Downloaded from YTS.MX
Dames en heren, een warm applaus...
Official YIFY movies site: YTS.MX
voor Frankie Quiñones.
Wat als dat alles was?
Niet klappen. Dat zou gestoord zijn.
Dat er nooit een clou komt.
'Hoe was de show, man?' 'Ik weet het niet. Hij deed alleen...
Oké, God zegene je, dank je.'
Ik hou wel van beatboxen.
Wanneer dan ook.
Een van de weinige beroepen waarbij je kunt beatboxen, is komiek.
Als arts kan dat niet.
Bijvoorbeeld...
Je testte...
positief op...
Waarop, man? Verdomme.
Een hoog cholesterolgehalte. Shit, gast.
'Je liet me schrikken, maar wat een vette beat.'
Het is goed om hier te zijn. In Portland, Oregon.
Ik heb er een hoop trouwe fans. Een eer om m'n special hier te filmen.
En de mensen zijn hier zo aardig.
Vreemden begroeten je. Dan denk ik: wat is dit?
Ik? 'Ja, jij, hoi.' O, fuck. 'Hoi, hoe gaat het?'
Zelfs de grote witte houthakkers. Alsof ze net klaar zijn met houthakken.
Dan word ik nerveus, want ik ben maar een klein ventje.
Soms zien ze me niet. Ze botsen tegen me op, ik word bang. 'O, shit.'
Maar ze zijn heel aardig. 'Sorry, maatje.
Veel spieren, geen richtingsgevoel.
Ja, zo gaat dat.
Cool zo'n grote gast te zien lachen. In m'n shows zie ik meestal stoere gasten.
Ze zitten graag vooraan. Een beetje zoals deze gast hier.
Hoe heet je? - Fred.
Fred. Shit, jij bent Fred.
Bedankt voor het lachen, Fred.
Soms zitten stoere kerels als Fred vooraan, maar zitten ze de hele tijd zo.
Als ik geluk heb, krijg ik er zo een. Dan doen ze...
Was dat hoesten of lachen?
Maar dan zie je ze na de show. 'Hé, klootzak, je bent hilarisch.
Ik wil op de foto met jou en m'n meisje.
Poten thuis, hè. Of ik pak je. Maar je bent grappig.
Zo grappig.'
Ik dacht: ik heb je niet één keer zien lachen, maar...
Ik ben blij dat je het leuk vond in je hoofd.
Het is interessant, wetenschappelijk gezien, dat je dat lukt.
'Ik heb de tijd van m'n leven.
Wauw, wat leuk.'
Verdomme, zeg. Dat moeten ze bestuderen. Wauw.
Ik ben met verschillende mensen opgegroeid.
Vooral met Mexicanen.
Er zijn verschillende soorten Mexicanen. Dat leerde ik toen ik meer ging reizen.
Maar de Mexicanen met wie ik opgroeide, deden veel interessante dingen.
Als een Mexicaan uit mijn buurt of familie je een vraag stelde...
en je gaf het antwoord, was hun reactie altijd hetzelfde.
'Jeetje, dat is gestoord.' Wat?
M'n neef vroeg me laatst iets. 'Hé, primo. Hoe ben je hier gekomen?'
'Met de auto.'
Hij zegt: 'Jeetje, dat is gestoord.' Nee, man. Dat valt echt wel mee.
Miljarden mensen rijden met de auto, over de hele wereld. Maar goed...
Die energie van een gezonde lach van een witte vrouw, voelt goed.
Net als de feestdagen, overvloed, wauw.
Maar echt, bedankt voor die energie.
Nee, serieus. Soms als ik depressief of down ben...
ga ik ergens alleen brunchen op een mooie plek...
alleen om die lach te horen en gemotiveerd te raken.
Geen geldzorgen.
Bedankt, schat. Gefeliciteerd. Wat een leven.
Gezond grootgebracht.
Je hoort de gezondheid in de lach. 'Laten we nog een mimosa nemen, bitch.'
'Je bent zo'n stomme hoer. Ik hou van je.'
Zo welvarend.
Ik hou van witte vrouwen. Ik had bijna vier jaar een relatie met een witte vrouw.
Ze was een hippie.
We hebben nog contact. Ze is heel cool.
We rookten wiet, hadden goeie gesprekken.
Ik ontmoette haar jaren geleden bij een open mic.
Ik werkte ergens aan en het bleek zo'n gemengde open mic te zijn...
waar je kon doen wat je wilde, zoals comedy, muziek of spokenwordpoëzie.
En dat deed zij.
Ze kwam het podium op met haar kristallen en energieën.
Toen stelde ze zich voor. Daar waren we niet klaar voor.
Ze zei: 'Ik heet Sun Diamond.' En wij: 'Verdomme.'
Sun Diamond windt er geen doekjes om.
En ze verspilde geen tijd.
Ze kwam meteen ter zake. 'Intergalactische herinneringen.
Overgaan naar eeuwige melkwegstelsels. Maar nee, ik dwaal af.
Mijn hemel, wat is dit?
Ik zit in een tornado.
Maar ik sta in het midden, waar het bewegingsloos is.
Regendruppels druppelen in m'n handpalm en in m'n ziel.
Mijn hemel, wat is dit?
Wat is het, jongens?
Een zonnebloemblaadje dat zachtjes door de mist valt.
En waar valt het? Het valt op m'n voet, dus ik schop hem terug m'n ziel in.
Domineren.
Verleiden. Sun Diamond.'
En ik dacht: wat was dat nou weer?
Ik voelde me echt schuldig. Echt waar. Want ik had geen idee wat ze wilde zeggen.
Maar ik vond het aantrekkelijk.
Wat is dat? Laten we het doen.
Een keer iets anders.
Maar toen ik dat meisje ontmoette, was ik zo dankbaar.
Want ik leerde van haar.
Dat je iets niet helemaal hoeft te begrijpen...
om er seks mee te hebben.
Concentreer je op de positieve vibes.
'Bedankt, 'mija'.' Die band voelt goed.
Ik had iets met een dierenverzorger.
Echt waar. Dat was te gek. Ik zat op datingapps.
Ik zette de radius op 'oneindig'.
Ik heb alle interessegebieden aangevinkt.
Het waren wanhopige tijden.
Ik matchte met 'n vrouw uit Santa Barbara. Ze werkte in de dierentuin.
Ze reed helemaal naar LA voor mij. Dat is soms wel vier uur rijden.
Ik was vereerd en we hadden lol. Ze hield van dieren en zo. Het was leuk.
Het werd interessant tijdens de seks. Ik moest dierengeluiden raden.
Ze wilde dat ik alles wist.
Dat was haar techniek en dat was ongemakkelijk...
want het was een nieuwe relatie.
Ik probeer me te concentreren, ik lig bovenop.
En zij zegt: 'Ben je er klaar voor?' Ik zei: 'Waarvoor? We doen het al.'
Ze zei: 'Nee, schat, de quiz.' Ik zei: 'O, ja, de quiz.'
En dan deed zij...
'Verdomme, ik weet het niet. Is dat een roodborstje?'
En dan ging ze een niveau hoger. Dan deed ze...
'Dat klinkt exotisch. Is dat een Tasmaanse ara of zo?'
En toen deed ze...
Ik zei: 'Is dat een ezel?' Ze zei: 'Nee, dat ben ik, gekkie.'
'Wat een interessant wezen.'
Het was bizar om haar die geluiden te horen maken op die momenten.
Er was altijd zo'n meid in onze groep die meedeelde dat ze zich wilde bezatten.
'Ik ga me vanavond bezatten.
Ik heb de oppas tot maandag.' Serieus, drie dagen?
Je hebt kinderen, dat is gestoord.
En je moest haar ook altijd de club of de bar uit dragen.
Meestal was het een van m'n nichtjes. Veel van m'n nichtjes zijn dikker.
Daar is niets mis mee, maar ze feesten graag. Ze gaan ervoor.
De lichten gaan aan, ze houden hun hakken vast, hun voeten zijn helemaal zwart.
Ze zijn allemaal emotioneel. 'Ik ben kapot. Draag me. We zijn familie.
Draag me.'
'Je bent te zwaar.'
Dat je me dat vraagt. Ik ben klein, dan raak ik geblesseerd.
Maar ik hou van 'gordita's'. Ik heb niets tegen ze.
De witten hier denken: shit, hij gaat Mexicaans doen. Grapje.
M'n maat hier. Hoe heet je? - Marco.
Marco, probeerde je het exotisch te maken?
Weet je wat een 'jaina' is, Marco? - Ja, een dame.
Ja, goed zo. Pas op, Marco.
Een 'jaina' is een meid, voor wie dat niet weet.
Een 'gordita' is een 'jaina' met een grotere maat.
Daar is niets mis mee. 'Torta' betekent letterlijk 'sandwich'...
maar wij gebruiken het voor een 'jaina' die een 'gordita' is, maar agressiever.
Ze komen op je af als professionele fullbacks.
'We gaan ervoor.' Die energie is ongelooflijk.
Toen ik nog te veel dronk...
zat ik in de bar met een 'gordita' te praten.
We hadden veel lol en ze zei: 'Frankie, ik schaam me zo.
Ik heb op mezelf gemorst.' Ik zei: 'Ik ook.'
Ik kon me wel inleven.
Maar ze zei: 'Hé, Frankie, zullen we na sluitingstijd gaan?'
Ik zei: 'O, shit, prima.
Ik woon bij m'n neef, maar ik heb een eigen kamer en hij ook.'
Ze zei: 'Prima, maar eerst even langs de supermarkt.'
Ik zei: 'Ik heb thuis condooms en alles wat we nodig hebben.'
Ze zei: 'Nee, dat is het niet. Ik heb honger.'
Ze nam me mee naar haar wereld.
Want daar hebben ze vers eten om half 3 's nachts.
Ze had zo'n kleine sleutelhanger.
Ze was lid van de supermarkt. Ik vroeg haar: 'Is dit nationaal?'
Ze zei: 'Ja, voor alle locaties.' Jeetje. 'Laten we ergens heen gaan.'
Dus we gingen naar de supermarkt en kregen korting.
We haalden pizza, kippenvleugels en slushpuppies.
We gingen naar m'n huis en ze was cool. Grappig, maakte me aan het lachen.
Ze had een mooie glimlach, ze was wat dikker maar ze bewoog goed.
Maar toen zette ze langzamere muziek op.
Dat insinueerde dat ze seksuele dingen wilde doen.
Dus ik werd een beetje nerveus.
