Zanim się obejrzymy, czekają nas wiosenne porządki.
Downloaded from YTS.MX
To już teraz.
- Serio? - Tak.
Nie czujesz? Już wiosna. Więc pozbądźcie się liści i gałęzi.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ścinek, krzaków, całego tego...
Dzień dobry, tu Jan Meeuwsen.
Witajcie w Godzinie Ogrodniczej na antenie radia WHTC.
Czeka nas godzina rozmów o ogrodach,
kwiatach, drzewach, trawie i wszystkim...
Tulipany już wzeszły, inne kwiaty zaczynają kwitnąć.
- Tak jest. - Pomówmy może
o ruchu i bezpieczeństwie podczas Festiwalu Tulipanów,
bo wraz z gośćmi spoza miasta może pojawić się frustracja.
Uwielbiamy przyjezdnych,
ale bądźmy cierpliwi i pomóżmy im...
Chętnie na nie odpowiemy.
Chcę jeszcze raz przypomnieć...
Codziennie budzę się w najlepszym miejscu na Ziemi.
Holland, Michigan.
Wprost idealne.
Ludzie, tulipany i wiatrak.
Rozglądam się i czuję, jakby to był sen.
Zanim tu przyjechałam, bałam się i byłam zdezorientowana,
nikomu nie potrafiłam zaufać.
Nawet sobie.
Ale odnalazłam Freda, który przywiózł mnie do Holland.
Teraz mamy Harry'ego
i jesteśmy bezpieczni.
I szczęśliwi.
Czasem wciąż się zastanawiam,
czy to nie jakiś sen.
Nie, tylko nie to.
Dobrze.
Gdzie jesteś?
Cholera jasna, gdzie on jest?
Candy...
Chcesz mi coś powiedzieć?
Na przykład co?
W mordę! Ja...
- Candy. - Sorki, pani V.
Nie wiem, czemu to zrobiłam. To było głupie.
Głupota to jedno. Ale to...
- Przepraszam. - To kradzież.
Mogę być uzależniona od jedzenia.
Wyczytałam w Cosmo, że ludzie czasem tak mają.
Jak już zobaczę jedzenie, nie mogę przestać o nim myśleć.
Bekon był dla Harry'ego...
- Bekon? - ...ale nie mogłam się oprzeć.
Nie chodzi o bekon?
Może powinno.
Zapłacę za niego, mam w torebce dwa dolary.
Nie tego chcę, Candy.
Rozmawiamy o czym innym.
O czym innym.
O czym...
Zrób sobie wolne i wróć,
jak będziesz gotowa wyznać mi prawdę.
- Dobrze. - To dobrze.
Przemyślę sprawę.
- Dziękuję. - Jasne.
Pa, Harry.
Do zobaczenia.
- Myślę o... - Dzięki, Candy.
- Zrobiła coś bardzo złego. - Mamo, to jakieś pierdolenie.
Harry S. Vandergroocie, to Candy nauczyła cię tak mówić?
Po prostu je jak każdy.
Mogłabym cię za to pacnąć.
Dobra, śmiało.
- Co takiego? - To bez znaczenia.
Gorzej już nie będzie.
Straciłam kontrolę.
To takie niesprawiedliwe.
Na pewno chodzi o coś więcej.
Nie, mama zawsze tak robi.
Niszczy nam życie...
- Odetchnij. - ...przez jakąś głupotę.
Żebyś potem nie żałował.
Pogadamy w domu. Dobrze? Jak facet z facetem.
W porządku.
Jestem wkurzony.
Wiem o tym.
Pa.
Przepraszam.
Syn ma 13 lat, wszystko jest nagłym wypadkiem.
Zobaczmy, co tu jest grane.
Nance, była dziś drama?
Nic mi nie mów.
Dobrze wyglądasz.
Naprawdę?
Ładnie pachnie. Co to?
Pieczeń wołowa.
I sałatka z kopru włoskiego i granatu. Coś nowego.
Z kopru i z czego?
Podekscytuj się.
Na pewno będzie pyszna.
Tak.
Mamy z godzinę?
Tak.
Młody, wszyscy na pokład.
Już idę.
Har, idziemy.
- Mamy do pogadania. - Zaczekaj.
Miasto samo się nie zbuduje.
Jak nie masz ochoty ścielić łóżka, to co wtedy robisz?
- Nie ścielisz? - Nie.
Bierzesz kołdrę i przykrywasz nią wszystko,
pomijasz krok i wygładzasz.
Ma ładnie wyglądać. I właśnie to musisz teraz zrobić.
Takie są kobiety.
Jednego dnia jest afera, a kilka dni później
sprawa jest niebyła.
Wiem, to nie ma sensu.
Ale nigdy nie wiadomo.
Więc dbaj o spokój.
Dobrze?
- Tak. - Kumasz?
- Chyba tak. - Dobry chłopak.
Nadal nie mogę tego przeboleć. W naszym własnym domu, w Holland.
To nie Allegan, tylko Holland.
Słuchasz mnie w ogóle?
Tak, ale trochę się nakręcasz.
To tylko bekon, nie ubędzie nam.
Nie chodzi o bekon, ale o kradzież.
Sprawdziłaś w szufladzie? Na podłodze szafy?
Nie, bo...
Wiem. Daj mi to. W każdym razie...
Super kolacja, Nance.
- Prawda, Har? - Serio?
Zrobiłaś coś inaczej?
Użyłam innej musztardy.
Miałam ochotę zaszaleć.
Mam złe wieści, Nance. Muszę jechać do Frankenmuth.
Kolejna impreza Alconu. Tylko na jedną noc.
