Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Izan gauaren beldur.
Gaua, blasfemiaren gunea,
izaki lazgarrien itzalpea,
Jainkoaren argiaz bertzerako ihesbidea.
Gauak dauzka lizuan demonio makurrak,
sorgin zitalak,
istorio ilunak,
orain adituko ditugunak.
Ilunaren aroan,
kristau zintzoa datza lo gozoan.
Biharamunak ekarriko dio eguzkiaren errainu aldia,
Jaunaren bide zuzenari jarraikitzeko argia.
Alabaina, erraten dutenez,
gauak harrapatuz gero, ez geldi geldo,
zoaz ihesi eta etxerako bidetik ez bereizi,
edo eta ilunak zaitu irentsiko,
betiko...
Baina nork nahi du atera bidetik?
Nork du argia utziko?
Hala baitio erraun zuhurrak:
“Eguna da egunekoentzat”,
eta ondotik honela haize xuxurlak:
“Gaua gauekoentzat”.
Errudun zu...
Kattalin,
zer duzu leihotik begira eta begira?
Gaua begietarik sartuko zaizu.
Aditu duzu hori?
Azeriren bat...
Ez, txistua zirudien.
Gose naiz.
Bihar Urdazubirat joanen naiz.
Fray León abadearen idazkariarekin mintzatuko naiz sagardiei buruz.
Azkenik gure baitan izanen dugu grazia.
Eta don Mateo?
Haren berririk badea?
Inorek ez du ikusi apeza elizan gertatu zenaz gero.
Astebete bada.
Beteko ahal du eman ninduen hitza.
Hau nazka.
Ez du gatzik.
Egin ezazu zerorrek...
Labur ibili, Katalina.
Begirunea niri!
Jadan sobera lotsarazi nauzu herri osoaren aitzinean.
Ez duzua nahiko...
zubipean bizi.
Ogia.
Ez duzua janen?
Zergatik ez zara nerekin mintzatzen?
Nere emaztea zara!
Ikusten?
Ez du zaporerik.
Bihar garbi agertu behar dut.
Prestadazu mezetarako atorra.
Lotara noa.
Badakit ez direla izan aste samurrak,
baina hemendik aitzina hobetuko da.
Ikusiko duzu.
Nere emaztea zara.
Ez! Ez!
Zergatik egiten nauzu uko?
Elbarria naizelakotz?
A!
Hara zer egin duzun.
Katta.
Katti.
Hmmm...
Atorra!
Biharko behar dut!
Lasai.
Ez da deus.
Garbituko duzuia?
E?
Nire sabela.
Katta!
Itzuli honat!
Kattalin!
Ongi. Lehen istorio hau, neskatxa dohakabe batekin hasten da,
sartu zena oihanean barna jadan iguzki-izpirik ez zela,
Gaugoikoaren bidea hasten den orduan.
Hura da gaua bera:
Gaueko.
Nor da gauean barna sartuko,
nor galduko,
nor du ilunak irentsiko, betiko.
Bertan baita Gaueko,
itzal galduen iluna.
Harena ez da gizakientzako erreinua...
Baina, zer gero...
inor gauez ibiltzera ausartuz gero?
Gaua...
Pello?
Pello, zu zara?
Gaua...
gauekoentzat.
Gaua
gauekoentzat.
Gaua gauekoentzat!
Gaua...
gauekoentzat!
Nor dabil hor?
Hator hona!
E!
Zertan habil hemen, ume zerria?
- Zelatan ari zunan! - Reme!
Utzion arnasa hartzen.
Ikaraturik zagon, ez duna ikusten?
Graxi, honekin zer?
Gaizoa, galdu egin dun.
Ez din, ba, arkume xaloaren antzik.
Bere ahotik erran dezala, eta ikusiko dinagu.
Zertan habil hemen?
- Erantzun! - Reme!
Utzion mintzatzen.
Gaizoa.
Ongi hago?
Ai, ai...
Hi Kattalin haiz,
Ez dea hala?
Ezagun haut, mezetatik.
Zertan habil hemen?
Etxetik atera naiz eta zerbait jarraiki zait hunaino.
Lasai.
Gurekin salborik hago.
Eta zertara atera haiz gauez?
Etxean ez dea giro?
Garbitokirat nentorren arropa zikinarekin
eta ondotik jarraika heldu zaizkit.
Ausarkeria dun gauez oihanean bakarrik ibiltzea.
Basapiztiez beterik zagon...
Eta arropa?
Galdu egin dut.
Ez dinat sinesten.
Kattalin,
udazkenean Goienetxetar Pellorekin ezkondu zena?
Hi nongoa haiz?
Landibarrekoa.
Etxetik urrun habil.
Eta hau?
Hau hirea duna?
Senarraren atorra da.
Istripua pairatu dua?
Eman, nik garbituko dinat.
Orban hauk ez ditun aise ateratzen.
"Kanpoan uso, etxean otso".
Ez dun garbitzera etortzeko tenorea.
Eta zuek?
Gu, Beltra, Remedios eta ni Graxiana,
edo Graxi.
Ez gaitun etortzen garbitzera,
garbitzeko itxurak egitera baizik.
Gure momentua dun.
- Gizonik gabe. - Inorek trabatu gabe.
Eta ez dotzuete deus erraten?
Usainik ere ez ziotenen hartzen.
Eta hobe dinagu inorek ez jakitea.
Hemen nahi gisan gabiltzan.
Egunez zahar, gauez gazte.
Azkenaldian, giro gaiztoa dinagu hemen inguruan.
Urdazubiko abadeak debekatu egin ditin bilkurak,
eta apezak eta aguazilak
etengabe zabiltzan sudurrak gure hankartean sartzen.
Inkisidore hek sorginak ikusten tizten
baita harrien azpian ere.
Zurrut egitea aski dun
edozeinek seinalatu eta gatibu eramateko.
Ezin hitake inorez fida.
- Tori. - Ez, mila esker.
Kontu kontari aritzen gaitun, herriko zurrumurruak eta.
Izu-ikarazko ipuinak...
Oraintxe ari nindunen bat finitzen, etorri haizelarik.
Batu hitake gurera,
jarraian bertze bat kontatzekotan.
Ala agian nahiago dun etxerat itzuli.
Ez dakit ipuinik.
Izu-ikarazko istorioren bat jakinen dun,
segur, hemen kontatzeko.
Spiritusei buruzko zerbait
ala sorginei buruzkoa.
Sinesten duna sorginetan?
Reme sorgina dun.
Ez dakit.
Azti ibili lili...
badirenik ez sinetsi,
ez direnik ez erran...
Ongi, hurrenengoa nik.
Kontatuko datzuedana ez da, ez, ipuina...
Duela hilabete batzuk gertatu zitzaionen gure herriko bati,
Eugenia oilo-saltzailearen alabari.
Jaso ninan Eugeniaren beraren ahotik,
eta berdin jasoko duzue neretik.
Nere aldia dut.
adi orain edo fut!
Erran zutenez,
sorgin batek begizkoaz jo zuen neskatxa,
eta ekarri zion iraganeko demonio bat.
Izaki ilun eta makur bat,
bekatuaren eta inbidiaren fruitua.
Spiritus gaizto bat: Inguma.
Etxe guzietan badugu sinesmen bat:
ahaidekoena.
Ahaidekoei edo arbasoen spiritusei zor zaiote gorazarrea,
haek zaintzen baitute etxea,
eta berdin etxekoen zoria.
Hala izaten ohi da,
baldin eta ondorengoek asaldatzen ez badituzte
edo arte gaiztoko norbaitek beren atsedena eteten ez badu...
Eman, seme.
Antton...
Lasai, Maritxu.
Sendatuko zara.
Egin othoitz nirekin, seme.
"Credo in Deum Patrem omnipotentem,
Creatorem caeli et terrae.
Et in Iesum Christum, Filium eius unicum,
Dominum nostrum, qui conceptus est de Spiritu Sancto,
natus ex Maria Virgine, passus sub Pontio Pilato,
crucifixus, mortuus, et sepultus..."
Geldi! Geldi!
"Descendit ad infernos."
Sorginkeria.
"Ohpo dapamapa, mapa, mapa,
apamapa, bapabespes Maparipitxupu...”
"Ohpo dapamapa, apamapa,
bapabespes Maparipitxupu...”
Norat zoazi?
Eugenia?
Ni hemen geldituko naiz.
Ez sobera berantu.
Pater Mateo.
Katalina.
Eta Maritxu nola dago?
Jainkoaren eskuetan.
Edota jadan dagoke deabruaren atzaparretan.
Parkatu.
Eugenia.
Eugenia, nola dago?
Ez dakit.
Antton...
Kattalin.
Azuntzio-ur gehiago ekarriko diot.
Hire lepoa...
Kattalin.
Maritxu.
Sendatuko haiz, bai?
Begira.
Sendatuko haiz, ikusiko dun.
Bai.
Eta joanen gaitun Baionako erromeriarat,
dantzan eta jauzian ibiltzera.
Bai, joanen gaituk.
Pater Mateo.
Horrek ez du debekaturik herrirat hurbiltzea?
Bera izan da.
Ama, sendatuko da?
Ez dakit, seme.
Maritxu infernura joanen da?
Ez halakorik esan!
Baina zer gertatzen zaio?
Ez zekiat!
Maritxu.
Maritxu!
Maritxu! Maritxu!
Zu...
Zu zara errudun.
Zu!
Baina zer dion Maritxu, ni nau.
Urdanga! Alde nere etxetik!
Maritxu, ni nau.
Alde!
Maritxu.
Maritxu, ni nau.
Zoazi, alde.
- Maritxu, ni nau. - Alde!
- Maritxu! - Alde!
Zergatik gastigatzen gaitu Jainkoak gisa huntan?
Ezin dugu deus egin?
Antton,
hoa eta eskaiok laguntza Esther belagile zaharrari.
Ezagutzen dik Maritxu, berak jakinen dik zer egin.
Baina ez hazala inorek ikusi harekin mintzatzen.
Antton, etor hunat.
Ume gaizoa...
Hire arreba Maritxu espiritu batez tormentatua zagok, bazakiat.
Zuen etxean, heriok nor eraman ziken azkena?
Aitatxi Inguma,
urtebete dela.
Harek bazukeen arrazoinik arrebarekin haserretzeko?
Ez.
Maritxu aingerua da.
On hutsa.
Aitatxik asko maite zuen.
Maite, zenbat maite?
Munduan bertze deus baino gehiago.
Bera dateke...
Egizak hunako hau.
Hartzak argizagi hau,
eta bildu aitatxiren oroitgarri bati.
Behin kandela piztuz gero,
estali katilu zulatu batez:
iluna lehenik.
Behar den unean, kendu katilua:
argia hurrenik.
Orduan hala orduan,
atzemanen duk etxejaunaren spiritusa.
Hura ageri delarik, ziztazak oilar-bihotz hau,
bota artoale ustelak lurrerat,
eta ondotik hitz hauk erran.
Ongi gorde gogoan:
"Inguma, ez nauk hire izu.
Gauargi zaukaat lagun.
Zeruan izar,
larrean belar,
kostan hare.
Hek guziak kondatu arte,
ez hadiela nereganat ager."
Leihoa.
Kolkobero nazkagarria!
Nolatan egin datan hau?
Alu kaka zikina!
Aitatxi?
Antton...
kokolo kozkorra,
beti koskoiljorran.
Arrebak gure etxearen izena kakaztu dezala utzi duk.
Uztak bakean!
Kaiku kikila!
Ez al dakik zer egin duen hunek?
Antton, artoa!
Antton, erran hitzak orain!
Inguma, ez nauk hire izu.
Gauargi zaukaat lagun.
Zeruan izar, larrean belar, kostan hare:
Hek guziak kondatu arte ez hadiela nereganat ager.
Leihoa!
...28, 29, 30, 31,
32, 33, 34,
35, 36, 37...
Maritxu hil zelarik,
apezak erran zuen demonio batek hartu zuela neskatxa,
bekatuak eta sorginkeriaren amarru gaiztoek erakarririk.
Jauna, lagundu nire alaba gaixoari.
Ene Jainkoa.
Nik ez nuen nahi,
baina Maritxu oso gaixorik zegoen.
Orduan sorginaren etxera joan nintzen
eta berak erranekoa egin nuen.
Nik ez nekien.
Ez nekien.
Eta demonio bat zirudien.
Maritxu...
Hala izan zuan,
Zeren hala kontatu nindinen Eugeniak, malko artean.
Ze bekatu gorri egin zinen neskatxa harek,
aitatxiren gorrotoa gisa hortan pizteko?
- Gezurra. - Gezurra, zer?
Maritxuk ez zuen sekula deus gaixtorik egin.
Hik zer jakinen dun hortaz!
Ongi ezagutzen nuen.
Maritxu arras gaixorik zegoen,
eta sorgin horren sendabideek okertu egin zuten gaitza.
Estertxi sorgina dela?
Ongi ezagutzen gininan Estertxi.
Herriko jendeari laguntzen zionen, bere moldez.
Santujale zuri hoiek nahi izan zitenen paretik kendu,
eta Urdazubirat eraman zitenen.
Nork erran dain Estertxiren kulpa izan zela?
Hire senarrak?
Don Mateok erran zuen.
Estertxi gure laguna dun.
Maritxu hirea bezala.
Apez harroputz hoi eta haren nagusia,
Urdazubiko abadea,
beti jendea elkarren kontra jartzen.
Erreko ahal dire beren predikuetako infernuziloan!
Astebete bada Mateoren berririk ez dela.
Mezetan burua galdu zuenez geroztik.
Nik bazakinat
zer gertatu zitzaionen egiaz Mateori.
Nere aldia dut.
adi orain edota fut!
Mateo zen alde guziz handiustea eta azalutsa.
Itsuturik bizi zen.
Itsutzen zuen aginpideak;
baina, batez ere, ihiziak.
Beti zabilen txistuka.
Nola bere ihizizakurrari,
berdin elizako artaldeari.
Hortik zatorkion izengoitia:
Mateo "Txistu".
Mateo duela astebete desagertu zen,
Maritxu hil zelarik, elizako gertakarien ondotik...
Alhaba eta arreba maitatua.
Maria Oiartzun bizitzaren udaberrian joan zaiku.
Haragiaren ahuleriak zuen gaixotu,
herri hau atzaparren artean daukan etsaiak.
Alabaina,
miserikordios da Jainkoa.
Maite gaitu,
on derizku.
Ahaide eta auzokook, othoitz dagigun haren arimaren alde,
hala eta hala bakharrik libratuko baita infernuko ozpinetarik.
"Requiem aeternam dona eis, Domine,
et lux perpetua luceat eis.
Te decet hymnus, Deus, en Sion,
et tibi reddetur votum in Jerusalem."
"Exaudi orationem meam.
Ad te omnis caro veniet.
Requiem aeternam dona eis, Domine,
et lux perpetua luceat eis."
"Requiescat in pace."
"Amen."
Herrian gauza jakina zen apezaren ihizi-zaletasuna.
Haren erranetan,
Jainkoak eman zion ihizirako doain hura gizonari,
gainerako izaki guzien gainetik.
Ongi ere ongi dakit nik hoi,
zeren beraren andere-serora nitzen,
parrokian laguntzen nion.
Mateo arras zen bere baitara hertsia,
eta bere obsesioneak bati bakarrik fidatzen ziozkan:
bera baino goragokotzat zaukan bakarrari.
"Confiteor Deo omnipotenti, et vobis, fratres;
quia peccavi nimis cogitatione,
verbo, opere et omissione:
mea culpa,
mea máxima culpa."
Jauna, bekhatu egin dut.
Demonio tentatzailea sentitu dut ene haragian,
zure bidetik aparta arazi nahian.
Entzun ene Jauna,
eta libra nauzu gainean dudan zama honetaz.
Gaur goizean ihizira atera naiz ene zakur leialarekin.
Zergatik nahi izan du zure graziak behaztopa nadila
haragiaren blasfemia hezurmamituarekin?
Erran zuenez,
han ikusi zuenak erotzeko ponturat jarri zuen.
Usna!
Etorri hona!
Usna! Usna hona!
Egun osoa emango nukeien dantzan.
Emadan eskua.
Pellok sekula eman nauena baino gehiago dun.
Babo horrek ez daki ongi zer duen etxean.
Ezin haut berarekin.
Eta gauak ditun garratzenak.
Hi bai zorionekoa, ama alargunarekin,
neskazahar geldituko haiz hari laguntzeko.
Zorionekoa bai, baina,
neska soil, busoil.
Ezin dut gehiago.
Ba...
gazin hemendik!
Baionarat!
Gazin gaur gauean bertan!
Gu biok bakarrik.
Burutik hago...
Bi emazteki harat-hunat bakarrik?
Pellok makilka hartuko nindikenan harrapatuz gero.
Orduan, gizon mozorrotuko gaitun.
Hik hartu arropak Pellori, eta nik nebari.
Hain erraza balitz...
Saldan halako bat...
eta aio.
Etzakinat.
Etzakinat, ene senarra dun.
Egun on, eder hori.
Nahi zinukea nerekin ezkondu?
Ez.
Adimendua dut eskasa, baina dotea bikaina.
Begira.
Tira, maitea,
- emanazu musu lukainkan. - Ez!
Nahiago ahuntzari uzkian.
Sorgina!
Zatoz nirekin!
Hirekin noranahi joango nindukenan.
Ikhusi nuena, egiazkoa zen?
Edo izan zen Deabruaren enganamendua?
Jakinarazi behar nioke abadeari?
Pater Mateo.
Pello Goienetxea.
Jarri.
Errezibitu dut zure lizenziaeskatzea abade-etxeko sagardi baten lantzeko.
Zangoa dut gaizki, baina jabe ona ninteke.
Ongi ezagutzen dut sagarnoaren laborea.
Urtetan trabailatu nitzen Hernanin.
Segur naiz.
Baina bertze gauza baterako deitu zaitut.
Zu eta zure emaztea
nirekin Urdazubirat ethor zaitezten behar dut,
epailearen aitzinera,
Esther Barrenetxea sorgina dela deklaratzera.
Ez nuke kontu hoietan nahasi nahi.
Lasai.
Badakit giristino zintzoa zarela,
eta Elizak badaki bere gizon onak saritzen.
Baina ezin dut gauza bera erran zure emazteaz.
Nire begiekin ikusi dut.
Gure arimaren etsaiak dira hirur:
mundua, deabrua eta haragia.
Eta hirur hautarik gaixtoena, perilosena,
barrenkorrena da haragia.
Flako da haragia eta sendo:
flako defendatzeko, sendo tentatzeko eta kilikatzeko.
Erahiltzea ere ez da hain gaixto!
Zeren haragikeriak baititu usteltzen giristino zintzoen bihotzak,
hedatzen baita izurriak bezhala,
eta hala baititu kondenatzen ez bakharrik bekhatarien arimak...
berdin gure herriaren oinharriak.
Sorginkeriak eta lizunkeriak galbiderat daramate gure jendea.
Gero eta emazte gehiago aldentzen dira Jainkoaren bide zuzenetik,
eta galtzen dira deabruaren bidezidorretan.
Eta egizue kontu,
haragizko bekhatuen garbitzeko modu bat eta bakharra dago:
sorginen salhatzea.
Urdazubiko abadeetxean
Inkisizio Sainduko komisario ohoragarria izanen dugu gurekin.
Harengana jo behar duzue,
eta hari jakinarazi,
sorginkerian dabilkeen edozein herritarren itzal-usain.
Jadan errezibitu ditugu zenbait akhusazione.
Sorgin bat ezkutatzen duena bera ere gaiztakide da.
Sorgin zorria...
Hi haiz! Sorgina! Bazakinat!
Infernuko zolaraino jarraikiko natzain beharrik bada!
Harrapazak!
Inorek ez zuen berriz ikusi.
Bainan erraten denez, gau beltzetan,
baten batek aditu ditu mendian
Mateoren txistuak, zakurrari deika.
Apezaren arima herraria da eta hala ibiliko omen da,
madarikaturik, erbiaren atzetik,
sekula betiko.
Ez, ez da egia. Nolatan dakizu hori?
Zu ez zinen han.
Apezak berak kontatu nindinen, desagertu aitzin...
Aski dun hainbertze itxura, guzia zakinagu!
Zin egin ninduen sekretuan gordeko zuela,
baldin eta testimonioa ematen banuen.
Beraz, onartzen dun, libreki sinatu huen Estertxiren kontra?
Ez, nik ez.
Ez, zer?
Ez hindutela behartu?
- Hire gogoz egin hunan? - Ez!
Erran egia, txolina.
Apezak sinatzera behartu hinduen,
Maritxu eta hire artekoa ez haizatzeko.
Guzia zakinagu.
Estertxi hire erruz kiskali zitenen.
Zer?
Pensa haren sofrimendua, sutan...
Nik, nik ez nakien...
Errudun zu, hiltzailea.
Ez!
Hik ere eman beharko dun kontu, sorginen epaian.
Zer sorgin eta zer ozpin? Atso zoroak baino etzaizte!
Ez garela, bagarela,
hamaika mila bagarela.
Gurekin etorriko haiz, Akelarrera.
Pello!
Pello...
Ireki! Ireki, faborez!
Utzi sartzen, Jainkoagatik, utzi sartzen!
Urdanga nahasa.
- Pozoitu egin nahi ninduzun? - Pello, faborez!
Aitortu!
Egin hunan?
Bai.
Egin nuen.
Salatu egin nuen baina nik ez nuen nahi,
beldur nintzen.
Damu dut!
Nola izan zunan?
Ikusi huen Estertxi?
Ez haiz errudun...
Sinesten dainagu.
Baina oraino gainean daraman errua.
Akerbeltzek behar du erabaki.
Berak badaki nori eman zigor eta nori sari.
Igurtzi hadi hunekin.
Nahiago dun senarrarekin itzuli?
Besapeetan eta hankartean.
Eta errepika gurekin:
"Sasi guzien gainetik,
laino guzien azpitik".
"Sasi guzien gainetik,
laino guzien azpitik!"
Sasi guzien azpitik,
laino guzien gainetik!
Kattalin!
Lagundu!
Ez!
Akerrak
adarrak.
Akerrak
adarrak.
Akerrak
adarrak.
Akerrak adarrak okerrak ditu.
Akerrak adarrak okerrak ditu...
Akerrak adarrak okerrak ditu.
Akerbeltz, muxu beltz!
Kattalin.
Eta hala bazan edo ez bazan, sar dadila kalabazan,
eta atera dadila herriko plazan.
Baina hala izan edo ez izan,
badirenik ez sinetsi, eta ez direnik ez erran,
edota agertuko zaizkitzu gauez, eta eraman.