Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
F. FINCH DYREKTOR MARKETINGU
POGOTOWIE RATUNKOWE
MADELINE FINCH RATOWNIK
TABLETKI Z CITALOPRAMEM
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Już bardzo późno, Alice.
Nie powinnaś była tak wychodzić.
Tata będzie chciał odzyskać samochód.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Gdzie ona jest?
- Ali... - Wraca?
Cholera.
Już po drugiej.
- Wróciła do mieszkania? - Nie wiem.
Gdzie ona jest? Mads, gdzie mój samochód?
Nie wiem, Frank. Po prostu weź jutro mój.
Nie chodzi o samochód, prawda?
- Znów odpuściłaś dyżur? - Tak.
Myślałem, że pogotowie ma za mało pracowników.
- Bo to prawda. - Dobrze.
Przepraszam, straciłam połączenie
oddzwoń
To przejściowe problemy.
Może ja do niej zadzwonię? Upewnię się, że wróciła.
Tata chce wiedzieć, czy wróciłaś do mieszkania.
Jeśli nie chcesz z nami rozmawiać, możesz wysłać nam wiadomość...
Co takiego?
- Kiedy? Kiedy to się stało? Przed chwilą? - Co się dzieje?
- Alice, jesteś ranna? - Co się dzieje?
A ta osoba? Jest ranna?
- Maddie, co się stało? - Alice? Co z nią?
- Możesz sprawdzić? - Ktoś w nią wjechał?
Frank, daj posłuchać!
Gdzie teraz jest?
A ty? Wciąż jesteś w aucie?
Jest ktoś, kto może pomóc? Jest tam jakiś dom albo inny samochód?
- Ktoś może ci pomóc? - Mads, daj na głośnik.
- Dlaczego nie? Gdzie jesteś? - Muszę ją usłyszeć!
Dlaczego nie jesteś w mieście? Dzwoniłaś pod numer alarmowy?
- Nie! Najpierw z nią porozmawiam. - Karetka jest w drodze?
Nie, Alice, to ważne, musisz zadzwonić po pomoc.
Musisz im powiedzieć, gdzie jesteś i co się stało. Jasne?
Operator ci pomoże.
- Już dzwoniłam. - Dobrze, czyli karetka jest w drodze.
To dlaczego nie rozmawiasz z operatorem?
- Powinnaś! - Rozłączyłam się!
- Niedobrze. - Co jest?
- Powiesz, co się dzieje? - Spróbują oddzwonić.
- Nie, oddzwoń do nich. - Daj mi ją!
Operator powie ci, gdzie dokładnie jest karetka...
Powie ci, co masz robić, a ja tego nie zrobię.
Co? Oczywiście, że zrobisz!
Nie, zadzwoń na alarmowy, Alice. Oddzwoń do nich. Frank!
Alice, przepraszam, co się dzieje?
O Boże.
Kurwa. Dobra. Dobra, słuchaj...
Przyjadę... Przyjedziemy z mamą do ciebie.
- Nie rozłączaj się. - Nie, musi rozmawiać z operatorem.
Z tobą! Nie z jakimś innym ratownikiem.
- Nie rozłączaj się, aż dotrze karetka. - Alice, kiedy będzie karetka?
Co powiedzieli?
Dwadzieścia minut!
Przyjedziesz po mnie?
Gdzie jesteś?
Jestem w Ashfolk Forest na Hallow Road.
Dobra, jadę.
Alice, zostanę na linii.
Powiem ci, co robić, ale musisz podejść do tej rannej osoby.
Musimy wiedzieć, w jakim jest stanie. Jasne? Wysiadłaś z samochodu?
Nie chce odpalić.
Trzeba dodać trochę gazu. W końcu zaskoczy.
Alice, nie pomogę, jeśli nie będziesz współpracować.
- Napraw ten złom. Dokąd? - Alice, odezwij się!
Hallow Road. Ashfolk Forest.
Ashfolk?
Skarbie, jeśli mamy pomóc, to teraz.
POZOSTAŁY CZAS 50 MIN
Alice, ten ktoś może umrzeć, jeśli zostawisz go na drodze.
Nie chcesz, by do tego doszło.
Więc wysiądź z samochodu.
Przełącz ją na głośnik!
Co z tą ranną osobą?
To dziewczyna.
Boże, jest mniej więcej w moim wieku. Mamo?
Co mam robić? Mamo?
- Oddycha? - Nie rusza się.
- Podejdź do niej. Jest z nią kontakt? - Nie, ma otwarte oczy.
- O Boże. - Uklęknij obok niej i...
- Nie, Alice... - Ona krwawi.
Alice, nie możemy dłużej czekać. Musisz jej pomóc.
- Jestem z tobą. - Nie. Jestem sama.
Skarbie, dotrzemy tak szybko, jak to możliwe.
Teraz musisz słuchać mamy, dobrze? Wie, jak ratować ludzi, to jej praca.
- Po prostu wybiegła znikąd... - Wiem. I nikt cię nie obwinia.
Chyba nie oddycha.
Dobra, Alice. Udrożnij jej drogi oddechowe.
Połóż jedną rękę delikatnie na jej czole i użyj drugiej, by unieść podbródek.
- Jasne? - Muszę odłożyć telefon.
Przełącz nas na głośnik, żeby cały czas nas słyszeć.
Dobrze. Drogi oddechowe są drożne.
Teraz sprawdź jej oddech.
Połóż dłoń na klatce piersiowej i sprawdź, czy unosi się i opada
i jednocześnie przyłóż ucho tuż obok jej ust i nosa.
Posłuchaj i wyczuj, czy oddycha.
Mamo, ona chyba nie...
Dobra. Pamiętasz szkolenie z resuscytacji?
- Pamiętasz to? - Nie dam...
Dasz radę. Pamiętaj o uciskaniu klatki piersiowej.
Robisz to w cyklach po 30 ucisków i dwa oddechy pomiędzy nimi.
Nie zapomnij zatkać jej nosa.
Alice, nie chcę, byś to robiła,
ale będzie o wiele gorzej, jeśli nawet nie spróbujesz.
Alice, zacznij uciskać.
- No dobrze. - Grzeczna dziewczynka.
- Pamiętasz rytm? - Chyba tak.
- Dobra, nie zwlekaj. - Dobrze! Będę liczyć.
Jestem tu z tobą.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem...
Ręce proste.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
- Trzydzieści. - Teraz dwa wdechy.
Dwa wdechy.
Bardzo dobrze, Alice. Powtórz cykl.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
- Raz, dwa... - Zapleć palce.
- Użyj dłoni. - ...osiem, dziewięć, dziesięć.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć...
Ręce wyprostowane.
Jeszcze raz, świetnie ci idzie, Alice.
WYCISZ
- No co? - Nie może tego robić.
- Musi. - Mads, a jeśli ta dziewczyna nie żyje?
- Potrąciła kogoś, Frank. - Wiem.
To po co pytasz?
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Dobrze, jeszcze raz, Alice.
- Mamo, to nic nie daje. - Musisz wytrzymać do przyjazdu karetki.
- Nie przerywaj. - A jeśli nie dotrą na czas?
Wiem, że jest ciężko, ale jej życie jest w naszych rękach.
Moich i twoich, jasne? Nie przerywaj.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć...
Nie zwalniaj, skarbie. Pamiętasz tę piosenkę?
Słonica Nellie zabrała trąbę I pożegnała się z cyrkiem
Odeszła z trąbą...
Dobrze.
Przywódca stada wołał Daleko, daleko stąd
Spleć palce i uciskaj.
- Ona... nie oddycha... - Teraz dwa oddechy ratunkowe!
Wyczuwasz puls?
- Nie, to nic nie daje! - Puls czasem trudno znaleźć.
Wykonaj kolejny cykl.
Aż zjawi się ratownik i cię nie zmieni.
- Mamo, nie... - Nie może umrzeć.
- Kurwa, Maddie! - Proszę, uciskaj!
- To nie działa! - Nie wiemy tego!
Skarbie, możesz przestać. To nie twoja wina.
Nie może tak po prostu przestać! Alice?
Nie wiesz, w jakim stanie jest dziewczyna. Alice może robić to na darmo.
To moja praca. Sam kazałeś mi ją poprowadzić.
- Jeśli przerwie, nie pomogę jej! - Mamo? Mamo...
WYCISZ
- ...jeszcze trochę dam radę. - Wiem, że dasz.
Słonica Nellie zabrała trąbę I pożegnała się z cyrkiem
Odeszła z trąbą...
Przywódca stada wołał Daleko, daleko stąd
Spotkali się pewnej nocy Na drodze do Mandalay
Jeszcze raz.
- Musi przerwać. - Nie, jeszcze raz, Alice.
Słonica Nellie zabrała trąbę
I pożegnała się z cyrkiem Odeszła z trąbą...
- Co to było? Co się stało? - Mamo, jej klatka piersiowa!
Skarbie, wszystko gra. To się zdarza. Możesz uciskać dalej.
- Co zrobiła? - Pewnie złamała jej żebro albo mostek.
- To się zdarza, OK? - Jaja sobie robisz?
- Alice... - Wracaj do auta.
Nie, to nie znaczy, że dziewczyna zmarła.
- Jej klatka piersiowa jest zapadnięta. - No dobra.
- Alice, wsiadaj do samochodu. - Nie. Frank, nie może tego zrobić.
Do kurwy nędzy, przestań! To koniec! Alice, zostaw tę dziewczynę.
Poczekaj na karetkę w samochodzie.
Tak, tak.
Nie masz pojęcia, jak to na nią wpłynie.
Dziewczyna już nie żyła.
Nic nie można zrobić, by to zmienić. Dziewczyna nie żyje.
Przepraszam.
Alice? Alice? Cholera!
Kurwa...
ŁĄCZENIE...
Tu Alice Finch.
Jestem teraz zajęta. Jeśli to coś ważnego, zostaw wiadomość. Pa!
Alice, proszę, odbierz.
Musimy wiedzieć, że przyjechała karetka.
I że wszystko w porządku. Już dojeżdżamy. Oddzwoń.
POZOSTAŁY CZAS 39 MIN
Jest tam sama?
Karetka pewnie już tam jest, prawda?
Czas reakcji na wezwanie kategorii pierwszej wynosi poniżej 15 minut.
To potwierdzenie?
Przepraszam, ale musiałem jej kazać przerwać.
Oboje wiemy, że ta dziewczyna...
Chodzi mi tylko o dobro Alice.
Myślałem, że tobie też. Nic nie mogła zrobić.
Co robisz?
- Maddie? - To mój samochód, Frank.
- Kiedy znów zaczęłaś? - Nie zaczęłam.
Wiem, że nie zrozumiem, jak to jest stracić pacjenta.
Dziewczyna już nie żyła.
Musiałem zadbać o Alice. Najważniejsza jest nasza córka.
- Były tak samo ważne. - Nieprawda.
- Sam mi kazałeś. - Co to ma znaczyć?
Powinna była rozmawiać przez telefon z ratownikiem, nie ze mną.
Możesz zgasić?
No, dalej...
ŁĄCZENIE...
Tu Alice Finch.
Jestem teraz zajęta. Jeśli to coś ważnego, zostaw wiadomość. Pa!
Alice, błagam, odbierz.
Muszę wiedzieć, co się dzieje. To nie była twoja wina.
Policja to zrozumie. Wszystko będzie dobrze, Al.
Dziewczyna nie żyje, Frank.
Wybiegła na ciemną drogę w szczerym polu. Policja weźmie wszystko pod uwagę.
I co ona w ogóle robiła w okolicy Ashfolk o tej porze?
- Serio? - Jest prawie trzecia.
A co robiła tam Alice?
Wiesz, że miała wiele powodów.
- Ashfolk jest w drodze powrotnej. - Boże, ona przed nami uciekała.
Nieprawda! Dlaczego tak mówisz?
Po prostu się posprzeczaliśmy. Źle oceniliśmy sytuację.
To dobre dziecko. Pewnie nie wiesz, jak dobrze radzi sobie na studiach.
Wykładowcy zaproponowali jej rok studiów za granicą.
W Australii. Dobrze ją wychowaliśmy, Mads.
- Frank. - No co?
Współczuję rodzicom tej dziewczyny...
Dlaczego w środku nocy biegła przez las?
Nie wiem, jest tam pole namiotowe.
Jest zamknięte.
Zabieraliśmy tam Alice na koniec sezonu w ostatnim tygodniu września.
Może była impreza.
Alice! Nie możesz się tak rozłączać.
Karetka przyjechała?
- Alice, odezwij się! - Ktoś z tobą jest?
- Wróciłam do auta. - To dobrze.
- Nie ruszaj się, jesteśmy niedaleko. - Utknęło w rowie.
- Nie mogę wyjechać. - Nie przejmuj się tym.
Nie powinna prowadzić. Alice, nie możesz odjechać.
Nigdzie nie jedzie.
- Co z karetką? - Nie przyjechała.
Dyspozytor do ciebie dzwonił?
- Rozmawiałaś z nim? - Nie.
Bez sensu. Już powinni tam być.
Mają opóźnienie. Jest za mało personelu.
- Co robisz w Ashfolk Forest? - Mads...
Nie chcesz tego usłyszeć przed policją?
Alice, powiedz nam, co się stało.
Jechałam, a ona wybiegła z lasu prosto pod koła.
Jak szybko jechałaś?
- Nie mogłam jej ominąć. - Jak szybko?
- Nie wiem, wpadłam w poślizg. - Po co tamtędy jechałaś?
Myślałam, że będzie szybciej.
- Niż autostradą? - Nie mogłam jechać główną drogą.
- Dlaczego? - Uspokój się.
Alice, policja cię o to wszystko zapyta.
Nie mogłam oddychać ani się skupić, to...
Ręce mi się trzęsły. Myślałam o tym, co powiedziałaś.
Nie mogłam wrócić do mieszkania, bo on tam był.
Nie mogłam wrócić do domu, bo ty tam byłaś.
Chciałam pobyć sama. Pojechałam więc do Ashfolk.
Bywaliśmy tu z przyjaciółmi w nocy, gdy nikogo nie było.
To tutaj poznałam Jakuba.
Gdybym zobaczyła Jakuba w mieszkaniu, musiałabym mu powiedzieć,
- a nie wiedziałam co... - Alice, nie przejmuj się nim.
Nie teraz.
Gdybym powiedziała najpierw jemu, a nie tobie, nie byłoby mnie tutaj!
- Alice, o której godzinie tam dotarłaś? - Nie wiem. Chyba około dziesiątej.
To ponad cztery godziny temu.
- Byłam zmęczona, zasnęłam. - Chryste, Alice! Tak nie można!
Nie miałam dokąd pójść! A byłam strasznie zmęczona.
Obudziłam się i nie mogłam znaleźć głównej drogi.
Zgubiłam się. To miejsce to labirynt.
- Nie wierzę ci. - Co?
Nie wierzę, że pojechałaś tam, by się zdrzemnąć.
Policja też nie uwierzy.
- Alice, jesteś na haju? - Co? Nie wymyślaj!
- Alice, odpowiedz. - Oczywiście, że nie!
We wrześniu Alice zadzwoniła roztrzęsiona,
bo wzięła trochę MDMA z przyjaciółmi i myślała, że przedawkowała.
Bała się jechać do szpitala i zadzwoniła do mnie.
Okazało się, że miała po prostu atak paniki. Prawda, Alice?
Odczekałam, zanim ruszyłam. Nic nie czułam.
- Co wzięłaś? - Wzięłam tylko trochę...
Wszyscy na uniwerku tak robią.
Chciałam poczuć się lepiej!
Wiesz, co to oznacza? Byłaś pod wpływem.
- To nie tak. Ona wybiegła na drogę. - Nawet nie wiesz, jak szybko jechałaś!
Policja... Dlaczego nie ma karetki?
Powiedz, że wezwałaś pomoc. Proszę!
- Myślałam, że ją uratujesz. - Alice.
Przepraszam.
- Alice, dlaczego nie wezwałaś pomocy? - Nie wiem.
Wiesz. Zadzwoniłaś do nas, bo zawsze to robisz.
- Bo zawsze ci pomagamy. - Myślałam, że powiesz mi, co robić.
Alice, jeśli nie wezwałaś karetki, to resuscytacja nie miała sensu!
Jak mogłaś nie wiedzieć?
- Nie mogłam jej pomóc! - Przepraszam!
Karetka mogła uratować jej życie!
Wszystko dzieje się tak szybko!
Boże, musimy kogoś powiadomić.
Znam kilku policjantów. Może Sophię Grant?
- Potraktowałaby ją łagodnie? - Nie, mamo, dzwonisz na policję?
- Musimy, Alice. - Zatrzymają mnie?
Nie wiem! Nie wiem, co powiedzieć.
- Nie umiem tego naprawić! - Pójdę siedzieć?
Nie umiem tego naprawić.
Porozmawiam z Sophią. Będzie wiedzieć, co robić.
Ona po prostu wyskoczyła. Nie mogłam jej ominąć. Słowo daję.
Tato...
Proszę, słowo. Nie mogłam.
Alice, nic więcej nie możemy zrobić! Nie powinnaś była do mnie dzwonić!
Nie chcę iść do więzienia!
Wezmę winę na siebie.
- Nie możesz. - Owszem, mogę. Jestem jej ojcem.
- To moje auto. Powiem, że ja prowadziłem. - Frank, nie.
Najpierw musimy tam dojechać.
Policja się zorientuje. Porozmawiam z Sophią.
- Zajmie się tym. - A Alice zostanie zatrzymana.
Jak dotrzemy do Hallow Road, odwieziesz ją do domu.
Zostanę z samochodem. I ciałem.
Zadzwonię na policję i powiem to, co powiedziała Alice, że wybiegła pod koła
i... nic nie mogłem zrobić.
Jestem trzeźwy, Mads. Nie piłem.
Nie ćpałem.
Może trochę przekroczyłem prędkość, ale policja to zrozumie, jest trzecia.
Ciemna droga, brak oświetlenia, a dziewczyna wybiegła z lasu.
- Zrozumieją to. - Frank.
Nie mogłem nic zrobić.
Jeśli usuniemy Alice z równania, wyjdzie, że nigdy jej tam nie było.
Prawda, Alice?
Nie ma mnie tutaj.
Dobrze, zatem załatwione.
Alice, porozmawiam z tatą.
- Wyciszę telefon. - Nie, nie chcę być sama.
To potrwa tylko chwilę, dobrze?
- Nie możesz tego zatuszować. - Nie robię tego.
Policja się zorientuje.
Policja uwierzy w to, co powiem, bo nie ma powodu, by nie uwierzyli.
Ktoś zginął, Frank.
Co jeszcze można powiedzieć, Mads? Jezu, kurwa, Chryste!
Co innego możemy zrobić? Nic!
Jeśli uznają, że to śmierć w wyniku niebezpiecznej jazdy, pójdziesz siedzieć.
- Stracisz wszystko. - Alice nie może siedzieć.
Nie możemy jej karać za jakiś głupi błąd. To był wypadek.
Nie możemy zrujnować jej przyszłości.
Dajesz jej dokładnie to, czego myśli, że chce.
Łatwe wyjście.
Ale nigdy nie zapomni jej twarzy, Frank.
To wpłynie na każdą decyzję, którą podejmie do końca życia.
Wiem to.
Nieważne, co zrobimy i jak bardzo będzie próbować to zignorować,
poczucie winy będzie ją zżerać.
Czyli to koniec? Nie ma żadnej nadziei?
Nie zgadzam się,
ale jeśli chcesz się poddać, to śmiało, zadzwoń do znajomej policjantki
i wyjaśnij córce, dlaczego nie chcesz pomóc.
- Wyjaśnij, dlaczego wszystko przepadło. - Jesteście tam?
Zrób to, bo ja tego nie zrobię. Nie potrafię.
Podejmij decyzję.
Mamo?
- Tato? - Jestem.
Tato, co się dzieje?
Jesteśmy już blisko, zaraz będziemy.
- Wszystko będzie dobrze, Al. - Dziękuję.
Wiem, nie rozłączaj się.
POZOSTAŁY CZAS 26 MIN
Co się z nią stanie?
Alice, nie musimy teraz o tym rozmawiać.
Mamo? Chcę wiedzieć.
Przyjedzie koroner i ją zabierze.
- Nie jej rodzina? - Nie, zobaczą ją później.
- Zostawiłam ją na drodze. - Zostań w samochodzie, Al.
Jak ty to znosisz, mamo?
- Co masz na myśli? - Gdy jesteś w pracy.
Pewnie widujesz ludzi takich jak ja, którzy to zrobili.
- Jak możesz na nich patrzeć? - Alice, nie zrobiłaś nic złego.
- Wypadki zdarzają się codziennie, Alice. - To nie był wypadek.
Powiedziałem, że nie musimy o tym rozmawiać.
Porozmawiajmy... o studiach.
Niedługo masz egzaminy, prawda?
- Boże. - No i staż.
Rok studiów za granicą.
Oddałbym wszystko za taką szansę w twoim wieku.
Alice, patrzymy teraz w przyszłość, jasne?
Nie oglądamy się za siebie, tylko patrzymy w przyszłość.
Zanim się obejrzysz, o wszystkim zapomnisz.
- Nie skończę studiów. - Skończysz. Dasz radę.
Nie pozwolisz, by ta noc zniszczyła ci życie.
- A co z Jakubem? - Alice, nie.
- Zasługuje na to, by wiedzieć! - Nie, Alice!
Omówimy wszystko później.
Nie pora na to.
Wiem, co dla ciebie najlepsze. Oboje z mamą wiemy.
- Jeśli Jakub chce zatrzymać... - Pieprzyć Jakuba!
Jasne? Wiem, jaki jest, znam ten typ! On... Nie będzie chciał cię znać!
- Ale muszę mu powiedzieć. - Kurwa mać, Alice!
To ja decyduję, jasne?
To ja rozwiązuję ten pierdolony problem!
Chyba więc mam prawo decydować.
Rzucenie studiów i założenie rodziny z jakimś Polakiem w wieku 18 lat
nie wchodzi w grę!
Jakub jest Czechem.
No dobrze, Alice.
Posłuchaj. Ukradłaś nasz samochód, by uciec przed kłótnią
i pojechałaś do lasu się naćpać, bo dowiedziałaś się, że jesteś w ciąży,
zamiast porozmawiać ze swoim chłopakiem.
Urodziłaś się, gdy tata i ja byliśmy młodzi,
i zrobilibyśmy dla ciebie wszystko, ale podtrzymuję to, co mówiłam.
Nie jesteś gotowa na taką odpowiedzialność, skarbie.
Przepraszam, jeśli moja reakcja nie była taka, na jaką liczyłaś,
ale powiedziałam to wtedy i powtórzę,
nie chcesz być rodzicem, Alice.
A ty chciałaś?
- Co? - Być rodzicem?
Al, nie wygłupiaj się, oczywiście, że tak.
Chcemy cię tylko chronić przed wszystkim, co się stało.
A te wypadki,
jak narkotyki i Jakub, można naprawić
i zrobię wszystko, byś wróciła na właściwe tory i...
Alice, zawsze będę przy tobie.
To wszystko da się naprawić...
PRZELICZAM TRASĘ
- Cholera. - Przegapiliśmy skręt?
Pokazuje, że był skręt w lewo. Nie widziałem go.
- Na pewno? - Tak, nie było skrętu w lewo.
GPS działa jak wszystko inne w tym złomie.
- Musimy zawrócić. - Nie, znam tę drogę.
- Umówiłem cię na serwis, Mads. - Powinniśmy zawrócić.
Powinnaś była oddać auto do serwisu.
- Wiem, dokąd jadę! - Każe nam zawrócić!
Ta droga prowadzi pod szczyty tuż przy lesie Ashfolk!
Nie pamiętasz i masz to gdzieś, ale byliśmy tu co roku jako rodzina!
- Co? Co to ma znaczyć? - Dobrze wiesz.
- Naprawdę? - Tak!
Przez ostatnie sześć, siedem miesięcy nie ma cię. Jesteś nieobecna.
I nie mówisz, co się dzieje.
Nie uwierzyłbyś, że Alice ćpa.
Nie o to chodzi. Jesteś nieobecna.
Nie chodzisz do pracy... To, co mówisz, brzmi tak, jakbyś nie...
Nic cię nie obchodzi albo nigdy nie obchodziło.
Mogłaś naprawić swój pieprzony samochód.
PRZELICZANIE TRASY ZAWRÓĆ
- Każe zawrócić, Frank. - Nie ma skrętu w lewo.
- Tato, widzę cię. - Co mówisz?
Widzę cię. Widzę światła przez drzewa.
- Jak to? - Jedź dalej, to długa droga.
Wije się wokół lasu.
ZNALEZIONO NOWĄ TRASĘ
Ale jesteś blisko.
Włączę światła, to mnie zobaczysz.
- Nie! Wyłącz je! - Co?
Wyłącz światła! To nie my, to ktoś inny!
- Widzieli cię? - Wciąż tędy jadą.
- Zobaczą mnie. I ją! - Nie zobaczą. Dobra, słuchaj.
Tato, co mam robić? Co...
Nie zobaczą jej i nie będą wiedzieć, że tam jest,
bo zabierzesz ją z drogi, jasne?
Idź i zabierz jej ciało z drogi. Ukryj je w lesie poza zasięgiem wzroku.
- Nie może tego zrobić. - Zabierz ciało z drogi.
- Nie, Frank! - Po prostu to zrób!
- Nie chcę, tato. - Musisz albo to koniec!
- Frank, słuchaj. - Na litość boską! Zanim dojadą!
- To pogorszy sytuację. - Damy radę.
Alice, zabierz to pieprzone ciało z drogi.
Dobrze.
- Frank... - Nic nie mów, Maddie.
- Nie myśl o tym, Alice. - Nie dam rady.
Dasz. Złap ją za ubranie i zabierz z drogi.
- Pospiesz się! - Przepraszam.
- Udało ci się ją ukryć? - Zostawiłam jej but na drodze.
Wróć po niego! Szybko!
Dobrze.
Jej twarz się zmienia!
- Co? Jak to? - Staje się kimś innym!
- Alice, to bez sensu! - Nie! Nie mogę, nie dam rady!
Alice, nadal jesteś na haju?
Nie, Alice, nie uciekaj. Nie uciekaj!
Cześć.
Wszystko w porządku? Kochanie, wyłącz reflektory.
Oślepiasz tę małą. Nie chcieliśmy cię przestraszyć.
Potrzebujesz pomocy z samochodem?
- Jesteś tu sama? - Alice, oni muszą odjechać.
Możemy pomóc, jeśli miałaś wypadek...
Rozmawiam przez telefon. Nic mi nie jest.
- Ale co tu zaszło? - Po prostu musiałam się zatrzymać.
W rowie? Może wysiądę?
- Nie, Alice, niech odjadą. - Nie, naprawdę, nic mi nie jest.
Nie ma powodu do niepokoju. Musiałam rozprostować nogi.
Dość długo się tu jedzie. Za dnia jest tu pięknie.
Podobno to zaklęte miejsce.
Skrywa wiele tajemnic, zwłaszcza w ciemności.
Tak.
- Jesteś strasznie spięta. - Słucham?
Jesteś strasznie spięta. Jak duch.
Nie, coś wybiegło mi przed maskę. Chyba jakiś jeleń...
- Wpadłam w poślizg i... - Kochanie, są tu jelenie?
- Nie. - Pewnie komuś uciekł pies.
- O co im chodzi? - Nie wiem.
Widzieliśmy, jak migasz światłami. Pomyśleliśmy, że ktoś ma kłopoty.
Nie, przepraszam, nic mi nie jest.
Alice, powiedz, że rozmawiasz z rodzicami i że już jedziemy.
Rozmawiam z rodzicami. Już jadą po samochód.
- Możemy pomóc. - Nie, nie trzeba.
Nonsens! Skarbie, przynieś linkę z bagażnika!
Odholujemy ją.
Daj mi kluczyki. Może uda mi się wycofać.
Nie. Lepiej już jeźdźcie.
Chłodno dziś. Rzadko kto bywa w Ashfolk w taką pogodę.
Zwłaszcza w nocy.
To w zasadzie koniec drogi. Nie da się wjechać głębiej w las.
Wiesz, dlaczego nazywa się Hallow Road?
Bo to święte tereny, pełne mitów i wierzeń ludowych.
W dawnych czasach poganie czcili wróżki zamieszkujące te lasy.
Teraz to tylko historie do opowiadania przy ognisku
dla młodych ludzi, którzy przyjeżdżają, by się nawalić.
Jak się tu znalazłaś?
Naprawdę jesteś sama?
- Co? - Mówi się „słucham”, a nie „co”.
Zapytałam, czy ktoś cię tu poprowadził.
Nie rozumie pani.
Widzę po twoich oczach, że jesteś odurzona.
Więc jeśli myślałaś, że możesz po prostu wjechać do Ashfolk
ze swoimi przyjaciółmi, rozbić obóz tam, gdzie nikt was nie znajdzie,
i upić się albo naćpać, albo co tam robicie,
to muszę ci przypomnieć, że łamiesz prawo,
a ja mam pełne prawo powiadomić policję.
- Nie. - Rozumiesz?
Nie, to nie tak. Nikogo tu nie ma. Po prostu się zgubiłam.
- Proszę, ja nie... - Nie co?
- Po prostu... - Za dużo wypiłaś?
- Dlatego się rozbiłaś? - Proszę odejść.
- Mam wezwać policję? - Naprawdę przepraszam.
Za co przepraszasz?
- Co chcesz mi powiedzieć? - Nie chciałam...
Alice?
Daj mi ją do telefonu. Wyjaśnię, co się dzieje, dobrze?
- Mama chce z panią porozmawiać. - Co powiesz?
- Dobrze, daj mi telefon. - Nie, ty go trzymaj.
Przełącz na głośnik.
- Mówi moja mama. - Halo?
Dzień dobry. Halo, słychać mnie?
- Jest pani matką dziewczyny? - Zgadza się.
Jestem z mężem.
Słuchaliśmy całej rozmowy i rozumiemy wasze obawy.
Alice miała ciężką noc. Wracała na uniwersytet
i zgubiła się, jadąc na skróty, a potem zjechała z drogi.
Jedziemy z mężem do Ashfolk.
Dziękujemy, że zatrzymaliście się, by sprawdzić, co z Alice,
ale jesteśmy już blisko, zostało nam...
POZOSTAŁY CZAS 17 MIN
...ledwie kilka minut.
Zajmiemy się Alice.
Możecie już jechać.
Mamy zostawić waszą córkę samą? W lesie?
W ciemności?
Jak już mówiłam, będziemy za kilka minut.
Co robiłaś w lesie?
- Co? - W lesie?
Wybiegłaś stamtąd skołowana. Co robiłaś?
Przepraszam? Proszę posłuchać!
Przez panią Alice czuje się naprawdę nieswojo.
Nie chcę być niegrzeczna, ale nie znamy się,
a jeździcie po lesie w nocy
i przez to sama czuję się nieswojo. To bardzo niepokojące.
Bylibyśmy z mężem naprawdę wdzięczni,
gdybyście po prostu odjechali.
Proszę wrócić do samochodu i zostawić naszą córkę samą.
Sprawiam, że czujesz się nieswojo?
Tak.
No dobrze.
Pamiętaj, aby oczyścić ranę.
- Masz krew na koszuli. - To przez auto.
- Po wypadku. - Tak, rozcięłam sobie rękę.
Miłej nocy.
- Odjeżdżają. - Dobrze. Alice, wróć do auta.
- Zablokuj drzwi. - Dziękuję.
- Widziano ją, Frank. - Wiem, ale wszystko gra.
- Nie, kłamstwo będzie coraz większe. - Po prostu dojedźmy tam i zobaczmy.
- Jestem w aucie. - Dobrze, zablokuj drzwi.
- Daleko jesteście? - Czy...
- Nie, nie. - Alice? Alice, co się dzieje?
- Co oni robią? - Zatrzymali się. Przy lesie.
Szukają jej. O Boże. Co ja zrobię?
Spokojnie.
- Frank. - Co mam robić?
- Może jej nie znajdą. - Musimy wezwać policję.
- Zanim to eskaluje. - Nie.
- Frank, nie powstrzymamy tego... - Mamo, co ty mówisz?
Alice, zostań w samochodzie.
Nie wysiadaj.
Powiedz im, że policja już jedzie. Wezwę ich.
- Trzeba było to zrobić dawno temu. - Nie!
Alice, przepraszam, ale to jedyny sposób.
Nie!
Alice? Co ty robisz?
Alice, przestań, proszę! Alice, nie możesz uciec.
Frank, powiedz jej, by przestała!
Alice, proszę! Proszę! Policja ci pomoże.
Nie możesz uciec.
Alice, nie możesz, nie masz dokąd!
Halo? Stój! Wysiądź z samochodu.
Hej. Hej! Utknęłaś. Wbijasz się tylko głębiej w rów.
- Proszę odejść! - Znaleźliśmy ją. Wszystko już wiemy.
Wiemy, że to był wypadek, ale musisz przestać.
Zanim zrobisz komuś krzywdę! Wyłącz silnik.
- Proszę zostawić mnie w spokoju! - Nie możemy.
Alice, posłuchaj. Tata i ja jesteśmy tu dla ciebie.
Stawimy temu czoła razem, ale musisz przestać.
- Okno, kochanie. - Nie! Nie, dotykaj mnie! Nie!
Zostaw ją, kurwa, w spokoju!
- Nie dotykaj mojej córki! - Nie!
O Boże. Maddie, co się stało?
ŁĄCZENIE...
31 PAŹDZIERNIKA CZWARTEK
O Boże.
Frank, zwolnij.
Może próbowali powstrzymać ją przed odjechaniem.
Oni wiedzą, Mads. Oni wiedzą.
- Wezwę policję. - Nie, zadzwoń do Alice.
- Nie. - Musimy wiedzieć, że nic jej nie jest!
- Nie, Frank. Nie! - Już prawie jesteśmy!
- Czysta hipokryzja! - Co?
Powiedziałaś Alice, że nie chce być rodzicem.
A raczej sama chcesz z tego zrezygnować!
- O czym ty mówisz? - To my musimy to naprawić!
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
- Alice? - Zakładam, że wiecie o dziewczynie.
- Gdzie jest Alice? - Pan to pewnie ojciec.
- Gdzie jest Alice? - W samochodzie, uspokaja się.
Musieliśmy zbić szybę i zabrać jej klucze. Mogła zrobić sobie krzywdę.
- Chcę z nią rozmawiać. - Jest w szoku i nie chciała odebrać.
Poczucie winy w zabawny sposób wyłącza myślenie.
To był wypadek.
- Nie wiem, czy tak to widzę. - Co to znaczy?
Do kolizji musiało dojść na jezdni. Jednak ktoś zaciągnął dziewczynę do lasu.
Nie widać też służb.
Żadnej karetki, żadnej policji. Tylko rodzice rozmawiający przez telefon.
To nie wygląda na wypadek, prawda?
To poważny dylemat. Działać zgodnie z logiką czy emocjami?
Widzę, że wybory
powodowane były uczuciami względem córki, a nie logiką,
a biedne dziecko zostało porzucone na zimnie.
Łatwo pani mówić.
Alice zadzwoniła do nas, bo jestem ratowniczką.
Głupio myślałam, że uratuję dziewczynę przez telefon
i zanim zdałam sobie sprawę, że to się nie uda, było za późno.
Za późno? Dlaczego?
Możesz po prostu, kurwa, dać Alice do telefonu?
- Nie. Zostawiliście ją na pewną śmierć. - Nieprawda. Próbowaliśmy resuscytacji.
Alice prowadziła RKO, ale dziewczyna nie reagowała.
Dziewczyna wyglądała na żywą, gdy mój mąż ją zabrał.
- Co... Co pani powiedziała? - Dziewczyna żyje.
O mój Boże.
- Nie rozumiem. - Dzięki Bogu.
Nie cieszyłabym się zbytnio.
- Ale ona żyje? - Właśnie to powiedziałam.
- Wezwaliście policję? - Nie.
Dlaczego nie?
- Alice? Czy to Alice? - Cisza.
Proszę dać ją do telefonu!
- Zostań w aucie. - Nie róbcie jej krzywdy!
Dajecie się ponieść wyobraźni,
ale pewnie wszyscy tworzymy historie.
Nie ma żadnej historii.
Dziewczyna wbiegła pod auto w ciemności.
To nie była wina Alice. Zrobiła wszystko, by ją uratować.
Taka jest prawda.
To nie wyjaśnia, dlaczego tu jest. Prowadzi w stanie nietrzeźwości.
- Czego pani chce? - Lepszej historii.
Ma pani dzieci?
Zatem rozumie pani, do czego można się posunąć, by chronić własne dziecko.
Rozumie to pani?
Alice tylko pojechała do lasu,
aby się odstresować.
To ja kazałem jej ukryć ciało.
Nie chciałem, by ktoś się dowiedział, zanim tam dotrzemy.
Żona miała wtedy zabrać ją do domu, a ja chciałem wziąć winę na siebie.
Ale słowo daję, nie zamierzaliśmy uciec.
To ja za to odpowiadam. Nie Alice.
To ja jestem winny. I taka jest historia.
Proszę...
Żaden rodzic nie chce być potworem swojego dziecka.
Nikt nie chce im odmawiać. Potem dorastają i jest już za późno.
Mój mąż i ja nauczyliśmy się tego na własnej skórze.
Podobnie jak wy teraz i odpokutowaliśmy.
Od tamtej pory ponosimy konsekwencje.
Zatem postanowione. Porozmawiajcie z córką.
Dziękuję.
Masz na imię Alice? Proszę.
Jesteś odwodniona i zemdlałaś, napij się wody.
- Dobrze. A teraz porozmawiaj z rodzicami. - Cześć.
Wszystko w porządku?
Nie rozumiem. Jak to możliwe, że ona żyje?
Alice, byłaś tak przerażona, że ją zabiłaś, że sama w to uwierzyłaś.
Ale najważniejsze jest to, że z tego wyjdzie.
Mamo?
Nie wiem, może przegapiliśmy bicie jej serca.
Czułam, że jej klatka piersiowa się zapada.
- Uratowałaś jej życie. - Gdybym zadzwoniła po karetkę...
Nic jej nie będzie, tobie też. Ta kobieta pozwoli nam zrealizować plan.
Powiemy, że to ja prowadziłem. Nic się nie zmienia. W porządku?
Alice, to ty musisz zdecydować.
- Decyzja zapadła. - Nie możemy decydować za nią.
Dlaczego nie możesz na to pozwolić?
Bo wiem, co się dzieje, jak nie stawisz czoła temu, co zrobiłaś.
To cię łamie. Każdą część ciebie.
Musiałam zrezygnować z bycia ratowniczką.
Jak to?
Od jakiegoś czasu ignorowałam znaki ostrzegawcze.
Takie mówiące mi, że nie mogę tego dłużej robić.
Wezwano mnie do kobiety w moim wieku, do centrum handlowego.
Gdy dotarliśmy, widziałam, że ma atak paniki.
Miała objawy dokładnie takie, jak zakładałam.
Trudności w oddychaniu, skurcze palców, szeroko otwarte oczy.
Ciągle mamy takie przypadki. Znam się na tym.
Zawsze potrafię rozmową załagodzić atak paniki.
Drugi ratownik powiedział, by zabrać ją do szpitala.
Ale byłam przekonana, że zaraz jej przejdzie.
Nie przeszło jej. Nie mogłam uregulować jej oddechu,
więc ją zabraliśmy.
W karetce doszło do zatrzymania akcji serca.
Przeprowadziłam RKO, ale nie wróciła.
Lekarz dyżurny w szpitalu powiedział, że miała rozległy zator płucny.
Miała liczne zakrzepy w płucach. A ja to przegapiłam.
Zadawałam złe pytania i...
Byłam tak pewna tego, na co patrzyłam,
byłam tak pewna, że to atak paniki, ale przegapiłam inne objawy.
Nikt mnie nie winił.
Uznano to za zrozumiały błąd.
Złożyłam więc wypowiedzenie.
Alice, musisz sama zdecydować, skarbie.
Ani tata, ani ja nie możemy zdecydować za ciebie.
Zostawiłam ją tam. To dziewczyna taka jak ja.
Widziałam moją twarz przy jej ciele.
- Boże... - Jeśli ona żyje, chcę ją przeprosić.
Chcę postąpić właściwie.
Dobrze.
Powiem to tej kobiecie, zanim będzie za późno.
- Daleko jesteście? - Blisko. Jeszcze kilka minut.
Dobrze, w takim razie do zobaczenia za chwilę.
POZOSTAŁY CZAS 4 MIN
Zapomniałem, jak głęboki jest ten las.
Po co ktoś miałby przychodzić tu w nocy, sam?
Jesteśmy.
- Coś jest nie tak. - Alice? Alice? Al?
Kurwa, gdzie oni są? Policja by ich zabrała i odjechała?
- Nie. Nie zrobiliby tego. - Mads, nikogo tu nie ma!
- Alice? Al? - Frank?
Dziewczyna!
O Boże.
O Boże. O mój Boże! Mads, oni kłamali!
- Służby ratunkowe, które... - Proszę z policją!
- Łączę. - Proszę mówić.
- Tu policja, proszę podać adres. - Hallow Road, Park Ashfolk Forest.
- Dobrze. Pani nazwisko? - Madeline Finch.
- Co się stało? - Doszło do wypadku.
Córka potrąciła kogoś
- i ten ktoś nie żyje. - Jasne.
Wysłaliśmy karetkę i policję. Była pani świadkiem wypadku?
Nie, razem z mężem dopiero dojechaliśmy na miejsce.
Jesteście teraz z córką i ofiarą?
Nie, jest tylko ofiara.
- A córka? - Ona...
Halo?
Maddie, to Alice.
- Pani Finch... - Mads, to Alice. To Alice.
- Mads, to Alice. - Pani Finch?
To Alice.
Pani Finch, halo? Jest tam pani?
Halo? Pani Finch, proszę mówić.
Proszę się odezwać.
Pani Finch, halo? Jest tam pani? Pani Finch? Wszystko w porządku?
Halo?
To nie może być ona. To nie może być ona, Frank.
To nie ona. Pamiętasz? Powiedziała coś i słyszeliśmy.
Pamiętasz? To nie może być ona. To nie Alice.
- To nie ona. - Pani Finch?
- Halo? - Mads, to ona.
Muszę wiedzieć, co się dzieje.
- Halo? - Nie, Frank. To nie Alice.
Przestań.
- To nie Alice. - Mads, to Alice.
- Nie pamiętasz? - Halo?
Powiedziała, że twarz się zmienia, i coś usłyszeliśmy.
- Słyszeliśmy to. - O czym ty mówisz?
- Słyszy mnie pani? - O czym ty mówisz? Mads, to Alice.
Halo? Pani Finch? Proszę się odezwać. Halo?
- Nie, Frank, ona... - Mads, o czym ty mówisz?
- Słyszeliśmy coś... - Mads?
...i mówiła, że twarz się zmienia!
- O czym ty mówisz? - Słyszeliśmy okropny dźwięk.
- To Alice. - Zamknij się, Frank!
Pani Finch, proszę się odezwać...
Alice?
Posłuchaj.
- Posłuchaj tego. - Co to?
Alice?
- Mamo? - Alice, jestem!
- Niedobrze mi. - No pewnie.
Jesteśmy tu, by pomóc.
- Alice, gdzie jesteś? - Mamo, wciąż jesteśmy w lesie.
Nie mogą być daleko.
Dlaczego wciąż tu jesteśmy? Jedziemy do szpitala?
Na policję? Z dziewczyną wszystko w porządku?
Nie. Ona nie żyje, Alice. Ty ją zabiłaś.
Zostawiłaś ją, by zamarzła w lesie na Hallow Road.
- Nie rozumiem. - Rozumiesz.
Wiedziałaś, że nie żyje, gdy ją potrąciłaś.
I wiedziałaś, że to koniec twojego życia.
Twojej obiecującej przyszłości. Że nic już nie będzie takie samo.
- Wiedziałaś, co zrobiłaś. - Nie.
- Chcę do rodziców. Gdzie oni są? - Jesteśmy tutaj, Alice.
- Nie! Nie jesteście moimi rodzicami! - Już tak.
Od tych, których nazywasz rodzicami, już nic nie zależy.
O mój Boże!
Nie potrafią cię uwolnić
od tej okropnej, złej rzeczy, którą zrobiłaś.
- Co to jest? - Jezu Chryste.
Żaden rodzic nie chce być potworem swojego dziecka, Alice.
Nie potrafią stawić czoła temu, co trzeba zrobić, za to my owszem.
I jesteśmy tu teraz dla ciebie. Tak jak byliśmy tu dla dziecka przed tobą.
I tego przed nim.
- Proszę, wypuśćcie mnie! - O Boże!
- Którędy teraz? - Proszę, nie chcę tu być!
Nie, ale zasługujesz na to, by tu być. Wszyscy o to prosiliście.
Mamo!
Podstawowym instynktem rodzica jest przekonanie,
że może oszczędzić dziecku życiowych konsekwencji.
Że mogą cię uratować bez względu na koszty.
- Więc wymyślają historie. - To oni?
- Dlatego tu jesteś. - Nie chcę tu być! Co to jest?
- Gdzie jestem? - Do czego się dla ciebie posuną, Alice?
Jak długo będą cię szukać?
Nie, proszę! Co pani robi?
Nie wiedzą, że ich historia nie ma zakończenia?
Proszę. Dokąd mnie zabieracie?
- Nie! Proszę! - To po prostu niekończąca się droga,
która biegnie coraz dalej...
POLICJA
Nie! Proszę zjechać!
Z drogi!
- Tam jest nasza córka! - Dokąd mnie zabieracie?
- Nie! - Proszę oddać mi telefon!
Wiem, że muszę to naprawić. Proszę dać mi szansę!
- Proszę! - Już za późno.
Proszę dać mi jeszcze jedną szansę.
- Tylko jedną! - Maddie, nie zjadą.
- Nie ruszą się! - Pani nie rozumie, jestem w ciąży!
Zatem naprostujemy również twoje dziecko.
Nie!
Tu Alice Finch. Jestem teraz zajęta.
Jeśli to coś ważnego, zostaw wiadomość. Pa!
Tu Alice Finch. Jestem teraz zajęta.
Jeśli to coś ważnego, zostaw wiadomość. Pa!
POLICJA
Pierwsze spostrzeżenia: dziewczyna była nawalona. Rozbiła samochód w rowie.
Weszła na środek drogi, zdezorientowana,
ktoś ją potrącił w ciemności.
Kierowca spanikował, ukrył ciało i uciekł.
- Rodzice twierdzą co innego. - Zidentyfikowali ciało.
Są przekonani, że to nie jest ciało ich córki.
Podobno rozmawiali z nią przez telefon, gdy do tego doszło.
Są w szoku. Pewnie ciężko im się z tym pogodzić.
Trudno ich winić.
Napisy: PLINT Tłumaczenie: Karol Turek