Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ
ΑΠΩΤΑΤΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 1857
Καπετάνιε!
Να σου πω λίγο;
Πρέπει να περάσουμε τον πάγο.
Το πλήρωμα πεινάει. Εξαντλήθηκε.
Άμα συνεχίσουμε έτσι, θα έχουμε θέματα.
Ακούστε, παλικάρια!
Όσο καθυστερεί η δουλειά, τόσο πιο ζόρικος θα γίνεται ο πάγος.
Δεν σταματάμε.
Δουλεύετε με βάρδιες.
Κύριε, με κάθε σεβασμό...
Να καθησυχάσουμε το πλήρωμα.
Να το καθησυχάσουμε;
Ναι, ότι θα γυρίσουμε στην Αγία Πετρούπολη μόλις απελευθερώσουμε το πλοίο.
Δεν θεωρούν ότι θα 'μαστε αξιόπλοοι για πολύ και...
Ακούστε με!
Ούτε εσείς ούτε ο αξιωματικός από δω έχετε λόγο να σκέφτεστε οτιδήποτε.
Αναλάβαμε μια αποστολή και θα τη φέρουμε εις πέρας.
Θα φτάσουμε στον Βόρειο Πόλο.
Συνεννοηθήκαμε;
Έκρηξη, καπετάνιε.
Σχεδόν τρία χιλιόμετρα μακριά.
Ετοίμασε τους άντρες.
Τα σκυλιά δεν έπαθαν τίποτα.
Κι από πού έρχεται τόσο αίμα;
Από δω, καπετάνιε!
Ένας τραυματίας. Έχασε πολύ αίμα.
Έχει τραύμα στον ώμο και σπασμένο πόδι.
Αρκούδα το έκανε;
Δύσκολο, καπετάνιε.
Λάρσεν, βοήθα με την μπότα του.
Προσθετικό πόδι.
Βάλτε τον στη σανίδα.
Σβέλτα. Στο πλοίο. Τώρα!
Λάρσεν, έρχεται αυτό το πράγμα.
Ετοιμάστε τα τουφέκια!
Μόλις σας πω.
Στοχεύσατε!
Πυρ!
Επόμενη ομάδα!
Πυρ!
Όλοι στο πλοίο!
Ο άντρας που ανεβάσαμε;
Πού είναι;
Τι είναι αυτό; Τι θέλει;
Φέρτε τον σ' εμένα!
Το τρομπόνι. Λάρσεν, πιάσε το τρομπόνι!
Βίκτορ.
Βίκτορ!
Το σκότωσα.
Δεν πέθανε!
Τη σκάλα!
Ανεβάστε τη σκάλα!
Φέρτε τον σ' εμένα!
Πόσες σφαίρες έμειναν;
Μία, αλλά δεν θα το σκοτώσει.
Το ξέρω.
Αλλού θα ρίξω.
Λάβδανο, να μαλακώσει τον πόνο. Πιες.
Πού βρίσκομαι;
Στο δανέζικο πλοίο Ορίζων.
Καπετάνιος Άντερσον και δρ Ούντσεν.
Πόσους άντρες σας σκότωσε αυτό;
Έξι.
Θα επιστρέψει και θα σκοτώσει κι άλλους.
Όλους σας, αν χρειαστεί, εκτός κι αν με παραδώσετε σε αυτό.
Όχι. Τελείωσε.
Βυθίστηκε στα παγωμένα νερά. Πέθανε.
Όχι, δεν πέθανε!
Δεν μπορεί να πεθάνει.
Προσπάθησα να το καταστρέψω.
Είτε με πιστεύετε είτε όχι,
θα επιστρέψει... για μένα.
Κι όταν το κάνει,
πρέπει να μου υποσχεθείτε ότι θα με αφήσετε πάνω στον πάγο
για να με πάρει.
Σας παρακαλώ.
Τι σόι πλάσμα είναι αυτό;
Ποιος διάβολος το δημιούργησε;
Εγώ.
Είναι δημιούργημά μου.
Είχα αποφασίσει ότι η ανάμνηση των δεινών μου έπρεπε να πεθάνει μαζί μου.
Έτοιμο.
Κάποια απ' όσα θα σας πω έχουν συμβεί.
Κάποια άλλα όχι, μα είναι όλα αλήθεια.
Το όνομά μου είναι Βίκτορ.
Βίκτορ Φράνκενσταϊν.
Ο πατέρας μου μού έδωσε αυτό το όνομα.
Ξέρετε τι σημαίνει;
Ναι, έτσι πιστεύω. Κατακτητής.
Που τα κερδίζει όλα.
Ναι. Απ' αυτόν ξεκίνησαν όλα.
Τον πατέρα μου.
Και τη μητέρα μου.
Βίκτορ!
ΜΕΡΟΣ I Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΙΚΤΟΡ
Βίκτορ!
Έλα κάτω. Έρχεται ο πατέρας σου.
Εδώ είμαι, μητέρα.
Εδώ είμαι.
Ο πατέρας μου ήταν βαρόνος και διακεκριμένος χειρουργός.
Παντρεύτηκε τη μητέρα μου για να βολευτεί κυρίως,
μιας και είχε μεγάλη προίκα κι αριστοκρατική καταγωγή.
Αυτό έδωσε στον πατέρα μου τα μέσα να διατηρήσει τη θέση και το πατρικό του.
Ήταν απών απ' τις ζωές μας,
μα όταν επέστρεφε, όλοι ακολουθούσαν το πρόσταγμά του.
Καλή μου, Κλερ.
Τον υπόλοιπο καιρό...
Βίκτορ.
Πατέρα.
Τον υπόλοιπο καιρό, η μητέρα ήταν δική μου.
Όχι, φέρ' το εδώ αυτό.
Τα άλατα του κρέατος εμπλουτίζουν το αίμα σου
καθώς και του μωρού.
Τρως για δύο, αν θυμάσαι.
Άντε.
Είναι θρεπτικό.
Φύλακα άγγελε,
γλυκιά συντροφιά.
Στάσου δίπλα μου και μη μ' αφήσεις.
Υπό την προστασία σου, πάρε με, και...
Τους άκουγα μέσα απ' τον τοίχο, να μαλώνουν ακατάπαυστα,
να φωνάζει ο ένας στον άλλον για τα λεφτά, τα ακίνητα... και μένα.
Οι φωνές τους με γέμιζαν τρόμο.
Ο άνθρωπος μάς απεχθανόταν και τους δύο.
Τα κατάμαυρο χρώμα των μαλλιών μας, το έρεβος στα μάτια μας.
Ακόμη και η σιωπηρή, και κατά καιρούς νευρική στάση μας
φαίνεται πως τον εξαγρίωνε απύθμενα.
Απαρίθμησε με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια μπορείς την παλαιά ταξινόμηση
των χυμών του ανθρώπινου σώματος.
Αίμα, μαύρη χολή, κίτρινη χολή και φλέγμα.
Το μέσο βάρος μιας ανδρικής καρδιάς;
Είναι 250-310 γραμμάρια, πατέρα.
Το μέσο βάρος μιας γυναικείας καρδιάς;
Είναι 220-280 γραμμάρια.
Πού οφείλεται αυτό, θεωρείς;
Η διαφορά που έχουν στη μάζα.
Στο βαθύ συναίσθημα;
Στην τάση για μελαγχολία;
Στη μάζα. Στον όγκο του αίματος, πατέρα. Στη μυϊκή υπερτροφία.
Συμφωνώ. Δεν υπάρχει πνευματικό περιεχόμενο στον ιστό,
και κανένα συναίσθημα στον μυ.
Περίγραψε τώρα τη βασική λειτουργία της τριγλώχινας βαλβίδας.
Μου διαφεύγει, πατέρα, μα είναι βέβαιο πως θα το θυμηθώ.
Ναι, είμαι σίγουρος.
Το φίλντισι δεν αιμορραγεί, Βίκτορ.
Η σάρκα μόνο.
Μέχρι να θυμηθείς κάτι, ο ασθενής σου ίσως έχει πεθάνει.
Το κατάλαβες;
Η βασική λειτουργία της τριγλώχινας βαλβίδας
είναι η αποτροπή της παλινδρόμησης αίματος στην κοίλη φλέβα.
Όχι, όχι τα χέρια σου. Όχι πια.
Είναι πια εργαλείο της τέχνης και βούλησής σου.
Πρέπει να τα προσέχουμε.
Το πρόσωπό σου, όμως, είναι καθαρή ματαιοδοξία.
Φέρεις το όνομά μου, Βίκτορ, και μαζί μ' αυτό, τη φήμη μου.
Σε παρακαλώ να το θυμάσαι.
Νιώθω ότι έχεις κάτι πολύ καλό.
Τρία...
Δύο...
Ένα...
Αδύνατον.
Θ' ανακατέψω εγώ.
Μητέρα;
Πατέρα!
Η μητέρα.
Θέλω ζεστό νερό και καθαρές πετσέτες. Μπόλικες. Αμέσως.
Κύριε.
- Όχι, Βίκτορ! - Μαμά;
Πατέρα!
Σώσ' τη, να χαρείς!
Η μητέρα μου, που θεωρούσα πια πως ήταν κομμάτι του εαυτού μου,
εκείνη που νόμιζα πως δεν θα έφευγε ποτέ,
εκείνη που ήταν η ζωή... έγινε πλέον θάνατος.
Το βλέμμα της έσβησε,
το χαμόγελό της θρέφει πια την παγωμένη γη.
Φύγετε!
Όλοι σας, φύγετε!
Ένα μέρος του σύμπαντος έμεινε κενό
και ο ουράνιος θόλος σκοτείνιασε για πάντα πια.
Κλείσε τα μάτια σου τώρα.
Μην κοιτάξεις, αν δεν σου πω.
Τώρα.
Ο Γουίλιαμ μεγάλωσε μέσα στο φως και τα χαμόγελα.
Ήταν πιο ήρεμος εκ φύσεως, πιο ευγενής. Ο αγαπημένος του πατέρα, το δίχως άλλο.
Ευχαριστώ, πατέρα.
Είναι χαρά μου, αγόρι μου.
Αυτός ήταν αύρα δροσιάς κι εγώ, το μαύρο σύννεφο.
Αυτός ήταν όλο γέλια, κι εγώ, μες στην κατήφεια.
Πιάσε τα γκέμια.
Κοίτα με, πατέρα. Κοίτα με.
Υπήρχε και κάτι άλλο.
Ή μάλλον, ένα κενό.
Η μητέρα μου είχε πεθάνει
στα χέρια του σημαντικότερου γιατρού της εποχής του:
Του πατέρα μου.
Μια ιδέα άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου.
Πώς ορίζεται το κυκλοφορικό σύστημα;
Αναπόφευκτα, αναπόδραστα...
...όπως διατυπώνεται στο De Motu Cordis.
...μέχρι που βγήκε αληθινή.
Πατέρα;
Την άφησες να πεθάνει, έτσι;
Έκανα ό,τι μπορούσα για να τη σώσω. Το ξέρεις αυτό.
Απέτυχες, τότε.
Κανείς δεν νικάει τον θάνατο.
Εγώ θα το κάνω. Θα τον νικήσω.
Όσα ξέρεις, θα τα μάθω. Και θα τα ξεπεράσω.
Θαρρώ πως καλύψαμε αρκετά για σήμερα.
Γεννήθηκα εκ νέου εκείνο το βράδυ.
Είχα ένα όραμα.
Είδα, για πρώτη φορά...
τον Έκπτωτο Άγγελο.
Κι αυτός μου έταξε κάτι.
Να μπορέσω να δαμάσω τις δυνάμεις της ζωής και του θανάτου.
Να γίνω όσο καλός ιατρός ήταν κι ο πατέρας μου.
Να τον ξεπεράσω σε φιλοδοξία και εύρος.
Φύλακα άγγελε...
Το όραμα ήταν τόσο καθαρό.
Πιο καθαρό απ' ό,τι είχα δει στον ξύπνιο μου ή στα όνειρά μου.
Μα πώς;
Η πτώση μου ήταν γοργή.
Δύο εξεγέρσεις και μια πυρκαγιά στις φυτείες της μητέρας μου
θέρισαν την περιουσία μας.
Κρατήσαμε το ακίνητο, μα χάσαμε όλα τ' άλλα.
Ο Γουίλιαμ πήγε στη μία πλευρά της οικογένειας, στη Βιέννη.
Εγώ στο Λονδίνο και μετά, Εδιμβούργο.
Κι εκεί, για δεκαετίες, προσπαθούσα να...
διευρύνω τα στενά όρια της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Ζωή.
Αυτό... είναι ζωή, κύριοι.
ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΚΟΛΕΓΙΟ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΑΡΧΗ
Γεννιόμαστε.
Και μόλις σηκωθούμε, πέφτουμε.
Θάνατος.
Και το διάστημα ανάμεσα σ' αυτήν την άνοδο και την πτώση,
το ταπεινό μας πλαίσιο.
Η γέννηση, όμως, δεν είναι στο χέρι μας.
Είναι;
Η σύλληψη. Αυτή η σπίθα, η ζωογόνος δύναμη της σκέψης και της ψυχής.
Στα χέρια του Θεού.
Του Θεού.
Ο θάνατος, όμως...
Ενθάδε κείται η πρόκληση.
Αυτό θα 'πρεπε να μας απασχολεί.
Θα 'πρεπε.
Και ποιοι είμαστε για να μας απασχολεί; Δεν είμαστε θεοί.
Αλλά αν πρέπει να φερθούμε τόσο αλαζονικά όσο οι θεοί,
πρέπει, αν μη τι άλλο, να κάνουμε και θαύματα.
Δεν συμφωνείτε;
Να ανάψουμε μια θεία φλόγα στο μυαλό αυτών των νεαρών φοιτητών.
Να τους διδάξουμε την απείθεια και όχι την υποταγή.
Να δείξουμε ότι ο άνθρωπος ίσως δαμάσει τη φύση και αναχαιτίσει τον θάνατο.
Όχι να τον καθυστερήσει. Να τον σταματήσει εντελώς!
Ησυχία!
Τι ακριβώς προτίθεστε να κάνετε για να διδάξετε το ακατόρθωτο;
Σύνθετο υποκείμενο, το σώμα.
Ενός καταστηματάρχη. Το παρέλαβα λίγο μετά τον θάνατό του.
Ο εγκέφαλος λειτουργικός.
Νωτιαίοι κλάδοι, πνευμονογαστρικά νεύρα άθικτα.
Ίσως προσέξατε τις ανεπαίσθητες ουλές.
Δεν χρειάστηκε ιδιαίτερο ράψιμο από μένα.
Το χέρι, όπως βλέπετε,
έρχεται από άλλο δείγμα, που ανήκει σε μαραγκό.
Μύες, σύνδεσμοι και νεύρα ενωμένα πια.
Τώρα, η σπασμωδική κίνηση του σώματος
απ' το ρεύμα, δεν είναι κάτι καινούργιο.
Δεν είναι. Ωστόσο, η ενέργεια που το διαπερνά
ακολουθεί μια διαφορετική έννοια,
την ανατολίτικη έννοια του τσι.
Υπολογίζει τη ζωτική ενέργεια που ρέει μέσα και έξω.
Χρησιμοποιώ βελόνες σε έξι...
Ησυχία! Καθίστε!
Εδώ είναι ακρόαση, γιατρέ, όχι τσίρκο.
Δεν σε βοηθάει αυτό, Βίκτορ.
Αυτά τα γαλβανικά τεχνάσματα δεν κάνουν.
Τεχνάσματα.
Τεχνάσματα;
Είσαι σίγουρος;
Αυτό δεν είναι τέχνασμα. Είναι απόφαση.
Είναι κινητικός συντονισμός ανάμεσα στο μάτι ενός νεκρού και το χέρι άλλου,
νοτισμένος με νέα βούληση και της βασικές αρχές της αντίληψης.
Κατανόηση σ' έναν εγκέφαλο που είναι ήδη νεκρός;
Άφησέ το τώρα.
Σε παρακαλώ.
Η ευγένεια βοηθάει πάντα.
Κλείσ' το αυτό το πράγμα. Αμέσως, τσαρλατάνε.
Αυτό είναι το μέλλον. Είναι κάτι εφικτό.
Να μη μελετηθεί; Να μην ποσοτικοποιηθεί;
Αυτό είναι ανίερο, βλάσφημο, χυδαίο!
Ο Θεός δίνει ζωή και ο Θεός την παίρνει, Βίκτορ.
Ίσως ο Θεός να είναι ανίκανος!
Κι εμείς πρέπει να καλύψουμε τα λάθη του!
Μην τους αφήσετε να σας κλείσουν το στόμα!
Οι απαντήσεις προκύπτουν μόνο μέσα απ' την ανυπακοή.
Μακριά απ' τον φόβο και τις άνανδρες δοξασίες!
Καθηγητή Κρέμπε.
Βαρόνε Φράνκενσταϊν, το όνομά μου είναι Χάινριχ Χάρλαντερ.
Έχω μαζί μου μια συστατική επιστολή
από τον αδερφό σας Γουίλιαμ.
Από τον αδερφό μου;
Εγώ ζήτησα την τιμή να σας γνωρίσω.
Δεν θα σας απασχολήσω πολύ.
- Παρακαλώ. - Καλώς.
Μήπως θα έρθει να με δει ο Γουίλιαμ;
Ναι, σε λίγες μέρες.
Για να σας γνωρίσει τη μνηστή του, που τυχαίνει να είναι ανιψιά μου.
Την Ελίζαμπεθ Χάρλαντερ, μια εξαιρετική κοπέλα,
της καλογηρικής.
Εγώ τις τράβηξα.
Ο Γουίλιαμ έχει φτάσει ψηλά στον κόσμο της οικονομίας.
Έχει κάνει όνομα.
Όνομα; Αυτός;
Φοβάμαι πως το μοιραζόμαστε αυτό το όνομα, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Διάβασα το άρθρο σας στο Lancet.
Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρετε;
Να φτιάξετε άνθρωπο;
Ένα νέο και πλήρες σώμα; Να του δώσετε ζωή;
Δεν το είδατε σήμερα;
Εγώ μια σταύρωση είδα, βασικά.
Δεν σας άφησαν να αρθρώσετε λέξη.
Και πάλι τους έδειξα.
Τι;
Την αλήθεια.
Ως το δείπνο, θα 'χει ξεχαστεί.
Ναι, ναι. Εσείς, όμως, πώς το βρήκατε;
Εγώ το βρήκα ευφυέστατο.
Ήταν. Το ξέρω.
Μα έχετε τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού,
που αγκαλιάζει το κατοικίδιό του τόσο σφιχτά που θα το πνίξει.
Γι' αυτό ανησυχώ για εσάς.
Θα δαμάσεις τη φωτιά σου, Προμηθέα;
Ή θα κάψεις τα χέρια σου προτού την παραδώσεις;
Μάλιστα.
Μην το θεωρήσετε αγένεια, να χαρείτε, μα είχα δύσκολη μέρα.
Δεν είμαι σε θέση, θεωρώ, να ψυχαγωγήσω αγνώστους.
Αν δεν υπάρχει κάτι άλλο...
Μα υπάρχει. Κάτι πολύ μεγάλο.
Διαμένω στο Εδιμβούργο.
Σε τρεις μέρες από τώρα, θα δούμε τον Γουίλιαμ και την Ελίζαμπεθ.
Κι εκείνο το απόγευμα, θα αλλάξω το πεπρωμένο σας.
Θα σας δείξω κάτι εξαιρετικό.
- Καλοσύνη σας. - Ευχαριστώ.
Το ροδάκινο. Γύρισέ το. Έτσι.
Πάλι το δάγκωσες.
Τρως τα ροδάκινα.
Αυτό είναι ένα σύμβολο θανάτου.
Το ροδάκινο είναι σύμβολο της ζωής και της νιότης, κι εσύ το δαγκώνεις;
- Πεινούσα, Κίκι. - Μη με λες Κίκι.
Ο βαρόνος Βίκτορ Φράνκενσταϊν.
