Axiña haberá unha limpeza primaveral.
Downloaded from YTS.MX
Xa está sucedendo.
- En serio? - Si.
Daste conta? Chegou a primavera. Así que saca as túas follas e ramas.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Restos de xardín, arbustos, esas cousas...
Bos días a todos! Fálavos Jan Meeuwsen.
Benvidos á Hora de Xardinería, aquí na WHTC.
Na próxima hora falaremos de xardíns,
flores, árbores, herba, etcétera...
Floreceron os tulipáns e outras flores temperás.
- Así é. - Podemos falar
da seguridade co tráfico do festival Tulip Time.
Será algo frustrante, con tantos visitantes de fóra da cidade.
Alédanos ter visitantes en Tulip Time,
pero debemos ser pacientes e axudalos.
Estaremos encantados de responder as súas preguntas.
Quero lembar unha vez máis...
Todos os días, érgome no mellor lugar da Terra.
Holland, Michigan.
É perfecto.
A xente, os tulipáns e o muíño de vento.
Miro arredor e sinto que vivo nun soño.
Antes de chegar aquí, vivía asustada e confusa.
Non confiaba en ninguén.
Nin sequera en min.
Entón atopei a Fred, e el tróuxome a Holland.
Agora temos a Harry
e estamos a salvo.
A salvo e felices.
Ás veces, aínda me pregunto:
"É isto real?"
Non pode ser.
Vale...
Onde estás?
Carafio! Onde está?
Candy,
hai algo que queiras dicirme?
Algo coma que?
Merda! Que mal, eu...
- Candy! - Síntoo.
Non sei por que o fixen. Son tan parva.
Ser parva é unha cousa, isto é...
- Perdoe. - Isto é roubo.
Pode que teña adición a comida.
Lin sobre o tema na Cosmopolitan.
Cando unha imaxe de comida me aparece na cabeza, xa non marcha.
Sei que o touciño era de Harry.
- O touciño? - Pero non puiden evitalo.
Non fala do touciño?
Pode que si!
Pagareillo. Teño dous dólares no bolso, e...
Non me refiro a iso, Candy.
Falaba doutra cousa.
Outra cousa!
Outra...
Toma uns días libres.
Volve cando queiras contarme a verdade.
- Vale. - Vale.
Vou pensar no tema, vale?
- Graciñas. - Nada.
- Chao. - Abur.
Vémonos logo.
- Vou pensar en... - Grazas, Candy.
- Harry, fixo algo moi malo. - Que cona dis, mamá?
Harry S. Vandergroot, Candy ensinouche a falar así?
Só come comida, coma todo o mundo!
Ben mereces unha labazada.
Pois veña. Dáma.
- Que? - Dáme todo igual.
Non pode ser peor.
Isto estase desmandando.
É moi inxusto.
Seguro que pasou algo máis.
Pois non! Mamá sempre fai o mesmo.
Estráganos a vida...
- Respira. - ...por unha parvada.
Coida ben o que dis.
Falamos cando chegue a casa. Vale, campión? De home a home.
Si, vale.
Estou moi incomodado.
Xa o sei. Tranqui.
A bur.
Síntoo.
O meu fillo ten 13 anos, todo é unha emerxencia.
A ver que temos por aquí.
Ola!
- Ola! - Ola, Nance. Vaia drama hoxe, non?
Non tes nin idea.
Estás moi guapa.
En serio?
E cheira que recende. Que é?
Pastel de carne.
Ensalada de fiúncho e granada. Quería innovar.
Fiúncho e... que máis dixeches?
Vai estar bo.
Seguro que si.
Pois si.
Temos unha horiña?
Si.
Imos ó choio, rapaciño!
Vou!
Vamos, Har.
- Temos que falar. - Espera, papá.
A cidade non se constrúe soa.
Que fas se non tes ganas de facer a cama?
- Non facela? - Non.
Colles o edredón e esténdelo por todo.
Saltas un paso e quitas as angurras, non?
Que pareza que está ben. Iso é o que tes que facer.
Así son as mulleres.
Fan un mundo dunha cousa, e tras un par de días
é coma se non pasase. Entón...
Non ten sentido. Xa sei.
- Xa. - Non se sabe.
Así que mantén a calma.
Vale?
- Si. - Píllalo?
- Supoño. - Así me gusta.
Non paro de darlle voltas. Na nosa propia casa. Aquí, en Holland.
Isto non é Allegan. É Holland!
Estás a escoitarme?
Si, pero creo que esaxeras un pouquiño.
É só touciño, nin nos deramos conta.
Non é polo touciño. É o roubo.
Revisaches a papeleira? E o chan do armario?
Non, porque...
Xa o sei. Dámo. De tódolos xeitos...
Isto está boísimo, Nance.
- Non si, Har? - En serio?
Hai algo diferente?
Mostaza marrón, non amarela.
Quería facer unha loucura.
Teño malas noticias. Teño que ir a Frankenmuth esta semana.
Outra viaxe de Alcon. Só unha noite.
- Ai, si? - Presentan lentes novas. Estou escéptico.
- Mamá? - Dime, Har.
Sinto ser un bocalán.
Foi sen querer.
Grazas, Har.
Pero non podes falar así. É un camiño perigoso.
Ten razón.
INSTITUTO HOLLAND
- Ola, señora Vandergroot. - Bos días.
- Ata logo, señor D. - Ata mañá, Steve.
Vamos! Hoxe temos moito que facer.
Imos preparar tortiñas holandesas!
Pois si.
Iso é un remo?
Ver para crer.
Cres que coñeces a alguén, ata que non.
Que di Fred sobre o tema?
Nada, coma sempre.
Non me toma en serio.
Cre que o invento para xogar a ser detective.
Como me gustan os misterios.
Pero por que cres que collería só un pendente?
Por que non os dous?
Xa sei.
Penseino, pero...
Quen é ese?
Squiggs Graumann. Condutor de bus.
Despedírono porque dixeron que cheiraba a cervexa.
- Non me digas! - Iso escoitei.
Non sei se é verdade.
- Vaia. - Dou clase ao fillo.
É bo rapaz.
Que clase de nome é Squiggs?
Canto marcha Fred desta vez?
Teño cita con el a semana que vén.
Vas poñer anteollos?
Espero que non.
Quedaríanche ben.
Claro que si.
Parecerías máis profesor.
Ai, si?
Grazas.
Señora V, pode Harry quedar a durmir na miña casa?
Xa que o teu pai marcha, preparei unha cea especial.
Peli, pizza, coma nos vellos tempos.
Primeiro quítasme a Candy e agora a todos os meus amigos?
Non quero quitarche nada.
O de Candy foi...
Vale.
- En serio? - Si.
- Grazas. - Divírtete, Harry.
Xa vou.
Os tulipáns floreceron, e tamén outras flores temperás.
- Si. - E o cheiro fresco a fertilizante
está no aire...
A venda máis grande dos 2000.
O episodio de hoxe de Ipso Facto.
Historias que poderían partir de titulares actuais.
Asasinatos en serie, xente...
- Ai, meu Deus. - Ai, meu Deus.
- Espera, Chris.
Espera!
Que foi iso?
A señora Doubtfire. El é ela.
É un home!
- Que? - Non son quen cres que son.
- Non me digas, cona! - Coida esa boquiña.
- Papá? - Si.
Ola, pode pasarme coa consulta de Fred Vandergroot, por favor?
Espere, por favor.
- Xa basta. - Síntoo, señora.
Non colle ninguén.
- Vale. - Quere deixar mensaxe?
- Non, grazas. - Moi ben. Boas noites.
Grazas.
Estúpido pendente.
SÓ EMPREGADOS DE AMTRAK FÓRA PERSOAS ALLEAS
LACEY ANNE A RAÍÑA DE BOLOÑA
A que andas, Fred?
Quedades gardadiñas.
Para ser unha lunática
dende os días morriñentos.
Adoitaba sentirme desgraciada
e pasar a noite en vela.
Vamos, Fred.
Tes que limpiar os petos.
- Xenial. - Xa estamos aquí, ruliña.
Fred, pagaches este aparcamento?
"Madison."
Que é iso, meu ben?
Nada.
Onte chamei á túa consulta.
Si? Ai, seguro que estaba na ducha.
Pero trouxen Frankenmuth! Con fígados extra.
E a este tipiño.
Lindo, non?
Que?
- Nada. - Non?
Vamos, Har.
Un segundiño.
Teño que falar contigo.
Creo que Fred ten unha amante.
Nunca me dixo que fose a Madison.
E díxome que a conferencia dese día foi en Fort Wayne.
Está ben...
E como pagou polo aparcamento?
Comprobei o banco e as tarxetas de crédito.
Mira o campo de tulipáns. Cada ano temos...
Nada.
Atopei carretes de Polaroid.
Nós non temos cámara Polaroid.
Que che fai pensar iso?
Non sei. Pode que sexa para os trens.
Non. É para sacar fotos depravadas coa amante
e que ninguén as vexa. Así de simple.
Ti non cres que vai a moitas conferencias para ser un optometrista?
Entón, pensas que non foi realmente a Frankenmuth?
Si que foi. Comprou polo.
Pero...
E ti cres que unha muller atravesaría o Medio Oeste dos EUA
para acostarse con Fred Vandergroot?
Pode que sexan varias.
Impresionante.
Onte á noite vinlle os calzoncillos e...
penso...
debe ser moi atrevido por aí, porque...
Pode que teña algún encanto.
Non?
Á fin, tente a ti.
Es un encanto.
Pero moito cambiou.
Eu era...
Non estaba ben cando nos coñecemos.
Fred rescatoume, ou algo así.
Síntoo. Non o sabía.
Non era nada moi serio.
Pero vivía nunha vila pequena, estaba atrapada. Entendes?
Si.
Cando medras apartada de todo
e aparece un tipo que che ofrece tanto,
está claro que vas aproveitalo.