Nowe soczewki kontaktowe. Ale jestem sceptyczny.
- Mamo? - Tak?
Przepraszam za te bluzgi.
Nie chciałem.
Dziękuję, Har.
Ale nie możesz tak mówić. To równia pochyła.
Zgadza się.
LICEUM W HOLLAND
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
- Na razie, panie D. - Do jutra, Steve.
Mamy dziś dużo pracy.
Przygotujemy holenderskie naleśniki.
Tak.
Ładnie. Czy to wiosło?
Szczerze mówiąc,
myślisz, że kogoś znasz, a okazuje się inaczej.
A co powiedział Fred?
Nic, jak zwykle.
Olewa to.
Myśli, że zmyślam, żeby bawić się w detektywa.
Boże, uwielbiam dobre zagadki.
Naprawdę myślisz, że wzięłaby tylko jeden kolczyk?
Dlaczego nie oba?
Wiem.
Myślałam o tym, ale...
Kto to?
Squiggs Graumann, kierowca autobusu.
Wylali go, bo ktoś powiedział, że zalatuje gorzałą.
- Nie gadaj. - Tak słyszałem.
Nie wiem, czy to prawda.
Uczę jego syna.
To dobry dzieciak.
Co to w ogóle za imię? Squiggs.
Fred wyjechał na długo?
Za tydzień mam u niego wizytę.
Będziesz nosił okulary?
Oby nie.
Wyglądałbyś uroczo.
Naprawdę.
W okularach wyglądałbyś jak profesor.
Tak?
Dziękuję.
Pani V, czy Harry może spać dzisiaj u mnie?
Zaplanowałam nam wyjątkowy wieczór bez taty.
Film, pizza, jak dawniej.
Najpierw zabierasz mi Candy, a teraz jeszcze przyjaciół?
Nic z tych rzeczy.
Ta sprawa z Candy to było...
W porządku.
- Naprawdę? - Tak.
- Dzięki. - Baw się dobrze.
Dobra, już jadę.
Tulipany już wzeszły, inne kwiaty zaczynają kwitnąć.
- Zgadza się. - Świeży zapach nawozu
unosi się w powietrzu...
Największa wyprzedaż w 2000 roku.
Już dziś w Ipso Facto.
Historie, które mogą pochodzić z obecnych nagłówków.
Seryjne morderstwa, ludzie...
- O Boże. - O Boże.
- O mój Boże! - Chris, zaczekaj.
Czekaj!
Co to było?
Pani Doubtfire. On to ona.
On to on.
Nie jestem tym, za kogo mnie macie.
- No, kurna, raczej. - Wyrażaj się.
- Tata? - Tak.
Proszę mnie połączyć z pokojem Freda Vandergroota.
Chwileczkę.
- Wystarczy. - Przykro mi.
Nikt nie odbiera.
- Dobrze. - Czy coś przekazać?
- Nie, nie trzeba. - A zatem dobrej nocy.
Dziękuję.
Głupi kolczyk.
TYLKO DLA PRACOWNIKÓW AMTRAK
LACEY ANNE NA KRÓLOWĄ BOLONII
Co robisz, Fred?
Schowajmy cię.
Być wariatką
Z tych łaskawych dni
Czułam się nieszczęśliwa
I te niespokojne noce
Proszę cię, Fred.
Miałeś opróżniać kieszenie.
- Wspaniale. - Kochanie, wróciliśmy.
Fred, opłaciłeś ten mandat...
„Madison”.
Co mówiłaś?
Nic takiego.
Dzwoniłam wczoraj do ciebie.
Tak? Pewnie byłem pod prysznicem.
Ale przywiozłem Frankenmuth. Dodatkowe wątróbki.
I tego koleżkę.
Słodziak, co?
Co?
- Nic. - Na pewno?
Har, chodź.
Sekundkę.
Muszę z tobą porozmawiać.
Fred chyba ma romans.
Nigdy nie był w Madison. Przynajmniej ja o tym nie wiem.
Mówił, że tamta konferencja była w Fort Wayne.
Dobrze.
Poza tym, jak zapłacił za bilet?
Sprawdziłam konta bankowe i karty kredytowe...
Spójrzcie na pole tulipanów. Co roku mamy...
Nic.
Znalazłam kliszę do polaroida.
A my nie mamy takiego aparatu.
Co ci to mówi?
To pewnie do tych jego pociągów.
Nie, to po to, żeby mógł robić sprośne zdjęcia ze swoją kochanką,
których nikt nie zobaczy.
Nie sądzisz, że jak na okulistę często ma konferencje?
Myślisz, że nie był we Frankenmuth?
Musiał tam być, bo kupił kurczaka.
Ale...
Czyli jakaś kobieta podróżuje po całym Środkowym Zachodzie
dla seksu z Fredem Vandergrootem?
Może ma ich kilka.
Imponujące.
Wczoraj spojrzałam na niego, jak był w majtkach.
Po prostu...
Musi być tam bardzo jurny, no bo sam wiesz...
Coś musiał zrobić dobrze.
Prawda?
W końcu zdobył ciebie.
To miłe.
Ale sporo się zmieniło.
Byłam...
Nie było ze mną dobrze, kiedy się poznaliśmy.
Fred mnie uratował.
Wybacz, nie wiedziałem.
To nie było nic strasznego.
Utknęłam w małej mieścinie i zmierzałam donikąd.
Jasne.
Gdy dorastasz z dala od wszystkiego,
a potem jakiś facet oferuje ci lepsze perspektywy,
korzystasz z okazji.
Ale te ograniczenia były dobre.
