Downloaded from YTS.MX
Κυρίες και κύριοι, υποδεχτείτε στη σκηνή
Official YIFY movies site: YTS.MX
τον Φράνκι Κινιόνες!
Φαντάζεστε να έκανα μόνο αυτό;
Μη χειροκροτάτε. Θα ήταν μαλακία εκ μέρους μου.
Δεν θα ακούγατε αστεία, απλώς...
"Πώς ήταν το σόου;"
"Δεν ξέρω. Ο τυπάκος έκανε κάτι τέτοια...
κι 'Ευχαριστώ, γεια σας'".
Ωραίο το μπίτμποξ.
Έτσι, στο άκυρο.
Ως κωμικός, όμως,
στη δουλειά μου μπορώ να κάνω μπίτμποξ.
Δεν το κάνεις αν είσαι γιατρός.
Δεν λες...
"Βγήκατε...
θετικός... στην...
στην..."
"Στην ποια, μεγάλε;"
"Στην... υψηλή... χοληστερίνη". "Έλεος, ρε μεγάλε.
Με τρόμαξες, γιατρέ, αλλά το μπίτμποξ σου τα σπάει".
Χαίρομαι που είμαι εδώ, στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.
Ναι.
Εισπράττω την αγάπη σας χρόνια. Χαίρομαι που η μαγνητοσκόπηση γίνεται εδώ.
Ναι.
Είναι πολύ ευγενικοί οι άνθρωποι εδώ.
Σε χαιρετάνε στον δρόμο.
Σκέφτομαι "Τι σκατά;"
"Σ' εμένα μιλάτε;" "Ναι, γεια". "Σκατά. Γεια σας, τι κάνετε;"
Ακόμα και κάτι λευκοί μαντραχαλάδες που νομίζεις ότι λίγο πριν έκοβαν ξύλα.
Αγχώνομαι, γιατί είμαι μικροκαμωμένος. Είμαι χαμηλά.
Δεν με βλέπουν πάντα. Πέφτουν πάνω μου,
και τρομάζω. "Σκατά".
Αλλά είναι ευγενικοί. "Συγγνώμη, φιλαράκο.
Φταίνε οι μύες, δεν βλέπω πού πάω. Πέφτω όπου βρω.
Όλα καλά;" Ναι, αυτό συμβαίνει.
Χαίρομαι να βλέπω μαντραχαλάδες να χαμογελάνε. Στα σόου,
μου 'ρχονται συχνά κάτι βαρύμαγκες.
Κάθονται μπροστά μπροστά.
Σαν αυτόν εδώ τον τύπο.
- Πώς σε λένε; - Φρεντ.
Φρεντ. Αμάν, Φρεντ. Όχι, εντάξει.
Να 'σαι καλά που χαμογελάς.
Άλλοι βαρύμαγκες σαν τον Φρεντ εδώ μπροστά
είναι σ' όλο το σόου έτσι...
Αν είμαι τυχερός, μπορεί να κάνουν κάνα τέτοιο...
Εγώ είμαι σε φάση "Βήχας ήταν αυτό ή γέλιο;"
Αλλά μετά το σόου, λένε "Ρε μαλάκα,
έχεις πολλή πλάκα. Το ξέρεις;
Να βγούμε μια φωτογραφία;
Αν αγγίξεις τη δικιά μου, σε σκότωσα, όμως έχεις πλάκα.
Πολλή πλάκα".
Δεν σε είδα να γελάς ούτε μία φορά, αλλά...
Χαίρομαι που το απόλαυσες από μέσα σου.
Είναι επιστημονικά ενδιαφέρον να πετύχεις κάτι τέτοιο.
"Διασκεδάζω με την ψυχή μου.
Έχει πολλή πλάκα".
Έλεος.
Είναι αντικείμενο προς μελέτη.
Γνώρισα διάφορους ανθρώπους μεγαλώνοντας.
Κυρίως Μεξικανούς.
Υπάρχουν πολλοί τύποι Μεξικανών. Ισχύει.
Το ανακάλυψα ταξιδεύοντας. "Σκατά, δεν είμαστε όλοι ίδιοι".
Αλλά οι Μεξικανοί του κύκλου μου... Κάναμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.
Αν ένας Μεξικανός από τη γειτονιά ή την οικογένεια σε ρωτούσε κάτι
και του απαντούσες,
η ανταπόκριση ήταν κάθε φορά η ίδια.
"Ε, ρε τρέλα". Ορίστε;
Με ρωτάει ο ξάδερφός μου "Ξάδερφε".
Του λέω "Τι τρέχει;" Μου λέει "Πώς ήρθες εδώ;"
"Με το αμάξι".
Λέει "Ε, ρε τρέλα".
Όχι, ρε φίλε, όχι. Πού την είδες την τρέλα;
Δισεκατομμύρια άνθρωποι οδηγούν αμάξι
σε όλον τον πλανήτη, οπότε... Μάλλον το θεωρείς τρέλα εσύ αυτό.
Τι ωραία ενέργεια που εκπέμπει μια υγιής λευκή όταν γελάει!
Θυμίζει γιορτές, αφθονία. Απίστευτο.
Σας ευχαριστώ γι' αυτήν την ενέργεια.
Σοβαρά τώρα, όταν με πιάνει κατάθλιψη ή αφραγκία,
πάω για ένα μπραντς μόνος μου κάπου ωραία,
μόνο γι' αυτό το γέλιο, για να βρω ένα κίνητρο.
"Δεν έχω χρέη".
Ευχαριστώ, ρε γαμώτο. Συγχαρητήρια.
Τι ζωή κι αυτή.
Φταίει που κάνουν καλή διατροφή από γεννησιμιού τους.
Η υγεία ακούγεται στο γέλιο.
"Ας πάρουμε άλλη μία μιμόζα.
Είσαι μεγάλη πουτάνα. Σ' αγαπώ".
Ζωάρα, γαμώτο. Δεν υπάρχει.
Γουστάρω τις λευκές.
Είχα σχέση με λευκή σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Ναι, ήταν χίπισσα, μεγάλε.
Κρατάμε επαφή. Πολύ κουλ άτομο.
Πίναμε μαζί μπάφους, συζητούσαμε ωραία.
Τη γνώρισα σε βραδιά ανοιχτού μικροφώνου. Πάνε χρόνια.
Θα δοκίμαζα κάτι αστεία,
και τελικά δεν ήταν βραδιά κωμωδίας,
αλλά έκανες ό,τι ήθελες: κωμωδία,
μουσική ή "προφορική ποίηση".
Σηκώθηκε κι έκανε τέτοιες μαλακίες.
Ανέβηκε στη σκηνή με τους κρυστάλλους και τα ενεργειακά της.
Μετά συστήθηκε.
Μας έπιασε απροετοίμαστους.
Λέει "Είμαι η Σαν Ντάιαμοντ". "Τη γαμήσαμε.
Η Σαν Ντάιαμοντ ανέβηκε και θα μιλήσει στα σοβαρά".
Και δεν έχασε χρόνο.
Μπήκε αμέσως στο ψητό. Αρχίζει "Διαγαλαξιακές αναμνήσεις.
Κινούμαι στους αιώνιους γαλαξίες.
Αλλά όχι, παρεκκλίνω.
Και... Αμάν! Θεέ μου, τι είναι αυτό;
Βρίσκομαι σε σίφουνα.
Αλλά είμαι στο κέντρο, κι όλα είναι ήρεμα. Σταγόνες βροχής
στάζουν στην παλάμη μου κι από κει στην ψυχή μου.
Και... Αμάν! Θεέ μου, τι είναι αυτό;
Τι είναι αυτό, παιδιά;
Ένα πέταλο ηλίανθου που πέφτει απαλά στην ομίχλη.
Και πού πέφτει; Πάνω στο πόδι μου.