Μπορείς να φύγεις.
Ζητώ συγγνώμη.
Καλώς ορίσατε.
Χερ Χάρλαντερ.
Μια νέα τέχνη. Η φωτογραφία.
Αντίο, Κίκι.
Έχω παθιαστεί ήδη.
Φέρατε τα έγγραφα;
Ευχαριστώ.
- Είστε συγκλονιστικός. - Ευχαριστώ.
Χρησιμοποιείτε το νευρικό σύστημα για να μεταφέρετε το κύμα ενέργειας.
Έτσι δεν είναι;
Σωστά.
Και, συνεπώς, η βιωσιμότητα της ζωτικής δύναμης που πυροδοτείτε
είναι πολύ σύντομη. Φθίνει, χάνεται.
Γιατί το λέτε;
Στη διάλεξη, κλείσατε την παρουσίασή σας από περηφάνια.
Ενώ, στην ουσία, η γαλβανική αυτή δύναμη
εξαφανιζόταν, έτσι δεν είναι;
Είστε ιατρός, κύριε;
Ναι, κάποτε. Στρατιωτικός.
Κι όχι απ' τους ικανούς, θα έλεγα.
Αλλά μου επέτρεψε να χτίσω σταθερά την περιουσία μου.
Έχω κάποια εργοστάσια πυρομαχικών.
- Έμπορος όπλων. - Ή ρεαλιστής.
Γνωρίζετε τους Πίνακες Ίβελιν;
Ασφαλώς. Δημιούργημα του σερ Τζον Ίβελιν.
Τέσσερις τάβλες, λεπτομερέστατες,
κι από τις πιο παλιές, που δείχνουν νεύρα,
φλέβες και αρτηρίες των πτωμάτων. Τι;
Ναι. Μόνο που υπάρχει και πέμπτη.
Η πιο συναρπαστική.
Εξαιρετικό, έτσι;
Σάρκα αποτυπωμένη σε ξύλο.
Το πτώμα ξαπλωμένο στην τάβλα, ξεφλουδίζεται σιγά σιγά,
και ο ιστός που μένει λουστράρεται με ρητίνη πάνω στο ξύλο.
- Εδώ φαίνεται το λεμφικό σύστημα. - Ναι.
Οι μουσουλμάνοι γιατροί το αποκαλούσαν "το κρυφό κυκλοφορικό".
Μεταφέρει κάπου τρία λίτρα υγρό, αλλά αποτελεί ένα αχανές δίκτυο.
- Απίστευτο. - Ναι.
Για εμάς, για εσάς, η σημαντική μεταβολή είναι αυτή εδώ.
Η ένατη διάταξη. Μια ντελικάτη,
σχεδόν αιθέρια δομή γύρω από την καρδιά.
Μπορεί να διανέμει, αλλά και να αποθηκεύει ενέργεια.
Αν η πρόσβαση είναι εφικτή χωρίς να καταστραφεί
- ο περιβάλλοντας ιστός... - Όχι μπροστά.
Πίσω, στη σπονδυλική στήλη, στη θωρακική καμπυλότητα.
Ασφαλώς.
Ροή ενέργειας, σχηματισμός ουλής και ανάπλαση που ξεπερνάει κάθε φαντασία.
Αιώνια ζωή.
Θα χρηματοδοτήσω την έρευνά σας με απεριόριστους πόρους.
Με τι αντάλλαγμα;
Περιττές οι αγένειες.
Είμαστε θηρευτές της αλήθειας και της υπέρβασης. Ομοϊδεάτες.
Ίσως, εν καιρώ, να ζητήσω χάρη,
αλλά κυρίως θα καταγράφω τη διαδικασία για τις μελλοντικές γενιές.
Δουλεύω μόνος.
Δεν κάνω φασαρία.
Ο Γουίλιαμ Φράνκενσταϊν και η ανιψιά σας, χερ Χάρλαντερ.
Θα το σκεφτώ.
Αλήθεια.
Βαρόνε.
Μη στραφείτε στη λογική τώρα. Θα ήταν πολύ κρίμα.
Βίκτορ.
Γουίλιαμ!
- Βίκτορ. - Να σε χαρώ!
Θεέ μου, μεγάλωσες.
Δεν ήταν στο χέρι μου.
Να σου γνωρίσω τη μέλλουσα σύζυγό μου.
Τη λαίδη Ελίζαμπεθ Χάρλαντερ.
Δηλώνω πανευτυχής.
Δεν σοκαρίστηκα που αποβλήθηκες,
μα ο τρόπος και το μένος της απομάκρυνσής σου,
αναίτια, το δίχως άλλο.
Όχι, δεν ήταν.
Μου άξιζε.
Εγώ φρόντισα να συμβεί, συμφωνείτε, χερ Χάρλαντερ;
Ήταν εντυπωσιακή έξοδος.
Γιατί τους προκάλεσες;
Γιατί δεν συνέχισες χωρίς να βρεθείς στο επίκεντρο με τέτοιο τρόπο;
Πολύ ασφαλές, ακόμη και για τα δικά σου δεδομένα, Γουίλιαμ.
Σαν τον πατέρα ακούγεσαι.
Ήταν άνθρωπος με τακτ, ο πατέρας μας.
Ακριβής, διακριτικός, μετρημένος.
Εγώ, από την άλλη, αδυνατώ να δω γιατί η μετριοπάθεια θεωρείται αρετή.
Ο Βίκτορ πάντα ήθελε την προσοχή όλων.
Ακόμη κι ως παιδιά, έμενα σιωπηλός για να ησυχάσει.
Ίσως υπερβολικά πολύ και συχνά, δεν συμφωνείς, Βίκτορ;
Αν η ζωή μπορεί να αναγεννηθεί,
όχι ως απλή προσομοίωση,
αλλά ως θεία πράξη με φυσικά, χημικά μέσα, γιατί να το αποσιωπήσουμε;
Γελάτε;
- Ψυχαγωγείστε; - Έτσι φαίνεται, ναι.
Δεν εκφράζομαι καθαρά;
Το σίγουρο είναι ότι εκφράζεστε δυνατά.
Δεν αξίζει τον κόπο;
Οι ιδέες δεν είναι από μόνες τους αξιόλογες.
Διαφωτίστε με, παρακαλώ.
Όπως ο πόλεμος, για παράδειγμα.
Γουίλιαμ, πούρο και μπράντι στο γραφείο μου;
Σίγουρα θα έχεις ξανακούσει την ανιψιά μου να μιλάει για αυτά.
Μας συγχωρείτε.
Παρακαλώ, συνεχίστε. Τα περί ιδεών.
Βασικά... τιμή, πατρίδα, ανδρεία.
Αξιόλογες ιδέες, σίγουρα, κι ανώτερες από μόνες τους,
δεν συμφωνείτε;
Εντούτοις, κάποιοι πεθαίνουν για δαύτες.
Μ' έναν καθόλου ανώτερο τρόπο.
Με το πρόσωπο στη λάσπη. Πνίγονται απ' το αίμα.
Ουρλιάζουν απ' τον πόνο.
Άντρες που ήταν πατέρες, αδέρφια ή γιοι κάποιου εκεί έξω.
Άντρες χορτάτοι, καθαροί, φροντισμένοι,
διαβασμένοι από τις μητέρες τους,
που απλώς έπεσαν στη μάχη,
μακριά από αυτούς που προκαλούν τις τραγωδίες.
Αυτοί παραμένουν στο σπίτι, λυτρωμένοι από πληγές ή λόγχες,
με άθικτο το δέρμα, και σκεπάσματα ζεστά και καθαρά.
Αυτό συμβαίνει όταν οι ιδέες διώκονται από ανόητους.
Κι εμένα ανόητο με θεωρείτε;
Τρέξτε στο μπράντι και τα πούρα.
Περιμένουν τα αγόρια.
Πόσο συχνά πιστεύει κανείς ότι συναντά έναν άγγελο ή έναν διάβολο,
μα συνειδητοποιεί πως ήταν ψευδαίσθηση;
Στο σκάκι που παίζουμε,
έχουμε αντίπαλο τον εαυτό μας.
Βοήθα τον.
Βοήθα τον!
Ορίστε. Πιες λίγο.
Έλα μαζί μου.
Τίποτα.
Τον είδε ο φύλακας, κύριε.
Τριγύριζε το πλοίο. Στην ομίχλη.
Τον είδαμε όλοι να πνίγεται.
Κύριε.
Οι άντρες φοβούνται.
Λένε ν' αφήσουμε τον άλλον στον πάγο.
Να ξεμπερδεύουμε.
Είναι υπό την προστασία μου.
Υπό την προστασία του Παλατιού!
Λίγες εβδομάδες μετά, κάλπασα με τον Γουίλιαμ και τον Χάρλαντερ
σε μια λίμνη κοντά στο Φαντούτς.
Ο πύργος χτίστηκε για τη διήθηση των αρδευτικών υδάτων.
Δημόσιο έργο. Εγκαταλείφθηκε στον πόλεμο.
Όχι στον τωρινό, στον προηγούμενο.
Ή στον προ-προηγούμενο. Δεν θυμάμαι.
Μόλις τον είδα...
Τον πύργο.
Ένιωσα το πεπρωμένο να με καλεί.
Η κατασκευή είναι σχεδόν άθικτη.
Και υπάρχει ένα κανάλι από πάνω μέχρι κάτω.
Θα φροντίσω για τα υπάρχοντά σας.
Θα τα φέρουμε από το Εδιμβούργο.
Οτιδήποτε χρειαστείτε ή θελήσετε θα το έχετε.
- Οτιδήποτε; - Οτιδήποτε.
Έχω εξασφαλίσει την υπηρεσία του Γουίλιαμ για όλη τη διάρκεια του έργου.
Θα χρειαστώ ένα κελί.
- Κι έναν κρύο θάλαμο κοντά. - Γουίλιαμ.
Κάτω, υπάρχουν δύο ταμιευτήρες άντλησης.
Θα τους αναπροσαρμόσουμε.
Θα επισκευάσουμε τις ατμομηχανές.
Θα χρειαστούμε και καύσιμα.