Dzięki nim nie zwariowałam.
O czym to ja mówiłam?
A tak, polaroidy.
Dzwonili do mnie z Alconu.
Chcą, żebym wrócił za tydzień.
Do Frankenmuth?
Tym razem do Greenville.
Zaawansowane szkolenie.
Będzie fajnie. Tylko na trzy dni.
Małe wyjazdowe wakacje.
No więc, Nance...
Musi być miło.
Po prostu wstać i wszystko zostawić.
Skarbie.
Wiem, że martwi cię ta sprawa z Greenville.
Dlatego to już koniec z podwójnymi wyjazdami.
Wiem, że moja nieobecność stresuje cię i...
Ja jestem problemem?
Jakim problemem?
No powiedz, jakim problemem?
Zrobiłem coś nie tak?
Może jestem naiwny, ale myślałem, że się nam układa.
Czasem trzeba
zostawić ten strup w spokoju.
Ruszając go, tylko się zranisz.
Wiesz to, ale i tak chcesz to zrobić.
I robisz to, choć nie powinieneś.
Pewnie.
Ale zostawmy go, żeby się zagoił,
a wtedy zaczniemy od nowa.
Co nie?
Wystarczy nacisnąć reset.
Chcesz sprite'a z mlekiem?
Mogę zrobić.
- Sprite'a z mlekiem? - Tak.
Harry, robię sprite'a z mlekiem!
Zejdź, proszę.
To strasznie niezdrowe.
Zaraz przyjdę.
Wystarczy, zmiataj stąd.
Mamo?
Mamo!
Harry!
Fred?
Harry?
Harry!
Harry, zaczekaj!
Harry, chodź tutaj.
Harry, stój.
Kochanie.
Harry!
Ktokolwiek, gdzie...
Niech mi ktoś pomoże.
Odwieszamy okulary.
Zabezpiecz piłę, Michelle. Dziękuję.
Krawędź pierwsza klasa.
Użyj tarnika diamentowego.
Pokażę ci po szkole.
Wszystko gra?
W domu wszystko dobrze?
Możesz jeszcze wolniej?
Marnuję, kurwa, czas.
Myślisz, że bije dzieciaka?
Rety, oby nie.
Pierwszy raz dzwoniłem do opieki społecznej.
Postąpiłeś słusznie.
Czasem trzeba podążać za wskazówkami,
dokądkolwiek prowadzą.
Co to?
Spójrz. Ten sam adres.
Gabinet Freda. Włamiemy się tam.
Nie, zapomnij, Nancy.
Lukrowany pączek z miodem. Czekolada dla pani.
- Nieźle. - Dziękuję.
Nancy, to szaleństwo.
Jak myślisz, co tam znajdziesz?
Mam plan. Wiemy o kliszy,
ale gdzie są zdjęcia?
W domu ich nie ma, szukałam wszędzie.
I nic. Bo gdzie są? W jego gabinecie.
Bo wie, że nigdy bym tam nie zajrzała.
Na mocy samego faktu.
Ipso facto.
A jak nas złapią?
- Nie złapią nas. - Złapią.
- Nas? - Tak.
No weź.
Masz badanie wzroku?
- Tak. - Otóż to.
Na badaniach pójdziesz do łazienki.
Z tyłu łazienki jest okno.
Musisz je zablokować, ale tak, żeby się nie połapali,
że jest otwarte.
- Niech nie wiedzą. - Jasne.
Bo wiesz, jak to zrobić.
Możesz to zrobić.
Prawda?
Co to za okno?
To najlepsza część.
Możesz wymyślić historię o kimś, kogo nigdy nie poznałeś,
i pokierować całym jego życiem. Śmiało.
Jakbyś reżyserował własny film
i miał wszystko pod kontrolą.
Gwen chce, żebym w piątek pojechała do Zingermana.
Do Ann Arbor?
Wybiłaś jej to z głowy?
Trzy godziny jazdy z benzyną po 2,50 $,
a sprawiła dzieciom soczewki.
Nie mogłam, chce jakiś specjalny ser czy coś.
Zgodziłam się.
Poradzicie sobie beze mnie?
Oczywiście.
Porobicie coś zabawnego?
No pewnie. To jest zabawne, nie?
- Weźmiesz? - Dobra.
Gadaj, koleżko.
No mów!
Nie może, Frank. Nie widzisz, że to mim?
Stój! Ręce do góry!
Co mam zrobić, Frank?
Chłopcy, dajmy czadu...
NANCY ZAMEK OKNA SKRZYDŁOWEGO.
Harry, oglądasz?
Tak.
Ci goście.
Znalazłem się w niezręcznej sytuacji.
Patrz, jak dziwnie chodzi.
DAVE W PORZĄDKU.
Ale to jest dobre.
Znowu knujesz, Nance?
Głuptasie.
Delgado, przecinek „D”.
HOLLAND – OKULISTA
Panie Delgado.
Dobrze.
Sprawdźmy te patrzałki.
W porządku.
Patrzymy w prawo.
Widzę, że ma pan ubezpieczenie z liceum w Holland.
Zgadza się.
Pewnie zna pan moją żonę.
I teraz na mnie.
Niejaką Nancy Vandergroot.
Nie, bo...
Jestem tu nowy, nie znam wielu ludzi.
To mała mieścina.
Na pewno wkrótce ją pan pozna.
Tak.
Cofa pan głowę.
Denerwuje się pan?
I w lewo.
Dobrze.
Lubimy mówić, że tylko Bóg ma idealny wzrok,
ale pan jest bardzo blisko.
Świetnie.
Mogę skorzystać z toalety?
Najpierw zakropimy oczy.
Otwieramy szeroko, a potem sprawdzimy siatkówkę.
Głowa do tyłu i...
Teraz...
Gotowe.
Jeszcze po jednej. Nie tak szybko, nadgorliwy panie.
Głowa do tyłu. Raz.
I dwa. Zrobione.
Łazienka po prawej. Później zapraszam na front.
- Jasne, dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję.
Nie w tę stronę.
Cześć. Byłem umówiony.
Szlag.
Cholera.
Zajęte.
Co ty tam robisz?
Zajęte.
Co tam robiłeś?
- Przepraszam. - Prawie popuściłem.
- Panie Delgado. - Chwileczkę.
Nie skończyliśmy.
- Nic mi nie jest. - Muszę sprawdzić siatkówkę.
- Uważaj! - Przepraszam.
Co z tobą, fiucie?
- Hej! - Cholera.
Zaczekaj. Zwolnij.
- Czekaj. - Co?
Zostawiłeś kurtkę w kiblu.
- Zakropili ci oczy? - Tak.
- Też tego nie znoszę. - Ano.
Przez pół godziny nie wolno ci prowadzić.
- Nie będę. - Nie chcę cię aresztować.
- Jasne. - Uważaj na siebie.
Dziękuję.
Stać!
Chryste.
Nancy, nie podkradaj się tak.
Czy to nie szalone?
I to jak. Serce mi wali.
Słuchaj, wycofuję się.
- Jak to wycofujesz się? - Odpadam, bo...
Tak, mam dziś randkę.
- Co? - Musimy to odwołać.
Masz dziś randkę?
Nie możesz odwołać?
Wielu rzeczy o mnie nie wiesz, Nancy.
Najwyraźniej. Myślałam, że to...
Czy to nie ciekawsze
niż nudna randka, na którą nawet nie chcesz iść?
Chodzi o to, że...
W gabinecie Freda był gliniarz,
przez co spanikowałem.
Miałem przygody z prawem.
No wiesz...
Każdy kiedyś dostał mandat.
To nic.
W porządku. Rozumiem.
Idź sobie...
na tę swoją...
głupią randkę. Znam tę babkę?
To nie Mary od historii, prawda?
Nie ma żadnej randki, zmyśliłem to.
Co?
Nie chciałem, żebyś źle o mnie pomyślała.
Dave, nie martw się o to.
Nigdy w życiu.
Nie?
Nie.
Cholera, wracaj tu.
Mój Boże.
I tyle w kwestii tego gównianego auta.
No dobrze.
A zatem...
Jeśli naprawdę to robisz...
po prostu to zróbmy. Pomogę ci.
Udało się. Weszłam.
Będę czuwał. Powodzenia.
Szlag.
Czyli to takie okrągłe karty?
Tak, ale nimi walczysz.
I każdy dostaje inną?
Tak, są też laminowane.
Mega rzadkie.
Kosztują jakieś 500 dolarów.
- Za sztukę? - No.
Jak ci się taka trafi, zapłacisz za kolację.
Kupię całą restaurację.
Młody, poczekaj.
- Cześć, Gwen. - Hej, Fred.
- Cześć. - Wybacz, że niepokoję.
Nie mogę wyjąć soczewki.
- Utknęła na oku? - ...w piątkowy wieczór.
Nie, to nic.
- Możecie przyjechać? - Będziemy za 10 minut.
- Do zobaczenia. - Ratujesz mi życie, Fred.
Złe wieści, Har.
Wezmę bitterballen na wynos. Muszę lecieć do pracy.
Że też to nie mogło się stać w ciągu dnia.
Mamo, już przeprosiłem.
Nie tym tonem, drogi panie.
To też mój piątkowy wieczór.
Jen miała przyjść.
Miałam jej pomóc z kołderką dla dziecka szwagra.
A teraz nie będzie miało kołderki.
Tak.
Fred. O mój Boże.
- Ogromne dzięki. - Nie ma za co.
Jesteś cudowny.
Daj spokój. Matt, jak leci?
Przywitaj się z doktorem.
Chodźmy cię naprawić.
- Kazałam mu je zmienić. - To nic, zdarza się.
Co on robi?
To tylne wejście?
Nigdy tak nie wchodziłam.
Upuściłem klucze.
No odbierz, Nancy.
„Lacey Anne, królowa Bolonii”.
Królowa Bolonii.
No dalej.
Fred tu jest. Uciekaj.
Fred tu jest?
Tak, wyjdź.
- Teraz? - Tak!
Dobra.
- Zapraszam. - Matt, nie mamy całej nocy.
- Nie. - Nie.
Patrz na mnie.
Boże.
Wszystko wygląda dobrze, a soczewka jest...
To niby dobrze wygląda?
Gwen, daj mi chwilę.
Czemu nie wziąłeś okularów?
- Przez dziewczynę? - Przestań.
Szybko.
O Boże.
Daj rękę.
Tak.
Noś okulary, zakraplaj oczy i wszystko będzie cacy.
Jasne. Dzięki.
Musiałaś skrócić wyjazd?
Nancy nie mogła doczekać się waszego wypadu.
Zingerman? Z Nancy?
Przy benzynie po 2,50 dolara? Nie, dziękuję.
Musiałem się przesłyszeć.
Tak myślisz? Zingerman? Rety.
Muszę to powiedzieć Jimowi. To było dobre. Chodźmy.
- Podziękuj. - Nie ma za co.
- Dziękuję, doktorze. - Ależ proszę.
Pa, Fred. Pożegnaj się. Dziękujemy.
Dobrze.
- Cześć. - Pa.
Czekaj.
- Szybciej. - Może to przemyślmy...
Zamknij się.
Skurwiele. Poczekaj.
Co? Dokąd idziesz?
Uważaj na siebie.
Myślisz, że cię tu chcemy?
Squiggs Graumann, wiem, że to ty.
Nie masz pojęcia, o czym gadasz, cioto.
Wiem jedno. Skopię ci tyłek.
Pierdol się!
Gadaj po naszemu.
Zrób coś, on mnie zabije.
Lepiej uważaj, dwulicowy gnoju.
Shawn, jesteś zawieszony.
- Mocniej. - Wal się, Delgado.
Wracaj do Meksyku. Łapy precz od naszych kobiet.
To miłe, Shawn. Dzięki.
Nauczyłeś go tego? Gdy go lałeś?
W Holland nie lubimy Meksykańców.
Kurwa mać!
To było takie...
Byłeś taki męski.
Nie powinniśmy tego robić, Nancy.
- Przestań. - Pozwolisz,
żeby ten rasistowski śmieć mówił ci, co masz robić?
Posłucham głosu sumienia.
- Właśnie. - Jak powinienem był.
Nie.
Jesteś mężatką.
Masz dowody, prawda?
Zdjęcia czy coś. Zostaw go.
Albo i nie.
Chcę być z tobą, Nancy, ale nie w ten sposób.
Nie mogę.
- Nie mogę... - Możesz, ale nie chcesz.
- Nie mogę. - Nie.
Harry by mi nie wybaczył.
- Nigdy. - Robisz to dla siebie.
Dla ładnego domu i auta.
Przedniej ławki w kościele.
Naleśników na kolację.
Chcesz tego wszystkiego i tej małej ekscytacji na boku,
brązowego chłopca do zabawy.
Ale nie możesz mieć wszystkiego.
Nic cię to nie kosztuje.
A co z moim poczuciem własnej wartości?
Ja...
Jeśli tego chcesz,
musisz się zaangażować.
Nie wiem, ja tylko...
Inaczej...
Przykro mi.
W porządku.
Będziemy widywać się tylko w szkole.
Mamo, obudź się.
Obudź się.
Śpiochu.
Popracuję w garażu.
Dobrze.
Gdzie jest Harry?
Już ma fory. Wyszedł.
- Tak. Jasne. - Dobrze.
Jak było u Zingermana?
Dobrze.
Kupiłam Harry'emu trufle, ale Gwen zjadła je po drodze.
Jestem padnięta.
Widzę dwie wypłaty z bankomatów i jedno obciążenie
- na 300,70 $... - Trzysta.
...w Biżuterii Jansena w Grand Rapids.
Jansen. Jubiler.
A jest tam coś o tym, że kupował biżuterię dla kochanki?
Nie widzę tego na ekranie.
Dobrze.
To tyle, dziękuję.
Nie.
Nie!
Od Jansena.
Ma dobry zamek.
To dla mnie ważne,
żebyś czuła się bezpiecznie
w naszym domu.
W naszej rodzinie.
Znalazłem to wczoraj w moim biurze,
gdy Gwen przyprowadziła syna.
Pamiętasz, jak się pobraliśmy
i kłóciliśmy się o głupie drobiazgi?
Potem nauczyliśmy się odpuszczać
i wtedy było dobrze.
Nauczyliśmy się sobie ufać.
Prawda?
Więc nie zapytam.
Naprawię bransoletkę.
Wszystko wróci do normy.
O ile w to wierzysz.
- Wierzę. - Tak?
Tak, Fred.
Chcę tego.
Naprawdę.
Znalazłam go.
Gdzie był?
Zapodział się w guzikach.
- No tak. - Ja...
- Tak. - Przepraszam.
Już będę grzeczna.
Będę lepsza, niż byłam.
Będę żoną, na jaką zasługujesz.
I docenię to, co mam.
Będę okazywała wdzięczność.
Dziękujemy z całego serca,
jesteśmy wam z Jill wdzięczni za pomoc.
- Pomogliście... - Ależ to żaden kłopot.
- Dziękujemy. - Ktoś jeszcze chce?
- Mieliśmy wsparcie... - Weź jeszcze ten talerz.
Tato?
Smacznego.
- Tato? - Tak?
- Kiedy zjemy? - Głodny?
Powiedz, że w tym roku Harry zatańczy na festiwalu.
Wyglądałbyś tak przystojnie.
A pastor Bob nie mówił, że taniec to diabeł?
Nie ten holenderski, głuptasie.
Tylko inne tańce.
Pana bitterballen.
Smacznego.
Dzięki.
Przepraszam.
- Powiedziałam... - Wiem.
Wiem, że to dużo.
- Przykro mi, Nan... - Zostawię go, Dave.
- Zrobię to. - Nancy.
- Nie sądzę... - Zrobię to.
Nie wiem, czy...
Moje życie jest... Jest jak tlenek węgla.
Usypiające i wzbudzające spokój,
a ja nawet nie wiem, czy się duszę.
Tak, ale znasz to miasto.
Jeśli go dla mnie zostawisz, zniszczą nas.
Ale przynajmniej będziemy jakoś żyć, a nie tylko istnieć.
Rozumiem, tylko...
Dave?
Dave, jesteś tam?
Tak, przepraszam.
Jestem.
- Nancy? - Tak?
A jak stracisz Harry'ego?
Nie stracę. Jestem jego matką.
Tak. A Fred to jego ojciec.
Fred. Kościelny diakon, filar społeczności.
Zobaczysz syna może raz w miesiącu.
Ale jest sposób, żeby to wypaliło.
Jaki?
Wyjazd Freda.
Pojadę za nim do Greenville.
Wezmę aparat, trochę jak prywatny detektyw.
Zdobędę dowody zdrady.
To trochę ryzykowne.
No tak, ale jeśli zrobię mu zdjęcia z jakąś lafiryndą?
Wtedy będzie nasz.
Będzie tańczył, jak mu zagramy.
Na pewno nie puszczę cię tam samego.
Słuchaj taty.
- Co? - Panie muzykalny.
Zamieńmy się.
- Pa, tato. - Pa, dbaj o mamę.
- Pa, skarbie. - Cześć.
Jaki tylko napój zechcesz.
Miłego dnia w szkole.
- Hej, Nance. - Pam, ratujesz mi życie.
- To drobna kwestia medyczna... - Choć tyle mogę zrobić.
A chłopcy się pobawią.
Będę się za ciebie modlić.
- Świetnie. Dzięki. - W porządku.
Na razie.
Nie wierzę, że to robimy. A ty?
Nie dałam rady przyrządzić nam niczego zdrowego.
Nie mogłam się skupić.
- Tak. - Tam jest.
Co teraz?
Uspokójmy się.
Nie wiem, czemu szepczę.
W porządku.
- Gotowy? - Tak.
Ależ to ekscytujące.
- Szybko! - Dobra.
- Zapnij pasy. - Chyba cię widział.
Co? Nie.
Dobrze.
Jest.
Schowaj się.
- Wychodzi. - Okej.
Fred, co ty kombinujesz?
Musimy zobaczyć, co jest w tych torbach.
Dowiem się, w jakim pokoju nocuje.
Idź, a ja załatwię klucze metodą „na żonę”.
Pamiętaj, zadzwoń do mnie, jak będzie czysto.
Dobra.
Fred – W pokoju 307. Cicha strona budynku. Tęsknię
Tak.
Jest na dole.
Zadzwoń, jak tylko wyjdzie.
Przyjąłem.
Zrobiłbym wszystko dla miłości
Ale nie zrobię tego
Nie, nie zrobię
Zrobiłbym wszystko dla miłości
Wszystko, o czym marzyłaś...
To nigdy nie...
Nigdy nie marzyłem o zostaniu okulistą.
Ale moi rodzice mówili:
„Ludzie muszą żuć i widzieć. Wybierz jedno”.
A optometria jest chyba lepszą opcją od stomatologii.
Fakt.
Moja żona, kiedy ją poznałem,
miała tę energię i...
Przez chwilę myślałem, że gdzieś razem uciekniemy,
że zostawię stare życie i zaczniemy na nowo.
Rozumiesz?
Nie wiem, może do Europy.
Co?
Że jak?
Zgaduję, że Europa nie wypaliła.
Nie.
- Chyba lubi moją stabilność. - Dzięki.
Bo na mnie można polegać.
Co brami jak jakiś okrutny żart, ale...
WOŁOWY PRZYSMAK PIESERONI KOCHANY PRZEZ PIESKI!
„Pieseroni”? Dziwne.
Dopóki koła się kręcą...
No nic, dobrej nocy.
- Powodzenia z żoną. - Dziękuję.
Lepiej w to uwierz Zrobię wszystko dla miłości...
- Hej. - Cześć.
Znam cię?
- Tak. - Naprawdę?
Usiądź. Napijmy się.
- Muszę iść spać. - No weź, pogadajmy.
Jeszcze jedno appletini dla kolegi.
Sobie nie żałuj, ja muszę...
Nie bądź taki, zostań. Robi się tu bardzo samotnie.
- My się skądś znamy? - Uwolnijmy prawdziwego ciebie.
Prawdziwego mnie. Dzisiaj, tutaj.
Chyba coś ci się pomieszało, kolego.
- Jestem żonaty. - Nie, nie o to mi chodziło.
- To nic, dobranoc. - Nie tak to miało zabrzmieć.
- Nic się nie martw. - Nie szkodzi, dobrej nocy.
Sprawisz, by nie było zimno tak? Mogę to zrobić...
Dobrze.
Miałam rację. Spójrz.
Kajdanki i bielizna.
Pieseroni?
Może to jakiś fetysz.
Nie mam pojęcia. Dasz wiarę?
Fred jest jakimś dziwakiem.
O rety...
O nie, to żenujące.
Wiesz, co jest super?
- Co takiego? - Pierwszy raz budzimy się razem.
Spałeś?
Nie bardzo.
Muszę odebrać Harry'ego.
Która godzina? Spóźnię się.
- Jestem spóźniona. - Potrzebujemy dowodu.
Mamy już dowód.
- Prawda? - To tylko zdjęcia...
kajdanek i psich smakołyków. Potrzebujemy prawdziwego dowodu.
Nancy, chcę z tobą być.
Ale załatwmy to porządnie. Chcę, żeby było dobrze.
Dlatego trzeba zrobić zdjęcia. niepodważalne dowody.
Zdobędę je.
Racja.
Zdobędę je.
Będę przed kolacją. Bardzo cię przepraszam.
Świetnie, ratujesz mi życie.
Do zobaczenia.
Wiedziałam. Przeleciałeś Królową Bolonii.
Yale, Michigan Festiwal Bolonii – Lipiec
- Słucham? - Mogę rozmawiać z Lacey Hartnett?
- Czy to jakiś żart? - Nie, czemu?
Jestem jej starą przyjaciółką, dawno nie rozmawiałyśmy
i chciałabym odnowić kontakt.
Nie czyta pani gazet?
Tych z Yale nie.
Po pierwsze, Lacey Hartnett zniknęła prawie trzy lata temu.
Zniknęła?
- To znaczy... - Co?
Czytałem o tym w prasie.
Znaleźli... ciało.
Przykro mi, że dowiaduje się pani ode mnie,
ale wygląda na to, że Lacey została zamordowana.
- Halo? - Tak.
Dziękuję. Do widzenia.
„Fisher”.
FISHER AVENUE POPRAWKI
Kody pocztowe.
Znaleziono zwłoki pielęgniarki z Yale
Aktywistka z Madison zamordowana Wzburzona społeczność szuka odpowiedzi
Sorka za spóźnienie.
Myślałam...
Zostaw.
Cześć wam. Macie smakołyki.
Mam cię.
WŁADZE ZASKOCZONE SERIĄ MORDERSTW MARTWA KOBIETA W GRAND RAPIDS
KOBIETA, LAT 23, ZADŹGANA NA ŚMIERĆ
MORDERSTWO NA FISHER AVENUE POZOSTAJE NIEWYJAŚNIONE
O Boże.
Odbierz, Dave.
No odbierz.
Odbierz, proszę.
Nie!
Jednak znasz moją żonę.
Przepraszam.
Ja tylko...
O cholera.
Dave, powiedz, że to pomyłka.
Dlaczego nie odbierasz?
Dave? Nic ci nie jest?
Nancy, to ja.
Dzięki Bogu. Wejdź.
Powiedz, że się mylę. Powiedz, że nie krzywdzi ludzi.
Powiedz, że Fred nie jest... Że on tego nie robi.
- Że ma tylko romans. - Nancy...
- Powiedz, że się mylę. - Przykro mi.
- Że nie krzywdzi... - Nie mylisz się.
Dobrze.
Powiesz, że to naprawiłeś?
- Że nic mi nie grozi... - Nic ci nie grozi.
Jesteś bezpieczna, Nancy.
- Co? - Całkowicie.
- Okej. - Bo to naprawiłem.
- Jak to naprawiłeś? - On już nie wróci.
- Nie. - Jak to naprawiłeś?
- Jak? - No więc...
- Jak? - Więc...
Była konfrontacja.
Pokazałem mu zdjęcia i dowody.
Powiedziałem, że jeśli nie zniknie
na dobre, ujawnię wszystko.
- Tak powiedziałeś? - I zniknął.
- On odszedł. - Co on...
- Odszedł? - Już go nie ma.
- Fred odszedł. - Tak.
Weźmy nasze torby.
Spakujmy się i wyjedźmy we trójkę.
- No bo czemu nie? - Nie mogę zniknąć.
Ludzie mnie znają.
Nie mogę tego zrobić, to byłoby...
Muszę zając się festiwalem
- i całą resztą. - Co?
Jeśli to wyjdzie na jaw,
życie Harry'ego legnie w gruzach.
- Nasze życie. - Nancy, nie, myślę...
Musimy zostać na festiwalu.
Wiem, że to brzmi głupio,
ale Fred ukrywał to latami, prawda?
No to ukryjmy to. Tak zróbmy.
Zatuszujmy sprawę.
Reset, Festiwal Tulipanów,
a potem pojedziemy na bardzo długie wakacje.
- Tylko festiwal. - Festiwal.
Nie!
Mógł utknąć w pracy.
Obiecał, że przyjdzie.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy, prawda?
Har, spójrz na mnie.
I uśmiechnij się.
Jeszcze raz.
Cześć.
Nancy, tutaj!
Zajęłam ci miejsce.
Świetnie.
- Hej, Jim. - Cześć, Nancy.
Harry pewnie się cieszy, że jego tata wrócił na występ?
Fred wciąż jest w podróży, więc...
Zabawne, bo chyba go widziałam.
Jim, widziałeś doktora, nie?
- Owszem. - Tak.
Widzieliście go?
- Tak, gdzieś tam. - Tak sądzę.
Nie.
Przysięgam.
Co tu się dzieje?
WITAMY W HOLLAND, MICHIGAN
A to kutasiarz!
- Co to za słownictwo. - Przepraszam.
- Daj mi serwetkę. - Nie mam.
Masz na kroczu picie.
Świetna robota, Harry!
Świetnie się spisał.
Nance, dokąd idziesz?
Znaleźć Harry'ego.
Cześć.
Dave! Gdzie jest Harry?
- Masz broń... - Fred jest tutaj.
- Gdzie? - Jest tutaj.
- Fred tu jest... - Gdzie?
- Był tutaj. - Harry!
Nancy, musimy iść.
Puść mnie albo zacznę krzyczeć.
Puszczaj.
Harry, chodź.
- Co się dzieje? - Nic... Chodź ze mną.
Mamo, dokąd jedziemy?
Gdzieś, gdzie się zastanowię. Muszę pomyśleć.
Mamo, co się dzieje?
Mamo.
Zrobiłem coś nie tak?
Nie, nic nie zrobiłeś.
Jesteś idealny. Mówiłam ci, Harry.
- Idealny. - To niczego nie wyjaśnia.
Gdzie tata?
Dlaczego tu jesteśmy?
- Nie możesz po prostu powiedzieć? - Musisz mi zaufać.
Chodź tu. Szybko.
- Nancy! - Chodź tu.
- Otwórz! - Co się dzieje?
Muszę coś załatwić. Zostań tutaj.
- Nie zostawiaj mnie. - Nie zostawiam.
- Będzie dobrze. - Nancy!
Co by się nie działo, nie wychodź z tego pokoju.
- Nancy! - Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Otwórz drzwi.
Nancy, wpuść mnie.
Fred tu przyjdzie.
Zjawi się tu i cię skrzywdzi, dlatego proszę...
Próbowałem cię chronić, Nancy.
- Nieprawda. - Chciałem ci powiedzieć...
Posłuchaj...
Nancy, ja...
Widziałem, co się stało.
Ten biedak był...
Był...
Wszędzie była krew.
Próbował mnie zabić.
Tylko się broniłem.
Myślałem, że umarł.
Nancy, proszę. Otwórz drzwi.
Dlaczego mnie okłamałeś?
Mogę to wyjaśnić?
Okłamałeś mnie. Nie jesteś...
On umarł, Nancy. Widziałem. Utonął.
Widziałem go.
Widziałem.
Musimy się przyznać.
Przykro mi. Zawiadomię policję.
- Nie możesz. - Tak.
Nie możesz. Nie.
- Oddaj. - Proszę cię.
- Oddaj telefon. - Zniszczysz życie Harry'emu.
- Sobie zresztą też. - Oddaj telefon.
- Nie mogę. - Oddawaj!
- Nie mogę. - Dawaj!
Nie!
O nie!
- Jesteś cały? - Tak.
- Wszystko dobrze? - Tak, żyję.
- Tak. - Nic mi nie jest.
Kocham cię.
Liczy się to, że jesteśmy razem.
- Oczywiście. - Tak.
Pełno tam psów.
- Mnóstwo. - Psów?
- Na całym dywanie. - Nie. Gdzie?
Co? Tu nie ma żadnych psów.
Są wszędzie.
Tak.
- Boże. Cholera. - Co takiego?
Przykro mi, Dave.
Nie.
Zadzwonię po pomoc.
- Dobrze. - Nie ruszaj się.
- Będzie dobrze. - Tak, coś wymyślimy.
Będzie dobrze.
Harry?
- Harry! - Będzie dobrze.
Harry, kochanie.
Har.
Harry?
Har! Harry!
Weź to i zaczekaj w aucie.
- Tak? To śmigaj. - Dobrze.
Spotkamy się w aucie.
Zejdź tu i się umyj.
No chodź.
Rozczarowałaś mnie, Nancy.
Wiesz, jak ciężko pracuję, by chronić ciebie i Harry'ego?
Przed tym całym bajzlem?
Tyle lat...
i ani jednej pomyłki.
Nie przekroczyłem granicy.
Ale ty to zrobiłaś.
Wytrzyj, kurwa, twarz.
Wyglądasz jak gówno.
Myślę, że to może być
dla nas dobre, Nancy.
Bo jesteśmy w tym razem.
Naprawdę możemy wrócić do pracy zespołowej.
Wiesz,
tych rzeczy nie robi prawdziwy ja.
Prawdziwy ja jest tutaj, z tobą i Harrym.
Tak jak prawdziwa ty jesteś teraz ze mną,
a nie w motelu, prawda?
- Boże. - Prawda?
Fred, on tam jest.
Twój kochający mąż naprostuje całą sytuację.
Dobrze?
Szczęściara.
Ale najpierw wsiądziemy do samochodu,
wrócimy do domu
i wciśniemy przycisk resetu.
Zgadza się?
Reset.
Chodź.
Idziemy.
Dobrze. Wsiadaj.
Mamo, nic ci nie jest?
Cześć, stary.
Wyglądałeś dziś czadowo. Byłem z ciebie dumny.
Mamo, nic ci nie jest?
- Czy to krew? - Mama ma się dobrze. Prawda?
Wszyscy na pokład ekspresu Vandergroot.
Zaczynamy festiwal.
Harry nie jest zapięty.
Nie jest zapięty.
O co ci chodzi? Zapięty?
Ma 13 lat, nie trzeba go zapinać.
- Zatrzymaj się. - Nancy. Nie.
- Zatrzymaj samochód. - Nance, przestań!
- Harry, uciekaj! - Harry! Hej!
Harry, wracaj tu natychmiast!
- Harry! - Biegnij!
- Harry! - Uciekaj!
Nan.
Kochanie, to nie jest zabawka.
Nie.
Co zrobisz, Nance?
Jak myślisz, co teraz będzie?
Jeśli nie zajmę się wszystkim, twoje życie się posypie.
Harry zostanie sierotą,
molestowaną w rodzinie zastępczej.
Przestań!
Wróćmy do domu,
jakoś to rozwiążemy.
Nie wsadzisz mnie do swojego pieprzonego domku.
Nic z tego!
Okazuję ci miłość, Nancy.
Ale naprawdę zasłużyłaś.
Mamo? Mamo!
Harry!
Tato, przestań.
Zostaw ją w spokoju!
Harry! Już dobrze.
- Już dobrze. - Mamo.
W porządku, już go nie ma.
Nic ci nie jest?
Dave?
Chciałem wierzyć, że mieszkam w najlepszym miejscu na Ziemi.
Holland, Michigan.
Bywały dni, że to wszystko wydawało się snem.
- Ludzie, tulipany, wiatrak. - ...tulipany, wiatrak.
Było idealnie.
Gdy tu przyjechałem,
- bałem się. - Bałam się.
- Byłem zdezorientowany. - Nikomu nie ufałam.
- Sobie też. - Sobie też.
A potem poznałam Dave'a.
Poznałem Nancy.
- Otworzył mi oczy. - Dostrzegała mnie.
Razem czuliśmy się bezpieczni.
Bezpieczni i szczęśliwi.
Wreszcie znalazłam wyjście.
Ale czasami zastanawiam się...
Zastanawiam się...
Czy to nie jest sen?
Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski