Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
A w ten zimny, mroźny poranek
oficjalnie zaczynamy odliczanie – zostało 16 dni na przedświąteczne zakupy.
Byliście grzeczni czy nie?
A teraz stary przebój wprowadzi nas w świąteczny nastrój.
Mamo?
Tato?
Czajnik!
Tato!
Mamo!
Mamo? Cholera... Mamo?
Mamo? Kurwa.
Tato!
Halo? Mamo?
Przyślijcie karetkę.
- Gdzie mam jechać? - Nie wiem. Tam, nie?
Wjadę w jednokierunkową.
- Ale to pod... - Wiem. Parkuję.
Spokojnie, mamo. Mamy twoje rzeczy. Torbę też.
ŻEGNAJ, JUNE
A okularki do pływania?
Jeśli nie spakowałaś, to musisz pożyczyć. Kupiłam ci nowe.
- Mamo! - Nie zwalaj na mnie.
Nie, nie kupiłaś!
- Kupiłam. Leżały na stole. - Ella, jak mogłaś nie zauważyć?
- Zamknij się! - Ella, pomóż bratu, proszę.
- Cześć, Suze. Przepraszam... - „Żona zmęczona, niebawem rodzi.
- Macie wolny pokój?” - Na miłość boską, Alfie. To idzie tak.
„Dzień dobry panu. Moja żona jest brzemienna”...
...proszę, wypłać świąteczne premie do piątku.
Przecież: „Żona zmęczona, niebawem rodzi. Macie wolny pokój?” to dokładnie to samo!
- Powiedziałaś to samo dwa razy! - Nie!
Rany, powiedz to wreszcie dobrze!
„...w Healthful Harvest”. Coś w ten deseń. Muszę kończyć. Oddzwonię.
- Ella, nie będzie żenady. - Będzie!
Alfie, idzie ci świetnie, kochanie. Świetnie.
- Prawda, Ben? - No.
- Nie pójdę na jasełka. - Nie bądź wredna.
Ktoś tu mnie szanuje.
- Pyszny chleb. - Klucze...
- Dziękuję, mamo. - Hej, Syd.
- Co sądzisz o moich kolczykach? - Super, uwielbiam je.
- Pokazałeś mamie? - Mamo?
- Co sądzisz o kolczykach? - Przepiękne!
Mogą przeszkadzać w grze w rugby. Zdejmij je przed wuefem.
- Dobra. - Lecę już.
Będę około piątej. Pa!
Jerry, gdzie jogurt z listy?
- Nie było go na liście. - Był. Owczy jogurt.
Zawsze o czymś zapomnisz. To dla mnie udręka.
Skreślaj po kolei. Nigdy nie skreślasz.
Kupię po drodze. Będę pamiętać. Kozi jogurt.
- Owczy! - Owczy.
- Miłego dnia, kochani. - Pa, mamo.
- Powodzenia na próbie. - Potrzebuję scenariusza.
- A „proszę”? - Ja mu dam.
- Mamo, miałam mu dać! - I torba.
- Nie zapomnij o lekcji gry na pianinie. - Nie zapomniałam, kochanie.
- Ostatnio zapomniałaś! - Nie.
- Wstyd na maksa! Zapomniałaś. - Pa!
Pa.
Mamusiu, zrobione!
Mamo! Tybalt znowu sra przy otwartych drzwiach.
- Na pewno? - Tak.
- Okłamujesz mnie? - Nie.
- Cześć, Con. - Jules.
- Wcześnie jak na ciebie. Wszystko okej? - Musisz jechać do szpitala.
Czekaj...
- Będą operować mamę. - Co?
- Halo? - O, cześć. Przepraszam, kto... Z kim...
- To Syd. Cześć, wujku Connorze. - Cześć, Syd.
Muszę z Mol pogadać. To znaczy z twoją mamą.
Mamo! Wujek Connor chce z tobą pogadać.
Proszę.
- Hej. Tylko szybko, zajęta jestem. - Mol, posłuchaj...
Mamie się coś stało i znowu jest w szpitalu i...
Możesz przyjechać?
Tak. Tak!
A gdy przechodzicie przez kanał rodny,
uwalniacie energię łona,
zmierzając ku ciepłu i rozkosznym promieniom słońca.
Niech słońce wzywa was i oczyszcza.
Gdybym tylko mógł podróżować, Con.
Wiesz, przez tę cholerną stopę
i was wszystkich, dzieci, i...
Byłbym większym obieżyświatem niż ten... jak mu tam. Ten uroczy siwy pan.
Ten gość od Planety.
- David Attenborough? - No.
Byłbym jak on.
Nie mówię, że nie było warto mieć dzieci.
Kuźwa, jasne, że było warto.
Tylko bym chciał...
Dobra, nieważne.
No.
Ty się za mnie najeździsz, Con.
Mógłbym, tato, tylko...
To dość stresujące.
Na Bali jest ładnie, co? Wybierz się tam, Con. No zobacz.
Ostatnio pojechałem gdzieś na porządne wakacje
pięć lat temu.
Na ślub Tobiasa we Włoszech. No...
Z mamą byłem w Niemczech, u tego specjalisty, co Julia załatwiła.
- Ale to się nie liczy. - Nie mów tak, Con.
Oczywiście, że się liczy. Przywiozłeś mi tę ładną kufajkę.
I te wspaniałe wędliny.
- Jakie wędliny? - Te, kuźwa, glockenspiel.
To się nazywa Knochenschinken.
- A ta kufajka to, do cholery, co? - Nie bądź taki, Con.
No, moja kufajka...
kufajka, no...
Szkoda. Myślałem, że podobała ci się ta kufajka.
Przestań to powtarzać.
- Kufajka. - Boże.
- Miała trzy te... na długopisy. - Tato.
- Proszę. Potrzebuję chwili... - Kuźwa, kufajka.
- Tato! - Kufajka.
- Hej. - Hej, ekipo.
Nie, już jadę tylko ja i Benji.
Właśnie dojeżdżam do szpitala. Mamę znowu przyjęli.
Pamiętaj o jogurcie. Masz jedno zadanie.
- Owczy jogurt, prawda? - Nie, psi! Ja pierdolę.
Tak, owczy.
- Pewnie Molly też będzie. - Pewnie tak.
- O Boże. Mam przylecieć z powrotem? - Nie ma potrzeby.
Masz pracę. Nic mi nie jest. Poradzę sobie.
- Jerry? - Jogurt.
Chcę tylko matki bez raka i, cholera, owczy jogurt.
Wykańczasz mnie.
Mogę wyjątkowo kupić After Eighty?
- Po co tyle pytań? Idź już. - Dobra. Kocham cię.
No już. Chodź, Tibby!
No dobrze, skarbie.
Tak jest. Odsuń się.
Dzięki za pomoc, kochanie. No już.
Idziemy do babuni.
Cześć, Molly.
Idziemy dalej.
Chodź.
Mamusia zła.
Nie, kochanie. Mamusia nie jest zła.
Jak tam, kudłaczu?
Patrzcie! Pokażę wam coś wyjątkowego.
- No dobra. - Przyda się wam w życiu.
- Cześć. - Hej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Co u niej? Co się stało?
Mówili, że muszą udrożnić drogi oddechowe.
Jest na sali operacyjnej.
Dadzą znać, jak coś będzie wiadomo.
- Masakra. - To było dwie godziny temu.
Biedna mama.
A co na to Helen? Dodzwoniłeś się?
Próbowałem.
- A ty? - Nie. Nie dzwoniłam do Helen.
- A ty? - To ty zadzwoniłeś do mnie.
No wiem, ale myślałem, że któraś z was zadzwoniła.
- Dlaczego? - Czemu?
Jesteście siostrami.
- Zaklepuję, że nie dzwonię. - Dobra. W porządku.
Ja zadzwonię. Udam, że właśnie mi powiedziałeś.
Kiepsko mi idzie, co?
- Nie smakuje ci? Spróbuj tego. - Dobra.
- Nie wolno mi jeść chipsów. - Nie?
Myślałam, że wyciszyłam. Przepraszam.
Trzymajcie otwarte czakry serca.
O tak. Cudnie. Jestem zachwycona.