Maar toen... Waargebeurd verhaal. Ze pakte een kippenvleugel.
Hij was vers, dus er kwam nog damp vanaf.
Ze zwaaide hem zo rond. Ik volgde de damp.
We maakten oogcontact door de damp heen. Ik zei: 'O, shit.'
En zij zei: 'Kom nu hier.' Ik dacht: wat is dit?
Maar ze hield oogcontact en zei: 'Wees niet zo'n mietje en kom hier.'
Dus ik benaderde haar... Want ik ben geen mietje.
Ze zei: 'Neem een hap.' Dat deed ik en de vleugel was lekker.
Goed gedaan door de supermarkt. Het was lekker.
Maar toen pakte ze m'n achterhoofd en duwde het zo in het bot...
Maar toen begonnen we te flirten om het vlees heen.
We deden 'Lady en de Vagebond', maar dan met een kippenvleugel.
Ja, we gaan ervoor.
Kerel.
Toen we klaar waren met de vleugel, duwde ze me op het bed.
Toen ging ze op me liggen. Ik was weerloos.
Toen werd ik nerveus. Ik ben klein, zij is groter.
Maar toen voelde ik warmte.
Alsof ik van alle kanten werd geknuffeld. En op dat moment had ik dat nodig.
'Bedankt, God, voor m'n ziel en geest.' Ik zat vast als een hotdog, maar was blij.
Toen deed m'n neef de deur open.
Hij zei: 'Hé, neef. Waar ben je? Ik zie je niet.
Ik zei: 'Ik lig eronder, maar ik adem nog. Ik heb het naar m'n zin.'
Hij deed de deur dicht en we gingen door.
We goten slushpuppies over elkaar heen en hadden lol. Daar is niets mis mee.
Het klikte tussen twee singles. Ik haat het als mensen oordelen.
Ik veroordeel haar niet. Ik hoop zij mij ook niet.
Of ze belde haar vriendin: 'Ik heb het met een kleintje gedaan.'
Je mag best lol hebben. Denk aan je prioriteiten en ga ervoor.
Dat hebben m'n ouders me geleerd. Ik hou van m'n ouders.
We zijn heel hecht.
Ze kregen me op jonge leeftijd en nu zijn we vrienden.
Maar ze bleven altijd positief, wat er ook gebeurde.
'Nee, Frankie. Positieve vibes.' 'Zo is het, mama.'
Ze sloegen me nog steeds verrot. 'Positieve vibes.'
Leid met dankbaarheid.
Dat zijn echt goede vibes.
En ze werkten heel hard. Ze gingen tot het uiterste voor hun kinderen.
We worstelden met de rekeningen...
en de stroom en het water werden regelmatig afgesloten.
M'n vader was timmerman in opleiding.
Zo kwam hij aan een watersleutel. De gemeente kwam dan het water afsluiten...
Maar hij sloot het stiekem weer aan. 'Iedereen snel douchen.' En weer dicht.
En dan gingen we naar de kerk. 'We zijn goede mensen.'
Maar als de stroom eraf ging stond m'n moeder klaar.
Je weet dat het komt. Je krijgt een papiertje.
Ze had zo'n ouderwetse gettoblaster op batterijen.
Die zette ze in de woonkamer, stak kaarsen aan...
en m'n zus en ik hadden een dansfeestje. Het was net alsof we kampeerden.
M'n moeder zei: 'Je bent m'n Bigfoot-maatje.'
Zo krachtig is muziek. Het is krachtig, ja. Echt wel.
Al heb je een klotedag, de ergste dag van je leven.
Opeens rijdt er een auto langs die je nummer speelt.
Dan denk je: shit, ik red me wel. Ik kan nog lopen.
M'n ouders hebben thuis altijd muziek op staan.
Ze luisteren van alles: salsa, rancheras, mariachi, cumbias.
Gouwe ouwen, zelfs rockmuziek. Maar hun religie is old school funk.
Dat is hun ding.
Ze gingen naar de begrafenis van Rick James. M'n zus heet Teena Marie.
Zo zit het.
Ze hadden drie chihuahua's: Earth, Wind en Fire. Echt waar.
'Ja, we snappen het. Jullie vinden dit leuk.'
Maar ze hielden die positieve energie en we bleven ons omhoogwerken.
We gingen van een eenkamerflat naar een cul-de-sac.
Er waren zelfs witte mensen.
Ik weet nog dat ik skates kreeg. Ik was de eerste van de familie.
Ik was de eerste met skates en ik gebruikte ze veel.
M'n neven waren niet eens boos. 'Hij doet dat voor ons.'
Maar m'n moeder werd jaloers op het leven dat zij en m'n vader me gaven.
Dat is bizar, als dat gebeurt.
M'n moeder kwam uit een achterbuurt. Ze had niets.
Ze zag me met skates en dacht: wauw.
Ik probeer weg te skaten. Ze zegt: 'Hé.' Ik draai me om.
'Dus je hebt een wit vriendje op straat?'
'Ja, mam. Hij is cool. Hij is aardig tegen me.'
'En je hebt skates en zo. Wauw.'
'Ja, die heb ik van jou en pa gekregen.'
'Kom hier.' Ik skate naar haar toe.
'Vergeet niet waar je vandaan komt, oké?'
'Oké, mam, ik hou van je.' 'Ik ook van jou.' O, shit, dat was raar.
