziałam cię inaczej.
Jak?
Nie tak...
zdrowo.
A ten chłopak, o którym mówiłaś?
Kang, tak?
Jak idzie?
Nie wiem.
Co?
Ty mi powiedz.
Powiedział, że chce się spotkać.
Chcę go poznać, ale... nie wiem.
Chcę, ale też się boję.
Choć wszystko, co mnie przerażało, było mniej straszne,
gdy już to zrobiłam.
Klaro, musisz myśleć o tym, ile razy byłaś dzielna.
- I zawsze było dobrze. - Nie chodzi tylko o spotkanie.
Chcę być z nim szczera.
A gdy dowie się o mnie pewnych rzeczy,
zeświruje albo się zdystansuje...
Podoba ci się?
Tak.
Zobacz.
To moje dzieło.
- Ten? - Ten z lewej.
- Ten? - Tak jest.
Najbrzydszy.
Zasadniczo...
napisałem dla ciebie piosenkę. Więc już możesz mnie namalować.
Dobrze.
Jak zapozujesz? Zobaczmy.
W ten sposób?
Tak.
Musisz tak zostać przez długi czas.
- W ten sposób? - Tak.
Tak mi wygodnie.
Świetnie.
Zobaczmy.
Nie...
Dawno już nie malowałam. Nie mogę. Przepraszam.
Nie martw się, to nic.
I nie powiedziałam ci prawdy.
Przez cały ten czas.
Nie chodziłam na zajęcia, bo siedziałam w domu.
Ostatnie miesiące były dla mnie trudne.
Byłam...
chora, ale już mi lepiej.
Cieszę się.
Chodź ze mną.
Chyba chcę spróbować. Jeśli pójdzie dobrze, to super.
A jeśli nie, to będę wiedziała i przestanę się martwić.
Klaro, nie martw się.
Nie ma pośpiechu.
Ale stąd się wie.
Będąc wśród ludzi i sprawdzając, czy czujesz się dobrze z nimi,
a oni z tobą.
Chyba tak.
Uzależniają, prawda?
Tak, trochę.
3. ODWAŻ SIĘ CZUĆ
Kapturek!
Co powiedział?
Nic, to do mnie.
Co robisz, Diego?
Wprowadzam do życia emocje.
Też spróbuj. Obserwuj.
- Zabił się. - Jesteś cały?
Imponujące.
Że wciąż żyje.
Co?
Co wy tu robicie? Dość, koza dla wszystkich.
Kang, twoi rodzice tu są.
Pójdę z tobą i posłucham, jak dają ci do wiwatu.
Erick, to Klara.
Cześć, miło poznać.
Wzajemnie.
Chodźmy.
Do zobaczenia, Klaro.
Na razie, Kang.
Mną się nie przejmuj.
Narka, Diego.
Zostaliśmy sami.
Tak.
Pisane nam się przyjaźnić, co nie, Kapturku?
Czemu tak mnie nazywasz?
Lubię być oryginalny.
Bardzo to oryginalne.
Ano.
- Wiesz co? - Co?
Znam twoje imię już od dłuższego czasu.
Skąd?
Widziałem cię w szpitalu.
Na oddziale chemioterapii, gdy pojechałem po ojca.
Jestem synem Darío.
Nigdy nie przestał o tobie mówić.
Zawsze go rozśmieszałaś.
Uwielbiał, jak wyjadałaś mu żelki.
Nie miałam pojęcia.
Tak, wiem.
Ale i tak musimy się przyjaźnić.
To będzie zaszczyt.
Chwila.
- Kangurek? - Nie.
- Twój tata
- tak cię nazywał. - Nie mnie.
- Będę tak mówić. - Nie.
- Kapturek. - Kangurek.
K, dostałaś areszt.
- Nie rozumiem. - Wiem.
- Co się stało? - Było fajnie.
Nie sądziłem, że to kiedyś powiem, ale trochę tęsknię za szkołą.
- Nie, proszę. - Mówię prawdę.
- Ubierało się w pewien... - Rzeczywiście.
- Widziałyśmy zdjęcia. - Miałem swój styl.
- Nie. - Wyglądałeś źle.
Nie zmieniaj tematu.
Co mam z tobą zrobić? Spójrz na mnie, K.
- Mam cię ukarać? - Nie wiem, rób, co chcesz.
Co? Nie.
Możesz
mnie uziemić w domu na tydzień.