Εκεί και εκεί, τέσσερις βολταϊκές μπαταρίες υψηλής χωρητικότητας,
θετικής κι αρνητικής πολικότητας,
κι ένα αλεξικέραυνο σύστημα που θα συμπτύσσεται μέσα στο εργαστήριο.
Ναι. Οι συνεργάτες μου μπορούν να φτιάξουν όλο τον εξοπλισμό που θα χρειαστείτε.
Να υποθέσω ότι προχωράμε, λοιπόν;
Η συμφωνία έκλεισε.
Κάθαρμα!
Όχι αυτό.
Άνοιξε το στόμα.
Ευχής έργο η αγχόνη. Θα 'χες πεθάνει μέσα στον χρόνο.
Ο χερ Χάρλαντερ μού έταξε τα καλύτερα δείγματα.
Μπορεί να το έταξε, άρχοντά μου,
αλλά όπως γνωρίζετε,
το έγκλημα δεν πληρώνει, κι αυτό φαίνεται εδώ.
Είναι λεχρίτες όλοι τους.
Λυπάμαι γι' αυτό.
Αυτός έχει γερή πλάτη. Μου κάνει.
Ελάτε αργότερα.
Εξομολόγηση;
Μου κέντρισε το ενδιαφέρον.
Τι έχει να εξομολογηθεί ένα τόσο ντελικάτο και θεοσεβούμενο πλάσμα;
Για καλή μου τύχη, βρήκα την ευκαιρία,
και...
έσπευσα να μάθω.
Ευλόγησέ με, Πάτερ, διότι αμάρτησα.
Πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία εξομολόγηση, κόρη μου;
Ούτε εβδομάδα, Πάτερ. Ήμουν σε μονή.
Εβδομάδα;
Με τέτοια ορμή βούτηξες στην αμαρτία;
Πράγματι.
Είχα την πρόθεση, δεν το έκανα.
- Άντρας, έτσι; - Ναι.
Αδερφός του μνηστήρα μου.
Πόθος;
Μίσος...
- Μίσος; - Ο άνθρωπος είναι φρικτός, γκροτέσκος.
Σκληρά λόγια.
Κάπως άκαρδα, δεν νομίζεις;
Με κάθε σεβασμό, Πάτερ, δεν ξέρετε πώς είναι.
Προσπαθεί να χειριστεί τους πάντες και τα πάντα γύρω του.
Σαν τύραννος, απολαμβάνει να παριστάνει το θύμα.
Το μόνο καλό, θα έλεγα,
είναι που δεν ξέρει πόσο άξεστος είναι.
Άξεστος;
Εξηγήσου, παιδί μου.
Αρχικά, δεν μπορεί να κρυφτεί.
Τον εντοπίζεις... ακόμη και μέσα σε κατάμεστη αγορά.
Πες, πόσο γρήγορα με είδες;
Πολύ πριν με δεις εσύ, πάντως.
Πήρες βραδινό;
Δεν πεινάω τόσο, βαρόνε. Ευχαριστώ.
Εγώ λιμοκτονώ, πάντως.
- Ευχαριστώ, αγαπητέ. - Εγώ, κύριε.
Τι βιβλία αγόρασες; Μου επιτρέπεις;
Μάντεψε.
- Να μαντέψω; - Θα το προτιμούσα.
Καλώς.
Ένα ρομάντζο...
βουτηγμένο στη λιακάδα της Μεσογείου, με πόθους και συγκρούσεις του έρωτα.
Προσβλητικό, αλλά αναμενόμενο.
Αλήθεια;
Έντομα;
Το επιστημονικό μου ενδιαφέρον είναι γύρω από κάθε τι μικρό.
Ό,τι κινείται στη φύση. Οι ρυθμοί του Θεού, ίσως.
Πάντα αναζητούσα κάτι πιο αγνό, πιο θαυμαστό.
Αυτό αναζητούσες στη μονή;
Τρόπον τινά.
Άξιζε τον κόπο;
Τι αξίζει τον κόπο;
Επίτρεψέ μου.
Δεν φαίνεται πρέπον.
Τι είναι πρέπον;
Πολύ ωραία.
Γελάς!
Κι έτσι για πρώτη φορά,
με τράβηξε πιο πολύ η ζωή
και κάπως λιγότερο...
ο Θάνατος.
Η κεντρική μονάδα έχει γρήγορο σύστημα στερεώματος.
Κράμα χρησιμοποιήσατε;
Χαλκό και ψευδάργυρο.
Αυτά δεν κάνουν. Πάμε απ' την αρχή.
Το καθαρό ασήμι, άρτιος αγωγός.
Γουίλιαμ, μείνε εδώ. Να χαρείς.
Σ' εμπιστεύομαι πιο πολύ απ' όλους.
Για λίγες μέρες ακόμα.
Δεν πρόκειται να την πιάσεις.
Πανέμορφη.
Την αιχμαλωτίζουμε ή την αφήνουμε;
Το πρώτο.
Τώρα, έχουμε κάτι κοινό.
Μια αιχμάλωτη.
Όπως έταξε, ο Γουίλιαμ ανέλαβε φιλότιμα την ετοιμασία του εργαστηρίου.
Το φτιάχνετε εκείνο;
Βοήθησέ τον.
Εκτελούσε τις οδηγίες μου κατά γράμμα.
Μπαταρία.
Είναι καθαρό ασήμι πια.
Σημεία αγωγιμότητας που ανταποκρίνονται στο λεμφικό σύστημα.
Κάτι που ήταν αρκετά σύνθετο, μα το κατάφερα.
Ευχαριστώ, χερ Χάρλαντερ. Το πάρτι είναι απολαυστικό.
Ελπίζω να μη διακόψατε την έρευνά σας
για χάρη εμού και της Ελίζαμπεθ.
Κάθε άλλο.
Είναι νέα. Στη δική μας καθοδήγηση βασίζεται.
Θα σας αφήσω στην ησυχία σας.
Περιττά τα τερτίπια μεταξύ μας.
Γαλλική πορσελάνη. Κάνει τη φυσική ανάγκη, μελωδία.
Κοντεύω να βρω μια λύση. Ένα σημείο πρόσβασης προς το λεμφικό σύστημα.
Μάλιστα, είναι κι αυτό.
Πέρασε τόσος καιρός.
Ο πόλεμος τελειώνει.
Και μαζί του, και οι πόροι μου.
Μα είπατε ότι θα ήταν απεριόριστοι.
Όχι, όμως, η υπομονή μου.
Ενημερώθηκα ότι θα λάβει χώρα μια μάχη μέσα στην εβδομάδα.
Το κύμα του πολέμου θα ξεβράσει τη λεία του στην όχθη μας.
Μάχη; Με πτώματα κατακρεουργημένα.
Μία εβδομάδα.
- Μία εβδομάδα; - Μετά, η Ιστορία θα μας προσπεράσει.
Τραβάτε το καζανάκι για μένα, βαρόνε;
Μια εβδομάδα για να δω πώς θα περάσει το ρεύμα.
Αδύνατον.
Τι να έκανα;
Ήμουν κοντά. Το ένιωθα.
Και μετά... με πρόλαβε η ζωή.
Νομίζω ότι της έλειψες.
Σε προειδοποιώ, Ελίζαμπεθ. Ασχολούμαι με ανατομία.
Όμορφα.
Σε σοκάρει;
Μου θυμίζει πίνακες μαρτυρίων.
Στέρεψε ο πόνος.
Το σχέδιο του Θεού φαίνεται στη συμμετρία και τα σχέδια.
Ελίζαμπεθ.
Πρέπει να σου εξομολογηθώ κάτι.
Πιστεύω σε κάθε τι θαυμαστό, όπως κι εσύ.
Υπάρχει μια έλξη μεταξύ μας. Τη νιώθεις;
Σχεδόν σωματική. Ειλικρινά, πιστεύω πως είναι κάτι άλλο.
Δεν είναι αληθινά όσα πιστεύουμε.
Γιατί ήρθες, τότε;
Όμορφο πλάσμα, δεν είναι;
Απόμακρο. Απόλυτα σαγηνευτικό, μα τόσο παράξενο.
Τρεις καρδιές.
Κάμποσα μάτια. Λευκό αίμα.
Και μια συναρπαστική έλλειψη επιλογών.
Δεν καταλαβαίνω.
Η επιλογή είναι η έδρα της ψυχής.
Το μόνο δώρο που μας χάρισε ο Θεός.
Ελίζαμπεθ...
Εγώ επέλεξα.
Καλό βράδυ.
Ελίζαμπεθ!
Νόμιζα πως είχα αποτύχει.
Πως είχαν τελειώσει όλα. Νόμιζα...
Και νόμιζα...
Και...
Συμμετρία.
Η θεία συμμετρία. Ναι.
Ναι.
Έβαλα την μπαταρία πάνω απ' το λεμφικό σύστημα.
Βρήκα το κλειδί.
Τίποτα δεν θα με σταματούσε τώρα.
Τίποτα.
Όχι! Μην πάρετε κανένα πτώμα,
πάνω ή κάτω από τη στοίβα, αν δεν τα έχω σημαδέψει.
Ο πάγος ή η αποσύνθεση ίσως χαλάσει τον ιστό.
Τα της μέσης να κοιτάτε.
Τέτοια πληθώρα αποπροσανατολίζει. Εκτός κι αν κάποιος ξέρει πού στοχεύει.
Προτιμώ ψηλά δείγματα, με μακριά άκρα.
Η κλίμακα αυτή θα βοηθήσει.
Μ' αρέσει αυτό.
Τελειότητα.
Γιατί όχι, αγαπητέ βαρόνε;
Πράγματι, γιατί όχι;
Αναζητήστε μια άθικτη κεφαλή.
Βάλτε το στο κάρο.
Τοποθετήστε το εκεί.
Φέρτε και τα άλλα.
Θεέ και Κύριε.
Μου επιτρέπετε;
Τελείωσε.
Χερ Χάρλαντερ!
Πλησιάζει καταιγίδα!
Το μπαστούνι μου.
Το μπαστούνι!
Στο χερούλι του.
Υδράργυρος.
- Είστε άρρωστος; - Ευχαριστώ.
