Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
UN FILME DE PAUL URKIJO ALIJO
Temédelle á noite.
A noite, lugar cheo de blasfemias,
abeiro de terribles criaturas
que foxen da luz de Deus.
A noite acolle no seu seo diaños perversos,
meigas malvadas, historias escuras.
Historias que escoitaremos agora.
Cando chega a escuridade,
o bo cristián dorme placidamente.
Co amencer, chegarán os raios do sol,
a luz para seguir o camiño do Señor.
Porén, segundo din,
se a noite te atinxe, non fiques quedo.
Fuxe e non te desvíes do camiño cara á casa,
ou a escuridade hate tragar...
para sempre.
Mais quen quere desviarse do camiño?
Quen abandonará a luz?
Pois xa o di o dito:
"O día é para os do día".
E, como murmura o vento:
"A noite, para as da noite".
A NOITE
Ti... culpable...
Kattalin,
que miras tanto pola ventá?
- Váiseche meter a noite polos ollos. - Oíches iso?
Sería un raposo.
Non, semellaba un asubío.
Teño fame.
Mañá, vou a Urdazubi.
A falar sobre o pomar co secretario do abade frei León.
Por fin nos sorrirá a sorte.
E don Mateo?
Sábese algo del?
Ninguén viu o párroco desde o que pasou na igrexa.
Xa hai unha semana.
Espero que cumpra a promesa.
Que noxo! Fáltalle sal.
Pois cociña ti.
Anda con ollo, Katalina. Respéctame!
Xa me avergoñaches abondo diante do pobo.
Non quererás...
vivir debaixo dunha ponte.
Pan.
Non vas comer?
Por que non me falas?
Es a miña muller!
Ves?
Non sabe a nada.
Mañá, teño que ir aseado.
Prepárame a camisa dos domingos.
Vou durmir.
Foron semanas difíciles.
De agora en diante, todo vai mellorar.
Xa verás.
- Es a miña muller. - Non!
Por que me desprezas?
Por estar eivado?
Mira o que fixeches.
Katta.
Katti.
A miña camisa!
Necesítoa mañá!
Acouga.
Non pasa nada.
Pódela limpar?
Eh?
A miña barriga.
Katta!
Volve!
Kattalin!
Ben. A primeira historia comeza cunha moza infeliz
que se internou no bosque cando o sol xa se agochara,
cando empeza o camiño do deus da Noite.
Pois el é a noite en si:
Gaueko.
Quen ouse internarse na noite,
perderase.
A escuridade engulirao para sempre.
Pois aí habita Gaueko,
o Señor dos que moran nas sombras.
O seu reino non é para os homes.
Cal será o fado
de quen ouse internarse na noite?
A noite...
Pello?
Pello, es ti?
A noite...
para as da noite.
A noite...
para as da noite.
A noite, para as da noite!
Quen anda aí?
Ven aquí!
Eh!
Que fas aquí, babeca?
- Estaba a espiarnos! - Reme, déixaa respirar.
Non ves que está asustada?
Graxi, que facemos con ela?
A coitada perdeuse.
Non ten pinta de inocente.
Que fale e xa veremos.
Que fas aquí?
- Contesta! - Reme!
Déixaa falar.
Coitadiña.
Estás ben?
Es Kattalin.
Non si?
Coñézote da misa.
Que fas aquí?
Saín da casa e seguiume algo ata aquí.
Tranquila.
Connosco, estás a salvo.
A que saíches de noite?
Problemas na casa?
Viña ao lavadoiro coa roupa sucia, e comezáronme a seguir.
É perigoso ir soa polo bosque de noite.
Está cheo de bestas.
E a roupa?
Perdina.
Non te creo!
Kattalin...
a que casou no outono con Pello Goienetxea?
De onde es?
De Landibar.
Estás lonxe da casa.
E isto?
É teu?
A camisa do meu home.
E a mancha? Un accidente?
Deixa, xa a limpo eu.
Estas manchas custa sacalas.
"Pombo fóra, lobo na casa".
Non son horas de lavar a roupa.
E vós?
Nós somos Beltra,
Remedios e, eu, Graxiana.
Ou Graxi.
Non vimos lavar,
senón facer que lavamos.
É o noso momento.
- Sen homes. - Sen ninguén que nos amole.
E non vos din nada?
Non o saben.
Máis nos vale que ninguén o saiba.
Aquí, facemos o que nos peta.
Vellas de día, mozas de noite.
As cousas pintan mal ultimamente.
O abade de Urdazubi prohibiu as xuntanzas,
e os párrocos e alguacís non nos quitan o ollo de enriba.
Eses inquisidores ven meigas ata debaixo das pedras.
Basta con beber para que te sinalen e te leven presa.
Non te podes fiar de ninguén.
- Toma. - Non, grazas.
Adicámonos a contar chismes do pobo.
E contos de medo.
Estaba rematando de contar un cando apareciches.
Podes unirte a nós
se ti tamén nos contas un.
A non ser que prefiras volver á casa.
Non sei ningún.
Seguro que sabes algún de terror que nos poidas contar.
Algo sobre espíritos
ou meigas.
Cres nas meigas?
Reme é meiga.
Non sei.
Coidado, nena.
Non se debe crer nelas, pero habelas, hainas.
Ben. Tócame a min.
O que vos vou contar non é ningún conto.
É algo que lle pasou a alguén do pobo hai un mes.
Á filla de Eugenia a dos polos.
Contoumo a mesma Eugenia, e eu vóuvolo contar a vós.
É a miña quenda.
Prestádelle atención ou liscade!
Segundo dixeron, unha meiga maldixera a rapaza
e invocara un diaño do pasado.
Un ser escuro e retorcido,
froito do pecado e a envexa.
Un espírito maligno: Inguma.
Nos casaríos, existe a crenza dos etxejaun,
os espíritos dos nosos antepasados.
Hai que loalos, pois eles coidan da casa
e da fortuna dos moradores.
Así o fan,
sempre que os descendentes non os amolen
nin ninguén con malas artes perturbe o seu descanso.
Dáme, fillo.
Antton...
Tranquila, Maritxu.
Vas sandar.
Reza comigo, fillo.
Creo en Deus, Pai todopoderoso,
creador do Ceo e da Terra,
e en Xesucristo, o seu único fillo,
o noso Señor, concibido polo Espírito Santo.
Naceu da Virxe María, padeceu co poder de Poncio Pilato.
Foi crucificado, morto e sepultado.
Basta!
Descendeu aos infernos...
Bruxaría.
Ohpo, dapa mapa, nopo sapa napa ipi,
propo tepe xepe apa Mapa ripi txupu.
Ohpo, dapa mapa, nopo sapa napa ipi,
propo tepe xepe apa Mapa ripi txupu.
Onde vas?
Eugenia?
Eu quedo aquí.
Non tardes.
Padre Mateo.
Katalina.
Como está Maritxu?
En mans de Deus.
Se non está xa nas poutas do diaño.
Perdoe.
Eugenia.
Como está?
Non sei.
Antton.
Kattalin.
Vou por máis tisanas de asento.
O pescozo...
Kattalin.
Maritxu.
Vaste pór ben, si? Mira.
Vaste pór ben, xa verás.
Si.
E iremos á romaría de Baiona.
A bailar e brincar.
Si, iremos.
Padre Mateo.
Esa non tiña prohibido vir ao pobo?
Foi ela.
Miña nai, vaise pór ben?
Non sei, fillo.
Maritxu irá ao inferno?
Non digas iso!
- Pero que lle pasa? - Non sei!
Maritxu.
Maritxu!
Ti...
Ti es culpable.
Ti!
Pero que dis? Maritxu, son eu.
Rameira! Fóra de aquí!
Maritxu, son eu.
Fóra!
Maritxu.
Maritxu, son eu.
Lisca de aquí.
- Maritxu, son eu. - Fóra!
- Maritxu! - Fóra!
Por que nos castiga Deus deste xeito?
Non podemos facer nada?
Antton, vai pedirlle axuda á vella Esther, a herborista.
Coñece a Maritxu. Ela saberá que facer.
Pero que ninguén te vexa falando con ela.
Antton, ven aquí.
Coitada.
Un espírito está atormentando a túa irmá Maritxu.
Seino.
Quen foi o último en morrer na vosa casa?
O avó Inguma.
Hai un ano.
Podería estar enfadado coa túa irmá por algunha razón?
Non.
Maritxu é unha santa.
É boa.
O avó queríaa moito.
Queríaa? Canto?
Máis cá nada no mundo.
Pode ser...
Isto é o que vas facer.
Colle esta candea e enrólaa á figura en recordo do teu avó.
Cando estea acendida,
tápaa cunha cunca.
Non a destapes.
Cando chegue o momento, quita a cunca.
Que se faga a luz.
Nese momento,
sorprenderás o espírito do etxejaun.
Atravesa un corazón de galo con alfinetes
e bota millo podre polo chan.
Logo, recita o seguinte.
Lémbrao ben.
"Inguma, non me dás medo.
Gauargi está comigo.
No ceo, hai estrelas.
No campo, herbas.
Na costa, area.
Ata que non remates de contar todo iso,
non aparezas diante de min".
A ventá.
Maldita desgraciada!
Como puideches facerme isto?
Es unha porca!
Avó?
Antton...
Lacazán idiota.
Es un inútil.
Deixaches que a túa irmá
macelara o nome da familia.
Déixaa en paz!
Necio covarde!
Non sabes o que fixeches?
Antton, o millo!
Antton, dio agora!
Inguma, non me dás medo.
Gauargi está comigo.
No ceo, hai estrelas. No campo, herbas.
Na costa, area. Ata que non remates de contar todo iso,
non aparezas diante de min!
A ventá!
...28, 29, 30, 31,
32, 33, 34,
35, 36, 37...
Tras a morte de Maritxu,
o cura ditaminou que a posuíra un diaño,
atraído polo pecado e as malas artes da bruxaría.
Señor, axuda a miña pobre filla.
Meu Deus.
Eu non quería...
mais Maritxu estaba moi mal,
así que fun á casa da meiga...
e fixen o que me pediu.
Non o sabía.
Non o sabía!
E semellaba un diaño.
Maritxu...
Así sucedeu,
pois así mo contou Eugenia entre bágoas.
Que horrible pecado cometeu a rapaza
para que o seu avó a odiase así?
- É mentira. - Que é mentira?
Maritxu nunca fixo nada malo.
- Que saberás ti? - Coñecíaa ben.
Maritxu estaba moi doente,
e os remedios desa meiga agravaron a doenza.
Acusas a Estertxi de meiga?
Nós coñeciamos ben a Estertxi.
Axudaba a xente do pobo á súa maneira.
Eses santóns quixeron quitala do medio
e levárona para Urdazubi.
Quen che dixo que foi Estertxi?
O teu home?
Díxoo don Mateo.
Estertxi era amiga nosa.
Igual ca Maritxu túa.
Ese cura vaidoso e o seu superior,
o abade de Urdazubi,
sempre desamigando a xente.
Que ardan nese inferno que predican!
Hai unha semana que non se sabe nada de Mateo.
Desde que toleou na misa.
Eu sei que lle pasou realmente a Mateo.
É a miña quenda.
Prestade atención ou liscade.
Mateo era soberbio e hipócrita.
Vivía obsesionado.
Obsesionado coa autoridade.
Mais, sobre todo, coa caza.
Sempre asubiaba coma un txistu.
Ao seu can de caza
e aos seus fregueses.
De aí o seu sobrenome:
Mateo Txistu.
Mateo desapareceu hai unha semana,
tras a morte de Maritxu, despois do acontecido na igrexa.
Amada filla e irmá.
María Oiartzun deixounos na flor da vida.
Enfermouna a debilidade da carne,
o inimigo que asola este pobo.
Porén,
Deus é misericordioso.
Ámanos,
tennos en estima.
Familia e veciños, oremos pola súa alma,
pois só así se librará de ir ao inferno.
Concédelles, Señor, o descanso eterno,
e que a luz perpetua os ilumine.
En Sion, cantan dignamente as túas loanzas.
En Xerusalén, devolveráseche o voto.
Escoita as miñas pregarias.
Ti, cara a quen van todos os mortais.
Concédelles, Señor, o descanso eterno,
e que a luz perpetua os ilumine.
Que en paz descanse.
Amén.
Todo o pobo sabía da súa afección á caza.
Dicía que Deus lle outorgara ao home o don da caza
por riba do resto das criaturas.
Eu seino ben,
pois era a súa serora.
Axudábao na parroquia.
Mateo era unha persoa moi reservada
e só lle contaba as súas obsesións
ao único que cría que estaba por riba del.
Confeso ante Deus todopoderoso e ante vós, irmáns,
que pequei moito de pensamento,
palabra, obra e omisión.
Pola miña culpa.
Pola miña gran culpa.
Señor, pequei.
Sentín nas miñas carnes o diaño tentador
intentando desviarme do teu camiño.
Escóitame, meu Señor,
e libérame desta carga.
Esta mañá, saín cazar co meu fiel can.
Por que quixo a túa graza que tropece
coa constancia da blasfemia feita carne?
Dixo que o que viu alí
o levara ao bordo da loucura.
Busca!
Ven aquí!
Busca por aquí!
Bailaría todo o día.
Dáme a man.
É máis do que Pello me deu nunca.
Ese parvo non sabe o que ten na casa.
Non o aguanto.
As noites son o peor.
Tes sorte. Coa túa nai viúva, quedarás solteira para axudala.
Si, teño sorte, mais...
"moza solteira, moza sen cabeleira".
Non aguanto máis.
Pois...
marchemos de aquí.
A Baiona.
Marchemos esta noite.
Soas, ti e eu.
Toleaches?
Dúas mulleres soas por aí?
Como nos cachen, Pello mállame.
Pois disfrazámonos de homes.
Ti colle roupa de Pello, e eu, do meu irmán.
Se fose tan doado...
Unha destas na sopa...
e adeus.
Non sei.
Non sei. É o meu home.
Ola, guapa.
Queres casar comigo?
Non.
Son un pouco pánfilo, mais teño unha boa dote.
Mira.
Veña, cariño.
- Dáme un biquiño na troita. - Non!
Antes, bico o cu dunha cabra!
Meiga!
Ven comigo!
Contigo, iría onde fose.
É real o que vin ou foi unha argucia do demo?
Debería contarllo ao abade?
Padre Mateo.
Pello Goienetxea.
Senta.
Recibín a túa petición para traballar nun pomar da abadía.
Teño a perna mal, mais sería un bo capataz.
Sei ben como se fai a sidra.
Traballei en Hernani durante anos.
Seguro que si.
Pero chameite por outra cousa.
Preciso que ti e a túa muller veñades comigo a Urdazubi
para declarar ante o xuíz que Esther Barrenetxea é unha meiga.
Prefiro non mesturarme neses asuntos.
Tranquilo.
Sei que es un bo cristián.
E a Igrexa sabe recompensar os homes bos.
Mais non podo dicir iso da túa muller.
Vina eu mesmo.
Tres son os inimigos da nosa alma:
o mundo, o demo e a carne.
E, dos tres, o máis perigoso, o máis grave, é a carne.
A carne é débil, mais tamén forte.
Débil para defenderse e forte para tentar.
Nin o asasinato é tan grave!
O pecado da carne apodrenta os corazóns dos bos cristiáns,
pois propágase coma unha praga,
condenando, así, non só as almas dos pecadores,
senón tamén os piares da nosa sociedade.
A bruxaría e a impudicia levan o noso pobo á perdición.
Cada vez hai máis mulleres que se desvían do camiño do Señor
e se perden na senda do diaño.
Facédeme caso.
O único xeito de expiar os pecados carnais...
é delatando unha meiga.
Na abadía de Urdazubi,
teremos o honorable comisario da Santa Inquisición.
Debedes acudir a el
se sospeitades que algún veciño
pode estar ligado á bruxaría.
Xa recibimos varias denuncias.
Quen encubra unha meiga, tamén é cómplice.
Maldita meiga!
Es ti, meiga! Seino!
Seguireite ata o inferno se é preciso!
Atrápaa!
Ninguén o volveu ver.
Mais din que, polas noites,
hai quen oíu no monte os asubíos de Mateo chamando polo can.
O cura é unha alma en pena e así seguirá, vagando,
maldito, perseguindo a lebre
para sempre.
Non é verdade. Como sabes iso?
Non estabas aí.
Contoumo o propio cura antes de desaparecer.
Basta de disimular. Sabémolo todo!
Xurou que me gardaría o segredo se testificaba.
Admítelo?
Asinaches a declaración contra Estertxi?
Eu non...
"Non" que?
Non te obrigaron?
- Fixéchelo libremente? - Non!
Di a verdade, panoca.
O cura obrigoute a asinar en troques de calar o teu con Maritxu.
Sabémolo todo.
Queimaron a Estertxi pola túa culpa.
Que?
Imaxina canto debeu sufrir cando a queimaron.
Eu... non sabía...
Es culpable. Asasina!
Non!
Ti tamén lles renderás contas ás meigas.
Que meigas? Non sodes máis que vellas tolas!
Non somos, si somos...
Mira que mil e unha somos.
Virás connosco ao aquelarre.
IV O AQUELARRE
Pello!
Pello...
Abre! Abre, por favor!
Déixame entrar, por Deus!
Maldita porca.
- Querías envelenarme? - Pello, por favor!
Admíteo!
Fixéchelo?
Si.
Fíxeno.
Denuncieina, pero non quería.
Tiña medo!
Arrepíntome!
Como foi?
Viches a Estertxi?
Non é culpa túa.
Crémoste.
Mais inda cargas coa culpa.
Akerbeltz decidirá.
El sabe a quen castigar e a quen recompensar.
Úntate.
Prefires ir co teu home?
Sobacos e entreperna.
Repite connosco:
"Por riba de todos os matos,
por debaixo de todas as nubes".
Por riba de todos os matos,
por debaixo de todas as nubes!
Por debaixo de todos os matos,
por riba de todas as nubes!
Kattalin!
Axuda!
Non!
Os cornos
da cabra.
Os cornos
da cabra.
Os cornos
da cabra.
A cabra ten os cornos torcidos.
Torcidos son os cornos da cabra.
A cabra ten os cornos torcidos.
Torcidos son os cornos da cabra.
A cabra ten os cornos torcidos.
Torcidos son os cornos da cabra.
Akerbeltz, bico negro!
Kattalin...
Se así fose ou non fose,
méteo na cabaza
e que saia logo na praza.
Mais, sexa ou non sexa,
non creas que as hai
e non digas que non as hai,
ou virán pola noite e darante caza.
FAREMOS NOSOS OS MONSTROS E AS MENTIRAS
QUE CREASTES PARA SOMETERNOS.
ALIMENTARÉMOLOS, MEDRARÁN E VOLVERÉMOLOS CONTRA VÓS.
DIRECCIÓN E GUIÓN
PRODUTORES
PRODUTORA EXECUTIVA
DIRECCIÓN DE FOTOGRAFÍA
MONTAXE
MÚSICA
DIRECCIÓN DE ARTE
DESEÑO DE VESTIARIO
EFECTOS ESPECIAIS VISUAIS, EFECTOS ESPECIAIS FÍSICOS
MAQUILLAXE, PEITEADO E EFECTOS ESPECIAIS DE MAQUILLAXE
SON DIRECTO, MONTAXE DE SON E MESTURA DE SON
DIRECCIÓN DE PRODUCIÓN, AXUDANTE DE DIRECCIÓN
DIRECCIÓN DE ELENCO