Dat is echt, man. Ze houdt me met beide benen op de grond.
Maar al hadden we een goed leven, we hadden onze problemen.
Velen van ons maken bizarre dingen mee. Ik ook. Daar wil je aan ontsnappen.
Je probeert te ontsnappen en Aspen was te duur, dus...
Dus begon ik personages te spelen.
Ik werd iemand anders om te ontsnappen. 'Ik ben nu die ene.'
Ik vond van alles. Een oude sproeikop in mijn vaders truck.
Ik deed alsof het een microfoon was. Ik trad op, ik imiteerde mensen.
'Ik ben de kleine Mexicaanse James Brown.'
Maar ik bleef de personages ontwikkelen.
Sommigen ken je nu. M'n grootste is Creeper. Dat is m'n maat.
Voor wie het niet weet, hij is een 'cholo' fitnessinstructeur.
Hij heeft een routine die CholoFit heet.
En dat werkt.
De mensen om me heen waren m'n inspiratie. Creeper is geïnspireerd op m'n vader.
M'n pa droeg altijd een Dickies-broek, geperst en al.
met Chuck Taylors, wit T-shirt of wollen trui. Altijd een vetkuif.
Hij had altijd een lowrider. Een Impala uit '65 met een kettingstuur.
Geen stuurbekrachtiging, dus hij had gespierde armen.
Alles voor de looks.
Z'n beste vriend doopte me, m'n 'nino', m'n peetvader.
Hij was ruim 30 jaar voorzitter van Viejitos Autoclub.
Ik zat altijd aan de positieve kant. M'n vader is enorm positief.
'Werk hard, behandel mensen met respect.'
Ik zeg: 'Doe ik, pap.' 'Anders sla ik je in elkaar.'
Zo zit het. Zo is die gast, man.
En ook al is hij een van die positieve mensen...
ook hij heeft een verleden.
Maar ik weet nog dat we een van z'n oude maten tegenkwamen, Henry.
Henry begon over vroeger waar m'n moeder bij was. Het werd raar.
Dat doen maten soms. Daar moeten we mee stoppen.
Maar het was lang geleden.
We waren in het winkelcentrum. M'n hele familie was er.
Ik was nog een kind. M'n zus was er, zij was ook nog klein.
En m'n vader en m'n moeder, zij is de vrouw van m'n vader...
M'n vader kwam Henry tegen. Een mollig mannetje dat mank liep.
We hoorden z'n stem van ver weg.
'Hé, Lorenzo, maat.' M'n vader draaide zich om.
'Henry?' 'Hé, maat, ik zag je wel. Hoe is het?'
M'n vader zei: 'Goed.'
'Hé, weet je nog dat we naar TJ gingen? We waren helemaal naar de klote.'
M'n vader zei: 'Ja, maar dat was lang geleden.
Ik heb nu een gezin. Een vrouw, hier.'
'Weet je nog dat je zo naar de klote was dat je met die vrouw ging?
Ze had één been, maat. Eén been.'
M'n vader zei: 'Nee, Henry, dat was ik niet.'
'Jawel. Je zette de deur op een kier zodat we konden kijken.
Je had haar één goede poot omhoog. Het is je gelukt, maat.'
M'n vader zei: 'Verdomme, man.'
M'n moeder was rood, de rook kwam uit haar oren, zo boos was ze.
Een heel ongemakkelijk moment.
M'n zus en ik keken elkaar aan. Zo van: 'Pap met een 'jaina' met één been?'
Dat is best cool. 'One love'.
Ik heb ook een wannabe 'cholo'-fase gehad. Ik werkte met m'n vader op een ruilbeurs.
Hij wekte me op zaterdag om 4 uur 's nachts.
Dat wil je niet als kind. Het is nog donker buiten.
Maar je moest in de rij staan voor een goede plek.
En we verkochten legale planten.
Zo kwam ik aan m'n eerste Dickies-broek en witte T-shirt.
Ik wilde met m'n maten zijn en naar 'chola's' roepen.
Maar thuis zei m'n moeder: 'Dat doe je niet aan.'
M'n vader zei: 'Laat hem maar. Als je het doet, doe het dan goed.'
Hij maakte me om 05.30 uur wakker om m'n Dickies te persen.
En m'n witte T-shirt, in m'n broek. Ik hield het twee of drie maanden vol.
Maar ik werd gek op de verkeerde 'chola'.
Ik werd aangevallen op het toilet. Ik heb 12 nietjes in m'n hoofd.
Ik zei meteen: 'Ik denk dat ik artiest word.'
Ik ging terug naar Bugle Boy-jeans en cargoshorts.
Een deel van m'n familie geloofde in me, een klein deel.
Maar ik doe dit al heel lang. Al bijna 20 jaar.
Ja, bedankt.
Ik weet nog dat ik tien jaar bezig was.
Ik pakte op m'n 25e voor het eerst een microfoon.
Ik was 35, platzak en sliep bij een vriend op de bank.
Hij vroeg 200 dollar per maand, hij geloofde in me.
Ik heb niemand zwanger gemaakt, dus ik kon m'n dromen najagen...
en arme artiest zijn.
Dat vond m'n familie vreemd, want er is geen 35-jarige man...
in mijn familie, die geen kinderen heeft.
Het was ongemakkelijk, vooral voor m'n oma van vaderskant.
Ze was een echte, maar ze praatte veel.
Ze zat in de luie stoel en bleef maar lullen.
Ze kon niet verklaren waarom ik 35 was en geen kinderen had.
Dus vertelde ze de familie dat ik homo was.
Ik moest het uitleggen. 'Nee, oma, je kunt je terugtrekken en...'
Ze keek me verbijsterd aan.
Alsof ze de wetenschap ervan niet snapte.
Maar toen ik 36 was, ging het goed. Ik verdiende geld door tv, door tournees.
Ik kon rekeningen betalen. Ik kocht een huis in LA, waar ik ben geboren.
Snap je? Dat hoeft niet, hoor.
Ik heb maar één slaapkamer. Maar fuck it, hij is van mij.
En het zijn twee verdiepingen.
Dan zeg ik: 'Ik ben nu hier, maar misschien wil ik naar boven.'
Die optie is beschikbaar.
Maar ja, ik heb een grote familie. Veel neven en nichten.
Vader is Mexicaans, moeder inheems. We zijn vruchtbaar aan beide kanten.
M'n grootouders hebben ook veel kinderen, elk jaar zie ik nieuwe neven en nichten.
Vooral nadat ik op tv kwam. 'Hé, 'primo', we hebben altijd in je geloofd.
Kunnen we gratis kaartjes krijgen?' 'Hoe heet je?'
Ook cool als ze het bevestigen.
'Je bent m'n neef en je bent al 38, maar ik zie je voor het eerst.'
Maar velen van ons groeiden wel met elkaar op.
Maar statistisch gezien zijn we met veel, dus sommigen zullen dom zijn.
Ik heb een neef die behoorlijk dom is.
En hij heeft geen baan, dus dat is dubbelop.
Maar hij is de eerste die altijd begint over wereldkwesties en politiek en zo.
Dan zeggen wij: 'Rustig aan daarmee.
Daar mag je over praten als je een baan hebt.'
Maar de domme dingen kan ik wel aan.
De onwetendheid is een ander verhaal. Ik praat constant onzin tegen die idioot.
Hij maakt nog steeds homofobe opmerkingen.
'Je bent homo, hou je van lekker gek? Daar hou je van.'
'Nee, man. Wat doe je?
We zijn bij Target. Dat is vreemd gedrag. Mensen staren je aan.'
Maar hoe dom hij ook is, hij blijft m'n 'familia', m'n 'primo', m'n 'sangre'.
Dus ik probeer hem te helpen waar ik kan. Laatst nam ik hem mee uit lunchen.
Het was een dinsdag. Ik wist dat hij vrij zou zijn.
We rijden over straat. Hij zegt altijd domme dingen.
Ik ga lekker sushi met hem eten, misschien helpt dat zijn domme geest.
We zien twee kerels hand in hand lopen.
Niks bijzonders, maar hij zit op de bijrijdersstoel.
Hij ziet ze lopen.
En hij kijkt me aan en doet... En ik zeg: 'Waar komt dat vandaan?'
En hij zegt: 'Je weet wel.' 'Nee, ik weet het niet.'
'Omdat ze hand in hand lopen en op weg zijn naar hun homo-activiteiten.'
'Wat zijn homo-activiteiten?' 'Ze neuken elkaar vast.'
'Wacht, even voor de duidelijkheid. Je ziet die twee nu in je hoofd neuken?'
Ik zei: 'Jij bent de grootste homo in deze hele situatie.'
Het was triest. Ik zei: 'De enige seksuele activiteit is in jouw hoofd.
Dat is gestoord.'
Ze houden elkaars hand vast. Daar denken ze niet aan.
Ze denken vast: de avocado's zijn op. Wat kopen we voor Randall?
Randall is onze hond.
'Ze hebben andere activiteiten. Veel meer te doen dan neuken.'
Je zag hem erover nadenken: 'O, ja. Dat zal ook wel.'
Ja, ze moeten eten, alles. Het is gestoord, sukkel.
Want ik doe daar niet aan mee.
Laat ze zichzelf zijn. Ik had een oom van wie ik dacht dat hij homo was.
Ik zei: 'Kom gewoon uit de kast. De familie zal boos zijn...
maar veel van ons zullen je steunen.' Maar uiteindelijk trouwde hij.
Hij heeft drie kinderen. Dan kan hij nog wel homo zijn.
Het is hem gewoon gelukt.
Maar toen ik 11 of 12 was, waren er familiebarbecues in het weekend.
En hij had altijd voetbaltoernooien en droeg een iets te kort voetbalbroekje.
Maar z'n benen waren gespierd en gebruind. Hij huppelde altijd rond.
Hij had een Mexicaans matje.
Ik zei: 'Sta stil. Ik probeer je 'n bordje 'asada' te geven.'
Hoe is het, maat?
Hoi, Frankie. Ik kom ook uit LA. - Alles goed?
Waarom praat je zo als je wit bent?
Ben je Mexicano? Jij bent de 'güerito'.
Jeetje, dat is gestoord.
Bedankt voor je komst.
Bedankt, ik waardeer het.
De 'güerito's' zijn er. We hebben Canelo en zo.
Het is gestoord. Daarom flip ik.
Vaak ontmoet je hippies, en God zegene de hippies.
Ik had een relatie met een hippie. Maar vaak is hun huis een beetje vies.
Ze nemen graag wat aarde mee naar binnen.