Κι έτσι, το κλοτσάω πίσω στην ψυχή μου.
Επικρατώ.
Σαγηνεύω. Σαν Ντάιαμοντ".
Και λέω "Τι σκατά ήταν αυτό;"
Ειλικρινά, ένιωσα άσχημα. Αλήθεια.
Γιατί δεν είχα ιδέα τι ήθελε να πει. Τι;
Αλλά με γοήτευσε.
Τι είναι αυτό, ρε γαμώτο; Γουστάρω.
Κάτι διαφορετικό.
Όμως, το βράδυ που τη γνώρισα, ένιωσα ευγνώμων.
Γιατί, εκείνο το βράδυ, μου έμαθε κάτι.
Ότι δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις κάτι
για να κάνεις σεξ μαζί του.
Επικεντρώσου απλώς στη θετική ενέργεια.
Πες "Ευχαριστώ, γλύκα".
Είναι ωραία η επαφή.
Μια άλλη δούλευε σε ζωολογικό κήπο.
Αλήθεια. Ήταν το κάτι άλλο. Μπαίνω στην εφαρμογή.
Βάζω ακτίνα όσο πάει. Ξέρετε τώρα.
Τσεκάρω όλα τα ενδιαφέροντα. Ναι, μ' αρέσουν όλα.
Ήμουν σε φάση απελπισίας.
Ταίριαξα με μία από τη Σάντα Μπάρμπαρα.
Δούλευε στον ζωολογικό.
Ερχόταν στο ΛΑ για να τη βρει μαζί μου. Δύο έως τέσσερις ώρες οδήγηση.
Αυτό με τιμούσε. Γελούσαμε πολύ.
Αγαπούσε πολύ τα ζώα. Ωραία ήταν.
Και το σεξ απέκτησε ενδιαφέρον,
γιατί με τέσταρε στους ήχους των ζώων.
Ήθελε να μάθω καλά τα ζώα.
Είχε την τεχνική της, και μου φαινόταν περίεργο,
γιατί ήταν φρέσκια η σχέση.
Προσπαθώ να κάνω μια δουλειά. Παίρνω τις ανάσες μου.
Και μου λέει "Έτοιμος;"
"Έτοιμος για τι πράγμα, γλύκα; Το κάνουμε ήδη".
"Όχι, μωρό μου, εννοώ για το κουίζ". "Σωστά, το κουίζ".
Κι αρχίζει αυτά...
"Γαμώτο, δεν ξέρω. Kοκκινολαίμης;"
Μετά ανέβαζε το επίπεδο. Αυτό με χάζευε.
Άρχιζε αυτά...
"Γαμώτο, εξωτικό μου ακούγεται. Μακάο της Τασμανίας;"
Μετά έκανε αυτό...
"Τι σκατά, γάιδαρος είναι;"
"Όχι, βρε χαζούλη, εγώ κάνω έτσι". "Γαμώτο.
Τι ενδιαφέρον πλάσμα". Ξέρετε...
Ήταν φοβερό να την ακούς να κάνει έτσι εκείνη την ώρα.
Πάντα είχαμε μία στην παρέα
που μονίμως διαλαλούσε πόσο λιώμα θα γίνει.
"Θα γίνω λιώμα απόψε.
Έχω την νταντά ως τη Δευτέρα". Τρεις μέρες, μωρή;
Έχεις παιδιά. Μια τρέλα, ρε φίλε.
Έπρεπε πάντα να τη βγάλεις σηκωτή από το κλαμπ.
Ή από το μπαρ.
Συνήθως ήταν κάποια ξαδέρφη μου.
Πολλές ξαδέλφες μου είναι λίγο πιο εύσωμες.
Κανένα πρόβλημα, αλλά ξεφαντώνουν.
Μέχρι τελικής πτώσεως.
Ανάβουν τα φώτα, αυτές με τα τακούνια στο χέρι,
οι πατούσες τους έχουν γίνει μαύρες.
Τους πιάνουν τα συναισθηματικά τους. "Είμαι λιώμα. Είμαστε οικογένεια.
Κουβάλησέ με".
"Μα είσαι πολύ βαριά".
Είναι παράλογο. Είμαι μικροκαμωμένος.
Θα πάθω τίποτα.
Μ' αρέσουν οι γκορδίτας, δεν έχω κανένα θέμα μαζί τους.
Οι λευκοί τώρα λένε "Οχ, άρχισε τα μεξικάνικα".
Όχι, πλάκα κάνω.
- Εσύ, δικέ μου. Πώς σε λένε; - Μάρκο.
Μάρκο; Πήγες πρώτα να το πεις με προφορά; "Μαρκ-οχ".
Ξέρεις τι θα πει χάινα;
Χάινα; Ναι, η κυρία.
Ναι, σωστά. Ναι, ρε! Πρόσεξε, Μάρκο.
Για όσους δεν ξέρουν, χάινα είναι η κοπέλα.
Γκορδίτα είναι μια πιο εύσωμη χάινα.
Κανένα πρόβλημα.
Τόρτα σημαίνει "σάντουιτς",
αλλά στην αργκό λέμε έτσι τη χάινα που είναι εύσωμη όπως η γκορδίτα
αλλά πολύ πιο επιθετική. Με πιάνετε;
Έρχονται καταπάνω σου σαν επαγγελματίες φούλμπακ.
Σε φάση "Πάμε να ξεδώσουμε". "Αμάν".
Αυτή η ενέργειά τους είναι απίστευτη.
Παλιότερα, όταν έπινα λίγο παραπάνω,
ήμουν στο μπαρ και μιλούσα με μια γκορδίτα, πολύ κουλ.
Γελούσαμε, περνούσαμε καλά,
και μου λέει "Φράνκι, τι ντροπή.
Έχυσα ποτό πάνω μου". Της λέω "Κι εγώ".
Για να έχουμε κάτι κοινό.
Συνεχίζει "Φράνκι, όταν κλείσει το μπαρ, πάμε να αράξουμε".
Λέω "Γαμάτα, είμαι μέσα".
Της λέω ότι μένω με έναν ξάδερφο, αλλά όχι στο ίδιο δωμάτιο, μη φρικάρεις.
Μου λέει "Εντάξει, αλλά πάμε κι απ' το 7-Eleven".
Της λέω "Έχω προφυλακτικά στο σπίτι. Ό,τι χρειαζόμαστε για υγεία και ασφάλεια".
Λέει "Όχι, δεν εννοώ αυτό. Πεινάω".
Εγώ είμαι σε φάση...
Κι έτσι, με έβαλε στον κόσμο της.
Γιατί εκείνη την ώρα είναι όλα φρέσκα.
Στα 7-Eleven, στις 2:30-3:00 το πρωί. Πήγαμε.
Είχε ένα μπρελοκάκι, την κάρτα.
Ήταν μέλος στα 7-Eleven, δικέ μου.
"Ισχύει σε όλη τη χώρα;"
Μου λέει "Ναι, ισχύει παντού". Λέω "Σώπα!
Πάμε κάπου, τότε".
Πήγαμε σε ένα 7-Eleven, μας έκαναν έκπτωση.
Πήραμε πίτσα, φτερούγες κοτόπουλου και γρανίτα.
Γυρίσαμε στο σπίτι και ήταν μια χαρά.
Μ' έκανε να γελάω.
Είχε όμορφο χαμόγελο, ήταν λίγο εύσωμη,
αλλά είχε ωραία κίνηση και...
Μετά, όμως, έβαλε πιο αργή μουσική.
Σαν να υποννοούσε ότι ήθελε να κάνουμε κάτι σεξουαλικό,
κι εγώ ήμουν κάπως...
Και αγχώθηκα λίγο.
Μετά, όμως... Είναι αληθινή ιστορία. Πήρε μια φτερούγα,
και όπως είπα, ήταν φρέσκες, που σημαίνει ότι ακόμα άχνιζαν.