Albo na dłużej, wszystko jedno.
Dobrze gada, prawda?
Sama już nie wiem, co zrobić z wami obojgiem.
Tęskniłem. Nigdy mnie nie opuszczaj.
Obejmij mnie. Kocham cię. Tae-ho.
POŁĄCZENIE WIDEO KANG
Cześć, Klaro.
Cześć.
Jak leci?
Dobrze, właśnie oglądałam...
Hej.
Co?
Chcesz się spotkać jutro o 11.00?
Nie wiem, czy mam ochotę.
Żartuję.
Jasne, brzmi dobrze.
Przyniesiesz mi czekoladę?
Do jutra.
Jasne.
Pa.
Gdzie jesteś?
Nie widzę cię, Kang.
Idź za moim głosem.
Zbliżam się?
Chyba tak.
Mam cię.
Moja czekolada.
Zapomniałem.
No to idę. Do widzenia.
Nie, czekaj.
Podoba mi się.
Lipa, że wczoraj nie było audycji.
To wina śnieżycy.
Dlaczego nigdy nie śpiewasz na antenie?
Bo się wstydzę.
Jeśli weźmiesz udział w konkursie...
będziesz musiał śpiewać przed tłumem.
Nie przypominaj mi.
Jeśli mnie wybiorą, pojedziesz ze mną?
Problem w tym, że do Madrytu.
Tak, jeśli tego chcesz...
- Nie wierzę. - Ale nawaliłem.
Ja idę tam.
- Dobra. - Pa.
- Do później. - Idę.
Klara?
Cześć.
Możemy porozmawiać?
A później? Bo się spóźnię.
Tylko chwilę.
Dobrze.
Słuchaj,
chcę o coś cię zapytać, bo mam pewne wątpliwości.
O co chodzi?
- Czy to ty? - Dajcie mi spokój.
Skąd to masz?
Gdzie to znalazłaś?
Znam Kanga bardzo dobrze.
Wspierałam go w trudnych chwilach jego życia.
Wiem, co jest dla niego dobre, a co nie.
A ktoś taki jak ty nie jest...
Nie jesteś dla niego dobra.
Nie rozumiem.
Martwię się o niego.
Co?
Nie chcę, żeby był z kimś, kto ma problemy.
Jesteście razem? Nie wiedziałam.
Nieważne, czy jesteśmy razem.
Nigdy cię nie zauważy.
Mam znajomych w twojej starej szkole, którzy mówią mi różne rzeczy.
Nie chcę rozpowszechniać tego filmiku,
żeby pokazać, jaka jesteś, ale...
Widziałaś siebie?
Zbadaliśmy cię po chorobie twojej matki.
Zawsze istnieje ryzyko genetyczne.
A w twoim przypadku
badania potwierdzają obecność komórek rakowych.
Musimy działać jak najszybciej.
Czekam w aucie Ale dziś mróz
Jest stare i pomarańczowe
Wybacz
Musiałam iść Innym razem
Wszystko gra?
Klara!
Klara! Hej!
- Cześć. - Wołałem cię.
Przepraszam.
- Łał! - Co takiego?
Ale masz twarz.
- Dzięki. - Nie.
- To chciałam usłyszeć. - Nie, ale...
- To nie tak. - Pewnie.
Nie pytaj, Diego.
Dobra.
Chcesz być sama?
Nie.
Chcesz o tym pogadać?
Oczywiście.
Cóż...
Mam pomysł.
Jaki?
- Chodź. - Idę.
Nie znam lepszej osoby do cieszenia się tym frykasem.
To pierwsza miła rzecz, jaką mi mówisz.
Dzięki, Kapturku.
Chodziło mi o twojego tatę.
Ale twoją obecność...
doceniam na jakieś 10%.
Tylko tyle? Musi być więcej.
- No weź. - Co?
- Jak to? - Nie...
Jak będziesz narzekać, zejdę do dziewięciu.
To miejsce jest okropne.
Ale miło jest być tu z tobą.
Wzajemnie.
Dokąd idziesz?
Teraz idziesz ze mną.
Dobrze.
Tato, gram za głośno?
Nie, ładna piosenka.
Myślę, że wygrasz.
Jestem tu.
Jeśli chcesz pogadać, możesz na mnie liczyć.
Dzięki.
Teraz rozumiem to „K”.
Minęło dużo czasu, mamusiu.
To mój przyjaciel. Nazywa się Diego.
Teraz się przyjaźnimy?
Wcześniej nie mogłam tu przyjść.
Wybacz mi...
że zostawiłam cię samą na tak długo.
Ostatnio nie wyraziłem się jasno, mówiąc o miłości.
Nie powiedziałem wam, co myślę ani co czuję.
Myślę, że miłość zawsze sprawia, że cierpisz.
Boję się zakochać,
bo może się nie udać i stracę tę osobę.
O tym jest ta piosenka.
Dlatego czasem lepiej jest nie walczyć o miłość
i zaakceptować przyjaźń.
Dziękuję.
- Zobacz. - Co?
Kang, nie zasłaniaj się. Jesteś bardzo przystojny.
Kang!
Trzymaj.
Kang!
Obudź się!
Po meczu idziemy na imprezę?
- Nie. - Słucham?
- No weź... - Tylko po to przyszedłem.
Jeśli wy idziecie, zastanowię się.
Nie przepuszczam żadnej imprezy.
- No jasne. - Żadnej,
na którą mnie zaproszono.
I nie zaproszono też.
Owszem.
To prawda.
Kang, strzelaj!
- Dalej! - O kurczę!
Świetny gol.
Kang!
- Tak! - Brawo!
Co robisz?
Wieziesz nas na imprezę?
Ciebie nie.
Mnie, Perlę, Ellie
i Klarę.
Ja nie idę.
Zróbmy tak.
Zawieziesz nas,
a ja nie powiem Klarze, że cały mecz na nią patrzyłeś.
Z taką miną.
- Dobra. - Tak?
- Tak. - Tak?
Przecież mówię.
W porządku.
Chodźcie, Kang nas zawiezie.
A mecz był świetny.
- Ty z przodu, bo rzygasz. - Impreza! Lecimy!
O czym ty mówisz?
Impreza.
- Cześć. - Jedziemy?
- Cześć, K. - Świetny mecz.
Fakt.
Co za złom.
Odpuść, przynajmniej nas zawozi.
Nie jestem w stanie chodzić.
Co tam, przystojniaku?
- Wszystko gra? - Jest git.
Cześć.
Przyszedłeś.
Namówili mnie.
- Super. - Wchodzimy.
To oni cię namówili.
Tak.
Chodźmy, potem się czegoś napijemy.
Zagrałeś świetny mecz.
- Dzięki. - No i ta bramka.
Co tam?
Kto to?
Nikt, zaraz wrócę.
Klaro, wybrali mnie.
- Twoją piosenkę? - Tak.
Gratuluję. Bardzo się cieszę.
- Pogadamy? - Pewnie.
Ostatnio byłem dziwny.
Ty też.
Wiem.
Ale ja mam tak zawsze.
- To prawda. - Ej!
Serio, przepraszam.
Nie chcę psuć naszej przyjaźni.
Ja też tego nie chcę.
Czemu wysłałaś mi ten obraz?
Przez to, o co prosiłeś.
Jeździłam tam z mamą.
Jestem na tym obrazie.
Co?
Igloo na dole po lewej.
- Tak. - Zrobiłem je.
Z moim bratem Jungiem.
Co?
To ty masz brata?
- Tak. - Starszego?
Ile ma lat?
Powinien mieć teraz 21 lat,
ale nie dożył nawet 19.
Tego dnia igloo zawaliło się na mnie
i Jung przyszedł mi na ratunek.
Jak zawsze.
Rok później miał wypadek
i nie mógł już grać w piłkę.
To było jego marzenie.
Powinienem był go uratować, tak jak on ratował mnie.
Jung?
- Popełnił samobójstwo. - Jung!
Gdy było już po wszystkim, obwiniałem cały świat,
a przede wszystkim siebie.
To twoja wina, że mój brat nie żyje! Powinnaś była mu pomóc.
Byłem tak smutny i zagubiony,
że potrzebowałem pomocy psychiatry, by dalej żyć.
Dzięki niej nauczyłem się kontrolować moje ataki paniki.
Odzyskałem wszystko, co straciłem.
Udało mi się wrócić do szkoły
i nie rozpamiętuję już przeszłości.
Klara.
Szukałam cię.
Porozmawiajmy.
Już ci mówiłam.
Miałaś go zostawić.
Teraz powiem wszystkim, że jesteś wariatką.
Zobaczymy, jak na to zareagują.
Nic mi nie jest.
- Czyżby? - Tak.
Nie bierzesz leków?
Nie izolowałaś się w domu?
Tak.
Więc wszystkim to powiem.
Wisi mi to.
- Nie mam nic do ukrycia. - Nie?
Zobaczcie, co wam wysłałam.
- Ta nowa dziewczyna... - Co to jest?
...porzuciła starą szkołę, bo jest szurnięta.
Wyłącz to.
Teraz zobaczą, jak ryczysz, bo na to zasługujesz.
Daj jej spokój.
Po co się mieszasz?
Żebyś jej też nie skrzywdziła.
Tak jak mnie.
Spójrz na nią. O czym ty mówisz?
Powiem to.
Co?
Co mi zrobiłaś.
Tamtego dnia. Powiem to.
Kto ci uwierzy?
- Ja też powiem. - I ja.
Ja też.
- Chwila... - Ja też powiem.
Żartujesz?
- Po tym, co dla ciebie zrobiłam? - Wynocha stąd.
Idź stąd, Yana.
- Dziękuję wam. - Dziękuję.
To mój pierwszy pocałunek.
Jak się ostatnio czujesz?
Cóż...
Od dawna się tak nie czułam.
Jestem...
szczęśliwa.
I chcę poczuć to szczęście, bo wiem...
że nie będzie trwać wiecznie.
Masz rację. Wieczność to bardzo długo.
Jestem jak krajobraz,
który był piękny, gdy wszędzie leżał śnieg.
Ale to koniec.
Śnieg zrobił się szary i wkrótce stopnieje.
Co odkryje śnieg,
gdy już się wypogodzi?
- Co? - Nie wiem.
Mam nadzieję...
że widok z moich dawnych podróży.
- Kolorowy i pełen nowości. - „Masz nadzieję”?
Jak to? Dziewczyno.
Tak będzie, prawda?
Co by to nie było, muszę nauczyć się to kochać.
4. NAUCZ SIĘ KOCHAĆ SIEBIE
- Cześć. - Cześć.
Ślicznie wyglądasz.
Cudowne loki.
Dzięki.
Dokąd idziesz?
- Co? - Do kina.
Z kim?
Z przyjacielem.
- O nic nie zapytasz? - Nie.
- Nieźle.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Baw się dobrze, K.
- Dzięki. - Dobrze?
- Pa. - Cześć.
To tutaj. Idź dalej.
Przepraszam.
SPOKOJNIE...
MYŚL O CZYMŚ ŁADNYM
Mamo, twój jest dużo lepszy.
Jak będziesz w moim wieku, będziesz rysować lepiej ode mnie.
Może popływamy?
- O czym ty mówisz? - Jest za zimno.
Iść na plażę i nie popływać? Byłoby szkoda.
Jesteś pewna?
- Chodźmy. - Woda będzie lodowata.
- Nie jest ci zimno? - Nie myśl o tym!
Chodźmy!
Nasze ubrania!
Idziemy!
Jest tak zimno!
Kto to zrobił? Mamo! Klara!
Nie, ale ziąb!
A prawie to przegapiłyśmy!
Hej.
Co?
Jesteś bardzo ładna.
Hej.
Co?
Ty też.
Witaj.
Wejdź.
To surrealistyczne.
Co się stało?
Cóż...
Musisz założyć maskę „Batkanga”.
Tak.
Zagrasz piosenkę?
Tak.
Coś ci powiem.
Pewnie.
Zanim się poznaliśmy...
śniłam o tobie.
Słuchaj.
Zamknęłam oczy,
a ty podszedłeś z tyłu
i mnie przytuliłeś.
- A potem... - W ten sposób?
Bardziej tak.
Tak.
A potem się odwróciłam...
i zbliżyłam do ciebie.
Co było później?
Zamknij oczy.
Zamknij je, ale tak naprawdę.
- Dobrze? - Tak.
Naprawdę.
Dobra.
Możesz już otworzyć.
Idę.
Klaro,
mam kupić bilety do Madrytu?
Pewnie, tak.
Pa, Kang.
Nie, wszystko w porządku. Przepraszam, że cię obudziłam.
Nie mogłam zasnąć.
Chciałam ci powiedzieć, że...
nie mogę jechać do Madrytu.
Chyba nie jestem gotowa.
A jeśli zepsuję ci wypad? To dla ciebie wyjątkowy czas.
Klara.
Wiesz, co to jest?
Walczyłeś o to, by wyzdrowieć.
Ja jeszcze tam nie dotarłam.
Potrzebuję trochę więcej czasu.
Muszę pogodzić się ze sobą.
Ale chcę, żebyś wiedział,
że to nie zmienia moich uczuć do ciebie.
Miłość nie pokona wszystkiego.
Nie uleczy depresji ani stanów lękowych.
Ale daje mi siłę i mnie napędza.
A to dużo, Kang.
Liczę, że zrozumiesz.
Kiedy Perla wyjeżdża?
Jutro.
- Jutro. - Tak.
Będziesz tęsknić?
Pewnie.
- Tak. - Trochę.
Trochę, ale zobaczymy się zaraz po Świętach.
Tak.
Tęsknisz za Kangiem?
Mówisz o swoim tajnym pacjencie?
- K. - Co?
Nie mogłam ci powiedzieć.
Nie wiem, uwielbiałaś...
jego program, a teraz go nie słuchasz.
Tak.
Co z tego?
- Nic, zamknij się. - Już się zamykam.
- Koniec pytań. - Dobrze.
Cześć wszystkim.
To audycja Idź za moim głosem,
a ja jestem Kang, wasz towarzysz i przyjaciel na kolejną godzinę.
Nigdy nie mówiłem, że ten program zacząłem w trudnym momencie życia.
To była część mojej terapii.
Mówienie do was sprawiło, że czułem się mniej samotnie.
Ale wciąż się ukrywałem.
To się zmieniło, gdy w moim życiu pojawiłaś się ty, Klaro.
Wiedz, że cię rozumiem
i że jutro na scenie będę myślał o tobie.
CZEKA MNIE SZCZĘŚLIWE ZAKOŃCZENIE
- Ale ekstra! - Laska!
- Już trzymają się za ręce. - Co takiego?
Ale słodko!
Będę teraz otoczona parami?
Jeśli plan Klary nie wypali, to nie.
- Bardzo zabawne. - Żartowałam.
Chodźmy.
No nie wiem...
- Wsiadaj! - No już!
Cześć.
Możesz wyluzować?
Nie zdążymy.
Zdążymy, Kapturku. Dojedziemy i pobiegniemy.
Zdążymy, spokojnie. Ellie, żarcik.
Co mówi but do buta?
Nie wiem.
Ale mi poszło w pięty.
Chodź.
Spoko, co?
Nic się nie martw.
Jest ze 20 osób, to nic takiego.
Może mniej.
Dawać, dawać!
Tędy.
Prędko!
Idziemy!
Dobry wieczór.
Jestem Kang
i dziś po raz pierwszy zaśpiewam tę piosenkę.
Jej tytuł to „K”.
Wyobrażałem cię sobie inaczej
Ale wolę cię taką
Z pasemkami we włosach
I oczami w kolorze morza
Przepraszam.
Wybaczcie.
Lato przeminie
Zestarzejemy się
Poznasz jakiegoś faceta
Napisze ci lepsze piosenki
I pewnego dnia
Stanę się pięknym wspomnieniem
I z całej tej miłości
Zostanie tylko szept do ucha
Jeśli serce bije ci szybciej
I dziwnie wyglądasz w lustrze
Nawet jeśli nic nie widzisz Idź za moim głosem
Nie ma ciemności
Której nie można rozjaśnić
Nie ma ciemności
Której nie można rozjaśnić
Wcześniej dużo myślałam o tym, co mnie omija.
Ale najbardziej brakowało mi siebie.
A teraz, gdy spędziłam 76 dni poza moim pokojem,
wszystko jest inaczej.
Dziękuję najlepszej rodzinie na świecie za przypomnienie mi, kim jestem.
Zachęciliście mnie do pójścia na terapię i...
I dzięki temu teraz widzę...
jakim krajobrazem jestem i mogę być.
Dziękuję ludziom, którzy pojawili się w moim życiu,
kiedy nie pozwalałam nikomu być jego częścią.
I twojemu głosowi.
Za inspirowanie mnie
i pomoc w znalezieniu siły, by znów być sobą.
Te obrazy pokazują, jak moje życie odzyskało kolory.
Jak odnalazłam swój głos
i za nim podążyłam.
5. IDŹ ZA SWOIM GŁOSEM
IDŹ ZA MOIM GŁOSEM
Napisy: Marcin Kędzierski