Maar er hangt altijd een bordje in hun tuin...
of een sticker op hun raam: 'Red de aarde.'
Ruim jij je huis maar op. Dat is bizar, zo'n bordje.
Maar zolang we hier zijn, moeten we goed voor de aarde zorgen.
Dat is belangrijk. Niet egoïstisch zijn en denken dat wij de baas zijn.
De planeet is hier al miljarden jaren.
De dinosaurussen hebben ons al verslagen. Zij waren hier 165 miljoen jaar.
Wij zes miljoen.
Ik wil je niet teleurstellen, maar we houden het geen 159 miljoen jaar vol.
Dat vind ik bizar. De dinosaurussen, 165 miljoen jaar.
'Wij runnen deze shit.' En de T. rex was de OG.
'Ik ben de baas.' Maar met al die kracht...
kon hij nooit de kont van z'n vrouw slaan, of haar vastpakken, door die armpjes.
Zo'n grote lul en hij kan niet op haar kont slaan.
Daarom brult hij de hele tijd. Hij is pisnijdig, man.
Andere dino's roddelen.
Pterodactylussen in de boom. 'Moet je deze dwaas zien.
Hij kan niet eens op de kont slaan. Shit. Hij heeft ons gehoord. Wegwezen.'
Dat is echt gebeurd. Bizar, miljoenen jaren lang.
We weten nooit wat er gaat gebeuren.
Eind 2019 begon ik geld te sparen.
Ik dacht: het gaat eindelijk gebeuren. 2020 komt eraan.
Ik kocht m'n flat in februari 2020. Dit wordt eindelijk mijn jaar.
En toen, nee.
Dat was een klotejaar.
Ik zal het nooit vergeten.
Ik was op tournee met Craig Robinson aan de oostkust.
Ik was in Buffalo, New York.
Het was 10 of 11 maart, net voor de ellende.
We keken in de lobby naar het nieuws.
We deden gewoon ons ding. 'Hoezo, stopzetten? Is dit echt?'
We zaten op een van de laatste vluchten van New York naar LA.
Het boarden ging via een trap.
Paniek, maar we bereikten LA. De luchthaven werd al afgesloten.
Ik bel m'n familie. 'Ik ben terug. Ik ben er, ik kom eraan.
We slaan ons er wel doorheen.' En zij zeiden: 'Nee, je bent gek.
Je doet comedyshows en ontmoetingen...
geeft high fives op het vliegveld. 'Positieve vibes.''
Ze zeiden: 'Hou die positieve vibes in je appartement.
We weten niet wat dit is.' Ik dacht: oké.
Ik kan niet goed alleen zijn. Ik kan alleen wonen, maar dit moet erin.
'Hoe is het?' Energie van de mensen. En dan kan ik alleen slapen.
Maar toen de muren op me afkwamen, ging ik rare dingen denken.
Wat is de zin van het bestaan? We gaan toch dood. Die T. rex. Verdomme.
Maar toen dacht ik: misschien is er een lichtpuntje.
Misschien kan ik aan mezelf werken.
Dus ik begon met die shit. Theedrinken en zo. Nog nooit gedaan.
Ik dronk thee, las zelfhulpboeken...
wilde mezelf verbeteren, maar dat was snel klaar.
'Bekijk het maar, ik wil feesten.'
Dus ik deed wat velen van ons deden. Ik ging drinken.
Ik liet drank bezorgen en probeerde het tot 13.00 uur te redden. Happy hour.
Ik loop de trap op en af. Pak de leuning. 'Pandemie.'
Opeens waren m'n vrienden, familie en ik wetenschappers en artsen.
Wat een vreselijke tijd.
'Ik weet hoe het wordt overgedragen.' Hou je bek. Je weet helemaal niets.
Maar ik las een artikel...
Misschien heb je het gelezen. Het leek echt.
Het zag er medisch uit. Ze hadden een diagram en zeiden:
'Als je bent blootgesteld aan covid helpt cocaïne om het weg te halen.'
Het was echt. Met wetenschappelijke feiten.
Dus ik dacht: ik wil die shit niet krijgen.
Ik moet dit slim aanpakken.
Ik app een neef die goed kan rekenen. Hij verkoopt cocaïne.
Binnen een uur lag er een balletje in m'n bus.
Ik was voorzichtig. Met wegwerphandschoenen aan en zo.
Haalde het uit de bus, bracht het naar m'n keuken.
Verdeelde het in lijntjes. Masker omlaag.
'Dood de covid. Op internet staat 'blijf binnen'. Je bent een goed mens.'
In je eentje cocaïne gebruiken, is wel een rode vlag.
Het werd heel snel raar voor deze kleine. Ik probeerde echt de covid te doden.
Zweterig, shirt uit, als een gremlin. 'Die covid doet me niets. Blijf binnen.'
Ik hou m'n fles tequila vast als een baby.
Fuck, wat doe je, man?
Ik werd zo eenzaam. Dronken, high en eenzaam zijn, dat loopt nooit goed af.
En zoals ik al zei, ik doe dit al heel lang.
Ruim 20 jaar geleden begonnen we met YouTube-video's. Je moet ergens beginnen.
In het begin experimenteerden we.
Voor een van de video's moest ik een nepkont kopen.
Een afgietsel van een pornoster. Het zit in een doos.
Er zitten gaten in, maar wij kochten hem voor de humor.
Maar deze dingen kosten 400, 500 dollar. Dus ik ga hem niet weggooien.
Misschien gebruiken we hem voor een andere video.
Hij zat in een doos met dingen die ik niet wil weggooien...
die ik al 15 jaar elke keer meeverhuis.
Ik had hem ook nog in dit appartement.
Ik woon in Hollywood.
Sunset Boulevard was leeg, Hollywood Boulevard ook.
Net een film. Maar ik dacht: fuck, alle bars zijn dicht.
Ik was toen single. Nog steeds, maar...
Maar het was zwaar, man.
Ik had het zo moeilijk. Ik was zo eenzaam.
Ik lag in bed op de eerste verdieping, ik lag te woelen en te draaien...
Ik wilde welk meisje dan ook. Ik was zo eenzaam. Het deed pijn.
Maar toen dacht ik: ik heb die kont nog.
Hij ligt in de kast, in die doos.
Maar ik probeerde me ertegen te verzetten. Ik zei: 'Alsjeblieft, niet doen.'
Ik begon na te denken over mijn familie en zo...
M'n ouders hadden niets.
Ze hebben hard gewerkt en veel opgeofferd om mij kansen te geven.
Ze doelden denk ik niet op deze kans.
Maar op een gegeven moment is het huis wel een keer schoon.
Ik weet niet waarom ik dit heb gedaan.
Maar ik pakte hem en legde hem op een kussen...
om 'm aan mezelf te presenteren.
Ik werd zelfs een beetje onzeker. 'Moet ik eerst douchen?'
Dat ding ziet er goed uit.
En ik draai eromheen.
Velen van jullie hebben zoiets gezien. Alleen dit stuk, zonder benen en taille.
Het is net een boomstronk, maar dan met billen.
Ik werd gek van dat ding. Ik had alle tijd van de wereld.
Ik was net een breakdancer die op de juiste beat wacht. 'Is dit het?'
'Nee, dit kan niet. Je gaat dit niet doen.'
Maar ik deed het wel.
Een Mexicaans ventje dat high boven een kont hangt.
Sorry, niet zo agressief.
Het was meer slow motion, want ik was 92 procent verdrietig.
De toestand in m'n leven, de wereld, m'n daden op dat moment.
Ik was verdrietig.
Maar die 8% die overbleef, hield me net genoeg bezig.
Ik probeerde het goed te praten. 'Maak je niet druk.
Mensen doen dit. Daarom maken ze deze producten.
Ze kopen ze en doen dit. Het voelt goed, toch?
Ja, het voelt goed.'
Toen ik klaar was, voelde ik me raar.
Dat hoefde niet, het is het veiligste wat ik had kunnen doen.
Maar ik sprong dramatisch onder de dekens.
Toen ik wakker werd, hoopte ik dat het een nachtmerrie was.
Maar ik werd wakker en het licht scheen door de jaloezieën. Heel filmisch.
Zonnestralen op de billen die naar me opkijken.
'Hé, ik ben nu je meisje.' Wat krijgen we nou?
Dit is gestoord.
Ik dacht dat het snel voorbij zou zijn. Eén, twee maanden van wat dit ook is.
Maar de gouverneur zei langer, dus ik dacht: fuck.
De kont ging nooit meer terug in de kast, het werd een maatje.
Ik heb een groot bed, daar liet ik hem liggen.
'Heb je het koud? Wil je een deken?'
Het zijn vrouwelijke delen, maar ik noemde het Bruce...
om een maatje te hebben en niet gek te worden.
Het was net als Tom Hanks en z'n volleybal Wilson.
Alleen had ik billen. 'We komen er wel doorheen.'
En die dingen schoonmaken is vernederend, toch?
Sommigen van jullie weten het.
Het heeft de vorm van een hoefijzer.
Je moet het van de kont door de vagina spoelen.
Maar ik deed het niet in huis. Ik ben geen beest.
Ik deed het in de tuin.
De tuinslang in m'n kont, maar dan heel verdrietig.
Dan nam ik hem weer mee naar binnen. 'Een nieuw begin.'
Toen zeiden ze dat het nog een jaar zou duren. 'Wat?'
Ik moest iets nieuws kopen om te overleven.
Hij had 15 jaar in een kartonnen doos gelegen, dus hij was wat broos.
Dus ik dacht... Nu wordt het interessant.
Misschien herkennen jullie dit.
Ik ga naar de seksspeeltjes op Amazon, op zoek naar een andere partner.
Maar 90% van de spullen was uitverkocht.
Dus ik dacht: ik ben niet alleen. Ik voelde me verbonden met de wereld.
'We maken dit samen mee. Gestoord.'
Maar wat je nog wel kon kopen, was een thermosfles.
Een mooie. Zwart met een chromen randje. Net de thermosfles van een CEO.
Maar onder de dop zit een 'panocha', een vagina. 'O, shit.'
Kiekeboe.
Ik heb hem besteld tijdens de lockdown. Amazon heeft hem voor m'n deur gelegd.
Dus ik pak m'n wegwerphandschoenen. 'Gefeliciteerd.' Dat was m'n leven.
Ik was thuis, dronken, met een thermosfles en praatte tegen m'n billen.
'De wereld is gek, hè? We komen hier wel doorheen.'
En ik heb een enorm raam in de woonkamer.
Ik doe het gordijn dicht, want ik ben er klaar voor.
Ik was bijna bij het gordijn toen de buren langsliepen. Ik dacht: fuck.
Ik woon in een mooi gebouw. Ik heb witte buren, aardige mensen.
Ze brengen me eten. 'Freddy heeft extra gemaakt.'
Ik dacht: shit, betrapt.
Ik heb geen shirt aan. Ik sta stijf van de coke.
Ik hield de fles beschaamd vast.
Maar ze zwaaiden heel aardig. 'Kijk, Frankie drinkt koffie.'
Nee, ik ga dit ding neuken.
Er zit een vagina in.
Bedankt dat jullie me kwetsbaar lieten zijn.
Maar toen wist ik dat ik moest afkicken. Ik dacht: verdomme.
Iedereen kent dieptepunten, maar dat van mij bracht me tot hoogtepunten.
Dus ik dacht: ik heb al wat geld gespaard.
Ik ga in mezelf investeren. Ik ging naar een mooie plek in Utah.
Voor wie het niet weet: mormonen zijn de baas in Utah.
Ze mogen niet eens koffie of alcohol drinken.
Dus ze gebruiken drugs.
Nee, ze hielpen me nuchter te worden.
Ze hebben mooie faciliteiten, ze hebben zelfs paarden.
Ze hebben paardentherapie.
De paarden voelen je energie. 'Jij bent gestoord.'
'Hoe wist je dat, paardje? Verdomme.' Hij kent m'n hele leven.
Het is een trip, wetenschappelijk gezien.
Maar luister, ze hadden Family Week.
Dus ik nam m'n ouders mee.
En ze doen iets wat 'de ring van vuur' heet. Dit is gestoord.
Je zit knie aan knie met je partner of naasten.
Je kijkt naar elkaar en je knieën raken elkaar.
En er is een cirkel met andere families. Allemaal witte mensen, een dure plek.
Dus ik dacht: ik heb het gemaakt.
Maar het is heel emotioneel.
Nooit gedacht dat mijn ouders zoiets zouden doen, maar het moest.
Want ik had bijna alles verloren. Ik zou m'n leven verliezen.
Dus we denken: laten we dit verwerken. We gaan dit doen.
Dus we zitten daar, knie aan knie. De mensen staan om ons heen.
En de therapeut begint je te begeleiden. Ze zegt: 'Oké, laten we het doen.
Laten we over je problemen praten.'
Ik keek nerveus rond.
'Ik heb 'gordita's' geneukt.
Ik ben misbruikt door een familielid.
Ik neukte een nepkont en een thermosfles.'
Ze zei: 'Mijn hemel. Wat was dat? Wat zei je?'
Ik zei: 'Er zit een vagina in de thermosfles.'
Ze zei: 'Nee, dat andere.'
'Ik had die 'gordita's moeten bellen. Ik voel me schuldig.'
'Nee, dat andere.' 'Dat ik misbruikt ben door 'n familielid?'
Ze zei: 'Ja, dat. Laten we erover praten.'
Ik zei: 'Daar praat ik niet over. Laten we het over goede dingen hebben.'
Ze zei: 'Nee, het moet. Heb je er ooit met iemand over gepraat?'
Ik was een keer dronken en emotioneel.
Ik zei tegen een vriend: 'Ik ben misbruikt.
Dat heeft me verpest.' Hij zei: 'Hé, maat.
Praat niet over homodingen.'
Ik zei: 'Wat moet ik dan doen?' Hij zei: 'Je onderdrukt het.'
Ik zei: 'En dan?' 'In een hokje stoppen.'
'En dan, vriend?'
'Dan laat je het zich ontwikkelen tot een ziekte en sterf je als een man.
Niet praten over zulke dingen.' Ik zei: 'Oké. Sorry, maat.'
De therapeut vroeg: 'Weet je familie het?' Ik keek ze verstijfd aan.
Ze zei: 'Zeg het maar, ze zitten nu voor je. Zeg het ze nu.'
'Ik heb het ze verteld.
Een maand later nodigden ze hem gewoon uit voor de familiereünie.'
Ze vroeg: 'Hoe voelde je je daardoor?' Ik zei: 'Gekwetst. Verraden.
Maar ik weet waarom ze het deden.
Die idioot maakt geweldige carne asada.'
Ik huil, man. Mijn vader huilt. Hij kijkt me aan en zegt: 'Dat klopt.'
Maar dat maakt het niet goed.
Het spijt ons. Van man tot man, het spijt me.
M'n moeder zegt: 'Het zal niet meer gebeuren.' En we omhelsden elkaar.
Het was een van de moeilijkste en mooiste dingen die ik heb meegemaakt.
We knuffelden en huilden. Zelfs de witten huilden.
'Hoe konden die Mexicanen dit betalen?'
We veegden de tranen weg. Mijn vader veegde zijn tranen weg, prachtig.
We hebben dit overwonnen. Dan zegt m'n vader: 'Hé, maar 'mijo'.'
'Wat is er, pap?'
'Mag ik je iets vragen?'
'Ga je gang.'
'Stak je je lul echt in die thermosfles?'
Ik zei: 'Ja, pap. Echt, man.'
En hij zei: 'Jeetje, dat is gestoord.'
Ik ben Frankie Quiñones.
Ik hou van jullie.
Ondertiteld door: Laura Oplaat