No proszę, telefon od ultrazajętej siostrzyczki.
- Cześć. - Prowadzę holistyczną terapię taneczną.
Nie mogę długo gadać. Ale co tam?
- Helen? Posłuchaj. - Te zajęcia są świetne na żałobę.
Jest taki facet, którego żona zmarła,
bo poślizgnęła się na katalogu IKEA i spadła ze schodów.
Tragedia, co?
Była naga.
Helen, proszę, daj mi powiedzieć. Posłuchaj.
Mama znów jest w szpitalu.
- Co? - Connor właśnie dzwonił.
- Boże. - Nie mogła oddychać.
Próbują ustalić, co się stało. Zaraz tam jadę.
- Właśnie wychodzę... - Boże.
- W tym momencie. - Dobra.
- Posłuchaj. - Jezu. Oddychaj.
Jest w Princess Mary, ale uważam, że powinnaś przylecieć.
Jeszcze dziś wsiądę w samolot.
Przywiozę Florida Water i szałwię, by oczyścić pokój mamy.
Wezmę uzdrawiające kryształy i kupię koncentrat soku pomarańczowego...
Super. Mama go uwielbia. Koniecznie przywieź.
Dobra. Napisz mi SMS-em, o której lądujesz.
- Nie wierzę... - Muszę kończyć. Pa.
Ja pierdolę.
O nie.
Cześć, Suze, to znowu ja.
Wynikło coś z mamą. Dziś mnie nie będzie.
O tak, Bettina, fantastisch.
Wspaniale.
Alfie chciał pizzę na kolację. Zero telewizji i...
Cholera, kiedy są jasełka Alfiego?
Proszę, przypomnij mi i dodaj do kalendarza. Dziękuję. Pa.
Chcesz kanapkę? Tak?
Tak, proszę.
- Chcesz drugie śniadanie, skarbie? - Tak.
- „Tak” co? - Tak, proszę.
Dzięki, mamusiu.
Proszę, mój piękny chłopczyku.
Mam jeszcze jedną, jeśli jesteś głodny.
Nie chcemy tego, co, Tibby? Nie.
To nie jest żywność eko, co?
Chcesz wziąć pyszną kanapeczkę i pobawić się?
Tam.
Ben?
Chcesz się pobawić?
Obrócimy cię.
Proszę bardzo.
O tak.
Mamy ten sam sweter.
Babunia mi zrobiła.
Jak masz na imię?
Proszę, kochanie.
Grzeczny chłopak.
Mogę gryza?
Gryz.
Nie mów mamusi.
Pan Cheshire?
- Tutaj. - Tak.
Dzień dobry. June jest już po operacji.
Wszystko dobrze?
Tak, jest na wybudzeniówce. Pytała, czy na zewnątrz dalej pada śnieg.
Za tymi drzwiami, drugi gabinet od lewej, czekają na was dr Khal i dr Titford.
- Dobrze. - Okej.
Chłopaki, chcecie zobaczyć moje rybki?
- Albo zjeść czekoladki? - Tak, proszę.
- Chcesz czekoladkę? - Tylko jedną.
Potem wrócę z nimi i zaprowadzę was na drugie piętro.
- Dziękuję. - Dzięki.
No chodźcie.
- Skąd to wytrzasnąłeś? - Stamtąd.
- Ukradłeś? - Nie.
Znalazłem. Znalezione, nie kradzione.
- Ile masz lat? Sześć? - Co?
- To szpital, tato. - Nie przestrzegają BHP!
- Kurwa. - To szpital.
- Patrzcie na tę rybę. Ma wielkie oczy. - Tu jest. Ta duża.
Rano omawialiśmy przypadek mamy na konsylium
i musimy państwu przekazać, że nowotwór June znacznie się rozwinął.
Doktor Khal opowie o dzisiejszym zabiegu,
ale niestety ostatni cykl chemii nie zadziałał tak, jak liczyliśmy.
Wyniki TK pokazują, że rak rozlał się
po jamie brzusznej i miednicy.
Przykro mi to mówić.
Simon.
No tak. Nazywam się Simon Khal.
- Dziękuję, że przyszliście. - Simon Cowell?
Udało się odciągnąć płyn z płuc. To on powodował problemy z oddychaniem.
Ale guz w jamie brzusznej znacznie się powiększył
i blokuje jelita.
Odradzam kolejną operację. Jest bardzo osłabiona.
Nawet ze stomią raczej nie przeżyłaby zabiegu.
A kolejna chemia byłaby dla niej zbyt obciążająca.
Przykro mi to mówić,
ale naszym zdaniem nie ma już leczenia, które możemy June zaoferować.
Skoro jelita nie pracują, skupiamy się na jej komforcie
i jak najlepszej opiece objawowej.
To już prawie trzy lata, prawda?
Dzielnie walczyła.
Wiem, że trudno przyjąć to, co powiedział Simon,
ale jeśli chodzi o kwestie praktyczne, chcielibyśmy zatrzymać June dzień, dwa,
by upewnić się, że płuca są czyste.
To nie tylko zapewni naszej June komfort, ale też pozwoli jej się uspokoić.
Mnie uspokoi to, że pan przestanie, kurwa, pstrykać długopisem.
Przepraszam.
To nie pana June. To nasza June.
- Nasza June. - Przepraszam. Żebym dobrze zrozumiał.
Mówimy teraz o jakimś... odliczaniu?
Co panowie mówią? Kurwa.
Wolimy nie robić takich prognoz.
Ale właśnie tego potrzebujemy. To kwestia miesięcy?
Bo jeśli... nasza mama ma umrzeć,
chcę wiedzieć, ile czasu jej zostało.
Bądźmy optymistami i miejmy nadzieję, że dotrwa do Świąt.
- Choć i to mało prawdopodobne... - To za dwa tygodnie.
Jeszcze raz pan, kurwa, nim pstryknie, to dosłownie panu jaja urwę!
- Bardzo przepraszam. - Dobra?
- Bez nerwów, Mol. - Siła nawyku.
Proszę... dajmy sobie chwilę.
Potrzebujemy przerwy.
- Jasne. - To dużo do przetrawienia.
Proszę dać nam chwilę.
- Oczywiście. - Jasne. Zostawimy państwa.
W razie potrzeby będziemy za drzwiami.
Dziękuję, doktorze. Dziękuję.
- Naprawdę nazywa się pan Simon Cowell? - Jestem na tak.
Tato, nie dziękuj doktorowi, jakbyś wygrał na loterii.
- To pierdolony kretyn. - Co?
- Pierdolony kretyn! - Nie krzycz.
Czemu? W dupie mam, czy mnie słyszy.
Mama błagała go o tamtą chemię. Nie powinna jej dostać.
Straciła szansę na operację ratującą życie.
Molly, proszę, nie krzycz.
I już nie wyślesz jej na drogie wakacje, Julio.
Już nie ma za co płacić, co?
To trochę nie fair, bo bardzo starałam się ją wspierać.
Molly, byłam bardzo uprzejma i bardzo spokojna.
- Przeginasz. - Kuźwa, nie zaczynajcie znowu.
- Wiecznie się żrecie. - Dobra, dość. Wystarczy.
- To niedorzeczne, Molly. - Właśnie!
- Odpuść z agresją. - Ty odpuść.
To nie czas na szukanie, kurwa, winnych.
- Nie szukam. - Wiedziałam, że tak będzie.
To ja wiedziałam. Odwal się.
- Nie wiedziałaś... - Przestańcie!
Stop! Dosyć!
Idę odwiedzić naszą umierającą matkę.
Może ktoś dołączy. Wy dwie, ogarnijcie się.
- Connor, Con. - Mam was na oku.
- Zrozumiano? - Zamknij się, tato!
Was obie.
Drugie piętro. Drzwi otwierają się.
Dobra.
Odwiedzimy babunię, skarbie.
- Babunia. - Babunia, tak.
To jest sala June.
Jest bardzo zmęczona po zabiegu i trochę otumaniona.
Może nie pamiętać tego, co powiecie, więc lepiej jej nie przytłaczać.
Przy łóżku jest przycisk. Będę na końcu korytarza.
Dobra. Dzięki, kolego.
Dziękujemy.
No dobra.
June?
Junie?
- Dobrze się czujesz? - Bernard.
Chcę włączyć Wielkie brytyjskie wypieki. Nacisnęłam przycisk i telewizor zgasł.
Zobaczę, co się da zrobić. Nic nie obiecuję.
Dzięki, Bernie.
- Cześć, mamusiu. - Cześć.
Cześć, mamusiu.
Julio, po co się kłopotałaś?
- Masz pracę. - Oczywiście, że przyjechałam.
Przyszliśmy odwiedzić babunię.
Uważaj, skarbie, bo boli mnie gardło.
- Cały ten obszar. - Dobra.
Będziemy ostrożni, prawda?
No proszę, obaj w identycznych, ślicznych sweterkach.
- Wyglądacie uroczo. - Cześć, mamo.
Obie moje piękne córki.
- Jak się czujesz, mamo? - No wiesz.
Trochę mnie boli, ale nic mi nie jest.
Czuję, jakbym była tu zamknięta od wielu dni.
Mamusia da ci przekąskę.
Wiecie, pielęgniarze są tu przemili.
- Ale pielęgniarki chodzą naburmuszone. - Każdy się budzi na swój sposób.
Wkrótce w pełni oprzytomnieje. Jestem Nancy.
Słyszałam to.
Boże, skarbie, ten poranek był przerażający.
Po przebudzeniu czułam, jakbym oddychała przez czerwoną słomkę,
więc zeszłam na dół i... Co ja robiłam?
Robiłam sobie herbatę w kuchni.
I poczułam, jakbym tonęła.
- Coś okropnego, a potem ciemno. - To straszne.
Przyjemne to nie było.
- Mogę przytulić dzidziusia? - Tak.
Oczywiście.
Mamusiu, ostrożnie.
To babunia!
Mała June.
Jesteś prześliczna.
Z każdym dniem bardziej do mnie podobna.
Dobrze, że nie ma twojego podbródka, co, Molly?
Gdzie Con?
- Tutaj, mamo. - Skarbie.
To na pewno ty kazałeś wszystkim przyjść.
No jasne.
- À propos. - Co, mamo?
Jak się rano obudziłam, zobaczyłam ptaki za oknem
i pomyślałam: może w Święta zjemy gęś?
Co ty na to, Con? Robimy gęś?
Tak, zróbmy gęś.
Świetny plan.
Indyk jest oklepany.
- Zawsze suchy. - Tak.
- Gęś to świetny pomysł. - Indyk już był...
Zamówmy u Butlera. Dają zniżkę, jak się uśmiechniesz.
Zawsze lubiłem tanie ptaszyny.
Tato!
- Ostrożnie. - Nie rozśmieszaj mnie, Bern.
Nie śmiej się za mocno.
- Kuźwa. - Tato.
Postrzegaj swoją rodzinę nie jako gniew czy zakłócenie twojej energii,
ale jako zupełnie osobną energię.
Zachowaj neutralność.
Oddychaj w przestrzeń serca.
- Jenny. Miło cię poznać. - Jestem Patrick.
- Connor. - Jenny.
- Miło mi. - Cześć.
- Patrick.
- Connor. - Miło mi.
- Miło was poznać. Cześć. - Jesteśmy z opieki paliatywnej.
Macie to na plakietkach.
- O, faktycznie. - No tak.
Chcielibyśmy porozmawiać...
Możecie przestać mówić na chwilę?
Muszę sobie poukładać, co chcę powiedzieć.
Wiem, że pomagacie ludziom umierać, choć nikt nie mówi tego wprost.
Nie ma tego w ulotkach, ale tak jest, prawda?
Będzie tak.
Zabieramy moją matkę do domu tak szybko, jak się da.
Więc nie będziecie jej głaskać po dłoni i powoli dobijać ją opioidami
ani prowadzić nas przez najtrudniejsze dni naszego życia.
Naszego? Jej życia, oczywiście.
- Co możecie... - Mogę tylko...?
Nie, Patrick. Nie możesz
Co możecie zrobić, to upewnić się, że wszystko jest gotowe,
żeby jutro zabrać ją do domu.
- Mols, tylko... - Tak?
Myślę, że...
Nasza mama to bardzo mądra kobieta.
Ma swoje zdanie.
To prawda. Wie, czego chce, a czego nie.
To bardzo mądra kobieta. Ma swoje zdanie.
Wie, czego chce, a czego nie.
I nawet jeśli rozumie swoją sytuację,
mogła świadomie wybrać, by ją ignorować.
Wyparcie.
Silny mechanizm przetrwania.
- Przykro mi. To dla nas trudny dzień. - Nie mieliśmy...
- Jeszcze jedno. - Proszę wybaczyć siostrze...
Moja mama na pewno...
Wiem, bo po Connorze spędzam z nią najwięcej czasu.
Moja mama na pewno nie będzie chciała iść do hospicjum.
- Nawet nie poruszajcie tego tematu. - Tak.
Tak zdecydowała w ramach planowania opieki z wyprzedzeniem.
A w Święta hospicja i tak są przepełnione.
Przepraszam, jakie planowanie opieki?
Omówiliśmy to z nią kilka tygodni temu.
Myśleliśmy, że o tym wiecie.
- Co mówiła? - Planowanie opieki?
- A co za opiekę ona ma planować? - Czekajcie. Nie obie naraz.
- O czym z nią rozmawialiście? - Naszym zadaniem jest przedstawić opcje.
I przedstawiliście.
Możecie już iść.
Przepraszam.
Dziękuję!
Kurde, mata do jogi. Proszę zaczekać, zostawiłam matę!
Przepraszam.
Dziękuję.
Poczęstuj się. Masz ochotę, co?
No, proszę. Spróbuj.
Wszystko dobrze.
Drugie piętro.
Te kafelki to aplikacje.
- Aha. - Dobra?
Co to było to białe, co leciało na zewnątrz?
Cześć. Cześć wszystkim.
- Hels. - Jestem.
Hej, Hels Bells!
Dotarłaś! Super.
O, mamusiu.
Oddychasz.
Boże, wyglądasz cudnie. Skóra aż opalizuje.
Przyniosłam ci kwiaty. Mogą być?
- Jak tu dotarłaś? - Wsiadłam w samolot i już.
Mówiłam ci: nie noś żółtego. Nie jest ci w nim dobrze.
- Tak czy siak, miło cię widzieć. - Ciebie też. Nie wierzę, że tu jestem!
- Lot w porządku? - Tak, zero problemów.
Przytyło ci się, Hels Bells. Zaczynasz wyglądać jak ja!
- No tak. - O Boże!
- Słuchajcie... - Boże!
Ja pierniczę.
- Że, kurwa, co? Boże drogi! - Nic ci nie jest?
- Gratulacje! - Dziękuję!
- O Boże, mamo! - To ci niespodzianka.
Miałam wam powiedzieć w Boże Narodzenie, ale skoro już jestem. Jesteśmy.
Patrz, mamusiu.
Pulchniutki wnuczek dla ciebie. Termin mam w Wielkanoc. Fajnie, co?
- Chodź tu. - Chciałam powiedzieć przed Świętami.
Nie wierzę. Serio nie wierzę.
- Wszystko dobrze? - Jest w ciąży, Bern.
- Będzie miała dziecko, tato. - Umyj uszy.
No popatrz na ciebie.
Wyglądasz cudnie!
- Ale jesteś duży. Pamiętasz mnie? - Nie.
O nie!
- Tibby. - To okropne.
- Zaklepuję. Ja nie mówię, że mama umiera. - Ciocia Hels!
Znasz mnie! Boże, tak się za tobą stęskniłam.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć... siedem.
Ośmioro wnuków, June!
O, kogo my tu mamy! Cześć, Ben!
Matt się cieszy? Gdzie jest? Przyleci?
Jest na cichym odosobnieniu.
Chyba pójdę...
Mamo, zobaczę czy ktoś może naprawić telewizor.
Kurwa.
O kurwa.
Drugie piętro.
Drzwi otwierają się.
Drzwi zamykają się.
Powoli. Możesz się mnie chwycić.
Dobra.
Trzymam.
Piąte piętro.
Drzwi otwierają się.
- Bern? - Co?
Może pora, wiesz, żeby już poszli.
No dobra.
- Oczywiście. - Dobry pomysł.
Chodź, skarbie. Wezmę cię.
- Grzeczny chłopiec. Chodź. - Pa, skarbie.
- Tato. - Pa, pa.
- Pa, tato. Zadzwonię. - Pa.
Dobra. Chodź, słonko. Idziemy.
W porządku, Junie?
Masz dużą rodzinę, June.
Fajnie, że wszyscy cię odwiedzają.
To rzadkość.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak było.
Jak to w rodzinie.
Jest.
- Jak się masz? - Dobrze.
A ty?
No.
Obudzę już tatę.
Tato?
Tato!
Szturchnij go.
Panie Cheshire?
- Tak, kochaniutki... - Czas wracać do domu.
- Niewiarygodne. - No tak.
- Kocham cię, mamo. - Pa, kochanie.
- Kocham cię. - Ostrożnie. June potrafi zamęczyć.
- Dobranoc, kochanie. - W drogę!
Dobranoc. Dziękuję.
O matko.
- Chcesz o czymś pogadać, June? - Boże, nie.
Ulżyło mi.
Jak masz na imię? Przepraszam, zapomniałam.
Angeli Ikande.
Angeli?
Ponoć moja babcia miała sen, w którym oznajmiono jej, że się urodzę.
Stąd nazwali mnie Anioł.
- To właśnie oznacza Angeli. - Anioł.
Piękne imię.
Dziękuję.
- Dobranoc, June. - Dobranoc.
Jak coś, to naciśnij przycisk.
Nie chcę tego dziś robić.
- Cholera. - Co?
- Drzwi się zacięły. Cholera. - Co jest?
Skąd ten hałas? O kurwa.
Woda cieknie z sufitu, tato.
- Co? - Woda cieknie z sufitu.
- Poczekaj, zapalę światło. - Nie dotykaj włącznika!
- Kurwa mać. - Niedobrze, co?
Na miłość boską.
Weź jakiś ręcznik czy coś, Con.
- Mam. - Nie zakręciłeś kranu, tato!
Nigdy...
Nigdy nie znalazłem lepszego duetu niż Guinness i skwarki wieprzowe.
- Nigdy... - Przymknij się, tato.
- Nie słyszę, co mówi Helen. - Co?
- Mów dalej, Hels. - Okej.
Jak mama nie może wrócić do domu, to będzie u mnie.
- W twoim domu, Molly? - Oczywiście. A w czyim?
Czyli ma u niej zostać.
- Zapytaj ją. - Tak, u mnie.
A Connor, tata i ty, Helen, będziecie u Julii.
Spoko, jak tam chcecie.
W porządku. To świetny pomysł.
- Miejsca nie zabraknie. - Dobra.
- Boże. Jak to się stało? - Tata zapomniał zakręcić kran.
Nieprawda. To nie ja.
- Aż niewiarygodne. - To prawda.
Ale Merkury jest w retrogradacji.
Idziemy dalej.
- A jeśli... - A jeśli...
Nie, mama będzie u mnie.
- Ale gdyby... Przepraszam... - Nie.
Powiem tylko.
Mamy wolny parter z łazienką i ogrzewaniem podłogowym,
więc jest bardzo ciepło i wygodnie.
Dla taty też jest miejsce. Będzie fajnie.
- Jest telewizor i wszystko. - Wielgachny.
- Może tam będzie... - No, dobra opcja.
No, powiedz to.
- Co? - Przestronniej.
- Nie chciałam tego powiedzieć. - Może znajdziemy jakiś dobry kompromis.
Nie ma dobrego kompromisu, Helen.
- To ja już się rozłączę. - No.
Zadzwonię potem, Connie.
Boże.
- Co robisz? - Oczyszczam przestrzeń.
Wszyscy mamy się źle. To stresująca sytuacja.
Wyczuwam wielką czerwoną kulę energii, a to niedobrze.
Musimy zwizualizować, że ją przytulamy, a potem puszczamy w eter.
Myślę, że u mnie będzie ci wygodnie.
Tacie dobrze się spało tej nocy.
Mamy plan, wszyscy są zadowoleni. Nie martw się o nic.
Na bank rury zamarzły, Junie.
To przez tę starą instalację.
Wiecie co, chyba zostanę tutaj, jeśli mogę.
Jeśli się zgodzicie. Czuję się tu bezpiecznie.
Świetnie, że tak czujesz, mamusiu. To najważniejsze.
Nasz zespół też pewnie uzna to za rozsądne, June.
Dobra.
Kochanie, wyglądasz na wykończoną.
Masz za dużo obowiązków.
- Przydałaby ci się opalenizna. - No.
Popilnujesz mi tego, skarbie? Ciągle się zsuwa.
Chyba palce mi schudły.
Mogę coś jeszcze zrobić, żeby było pani wygodniej?
June, pamiętasz, jak rozmawialiśmy rano o lekach rozrzedzających krew?
- Miałem ci przypomnieć. - Zgadza się.
Nie cierpię tych codziennych zastrzyków w brzuch.
Po co to?
Nie chcemy powikłań, a zakrzepica żył głębokich bywa paskudna.
Nie chcę już tego.
Chciałabym móc się załatwić, a nie mogę.
Pogadam z nim o tym.
W takim razie będziemy potrzebowali pani podpisu.
Jules może za mnie podpisać, prawda?
Tak, oczywiście. Cieszę się, że pani u nas zostaje.
To może chwilkę pogadamy, a potem podpiszę te formularze?
- Są u mnie. - Dobra.
- To pa, pa. Wrócę jutro. - Pa, doktorze.
- Za chwilę wrócę. - Dobra.
Panie doktorze...
Możemy udekorować tę salę tak jak w domu.
Kupić choinkę, powiesić łańcuchy i takie tam.
Byłoby cudownie.
- Super. Świetny pomysł. - Brawo, Hels.
Co robisz?
Wypełniam ten formularz.
Mama nie chce zastrzyków, więc muszę podpisać.
Czemu ty podpisujesz?
Bo mam pełnomocnictwo, Molly.
O Boże. Co ty masz, do cholery, na palcu?
Pierścionek mamy. Mam go przypilnować.
- Miło z twojej strony, co? - Poprosiła mnie.
Nie zabieram go na stałe, jeśli to insynuujesz.
A dlaczego tobie go dała?
Nie wiem, akurat tam byłam. Bo przecież nie da go Helen do pilnowania.
Już jestem, więc możesz dać mnie.
Nie.
Nieważne, kto go ma.
Chciała, żeby ktoś odpowiedzialny popilnował.
No tak. Szkoda, że nie wszystkim jest dana taka aura dojrzałości.
Zrobiłam grafik odwiedzin. Tata może przychodzić, kiedy chce.
- Ale my trzymajmy się planu. - Dlaczego mamy mieć grafik?
Może zapytajmy mamę, czego chce.
Robię to dla mamy, Jules.
Żebyśmy my się omijały.
Proszę, nie utrudniaj. Chcę, by było jej miło.
To wszystko nie jest ważne.
- Doktor Titford kazał mi dziś podpisać. - Nie o formularzach mówię.
12 GRUDNIA
Cześć, mamo!
- Babunia! - O rany, co za ekipa.
- Co tam masz? - Mój kalendarz adwentowy.
- Ty to zrobiłeś? - Ja pomogłem.
Tak? To była praca zespołowa?
Raz, dwa, trzy...
To największy pompon, jaki widziałam!
GRAFIK MOLLY – JULIA I MOLLY MAJĄ TRZYMAĆ SIĘ HARMONOGRAMU
Małe twarzyczki. Cudowne.
Kiedy wrócisz do domu?
W końcu wrócę.
Dobra. Chodźcie. Skoczymy na gorącą czekoladę.
Nie baw się tym, to skarb babuni.
Ben, gorąca czekolada.
Może być z piankami?
- I bitą śmietaną? - Tak!
13 GRUDNIA
Piękny poranek, June.
Zrobić ci herbatki?
- Żeby mi nie przyklapły. - Postaram się.
14 GRUDNIA
- O, butelka wina. - To nie wino.
Butelka prosecco.
„Postać Dickensa nawiedzana przez duchy”.
- No? - Scrooge.
Cholera jasna, podglądałeś!
Wszystko dobrze, June?
Dalej nic.
16 GRUDNIA
Benjiemu by się spodobało.
17 GRUDNIA
Już ja go załatwię.
Spokojnie.
Ciasto. Uwielbiam ciasto.
Tak!
- Ja też. - Pycha.
- O, trąbka! - Trąbka!
Bach.
18 GRUDNIA
- Tak idziesz do przodu. - No.
Tak samo prawą ręką.
Dobra.
Miłej przygody!
- Dziękuję. - O, hej.
Co się dzieje?
Jest zbyt słaby, by zrealizować swoje marzenia,
więc zrobiliśmy zbiórkę i kupiliśmy mu coś takiego.
Dziś wspina się na Everest.
- Tak. - Tak.
To cudowne.
Betlejem?
Musimy podróżować aż do Betlejem?
To tak daleko!
A Maryja...
Zaraz urodzi dziecko!
Connor.
Ona bardzo cię kocha.
Nie chcę, by umarła.
Moja mama umarła w szpitalu.
Miałem osiem lat.
Nie było mnie tam. Byłem wtedy w szkole.
Wszyscy dorośli mówili mi: „Nie cierpiała” i...
że zawsze będę miał mamę w sercu...
To prawda. Mam ją w sercu.
Ale poza tym mówili same bzdury.
Powiedzieli mi, że była gotowa.
Ale nigdy nie będę pewien.
Byłoby łatwiej, gdybym wiedział, kiedy odejdzie.
Dlatego...
dokładam wszelkich starań, żeby ludzie mieli dobre pożegnania.
Tylko to się liczy.
June, proszę.
Dziękuję.
Ohyda.
Czuję się taka pozbawiona godności.
Wszystko jest wielkim wysiłkiem.
June, radzisz sobie świetnie.
Wszyscy mówimy, że jesteś twardzielką.
Naprawdę?
To miłe.
Dzięki, kochany.
Co to? Czy to Ray Charles?
Właściwie sam nie wiem.
Może to Sinatra?
O tak.
Nie, brzmi jak Ray Charles.
Dobra. Trzymaj się mocno, June.
Dobra.
W porządku?
Dobra.
Idealnie.
Wiesz co, nie lubię Sinatry.
- Gotowa? - Ani Boba Dylana.
Albo Picassa.
Nigdy się nie przyznałam.
Bo wiesz, nie zawsze można mówić, co się myśli.
Dobra. Gotowa?
Wiesz, Bernie śpiewał mi Raya Charlesa.
Już tego nie robi.
Gotowa?
No chodź.
Trzy, dwa, jeden.
Jak ból? Chcesz więcej morfiny?
Chyba tak.
Sądzisz, że powinnam poczekać?
Sądzę, że potrafisz być bardzo dzielna, June.
Ale akurat dziś nie musisz.
To zrobię ci herbatkę, podam leki i obejrzymy Wielkie brytyjskie wypieki.
- Jak to brzmi? - Rozkosznie.
- Cześć, Nadiyo. - Cześć.
Uwielbiam ją.
Robię tartę czekoladową z czekoladowym spodem,
warstwą słonego karmelu i orzeszków,
a potem musem czekoladowym i...
- Jak myślisz, jak sobie radzą? - Twoja rodzina?
Nie najgorzej.
Connor to dobry chłopak, co?
Tak, jest cudowny.
To jak o mnie dba jest wspaniałe.
Co do dziewczyn to nie wiem, June. Ciężko powiedzieć.
Kotku, jesteś pewna, że dasz radę?
Oczywiście, kochanie. Przepraszam. Po prostu zmęczona jestem.
Nie słyszałem cię.
W kuchni jest słaby zasięg.
- Co mówiłaś? - Nieważne.
Naprawdę nieważne. Nie martw się.
Cholerna lodówka!
Drzwi otwierają się.
Drzwi zamykają się.
Ja pie... Patrz!
Patrz na Acapulco! Podaj, ty gamoniu!
Co to ma być?
Głupi jesteś! Głupi z ciebie pajac, gościu!
- Cześć. - Hejka.
Jak się macie?
Co to, do cholery? Lodówka?
Owszem.
Mogłaś uprzedzić. Cały ranek piję ciepłe.
Pomyślałam, że przyda się, gdy masz gości, mamo.
Wiesz, wino, przekąski, takie tam.
Ser z krakersami.
Heineken.
Co?! Co to niby było?
Sam bym stamtąd strzelił. Wystarczyło tylko popchnąć.
- Przymknij się, tato. - To naprawdę potrzebne?
Nikt nie będzie mnie odwiedzał.
Wszyscy będą zajęci Świętami, więc...
Mamo.
Tyle ludzi cię kocha. Oczywiście, że przyjdą.
Heather i Derek spod numeru 58 chcą wpaść.
Powiedz, że nie trzeba.
Przecież spotkamy się na drinka w drugi dzień Świąt...
Dobra.
Wpadłam tylko na chwilę.
Wrócę, jak odbiorę ravioli od Franco.
- Zdejmij ze mnie ten koc. Ciężkie to. - O tak, szkaradne to.
Podaj, gamoniu!
- Pozdrów ode mnie Franco. - Tak.
- Zawsze mi się podobał. - Przekażę.
- Do zobaczenia. - Zaczekaj na mnie.
Podwieź mnie do monopolowego, skoro mamy lodówkę.
Przydam się do czegoś.
Weźmiesz wózek, Jules?
Jesteś niemożliwy. Sam dojdziesz do auta, grubasie. Chodź.
Liczę, że zaparkowałaś blisko.
Po drodze kupimy rybę z frytkami, Jules.
- Cholera jasna. Pożegnaj się z mamą. - Dobra.
- Pa, kochanie. Do zobaczenia. - Chodź.
Trochę zesztywniałem od siedzenia.
- Tyle się tam nasiedziałem. - Nie zapomnij kurtki, tato.
Poczytaj mi, Con.
Mamo, słabo mi idzie czytanie na głos przy ludziach.
Od razu robi mi się niedobrze.
To dobry moment, żeby spróbować.
„Jeśli są jakieś nieba
Moja matka mieć będzie
Jedno całe tylko dla siebie
Nie będzie to niebo bratków
Ani kruche niebo konwalii
Ale będzie to niebo
Ciemnoczerwonych róż
Mój ojciec będzie jak róża głęboki
Jak róża wysoki...”
Jak się mamy?
No...
Co to znaczy? Wszystko dobrze?
Gdzie mama? W toalecie?
Kurwa, za długo tam siedzi. Powinniśmy sprawdzić. Może nie żyje.
Wiesz, że jest bardzo... słaba.
Wiesz o tym, prawda?
Jest źle.
Nie wytrzymam. Sprawdzę, co u niej.
Mamo?
Potrzebujesz pomocy?
O Boże, wchodzę.
Nic ci nie jest, mamo?
Kochanie, czemu ubrałaś się na żółto? Mówiłam, że ten kolor ci nie pasuje.
Nie trzymaj mnie za rękę, skarbie. Masz spocone dłonie.
Przepraszam.
Matt nie przyjedzie na Święta, co?
Nie.
On... nie może. Nie może przyjechać.
- Żołądek. - Boże.
- Boli mnie. - Mamusiu.
- Proszę... - Pielęgniarkę?
- Nie. - Przytulić?
Nie. Zamknij się, Helen.
- Proszę, przynieś mi szklankę wody. - Tak.
Kochanie, tak mi sucho w ustach, a język ma ohydny smak.
Proszę.
Wystarczy?
Kocham cię, córeczko.
Ja ciebie też, mamo.
Dzidziusia też kocham.
Nie mogę się doczekać, żeby przytulić i zobaczyć buzię.
Uwielbiam zapach noworodka.
Jezu, jaki ziąb!
Tata poszedł do pubu. Tu masz klucz do bocznych drzwi.
Jak się czuje?
Jest rozpalona, więc psikam ją wodą termalną w sprayu.
Dobra.
- Hels, o nie. - Ja tylko...
- Przepraszam. - O Boże.
Wiem, że to samolubne, ale...
twoje dzieciaki i Molly mają swoją babunię.
A ja zawsze myślałam, że jeśli kiedyś będę mieć dziecko,
to będzie miało najlepszą babunię na świecie,
a ja będę mieć wsparcie mamy i...
może własną rodzinę.
Boże.
Jestem starą panną w geriatrycznej ciąży, co wkłada kryształy do stanika.
Czemu tak długo zwlekałam z dzieckiem?
Byłam zajęta czymś innym,
a teraz bardzo się boję, Jules,
bo będę beznadziejną mamą.
O nie, przestań.
- Będę. - Przestań.
Spójrz na mnie.
Po pierwsze,
będziesz świetną mamą, a Matt będzie wspaniałym tatą.
- Nie, nie będzie. - Jasne, że będzie.
- Nie... - Będzie.
Nie będzie wspaniałym tatą, bo to nie jego.
Dawno się już rozstaliśmy.
Co?
Myślałam, że mamy otwarty związek,
ale okazało się, że tylko ja sypiam z innymi.
Rozumiem. Cholera.
- Tak. - Dobra.
To kto jest ojcem?
Gustav.
- Gustav? - Tak.
Specjalizuje się w tym. On...
Z dobroci serca uprawia z tobą seks, żeby pomóc ci zajść w ciążę.
Za darmo. Mojej koleżance udało się za pierwszym razem.
To zupełnie legalne.
Musiałam tylko formalnie zwolnić go z odpowiedzialności.
Aha.
Ale był bardzo miły, serio.
- Aha. - Naprawdę.
To dobrze.
Za długo to odkładałam.
Nie miałam wyboru.
- Trzeba było nam powiedzieć, głuptasko. - Wiem. Nikomu nie mów.
- Dobra. - Nie, czekaj. Powiesz im za mnie?
Ja już tak nie mogę.
Dobra.
- Powiem. - Dziękuję.
Wszystko będzie dobrze.
Mój Boże.
Jak dobrze, że jesteś.
- Helen doprowadzała mnie do szału. - O Boże, mamo.
- Podniesiesz mnie, kochanie? - Jasne.
Ten, potem ten. Już.
Jak się czujesz?
Proszę. Dobrze?
Nigdy nie zobaczę tego dziecka, co?
Nie sądzę, mamo.
Ale sobie poradzą, naprawdę.
- Helen da radę, obiecuję. - O Boże.
Nie mów o tym. Rozpłaczę się.
Dobra. Nie mówmy o tym.
- Już mam. Proszę. - Dziękuję.
- Co dziś mamy? - Ravioli z masłem i szałwią.
Brzmi pysznie.
- Wiem. - Mogę powąchać?
Już. O Boże.
Proszę.
Cudowne.
Może później zjem trochę.
Mamusiu.
Chcę ci coś pokazać.
Pada śnieg!
Uwielbiam patrzeć, jak pada śnieg.
Może jak będę miała szczęście, wrócę jako śnieg.
I zobaczę was wszystkich w Święta.
No.
Gdzie tata?
Wrócił do domu. Pewnie wpadnie później.
Zaopiekujesz się nim, gdy mnie zabraknie?
- Oczywiście. - Obiecujesz? Bo ty jesteś ta silna.
Mamo, posłuchaj. Nie martw się, dobrze?
O nic. Nie martw się nimi.
Wszyscy dadzą radę.
Ja tego dopilnuję.
Tylko wiesz, nie tak nadopiekuńczo, jak to czasem robisz.
Dobra.
Nie będziesz mieć mi za złe, że umrę, kochanie?
Mamo.
Nie, mamo.
- Oczywiście, że nie będę mieć ci za złe. - Dobrze.
Dobrze. Ulżyło mi.
Masz tusz do rzęs?
Powinnam mieć.
No to dawaj. Zrób mnie na ludzi.
Pierwszy raz umieram. Chcę ładnie wyglądać.
Dobra.
- Może też trochę szminki. - Dobrze.
Dzień dobry, June.
Jak się dziś czujemy?
Widziałeś to?
Grafik.
- Pomocny? - Przyjrzyj się dobrze.
Już rozumiem. Julia i Molly nigdy się nie nakładają.
- O to chodziło? - Specjalnie tak zrobiła.
Od lat tak jest.
Chciałabym, żeby się pogodziły.
Rodziny są trudne.
Dziewczyny trudniejsze niż chłopcy.
A mam je trzy.
Może ja mówię im nie to, co trzeba.
Po prostu mówię, jak jest.
To chyba twoja wielka siła, June.
Czemu nie zrobisz tego teraz?
Muszę je tu ściągnąć obie.
Na pewno przyjdą?
Przyjdą, jak pomyślą, że zaraz umrę.
- Tak? - Dzień dobry. Mówię z Julią?
- Tak, to ja. - Pielęgniarz Anioł z Princess Mary.
O Boże, wszystko dobrze?
Pyta o panią. Lepiej, żeby pani przyjechała.
- „Dave się budził”. - Jerry, weź dziecko.
Muszę do szpitala. Do zobaczenia, kochani.
- Pa. - Z mamą wszystko dobrze?
Tak, nic jej nie jest.
Zdąży wrócić na śniadanie?
Tak, myślę, że szybko wróci.
Junie, przyszłaś w połowie historii.
Nie wiesz, co się dzieje. Czytamy od początku?
Co myślisz, Tib? Od początku?
Dobrze, tato.
Bernie, czas na toaletę June.
Możesz zostać, ale w bufecie jest dziś promocja na kanapki z bekonem.
Jak wolisz.
Dobra, podasz mi... No.
Dobra, kochanie. Zaraz wrócę.
Chleb jakiś...
Nie mam ochoty.
Kuźwa, ponure miejsce, co?
Ponure. Kuźwa, ponure.
No.
Nadchodzą.
Cześć.
Mamo.
Wiecie... czuję się już dobrze.
To był fałszywy alarm. Głupia ja.
Może zostawię was.
Chcę napisać list.
Dla dziecka. Dla Helen.
Dla obojga. Pomyślałam, że pomożecie.
Macie kartkę?
Nie musiałaś nas straszyć. Ja pierniczę, mamo.
Musiałam.
Gówniary.
Siadać.
Straciłem stopę, wiesz.
No.
Byłem w twoim wieku.
Mój najmłodszy miał dwa latka.
Na barce.
Wielkiej, oceanicznej.
Cumowaliśmy i...
lina się zaplątała,
łódź ruszyła i ścisnęło.
Lina owinęła się i ścisnęła.
I, kurwa, urwało!
No.
Potem przyszyli mi z powrotem.
Cud, co nie? No...
Poskładali mnie.
Przyszyli, poskładali mnie do kupy.
No.
Tyle że nie tu.
„A twoje ciocie, Mol i Julia, będą przy tobie,
bo choć wiem, że miewały na pieńku,
wiem też, że naprawdę się kochają.
Bardzo je obie kocham,
ale jeszcze bardziej, gdy kochają się nawzajem”.
Chcesz pierwsza czy...?
Jak byłam mała, chciałam być taka jak ty. Wszystko bym dla ciebie zrobiła.
Chciałam nosić to, co ty,
pić ten sam napój przez dwie słomki.
Kurwa, jeść te same chipsy. Poprosiłam nawet o chomika, bo ty miałaś.
Nie cierpię chomików.
Miałam 13 lat, jak się wyprowadziłaś. Nienawidziłam cię za to.
Nienawidziłam, bo tak uwielbiałam, gdy byłaś obok.
Potem rzadziej wpadałaś i czułam, że straciłam z tobą kontakt.
Czułam się trochę porzucona.
Potem stałaś się wielką, ważną kobietą sukcesu,
a ja nadal nurkowałam pod kanapę w poszukiwaniu drobnych.
Nie widzisz, że to doprowadzało mnie do szału?
I zawsze masz ładne włosy. Wkurwia mnie to.
Jules?
Chcesz snickersa?
Jasne.
Dzięki.
I masz Toma, idealnego Toma.
Zaszłam w ciążę, jak tylko poznałam Jerry’ego.
Byłam już w 22 tygodniu, gdy się zorientowałam.
Cud, że z Syd wszystko w porządku.
Cały ten czas jarałam zioło i piłam wódkę.
Zawsze miałam tyle na głowie.
Bałam się, że upuszczę któreś z dzieci
albo je gdzieś zostawię.
Właściwie to raz zostawiłam. Ellę przy karuzeli bagażowej na Heathrow.
A Tom, tak...
Tom jest uroczy.
Tylko że pracuje na drugim końcu świata.
Większość czasu jestem sama.
Przynajmniej masz Jerry’ego.
Jego obecność nie zawsze jest pomocna.
Chodzi o to, że masz wybór.
Chciałabym móc zostać z dziećmi w domu.
I właśnie tego nie mogę.
Mam tyle obowiązków.
Muszę zarobić na nasze życie,
na hipotekę mamy i taty, no i twoją, gdy akurat ci brakuje.
Wiem, że o tym mamy nie mówić.
Na terapię Helen.
Na kolejny kryzys Connora.
Wszystko ja.
Mama umiera, ale od lat nie spędzałam z dziećmi tyle czasu co teraz.
I jeszcze poczucie winy.
Szkolne występy, które przegapiłam, mecze piłki nożnej i...
Ty jesteś tą mamą, która kibicuje z trybun
i rozdaje własnoręcznie robione batoniki.
Jesteś przy nich.
Masz wielkie szczęście.
Pamiętasz te sandały, te takie z...
dwoma niebieskimi i jednym czerwonym kwiatuszkiem?
Nie.
Pamiętasz. Mama ci je kupiła na wyspie Hayling.
Pamiętasz je.
Z zazdrości aż mnie zatkało i zemdlałam.
Tata wściekł się tak, że nas wyrzucił i kazał iść.
Wyrzucił nas z auta.
A potem Connor tak się zdenerwował, że zwymiotował na Helen.
Musieliśmy wrócić i kupić mi takie same.
No.
Pamiętam.
Potem miałyśmy identyczne.
Zgrałyśmy się.
A potem zostawiłaś swój lewy sandał na plaży.
Wróciłyśmy, ale nie było go.
No tak.
A pamiętasz, że ja zgubiłam lewy sandał?
Czemu o tym rozmawiamy?
Bo nie zgubiłam go.
Zakopałam.
- Co? - Zakopałam w ogrodzie pod numerem 75.
Chciałam się z tobą zgrać.
Słuchaj.
To prawda, że od dłuższego czasu miałam ochotę obedrzeć cię ze skóry.
Ale jesteś dobrym człowiekiem.
Przepraszam.
Ja też cię przepraszam.
Przygotujemy razem dania na Wigilię?
Tak.
Byłoby super.
O, już.
„Kutaz”.
Co to za słowo?
Kutas, skarbie.
Gotowe. Dziesięć miligramów morfiny. Będzie kapać powoli przez dziesięć godzin.
Dzięki temu będziesz mogła zasnąć. Przyjdę znowu niebawem.
Nie możesz ułożyć „kutasa” przez Z, mamo. Nie ma takiego słowa.
Pozwól mi łamać zasady.
Za mało w życiu to robiłam.
Serio żałuję, że nie byłam trochę zdzirą.
Że nie byłam bardziej niegrzeczna.
No, połóż z powrotem.
No.
Jak twoja siostra?
Gotujemy razem świąteczny obiad.
Mamusiu.
Która to godzina?
Cześć, śpiochu.
Tato, schowasz te piwa?
Zrobiłam ci miejsce w lodówce.
No dobra.
Muszę siku.
Schowam, tak.
Tato, jak tam jesteś,
wyjmiesz świąteczny wazon mamy z pudła i przepłuczesz?
Trochę zakurzony.
- Dobrze. - Przyciąłem ostrokrzew na później.
- Tato! - Co?
- Cichutko. - Dobra.
Con, to był wypadek.
Connor, zaczekaj!
Świąteczny wazon mamy.
- Wiem... - To jedno z moich pierwszych wspomnień.
Moja mama, twoja żona, wkrótce umrze.
- Tak... - Niedługo, kurwa, umrze.
Rozumiesz to?
Bo jedyne, co widzę, że robisz, to, kurwa, śpisz,
rzucasz gówniane żarty, pijesz,
rozwiązujesz krzyżówki i masz wszystkich w dupie.
- Con. - Myślisz tylko o sobie.
Zauważyłeś w ogóle, gdzie jesteśmy, tato?
Jesteś żałosny!
Proszę, bądź przy mamie
i, kurwa, obudź się!
W ogóle ją jeszcze kochasz?
Idę do pubu.
Cholera.
Dziękuję bardzo! Dziękuję.
Dziękuję, państwu.
Teraz czas na kogoś, kogo wszyscy znacie.
Barry, był tu mój tata?
- Chwileczkę, Con. Zaraz do ciebie wrócę. - Dobra.
...i zaśpiewam dziś piosenkę zatytułowaną Georgia.
Zaśpiewam dla mojej żony.
Niektórzy z was mogą ją znać.
Ja na pewno ją znam.
- Nie ma na imię Georgia. - Kurwa.
Ma na imię June, Junie.
Nie ma jej tu dziś, bo ona...
Cóż, jest w szpitalu.
I niedługo już...
nie będzie jej z nami.
Chciałem to zaśpiewać, bo...
Żeby wiedziała...
Byłem trochę chujem...
Trochę gównianym tatą...
dla mojego syna... ale to dobre dzieciaki.
W każdym razie...
To dla nich wszystkich. Lecimy z tym.
Georgio
Ach, Georgio
Nie mogę zaznać spokoju
Tylko ta stara, śliczna piosenka
Sprawia, że o Georgii
Myślę wciąż
Powiedziałem: Georgio
Ach, Georgio
To piosenka o tobie
Przenika mnie piękna i czysta
Jak księżyca blask
Przez sosnowy las
Inne ramiona wyciągają się ku mnie
Inne oczy czule uśmiechają się
Wciąż widzę w kojących snach
Drogę
Która prowadzi do ciebie, Junie
Ach, June
Moja Junie
Nie mogę
Nie mogę zaznać spokoju
Tylko ta stara, śliczna piosenka
Sprawia, że o Junie
Sprawia, że o tobie myślę wciąż
Sprawia, że o Junie myślę wciąż
No dobra.
- Powodzenia. - Dobra.
- No dalej. - Tak, popchnij mnie.
Udało się.
No dobra.
Cholera.
Tato?
Co?
To ten ostrokrzew do wazonu.
Daj jej tak czy siak.
- Ucieszy się. - Dzięki, synku.
Przepraszam cię, kochanie.
Junie
Ach, Junie
Junie
Ach, moja Junie
Tylko ta stara, śliczna piosenka
Sprawia, że o Junie
Myślę wciąż
Powiedziałem Tylko ta stara, śliczna piosenka
Sprawia, że o Junie
Myślę wciąż
Zaśpiewasz dla mnie, gdy umrę?
Moja Junie.
Daj spokój. Nie umrzesz.
Umrę.
Moja kochana.
Con.
Jutro Boże Narodzenie, Con.
- No chyba nie, tato. - Musi być.
Mama nie doczeka.
Święta muszą być jutro.
Dobra.
No.
To Wesołych Świąt, tato.
- Co? - Już po północy.
No tak.
Wesołych Świąt, synku.
Uwaga. Słuchajcie.
Dziś jest wyjątkowy dzień,
bo dziś są Święta.
Nie, dziadku.
Święta są za tydzień.
Dla waszej babuni Święta są dziś.
Przepraszam, kochacie babunię?
Tak.
Kiepsko to zabrzmiało. Kochacie swoją babunię?
Tak!
No to zrobimy najlepsze Święta, jakie świat widział.
- Tak! - Tak, co?
- Tak, proszę! - Doskonale.
Nie bój się, Con.
Żyj swoim życiem.
Bądź sobą. Takim, jakim jesteś.
Dziękuję, że jesteś moją mamą.
- Już! - Masz wszystko?
Jasne.
Gdzie są gęsi, Jerry?
- Co do gęsi... - Gdzie są gęsi?
Nie panikuj. Mam coś lepszego.
Dobra.
No, pytaj.
Co to, kurwa, jest?
To gooducken.
Że co?
Kaczka bez kości nadziewana kurczakiem bez kości.
Myślisz: „I to tyle?”. Nie.
Tym wszystkim faszerowana jest gęś bez kości.
Ponoć to prawdziwa potrawa. Bum. Nie ma za co.
I kupiłem to za cenę dwóch gęsi.
Sześć ptaków w cenie dwóch!
No? Kto jest królem zakupów?
Kocham cię, głupku.
Gdyby ktoś zapytał, jak to jest,
chyba nie umiałabym opisać.
No.
Czekać na czyjąś śmierć.
- Padam z głodu. - No.
Nie ma nawet jedenastej.
Boję się ruszyć, bo się obudzi.
Chcesz kanapkę? Mogę zejść do bufetu.
- Masz gotówkę? - Przyniosę ci tu. Mam kartę.
Dobra.
No to idę.
Będę tu czekać.
- Gówniany ser czy gówniane krewetki? - Weź obie.
Dobra.
Tu naklejki.
- Hej. - Trzymasz się?
Tak, dzięki. Skoczę tylko po kanapkę.
Dobra.
Szybko!
Mamy dla ciebie niespodziankę.
- Zabierzemy cię w fajne miejsce. - No.
- Gotowa? - Trzymam to.
Jedziemy.
Dokąd mnie wieziecie?
Uważaj na róg.
DLA HELEN I DZIDZIUSIA OD KOCHAJĄCEJ BABUNI
Najpierw pasterze czy królowie?
Chyba pasterze.
Gdzie korony? Masz koronę?
Spójrz, czy nie idą.
Zerknij i sprawdź. Ben, chodź, zobaczymy.
Idzie babunia? Widzisz ją?
- Idzie? - Nie ma babuni.
- Nikogo? - Nikogo.
Tylko krzesło.
Tędy.
Drzwi otwierają się.
Drzwi zamykają się.
Proszę, babuniu.
Zrobiłem to dla ciebie.
To na nasz występ.
BILET DLA PIELĘGNIARZA ANIOŁA WYSTĘP DZIŚ, OSTATNIE PIĘTRO
- To twoja korona czy ta? Ta jest twoja? - Tib, musimy wymyślić sposób.
Najpierw musisz być owcą, a potem szybko założyć koronę, dobra?
- Najpierw owca, potem korona. - Owca i korona.
Tib, wyłącz to.
Wesołych Świąt, babuniu.
Zostań tu. Powiem innym.
Alfie, gdzie jest osioł?
Ludzie, szybko. Już tu jest!
- Już jest. - Idzie.
- Jest. - Gotowi?
Jako dzieciak grałem w Piratach z Penzance i reżyser mawiał: „Tempo, tempo, tempo”.
Kluczem jest tempo.
- Szybko, Tibalt. - Tib, wyłącz to.
Gdzie osioł?
- Gdzie moja broda? - Tu.
A gdzie moja?
- Billy, gdzie jest...? - Szybko.
Tak dobrze?
Musisz to dobrze wsadzić.
Ruchy!
Dzieci mają dla ciebie niespodziankę.
- Ella. - Dziadek!
- Tibby. - Co?
- Ella! Moje włosy! - Musimy być gotowi.
Witamy na jasełkach, babuniu.
„W małym miasteczku Nazaret
żyła młoda kobieta o imieniu Maryja.
Pewnego dnia objawił się jej anioł Gabriel i oznajmił, że będzie miała dziecko.
Mówiono, że to cud, niepokalane poczęcie”.
Niepokalane, zupełnie jak to tutaj.
No nie, ja miałam więcej frajdy.
- Helen, przestań. - Przepraszam.
No więc: „Maryja z Józefem udali się do Betlejem, by urodzić dziecko”.
Mały osiołek, mały osiołek
Zakurzoną drogą idzie...
Billy, wsiadaj!
Po kamieniach, po piachu
Niesie wciąż Maryję
Kto tam?
Dzień dobry panu.
Moja żona jest w ciąży.
Gratuluję.
Macie wolny pokój?
Święta są, kolego. Pełne obłożenie.
Ale jak chcecie, stajnia wolna.
Trochę ciągnie przez szpary, ale da się przeżyć.
Ile płacę?
Dziesięć... starych monet.
- Zapłacę później. - Dobrze.
Chodź, Maryjo. Przytulnie i ciepło. Możesz się trochę położyć.
Józefie, dziecko! Zaczyna się.
Skup się. Dasz radę.
Dawaj, Maryjo. Jeszcze trochę.
Oddychaj.
Dawaj. Pchaj!
Pchaj!
Jak go nazwiemy?
A może... Jezus?
Brzmi nieźle.
Tymczasem niebiańsko piękny, anielski Gabriel
znalazł pasterzy i Trzech Królów.
- Pasterze, korony. - I przedstawił ich Dzieciątku.
Przynieśli mu złoto...
Kadzidło...
...i mirrę!
Masz złoto?
Dobra, pchaj.
- Ty idź za mną. - Zobacz, Jezu!
Przynieśliśmy ci złoto, kadzidło i mirrę!
Cicha noc, święta noc
Pokój niesie ludziom wszem
A u żłóbka Matka Święta...
W żłobie, w stajence
Nie miał swej kołyski
Mały Pan Jezus
Na sianku swą główkę do snu kładzie dziś
Na niebie migocą gwiazdy wśród zórz
Patrzą, gdzie mały
Pan Jezus nasz śpi
W żłobie na sianku
Ryczą już woły
Dziecina budzi się
Lecz mały Pan Jezus
Nie płacze dziś nic
- Tato. - Już czas.
Poradzę sobie.
Junie.
Junie
Ach, Junie
Tylko ta stara, śliczna piosenka
Sprawia, że o Junie
Myślę wciąż
Powiedziałem: Junie
Ach, moja Junie
To piosenka o tobie
Przenika mnie piękna i czysta
Jak księżyca blask
ROK PÓŹNIEJ...
Gooducken drugi rok z rzędu.
To już prawie tradycja.
Witaj, moja mała istotko.
Mam nadzieję, że przeczytasz ten list i poczujesz, że trochę mnie znasz.
Ja niczego nie pragnęłam bardziej, niż poznać ciebie.
Jesteś przepiękną osobą. Wiem o tym.
Pewnie wyglądasz jak mamusia.
Wiesz, to wyjątkowa osoba.
Nigdy się nie przejmowała, co ludzie powiedzą,
i zawsze to w niej podziwiałam.
Ale powiedz jej, proszę, że babunia mówi,
żeby nie nosiła żółtego.
Ciebie posłucha.
Chciałabym być przy twoich narodzinach, ale powita cię piękna rodzina.
Twoje ciocie, Molly i Julia,
i twój wujek Connor
zawsze będą trzymać cię za rękę i kochać cię bez względu na wszystko.
Tak jak kocham cię ja.
Tak bardzo.
Tak się cieszę, że poznasz ten piękny świat.
Wszystko przed tobą, skarbie.
Zadbaj o to, by mieć co wspominać. Dobre wspomnienia pomogą ci żyć wiecznie.
Tak jak mnie.
BABUNIA
Pamiętaj, żeby się wygłupiać i nie traktować wszystkiego zbyt poważnie.
Warto się porządnie pośmiać. Dziadek ci pokaże, jak to się robi.
Powiedz mamie, że za nią tęsknię
i jestem z niej bardzo dumna.
I proszę, nigdy nie przestawaj mówić jej,
że ją kochasz.
To będzie radować jej serce.
Miałam wspaniałe życie.
Po prostu będąc częścią tej rodziny.
To moje największe osiągnięcie
i moja największa przygoda.
Wznieśmy kieliszki.
Za June.
- Za babunię. - Za mamę.
- Wesołych Świąt, tato.
Kocham cię.
- Zdrówko. - Jeśli będziesz mnie potrzebować, jestem.
Krzątam się po moich starych wspomnieniach,
przeskakując z jednego do drugiego.
Benji, pada śnieg!
Zawsze tu będę, mój aniołku,
sercem i duszą.
Aż pewnego dnia się spotkamy.
Kocham cię.
Kocham was wszystkich.
Żegnaj.
June.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka