Theatre Royal Drury Lane w Londynie
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
pod kierunkiem A. Flatta, T. Schumachera i A. Quart przedstawia:
Muzyka i teksty piosenek: K. Anderson-Lopez i R. Lopez
Libretto: Jennifer Lee
Oryginalna produkcja sceniczna: T. Schumacher i A. Quart
dla Disney Theatrical Group
KRAINA LODU MUSICAL
Obsada inscenizacji na West Endzie w Londynie
Ulepimy dziś bałwana?
No, chodź, zrobimy to!
Mogę przykryć śniegiem cały świat!
Choć nie powinnam tak!
Właśnie.
A co tam – przykryj go!
Zrób tak – zrób dla siostry! Elso, no!
Proszę!
Ja nie umiem tak jak ty!
O to chodzi!
Naprawdę lepić chcesz bałwana?
Pytanie! Ha!
Będziemy lepić go do rana!
Tak!
Ty i ja!
Była sobie raz rodzina kochana przez cały świat
Król, królowa, dwie księżniczki
Wszystko się zaczęło, gdy miały kilka lat
Moje panny, co kombinujecie?
Elsa była wyjątkowa
Już pierwsza jej lodowa łza
Wprowadziła do rodziców serc
Magię, miłość… i strach
Elso, nie!
- Co mówiliśmy? - Magii nie wolno zdradzać.
Pewnych rzeczy nie robi się publicznie.
Jak bieganie nago na wietrze.
Anno!
Niech nam słońce lśni
Niech nie będzie trosk
Niech zagości tutaj jasny letni dzień!
Niech nam słońce lśni
Skoro sprzyja los
Możemy razem przegnać burzy cień!
Raz, dwa, trzy i razem!
Klaszczmy razem, we dwie razem
Nogi razem, bezruch razem! Tak czy tak, lecz razem!
Dwie księżniczki razem, zawsze razem ty i ja!
Musiała ta rodzina sekretów swych strzec
W tym kraju, w którym lud
Oddawał koronie cześć
Sru-tu-tu!
Rodzina, która rządzi, wciąż na widoku jest
Każdy tu księżniczki kochał i patrzył na nie…
Dzień za dniem
Niech nam słońce lśni, niech nam wolność da
Niech przyszłości nie skrywają żadne mgły!
Sercom żaru skry Da rodzina ta
W mroźnej zimy dni!
Niech nam słońce lśni tu, nad Arendelle
Niech królestwo trwa, niech miłość żyje nam!
Szczęście córek to nasz cel
Bo kochamy je…
Niech się wiedzie wam…
Chodźcie, czas do łóżka.
Czyli czas na sen, Anno. Rozumiesz?
- Uwielbiam spać. - Ktoś chce bajkę na dobranoc?
Nie, proszę!
Jesteśmy zbyt zmęczone.
Pa! To znaczy… dobranoc.
Kocham, dziękuję, idźcie.
Poszli.
- Zostałyśmy same. - Miałyśmy spać.
Miałyśmy ulepić bałwana. Proszę!
Niebo nie śpi, więc ja też.
Musimy się bawić!
Dobrze.
Tak!
Bałwan, bałwan…
Pomożesz czy będziesz tylko biegać?
No, tak.
Koniec biegania, początek pomagania.
Znam przepis na ulepienie porządnego bałwana.
Naprawdę?
Weźmiemy trochę ciebie, weźmiemy trochę mnie
Tę część, co lubi śnić!
I co na drzewie buja się!
Będzie w nim trochę ciebie, będzie trochę mnie
Będzie trochę grzeczny
A trochę też nie
Lojalny przyjaciel…
Na dobre i na złe
Z ogromnym brzuchem…
I z okrągłym zadem też!
Pokocha ciepełko I słoneczka jasny blask
I uwielbiać będzie lato!
- Ale się roztopi. - Oj, no tak…
Wtedy znów go razem ulepimy
Razem – tak, w tym cała rzecz!
Bo jest w nim cząstka ciebie – i mnie
Jak damy mu na imię?
Olaf.
„Hej, jestem Olaf, trochę brakuje mi ciepła”.
Kocham cię, Olafie.
- Czas do łóżka. - Co?
Nie! Czas na więcej magii! Proszę i dziękuję.
Wiesz, że nie powinnam tego robić.
Ale twoja magia to najpiękniejsza,
najwspanialsza rzecz na całym świecie.
Naprawdę tak myślisz?
Tak, więc zrób to, proszę.
Zanim wybuchnę od wewnątrz do zewnątrz!
Dobrze, nie wybuchaj!
Weźmiemy trochę ciebie, weźmiemy trochę mnie
Ty teraz czaruj, a ja przypatrzę się!
I trochę zabawy…
…chociaż środek nocy jest
I jeszcze trochę magii i już masz, co chcesz!
To aż nie do wiary!
Jeszcze, jeszcze!
- Weźmiemy trochę ciebie! - Magia!
Zrób to, Elso, jeszcze raz!
- Trochę mnie! - Mnie!
Trochę ciebie, trochę mnie!
Hurra!
Anno?
Anno! Mamo, tato!
Obudź się, proszę! Na pomoc!
- Anno! - Elso, co zrobiłaś?
Ja nie chciałam.
Ma lodowatą skórę.
- Odeślij służbę. - Odejdź.
- Wasza Wysokość… - Już!
Proszę.
Co robisz?
Potrzebni nam Tajemni Ludzie Gór!
Szybko, ona zamarza!
Jest lodowata.
Królowa, która umie nas wezwać?
Jestem córą Northuldrów.
A teraz jesteś królową? Brawo.
Proszę, pomóżcie naszej córce.
- To sprawka magii. - Przepraszam, to przez przypadek.
- Ma tak od urodzenia? - Tak – i jej moc rośnie.
Zamarznie na śmierć, jeśli nie usuniemy czaru.
- Dacie radę? - Dobrze, że to nie serce.
Do serca nie tak łatwo dotrzeć, z głową jest prościej.
Usunąłem cały czar.
Nawet magię, którą miała we wspomnieniach.
- Wszystko będzie dobrze. - Dziękuję.
Mnie też zabierz całą tę moc.
Wybacz, Śnieżynko, nie mogę.
Twoja moc jest częścią ciebie.
Boję się tego, co mogę zrobić…
Zamknij oczy.
Powiedz, co widzisz.
Widzę Arendelle, zimowy mrok…
W oczach ludzi strach i szok…
Wściekły tłum, lodu szpic…
Boją się jak nic…
Przeze mnie drżą jak liść
W ich oczach jestem dziś…
Potworem!
Strach to twój największy wróg.
A za nim idzie śmierć.
Nie dopuścimy do tego.
- Ochronimy ją. - Dobrze.
Życzę ci jak najlepiej.
Wzywajcie nas, jakby co.
Kochamy dzieci. Wychowaliśmy kilka sierot.
Dziękuję.
Nauczy się nad tym panować.
Daj mi rękawiczki.
Załóż je, Elso.
Może wtedy moc się nie wydostanie.
Zamkniemy bramy, zwolnimy część służby.
Musimy ją trzymać z dala od ludzi.
Nikt nie może wiedzieć. Anna też nie.
Nie, są siostrami.
Nie możemy ich rozdzielić.
Mamo, musimy chronić Annę.
Co dobre dla niej, jest dobre dla mnie.
Ojcze…
Posłucham twojego głosu…
Pomożemy ci!
Znajdziemy na to sposób!
Mamo?
Dowiemy się, co jest przyczyną
I wtedy spróbujemy
Znowu stać się rodziną!
Pada śnieg!
Elso?
Ulepimy dziś bałwana?
No, chodź, zrobimy to!
Tak dawno nie widziałam cię – nie chowaj się
Uciekłaś gdzieś czy co?
Bawiłyśmy się razem, a teraz nie…
Dlaczego tak jest – czy wiesz?
Ulepimy dziś bałwana?
Albo zrobimy coś innego?
Idź sobie, Anno.
No to cześć…
Robię wszystko, co kazałeś, tato.
- Rękawiczki pomagają! - To dobrze, ale pewnego dnia
będziesz musiała je zdjąć.
Musisz być gotowa na wszystko.
Jeszcze raz.
- Ukrywaj, nie przeżywaj. - Niech nie wie nikt.
Ukrywaj, nie przeżywaj, niech nie wie nikt.
Ulepimy dziś bałwana?
Na rower może wolisz iść?
Długo jeszcze tutaj czekać mam?
Bo do obrazów zacznę gadać tu jak nic!
Jedziesz, Joanna!
I tak mi jakoś ciężko samej wśród tych ścian
Tykanie zegara znieść
To mnie przerasta!
Nie mogę śmiać się, płakać, marzyć…
- Zaraz wybuchnę! - Oddychaj.
- Nie mogę, nic nie mogę!
To dla niej za wiele.
- Chodź, biedactwo… - Nie dotykaj mnie.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Ukrywaj, nie przeżywaj…
- Anno, już czas. - Będę za wami tęsknić.
Wrócimy za kilka tygodni, słoneczko.
Musicie jechać?
Chcemy poznać odpowiedzi, które pomogą tobie i nam.
- Sama tu nie dam rady. - Musisz.
Jesteś moją chlubą.
Spróbuję cię nie zawieść.
Czcząc króla i królową, którzy zaginęli na morzu,
Arendelle będzie posłuszne ich woli, póki nasza młoda królowa nie dorośnie.
Niech spoczywają w pokoju.
Elso?
Proszę
Wiem, że tam cię znajdę
Jak się czujesz, powiedz mi
A może chciałabyś się przejść?
Czy dasz mi wejść? Otworzysz drzwi?
Czy na jutro się szykujesz?
To twój wielki dzień
Czy pomóc sobie mi dasz?
Ulepimy dziś bałwana?
Księżniczko Anno.
Księżniczko Anno?
Księżniczko Anno!
- Tak… - Przepraszam, że obudziłam.
Nie obudziłaś.
Nie śpię od kilku godzin.
Trzeba się ubierać.
Ubierać? Po co?
Dziś koronacja twojej siostry.
Koro… racja…
Racja!
Dziś dzień koronacji!
Księżniczko, suknia sama się nie założy.
Otworzyć się dało okna, drzwi
Zawiasy wytrzymały lata rdzy
A panie mi pomogą ubrać się
Dziękuję!
Nie będę sama wśród tych ścian
W sali balowej ruszą w tan
Koronacja! Nie ma lepiej – nie!
Będą tutaj żywi ludzie
Aż niemożliwa to myśl
Ależ tej odmiany pragnę dziś!
To pierwszy raz, jak sięga pamięć
Będzie bal i świateł moc
Pierwszy raz jak sięga pamięć
Tańczyć będę całą noc!
I czuję naraz radość i zgagę
Nic dziwnego, bo a nuż
Dziś pierwszy raz jak sięga pamięć
Nie będę sama już!
Ilu tu będzie gości!
I może jakiś… supergość?
I w sukni jak z pięknego snu
Wszystkich kusiła będę tu
Wcielony wdzięk, subtelny styl i szyk
Aż nagle zobaczę, że gdzieś tam
Przystojny młodzieniec stoi sam
Po kilku czekoladkach minie wstyd
Rozmowa potem – aż do rana
Jak szalony pomknie czas
Poznam coś takiego pierwszy raz!
Pierwszy raz, jak sięga pamięć
Będzie magia, będzie śmiech
Pierwszy raz, jak sięga pamięć
Ktoś zauważy wreszcie mnie
Chociaż to zwyczajne szaleństwo tak snuć miłosny plan
Lecz pierwszy raz, jak sięga pamięć
Przynajmniej szansę mam
Niech nie wie nikt
Nie zdradzaj nic
Żadnych uczuć – od teraz tak masz żyć
Bez słów, bez snów
Nie dać się łzom
Bo dziś mnie nie stać na najmniejszy błąd
- Lecz to tylko jeden dzień - Tylko jeden dzień
- Co dalej, kto to wie? - Co dalej, kto to wie?
Niech otworzą wrota już – tak chcę!
- Tak chcę! - Tak chcę!
Tak chcę!
Pierwszy raz, jak sięga pamięć
- Niech nie wie nikt, nie zdradzaj nic - Przeminą samotności dni
Żadnych uczuć – od teraz tak masz żyć
Chcę z kimś ten sen niezwykły śnić
- Chcę zakochana być - Bez słów, bez snów, nie dać się łzom
Pierwszy raz, jak sięga pamięć
Uda się przekroczyć próg
Pierwszy raz, jak sięga pamięć
Nie zamykamy wrót
Ja wiem, jutro się obudzę
Ale dzisiaj jeszcze śnię
- To pierwszy raz, jak sięga pamięć… - Pierwszy raz…
Pierwszy raz, jak sięga pamięć…
- Idę, dokąd chcę! - Tak chcę!
Przepraszam!
- W porządku? - Tak! Co za wstyd…
Wszystko gra…
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Mogę was o coś spytać, gołąbeczki?
Gołąbeczki? My się nie znamy.
Właśnie się poznajemy.
Fakt.
Świetnie.
Lubicie zimne napoje?
- Bardzo. - Bardzo.
Wiecie, co sprawia, że są wyjątkowe?
Lód.
Z czystych wód lód.
Złaźcie z mojego lodu!
- Wybacz. - Wybacz.
Chodź, Sven.
Lód z czystych wód!
To było dziwne…
Nie że ty jesteś dziwny, ale…
Ja jestem dziwna, a ty – piękny.
Zaraz. Co?
Na mnie nie patrzy się z taką przyjemnością jak na ciebie.
Na mnie?
Dziękuję.
Księżniczka Anna z Arendelle.
Księżniczka? Moja pani!
Nie musisz tak robić.
Nie jestem tą księżniczką.
To moja siostra Elsa jest królową. Ja nie.
Nie… Ja tylko jestem sobą.
Tylko sobą?
Nie dziedziczę tronu, jestem w rezerwie.
Ale nie narzekam. Nie jestem zrzędą.
Nieważne, gadam bez sensu.
Żyłam trochę pod kloszem.
- Naprawdę? - Tak.
Nie umiem rozmawiać z normalnymi ludźmi…
A chciałabym.
I słusznie.
Patrzysz na mnie jak na wariatkę.
Pójdę już. Miłego dnia. Zapomnij o wszystkim.
Zostań.
Nie czuj się zażenowana, moja „tylko” księżniczko.
Bo ja żenadą jeszcze większą jestem niż ty…
Ja jestem tylko trzynasty królewski syn
W bardzo małym królestwie
Na archipelagu małych wysp…
Niegodna jest pieśni Pospolita twarz
Ani moje faux-pas
Czy słowa płynące z mych ust…
I całe szczęście.
Ja dla tej koronacji przebyłem wiele mil
By wesprzeć cię mieć zaszczyt…
A prawie bym cię spłaszczył, w ziemię wbił…
Przyjmij przeprosiny, z serca płynie żal
Jestem nieudanym księciem, który służyć by ci chciał…
Moich strasznych starszych braci
Znać nie chciałabyś…
Na spiżowy posąg nie nadaje się
Zwykły Hans z Południowych Wysp
Cześć, Hansie z Południowych Wysp.
Cześć, Anno z Arendelle.
Już czas! Koronacja zaraz się zacznie.
Wielkie nieba, koronacja! Muszę iść.
Zobaczymy się później?
Z pewnością.
Jest królową
Namaszczoną
Nasza wybrana córka
Korona wieńczy jej skroń
Chluba Północy, nasza złota siostra
Dziedziczy prastary tron
Niech nasz głos w tej godzinie świętej
Wychwala światła blask
- Twoja moc - Niech się stanie twoja moc
Ziem Północy królową bądź
Ludem swoim rządź!
Oczekiwaniom waszym nie sprostam
Lecz włożę serce w każde słowo, w każdy czyn
W milczenie też…
I teraz wiem, że właśnie tu
Nad tę przepaść życie wiodło mnie Dzień po dniu
Więc wokół siebie wznoszę mur
Wystawiam straż, zamykam drzwi
Tak długo ćwiczę, jak się nie dać złu
Lecz wciąż jest trudno mi…
Nie mogę zdradzić
Że tylko maską jest mój chłód
Lepiej jest nie wiedzieć nic
A marzenia to twój wróg
Przepraszam, już jestem!
Już wiem: nie ujrzę tego słonecznego dnia
Który tę próbę skończyłby
Którego chcemy ja i ty
Nie chcę liczyć strat i łez
Cena ciszy, tajemnicy Wiemy, jaka jest…
Nie wypowiem prawdy słów
Niech ten bal maskowy trwa
Nie możesz wiedzieć, po co farsa ta
I że to wciąż sens ma…
Uważać muszę stale
A ty nie znosisz ram
Różnimy się tak bardzo
Marzenia zagrażają nam
To groźne – czegoś chcieć
Nie mogę wolnej woli mieć
Jest groźna nawet tylko o tym myśl
Ja sama groźna jestem tu
Gdy tłum jest wokół mnie
Poskromić muszę moc
Inaczej to się skończy źle!
Wasza Wysokość,
rękawiczki.
Czemu miałabym zrobić teraz błąd?
Zachowam koncentrację, chłodny sąd…
Ukrywaj, nie przeżywaj…
Oto Elsa, królowa Arendelle!
Jest królową namaszczoną
Nasza wybrana córka
Władczyni naszych ziem!
Czy wierzyć mam, że już po wszystkim?
Czy udało mi się to?
Ojcze, udało mi się.
I co dalej – co?
Aż się uśmiecham!
Czy to cud?
Czy naprawdę jest inaczej?
Czy świat się zmienić mógł?
Czy mogłabym otworzyć drzwi
I stanąć z tobą twarzą w twarz
Reguły gry ustala tron
Lecz w jakąś grę wciąż trzeba grać…
Oczekiwaniom twoim nie sprostam
Kłamstwem muszę żyć
Lecz chciałabym cię poznać
Czy to groźne jest
Tak śnić?
Cześć.
Ja – cześć?
Cześć.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Ty też strasznie… To znaczy…
Chodzi mi o to, że… Strasznie pięknie.
To suknia matki, prawda?
Idealnie na ciebie pasuje.
Tak myślisz?
Dziękuję.
- Dobrze się bawisz? - Świetnie.
Zapomniałam już, że tak można.
Tak. Cieplej tu, niż pamiętam.
Co tak pięknie pachnie?
Czekolada!
Wasza Wysokość, książę Schwindelkant!
Von Schwindelkant!
Książę von Schwindelkant!
Jako twój najbliższy partner handlowy
uważam, że już czas na spotkanie twarzą w twarz.
Ja to mam szczęście.
Cóż za cudowna twarz.
Znam królowe,
których twarz zawstydziłaby konia.
Nie partneruję się z nimi.
Ale nie wybrzydzam.
Za to ty jesteś idealną królową.
Dziękuję.
Zatańcz ze mną.
Pokuszę cię moim tangiem.
Dziękuję, ale nie tańczę.
Słucham?
Po prostu nie umie tańczyć.
Jest okropna. Nie da się tego odzobaczyć.
I mógłbyś stracić palucha.
Albo zniszczyć sobie fantastyczne buty.
Dzięki nim masz kilka centymetrów więcej?
Nie znam królowej, która nie umie tańczyć.
Podobno nie wybrzydzasz?
Obie mają nierówno pod sufitem.
Jesteś idealną księżniczką.
Biorę przykład z siostry.
To miłe, że rozmawiamy.
Istotnie.
Może róbmy to częściej.
Chciałabym, Anno.
I może nie zamykajmy bram?
Czemu tylko dziś ma być radośnie?
- Nie zamykać bram? - Zamek znowu by ożył.
Pojawiliby się ludzie.
- Nie możemy. - Nie?
Kto nam zabroni? Jesteś królową. Możesz robić, co chcesz.
Ja nam zabronię.
- Dlaczego? Nie rozumiem. - Właśnie.
- Wybacz mi. - To ty mi wybacz…
Przepraszam.
- Witam ponownie. - Hans…
Zdenerwowana?
Wszystko dobrze?
To długa historia.
Chcesz wyjść na powietrze?
Nareszcie zapytałaś.
Na pewno byłaś słodką córeczką.
Byłam jak wichura z warkoczykami. Miałam za dużo swobody.
Nie miałam pojęcia, dlaczego rodzice kazali zamknąć bramy,
dlaczego nie było więcej zabaw, a Elsa przestała ze mną rozmawiać.
Tęskniłam tylko za siostrą.
Całe lata próbowałam pojąć, co zrobiłam.
Chciałam wiedzieć, zrozumieć,
ale rodzice mówili tylko: „Tak musi być”.
Nie znoszę, kiedy ktoś tak mówi.
Bo to znaczy: „Nie zasługujesz na odpowiedź”.
Tak to odbierałam.
Jako dziecko też spędzałem dużo czasu sam.
Ale masz 12 starszych braci.
Tak, ale kiedy mnie nie upokarzali, to mnie ignorowali.
Nie będzie tak, gdy założę rodzinę.
Chcesz mieć rodzinę?
A ty nie?
Bardzo.
Będziemy się wszyscy kochać
i nikt od nikogo się nie odwróci.
Ja nigdy nie odwróciłbym się od ciebie.
Mogę powiedzieć coś szalonego?
Uwielbiam szaleć!
Całe życie drzwi przed nosem zamyka mi los
Aż tu zjawia się taki ktoś jak ty…
O tym samym pomyślałem, bo wiesz, ja…
Całe życie czekam, aż pojawi się coś
I czy to słowo, czy to uśmiech, czy to słodkie fondue
- Już od dziś… - Ciebie dziś…
- …nie będzie trosk - …mi zesłał los
Odkrywamy szlak nieznany w dawnych dniach…
Miłość stanęła w drzwiach!
- Z nią ty… - I ty…
- I ty! - I ty!
Miłość stanęła w drzwiach!
- Niewiarygodne… - Co?
- …że my w pół słowa… - Nie kończ, wiem!
Chociaż raz dokończyć daj!
Nareszcie jest tu ktoś
Kto myśli tak jak ja
Jak? Właśnie tak!
Czy powód naszej jedności
To zbieg jest okoliczności?
- Ty… - I ja…
- To… - Jest…
Wola gwiazd!
- Przeszłość zła… - Przeszłość zła…
Nie zaboli już nas
Serce już nie tonie w tamtych łzach
Miłość stanęła w drzwiach!
- Miłość stanęła w drzwiach! - W drzwiach!
Jak w niemożliwych snach
- Z nią ty… - I ty…
- I ty! - I ty!
Miłość stanęła…
Tak!
Powiem coś zwariowanego.
Wyjdziesz za mnie?
Powiem coś bardziej zwariowanego.
Tak!
Miłość stanęła w drzwiach!
- Miłość stanęła w drzwiach! - W drzwiach!
Z życia chcę więcej brać
Gdzie ty…
- Gdzie ty… - Tam ja!
- Miłość stanęła… - Miłość stanęła…
W drzwiach!
Elso!
To znaczy – Wasza Wysokość.
Chcielibyśmy o coś zapytać.
My?
Książę Hans z Wysp Południowych.
W czym mogę ci pomóc?
Księżniczka Anna i ja…
- Chcielibyśmy… - Prosić o zgodę…
- Na… - Ślub!
- Ślub? - Tak.
Wybaczcie, nie rozumiem.
Nie omówiliśmy jeszcze szczegółów.
Potrzebujemy czasu, żeby to zaplanować.
- Nie w tym rzecz… - Zaczniemy od zupy,
potem pieczeń i lody! Zamieszkamy tu?
- Tu? - Jasne.
Jasne, że nie!
Co takiego?
Porozmawiamy na osobności, Anno?
Nie.
Możesz wszystko powiedzieć nam obojgu.
Dobrze.
Nie możesz wyjść za nieznajomego.
Ale to miłość.
Co ty wiesz o miłości?
A co ty wiesz o mnie?
Prosiliście o zgodę, ale nie zgadzam się.
Przepraszam.
- Jeśli mogę… - Nie możesz.
Idźcie już. Koniec balu!
- Zamknąć bramy. - Elso, nie.
- Daj mi rękawiczki! - Elso, proszę!
Nie mogę tak dłużej żyć.
Więc odejdź.
- Co ja ci zrobiłam? - Dość, Anno.
- Czemu się ode mnie odwracasz? - Nie tutaj!
Dlaczego odwracasz się od świata? Czego się boisz?
Powiedziałam – dość!
- Czary! - Elso…
Nie chciałam, wybacz mi!
Wiedziałam, że coś tu jest nie tak.
- To nic… - Nie podchodź!
Ona jest potworem!
Elso!
Idę za nią. Zajmij się Arendelle.
- Książę Hans teraz rządzi! - Nie chcę, żeby coś ci się stało.
- Skąd wiesz, że można jej ufać? - Bo to moja siostra!
Sven!
Sven, zaczekaj!
Sven!
Wracaj!
Daj spokój!
To nie twoja wina, że zaskoczyła nas magiczna, letnia śnieżyca.
Nikt nie da nam pokoju ani stodoły.
Ani nawet chatki rybaka!
Wszyscy mówili: „Żadnych reniferów”.
Co oni mają przeciw reniferom?
Sven…
Są zazdrośni.
Wiesz dlaczego?
Dlaczego?
Dlatego, że…
Człowiek zwierzęciu jest wilkiem
Sven – tak czy nie? No mów!
Fakt, ludzie to dranie, człowiek krzyczy i kłamie…
Tylko ty jesteś gość – że brak słów!
Dzięki, stary.
Lecz ludzie nie śmierdzą tak strasznie
Sven, przyznasz sam, że nie…
To fakt! Choć wśród nich
Są wyjątki – jak ty
To prawda… Już spać mi się chce
Dobranoc…
Pchły na noc – w śnieg!
Ładny duecik.
Co tu robisz?
- A ty? - Mieszkam tu.
Ja szukam siostry.
Siostry, która zniszczyła mój lodowy biznes?
Bez urazy,
ale mamy większe problemy niż twój lodowy biznes.
Dobrze.
Zajmij się swoimi „większymi problemami”.
Dobrze.
Ładna sukienka.
Dziękuję, podoba mi się.
Na twoim miejscu nie szedłbym tam.
Ani tam.
O czym myślisz, Sven?
O tym, że ona umrze w samotności.
Nie wiem. Zaszła całkiem daleko.
Jestem pod wrażeniem.
Może jednak powinieneś jej pomóc.
Ona nie przyjmie pomocy.
Jak możesz mi pomóc?
Burza przyszła z Północnej Góry.
Pewnie tam znajdziesz swoją siostrę.
Do tego będziesz potrzebować cieplejszych ubrań, które mam.
Sprzęt do wspinaczki też mam.
I umiejętności.
- Także je mam… - Dobrze, dostałeś tę robotę.
Świetnie.
Chodźmy.
Skąd u królowej taka mania zamrażania?
To moja wina.
Zaręczyłam się, a ona spanikowała,
bo znałam człowieka od kwadransa.
Powiedziała, że nie zgadza się na ślub.
Zaręczyłaś się z kimś, kogo dopiero poznałaś?
Tak.
Wkurzyłam się – i ona też.
Chwila. Zaręczyłaś się z kimś, kogo dopiero poznałaś?
Tak!
Czemu wszystkich to tak rusza?
Rodzice nie ostrzegali cię przed nieznajomymi?
Ostrzegali.
Ale Hans nie jest nieznajomym.
To jak ma na nazwisko?
…z Wysp Południowych.
Rozmiar buta?
Rozmiar nie ma znaczenia.
Ale dłuższa znajomość przed ślubem trochę ma znaczenie.
Chcesz tak osądzać moje życie i relacje?
Lecz ja ci powiem coś!
Oświeć mnie.
Miłość jest prosta i ma miłość zawsze rację
Tak mi mówi mój głos!
Dobra, przerażasz mnie.
Niektórzy wiedzą, gdy
Pojawia się miłość u drzwi
A inni w książki wściubiają nos
Lubię książki!
Czasami to się wie, że miłość wzięła cię!
A czasem bierze cię uroda silna jak cios!
Co ty tam o miłości wiesz?
Mówię tylko, że gdy na górę chcesz się wdrapać
Nie skaczesz z dołu na szczyt!
Jeśli kochasz – to tak!
Tu trzeba wysiłku Krok za krokiem – nie ma bata
Iść na skróty – to kit!
Może dla ciebie.
Miłość to stromy szlak
Przyspieszyć nie ma jak
Przed nami jest życie – to jest plan!
To żaden plan!
Bo miłość cenę ma:
To trud, to pot, to łza
Rzekł brudny, przepocony górski pan
Co ty tam o miłości wiesz?
Co ty tam o czymkolwiek wiesz?
Nie masz mózgu nawet pół! Mogłaś zmarznąć tu na kość!
Nie masz życia nawet pół! Z przyjaciół został ci tylko łoś!
Wcale nie!
Może zdrowo walnąć się, kto skacze głową w dół!
Za to kto nie skoczy teraz tu
Zapewne skończy jako trup!
Co ty tam o miłości wiesz?
Łał!
Jesteś bardzo silny.
Co ty tam o miłości wiesz?
Dźwigam dużo lodu.
Powiemy jedno wam:
Nie grozi tu nuda nam!
Co ty tam o miłości wiesz?
Co ty tam…
…o miłości wiesz?
Jak tu pięknie!
Wiedziałaś, że ona tak umie?
Nie wiem wszystkiego.
Co zrobisz, kiedy ją znajdziemy? Jaki masz plan?
Pogadam z nią.
Pogadasz?
- To nie jest plan. - Właśnie że jest.
Skąd wiesz, że będzie chciała z kimkolwiek rozmawiać?
Weźmiemy trochę ciebie…
Co to?
Słyszałeś?
Weźmiemy trochę mnie…
To chyba tam…
Znam tę piosenkę. Ale skąd?
Tę część, co lubi śnić!
Skąd to się niesie?
- Skąd co się niesie? - Kto to powiedział?
Ty.
Nie ruszaj się.
Słuchaj.
To coś było tu przed chwilą?
Mieliśmy słuchać.
Nie, czekajcie!
Dobrze.
Zacznijmy od nowa.
Cześć.
Jestem Olaf, trochę brakuje mi ciepła.
Olaf?
No.
- Olaf? - Mówiłem.
A ty jesteś Anna.
Skąd znasz moje imię?
Bo dałaś mi mój wielki…
- …zadek! - Zgadza się.
Pamiętasz?
Tak jakby.
Weźmiemy trochę ciebie i trochę…
- …Elsy! - Właśnie.
- Ulepiła cię Elsa? - Tak, a co?
- Wiesz, gdzie ona jest? - Tak, a co?
Zaprowadzisz nas do niej?
Tak, a co?
Powiem ci, co: żeby przywróciła lato.
Lato?
Nie wiem czemu,
ale od małego mnie ciągnęło do lata,
do słońca i kaloryfera…
Ale bezpośredniego kontaktu nie miałeś?
Nie.
Ale czasem zamykam gałki i się sobie wyobrażam
w środku totalnej skwary.
Pozdrawia Cię LATO
Tu wśród pszczół
Tu, gdzie dmuchawce pośród pól
Tu robię to, co śnieg zwykle robi w lecie
Tu drink – chcesz to masz
Tu ciało me smażę w żarze plaż
Boski brąz jest modny na świecie w lecie
Niech mnie już nie pyta nikt, czy mi może zimy żal
Już wiem, w co zamienia się lód, gdy muśnie go upał – łał!
Chcesz, to drwij, chcesz, to kpij
Chcesz, to nawet bałwanem zwij
Powiem węzłowato: ja na to jak na lato!
Przyjemne tak są i upał, i mróz.
Z nich mieć miksturę – to byłby luz!
Zima, choć zimna, też kusi pogodą,
lecz ja w słońcu w końcu stać mogę się…
Najszczęśliwszy!
Gdy jest mi źle, o jednym marzę wciąż i śnię
Że wyletniam się tak w cieniu palm i coś we mnie wrze…
Niebo jest jak ze snu
Gdy jesteście przy mnie tu…
Toż to przecież jest cud, bo nie ma jak lód – lód w lecie!
- Chyba mu powiem. - Ani się waż!
Lód w lecie!
A teraz pora na lato!
Spójrz! Widać stąd Arendelle.
Jest całe zaśnieżone.
Nie wiedziałaś?
Gdy ruszałam, tylko trochę sypało.
Nie wiesz, do czego zdolna jest twoja siostra?
Nie.
Skąd pomysł, że się z nią dogadamy?
Tędy!
Bo mamy Olafa.
Gadającego bałwana?
Powiedz to zamarzniętemu Arendelle.
Akurat ze śniegiem Arendelle sobie poradzi.
Nie zniosę tego śniegu.
Kto chce koc?
Zamek jest otwarty. Zapraszam do środka.
Mamy gorący glögg.
Czy coś wiemy o królowej albo księżniczce?
- Nie. - Czy królowa chce nas skrzywdzić?
- Oczywiście, że chce. - Nie.
Anna ufa królowej, a ja ufam Annie.
Twoja Anna też w tym siedzi.
Pomyśl: dwie samotne kobiety
za zamkniętymi bramami od wieków strzegą tajemnicy…
I w dzień koronacji
królowa atakuje czarną magią własny lud!
- Przerażasz ich! - Słusznie się boją!
Wiadomo, że z magii nie wynika nic dobrego.
Zwłaszcza kiedy czaruje kobieta.
To ignorant, nie słuchajcie tego człeka.
Nie jestem człekiem, lecz księciem!
Ale to ja teraz rządzę w Arendelle
i nie pozwolę na zdradę stanu!
- Zdradę? - Mój panie!
Znaleziono to u stóp Północnej Góry.
Księżniczka Anna ma kłopoty.
Potrzebuję ochotników, żeby ją znaleźć!
- To pułapka! - Dość!
Proszę.
Nie wiem, czym kieruje się królowa.
Ale Anna z pewnością jest uczciwa i szlachetna.
Dlaczego mamy cię słuchać?
Jestem tylko trzynastym synem króla
Nie jestem waszym wodzem, tylko narzeczonym jej
Lecz przez to uczucie jasno wiem już, że…
Lękowi nie wolno poddać się
O nie – dzisiaj nie
Nie wiemy, co nam grozi
Co dalej – któż to wie?
Lecz zaufajcie Annie
Tak jak Anna zaufała mnie
Co też ona we mnie widzi? Nie wiem sam
To byłby zaszczyt, gdybym mógł przewodzić wam
Przejdziemy ten czas próby
Zaufajcie mi
Lud pragnie przywódcy, sługa zgłasza się
Wasz Hans z Południowych Wysp
- A mróz? - A królowa?
Jeśli naprawdę jest potworem?
Wtedy się z nią rozprawimy
i dzięki Annie i mnie odzyskacie lato!
Trzynasty syn króla? Nie, ważniejszy ktoś!
To szczęście, że mamy cię tutaj w chwilach złych
Nie złamie nas strach, nie wygra tu zdrada
Bo jest na to rada
Ta rada – to ty!
Kto chce ze mną iść?
Moi ludzie i ja.
Von Schwindelkant powstanie
I miecz swój na usługi tobie da!
Więc wzywam królestwo
Odpowiedź już znasz
- Za Hansem! - Za Hansem!
- Niech żyje Hans!
Z Południowych Wysp książę Hans!
Głupcy!
Niech gnają na śmierć za tym chłopcem, a my szykujmy się na królową.
Pokażemy jej, gdzie jej miejsce.
To nie będzie trudne.
W końcu to tylko jedna, mała dziewczynka.
Na zboczach gór biały śnieg nocą lśni
I nietknięty stopą trwa
Królestwo samotnej duszy
A królową jestem ja
Posępny wiatr na strunach burzy w sercu gra
Choć opieram się
To się na nic zda…
Niech nie wie nikt, nie zdradzaj nic
Żadnych uczuć – od teraz tak masz żyć
Bez słów, bez snów, łzom nie dać się…
Lecz świat już wie
Mam tę moc
Rozpalę to, co się tli
Mam tę moc
Wyjdę i zatrzasnę drzwi
Wszystkim wbrew na ten gest mnie stać
Co tam burzy gniew
Od lat coś w objęcia chłodu mnie pcha
Z oddali to, co wielkie
Swój ogrom traci w mig
Dawny strach, co ściskał gardło
Na zawsze wreszcie znikł
Zobaczę dziś, czy sił mam dość
By wejść na szczyt, odmienić los
I wyjść zza krat
Jak wolny ptak
O tak!
Mam tę moc
Mój jest wiatr, okiełznam śnieg
Mam tę moc
I zamiast łez jest śmiech
Wreszcie ja zostawię ślad
Co tam burzy gniew…
Moc mojej władzy lodem spada dziś na świat
A duszę moją w mroźnych skrach ku górze niesie wiatr
I myśl powietrze tnie jak kryształowy miecz
Nie zrobię kroku w tył
Nie spojrzę nigdy wstecz
Mam tę moc
Z nową zorzą zbudzę się
Mam tę moc
Już nie ma tamtej mnie
Oto ja
Stanę w słońcu dnia
Co tam burzy gniew
Od lat coś w objęcia chłodu mnie pcha!
Koniec aktu pierwszego
Akt drugi
SAUNA OAKENA
Cześć, chłopie.
Cześć, kobitko.
Cześć, chłopczyku w kostiumie bałwana.
Macie dziś szczęście.
W wielobranżowym dyskoncie z sauną
jest wielka wyprzedaż.
Przecena na szorciki,
chodaki bez palców
i olejek własnej roboty,
który odpędza promienie słońca.
Dlaczegóż to nie boję się wiecznej zimopory
sprowadzonej przez nową królową, co to umie w ukrywaną magię?
Pytacie mnie oczami?
Hygge!
- Hygge? - Hygge?
Hygge – to znaczy „kul’”
Hygge – to miłe cuś
Hygge – to siedzieć przy kominku
I poliki grzać na róż!
Hygge, hygge…
Przetłumaczę wam!
Pająk ci może w buta wlazł?
Nie-hygge!
Coś nudnawego zrobić masz?
Nie-hygge!
Hygge ma własny plan
I nie wiesz, kiedy znajdzie cię
Najważniejsze, że nie będzie hygge, kiedyś sam jak palec jest!
Chcemy zrobić zakupy. Gdzie masz marchewki?
Wezmę wszystkie.
Zapraszam na drogocenny dział warzywny.
Dzień dobry!
Miałam nadzieję
na mniej śmierdzący i bardziej dopasowany kożuszek
albo coś na wspinaczkę na Północną Górę?
Na wspinaczkę na Północną Górę?
Tam, gdzie już tłumy zamarzły na śmierć?
Tak jest!
Mam coś w sam raz!
Hygge!
Hygge?
Co to hygge?
Potrajanie w kryzysie cen żywności i sprzętu jest nie-hygge!
To przestępstwo.
Obrażanie właściciela sklepu też jest nie-hygge.
Zwłaszcza kiedy go potrzebujesz.
Ale co to jest hygge?
Hygge to dobry drink
Hygge to jadło
Hygge to glögg
Rzecz świetna, gdy ci w środku grzanie spadło!
Hygge to serdeczność
Z hygge miły każdy ludź
Dołącz do nas, będzie superhygge
Chodź do sauny – ciuchy zrzuć!
Hygge, hygge…
Nie wstydź się ciała. Widzieliśmy już wszystko.
Hygge…
Smagnij się gałązką, by poczuć się czysto!
Do sauny!
Przecież chcesz!
Pora toast wznieść!
Tak!
Pijmy więc
Za rodzinę, za przyjaciół też
Za hygge w burzę, co nie kończy się
Niech hygge będzie zawsze
Gdy jest z człowiekiem człowiek
Więc kufle w ruch
Niech spada ciuch
I pijmy znowu zdrowie!
Za rodzinę, za przyjaciół też
Za hygge w burzę, co nie kończy się
Niech hygge będzie zawsze
Gdy jest z człowiekiem człowiek
Więc kufle w ruch, niech spada ciuch
I pijmy znowu zdrowie!
Za rodzinę, za przyjaciół też
Za hygge w burzę, co nie kończy się
Niech hygge będzie zawsze
Gdy jest z człowiekiem człowiek
Więc kufle w ruch, niech spada ciuch
I pijmy znowu zdrowie!
Za rodzinę, za przyjaciół też
Za hygge w burzę, co nie kończy się
Niech hygge będzie zawsze
Gdy jest obok człowiek
Więc kufle w ruch, niech spada ciuch
I pijmy znowu zdrowie!
Za rodzinę, za przyjaciół też
Za hygge w burzę, co nie kończy się
Niech hygge będzie zawsze
Gdy jest obok człowiek
Więc kufle w ruch, niech spada ciuch i…
Przepraszam!
Głodowa śmierć za siedem dni…
Nie-hygge!
Martwota i mróz, los bardzo zły…
Nie-hygge!
Ma rację.
Musimy iść.
Musimy pilnie zrobić coś!
Skoro zostać nie możecie tu na hygge…
Weźcie je ze sobą – hygge nigdy dość!
Hygge!
I to jest lód!
Jak widać.
Może porozmawiam z nią sama?
Kiedy ostatnio przedstawiłam jej kogoś, wszystko zamroziła.
Ale to jest lodowy pałac.
Lód to moje życie.
Pięknie tu…
Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Anno!
Elso!
Zmieniłaś się!
Na dobre.
- To miejsce jest niesamowite. - Dziękuję.
Nie przypuszczałam, że potrafię stworzyć coś takiego.
To są Kristoff i Sven. Pomogli mi się tu wspiąć.
Cześć, jestem Olaf i brakuje mi ciepła.
Olaf?
Tak, ulepiłyście mnie.
Pamiętasz?
I jesteś żywy?
Chyba tak.
Takiego ulepiłyśmy w dzieciństwie.
Jest w nim trochę ciebie i trochę mnie.
Podobieństwo jest niesamowite.
Byłyśmy tak blisko. Znów mogłoby tak być.
Nie. Chciałabym tego ponad wszystko, ale…
To jest niemożliwe.
Dacie nam chwilę?
- Przepraszam za to, co… - Nie przepraszaj.
To nie była twoja wina.
Nie wiedziałaś.
Rodzice wiedzieli?
Tak.
A czemu ja nie wiedziałam?
Jak myślisz, skąd to masz?
- Mama mówiła, że taka się urodziłam. - Nie, to przeze mnie.
Prawie cię zabiłam. Miałaś sześć lat.
Nie jestem już dzieckiem.
Ja też nie i moja moc jest większa niż wtedy.
Dobrze mi tutaj.
Samej.
Samej?
Stoję w chłodzie
Własne życie wiodę
Daj mi spokój, Anno
Przeszłość jest już za mną
Daj mi w śniegu żyć…
- Zostaw mnie. - Elso, nie odchodź!
Próbuję cię chronić.
Nie musisz.
Nie boję się.
Czego chcesz, Anno?
Tego.
Chcę naszej rozmowy
I z tobą chcę być cały czas
A ty
Spokój w sobie masz
Zaskoczyłaś tym mnie Po wszystkim, co stało się…
Przepraszam, nie wiedziałam, nie widziałam nic
Prócz tego, że się chowasz, lecz chyba myślałam
Że przede mną chcesz się skryć
Dlatego tu jestem – i wiedz:
Chcę w oczy ci spojrzeć i rzec…
Nie chcę znowu stracić cię
Nie jak wtedy – o nie!
Na siebie moim okiem spójrz – już wiesz
Czemu cię nie mogę stracić?
Czekaj.
To dobrze, że przyszłaś
Ale tu niebezpiecznie jest zbyt…
Nie zbliżaj się!
To wszystko jest takie nowe…
Najpierw trzeba raczkować, żeby później pewnie iść…
Tutaj dom mam
Tutaj, gdzie mróz, pod samym niebem
Pośród tych, których kocham Tylko chaos wprowadzam
To wszystko z troski o ciebie!
Uczuciom powracać nie każ
Tu nic dobrego nie czeka
Nie chcę znowu stracić cię
Nie jak wtedy – o nie!
Nie wiesz, co ja mogę zrobić jeszcze…
Zostań z dala, bo…
Stracić cię nie chcę…
Posłuchaj, proszę
Co chcę ci powiedzieć
Inaczej jest wszystko, bo nareszcie rozumiem…
Masz dobre intencje, lecz jest chłodniej i chłodniej
Więc zostaw mnie już
I już zostaw to mnie!
Ale ja chcę pomóc
Naprawimy to razem
Proszę, chciej mi zaufać, spróbuj choć raz!
Jestem burzą, więc zrozum – pogarszasz tę rzecz!
Chcę naprawić to, lecz nie wiem jak!
Nie mogę cię stracić – zrozum, że…
To dla siebie masz mnie!
Wytłumaczyć mi daj to!
Nie mogę cię stracić znów
I choć pragnę i chcę
- …nie wpuszczę cię za próg! - Czy wpuścisz mnie za próg?
Tak jak ja ciebie pokochaj sama się
Już wiesz, czemu nie mogę stracić cię?
Żegnaj, Anno.
Żegnaj? Nie!
Nie stracisz mnie, ale musisz odejść.
A co z królestwem?
Będziesz znakomitą królową.
Zostawisz je zamrożone?
Zamrożone?
Nie wiedziałaś?
Sprowadziłaś wszędzie wieczną zimę.
Co?
- Nie! - Ale to nic.
Możesz je odmrozić.
- Nie umiem! - Wymyślimy coś razem.
Przestań mówić „razem”!
Nie panuję nad tym!
Wiesz, że mogłabyś!
Mówię, że nie!
Anno!
Pomóż!
Anno, nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
Tylko zimno mi…
Co się z tobą dzieje?
Nie wiem, nie panuję nad tym. Weź ją do domu.
Nie, Elso. Czekaj!
Idź już.
Olaf?
O nie!
Olafie…
Odezwij się.
Powiedz coś.
Cokolwiek.
Ulepimy dziś bałwana?
Pomógłbym ci, ale cóż…
Tak jakbym był niecały ciut
Bez rączek i bez nóg
I co istotne tu
Gdzieś znikł mi brzuch…
Choć wszystko jest w kawałkach
Masz tutaj nas
My zaś mamy twój cały zad!
Sukces!
Ulepiliście bałwana
Ładnego, z ikrą…
Skromnego bałwana
Dzięki…
Przytulacie się!
Uderzyłeś się w głowę? Nic ci nie jest?
Ja…
Nie, nic.
Mam grubą czaszkę.
Ja nie mam czaszki.
Ani kości.
I co teraz? Ale tak na poważnie?
Z Elsą nie poszło dobrze.
Wydaje mi się, czy nasza rodzina jest trochę dysfunkcyjna?
Wracam tam.
- Co? - Elsa mnie potrzebuje.
Walnęła cię magią, a potem wyrzuciła.
Po prostu się boi.
Jej strach wszystko zamraża.
Co jest z twoimi włosami?
Właśnie spadłam ze skały.
Lepiej zobacz swoje.
Twoje siwieją.
Co?
Źle to wygląda?
- Nie. - Zawahałeś się.
Wcale nie, to nie tak.
Czekaj!
To dlatego, że cię tak potraktowała.
Mam przyjaciół, którzy mogą pomóc.
W sumie bardziej rodzinę.
Kiedyś przygarnęli mnie i Svena.
Rób, co powiedzą, i wszystko będzie dobrze.
Zwariował.
Uciekaj, obronię cię!
To było krótkie, ale dobre życie!
Kristoff?
Nasz Kristoff wrócił!
Tak długo się nie widzieliśmy… Pokaż się!
- Schudłeś. - Wszystko jest dobrze.
Miałem co robić.
- Jest problem. - Dziewczyna!
Buldo, on ma dziewczynę!
Znamy tę sarenkę.
Nie sądziłam, że znajdziesz sobie królewnę.
- Ja nie… - Niech zobaczę.
Jasne oczy, działający nos, dobre zęby.
Podoba mi się.
- Ty mi się też podobasz, ale… - Nie jesteśmy parą.
Tylko jej pomagam.
- Właściwie to… - Nie parą?
Jesteście pewni?
- Tak. - Zdecydowanie.
Nie jesteśmy parą.
Dlaczego?
Mój Kristoff ci nie pasuje?
Za bardzo o niego dbałam?
Za mało? Za długo?
Nie chodzi o to, co robiłaś.
A o co?
Nie kręci cię taki facet?
Czy cię nie nęci jego chód?
Czy cię zniechęcił, bo coś plótł?
Czy też wpływ miał na to stóp platfuśny kształt?
I choć się myje dzielny zuch
Nie można ukryć, że on cuchnie…
Ej!
Ale powiedz, czy znasz kogoś, kto by taki uśmiech miał?
Odszczekaj to!
To co, że trochę jest nietentego
I że wad parę ma
Że mądry jest inaczej?
Że lubi rogaczy?
To naturze wbrew – ale cicho sza!
To co, że trochę jest nietentego
I każdy widzi to?
Będzie z niego gość tentego
Gdy ktoś jak ty pokocha go!
Możemy zmienić temat?
Mamy poważniejszy problem!
Czy że ma stracha – stracha masz?
Że nie ma manier chłopak nasz?
I że jak ogar wiele razy poszedł w las?
Niech nie waży na twym sądzie
Jego fryz w sczerniałym blondzie
Kogoś zakochiwalnego masz
Do bólu aż!
To co, że trochę jest nietentego
I że tak jakby ma pchły?
Wcale nie!
Uczucia pragnie, dlatego ładnie
Warto go gromadnie przytulić by!
To co, że trochę jest nietentego?
Bo to nieważne, gdy…
Ktoś w końcu pokocha jego ego
A kto inny jak nie ty!
Choć on może się nie zmieni
Bo rzadko się zmienia ktoś
Lecz miłość sprawić może cud
Bo w sobie ma to coś!
Ludzie robią głupstwa, gdy ich zjada złość i stres
Lecz kiedy miłość da im znak
Od razu lepiej jest!
Gdy kochasz – lepiej jest!
Każdy bywa czasami nietentego
Każdy ma trochę skaz
Tato, siostra, brachol Jest miłość lekarstwem na to
Jest piękna, bo oślepia nas!
Każdy bywa czasami nietentego
To chyba jasne dość
Na wszystkie nietentegi znajdzie sposób
Da mi to, co może dać mi…
- Mi, mi… - Miłość!
Huldra!
To miłość!
Miłość!
To miłość!
Miłość, miłość!
Każdy bywa trochę nietentego
Lecz jest miłości wart
Tak!
To miłość!
Miłość!
To miłość!
- Anno! - Co się dzieje?
Znowu ta magia!
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Próbowałem!
Twoje życie jest zagrożone.
W sercu masz lód, a sprawiła to twoja siostra.
Jeśli się go nie pozbędziesz, zamarzniesz na zawsze!
Możesz ją uratować, wiem, co potrafisz.
Szybko, zrób to.
Gdyby chodziło o głowę…
Ale serce tak łatwo nie zapomina o bólu.
Spróbuj, proszę.
Zrobię, co w mojej mocy.
Czym jest bezradna pustka, gdzieś tam w sercu na dnie?
To jakiś nieznany strach…
I nie mogę nabrać tchu, bo czuję już wyraźnie
Że mnie zmieniłaś aż tak…
Rozświetlasz dla mnie świat
I nie wiesz, co to strach
Masz odwagi tyle, ile nie ma nikt
Bo ufasz, wierzysz i śmiesz
Myśleć i czuć jak chcesz
Myślałem – sił mam dość, lecz wtedy przyszłaś ty…
Co ja tam o miłości wiem?
Każdy czyn mój, każdą myśl
Ty odmieniłaś mi
Jesteś wszystkim…
Co o miłości wiem
Wybaczcie…
To na nic.
Tylko prawdziwa miłość zdoła odmrozić jej serce.
Pocałunek prawdziwej miłości?
Pocałunek miłości.
Anno, musimy zabrać cię do Hansa.
Do Hansa?
Olaf, Sven, pomóżcie!
Anno!
Księżniczko Anno!
Skończ tę zimę
Temperatura spada!
To znaczy, że możemy nie przeżyć nocy.
Wróć nam lato
Musimy iść szybciej!
Życie Anny zależy od nas!
Sił nie traćmy
Widzę coś w oddali!
Lodowy zamek.
To królowa. Szykujmy się do walki!
Skończ tę zimę
Wróć nam lato
Czujność wzmóżmy
Zabijmy ją!
Skończ tę zimę
Wróć nam lato
Czujność wzmóżmy
I w końcu jest dzień
Co wyważy moje drzwi
Nie ukryje się Teraz nie – nie dziś
Ta burza już grzmi, jest groźna i zła
Przemija mój czas…
Bez snów, bez łez…
Strach to twój największy wróg
A za nim idzie śmierć
Ktoś mi kiedyś mówił tak
I to sens zaczyna mieć
Ode mnie przecież zaczął się ten cały ból i strach
Czy mam się stać tym kimś, kim chce mnie widzieć świat?
Potworem?
Czy tak jest?
Czy dziś świata blask w moim mroku sczezł?
Czy jestem potworem? Wściekłym, złym?
Błądzącym tylko
W dzikości szale
Czy może tkwiącym w klatce własnych win?
Skończ tę zimę
Wróć nam lato
Czujność wzmóżmy
Niech się jej nie stanie nic!
Skończ tę zimę
Wróć nam lato
Czujność wzmóżmy
Co robić mam?
To nie jest czas na łzy
Przeze mnie ta burza
Skończyć ją trzeba by!
Czy mam wciąż uciekać?
Gdzie moje granice są?
Czy zdołam zakończyć tę burzę?
Czy tylko wzmocnię ją?
Mróz ściągam coraz większy
Czy świat to zdoła znieść?
Czy zagrożenie zniknie
Gdy mnie zabierze śmierć?
Czy byłam potworem od pierwszego dnia?
Czy to serce wiecznie chłód przenikać ma?
Zniszczenie tylko sieję w krąg
W niechciane wojny tyle czasu brnąc
Czy potwora zabić?
Ojcze
Ty wiesz, co zrobić mam
Czy umierając, wolność im dam?
Matko
A jeżeli moja śmierć
Chłód tylko wzmoże i pomnoży burzy gniew?
Nie! Ja muszę dalej żyć, naprawić czyny złe
I od siebie zbawić świat!
Znów słońcu dać wzejść!
- Jeśli potworem jestem, to… - Skończ tę zimę, wróć nam lato…
Rzecz jedną zrobię
- Choćby nie wiem co! - Czujność wzmóżmy!
- Zanim się zamienię w biel… - Skończ tę zimę, wróć nam lato!
- Zrobię, co w mocy mej… - Czujność wzmóżmy!
Naprawię świat – to mój cel!
Nie mogę być potworem
Nie będę tym potworem!
- Nie dziś! - Potwór! Potwór!
Poddaję się. Zabierzcie mnie do księżniczki Anny.
Potwora pod sąd!
Wystarczy, Schwindelkant!
Von Schwindelkant – i nie wystarczy.
Robi się coraz zimniej. Nawet królowa cała drży.
- Nie jest mi zimno. - Boi się.
Przestań mnie drażnić. Nie wygrasz. Zabierzcie ją.
- Czemu ją chronisz? - Dla Anny.
Muszę się z nią zobaczyć.
- Nic jej nie groziło, gdy tu była? - Tak.
- A ten człowiek z gór? - Mówiła, że jej pomaga.
Oby tak było. Weźcie ją!
Błagam! Pomocy!
Szybko!
Mamy tu mrożoną księżniczkę!
Nie pokazuj się, Olaf.
- Pytaliby tylko o ciebie. - Jasne!
Księżniczko Anno!
Dziękuję. Teraz ja się nią zajmę.
Musi się ogrzać! I znajdźcie księcia Hansa!
Od tego zależy jej życie.
Chrońcie ją.
Nie patrz tak na mnie, Sven.
Co ja tam o miłości wiem?
Jedyny dla niej ratunek
To miłosny pocałunek
A co ja tam…
O miłości wiem?
- Anno! - Hans!
Musisz mnie pocałować.
Co tam się stało?
Elsa zaatakowała mnie swoją mocą!
Mówiłaś, że cię nie skrzywdzi.
Myliłam się.
Zamroziła mi serce. Tylko miłość może mnie ocalić.
Miłosny pocałunek…
Och, Anno!
Gdyby tylko był tu ktoś, kto cię kocha…
Co?
Ale mówiłeś…
Kłamałem. Jako trzynasty w kolejce
wiedziałem, że tylko ślub może dać mi tron.
Byłaś oczywistym celem.
Ale kto by pomyślał, że Elsa mi to ułatwi?
Skazałyście się na śmierć
i zrobiłyście ze mnie bohatera, który próbował pomóc.
Dobrze to wyszło.
Gdy zabiję Elsę
I obrączkę ci dam
Będę królem Arendelle…
Nie wygrasz z Elsą. To ci się nie uda.
Już się udało.
Nie.
Elso!
Anno!
Olaf…
Brakuje ci ciepła?
Nie, ogień zgasł!
Ostrożnie.
Czyli to jest ciepełko.
Podoba mi się.
Gdzie Hans?
Co się stało z…
Bez dotykania!
Gdzie jest Hans? Co z pocałunkiem?
Myliłam się co do niego.
To nie była miłość.
Nie możesz tu zostać. Roztopisz się.
Najpierw musimy ci znaleźć jakąś prawdziwą miłość.
Nawet nie wiem, co to miłość.
Nie szkodzi.
Ja wiem.
Miłość oznacza,
że stawiasz czyjeś potrzeby przed własnymi.
Tak jak Kristoff, kiedy przyprowadził cię tutaj
do Hansa i zostawił na zawsze.
Kristoff mnie kocha?
Łał.
Naprawdę nic nie wiesz o miłości.
Roztapiasz się.
Dla niektórych warto się roztopić.
Ale może nie w tej chwili.
Dobra, wszystko jasne.
Przejdziemy przez…
Czekaj! Spójrz!
Kristoff i Sven wracają!
Oto twoja prawdziwa miłość
jedzie przez fiordy jak dzielny i bitny król reniferów!
Zabieramy cię do Kristoffa, chodź!
Zimne dni, powietrza chłód
Tę burzę w niej zrodziły
Pod mrokiem chmur potężniał wiatr
Ciemniała myśl, zimowe wichry wyły
Księżniczka Anna nie żyje.
Zabiła ją królowa Elsa.
Zdążyliśmy złożyć przysięgę małżeńską, zanim umarła w moich ramionach.
To znaczy, że teraz ty tu rządzisz.
Uratuj nas przed tym potworem.
Dajcie tu królową.
Oskarżam królową Elsę o zdradę
i skazuję ją na śmierć.
Co? Nie!
Nic nie mogło dłużej
Wstrzymać w niej tej burzy
Nie ustawał gniew
Z całą furią runął na nich śnieg
Wicher przywiał strach
I jak bat ich siekł!
Zimno, coraz zimniej
Zimno, coraz zimniej…
Idź dalej, Anno, nie czas na sen
Gdzieś odnajdziesz go!
Czuję już, jak mróz ściska pierś
W sercu lód – no to co?
W tej burzy jakoś muszę znaleźć cię
Bo tylko jedno uratuje mnie
- Twoja miłość! - Anno!
- Prawdziwa miłość! - Gdzie jesteś?
Zimno, coraz zimniej
Zimno, coraz zimniej…
Ni biec, ni stać, ni trwać
- Na skraju światów dwóch… - Elso, słuchaj!
Skąd mam nadzieję brać?
- Lecz muszę zrobić jakiś ruch! - Musisz się poddać!
Nie zdradzaj nic a nic
- Do swojej klatki wróć! - Skończ tę zimę!
Potwora uwolniłam!
- I już go nie zatrzymam! - Nie stanie ci się nic!
Wył północny wiatr!
Schwyciła ich ta biel lodowych ścian
- Pokonać macie lód - Anno…
Pokonać macie mróz
Czy słyszysz wciąż mój głos?
- Uda ci się! - Miłość!
- Już nie! - Elso!
Nie ustawał gniew
Natury szał świat cały zmógł
Nachodził kres
Wygrał serca lód!
- Kristoffie… - Anno…
- Potwór! - Elso!
Zimno, coraz zimniej
Zimno, coraz zimniej…
Elso, nie uciekniesz przed tym!
Gdzie moja siostra?
- Gdzie Anna? - Anna…
Wróciła z gór słaba i zimna.
- Zamieniłaś jej serce w lód. - Co?
Nie.
Próbowałem ją ratować, ale było za późno.
Jej skóra była lodowata, włosy posiwiały…
Twoja siostra nie żyje przez ciebie!
Wtedy zamarł wiatr
I czcząc jej ból
Ustał burzy gniew
- Kristoffie? - Anno!
Elso!
Anno?
Nie!
Tego się lękałam
I dlatego stałam z dala od tylu lat…
Przepraszam…
Tak bardzo…
Jakże ja skrzywdziłam cię…
Anno.
Elso…
- Nic ci nie jest? - Mnie?
Poświęciłaś się dla mnie.
Kocham cię.
Prawdziwa miłość rozmrozi zamarznięte serce.
Miłość rozmrozi…
Oczywiście.
Anno.
Jesteś niesamowita.
Mogę cię pocałować?
Ja się tym zajmę.
Anno?
Ona zamroziła ci serce.
Tutaj tylko ty masz serce zimne jak lód.
Nikomu nic się nie stało?
Nikomu, Wasza Wysokość.
Możesz być pewna.
Na usta ciśnie się tyle słów…
Od dzisiaj śmiało mi wszystko mów
Marzenie już wyśnioną jawą jest…
Elso…
Rób, co chcesz
Masz tę moc
Na wszystko stać cię dziś
Masz tę moc
Bo cała magia to ty!
Stoimy tu
W jasnym świetle dnia!
Słońca blask niech trwa
To ciepło biorę i do nieba aż je ślę
Niech zniknie mrok i strach
A miłość niech nie kończy się
Rodzinę całą chcę dziś obok siebie mieć
Nie wrócą dawne dni!
Nie patrzę więcej wstecz!
Mam tę moc
Z nową zorzą zbudzę się
Mam tę moc
Odeszło to, co złe
Ty i ja w jasnym świetle dnia!
Miłości drogą chodź!
Masz tę…
Moc!
Na podstawie filmu Disneya
Scenariusz i reżyseria:
Rejestracji dokonano w Theatre Royal Drury Lane w Londynie
w lutym 2024 roku.
Tłumaczenie musicalu: Michał Wojnarowski
Tłumaczenie filmu Kraina Lodu: Jan Jakub Wecsile
Teksty piosenek: Kuba Wecsile