A rutina foi boa para min.
Precisábaa. Mantívome á raia.
De que estaba falando eu?
Ai, si. Polaroids.
Hoxe volveron chamar de Alcon.
Queren que volva a semana que vén.
A Frankenmuth?
Non, a Greenville.
Formación avanzada.
Ten boa pinta. Só son tres días.
Unha escapadiña.
Pois, Nance...
Debe estar ben.
Erguerte, deixar todo atrás.
Meu ben.
Ei.
Se che preocupa o de Greenville,
direilles que non ás viaxes dobres.
Sei que te pon nerviosa que marche...
Agora o problema son eu.
Que problema?
Dime. Que problema?
Fixen algo mal?
Pode que sexa parvo, pero cría que estabamos ben.
Ás veces,
sabes que deberías esquecelo,
deixalo estar, que o asunto é doloroso.
E, aínda así, metes o dedo na chaga,
falo aínda que non debas. E...
Xa. Claro.
Pero podemos deixalo estar
e esquecelo todo.
Non?
Premer o botón de reinicio.
Tráioche un chocolatiño?
Vou preparalo.
- Un chocolate? - Si.
Harry! Imos facer un chocolate!
Baixa.
Non é bo para a saúde.
Xa vou.
Ei, basta xa! Fóra de aquí.
Mamá?
Mamá!
Harry!
Fred?
Harry?
Harry!
Espera, Harry!
Ven, Harry.
Para, Harry.
Meu ben.
Harry!
Que alguén me axude.
Lentes nos ganchos!
Ponlle unha funda á serra, Michelle.
Ei.
Vaia beira tes aí, tío.
Usa a raspa de diamante.
Podo ensinarche logo.
Todo ben?
Todo ben na casa?
Podes ir máis lento?
Fasme perder o tempo.
Cres que bate no seu fillo?
Espero que non, carafio.
Nunca antes chamara a servicios sociais.
Fixeches o correcto.
Ás veces, só hai que seguir as pistas,
ir onde te leven.
Que é isto?
Mira. É o mesmo enderezo.
O despacho de Fred. Ti e mais eu, imos coarnos.
Non. Esquéceo, Nancy.
Cruller glaseado de mel. Chocolate para a dama.
- Que rico. - Graciñas.
Non, Nancy. É unha loucura.
Que cres que atoparemos alí?
Teño un plan. Sabemos que hai carretes de Polaroid,
pero: e as cámaras?
Busquei por toda a casa. Non están.
Nada. Onde están? No seu despacho.
Porque sabe que nunca buscaría aí.
Ipso facto.
E que pasará cando nos pillen?
- Non nos pillarán. - Pillarannos.
- A nós? - Si.
Veña.
Ti non tes unha revisión?
- Si. - Si.
Durante a revisión, vas ó baño.
No baño, atoparás unha ventá.
Bloquearás o peche, para que cando o cerren con chave,
crean que está pechado.
- Pero non. - Xa.
Porque ti sabes como facelo.
Ti podes facelo.
Non?
Que tipo de ventá?
Esta é a mellor parte,
cando inventas unha historia sobre alguén que non coñeces
e dirixes toda a súa vida. Veña.
É mellor que dirixir unha peli,
porque podes controlar todo.
Ola.
Acabo de falar con Gwen. Quere que vaiamos a Zingerman's o venres.
A Ann Arbo?
Diríaslle que non.
Está a tres horas e a gasolina custa 2,50 $.
Acaba de mercar uns lentes.
Non puiden negarme. Quere un queixo especial, ou algo así.
Dixen que iría.
Ides sobrevivir sen min?
Claro.
Farás algo divertido con Harry?
Claro. Coma esto, non si?
- Colles isto? - Vale.
Vale, rapaciño. Fala.
Fala!
Non pode, Frank. Non ves que é un mimo?
Quieto! Mans arriba!
Que queres que faga, Frank?
Vale, mozos, basta de tonterías.
De Nancy: Bloqueo de ventá do baixo.
Estás a ver?
Si.
Que tíos.
Vaia lea na que me metín.
Mira como anda!
EN MARCHA.
Isto é boísimo.
Que andas a argallar?
Estás rara.
Delgado, coma, "D".
OPTOMETRÍA HOLLAND
Señor Delgado.
Imos aló.
A ver eses olliños.
Moi ben.
Agora míreme para a dereita.
Vexo que ten seguro do instituto Holland.
Si, señor. Así é.
Coñecerá a miña muller.
Volva a mirarme.
Nancy Vandergroot. Xestión de vida.
Non, porque son...
Son novo, non coñezo a moita xente.
Pois é un lugar pequeno.
Seguro que axiña a coñecerá.
Claro.
Bótese cara atrás.
Nervioso?
E á esquerda.
Moi ben.
Adoitamos dicir que só Deus ten unha visión perfecta,
pero vostede está moi preto.
Xenial.
Podo usar o lavabo?
Si, pero imos pór unhas gotas.
Para dilatar o ollo e revisar a retina.
Cabeza atrás, e...
Un momentiño.
Xa estamos.
Unha máis. Non tan rápido, valente.
Cabeza atrás. Un.
E o outro. Xa estamos.
O baño está no corredor. Pode esperar en fronte.
- Vale, grazas. - Grazas a vostede.
Graciñas.
Non é por aí.
Ola. Veño a unha cita.
Merda.
Hostia.
Ocupado.
Que carallo fas aí?
Está ocupado!
Que facías aí?
- Síntoo. - Case mexo por min.
- Señor Delgado? - Espere, señor.
Aínda non rematou!
- Estou ben. - Fáltalle a revisión de retina.
- Ei, coidado. - Síntoo.
Ei, que carallo che pasa, pailán?
- Ei! - Merda.
Ei, espera, tío.
- Ei, espera. - Que?
Deixou a chaqueta no baño.
- Puxéronlle as gotiñas nos ollos? - Si.
- Como as odio. - Xa.
Non conduza durante a próxima hora.
Non quero ter que arrestarlo.
- Claro que non. - Cóidese.
Grazas.
Pare!
Meu Deus!
Non te achegues dese xeito, Nancy.
Que emocionante!
Que tolo. Como me bate o corazón.
Non contes máis comigo.
- Que queres dicir? - Estou fóra desta historia.
Esta noite teño unha cita. Entón...
- Que? - Temos que cancelalo.
Tes unha cita?
Non podes cancelala?
Hai moitas cousas que non sabes de min, Nancy.
Pois si, evidentemente. Eu cría que isto era...
Non é isto máis interesante
que unha cita aburrida á que non queres ir?
A cousa é que...
Había un poli no despacho de Fred,
e asustoume moito.
Tiven os meus enredos coa lei.
Vale, pois...
Todos temos multas de velocidade, non?
Non pasa nada.
Vale. Entendo.
Ti...
vai á túa...
estúpida cita. Coñézoa?
Non será Mary, a de historia, non?
Non hai cita, Nancy. Inventeino.
Que?
Non quería quedar mal, así que...
Non te preocupes por iso.
Non quedas mal. Nunca.
Non?
Non.
Merda! Volve aquí.
Mimá.
Vaia puta merda de coche.
Pois...
Entón...
Se vas facer isto, entón...
Farémolo. Xuntos.
Moi ben. Estou dentro!
Seguirei vixiando. Boa sorte.
Cona.
Entón, son coma cartas redondas?
Si. Pero loitas con elas.
Cada un ten unha distinta?
Si. E tamén as hai coruscantes.
Son rarísimas.
Valen coma 500 dólares.
- Por unha soa ficha? - Si.
Se tes unha desas podes pagar pola cea, non?
Podo mercar o restaurante enteiro.
Un segundo, fillo.
- Ola, Gwen. - Ola, Fred.
Perdoa que te moleste tarde.
As lentes de contacto non saen.
- Seguen no ollo? - Si. A golpe de venres.
Non pasa nada.
- Podes ir ó despacho? - Chego en dez minutos.
- Vémonos alí. - Sálvasnos a vida, Fred. Grazas.
Malas noticias, Har.
Colleremos a cea para levar. Imos ó despacho.
Non sei por que non pasa a unha hora decente.
Xa dixen que o sentía, mamá.
Cambia ese ton, señorito.
Tamén é venres para min.
Tiña que vir Jen.
Ía axudala coa colcha para o bebé do seu cuñado.
Agora o bebé terá que pasar sen ela.
Si.
Fred... Ai, carafio.
- Moitísimas grazas, Fred. - Non é nada.
Es un encanto.
Que va. Ola, Matt. Como estás?
Saúda o doutor.
Imos ver eses olliños.
- Díxenlle que cambiase os lentes. - Pasa moito.
Que anda a facer?
É a porta traseira?
Nunca a vira. Que emoción.
Esquecín as chaves.
Vamos, Nancy.
"Lacey Anne, raíña de Boloña."
Raíña de Boloña.
Vamos.
- Ola. - Fred está no despacho. Sae.
Fred está aquí?
Si. Sae xa mesmo.
- Agora? - Agora!
Vou.
- Por aquí. - Vamos. Non temos toda a noite.
- Non. - Non.
Mírame.
Ai, meu Deus.
Todo pinta ben, e os lentes...
Que ten boa pinta?
Perdoa, Gwen, un segundiño.
Por que non escolliches os anteollos?
- Por unha rapaza? - Para, mamá.
Vamos. Rápido.
Vaia! Mi madriña.
Dáme a man.
Que alegría.
Vaia.
Pon os anteollos, usa as gotiñas e recuperaraste, vale?
Vale. Grazas.
Menos mal que non volvestes antes.
Sei que Nancy tiña moitas ganas da viaxe.
Zingerman's? Con Nancy?
Coa gasolina a 2,50 dólares? Non, grazas.
Creo que foi un malentendido.
Mira que pensar iso! Mimá.
Teño que contarllo a Jim. É moi bo. Vamos.
- Dá as grazas. - De nada.
- Grazas, doutor. - De nada.
Abur, Fred. Di adeus. Grazas.
Moi ben.
- Abur. - Adeus.
Espera.
- Rápido. - Deberiamos reflexionar sobre...
Cala.
Que fillos de puta... Tranquila.
Que pasa? Onde vas?
Coidado!
Cres que te queremos aquí?
Squiggs Graumann, cres que non sei quen es?
Non sabes o que dis, maricón!
Só sei unha cousa. Vou mallar en ti.
Vai tomar polo cu!
Fala cristiano!
Fai algo! Matarame.
Anda con coidado, panchito de merda.
Expulsarante por isto, Shawn.
- Máis forte. - Á merda.
Volve a México. Deixa as nosas mulleres.
Que ben, Shawn. Grazas.
Ensinácheslle iso? Mentres lle zoupabas?
Aquí non queremos panchitos.
Hostia!
Iso foi...
Vaia macho.
Non deberiamos facer isto, Nancy.
- Non, para. - Vas deixar que ese tío,
un racista de merda, che diga que facer?
É a miña conciencia a que fala.
- Si. - Moito tardei en pensalo.
Non.
Estás casada.
Xa tes a túa evidencia.
As fotos, ou o que sexa. Pois déixao.
Ou non.
Quero estar contigo, Nancy. Pero non así.
Non podo.
- Non podo... - Si podes. Pero non queres.
- Non podo. - Non.
Por Harry. Non mo perdoaría.
- Nunca. - Non é por Harry. É por ti.
Pola túa casa e o teu coche de fantasía.
O banco frontal da igrexa.
As ceas holandesas.
Queres todo iso e tamén unha pequena emoción extra,
un tipo moreno co que enredar.
Pero non podes telo todo, Nancy!
E non che custa nada.
Son eu! E o respecto por min mesmo?
Eu...
Se queres isto,
comprométete, vale?
Non sei. Só...
Se non...
Síntoo.
Vale.
Vémonos no instituto, vale?
Esperta, mamá.
Esperta.
Ei.
Bela dormente.
Vou choiar no garaxe.
Alá vou.
E Harry?
Marchou cedo. Xa volverá.
Moi ben.
Oe.
Como foi en Zingerman's?
Ben.
Collinlle unhas trufas a Harry, pero Gwen comeunas no camiño.
Estou moi cansa.
Vexo dous anticipos de efectivo dos caixeiros, e un cargo
- de 300 dólares e 70 centavos... - 300.
...na xoiería Jansen, en Grand Rapids.
Xoiería Jansen.
E aparece algún dato sobre as xoias que comprou para a súa amante?
Non vexo nada diso na pantalla, señora.
Pois moi ben.
- Grazas. Abur. - Grazas.
Non.
Non!
Da xoiería Jansen.
Teñen bo peche.
Nancy, para min é moi importante
que te sintas segura
na túa casa,
coa túa familia.
Lembreino onte no meu despacho,
cando Gwen trouxo o seu fillo.
Lembras cando acabaramos de casar
e discutiamos por parvadas todo o día?
E logo aprendemos a relaxarnos,
e a cousa mellorou?
Aprendemos a confiar.
Non si?
Non vou preguntar.
Vou reparar a pulseira
e facer que as cousas volvan á normalidade.
Só se ti pensas que poden.
- Si. - Si?
Si, Fred.
Eu quero.
De verdade.
Atopeino.
Vaia. Onde estaba?
Mesturado cos botóns.
- Vaites. - Sin...
- Xa. - Síntoo, Fred.
Vou portarme ben. Eu...
Vou ser mellor ca nunca. E...
Vou ser a muller que mereces.
Vou valorar o que temos.
Vou ter unha actitude de gratitude.
De corazón, a Jill e a min
abráianos a túa axuda e a de Nancy.
- Axudastes... - O pracer é noso.
- Moitísimas grazas, Harry. - Alguén quere?
- Axudáronnos máis... - Vai coller unha.
Papá?
Que aproveite.
- Papá? - Si?
- Cando imos comer? - Tes fame?
Dicídeme que Harry vai bailar en Tulip Time este ano.
Estarías tan feitiño!
O pastor Bob dixo que bailar era diabólico.
Non o baile holandés, parviño.
Só todos os demais.
O seu bitterballen.
Que aproveite!
Grazas.
Ola.
Síntoo.
- Pedinche... - Seino.
Isto é moi chocante.
- Síntoo, Nan. - Deixareino, Dave.
- De verdade. - Nancy.
- Non creo... - En serio.
Non sei se...
A miña vida é coma... monóxido de carbono.
Dá sono, é cómoda,
e non me permite saber se estou sufocándome. E...
Xa sabes como é esta vila.
Se o deixas por min, destruirannos.
Pero polo menos viviremos a nosa vida, non nos limitaremos a existir.
Enténdoo. Pero...
Dave?
Estás aí, Dave?
Si, síntoo.
Si, estou aquí.
- Nancy? - Que?
E se perdes a Harry?
Non o vou perder. Son a súa nai.
Si. E Fred é o seu pai.
Fred é o diácono da igrexa, un piar da comunidade.
Verás a Harry unha vez ao mes.
Pero creo que hai un xeito de que isto funcione.
Como?
A viaxe de Fred.
Seguireino a Greenville.
Levarei unha cámara, estilo detective privado.
Probarei que te engana.
É un pouco arriscado.
E se lle consigo facer fotos cunha pendanga?
Teremos a batuta.
Terá que adaptarse ás nosas decisións.
Ben sabe Deus que non te deixarei só nisto.
Escoita o teu pai.
- Que? - Ei, músico.
Senta ti neste lado.
- Abur. - Abur, fillo. Coida de mamá.
- Abur, meu ben. - Abur.
A bebida que ti queiras.
Que teñas un bo día no cole.
- Ola, Nance. - Grazas, Pam. Sálvasme a vida.
- É un asunto médico, así que... - Que menos!
Os nenos pasarano fabuloso.
Rezarei por ti.
- Xenial, grazas. - De nada.
Abur.
Non podo crer que esteamos facendo isto. E ti?
Quería preparar algo san, pero non puiden.
Non podía concentrarme, sabes?
- Xa. - Aí está!
Que facemos agora?
Ti tranquila.
Non sei por que borboriño.
Moi ben.
- Listo? - Si.
Pois si que é emocionante.
- Rápido! - Xa.
- Pon o cinto. - Xa te viu.
Que? Non.
Vamos.
Aí está.
Agáchate.
- Xa sae. - Vale.
A que andas, Fred?
Temos que ver que hai nesas bolsas.
Vou pescudar o número de cuarto.
Vou irlle coa leria da muller para conseguir a chave.
Lembra chamarme cando non vexas perigo.
Claro.
De Fred: Cuarto 307. Estou no lado tranquilo. Bótote en falta.
Ben.
Está aquí.
Chama cando marche.
Recibido.
Faría o que sexa por amor,
pero iso non.
Non, iso non.
Faría o que sexa por amor...
Todo co que soñas...
Xa sabes, nunca foi...
Ser optometrista non era o meu soño.
Pero os meus pais...
"A xente ten que masticar e ver. Escolle unha."
Pero a oftalmoloxía é mellor ca odontoloxía, non?
Pois si.
E cando coñecín a miña muller...
tiña unha enerxía que...
Por un momento pensei que nos iría ben,
que podería deixar a miña vida e comezar de novo.
Entendes?
Non sei, mudarnos a Europa.
Que?
Entendo que non fostes a Europa.
Non.
- Gustoulle a miña estabilidade. - Grazas.
Son o tipo de home no que podes confiar.
É unha cruel broma do destino, pero...
PUP-PERONI VÓLVEOS TOLOS!
"Pup-Peroni." Que? Que raro.
Sempre que as rodas sigan xirando...
Boas noites.
- Boa sorte coa muller. - Grazas.
Máis te vale crer que faría o que fose por amor...
- Ola. - Ola.
- Eu...
Coñecémonos?
- Si. - En serio?
Senta. Imos tomar unha, veña.
- Teño que liscar. - Queda. Invito eu.
Veña. Outro appletini para o meu amigo, por favor!
Pásao ben. Eu teño que...
Veña. Farasme un gran favor. Síntome un pouco só, sabes?
- Coñecémonos? - Senta. Quero coñecerte de verdade.
Coñecerme en serio. Esta noite, aquí mesmo.
Penso que estás equivocado, amigo.
- Estou casado. - Non me refería a iso.
- Boas noites. - Sinto o malentendido.
- Entendiches mal. Ei! - Non pasa nada. Boas noites.
Podes facer que faga menos frío? Eu podo...
Veña.
Tiña razón! Mira isto.
Esposas, roupa interior, e...
Pup-Peronis?
Pode que teña unha filia desas.
Non sei. Podes crelo?
Fred é... un becho raro.
Ai, Deus...
Ai, que vergonza.
Sabes que é o mellor?
- Que? - É a primeira vez que espertamos xuntos.
Ti durmiches?
Non. Non moito.
Vou recoller a Harry.
Que hora é? Vou tarde.
- É tarde. - Non podemos marchar sen probas.
Temos probas.
- Non? Xa temos. - Só son fotos de...
Esposas e comida para cans. Precisamos probas reais.
Escoita, Nancy. Quero estar contigo.
Quero facelo ben, con xeito.
E para iso precisamos evidencias fotográficas.
E vou conseguilas.
Claro.
Vou conseguilas.
Chegarei antes da cea. Síntoo moito.
Grazas. Sálvasme a vida.
Abur.
Sabíao. Fodiches coa raíña de Boloña.
Yale, Michigan Festival de Boloña, xullo
HARTNETT 599 AVENIDA MECORNEY, 555-0034
- Ola? - Póñame con Lacey Harnett, por favor.
- É unha chamada de broma? - Non, por que?
Son unha vella amiga dela e xa hai tempo que non falamos.
Gustaríame reconectar con ela.
Ai, Deus. Señora, non le o periódico?
Non os de Yale.
Lacey Harnett desapareceu hai tres anos.
Desapareceu?
- Así é. - Que?
Lino no periódico.
Atoparon... un corpo.
Sinto ter que darlle esta noticia da súa amiga,
pero parece que Lucy foi asasinada.
- Ola? - Entendo.
Grazas. Adeus.
"Fisher."
HISTORIAL AVENIDA FISHER
Códigos postais.
ENFERMEIRA DE YALE ATOPADA MORTA
ACTIVISTA DE MADISON ASASINADA A INDIGNADA COMUNIDADE BUSCA RESPOSTAS
Ei!
Sinto chegar tarde.
Pensaba...
Déixao.
Ei, rapaces. Toma unha cousiña.
Pilleite.
AUTORIDADES DESCONCERTADAS POR ASASINATOS MULLER DE GRAND RAPIDS ATOPADA MORTA
MULLER DE 23 ANOS ACOITELADA ATA A MORTE
MISTERIO SEN RESOLVER AVENIDA FISHER
Ai, Deusiño.
Vamos, Dave.
Contesta, por favor.
Non!
Ei.
Así que coñeces a miña muller.
Síntoo.
Eu...
Merda!
Dave, dime que todo é un erro. Non podo...
Por que non respondes?
Dave? Estás ben?
Nancy, son eu.
Grazas a Deus. Entra.
Dime que me equivoco, que non lle fai dano á xente.
Dime que Fred non está facendo isto.
- Só ten unha amante. - Nancy...
- Dime que estou errada. - Non.
- Que non dana... - É verdade.
Vale.
Pois arranxáchelo?
- Dime que estou a salvo. - Si, estás a salvo.
Estás a salvo, Nancy.
- Que? - Ben a salvo.
- Vale. - Arranxeino.
- Como? - Estás a salvo porque non vai volver.
- Non? - Como o fixeches?
- Como? - Pois...
Confronteino.
Ensineille fotos e probas.
Díxenlle que se non desaparecía,
para sempre, revelaría todo.
- Dixeches iso? - E marchou.
- Marchou, Nancy. - Que dixo?
- Marchou? - Marchou.
- Fred marchou. - Si.
Imos coller as maletas.
Fagamos as maletas. Marchemos os tres.
- Que? Por que non? - Non podo.
A xente coñéceme.
Non podo facelo, Dave. Sería...
Teño que quedar para Tulip Time
- e o resto. - Que?
Se alguén sospeita e isto sae á luz,
a vida de Harry arruinarase.
- A nosa vida. - Non, Nancy. Penso...
Temos que quedar para Tulip Time, Dave.
Sei que parece unha parvada,
pero Fred agochou isto durante anos, non?
Así que manteñámolo así. E punto.
Gardámolo para nós.
Recomecemos, vaiamos a Tulip Time
e logo tomemos unhas boas vacacións todos xuntos.
- Só o Tulip Time. - Tulip Time.
Non, non!
Pode que o choio vaia atrasado.
Prometeu que viría.
Non sempre conseguimos o que queremos, non si?
Mírame, Har.
E sorrí.
Unha máis.
Ei, ola! Que tal?
Nancy! Nance! Ven aquí.
Gardeiche un sitio, raíña.
Marabilloso.
- Ola, Jim. - Ola, Nancy.
Harry debe estar contento co regreso do seu pai para a festa.
Pois a verdade é que Fred segue de viaxe.
Ai, si? Pois para min que o vin.
Jim. Viches o doutor, non?
- Si, vino. - Si.
Víchelo?
- Si, por aí. - Creo que si.
Non.
Ei, xúrocho.
Que pasa aquí?
"WELKOM" A HOLLAND, MICHIGAN
Puto maricón de merda!
- Xesús. Vaia lingua, señor! - Perdoa, mamá.
- Dáme un pano. - Non teño.
Agora tes que beberlle a entreperna.
Moi ben, Harry!
Fíxoo moi ben.
Onde vas, Nance?
A buscar a Harry.
Ola.
Dave! E Harry?
- Tes unha arma. - Fred está aquí.
- Onde? - Aquí.
- Fred está aquí. - Onde?
- Estaba aquí. - Harry!
Temos que marchar. Vamos, Nancy.
Sóltame o brazo ou berro.
Vamos.
Vamos, Harry.
- Que pasa? - Nada. Imos... Ti sígueme.
Onde imos, mamá?
A algures para que eu poida pensar. Teño que pensar.
Que pasa, mamá?
Mamá.
Fixen algo mal?
Non, non fixeches nada malo.
Es perfecto, Harry. Xa cho dixen.
- Perfecto. - Iso non explica nada.
E papá?
Que facemos aquí?
- Por que non me falas? - Tes que confiar en min, Harry.
Vamos. Rápido.
- Nancy! - Ven.
- Déixame pasar. - Que pasa?
Teño que facer unhas cousiñas. Queda aquí, vale?
- Non me deixes. - Non é iso, Harry.
- Todo vai saír ben. Só estou... - Nancy!
Non saias deste cuarto por nada do mundo, vale?
- Nancy! - Quérote.
- Eu tamén. - Abre a porta.
Déixame pasar, Nancy.
Fred está chegando.
Vén a facerche dano, así que...
Intentaba protexerte, Nancy.
- Non o fixeches. - Quería dicir...
Escoita...
Nancy, eu...
Vino cos meus ollos.
Esa pobre persoa, tentaba...
Quería...
Había moito sangue.
Tentou matarme.
Só me defendín.
Pensei que morrera.
Nancy, por favor. Abre a porta.
Por que me mentiches?
Podo explicarme?
Mentíchesme. Non...
Morreu, Nancy. Vino. Afogou.
Eu vino.
Temos que contalo.
Síntoo. Vou chamar á policía.
- Non podes. - Si.
Non podes.
- Dáme. - Por favor.
- Dáme o teléfono. - Non arruinarás a vida de Harry.
- Nin a túa. Por favor. - Dáme o teléfono.
- Non podo. - Dámo.
- Non podo. - Dámo!
Non!
- Estás ben? - Si.
- Dave, estás ben? - Si.
- Estou ben.
Quérote.
Non importa nada máis. Só estar xuntos.
- Claro. - Si.
Hai moitos cans, Nancy.
- Moitos cans. - Cans?
- Por toda a alfombra. - Non. Onde?
Que cans? Aquí non hai cans.
Hai moitísimos.
Moitos.
- Mi madriña. - Que?
Síntoo, Dave.
Non.
Tranquilo. Vou chamar para pedir axuda, vale?
- Vale. - Non te movas, vale?
- Todo sairá ben. - Estaremos ben.
Todo sairá ben.
Harry?
- Harry! - Todo sairá ben.
Harry, meu ben.
Har.
Harry?
Harry!
Har. Harry.
Colle isto e espera no coche.
- Si? Veña, vai. - Si.
Vai esperar no coche.
Podes baixar e lavarte un pouco.
Veña.
Decepcionáchesme, Nancy.
Sabes como tentei mantervos a salvo a Harry e a ti?
De toda esta lea?
Todos estes anos...
Nin un só erro.
Nunca pasei a liña.
Pero ti si.
Limpa a cara, porca.
Vaia noxo dás.
Penso que isto podería resultar
boísimo para nós, Nancy.
Porque estamos xuntos nisto.
Podemos volver ser un equipo.
E, xa sabes,
quen fai esas cousas non son eu de verdade.
Eu estou aquí, contigo e Harry.
Eu estou aquí contigo,
e non nese cuarto de motel.
- Ai, Deus. - Entendes?
Fred está aquí.
O teu querido marido vai facer coma se non pasase nada.
Vale?
Tes moita sorte!
Pero primeiro temos que subir ao coche,
chegar á casa
e premer o botón de reinicio.
Vale?
Reinicio.
Vamos.
Vale.
Estás ben, mamá?
Ei, colega. Vamos!
Hoxe estiveches de fábula. Vaia orgullo.
Estás ben, mamá?
- Iso é sangue? - Mamá está ben. Non si?
Todos a bordo do expreso de Vandergroot.
Alá vamos, Tulip Time!
Non está abrochado.
O cinto.
Que queres dicir?
Ten 13 anos, non precisa cinto.
- Para o coche. Por favor. - Non.
- Para o coche. - Para, Nance!
- Corre, Harry! - Ei, Harry!
Volve agora mesmo, Harry!
- Harry! - Sigue correndo!
- Harry! - Corre!
Ei.
Nan.
Iso non é un xoguete, meu ben.
Non.
Que vas facer, Nance?
Que cres que vai pasar?
Se non coido de ti, o teu mundo derrubarase.
Harry será orfo
e abusarán del nunha casa de acollida.
Pecha o peteiro.
Vamos á casa
e falemos alí, vale?
Non vas meterme nunha das túas casiñas.
Nin de broma!
O único que fixen foi darche amor, Nancy.
Pero isto ben o mereces.
Mamá? Mamá!
Harry!
Para, papá.
Déixaa en paz.
Non pasa nada, Harry.
- Tranquilo, Harry. - Mamá.
Non pasa nada, xa marchou.
Estás ben?
Dave?
Quería crer que vivía no mellor lugar do mundo.
Holland, Michigan.
Había días que parecían un soño.
- Xente, tulipáns, o muíño de vento. - ...tulipáns, muíño.
Era perfecto.
Cando cheguei,
- tiña medo. - Tiña medo.
- Estaba confuso. - Non confiaba en ninguén.
Nin sequera en min.
Entón, coñecín a Dave.
Coñecín a Nancy.
- Abriume os ollos. - Coñecíame.
Xuntos, sentiamonos seguros.
Seguros e felices.
Por fin atopei unha saída.
Pero ás veces pregúntome...
Pregúntome...
Foi real?
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Estefanía Prol