Τη λίκνιζε πέρα δώθε. Εγώ ακολουθούσα τους αχνούς.
Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, κι είμαι σε φάση "Οχ".
Μου λέει "Έλα δω τώρα".
Εγώ σε φάση "Τι σκατά;"
Συνεχίζει να με κοιτάει και λέει
"Μην κάνεις σαν νιάνιαρο κι έλα δω". "Ε, ρε γαμώτο..."
Οπότε, έκανα κίνηση...
Γιατί δεν είμαι νιάνιαρο. Ξέρετε.
Λέει "Δάγκασε".
Δαγκάνω, και η φτερούγα είναι καλή.
Λέω "Βρε τα 7-Eleven". Ήταν καλή.
Αλλά μετά μου έσπρωξε το κεφάλι πιο μέσα,
κι ήμουν σε φάση...
Και μετά αρχίσαμε να τσιλημπουρδίζουμε γύρω από το κόκαλο.
Γύρω από το κρέας.
Σαν τη Λαίδη και τον Αλήτη, αλλά με φτερούγες κοτόπουλου.
Ναι. Τώρα ξεκινάει το γλέντι.
Αγόρι μου.
Μετά τη φτερούγα, με πέταξε στο κρεβάτι.
Έκανε κάπως έτσι. Λέω "Που να πάρει".
Και μετά με καβάλησε. Ήμουν ανυπεράσπιστος.
Μετά αγχώθηκα λίγο, γιατί είμαι μικρόσωμος
κι εκείνη πιο εύσωμη.
Αλλά μετά ένιωσα μια ζεστασιά.
Αισθανόμουν σαν να με αγκάλιαζαν από παντού.
Ήμουν σε φάση που το χρειαζόμουν.
Ευχαρίστησα τον Θεό για την ψυχή και το πνεύμα μου.
Ήμουν σαν λουκάνικο σε χοτ ντογκ, αλλά πανευτυχής.
Ανοίγει την πόρτα ο ξάδερφος.
"Γεια σου, ξάδερφε". "Τι λέει;"
"Δεν σε βλέπω", μου κάνει.
"Μην αγχώνεσαι. Εδώ κάτω είμαι, αλλά αναπνέω.
Καλά περνάω".
Έκλεισε την πόρτα, συνεχίσαμε τη βραδιά μας.
Πασαλειφτήκαμε με γρανίτα, μια χαρά.
Κανένα πρόβλημα. Δεν είναι κακό. Δύο ελεύθεροι άνθρωποι ήρθαν κοντά.
Δεν είναι καλό να κρίνεις τους άλλους.
Εγώ δεν θα την έκρινα. Ελπίζω ούτε αυτή εμένα.
Ίσως να πήρε τις φίλες της το πρωί. "Έλα, πηδήχτηκα με έναν ζουμπά χθες".
Μπορείς να περνάς καλά.
Βάζε σωστές προτεραιότητες και κάνε δουλίτσα.
Οι γονείς μου μου το έμαθαν αυτό. Τους αγαπώ τους γονείς μου.
Είμαστε πολύ δεμένοι.
Ήταν νέοι όταν με έκαναν, και τώρα είμαστε φιλαράκια.
Πάντα είχαν θετική ενέργεια στο σπίτι, ό,τι και να γινόταν.
Ήταν θετικοί. "Φράνκι, θετική ενέργεια, αγόρι μου".
"Εντάξει, μαμά, έγινε".
Πάλι με έσπαγαν στο ξύλο,
αλλά "Θετική ενέργεια, μπάσταρδο".
Να ζεις με ευγνωμοσύνη.
Αυτή κι αν ήταν θετική ενέργεια.
Ξεσκίζονταν στη δουλειά.
Θυσιάζονταν για τα παιδιά τους.
Ένα πρόβλημα ήταν οι λογαριασμοί.
Μας έκοβαν συχνά το νερό και το ρεύμα στο σπίτι όταν ήμουν μικρός.
Αλλά ο μπαμπάς μου ήταν μαθητευόμενος ξυλουργός
κι επινόησε μια πατέντα για το νερό,
κι όταν ο δήμος μάς το έκοβε,
πήγαινε και το ξανάνοιγε.
"Κάντε γρήγορα ντους", και το έκλεινε.
Πηγαίναμε εκκλησία σε φάση "Είμαστε καλοί άνθρωποι".
Πριν μας κόψουν το ρεύμα, η μαμά ήταν έτοιμη.
Το περιμένεις. Σου στέλνουν ειδοποίηση.
Είχε ένα παλιό κασετόφωνο με κάτι χοντρές μπαταρίες.
Το έφερνε στο σαλόνι, άναβε μερικά κεριά
και χορεύαμε με την αδερφή μου.
Προσποιούμασταν ότι κάναμε κάμπινγκ.
Η μαμά έλεγε "Είσαι ο μικρούλης μου Μεγαλοπόδαρος".
Βλέπετε πόσο μεγάλη δύναμη έχει η μουσική;
Έχει δύναμη. Ναι.
Και η χειρότερη μέρα της ζωής σου να είναι και να λες "Γαμώτο, όλα μού πάνε σκατά",
περνάει ξαφνικά ένα αμάξι κι ακούς το τραγούδι σου,
και λες "Όλα καλά θα πάνε, γάμα το.
Αφού έχω ακόμα τα πόδια μου".
Οι γονείς μου ακόμα ακούνε τραγούδια στο σπίτι.
Ακούνε μουσική. Ακούνε τα πάντα: σάλσα,
ραντσέρας, μαριάτσι, κούμπια, τα πάντα.
Παλιά κομμάτια, μέχρι και ροκ, αλλά λατρεύουν την παλιά καλή φανκ.
Γουστάρουν.
Ναι, πήγαν και στην κηδεία του Ρικ Τζέιμς.
Την αδελφή μου τη λένε Τίνα Μαρί. Αυτοί είμαστε.
Είχαν τρία τσιουάουα που τα έλεγαν Ερθ, Γουίντ και Φάιρ. Σοβαρά!
"Εντάξει, το καταλάβαμε. Σας αρέσουν".
Ήταν ωραία, όμως. Είχαν θετική ενέργεια,
και τα πηγαίναμε όλο και καλύτερα.
Πήγαμε από δυάρι σε μονοκατοικία στα προάστια.
Ουάου! Έμεναν λευκοί εκεί.
Θυμάμαι όταν απέκτησα τα πρώτα μου ρόλερ.
Πήρα πρώτος, κι έχω πολλά ξαδέλφια.
Ήμουν ο πρώτος που είχε πάρει ρόλερ και πήγαινα και τους τα έδειχνα.
Δεν θύμωναν.
Έλεγαν "Για εμάς το κάνει".
Αλλά η μαμά μου άρχισε να ζηλεύει τη ζωή που μας παρείχαν με τον μπαμπά,
και είναι κάψιμο να βλέπεις τον γονιό σου να σε ζηλεύει,
γιατί η μαμά μου μεγάλωσε πολύ φτωχικά.
Με έβλεπε, λοιπόν, με τα ρόλερ κι έκανε κάτι τέτοια.
Πάω να την κάνω, μου λέει "Να σου πω" και γυρνάω.
Μου λέει "Έκανες κι έναν λευκό φίλο στη γειτονιά, ε;"
"Ναι, μαμά, είναι καλό παιδί. Ευγενικό".
"Πήρες και τα ρόλερ σου. Κοίτα να δεις".
Εγώ λέω "Ναι, εσύ κι ο μπαμπάς μού τα πήρατε".
Μου λέει "Έλα δω", την πλησιάζω.
Λέει "Μην ξεχνάς από πού στον διάολο ξεκίνησες, ναι;"
"Ναι, μαμά, σ' αγαπώ". "Κι εγώ".
Κι είμαι σε φάση "Σκατά, τι κουλό ήταν αυτό;"
Έτσι έχουν τα πράγματα. Πάντα με κρατάει προσγειωμένο.
Όμως, αν και είχαμε καλή ζωή, περάσαμε και δυσκολίες.
Πολλά παιδιά τραβάνε ζόρια.
Τράβηξα κι εγώ ζόρια, και θες να ξεφύγεις.
Ψάχνεις τρόπους, και δεν είχαμε λεφτά για να πάμε στο Άσπεν, οπότε...
Άρχισα να υποδύομαι χαρακτήρες.
Γινόμουν κάποιος άλλος για να ξεφύγω, σε φάση "Τώρα είμαι αυτός".
Έβρισκα ό,τι μπορούσα.
Βρήκα ένα παλιό μπεκ του μπαμπά μου.
Το έκανα μικρόφωνο. Έδινα παραστάσεις.
Έκανα μιμήσεις: "Είμαι η μικρή μεξικανική εκδοχή του Τζέιμς Μπράουν".
Πετούσα κάτι "Όραλε".
Συνέχισα να αναπτύσσω τους χαρακτήρες μου.
Κάποιους τους ξέρετε, ο βασικός είναι ο Κρίπερ.
Το αγόρι μου, ναι.
Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ένας τσόλο γυμναστής.
Η γυμναστική του λέγεται CholoFit.
Πολύ αποτελεσματική.
Έπαιρνα έμπνευση από κοντινά μου άτομα, και ο Κρίπερ προέκυψε από τον μπαμπά μου.
Ήταν τσόλο της παλιάς σχολής. Παντελόνι με τσάκιση,
σταράκια, άσπρο μπλουζάκι ή καρό πουκάμισο.
Πάντα με τη χτένα και την πομάδα... "Δικέ μου".
Οδηγούσε χαμηλωμένο αμάξι.
Είχε ένα Impala του '65 με τιμόνι αλυσίδα.
Δεν ήταν υδραυλικό, οπότε έκανε γερούς πήχεις.
Μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος.
Με βάφτισε ο καλύτερός του φίλος, ο νονός μου.
Τριάντα χρόνια πρόεδρος του Viejitos Car Club.
Βρισκόμουν στη θετική πλευρά.
Ο μπαμπάς μου είναι πολύ θετικός άνθρωπος.
"Γιε μου, να δουλεύεις σκληρά και να σέβεσαι".
"Ναι, μπαμπά". "Αλλιώς θα σε σπάσω στο ξύλο". "Ναι".
Έτσι πάει. Τέτοιος τύπος είναι.
Και παρόλο που είναι τόσο θετικός άνθρωπος,
έχει κι αυτός το παρελθόν του.
Θυμάμαι μια φορά που πετύχαμε έναν παλιό του φίλο, τον Χένρι.
Θυμήθηκε διάφορα μπροστά στη μαμά μου.
Η κατάσταση ξέφυγε γρήγορα.
Τα κάνουμε κάτι τέτοια πού και πού. Δεν πρέπει.
Αλλά έχει περάσει καιρός.
Ήμασταν στο εμπορικό κέντρο, όλη η οικογένειά μου ήταν εκεί.
Κι εγώ ήμουν μικρός.
Ήταν κι η αδερφή μου, κι αυτή μικρή,
κι ο μπαμπάς μου, και η μαμά μου, που ήταν η γυναίκα του μπαμπά...
Ναι.
Ο μπαμπάς πετυχαίνει τον Χένρι,
έναν παχουλό τυπάκο που κούτσαινε.
Τον ακούμε από μακριά. "Φίλε!
Λορέντζο, γεια σου, μεγάλε". Γυρνάει ο μπαμπάς.
"Χένρι;" "Έλα, ρε μεγάλε, το ήξερα ότι ήσουν εσύ. Τι κάνεις;"
Ο μπαμπάς λέει "Καλά".
"Μεγάλε, θυμάσαι τότε που πήγαμε στην Τιχουάνα;
Είχαμε γίνει λιώμα".
Ο μπαμπάς μου λέει "Ναι, Χένρι, πάει καιρός, όμως.
Τώρα έχω οικογένεια, έχω γυναίκα, είναι εδώ".
"Μεγάλε, ήσουν τόσο λιώμα που το 'κανες με εκείνη την τύπισσα.
Είχε ένα πόδι, φίλε. Θυμάσαι; Ένα πόδι".
Ο μπαμπάς μου του κάνει "Χένρι, δεν ήμουν εγώ!"
"Όχι, εσύ ήσουν! Θυμάσαι που άφησες την πόρτα μισάνοιχτη για να βλέπουμε;
Την είχες με το καλό της πόδι ψηλά. Έκανες δουλίτσα, μεγάλε".
Ο μπαμπάς σε φάση "Μας γάμησες!"
Η μαμά έχει κοκκινίσει, βγάζει καπνούς απ' τα αυτιά, έξαλλη.
Ήταν πολύ αμήχανη στιγμή,
αλλά με την αδερφή μου κοιταζόμασταν.
Ο μπαμπάς με μια κουτσή χάινα; Και γαμώ...
Πολύ κουλ. Όλοι έχουν δικαίωμα στον έρωτα.
Πέρασα τη φάση που ήθελα να γίνω τσόλο,
γιατί δούλευα σ' ένα παζάρι με τον μπαμπά μου.
Με ξυπνούσε στις 4 το πρωί τα Σάββατα.
Δεν αρέσει αυτό στα παιδιά. Είναι ακόμα σκοτάδι έξω.
Αλλά έπρεπε να περιμένεις στην ουρά για να πιάσεις καλή θέση.
Πουλούσαμε φυτά. Απ' τα νόμιμα.
Πήρα το πρώτο μου παντελόνι με τσάκιση, άσπρη μπλούζα.
Ήθελα να αράζω με τους κολλητούς και να μιλάω στα κορίτσια.
Πάω σπίτι, κι η μαμά λέει "Δεν θα τα βάλεις αυτά".
Ο μπαμπάς λέει "Όχι, άσ' τον.
Αφού θες, θα το κάνεις σωστά".
Με ξύπνησε ο χαζός στις 5:30 το πρωί.
Μ' έβαλε να σιδερώσω την τσάκιση, το μπλουζάκι, το έβαλα από μέσα.
Δύο με τρεις μήνες άντεξα. Καταλαβαίνετε;
Τελικά, τα έριξα σε λάθος κορίτσι και μου την έπεσαν στις τουαλέτες.
Δικέ μου, έκανα 12 ράμματα στο κεφάλι.
Κι αμέσως είπα "Ας γίνω καλλιτέχνης καλύτερα".
Το γύρισα πάλι στα τζιν, τα κάργκο σορτσάκια και τέτοια.
Κάποια μέλη της οικογένειας πίστεψαν σ' εμένα, όχι πολλά.
Αλλά κάνω αυτήν τη δουλειά πολύ καιρό, σχεδόν 20 χρόνια τώρα.
Ναι, σας ευχαριστώ.
Δούλευα δέκα χρόνια τότε, θυμάμαι.
Πρωτοέπιασα μικρόφωνο στα 25, οπότε δέκα χρόνια μετά.
Είμαι 35, άφραγκος, κοιμάμαι στον καναπέ ενός φίλου.
Με χρεώνει 200$ τον μήνα γιατί πιστεύει σ' εμένα.
Αλλά δεν γκάστρωσα καμία, οπότε κυνήγησα το όνειρό μου
κι έγινα άπορος καλλιτέχνης.
Αυτό φαινόταν λίγο παράξενο, γιατί δεν έχουμε άλλο 35άρη
στην οικογένεια που να μην έχει παιδιά.
Ήταν άβολο, ειδικά για τη μαμά του μπαμπά μου.
Θεός σχωρέσ' την.
Ήταν φοβερή, αλλά όλη μέρα παπαρολογούσε.
Kαθόταν στην πολυθρόνα κι έκραζε ολημερίς.
Δεν είχε άλλη εξήγηση για το ότι ήμουν 35 και άτεκνος,
οπότε έλεγε στους συγγενείς ότι είμαι γκέι.
Έτσι, χρειάστηκε να της εξηγήσω. Της είπα "Όχι, γιαγιά, αμπουελίτα,
μπορείς και να τραβιέσαι, ξέρεις".
Με κοίταξε σαστισμένη, σε φάση "Κε;".
Δεν καταλάβαινε πώς λειτουργεί το πράγμα.
"Τι;"
Αλλά ευτυχώς, δόξα τω Θεώ, στα 36 μου,
έγινε το μπαμ. Έβγαζα λεφτά από την τηλεόραση, τα σόου.
Πλήρωνα τους λογαριασμούς. Αγόρασα σπίτι στο ΛΑ, τη γενέτειρά μου.
Δεν χρειάζεται να χειροκροτάτε. Ναι.
Ένα δυάρι είναι.
Αλλά δεν γαμιέται, είναι δικό μου.
Και είναι και μεζονέτα.
Του τύπου "Τώρα είμαι κάτω,
αλλά μπορώ να ανέβω και πάνω".
Υπάρχει κι αυτή η επιλογή.
Αλλά έχω μεγάλη οικογένεια, πολλά ξαδέλφια.
Πολλούς πρίμος.
Ο μπαμπάς Μεξικανός, η μαμά ιθαγενής,
οπότε είμαστε καρπεροί απ' όλες τις πλευρές.
Οι παππούδες μου έχουν μπόλικα παιδιά,
οπότε γνωρίζω νέα ξαδέλφια κάθε χρόνο.
Ειδικά μετά την επιτυχία στην τηλεόραση.
"Πάντα πιστεύαμε σ' εσένα. Δίνεις δωρεάν εισιτήρια;"
Κι εγώ είμαι σε φάση "Πώς σε λένε εσένα;"
Αλλά είναι ωραία αν το αποδείξουν.
"Γαμώτο, είμαστε όντως ξαδέρφια, είσαι 38, και πρώτη φορά σε συναντάω".
Γουστάρω, όμως, και με πολλούς μεγαλώσαμε μαζί.
Μα, στατιστικά μιλώντας, είμαστε πολλοί, οπότε υπάρχουν και μερικοί χαζοί.
Έχω έναν ξάδερφο πολύ χαζό.
Και είναι και άνεργος, οπότε άσ' τα.
Διπλό το κακό.
Αλλά είναι ο πρώτος από όλους μας που πιάνει κουβέντα
για παγκόσμια θέματα, πολιτική κι άλλες τέτοιες μαλακίες.
Κι εμείς πρέπει να του λέμε "Μεγάλε, χαλάρωσε.
Αν δεν έχεις δουλειά, μη μιλάς γι' αυτά".
"Τι;"
Όμως τη χαζομάρα μπορώ να την ανεχτώ.
Αλλά η άγνοια είναι τελείως άλλο πράγμα.
Συνεχώς τον κράζω.
Ακόμα κάνει κάτι παρωχημένα ομοφοβικά σχόλια.
"Είσαι αδερφή, γουστάρεις, ε; Γουστάρεις".
"Όχι, δεν γουστάρω. Τι κάνεις;
Είμαστε στο Target.
Φέρεσαι περίεργα. Σε κοιτάει ο κόσμος".
Αλλά δεν παύει να είναι οικογένεια, ξάδερφος, αίμα μου, όλα αυτά τα καλά.
Αυτός μου έκατσε. Βοηθάω όποτε μπορώ.
Πριν από μερικές βδομάδες, τον έβγαλα για φαΐ.
Ήταν Τρίτη. Ήξερα ότι θα είχε χρόνο.
Είμαστε στο αμάξι.
Πάντα κάνει χαζά σχόλια.
Είμαστε στο αμάξι, τον πάω για σούσι,
μήπως και το φαγητό τον βοηθήσει λίγο με τη χαζομάρα.
Βλέπουμε δύο τύπους χέρι με χέρι.
Σιγά το πράγμα. Αλλά αυτός είναι στη θέση του συνοδηγού.
Τους βλέπει που περπατάνε.
Με κοιτάζει, κάνει κάπως έτσι... Του λέω "Ορίστε; Γιατί έκανες έτσι;"
Και μου λέει "Ξέρεις τώρα".
Και του λέω "Όχι, δεν ξέρω".
"Να, κρατιούνται απ' το χέρι
και πάνε να κάνουν τα αδερφίστικά τους".
"Τα αδερφίστικά τους; Τι εννοείς;"
"Σπρώχνει ο ένας τον άλλο".
"Κάτσε για να καταλάβω", λέω.
"Τους κάνεις εικόνα τώρα να σπρώχνονται;"
Αυτός είναι σε φάση...
Του κάνω "Εσύ είσαι πιο αδερφή απ' όλους στην παρούσα φάση".
Ήταν λυπηρό. Του εξήγησα.
"Σεξ γίνεται μόνο στο μυαλό σου τώρα.
Ε, ρε τρέλα".
"Τι;"
Κρατιούνται χέρι χέρι. Δεν σκέφτονται καν το σεξ.
Θα λένε "Τέλειωσαν τα αβοκάντο. Τι δώρο να πάρω στον Ράνταλ;
Είναι ο σκύλος μας".
"Κάνουν κι άλλα πράγματα, μεγάλε. Δεν σπρώχνονται μόνο. Απίστευτο".
Έκανε υπολογισμούς με το κούφιο του κεφάλι.
"Ναι, θα κάνουν κι άλλα πράγματα".
Ναι, μεγάλε, πρέπει να φάνε, ας πούμε. Απίστευτο, ρε ηλίθιε.
Δεν τα γουστάρω αυτά.
Άσε τους άλλους να 'ναι ο εαυτός τους. Είχα έναν θείο. Πάντα τον θεωρούσα γκέι.
Του 'λεγα "Βγες απ' την ντουλάπα. Θα υπάρξουν αντιδράσεις,
μα είμαστε πολλοί που θα σε στηρίξουμε".
Τελικά, παντρεύτηκε.
Έχει τρία παιδιά. Πάλι μπορεί να είναι γκέι.
Απλά το έκανε, κάπως.
Παλιά, στα οικογενειακά μπάρμπεκιου,
ήμασταν 11-12 χρονών, γίνονταν πάντα σαββατοκύριακο,
κι εκείνος έπαιζε ποδόσφαιρο.
Ερχόταν με το κοντό του το σορτσάκι,
με πόδια μυώδη, μαυρισμένα.
Μονίμως χοροπηδούσε, και είχε χαίτη,
μεξικανικού τύπου, σε φάση "Γαμώτο, ουάου".
Του λέω "Θείε, κάτσε σ' ένα μέρος. Προσπαθώ να σου δώσω να φας".
Πώς πάει, μεγάλε;
- Γεια, Φράνκι. Κι εγώ απ' το ΛΑ είμαι! - Τι τρέχει;
Γιατί μιλάς έτσι ενώ είσαι λευκός;
Είσαι Μεξικανός; Ασπρουλιάρης! Μάλιστα.
Ε, ρε τρέλα.
Ευχαριστώ που ήρθες.
Σ' ευχαριστώ, αδερφέ. Το εκτιμώ.
Οι ασπρουλιάρηδες υπάρχουν. Είναι και ο Κανέλο...
Τρέλα, φίλε. Γι' αυτό φρικάρω.
Πολλές φορές, όταν γνωρίζεις χίπηδες... Να 'ναι καλά.
Τα 'χα με μία τέσσερα χρόνια.
Συχνά, το σπίτι τους είναι κάπως βρόμικο.
Κουβαλάνε και λίγη γη μαζί τους, που τους αρέσει.
Αλλά πάντα έχουν μια πινακίδα στην αυλή τους
ή ένα αυτοκόλλητο που να λέει
"Σώστε τη Γη".
Που να πάρει, καθαρίστε το σπίτι σας.
Είναι τρελό, έχετε και την πινακίδα εκεί έξω.
Πρέπει, όμως, να είμαστε καλοί με τη Γη όσο ζούμε.
Είναι σημαντικό. Μην είμαστε εγωιστές και νομίζουμε ότι κάνουμε κουμάντο εδώ,
γιατί ο πλανήτης είναι εδώ δισεκατομμύρια χρόνια.
Οι δεινόσαυροι μας περνάνε. Έζησαν 165 εκατομμύρια χρόνια.
Εμείς ζούμε έξι.
Λυπάμαι που σας το χαλάω. Δεν βλέπω να αντέχουμε
άλλα 159 εκατομμύρια χρόνια.
Αλλά μου τη δίνει. Δεινόσαυροι, 165 εκατομμύρια χρόνια.
"Εμείς κάνουμε κουμάντο", και ο Τ-Ρεξ ήταν ο αρχηγός.
"Εγώ είμαι το αφεντικό". Αλλά τόση δύναμη, τόση εξουσία,
και δεν φτάνει για κωλοσκάμπιλο στο σεξ
ή να πιάσει την άλλη απ' τη μέση με τα χεράκια του.
Έχει ολόκληρο πουλί δεινοσαύρου, κι ούτε ένα χαστουκάκι στον κώλο...
Γι' αυτό όλο βρυχάται.
Τα έχει πάρει, ρε φίλε. Τον έχει μπροστά του, μα...
Οι άλλοι δεινόσαυροι τον κράζουν.
Δύο πτεροδάκτυλοι σ' ένα δέντρο: "Δες τον βλάκα, ξάδερφε.
Έναν κώλο δεν μπορεί να βαρέσει. Σκατά. Μας άκουσε. Φύγε".
Έτσι ήταν, όντως.
Είναι τρελό αν το σκεφτείς, για εκατομμύρια χρόνια.
Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.
Θα σας πω κάτι. Στα τέλη του 2019, ξεκίνησα να κάνω αποταμίευση.
Σκεφτόμουν "Έφτασε η ώρα". Έρχεται το 2020.
Πήρα σπίτι τον Φεβρουάριο του 2020. "Θα 'ναι η χρονιά μου, επιτέλους".
Αλλά όχι.
Γαμήθηκε η χρονιά, φίλε.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Έκανα περιοδεία στα ανατολικά με τον Κρεγκ Ρόμπινσον.
Είμαι στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης.
Είναι 10 ή 11 Μαρτίου, πριν αρχίσει ο χαμός.
Βλέπουμε τις ειδήσεις. "Τι;"
Κάναμε τη δουλειά μας. "Τι; Κλείνουν τα πάντα; Σοβαρά τώρα;"
Πήραμε μία από τις τελευταίες πτήσεις από το JFK για το LAX.
Ούτε στο τέρμιναλ δεν μας έβαζαν. Σκάλες.
Όλοι φρικαρισμένοι, αλλά πίσω στο ΛΑ.
Κλείνει το αεροδρόμιο. Παίρνω τους δικούς μου. "Γύρισα.
Είναι τρελό, αλλά είμαι στο LAX. Έρχομαι.
Θα το περάσουμε μαζί".
Μου λένε "Όχι, γιε μου, δεν πας καλά.
Εσύ δίνεις σόου, γνωρίζεις κόσμο
κολλάς πέντε στο αεροδρόμιο σε φάση 'Θετική ενέργεια'.
Κράτα τη θετική σου ενέργεια στη μεζονέτα σου.
Δεν ξέρουμε μ' αυτήν τη μαλακία". Λέω "Γαμώτο".
Και δεν τα καταφέρνω καλά μόνος.
Ζω μόνος μου, μα έχω ανάγκη αυτό.
Την επαφή, την ενέργεια του κόσμου.
Μετά μπορώ να φάω και μόνος.
Τότε, ένιωθα να με πνίγουν οι τοίχοι, έκανα περίεργες σκέψεις.
Γιατί υπάρχουμε; Θα πεθάνουμε όλοι.
Ο Τ-Ρεξ... Γαμώτο.
Αλλά μετά είπα να το δω από τη θετική του πλευρά.
Ίσως ήταν μια ευκαιρία για αυτοβελτίωση.
Άρχισα τέτοιες μαλακίες. Ξεκίνησα να πίνω τσάι, που δεν έπινα ποτέ.
Πίνω τσάι, διαβάζω, προσπαθώ να κλείσω τραύματα
και να γίνω καλύτερος, αλλά πόσο πια;
"Χέσ' το, θέλω να διασκεδάσω".
Έτσι, έκανα ό,τι και πολλοί άλλοι. Άρχισα να γίνομαι λιώμα.
Παράγγελνα ποτά και περίμενα να πάει 1 μ.μ.
"Πήγε 1 μ.μ. Happy hour, γιούπι!"
Ανεβοκατέβαινα τις σκάλες. Κρατιόμουν. "Πανδημία".
Και ξαφνικά, εγώ, οι φίλοι μου και η οικογένειά μου γίναμε επιστήμονες.
Τι άθλια εποχή ήταν αυτή!
"Διάβασα ότι μεταδίδεται περιμετρικά".
Βούλωσ' το. Δεν έχεις ιδέα.
Όμως, διάβασα ένα άρθρο...
Ίσως να το έχετε δει, φαινόταν έγκυρο.
Έμοιαζε με ιατρικό, είχε κι ένα διάγραμμα, κι έλεγε
"Αν πιστεύετε ότι έχετε εκτεθεί στον ιό, η κοκαΐνη μπορεί να τον καταπολεμήσει".
Ήταν έγκυρο, φίλε.
Είχε επιστημονική βάση,
οπότε είπα "Σκατά, δεν θέλω να κολλήσω.
Πρέπει να φερθώ έξυπνα".
Στέλνω μήνυμα σ' έναν άλλο ξάδερφο που κάνει υπολογισμούς, πουλάει κοκαΐνη...
Σε ούτε μία ώρα, φτάνει στο σπίτι ένα πουγκί.
Πάω να το πάρω, με ασφάλεια πάντα.
Φόρεσα και γάντια μίας χρήσης.
Γραμματοκιβώτιο, το παίρνω, το πάω στην κουζίνα,
πάνω στον πάγκο, ανοίγω, κατεβάζω μάσκα.
"Ψόφα, COVID. Το ίντερνετ λέει 'μένουμε σπίτι'.
Είσαι καλό παιδί".
Το να κάνεις κοκαΐνη μόνος σου δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Λίγο γρήγορα ξέφυγε το πράγμα.
Προσπαθούσα να σκοτώσω τον ιό ιδρωμένος, χωρίς μπλούζα, σαν γκρέμλιν.
"Αυτός ο COVID δεν θα με πιάσει. Μένουμε σπίτι, φίλε".
Κρατούσα την τεκίλα σαν μωρό. "Το μωρό".
Τι σκατά κάνεις, ρε μεγάλε;
Κι ένιωθα τόσο μόνος, φίλε. Σκατά.
Πιόμα, μαστούρης και μόνος. Δεν θα είχε καλό τέλος.
Κι όπως είπα, κάνω αυτήν τη δουλειά για καιρό.
Πριν 20 χρόνια, μπήκαμε στο YouTube.
Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις.
Αρχικά, πειραματιζόμασταν.
Για ένα από τα βίντεο που κάναμε, αγόρασα έναν ψεύτικο πισινό.
Είναι σαν καλούπι από πορνοστάρ. Έρχεται σε κουτί.
Έχει και τρύπες. Εμείς, πάντως, το θέλαμε για σκετσάκι.
Φίλε, αυτό το πράγμα κάνει 400-500 δολάρια.
Κρίμα είναι να το πετάξω.
Ίσως μας χρειαστεί σε κάποιο άλλο βίντεο.
Ήταν στο κουτί με τα πράγματα που δεν είναι για πέταμα.
Το παίρνω μαζί μου από σπίτι σε σπίτι 15 χρόνια και βάλε.
Ήρθε τελικά μαζί μου στη μεζονέτα. Και...
Ήταν ζόρικα. Μένω στο Χόλιγουντ,
και η Σάνσετ Μπούλεβαρντ ήταν άδεια. Απίστευτο.
Ήταν σαν ταινία. Κι αλλού ήταν έτσι,
αλλά όλα τα μπαρ ήταν κλειστά.
Ήμουν κι ελεύθερος τότε. Κι ακόμα είμαι, αλλά...
Ήταν ζόρικα, φίλε.
Περνούσα δύσκολη φάση. Ήμουν πολύ μόνος.
Ήμουν στο κρεβάτι, στον δεύτερο όροφο, στριφογυρνούσα...
"Να 'χα τώρα μια χάινα, κι ας είναι ό,τι να ́ναι".
Ένιωθα πολύ μόνος, υπέφερα.
Αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα εκείνο τον πισινό.
Είναι στην ντουλάπα, σ' εκείνο το κουτί.
Προσπάθησα να αντισταθώ. Αλήθεια.
Έλεγα "Μην το κάνεις, σε παρακαλώ".
Άρχισα να σκέφτομαι την οικογένειά μου.
Σε φάση "Οι γονείς σου ξεκίνησαν από το μηδέν.
Δούλεψαν σκληρά και θυσιάστηκαν για να έχεις εσύ ευκαιρίες.
Σίγουρα δεν είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους".
Αλλά πόσο πια να σκουπίσεις και να καθαρίσεις το ψυγείο;
Δεν ξέρω γιατί το έκανα,
αλλά τον έβγαλα και τον έστησα σ' ένα μαξιλάρι
για να μου τον παρουσιάσω. "Να σε, γαμώτο".
Με έπιασε και μια ανασφάλεια.
"Μήπως να κάνω κάνα ντους;" Έλεος.
Είναι κι όμορφο το μαραφέτι.
Το γυροφέρνω, λοιπόν.
Κάποιοι θα τα έχετε δει.
Είναι μόνο αυτό το σημείο. Τα πόδια λείπουν,
η μέση λείπει.
Είναι σαν κούτσουρο, αλλά με κωλομάγουλα.
Μ' έπιασε τρέλα μ' αυτό το πράγμα.
Είχα κι άπλετο χρόνο.
Περίμενα τη σωστή στιγμή σαν μπρεϊκντάνσερ.
"Τώρα;"
Αλλά είπα "Όχι, αποκλείεται. Δεν θα κάνεις μαλακία".
Αλλά ναι, μπήκα.
Όχι.
Ένας Μεξικανός τυπάκος, σνιφαρισμένος, μ' έναν πισινό...
Δεν ήμουν τόσο επιθετικός.
Μάλλον το πήγαινα σε αργή κίνηση, γιατί ήμουν κατά 92% θλιμμένος.
Για την κατάστασή της ζωής μου, τον κόσμο, τις πράξεις μου.
Με έθλιβαν όλα αυτά.
Αλλά το υπόλοιπο 8% με κρατούσε τόσο όσο.
Προσπαθούσα να μου εξηγήσω. "Μη νιώθεις άσχημα.
Ο κόσμος το κάνει αυτό. Γι' αυτό υπάρχουν τέτοια προϊόντα.
Τα αγοράζουν, τα παίρνουν σπίτι, κάνουν διάφορα. Ωραίο, ε;
Ναι, ωραίο είναι".
Όταν τελείωσα, ένιωσα περίεργα.
Δεν ξέρω αν έπρεπε, όμως. Ήταν ό,τι πιο ασφαλές μπορούσα να κάνω.
Χώθηκα στα σκεπάσματα μες στην απόγνωση. "Όχι!"
Όταν ξύπνησα, ήλπιζα να είχα δει εφιάλτη,
πως ό,τι είχε συμβεί ήταν ένα κακό όνειρο.
Αλλά το φως περνούσε μέσα απ' τα στόρια με κινηματογραφικό τρόπο.
Οι ηλιαχτίδες φώτιζαν τα κωλομάγουλα που με κοιτούσαν.
"Εγώ είμαι το κορίτσι σου τώρα". Τι σκατά, ρε φίλε;
Ε, ρε τρέλα.
Μετά, σκέφτηκα ότι έπρεπε να τελειώσουμε με τον ιό.
Καναδυό μήνες θα κρατήσει, πόσο;
Μα όχι, ο κυβερνήτης είπε ότι θα πάρει καιρό. "Γαμώτο".
Ο πισινός δεν ξαναμπήκε στην ντουλάπα. Μου σπιτώθηκε.
Έχω μεγάλο υπέρδιπλο κρεβάτι. Τον άφησα εκεί.
"Κρυώνεις; Θες καμιά κουβέρτα;"
Του μιλούσα. Είναι γυναικείος, αλλά τον είπα Μπρους
για να έχω έναν φίλο, μη χάσω τα λογικά μου.
Σκεφτόμουν τον Τομ Χανκς,
με την μπάλα του, τον Γουίλσον.
Μόνο που εγώ είχα δυο κωλομάγουλα. "Θα τα καταφέρουμε".
Ντρέπεσαι και να τα καθαρίζεις αυτά τα πράγματα. Ναι.
Κάποιοι ξέρετε, καριόληδες. Το ξέρω.
Από μέσα, η τρύπα έχει σχήμα U.
Πρέπει να περάσει το νερό από τον πισινό στον κόλπο.
Αλλά δεν το έκανα στο σπίτι. Δεν είμαι ζώο.
Τον έβγαζα στην πίσω αυλή.
Έχωνα το λάστιχο του νερού στον κώλο, θλιμμένος...
Τον έπαιρνα πίσω στο σπίτι σε φάση "Ας κάνουμε μια νέα αρχή".
Και λένε ότι θα τραβήξει πάνω από χρόνο. "Χρόνο; Τι σκατά;"
Χρειαζόμουν κάτι καινούριο για να επιβιώσω,
γιατί αυτό το είχα πάνω από 15 χρόνια,
και σιγά σιγά διαλυόταν.
"Εντάξει", λέω. Τότε ήταν το καλό. Κάποιοι θα ξέρετε τι λέω.
Μπαίνω στο Amazon, στα ερωτικά βοηθήματα, και ψάχνω νέα σύντροφο.
Αλλά 90% των προϊόντων έχουν εξαντληθεί.
Λέω "Όπα, δεν είμαι μόνος".
Ένιωσα μια επαφή με τον κόσμο.
Του τύπου "Όλοι το ίδιο ζόρι τραβάμε".
Αλλά ένα πράγμα που ήταν ακόμα διαθέσιμο
ήταν ένα θερμός.
Ωραίο θερμός. Μαύρο με επίστρωση χρωμίου.
Θα μπορούσε να είναι κάποιου CEO.
Αλλά το ανοίγεις, και μέσα είναι ένας κόλπος. Λες "Όπα".
Κούκου τζα.
Το παρήγγειλα εν μέσω λοκντάουν.
Σε μία μέρα είναι στην πόρτα μου.
Πάω με τα γάντια μίας χρήσης.
Συγχαρητήρια. Κι αυτή ήταν η ζωή μου.
Τριγυρνάω στο σπίτι λιώμα με ένα θερμός, μιλάω σε κωλομάγουλα. Το γκρέμλιν.
"Δεν πάει καλά ο κόσμος. Αφασία. Θα περάσει κι αυτό".
Έχω ένα τεράστιο παράθυρο στο σαλόνι.
Πάω να κλείσω την κουρτίνα για να ξεκινήσω. Μόλις το πήρα.
Πλησιάζω, και απ' έξω περνάνε οι γείτονες.
"Γαμώτο!"
Μένω σε καλό κτίριο. Έχω λευκούς γείτονες, καλά παιδιά.
Μου φέρνουν φαΐ. "Ο Φρέντι έφτιαξε μπόλικο". "Σας αγαπώ".
Λέω "Φτου, με τσάκωσαν".
Είμαι χωρίς μπλούζα, με τις ρώγες έξω. Φτιαγμένος.
Σφίγγω το θερμός ντροπιασμένος.
Αλλά απλώς με χαιρέτησαν ευγενικά. "Κοιτάξτε, ο Φράνκι πίνει καφέ".
Όχι, θα το πηδήξω αυτό το πράγμα.
Υπάρχει ένας κόλπος μέσα.
Ευχαριστώ που με αφήσατε να σας ανοιχτώ. Τρελά πράγματα.
Αλλά τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να πάω για απεξάρτηση.
Έλεος, δηλαδή.
Δεν έχουμε όλοι τον ίδιο πάτο,
αλλά ο δικός μου πάτος ήταν από σιλικόνη.
Είπα "Λοιπόν". Είχα μαζέψει ήδη κάποια χρήματα.
Ας επενδύσω στον εαυτό μου.
Πάω σε ένα μέρος στη Γιούτα.
Για όσους δεν ξέρουν, στη Γιούτα κάνουν κουμάντο οι μορμόνοι.
Καφέ ή αλκοόλ δεν πίνουν, αλλά κάνουν ναρκωτικά και σε βοηθούν να τα κόψεις.
Να 'ναι καλά. Με βοήθησαν να ξεκόψω. Και ωραίες εγκαταστάσεις, είχαν κι άλογα.
Λέγεται ιπποθεραπεία, περπατάς μαζί τους.
Τα άλογα νιώθουν την ενέργειά σου. "Είσαι χάλια".
"Πού το ξέρεις εσύ, αλογάκι;" Να πάρει. Πολλά ξέρεις για τη ζωή μου.
Την ακούς, επιστημονικά.
Να πάρει, όμως, είχαν κι αυτό που λένε "Εβδομάδα Οικογένειας".
Φέρνω, λοιπόν, κι εγώ τους γονείς μου.
Και κάνουν το "δαχτυλίδι της φωτιάς".
Είναι τρελό, φίλε.
Κάθεστε στα γόνατα, αντικριστά με τους δικούς σου.
Σ' εμένα ήταν οι γονείς μου. Τα γόνατά σας ακουμπούν,
κι όλοι μαζί σχηματίζετε έναν κύκλο.
Ήταν όλοι λευκοί. Ήταν ακριβό μέρος.
Σκεφτόμουν "Σώπα. Κάτι έχω καταφέρει".
Είναι όλοι γύρω. Έντονη στιγμή.
Οι γονείς μου δεν θα το έκαναν ποτέ. Ήταν φτωχοί, όμως έπρεπε να γίνει.
Κόντευα να χάσω τα πάντα.
Τη ζωή μου. Ήμουν άρρωστος.
Κι είπαμε να το κάνουμε όπως πρέπει.
Το έχω πληρώσει, οπότε πάμε.
Είμαστε εκεί, λοιπόν, γονατιστοί.
Οι υπόλοιποι σε κύκλο γύρω μας.
Είναι και η ψυχολόγος εκεί.
Αρχίζει να σε καθοδηγεί. "Λοιπόν, ξεκινάμε.
Θα επεξεργαστούμε το τραύμα, τα προβλήματά σας".
Κοιτάζω γύρω μου νευρικά,
"Να, έχω πηδήξει αρκετές γκορδίτας.
Έχω κακοποιηθεί από συγγενή μου.
Πηδούσα έναν ψεύτικο πισινό κι ένα θερμός".
Κι αυτή λέει "Θεέ μου! Τι ήταν αυτό; Τι είπες μόλις τώρα;"
Λέω "Ναι, το θερμός έχει έναν κόλπο μέσα".
Μου κάνει "Όχι αυτό, το άλλο που είπες".
"Έπρεπε να τηλεφωνήσω σ' εκείνες τις γκορδίτας, νιώθω άσχημα".
Μου λέει "Όχι, το άλλο". "Ότι έχω κακοποιηθεί από συγγενή;"
Λέει "Ναι, αυτό. Ας συζητήσουμε γι' αυτό".
Της λέω "Δεν συζητάω γι' αυτό. Ας πούμε κάτι ευχάριστο".
"Όχι, πρέπει να το κάνουμε. Έχεις μιλήσει σε κανέναν γι' αυτό;"
"Ήμουν λιώμα, μ' έπιασαν τα συναισθηματικά μου
και το είπα σε έναν κολλητό. 'Έχω κακοποιηθεί.
Κι αυτό μου 'χει ρημάξει το μυαλό'. 'Δικέ μου.
Μη μιλάς για αδερφίστικα θέματα'. 'Και τι σκατά να κάνω, μεγάλε;'
'Να τα καταπιέζεις'.
'Και μετά;' 'Να τα διαμερισματοποιείς'.
'Να τα διαμερισματοποιώ; Και μετά;' 'Δεν ξέρω, τα αφήνεις να γίνουν αρρώστια
και πεθαίνεις μια μέρα σαν άντρας.
Άντε με τα αδερφίστικα. Τι διάολο;'
Κι εγώ λέω 'Εντάξει. Συγγνώμη, ρε φίλε'".
Η ψυχολόγος λέει "Οι δικοί σου το ξέρουν;" Τους κοιτάζω, έχω παγώσει.
Μου λέει "Πες τους το, είναι μπροστά σου. Πες τους το τώρα".
Γαμώτο. "Τους το είπα.
Κι έναν μήνα μετά, τον κάλεσαν στο οικογενειακό μπάρμπεκιου,
ενώ θα ήμουν εκεί".
"Πώς ένιωσες;" με ρωτάει.
Και λέω "Ένιωσα πληγωμένος.
Ένιωσα προδομένος.
Αλλά καταλαβαίνω γιατί το έκαναν.
Γιατί ο μαλάκας φτιάχνει γαμάτο κάρνε ασάδα".
Κλαίω. Κι ο μπαμπάς μου κλαίει.
Με κοιτάζει και λέει "Όντως, το κάνει γαμάτο, γιε μου.
Αλλά δεν ήταν σωστό.
Λυπούμαστε. Σαν άντρας, σου ζητώ συγγνώμη".
Η μαμά λέει "Ήμασταν στα χαμένα, συγγνώμη. Δεν θα ξανασυμβεί". Αγκαλιαζόμαστε.
Ήταν από τις πιο δύσκολες και όμορφες στιγμές
με την οικογένειά μου.
Αγκαλιαζόμαστε, κλαίμε. Κι οι λευκοί γύρω μας κλαίνε.
Σε φάση "Πού βρήκαν τόσα λεφτά οι Μεξικανοί;"
Εγώ σε φάση...
Σκουπίζουμε τα δάκρυα, λοιπόν.
Ο μπαμπάς, η μαμά μου. Ωραία στιγμή.
Το ξεπεράσαμε.
Στο τέλος, ο μπαμπάς λέει "Γιε μου".
"Τι είναι, μπαμπά;"
"Να σε ρωτήσω κάτι;"
"Ναι, ρώτα".
"Όντως έχωσες το πουλί σου στο θερμός;"
"Ναι, μπαμπά. Το έχωσα".
Και μου λέει "Ε, ρε τρέλα".
Είμαι ο Φράνκι Κινιόνες, παιδιά!
Σας αγαπώ.
Υποτιτλισμός: Μαρία Αβραμέλη