Είναι... σύφιλη;
Ναι, πεθαίνω.
Ένα βράδυ με τον έρωτα, μια ζωή με τον υδράργυρο.
Έτσι δεν λένε;
Σε τι στάδιο;
Δευτέρου βαθμού.
Και οι δύο ξέρουμε την ακριβή πορεία.
Αρχίζει να τρώει τα κόκαλά μου.
Κογχικά, μάγουλα, δόντια, γνάθο, κρανίο. Θ' αποκαλύψει τον εγκέφαλό μου.
Όγκοι, τρέλα, αφόρητοι πόνοι.
Κι ένα ωραίο πρωί, θ' αρχίσω να ουρλιάζω και δεν θα σταματήσω ποτέ.
Δεν θ' αντέξω τέτοιο κακόγουστο τέλος.
Κι αυτό με φέρνει στον έναν μου όρο.
Στη συμφωνία που κάναμε. Με αντάλλαγμα
τη γενναιόδωρη παρέμβασή μου εκ μέρους σου.
Και καθώς θα δίνουμε πνοή στον νέο μας Αδάμ,
θέλω να μπω σ' αυτό το νέο και άρτιο σώμα.
Όχι.
- Όχι. - Ναι.
Όχι τώρα!
- Τώρα, βέβαια. - Θα το συζητήσουμε μετά. Όχι τώρα.
Δεν υπάρχει μετά!
Δεν υπάρχει!
Σου έδωσα ό,τι ήθελες!
Σου δίνω όσα μου ζητάς.
Ό,τι θες θα το 'χεις.
Και την Ελίζαμπεθ.
Σε παρακαλώ.
Η ευγένεια πάντα βοηθάει.
Η αρρώστια έχει απλωθεί μέσα σου.
Είναι συστημικό, και το ξέρεις.
Κάθε όργανο μέσα σου έχει μολυνθεί.
Το μυαλό, το αίμα, όλα μολυσμένα.
Όχι τα λεφτά μου, όμως, έτσι;
Αδύνατον.
Το μόνο που χρειάζεται να πεις είναι μια απλή λέξη.
"Ναι", τίποτε άλλο.
Όχι! Το κατάλαβες; Όχι!
Τι κάνεις;
Σταμάτα!
Σταμάτα.
Αν το χάσουμε αυτό, θα χάσουμε και οι δύο.
Εγώ θα είμαι ο αετός που θα σου φάει το συκώτι!
Σταμάτα, να χαρείς!
Χερ Χάρλαντερ!
Κρατήσου. Κοίτα με!
Όχι! Χερ Χάρλαντερ!
Όχι, όχι!
Όχι!
Μου είπες ψέματα.
Είπες ψέματα.
Βίκτορ!
Όχι, σε παρακαλώ.
Κοίτα. Τα ίδια.
Ήλιος.
Ήλιος. Φως.
Δες το.
Το φως του ήλιου. Ο ήλιος είναι...
Ο ήλιος είναι ζωή.
Η ζεστασιά.
Ναι! Ναι.
Βίκτορ.
- Βίκτορ. - Ναι.
Ναι. Φυσικά.
Φυσικά.
Βίκτορ.
Η αλληλογραφία.
Επιστολές απ' το παλιό κτήμα.
Γενεύη.
- Έστειλε κάτι ο θείος μου; - Όχι.
Ίσως πρέπει να τους επισκεφτούμε.
Πρόσεξε. Κοίτα κάτω.
Νερό.
Ναι, νερό.
- Βίκτορ. - Όχι, εγώ είμαι.
Αυτό είναι νερό. Έλα εδώ.
- Βίκτορ. - Έλα εδώ, έλα. Έτσι μπράβο.
Θα κάνουμε ένα μεγάλο βήμα.
Πάμε μαζί. Έτοιμος;
- Προς τα εδώ, έτσι. - Βίκτορ.
Όχι έτσι. Από εδώ.
Όχι. Καίει.
Όχι, μην ακουμπάς.
Καίει.
Κάθισε. Πολύ ωραία. Ναι.
Ναι. Κοίτα τι έχω εδώ.
Κοίτα. Τι είναι αυτό
το παράξενο πράγμα; Πρόσεχε.
Είσαι πολύ δυνατός.
Ναι. Και έτσι.
Ναι, θες κι άλλο; Ναι, αυτό πάει εδώ.
Κλειδί.
Βίκτορ.
Αυτό θα σε κρατάει ζεστό.
Μια ωραία κουβέρτα να σε ζεσταίνει.
Βίκτορ.
Ωραία.
Μείνε.
Μείνε εδώ τώρα.
Μείνε εδώ.
Θα ξανάρθω. Εντάξει. Μείνε εδώ.
Βίκτορ.
Όχι. Μην ανησυχείς.
Θα ξανάρθω.
Βίκτορ.
Όλα ήταν καινούργια για εκείνον.
Η ζέστη, το κρύο, το φως, το σκοτάδι.
Κι εγώ ήμουν εκεί για να τον πλάσω.
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί το μετά τη δημιουργία.
Κι έχοντας φτάσει στην άκρη της γης,
δεν είχε μείνει ορίζοντας.
Το επίτευγμα φάνταζε αφύσικο.
Στερημένο από κάθε νόημα.
Κι αυτό με βασάνιζε τόσο.
Οι άντρες σου, επιθυμούν να γυρίσουν.
Ναι;
Μάλλον.
Αλλά μόλις ελευθερωθούμε, θα συνεχίσουμε.
Με κάθε κόστος.
Την ίδια τρέλα έχουμε.
Ίσως υπάρχει λόγος που σου αφηγούμαι την ιστορία μου.
Είτε υπάρχει είτε όχι, βαρόνε,
θέλω να την ακούσω.
Πέρασαν εβδομάδες,
κι όσο η δύναμη εκείνου μεγάλωνε γοργά, η δική μου έφθινε.
Δυστυχώς, δεν σημειώθηκε άλλη ανάπτυξη στον λόγο.
Όχι, όχι.
Κάτω, κάτω.
Ναι, αυτό είναι.
Έτσι μπράβο. Μείνε εκεί.
Ναι, εσύ είσαι.
Εσύ είσαι. Εντάξει;
Ναι, επουλώνεται πολύ ωραία.
Είμαι κουρασμένος.
Δεν έχω κοιμηθεί.
Ούτε μια σταλίτσα ύπνο δεν έχει για μένα.
Αφού σε φροντίζω.
Τελείωσα το ξύρισμά σου.
Όχι, σταμάτα.
Άσ' το. Όχι. Άνοιξε.
Άνοιξε το χέρι σου. Άνοιξέ το.
Τι κάνεις;
Κοίτα τι έκανες.
Πρέπει να με ακούς. Σου είπα να το αφήσεις.
Ανοησίες! Όχι. Σταμάτα.
Έλα εδώ.
- Βίκτορ. - Όχι, μη με ακουμπάς!
Μην τολμήσεις ξανά!
Φέρ' το εδώ.
Δεν το έκανα εγώ. Εσύ το έκανες.
Η πληγή.
Έκλεισε.
Μα πώς;
Ωραία.
Όχι, όχι.
Όχι.
Εντάξει.
Όλα καλά θα είναι, σίγουρα.
Σε λίγο φτάνουμε.
Ξέρω ότι κάνεις σκέψεις. Το ξέρω.
Το γνωρίζω.
Κάπου εκεί μέσα. Κάτι σκέφτεσαι.
Έτσι;
Μήπως θες να πεις κάτι;
Παρά τη σύγχυση; Παρά το μπέρδεμα;
Κάτι;
Μήπως υποθέτω πολλά;
Βίκτορ.
Ναι, ναι!
Αυτό το καταφέραμε.
Αυτό είναι το όνομά μου. Βίκτορ.
Μπορείς να πεις τίποτε άλλο; Οτιδήποτε;
Οτιδήποτε;
Ήλιος.
Κρύο. Βροχή. Αίμα. Οτιδήποτε.
Μπότα. Μπορείς να πεις "μπότα";
Βίκτορ.
Όχι, ναι, όχι, ναι! Μήπως...
Μήπως "χέρι"; Μπορείς να το πεις;
Χέρι. Χέρι.
Με φοβάσαι;
Εμένα φοβάσαι;
Γιατί; Γιατί με φοβάσαι;
Δεν θα σε πειράξω.
Δεν θα σε βλάψω. Εγώ σε έφτιαξα.
Είμαι ο δημιουργός σου! Μη!
Ήρθες. Καλώς την.
Έλα, λοιπόν. Πάμε.
Πρέπει να σου μιλήσω. Έχω πολλά να σου δείξω.
Δεν θα το πιστέψεις. Είναι θαυμάσιο.
Έλα. Να δεις τις σημειώσεις πρώτα.
Είναι εδώ ο θείος μου;
Τι;
Ο θείος μου, είναι εδώ;
Όχι.
Όχι, μόνος είμαι. Δεν είναι εδώ.
- Θα ξανάρθει σε λίγες μέρες. - Δεν φαίνεσαι πολύ καλά.
Δεν έχω υπάρξει καλύτερα! Με τέτοια διαύγεια! Ελάτε!
Μήπως έχεις πυρετό;
Απλώς ενθουσιάστηκα που σας είδα.
Πετάω στα ουράνια. Τόσο πολύ χάρηκα.
Είναι υπέροχο. Το περίμενα καιρό.
Βίκτορ...
Βίκτορ. Δώσε μου λίγο χρόνο, να χαρείς.
Ποιος σε πείραξε;
Πρέπει να σου δείξω κάτι, Γουίλιαμ.
Στάσου να τα οργανώσω.
Κι εγώ έχω να σου δείξω κάτι.
Μίλησα με τη Βασιλική Ιατρική Κοινότητα.
- Επιθυμούν να σε δουν. - Όχι ακόμη. Όχι.
Δεν είμαι έτοιμος.
Νόμιζα ότι αυτό ήθελες πάντα.
Ο άνθρωπος.
- Εκείνος, κάτω. - Τον είδες;
Ασθενής είναι; Θύμα;
Τις πληγές του. Εσύ τις προκάλεσες.
Όχι. Ο κόσμος τον πλήγωσε, Ελίζαμπεθ.
Εγώ του έδωσα ζωή.
Αυτό έκανα.
Σήκω, σήκω.
Έλα.
Εκεί.
Ακόμη προσαρμόζεται στο περιβάλλον.
Είναι δυνατό, Γουίλιαμ.
- Τα κατάφερες. - Πολύ δυνατό.
Τα κατάφερες.
Όλα τα συστήματά του λειτουργούν.
Όλα θεραπεύονται.
Κάπως ακανόνιστα, βέβαια.
Αλλά θεαματικά.
Γιατί είναι δεμένος;
Για την ασφάλεια όλων.
Είναι πιο εύκολο να καθαριστεί και να φροντιστεί έτσι.
Δεν έχει επίγνωση.
Εσύ, όμως, έχεις.
Ο Χάρλαντερ το ξέρει;
Θα τα έχουμε όλα έτοιμα όταν επιστρέψει.
- Ασφαλώς. - Θα είναι ευπαρουσίαστα.
Είναι νοήμον;
Βίκτορ, είναι νοήμον;
Δεν μπορώ να συλλάβω πώς το κατάφερες,
αλλά αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο.
Βίκτορ, αναρωτήθηκες ποτέ,
ποιο από τα μέρη του σώματος
είναι αυτό που φιλοξενεί την ψυχή;
Όχι, δεν αναρωτήθηκα.
Υπάρχει κάτι πολύ ανησυχητικό γύρω απ' αυτό το πλάσμα εκεί κάτω.
Στρεβλό, σαν φιγούρα που κρυφοκοιτάζει σε παραμορφωτικό καθρέφτη.
Αλλά κινείται.
Πώς κινείται;
Πονάει;
Ένα φύλλο;
Για μένα;
Ευχαριστώ.
Ωραίο, έτσι;
Για μένα είναι;
Είμαι η Ελίζαμπεθ.
Θα το πεις; "Ελίζαμπεθ".
Ελίζαμπεθ.
Ο λαιμός μου παράγει ήχο.
Ελίζαμπεθ.
Θα φύγω τώρα.
Ελίζα... μπεθ.
Κακώς το πλησιάζεις αυτό.
"Αυτό";
Αυτό. Ναι.
Πιστεύω ότι υπάρχει ζωή μέσα του, αλλά ούτε ίχνος από την ευφυΐα
που θα ήθελα.
Ίσως να μην την αντιλαμβάνεσαι.
Κάτι δεν πήγε καλά.
Κάποια απόφραξη, ραφή ή σύνδεση.
Έκανε λάθος ο μέγας Βίκτορ Φράνκενσταϊν;
Το Πλάσμα γνωρίζει μία λέξη μόνο.
"Βίκτορ, Βίκτορ".
Την παπαγαλίζει, άνευ λόγου και αιτίας.
Ίσως για την ώρα, αυτή η λέξη να σημαίνει τα πάντα για εκείνον.
Κι αν απ' την αναγέννηση, το πνεύμα μέσα του είναι πιο απλό,
- πιο αγνό... - Αγνό;
Πιο αγνό από κοινού ανθρώπου;
Αν, έτσι αναμάρτητο όπως είναι,
του έδωσε ο δημιουργός μας απευθείας πνοή;
Για τον Θεό, Ελίζαμπεθ.
Αν έπρεπε να τοποθετηθώ,
θα έλεγα ότι υπάρχει έλξη από μέρους σου γι' αυτό το πράγμα.
Κατανόηση.
Είδα πόνο στα μάτια του,
κι ο πόνος είναι ένδειξη ευφυΐας.
Ο δικός μου πόνος;
Αυτά που μου έχεις στερήσει;
Της καρδιάς μου το σκίρτημα...
Της καρδιάς σου;
Απ' όλο το ανθρώπινο σώμα,
είναι το όργανο με τη λιγότερη κατανόηση σ' εσένα.
Μόνο τα τέρατα παριστάνουν τους Θεούς.
Πιο αγνό απ' τον κοινό θνητό;
Κι εγώ, τρόπον τινά, ο κακούργος.
Η δική σου καρδιά είναι αγνή;
Σε διαβεβαιώνω πως δεν είναι.
Ξέρω. Εγώ την έβαλα εκεί.
Ανέβα.
Ας δοκιμάσουμε πάλι.
Δώσε μου το πόδι σου.
Το πόδι!
Δώσ' το μου!
Ο πόνος είναι ένδειξη ευφυΐας, σωστά;
Ας δοκιμάσουμε τη θεωρία.
Δώσε μου το πόδι σου!
Το πόδι!
Τελείωνε!
Δώσ' το μου, κτήνος!
Δώσε μου το πόδι σου!
Το πόδι!
Βίκτορ!
Τι είναι, Βίκτορ;
Έλα.
Απέτυχα. Έκανα ένα λάθος.
- Δεν απέτυχες. Είδα τα χαρτιά. - Κι όμως.
- Είναι τέλειο. - Το Πλάσμα είναι επικίνδυνο.
Δεν... Βίκτορ.
Θα το συζητήσουμε με τον Χάρλαντερ.
Γουίλιαμ, πρέπει να μάθεις κάτι.
Πρέπει να σου δείξω.
- Ο Χάρλαντερ... - Τον σκότωσε, σ' ένα ξέσπασμά του.
Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δίσταζα να το μοιραστώ μαζί σου;
Κι όχι με την Ελίζαμπεθ, φυσικά.
Τι θα γίνει τώρα, λοιπόν;
Τι;
- Τι θα γίνει; - "Τι θα γίνει;"
Θα γυρίσετε στη Βιέννη.
Πες της ότι προέκυψε κάτι και πρέπει να φύγετε πάραυτα.
Κράτα τη στο σκοτάδι.
Για την ασφάλειά της.
Κάνε ό,τι σου λέω.
Θα ξανάρθουμε. Για την ώρα, είναι καλύτερα έτσι.
Μπες στην άμαξα, να χαρείς.
Το Πλάσμα, πόσο λες να ζήσει;
Λίγο. Πολύ λίγο, σίγουρα.
Έχω ένα φρικτό προαίσθημα.
Τι είναι;
Πες στον αμαξά να γυρίσει.
Πήγαινε εσύ στη Βιέννη.
Πες να γυρίσει, αλλιώς θα πηδήξω. Θα τον σκοτώσει.
Πες μια λέξη.
Άλλη μια λέξη. Οποιαδήποτε.
Κάνε με να σε σώσω.
Βίκτορ.
Ελίζαμπεθ.
Βίκτορ!
Μόνο που δεν τελείωσε εκεί.
Γυρεύοντας τη ζωή, έπλασα τον θάνατο.
Μάλλον πρέπει να μιλήσω ξανά στο πλήρωμα.
Μην ανησυχείς.
Θα με ακούσουν.
Όχι, σταμάτα! Μην τον πειράξεις! Εδώ είμαι.
Πάρε εμένα.
Έλα, κτήνος.
Σκότωσέ μας και τους δύο. Επιβεβαίωσε την ιστορία του δημιουργού σου.
Ο δημιουργός μου είπε την ιστορία του.
Τότε, θα σου πω και τη δική μου.
ΜΕΡΟΣ ΙΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΣΜΑΤΟΣ
Βίκτορ!
Φώναξα τ' όνομά σου και κατάλαβα πως ήμουν μόνος.
- Τι είναι αυτό; - Ρίξ' του!
Ρίξ' του!
Το πέτυχες;
Πού είναι;
Οι πληγές μου είχαν επουλωθεί.
Μα κρύωνα, πολύ.
- Θ' ανάψεις φωτιά; - Ναι.
Θα φτιάξω το μαντρί το συντομότερο.
Όλα καλά; Το βρήκες;
Μπα, ψάξαμε παντού. Δεν το βρήκαμε.
Το πυροβολήσαμε δύο φορές.
Τα ίχνη απ' το αίμα χάθηκαν 1,5 χλμ. από δω.
Καλώς. Ελάτε μέσα.
Το ακολουθήσαμε για λίγο και μετά εξαφανίστηκε. Πάει.
Τι ήταν; Αρκούδα;
Ούτε αρκούδα ούτε άνθρωπος. Πρώτη φορά είδα κάτι τέτοιο.
Φάντασμα, τότε;
Δεν ήταν φάντασμα. Έβγαλε αίμα. Είχε σάρκα και οστά.
Κόπιασε. Εδώ.
Πες μου τι είδες.
Άννα Μαρία, πήγαινε τον παππού σου δίπλα στο τζάκι.
Βόλεψέ τον εκεί.
Από εδώ, παππού.
Πήγαμε μέσα στο δάσος. Άφαντο.
Θα το πιάσουμε.
- Θα πάρει χρόνο. - Ναι.
Άννα Μαρία, έλα.
Έλα, καρδιά μου. Βοήθα με έξω.
Ο γέροντας με συγκίνησε.
Και τα τυφλά του μάτια ήταν γεμάτα σοφία.
Αυτοί οι άνθρωποι έβγαζαν ήχους.
Με τους οποίους αντάλλαζαν
συναισθήματα και ιδέες.
Τους αποκαλούσαν "λέξεις".
Συγκεντρώσου.
Τι είναι αυτό;
Ένα αγόρι.
- Ξανά. - Αγόρι.
Μπράβο, παιδί μου.
Κι αυτό;
Ένα μάτι.
- Ξανά. - Μάτι.
Ναι. Εύγε. Μπράβο, κορίτσι μου.
- Μάτι. - Κι αυτό;
Χέρι.
- Εύγε. - Χέρι.
Δώσε ένα χεράκι.
Δέστε με σκοινί το πιο μεγάλο από πίσω.
Λαχταρούσα να γίνω μέρος αυτής της οικογένειας.
Θέλουμε προσανάμματα για τον χειμώνα.
Θα κάνουμε κάνα δυο διαδρομές.
Να γίνω ευεργέτης τους.
Θέλουμε κορμούς για την κατασκευή.
Εντάξει.
Τι θα μπορούσα να κάνω για δαύτους;
Άννα Μαρία! Πατέρα!
Ελάτε να δείτε!
Κοίτα, Άννα Μαρία!
Κοίτα, έχει κι άλλα! Κοίτα!
Ποιος το έκανε αυτό;
Το Πνεύμα του Δάσους.
Να το ευχαριστήσουμε.
Ευχαριστούμε.
Πες "Ευχαριστώ, Πνεύμα του Δάσους".
Ευχαριστώ, Πνεύμα του Δάσους.
Ευχαριστούμε.
Έλα. Κοίτα εδώ.
Ευχαριστώ.
Από εκείνη τη στιγμή, έγινα ο αόρατος φύλακάς τους.
Το Πνεύμα του Δάσους.
Και πότε πότε, πρόσφεραν κι εκείνοι κάτι ευγενικό σ' εμένα.
Ρούχα, ψωμί.
Και για μια στιγμή,
για μια πολύ σύντομη στιγμή,
ο κόσμος κι εγώ συμφιλιωθήκαμε.
Εμπρός.
Μπείτε μέσα. Ναι.
Κοίτα να κλείσεις την πύλη.
Ποιος μπορεί να το έκανε αυτό;
Το Πνεύμα του Δάσους, έτσι;
"Και στο τέλος, ο περήφανος νεαρός άντρας
δεν κατάφερε να βρει το χαμένο του χέρι".
"Πέτρα έγινε, όλα τα έχασε,
την περηφάνεια ξέχασε, κι όσα είχε στον άνεμο τα σκόρπισε".
Πολύ ωραία, μικρή μου.
Εξαιρετική ανάγνωση. Δοκίμασε αυτό τώρα.
Λύκοι.
Μια ιδέα,
ένα συναίσθημα κυριάρχησε μέσα μου.
Ο κυνηγός δεν μισούσε τον λύκο.
Ο λύκος δεν μισούσε το πρόβατο.
Μα η βία φάνταζε αναπόφευκτη μεταξύ τους.
"Ίσως", σκέφτηκα, "να λειτουργεί έτσι ο κόσμος".
Σε κυνηγάει και σε σκοτώνει
επειδή είσαι αυτό που είσαι.
Τα πρόβατα θα πουληθούν ως το τέλος του μήνα.
Μετά, θα πάω εσένα και τα κορίτσια στην πόλη.
Θα πάμε στα βουνά
να κυνηγήσουμε λύκους και πίσω μετά.
Εγώ προσεύχομαι μόνος εδώ κάθε χειμώνα και δεν σκοπεύω να το αλλάξω φέτος.
Να χαρείς, πατέρα, λογικέψου.
Πράξε εσύ τα δέοντα για να κάνω κι εγώ το ίδιο.
Γεροξεκούτη.
Μείναμε οι δυο μας τώρα, Πνεύμα.
Εσύ κι εγώ.
Είχα φανταστεί πολλούς τρόπους
για να εμφανιστώ στον γέροντα.
Θα με φοβόταν;
Θα με καλοδεχόταν;
Θα με έδιωχνε;
Ποιος είναι εκεί;
Μ' ένα ορφανό βήμα βρέθηκα σ' έναν κόσμο διαφορετικό.
Έναν τόπο που έβλεπα μόνο από μακριά.
Ποιος είσαι, να χαρείς;
Απάντησέ μου.
Πες μου.
Γιατί είσαι εδώ;
Ταξιδεύω.
Καλώς όρισες, καλέ ταξιδιώτη.
Μην το εκλάβεις σαν αχαριστία, αν σου ζητήσω να πάρεις μια καρέκλα.
Δυσκολεύομαι να γίνω καλός οικοδεσπότης.
Ναι.
Η όρασή μου μ' εγκατέλειψε.
Μα έχει ψωμί και μπράντι στο τραπέζι.
Σερβιρίσου ελεύθερα.
Μπρά... ντι;
Τη γλώσσα που μιλάς.
Δυσκολεύεσαι να την εκφράσεις.
Δεν είσαι από τούτα τα μέρη;
Φοβάσαι;
Δεν υπάρχει λόγος.
Τι φοβάσαι;
Τα πάντα.
Τα...
Τα χέρια σου είναι παγωμένα
και είσαι χτυπημένος, σωστά;
Χτυπημένος;
Ναι. Τα χέρια και το πρόσωπό σου έχουν ουλές
και φοράς στολή.
Σε μάχη τραυματίστηκες;
Κρυβόσουν
στα γρανάζια του μύλου, έτσι;
Ναι. Το Πνεύμα του Δάσους.
Ναι.
Δεν μπορώ να κρίνω το ύφος σου,
μα η φωνή σου έχει κάτι
που δεν μου αφήνει αμφιβολία για την καλοσύνη και την ευγένειά σου.
Ευγένεια;
Μείνε μαζί μου.
Μοιράσου το φαγητό και τη φωτιά.
Θα ήταν χαρά μου να μοιραστώ μαζί σου τα ελάχιστα υπάρχοντά μου
και θα με βοηθούσε πολύ η συντροφιά σου.
Θα μπορούσες να μου διαβάσεις κιόλας.
Να διαβάσω;
Κάνε αυτό το μέρος σπίτι σου κι εμένα φίλο σου.
Φίλο.
Φίλοι.
Τότε ήταν που διάβασα την πρώτη μου ιστορία,
και ήταν η πρώτη όλων.
Διάβασα για κάποιον Αδάμ και κάποια Εύα,
και για τον χρόνο τους στον πρώτο κήπο.
Διάβασα για την άνοδο αντίπαλων πόλεων
και την πτώση ενός πύργου
και την οργή ενός Θεού.
Και διάβασα για ανθρώπους που πάλεψαν με δράκους
και για άλλους που τα έχασαν όλα.
Και ο χρόνος πέρασε
και χάθηκε σαν τα φύλλα του φθινοπώρου.
Δεν έχεις δει ποτέ σου χιόνι, καλέ μου φίλε;
Καθαρίζει τον κόσμο... και τον ανανεώνει.
"Οζυμανδίας ονομάζομαι, ο βασιλεύς των βασιλέων.
Στα έργα μου στραφείτε οι πανίσχυροι εσείς, απελπιστείτε".
"Πια άλλο τίποτε δεν μένει.
Απ' τη φθορά του κολοσσιαίου ερειπίου, απέραντη και γδυτή
Η μόνη κι επίπεδη έρημος απλώνεται πέρα μακριά"
"Οζυμανδίας ονομάζομαι..."
Υπάρχουν κι άλλα βιβλία σαν αυτό στον κόσμο;
Μερικά ακόμα, σίγουρα.
Όχι εδώ.
Το τελευταίο βιβλίο αριστερά. Πάρ' το.
Δεν φτάσαμε σ' αυτό.
Χαμένος Παράδεισος, Μίλτον.
Ο άνθρωπος έχει απορίες για τον Θεό.
Ακόμη κι ο Θεός έχει απορίες.
Θαρρώ πως ήθελε απαντήσεις, γι' αυτό μας έστειλε τον υιό του.
Ο θάνατος μάλλον τον συνέπαιρνε.
Η οδύνη.
Θέλω να μάθω ποιος είμαι.
Από πού έρχομαι;
Ο Θεός σού στέρησε τη μνήμη όπως θα ευχόμουν να έκανε και σ' εμένα.
Πριν πολλά χρόνια, αφαίρεσα τη ζωή ενός ανθρώπου,
καλού ανθρώπου,
κι έκτοτε παλεύω να εξιλεωθώ απ' αυτό.
Να συγχωρείς.
Να ξεχνάς.
Το πραγματικό μέτρο της σοφίας.
Να γνωρίζεις ότι πληγώθηκες,
κι από ποιον πληγώθηκες,
και να επιλέγεις να το αφήνεις στη λήθη.
Μα δεν μπορώ να ξεχάσω κάτι που δεν μπορώ να θυμηθώ.
Δεν θυμάσαι τίποτα;
Στα όνειρά μου...
βλέπω αναμνήσεις...
Διάφορους ανθρώπους.
Όλα... κομμάτια.
Εγώ...
θυμάμαι φωτιά και νερό.
Και άμμο κάτω απ' τα πόδια μου.
Και μια λέξη.
Μόνο μια λέξη.
Ποια είναι;
Βίκτορ.
Εκεί να πας.
Στη λέξη.
Και τότε, το έμαθα.
Τη φρίκη της αλήθειας.
Κατάλαβα ότι ήμουν ένα τίποτα.
Ένας δύστυχος.
Ένα σημείο μελανό.
Στερημένος ακόμη κι απ' την ανθρώπινη φύση.
Αυτός ο πόνος κυρίευσε το μυαλό μου.
Δεν έφυγε ποτέ.
Μετά, το είδα.
Το όνομά σου.
"Βίκτορ Φράνκενσταϊν".
Και πού να σε βρω.
Όχι!
Γύρισες πίσω.
Βρήκα τι είμαι.
Από τι είμαι φτιαγμένος.
Είμαι παιδί ενός οστεοφυλάκιου.
Ένα απομεινάρι,
συναρμολογημένο από απορρίμματα και πεταμένες σορούς.
Ένα τέρας.
Ξέρω τι είσαι.
Ένας καλός άνθρωπος.
Και... είσαι φίλος μου.
Φίλος;
Φίλος.
Τι είναι αυτό;
Το πράγμα απ' το δάσος είναι;
Τι του έκανες;
Μην κουνηθείς.
Γρήγορα! Γεμίστε ξανά! Σκοτώστε το!
Και μετά, πάλι σιωπή,
κι έπειτα... αμείλικτη ζωή.
Πόσο καιρό ήμουν πεθαμένος;
Δεν γνωρίζω.
Μα είδα τα τραύματά μου να γιατρεύονται.
Ο ψυχρός αέρας του χειμώνα κέντρισε τα πνευμόνια μου.
Ένιωσα πιο μόνος από ποτέ,
μιας και για κάθε άνθρωπο, το βάλσαμο κάθε πόνου ήταν μονάχα ένα:
Ο θάνατος. Ένα δώρο που ακόμη κι εσύ μου στέρησες.
Ο φθόνος φούντωσε μέσα μου
κι αποφάσισα να απαιτήσω μια μόνο χάρη από σένα.
Δημιουργέ μου.
Απαιτώ... μια συντροφιά.
Θέλω να σηκωθείς.
Ναι, ασφαλώς.
Ο γάμος ξεκινάει όπου να 'ναι. Σε θέλω δίπλα μου.
Δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
Ας είναι καλά η ευγενική σου φύση.
Μίλησα με μερικούς καλεσμένους για την έρευνα.
Γύρω απ' την έκρηξη.
Η πλειοψηφία τη δέχεται όπως είναι.
Και τι είναι, Γουίλιαμ;
Παρελθόν, Βίκτορ.
Ένα φρικτό ατύχημα.
Σκοπεύω να πουλήσω το ακίνητο.
Έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον.
Θέλω να πετάξεις τα πέταλα παντού.
Να πάνε παντού.
Ανέβα πιο ψηλά. Ρίξε κι άλλα.
Ξέρω ότι είναι γρουσουζιά να δεις τη νύφη πριν την τελετή.
Μόνο για τον γαμπρό.
Ναι, σωστά. Όχι για μένα.
Γεια σου, Ελίζαμπεθ.
Εγώ σπάνια νιώθω τύψεις, μα τώρα δεν νιώθω τίποτε άλλο.
Με κυρίευε μια τρέλα τόσο καιρό, μα τώρα πέρασε,
και σε βλέπω πια όπως θα έπρεπε.
Αν σε παρηγορεί, εύχομαι σ' εσένα και τον μικρό μου αδερφό,
που λατρεύω πιο πολύ κι απ' τη ζωή, ό,τι καλύτερο.
Έτσι θες να πιστεύεις.
Τρέμω και μόνο που το ακούω.
Τη μέρα του γάμου μου, σου ζητώ αυτήν τη χάρη μόνο.
Όχι άλλα ψέματα.
- Θέλω να σου πω... - Φύγε από δω, τώρα.
- Ελίζαμπεθ. - Φύγε!
Βγες απ' τη σκιά,
αν είσαι εδώ.
Ήρθες να μ' ευχαριστήσεις;
Επιβίωσες και είχες την ευφυΐα να με βρεις.
Σε έφτιαξα καλά.
Θέλω να φτιάξεις μια συντροφιά για μένα.
Σαν εμένα.
Συντροφιά;
Μάλιστα.
Άλλο ένα τέρας.
Ναι.
Θα είμαστε τέρατα μαζί.
Μου κόστισε πολύ να βρω τα λογικά μου,
και τώρα εσύ με καλείς πίσω στην τρέλα.
Δεν μπορώ να πεθάνω.
Μα ούτε και να ζήσω...
μόνος.
Ήξερες ότι δημιούργησα κάτι πραγματικά φρικτό.
Όχι κάτι.
Κάποιον.
Δημιούργησες κάποιον.
Εμένα.
Δεν ξέρω τι γρίφος είμαι, δημιουργέ, μα σκέφτομαι.
Νιώθω.
Αυτό είναι το μόνο μου αίτημα...
Φτιάξε ένα σαν εμένα.
Και μετά τι;
Τεκνοποίηση.
Αναπαραγωγή.
Ένα σπιτικό;
Ένας τάφος;
Θάνατος που θα γεννά θάνατο και πάλι θάνατο.
Μια δαιμονική φυλή που πολλαπλασιάζεται στη Γη.
Ένας φαύλος κύκλος χυδαιότητας.
Για σένα είμαι κάτι χυδαίο, αλλά για μένα είμαι εγώ.
Χάσου!
Ποτέ δεν θα ξαναφτιάξω κάτι σαν εσένα, σατανικό και παραμορφωμένο.
Τότε, όλα καταλήγουν πάλι στη βούλησή σου, Βίκτορ.
Αυτή η φρικτή κι απαίσια βούληση, που με γέννησε, με καταδικάζει τώρα;
Θαύμα δεν είναι να μιλήσω εγώ, αλλά να μάθεις να ακούς εσύ!
Αν δεν μου χαρίσεις την αγάπη, τότε θα ενδώσω στην οργή.
Κι η δική μου είναι ατέρμονη.
Κάντε πέρα.
Βίκτορ.
Τι συμβαίνει;
Εσύ...
Εσύ είσαι.
Ελίζαμπεθ, φύγε μακριά του!
Όχι!
Της επιτέθηκε!
Πάρε με μαζί σου.
Θεέ μου!
Όχι, άσε με... Μπορώ να σε σώσω.
Μπορώ να σε σώσω.
Από τι;
Από σένα;
Σε φοβάμαι, Βίκτορ.
Όχι.
Πάντα σε φοβόμουν.
Κάθε ψήγμα τρέλας και ολέθρου.
Τη λαίλαπα που τα κατασπάραξε όλα.
Απ' τα χέρια σου όλα.
Εσύ είσαι το τέρας.
Δεν είχα θέση ποτέ σ' αυτόν τον κόσμο.
Αναζητούσα και ποθούσα κάτι που αδυνατούσα να ονομάσω.
Μα σ' εσένα, το βρήκα.
Όσο χάνομαι κι όσο βρίσκομαι,
τόσο κρατάει ο έρωτας.
Και στη σύντομη αυτή ζωή,
η τραγωδία του...
βρίσκει την αιωνιότητα.
Καλύτερα έτσι... να σβήσω
με τα μάτια σου πάνω μου.
Εκείνη έσβησε κι επιθυμώ να την ακολουθήσω.
Μου έδωσες μια άχρηστη ζωή.
Σου τη γυρίζω πίσω.
Εσύ με θεωρούσες τέρας.
Τώρα, σου το ανταποδίδω.
Σκότωσέ με! Σκότωσέ με τώρα! Κάν' το!
Θα σε κάνω να ματώσεις.
Θα σε κάνω ταπεινό.
Μπορεί να είσαι δημιουργός μου,
αλλά στο εξής, θα είμαι εγώ ο αφέντης σου.
Με κυνήγησες πέρα απ' τα δάση,
πέρα απ' τα όρη,
πέρα από ορίζοντες παγωμένους,
μέχρι που δεν έμεινε τίποτα πια.
Μόνο εσύ... κι εγώ.
Θέλω πυρομαχικά.
Ακόνισε αυτό.
Τρία κουτιά συμπυκνωμένο γάλα, λίγα καυσόξυλα.
Κι έξι ράβδους δυναμίτη.
Έξι;
Τι κυνηγάς;
Μεγάλα θηράματα.
Όχι!
Βίκτορ.
Με ακούς μόνο όταν σε κάνω να πονάς.
Σ' αυτό επένδυσες την πίστη σου.
Θεωρείς ότι αυτό θα με αφανίσει.
Άναψέ το, τότε, κι ευχήσου να το κάνει, γιατί αλλιώς,
θα σε κυνηγήσω πάλι.
Άναψέ το!
Τώρα... τρέξε.
Κι έτσι, βρέθηκες εκεί, σακατεμένος και πεταμένος.
Κι εγώ,
ζωντανός ξανά.
Ένιωθα την καψαλισμένη μου σάρκα να αναπλάθεται.
Το κροτάλισμα των οστών μου καθώς έμπαιναν στη θέση τους.
Τον ψίθυρο του αίματός μου που έρεε στην επίμονη καρδιά μου.
Και μην μπορώντας να βρω καμία λύτρωση ξανά,
η πορεία μου έγινε συγκεκριμένη.
Και να 'μαστε εδώ.
Καταπονημένοι και εξαντλημένοι.
Χωρίς απόθεμα να δώσουμε ή να πάρουμε.
Το αίμα έξω απ' τη σκηνή...
Είναι δικό μου.
Όλο δικό μου.
Αιμορραγώ.
Πονάω.
Υποφέρω.
Μα, βλέπεις, δεν τελειώνει ποτέ.
Λυπάμαι.
Με τρώνε οι τύψεις.
Και τώρα βλέπω τη ζωή μου ξεκάθαρα.
Θα φύγεις τώρα, δημιουργέ.
Θα σβήσεις.
Σε μια φευγαλέα στιγμή θα γίνουν όλα.
Η γέννησή μου. Η θλίψη μου.
Ο χαμός σου.
Δεν θα τιμωρηθώ,
ούτε θα λυτρωθώ.
Ό,τι ελπίδα είχα,
ό,τι οργή...
Ένα τίποτε όλα.
Το κύμα που μ' έφερε εδώ, τώρα έρχεται να πάρει εσένα μακριά.
Να μ' αφήσει έρημο.
Συγχώρα με.
Γιε μου.
Κι αν το λέει η καρδιά σου, συγχώρα και τον εαυτό σου.
Αν δεν σε βρει ο θάνατος, τότε, σκέψου αυτό, παιδί μου.
Όσο είσαι ζωντανός,
τι άλλη διέξοδο έχεις παρά να ζήσεις;
Ζήσε.
Πες το όνομά μου.
Έτσι με ονόμασε ο πατέρας μου,
μα δεν σήμαινε τίποτα.
Τώρα, σου ζητώ να μου το δώσεις πίσω...
μία τελευταία φορά.
Με τον τρόπο που το είπες πρώτα.
Όταν σήμαινε τα πάντα για σένα.
Βίκτορ.
Σε συγχωρώ.
Αναπαύσου τώρα, πατέρα.
Ίσως τώρα,
να γίνουμε κι οι δυο άνθρωποι.
Κάτω τα όπλα.
- Κάτω τα όπλα. - Έχω ευθύνη για τους άντρες.
Μπορεί να φύγει.
Είμαστε ελεύθεροι!
Καπετάνιε...
Πώς προχωράμε;
Σηκώστε τα πανιά.
Αλλαγή πορείας.
Θα το πεις στους άντρες;
Παλικάρια!
Γυρίζουμε πίσω.
Στην πατρίδα.
"Η ΚΑΡΔΙΑ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ, ΜΑ ΚΑΙ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΖΕΙ". ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ
"ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΪΝ Ή ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ" ΤΗΣ ΜΑΙΡΗ ΣΕΛΕΪ
ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΪΝ
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου