Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ANNE-LAURE: Je zegt niet tegen jezelf dat je kunstenaar gaat worden.
Het is iets dat in ons leeft.
Iets dat we niet meteen begrijpen.
En naarmate we groeien, en de dingen kunnen analyseren,
naarmate we experimenteren en mensen ontmoeten, dingen zien,
aanvaarden we het beetje bij beetje.
Ik werd altijd bewoond door dingen die,
zo lijkt mij, misschien sterker waren dan ik zodat ik ze niet zo goed begreep.
Dat kon dingen opleveren waarbij je je soms een beetje buitengesloten voelt.
Ik denk dat de kunstenaar iemand is die van expressie leeft.
Dus ik denk dat,
ik beschouw mezelf als kunstenaar op het moment dat
ik de manier vind om uit te kunnen drukken wat ik wil zeggen,
en mijn universum te delen.
Hier zijn we op een bijzondere plek. Ik woonde in dit huis, vlakbij,
en ik bracht mijn weekenden door
met leren windsurfen in deze baai.
En hier terugkeren na 18 jaar de wereld rond varen, dat is best,
ongelooflijk omdat ik nooit dacht terug te keren. En uiteindelijk, zoals elke goede Bretoen,
is er een legende die zegt dat de Bretoen altijd thuiskomt.
Dat is precies wat er gebeurt,
en ik had het nooit geloofd.
Ik denk dat het de kringloop van het leven is.
Je komt terug, je keert terug naar de bron met nieuwe energie en de drang om te creëren
in zijn eigen gebied.
ANNE-LAURE: Als we elkaar daar niet hadden weergevonden
en geen verlangen hadden gehad,
maar het was in het begin niet geïntellectualiseerd,
het was echt een verlangen om een gemeenschappelijk project te doen,
in plaats van een kind,
het was vanzelfsprekend. We zouden proberen samen iets artistieks te maken.
Als je me de vraag zou stellen: wat is Human Soul?
Ik zei tegen mezelf, eigenlijk,
Human Soul, dat...
Het is geboren uit een vraag.
En de vraag is: wie ben jij?
ANNE-LAURE: Human Soul is een zoektocht naar de Ander.
Het is echt spelen met wat de persoon is,
in haar diepste innerlijk.
Het is deze ontmoeting met de anderen die ons...
die Anne-Laure en mij veel inspireert omdat...
Nou...
Het is heel intiem om iemand de vraag te stellen wie je bent.
We stellen het, we stellen het uiteindelijk vrij zelden.
En als we deze vraag stellen,
is het antwoord vaak verrassend.
Het begin van mijn wereldreis in 2004,
ik vertrok na de Beaux-Arts in Toulouse,
na mijn diploma, en ik vertrok de wereld rond in 2004
maar om mijn artistieke werk voort te zetten
heb ik informatie verzameld door schriften bij te houden,
schetsboeken, kleine boekjes. Hier bijvoorbeeld is een klein boekje van een jaar,
bijna op de dag af, met het vertrek vanuit Brest tot Senegal in het eerste jaar.
Het is een bron van informatie die mij later in staat heeft gesteld om aan iets anders te werken.
Dit zijn de San Blas.
Mijn zoon werd in Colombia geboren omdat we Panama moesten oversteken en
normaal moet je twee of drie weken wachten om het kanaal door te varen,
en toen was het twee maanden wachten,
dus om de twee maanden zo goed mogelijk af te wachten,
zijn we teruggegaan naar de Kuna-indianen waar we al geweest waren
maar we zijn maandenlang bij hen blijven wonen, wetend dat mijn partner zwanger was.
Dus we hebben heel lang met de Kuna-indianen geleefd, dus...
zes maanden voor de baby en vier maanden na de baby.
Ja, dus dat is interessant omdat
we tijd hadden, we vestigden ons, ik vestigde me op de stranden,
om aquareltekeningen te maken, ik maakte...
Ik verzamelde een beetje, zoals we dat doen voor de schriften,
een beetje materiaal.
Er staan hier wat woorden,
het is een beetje tekenen, aquarel, zulke dingen.
Maar ik wilde echt verder gaan dan een reisdagboek.
Dat was helemaal niet wat ik wilde doen.
ANNE-LAURE: Het ding waar ik me echt het meest op mijn gemak bij voel,
is collage.
Ik heb altijd, sinds ik heel jong was,
de drang gehad om dingen te verzamelen.
Zodra ik beelden zie die mij bevallen, scheur ik ze uit tijdschriften
en neem ze mee en verzamel ze en bewaar ze. En soms vergeet ik ze zelfs.
En daarna heb ik momenten waarop ik zin heb om deze beelden samen te voegen.
En daaruit ontstaan series.
In deze serie was er altijd iets heel...
Een dualiteit tussen twee werelden
en het was werkelijk een hele periode die heel heilzaam voor mij was, omdat ik
een moeilijke periode in mijn leven doormaakte, met een grote breuk
en een grote heroverweging van veel dingen,
waar door deze zoektocht, alle weken van creatie en collages,
er iets gebeurde dat me deed vooruitgaan.
Toen ik Anne-Laure terugvond, die ook op de Beaux-Arts zat met mij,
zij die in collage zat,
die vanuit het centrum vertrok om een visueel beeld te ontwikkelen.
Ik vertrok eerder vanuit de pagina om naar het centrum terug te keren
en met ons tweeën, eigenlijk, met de kruising van onze universa,
zijn we eerder afgegleden naar de pure collage die zij gebruikt,
maar we hebben een beetje de diepte van de boodschap behouden
met de ontmoeting. In de dorpen bijvoorbeeld was er veel menselijkheid,
veel te vertellen. Dus in het werk dat we doen in Human Soul,
hercontextualiseren we enorm omdat het ons toelaat ons opnieuw in de pagina in te schrijven
en tegelijk diepte te hebben om te vertellen waar we zijn en wie we zijn.
Met Michel was plotseling alles volledig belichaamd.
Het waren mensen die we ontmoetten,
het was heel levendig, heel heel echt
en het waren niet meer dingen uit het rijk van het gefantaseerde
of van het idee. Het was geen concept meer, het was het echte leven, eigenlijk.
En het was een mooie mengeling om deze twee werelden te creëren en plotseling
viel de pagina weg en was het de wereld die zich voor ons opende
met dit territorium dat een beetje onbegrensd was, waarin we ons konden inschrijven.
Hallo!
Dank je.
Ik ben heel gelukkig!
Waarom?
Terwijl ik werk,
omdat het de eerste keer is dat een zeilboot hier komt
daarom ben ik heel gelukkig!
Dank je!
Het is gelei.
Je kunt er gelei van maken.
Het komt hier vandaan!
Het is heel lekker, het is een wier,
in het Filipijns noemen ze het Tambalang.
Mijn vrouw, dat is mijn vis.
En de kreeft, dat is jouw man?
Ja!
Het is het vuur om de rijst te koken.
Zo koken we
op het vuur.
Zo koken de Filipino's.
We verbranden het hout,
dan zetten we de emmer en daarna de rijst.
Zie je?
ANNE-LAURE: Human Soul begon met Nelson
een Filipijnse visser die we ontmoetten,
die werkelijk op een afgelegen zandbank zat.
Hij was hyperveerkrachtig omdat de tyfoons om de twee jaar,
een deel van zijn huis vernielden
en toch herbouwde hij het. En dan was hij vrolijk,
hij was hyper vindingrijk.
We hebben werkelijk een vriendschapsband met hem opgebouwd. Dus dat was ons eerste portret.
Dat is mijn ervaring.
Drie of vier tyfoons zijn voorbijgekomen
Ik kan mijn leven niet voorspellen.
Ik droom als ik zeg,
als mijn huis vernield is,
ga ik gewoon ergens anders heen.
God helpe mij
zodat mijn huis niet vernield wordt.
We stuitten op oude palen op een afgelegen zandbank.
We vroegen hem wat deze oude ruïne was
en Nelson zei tegen ons: dat is mijn oude huis.
Het werd dus vanzelfsprekend, we zeiden tegen elkaar:
dit is waar we Nelsons portret gaan maken.
ANNE-LAURE: En daar hadden we inderdaad het idee om zijn portret in de vorm van een collage te maken
en dan van schaal te veranderen,
dat wil zeggen, vanaf deze kleine collage, het zeer groot af te drukken op de schaal van het landschap
waar de persoon die we ontmoet hadden, woonde.
Om deze veerkrachtige man te vertellen gaan we hem laten terugkeren
in de ruïnes van zijn oude huis.
Wanneer je een proces van interesse in de Ander begint, sociologisch of etnologisch, is het een
zeer deugdzame spiraal omdat we ieders verschil zien, maar er tegelijk door gevoed worden.
We zien het niet als een handicap.
We hadden zijn gezicht weggenomen, we hadden delen van zijn habitat op zijn rug gezet.
We hadden geprobeerd Nelson te vertellen zoals wij hem zagen.
De hoop die we kunnen hebben, is dat mensen, als ze dat zien, denken: nou,
ik ga me interesseren in mijn buurman, ik ga me interesseren in de man tegenover de supermarkt.
Niet dat ik zeg dat ze dat eerder niet deden,
ik zeg gewoon dat ze zich anders kunnen interesseren.
ANNE-LAURE: We werden ons vooral bewust dat we door deze manier van werken, dit proces,
collages maken, installaties maken, maar het was ook relationele kunst.
En dat was wat voor ons interessant was, dat het verbinding creëert.
ANNE-LAURE: Ja, dat zijn jouw bloemen!
De rode?
ANNE-LAURE: Ja!
Het zijn de wieren.
De wieren, ja.
De wieren daar, kijk!
Wat zie je nog meer? Zie je je boot?
Ah, die daar?
Heel goed.
We waren heel blij om te zien dat ze blij waren dat we ons in hem interesseerden.
Wij waren blij om te zien dat hij begreep wat we deden.
En zo werd het het begin van Human Soul,
omdat we tegen elkaar zeiden, dat is geweldig, we zullen dit model misschien kunnen gebruiken
bij onze volgende stop.
En daar zijn we inderdaad uitgekomen, op dit model van:
collage, constructie, deconstructie, ensceneren.
En toen stelden we ons de vraag: als we ergens aankomen met iets,
zoals een geschenk, dus dit geschenk is een artistiek geschenk,
zal het dezelfde relaties van gemeenschappelijke nieuwsgierigheid creëren die
zouden kunnen bestaan met kinderen?
Wanneer je met kinderen in een dorp aankomt, creëert dat noodzakelijkerwijs verbinding.
Hier is het het werk dat de verbinding creëert
We hebben het dus geprobeerd met de Bajaus,
die toch een etnische groep zijn, deze in het bijzonder...
Het zijn de Roma van de zeeën. Ze hebben absoluut geen status,
ze hebben geen paspoort, ze worden niet erkend in de dorpen.
Het is werkelijk een etnische groep apart.
ANNE-LAURE: Op de dag dat we het doek uitrolden aan de voet van hun boot,
was er een van de vrouwen met wie we meer affiniteit hadden
die haar baby in mijn handen, in mijn armen legde.
En plotseling was er een verbinding die ontstond.
Ik had de baby in mijn armen
en zij waren aan het lachen, fragmenten van zichzelf aan het ontdekken.
En zo. Er was een toe-eigening zowel van het doek, een contact, een uitwisseling
en iets dat inderdaad behoort tot het rijk van de ontmoeting.
Hij was geweldig, die kerel, maar ongelooflijk... Hij nam een eenvoudig ding,
hij maakte er iets ingewikkelds van...
ANNE-LAURE: Schat, we hebben kleine puntjes op onze planten.
Beestjes?
Kleine puntjes, wat is het?
Het is... Het is omdat...
Kijk.
Ah ja, kijk eens aan!
ANNE-LAURE: Het is als...
Als... Denk je dat het babydingen zijn?
Ah, dat zou kunnen.
Ah, verdomme!
We moeten behandelen.
We moeten naar...
we moeten naar Jardiland!
Wat is er aan de hand?
ANNE-LAURE: Ik kam je haar.
ANNE-LAURE: Het familiehuis, het oorspronkelijke huis, waar Michel opgroeide,
is inderdaad een beetje, niet verlaten,
maar niemand heeft er lange tijd gewoond.
En toen Michel terugkwam en wij terugkwamen en we begonnen aan dit Human Soul-project
en terugkeerden naar Bretagne, naar dit huis, zijn we alle ruimtes een beetje gaan bewonen.
En dit zwembad heeft ons aanvankelijk, door zijn volume en afmetingen,
gediend als atelier om onze grote collages uit te knippen, en we begonnen ons juist
deze braakliggende ruimte toe te eigenen. En naarmate we gezamenlijk creëerden in deze ruimte en nadachten
over het binnenste, zeiden we,
deze ruimte is toch krankzinnig en het is dom om hem voor onszelf te houden.
We kunnen hem gebruiken om onze creaties te maken,
maar we hebben ook zin om andere kunstenaars uit te nodigen om te komen
en dingen te experimenteren.
En wat we heel mooi vonden in het verhaal,
is om te delen, om deze plek te delen, om deze ruimte te delen.
Wacht even, ik ga hem misschien ervan weerhouden te glijden.
Hij heeft nog steeds de aarde...
ANNE-LAURE: Van Borneo.
Hier win je een beetje.
ANNE-LAURE: Het is grappig dat hij weer in de...
In het water, hij is nat. Hij is nat zoals op het strand.
ANNE-LAURE: Ja.
Het is best uitzonderlijk om deze plek te hebben die opnieuw de Bajaus kan ontvangen
en hier aan een publiek de tentoonstelling te tonen bijna alsof ze daar waren
omdat het vrij meeslepend zal zijn, er zal geluid zijn, er zullen video's zijn, er is dit doek
met het water en de trilling van het water.
Dus ik denk dat we erin zullen slagen iets vrij meeslepends te creëren,
waardoor we een beetje de indruk zullen hebben bij de Bajaus te zijn.
Als we ons ook in het avontuur storten, is het omdat we een hele reeks mensen hebben gevonden
die ons willen volgen op het avontuur. Hier al ter plaatse,
hebben we een eerste expo gemaakt met de ZAD.
Na deze expo zijn er kunstenaars met wie we wat meer vriendschap hebben gesloten,
die ons volgen en ons aanmoedigen,
en die ons trouwens helpen om dingen te experimenteren
en die hier zullen komen exposeren.
En het is interessant, het is ongeveer hetzelfde, het is zoals leven op een boot,
het is de beweging accepteren, de onzekerheid accepteren.
En wij, ik geloof dat we heel, heel gewend zijn aan onzekerheid.
Dus nu is het: hoe gaan we onszelf opnieuw uitvinden?
Hoe gaan we een nieuwe wereld bouwen met deze ruimte,
deze plek, deze omhulling die, die goddelijk is.
ANNE-LAURE: Hier. Ik herinner me dat verlangen om de pagina volledig te bezetten,
maar er waren dingen die ik interessant vind, weet je,
er was ook deze structuur die op het eiland was,
waarin ze aan land gingen.
Het was veel ingewikkelder en het is waar dat we het daarna vereenvoudigd hebben om de installatie te maken...
de installatie daarna.
En daarna gaan we inderdaad naar de Tagbanuas,
waar wat ons amuseerde, was dat omdat het duikers waren,
hadden we gespeeld met de vinnen en het masker.
De Tagbanuas zijn een etnische groep die in het zuiden van Coron in het noorden van Palawan woont,
een etnische groep die werd verplaatst, die eerder in het noorden van de Filipijnen woonde
en hun werd een prachtig eiland gegeven genaamd Coron.
Er was een gebied waar je tijdens het droge seizoen,
niet met de boot kon gaan omdat er...
De wind ongunstig is om de baai binnen te varen.
We praatten er al jaren over en op een dag,
hadden we het geluk dat het weer omsloeg,
dus het regenseizoen begon.
En onderweg zagen we een onderwaterdoolhof
van vluchtlijnen in alle richtingen en we zeiden tegen elkaar: wow, dat is super mooi!
ANNE-LAURE: Het was hyper grafisch, echt het was... Visueel!
We leerden later dat het in feite een voorouderlijke kennis was waar
ze kleine stukjes wier knopen die ze laten groeien
en die ze daarna oogsten.
Juist door verstrikt te raken in deze draden,
hadden we het idee om ze te gebruiken als ophangwanden.
Voor één installatie wilden we iets experimenteren.
De Tagbanuas hebben, net als de Bajaus, de reputatie een vrij sterk apneuvermogen te hebben.
Men zegt vaak dat ze een derde long hebben, omdat ze vaak onder water leven,
voor het 'seaweed', om schelpdieren te zoeken,
Het was symbolisch vrij krachtig om hun portretten weer onder water te zetten.
ANNE-LAURE: Wow!
Het is jouw huis!
Jouw naam? Anne-Lo,
Michel...
Leydon.
Aangenaam Leydon.
ANNE-LAURE: Aangenaam.
Huis?
Huis, ja.
Het is een portret.
TAGBANUA-VROUW: Een schilderij.
Een schilderij.
ANNE-LAURE: We hebben gespeeld met de schaal en de motor omdat,
toen we hem voor het eerst ontmoetten, hij worstelde met een motor en ze waren er dagen mee bezig
en daarom hebben we hem zo groot gemaakt,
omdat het werkelijk een groot deel van de tijd van die oude man in beslag nam.
Hij droeg de motor op zijn rug. We hebben het moment gezien waarop ze hem weer aan kregen,
ze waren erg blij.
Maar het was een heel avontuur.
Het was een beetje als schipbreukelingen op een strand
die probeerden te vertrekken met hun motor.
ANNE-LAURE: Daarom konden we wat tijd met hen doorbrengen.
Omdat hun motor was...
ANNE-LAURE: Wat we willen vertellen, zijn al deze verschillen in manieren van zijn in de wereld,
zonder ze te verfraaien, gewoon door ze te tonen zoals ze zijn.
Een soort opening zoals deze, die niet idealistisch is. Het is niet...
Het is gewoon het veld openen van wat een andere manier van zijn dan de onze kan zijn.
Leydon, it's Leydon!
Dat is het geluid van het water, dat is niet het geluid van de video.
Echt waar...
Echt waar, het water!
Alles...
Dus we zeggen niet dat ze Lo heet!
Niet slecht, dat shot daar.
Ik zie mezelf nog blazen... Kijk, ik blaas in zijn ademautomaat om hem leeg te maken.
Zie je, al deze beelden, dat wordt geweldig in het zwembad.
Wat ik buitengewoon vond, was dat hij de nieuwsgierigheid had om te duiken om te zien wat er gebeurde
en dat de ontmoeting onder water plaatsvond.
ANNE-LAURE: Nee, omdat we wilden, jij wilde uitknippen.
Nee, maar ik weet het, maar dat is wat ik wilde zeggen, dat is dat,
we moesten het model bestuderen. Daarna zouden we hebben uitgeknipt.
Wat interessant is, is om te hebben...
Daar winnen we tijd. Ik geef je Mohamed ook uitgeknipt.
Maar ik heb niet gezegd dat het niet goed was, ik was het met je eens.
We zijn het uiteindelijk altijd eens.
Dus we zijn het uiteindelijk altijd eens, dat is perfect.
Aan het eind winnen de braveriken altijd.
Maar wat zeker is, is...
Ik geloof niet dat we een proces tot het einde
hebben doorgevoerd waarbij de ander niet akkoord ging met de uitvoering.
Want ik denk dat de frustratie te groot zou zijn. Je zou het elke dag horen:
Maar ik had je nee gezegd, maar nee, maar nee, maar nee, maar nee
En zelfs, we kunnen het niet doen.
We moeten beiden tevreden zijn met het resultaat.
ANNE-LAURE: Dus...
In dat geval...
De Cité Refuge is het emblematische gebouw van het Leger des Heils in Frankrijk,
omdat het gebouw is gebouwd door een gerenommeerd architect, dus Le Corbusier
ANNE-LAURE: met een ongelooflijk mooie architectuur.
Het was in een prachtige omhulling
en tegelijk was het alsof alle armoede
van de wereld op een bepaald moment verzameld was in deze wonderlijke omhulling.
En het was heel dissonant, heel verstorend.
En daar hadden we zin om het Human Soul-project te blijven vertellen,
maar in plaats van aan het eind van de wereld te zijn, het hier in
onze samenlevingen te vertellen, om die discrepantie juist in de samenleving te tonen.
De eerste ontmoeting was een heel mooi verhaal.
Ik maak deel uit van een vrouwengroep van het Leger des Heils.
Er is een zaal die werd toegewezen door de directie.
Ik vond die twee daar bezig zich te installeren.
Ik sprak hen aan en zei: maar wacht, jullie hebben geen recht om hier te zijn,
omdat dit van ons is. Ze waren een beetje verrast.
Ik zei: Nee, kalmeer, probeer het me een beetje uit te leggen.
En toen ze tegen mij zeiden, nee, het is de directie: OK, ik ga naar de directie kijken,
want jullie hebben geen recht om hier te zijn!
We troffen elkaar, we keken elkaar aan, we zeiden, kijk, we willen contact maken, super,
we zitten al in een 'trap'... Dus... En toen...
En toen...
We, we hebben...
ANNE-LAURE: Dus we werden eruit gegooid!
We hielden stand, we werden eruit gegooid, we pakten onze spullen,
we gingen naar beneden naar de inkomhal,
een enorme prachtige hal met grote volumes Le Corbusier
heel indrukwekkend, heel indrukwekkend, heel akoestisch.
En uiteindelijk was het... het was een geschenk dat Flora ons heeft gegeven.
De eerste keer dat ik Michel en Anne-Laure ontmoette,
was bij een potje domino.
Ze hebben ons een beetje uitgelegd wat ze ontdekten,
dat ze veel reisden met hun boot en zo
en dat ze kunst maakten.
En ik dacht, waarom niet
proberen een nieuwe activiteit uit te proberen, een nieuwe
manier om onze tien vingers te gebruiken.
ANNE-LAURE: Het doel van dit project was werkelijk te tonen dat de mensen
die we vertelden in Human Soul in het begin, op de Filipijnen, op Borneo,
en die we zo exotisch vonden, dat de mensen zeiden: Wow! Wat zijn ze mooi!
Dat eigenlijk, als we ze uit hun context haalden en ze zich in onze samenleving bevonden,
we ze plotseling stigmatiseerden,
en ze zich aan de rand van onze samenleving bevonden.
In feite is het zo moeilijk om je plek te vinden in deze samenleving,
en het is toch erg...
erg ingewikkeld om het licht te zien.
In dit artistieke project zijn we toch hoofdzakelijk
omringd door gevoelige, mooie mensen.
Wat we ook zeggen, wat zij denken.
Ik heet Hedi en ben 20 jaar in Frankrijk.
Ik kom uit Tunesië.
Ja, ik heb nog steeds problemen met mijn papieren.
En ik heb een dossier ingediend bij de prefectuur,
ze antwoorden me dat ik het grondgebied moet verlaten.
Ik heb beroep aangetekend.
Ik ben naar de rechtbank geweest,
ik wacht op het antwoord. Nog niet. Maar ja, ik ben hier.
Ik kom uit drie beroertes, dat zie je niet. Longembolie, dat zie je niet.
Ik ben, ik heb maanden in coma gelegen. Dat zie je niet.
Ik was hemiplegisch aan de linkerkant, dat zie je niet.
Ik zat in een rolstoel, ik had sondes,
ik had sondes, ik had luiers. En hier ben ik vandaag,
Ik kon mijn voet voorheen niet optillen. Nu gaat het veel beter.
Er zijn andere mensen die hier zijn, die ook verhalen hebben.
En deze collage heeft ervoor gezorgd dat, tijdens het uitknippen,
sommige bewoners wisten wie wie was. Want tijdens het uitknippen,
Ah! Dus jij hebt karate gedaan! Dus jij hebt aan sport gedaan! Dus jij hebt zo gedaan!
Er waren deze momenten van dialoog tussen ons die ons nog meer verenigden.
Ik heb ook veel mensen gekend die het moeilijk hadden.
Soms denken we dat we meer moeilijkheden hebben dan anderen,
terwijl er bepaalde mensen zijn die er meer hebben dan wij.
We hadden de gelegenheid alle bewoners van de Cité Refuge te ontmoeten,
zowel de mensen die er werkten als de mensen die er woonden.
Naarmate de reis vorderde, zijn we erin geslaagd een collage van collages te maken, drie collages
en daar hadden we juist tijdens deze collages, opgenomen
al deze stemflarden, deze zinnen, en we zeiden tegen elkaar...
dat we altijd mooie dingen zeggen
en het ons niet realiseren. Dus we hebben een geluidscollage gemaakt van al deze opnames
die we presenteerden in een grote zaal
in de Cité Refuge, met video-installaties die deze reis traceerden
die we met hen hadden gemaakt.
ANNE-LAURE: Wat we leuk vinden, is het kleine, grote tegelijk.
Het is deze schaalverandering.
En wat we leuk vonden, was om te zeggen: Goed, nu nemen we deze kleine collages
en we gaan jullie uit de Cité Refuge halen omdat we in lockdown waren
en we waren eigenlijk gefascineerd. In de architectuur van Le Corbusier is het licht hyperbelangrijk
en er zijn enorme glasstenen die we op het idee kwamen om te transformeren in schermen.
ANNE-LAURE: Het was hun portret dat door de wanden straalde.
De wanden werden poreus en zij ontsnapten een beetje door het raam.
Dat heeft ons toegelaten ons te hergroeperen en ook met mensen van buiten te praten,
hen te tonen dat zelfs als we hier als doortrek zijn, in de Cité Refuge,
we kunst kunnen maken met wat we in het leven hebben meegemaakt en
het is niet omdat we geen geld hebben dat we dakloos zijn
dat we niets kunnen, we kunnen tonen
wat we kunnen met onze waarden.
Het krijgt vorm en zo definieert het ons echt goed.
En daar zien we onszelf werkelijk volwaardig.
En dat is geen indruk, het is werkelijk echt.
Het is werkelijk...
Het is...
Het is prachtig. Ik vind moeilijk de woorden omdat het werkelijk, het is mooi!
Dat heeft werkelijk getoond
dat we niet alleen hier waren om een kleine workshop te doen,
binnen dit gebouw te blijven. We hebben hen al uit hun huis gehaald.
Daarna hadden we een andere ambitie.
Het was in de lente om te zeggen goed oké, jullie zijn op de muren van jullie huis geweest,
nu gaan we jullie weer op straat zetten, maar niet klein op straat,
we gaan enorme collages maken
en we gaan jullie heel groot in heel de Rue du Chevaleret plakken.
En toen was het de grote 'street art'-campagne.
Wanneer je leeft, moet je hopen.
Wanneer je leeft, mag je niet ontmoedigd raken. En ik denk dat dat een beetje het resultaat is.
Want als ik me had laten gaan, zou ik vandaag niet in leven kunnen zijn.
Ik zou niet kunnen werken en
op een muur als reuzenscherm geplakt zijn zoals daar, wat zich daar achter mij bevindt.
En toen ik dat naderhand zag, werkelijk, ik... De tranen vloeiden van vreugde.
Ja, het is waar dat dat mijn verhaal is.
En het omvat veel verhalen die mij betreffen, en het is...
Het uitknippen werd gedaan in functie van mijn verhaal.
Dus ik heb mij uitgedrukt, ik heb mij uitgedrukt.
Ik druk me nu uit. Wanneer ik dat zie, vind ik mezelf terug, ik zie Flore in haar geheel.
ANNE-LAURE: Breng me dat, ik wil gewoon kijken om een stanleymes te pakken.
Nee, dat is veel te groot.
De kleine.
Het is niet veel te groot.
Toch wel, je hebt gezien wat we hebben uitgeknipt, ik denk dat dit veel beter zal zijn.
Het is OK. Ik neem deze schaar.
ANNE-LAURE: Olivier, we hebben hem bijna twee jaar geleden ontmoet.
Wat ons heeft geraakt, is eigenlijk dat,
op dezelfde manier, toen we Human Soul begonnen
en we Nelson maakten,
we een beetje verbluft waren door zijn veerkracht en de manier waarop hij...
Hij weerstond goed de dingen van het leven.
Hij nam de dingen met veel filosofie, met afstand
en hij maakte er bijna een kracht van.
Hij is een ondernemer die succesvol was, en plotseling,
wanneer je verneemt dat je een ziekte hebt, is het eerste wat je doet, dat je zwijgt.
Anders riskeert je bedrijf te zinken omdat niemand je nog wil volgen.
En hij heeft het tegenovergestelde gedaan.
Hij heeft deelgenomen aan deze podcast waar we verbluft waren omdat
hij zich naakt opstelde.
ANNE-LAURE: Dus inderdaad, we hadden net die foto gemaakt.
Het is Olivier die de foto van ons heeft gemaakt.
ANNE-LAURE: Het is Olivier die de foto van ons had gemaakt
van de hele 'promo' tussen aanhalingstekens
van dat jaar van het festival Planche Contact.
Het zijn dus alle kunstenaars van de stichting. Het is een super team
en daar zeiden we tegen hem, Olivier, ook wij willen een foto van jou maken. Dus hij speelde mee.
En inderdaad de beperking was om hem te laten opstaan en luister,
hij positioneerde zich zo en...
En ik vind het heel mooi. Ik vind deze foto heel mooi want hij heeft echt meegespeeld, hij heeft
al zijn energie erin gestoken, hij stond op, hij stabiliseerde zichzelf, en daarna, beetje bij beetje, liet Michel hem los.
En daar, spontaan,
nam hij zijn pose aan.
En wat we buitengewoon vinden, is dat zijn houding, met de armen open, de handen
echt open en de blik naar de hemel gericht, het is...
Het is alsof hij het had voorspeld.
Dat wil zeggen,
ik weet het niet, het duurde twee minuten,
ik zei tegen hem Olivier, kijk, ik denk dat jij een beetje de kwintessens bent van wat we willen vertegenwoordigen,
het is de ultieme veerkracht om jezelf opnieuw uit te kunnen vinden.
En bovendien door nieuwe processen zoals dit te ontwikkelen, het is fabelachtig.
En daar, in zijn pose, is er een echte vorm van hoop en tegelijk van...
Ik weet het niet, wanneer we zeggen dat het christelijk is...
Het is waar dat we zin hebben om ons de vraag te stellen,
wat kijkt hij?
Uiteindelijk is het Human Soul-project, nog altijd een project dat spreekt
over deze levenscollage, deze constructie en deze deconstructie.
We zeggen graag dat we allemaal schokken in het leven hebben, min of meer hevig
die zich opstapelen. Soms kunnen we erdoorheen gaan en soms is er alles dat instort.
We kunnen ons voorstellen dat voor Olivier, in zijn relatie tot de ziekte,
er een heel universum is ingestort.
En wat werkelijk heel treffend was, was te zien tot welke mate
hij erin slaagde...
om iets anders te bouwen met zijn verleden.
Michel en Anne-Laure hebben ons met Human Soul
een project gebracht dat ons na aan het hart ligt.
Want Olivier, hij is op zichzelf een ambassadeur van zo veel goede intenties,
met Photo for Food, zijn stichting die zich inzet tegen armoede in Frankrijk,
maar hij zamelt ook fondsen in voor het Institut du Cerveau
omdat bij hemzelf werd
een ongeneeslijke ziekte vastgesteld,
ALS, ook bekend als de ziekte van Charcot of de ziekte van Stephen Hawking,
en hij vernam dat hij drie jaar te leven had.
Dat is Le Havre tegenover.
Het zou trouwens super mooi kunnen zijn als plan...
ANNE-LAURE: In feite, het zal heel stedelijk zijn. Er zal een contrast zijn met het strand.
Ik weet niet of we het zullen kunnen zien. Maar het zou goed zijn om het te kunnen zien.
Wacht, ik leg het je op de rug.
Ik heb het!
ANNE-LAURE: Goed?
Goed.
ANNE-LAURE: Pas op, het zal glijden op de...
Nee nee, alles goed.
Weet je het zeker?
Ja.
Net als bij het project van Olivier Goy,
is het eerste dat me bij Human Soul aangrijpt,
het hart.
Het is de energie die uit Human Soul komt.
Dat ze proberen een landschap te integreren
met hun collages in zo'n dromerige vorm,
spreken over onderwerpen die ons vandaag aangaan, zoals ecologie,
onze voetafdruk in de wereld
op zo'n poëtische manier,
ik denk dat ze op de juiste weg zijn.
Ik wil onthouden dat ik me aansluit bij een galerij van strijders.
Een eer om in deze prachtige galerij van mensen te zijn die hun littekens trots dragen.
De ziekte stimuleert mij.
Ze heeft mijn ogen geopend voor de waarde van het leven en het huidige moment.
Geen angst meer voor de dood,
is intens van het leven genieten.
Weten te genieten,
zonder spijt over gisteren, zonder angst voor morgen.
Volledig in het leven zijn.
CITÉ DE REFUGE-MEDEWERKER: Hoe gaat het? Wat fijn.
'We're back'!
CITÉ DE REFUGE-MEDEWERKER: 'Yes'!
Gaat het? Sorry, we zijn er.
We komen met kracht terug. We komen een installatie maken op het dak van de cité.
Ah, hij heeft ons erover verteld. Daarnet, Malik kwam langs.
We gaan uitknippen!
We gaan uitknippen, we gaan uitknippen!
En bravo voor alles wat je daar hebt gedaan, alles wat je voor elkaar krijgt...
Ah ja, gaat goed, gaat goed.
Hallo jij!
ANNE-LAURE: Hoi! Gaat het?
Hoi. Gaat het goed? Dat zijn de nieuwe bewoners.
ANNE-LAURE: Hoi! Aangenaam.
Dat is Denis en Mr Dialo...
Gaat het goed? Ik ben Michel.
En Mr Dominguez.
Wat grappig is, is dat dit project op het dak
het allereerste project is dat we hebben voorgesteld om het avontuur te beginnen.
En uiteindelijk na drie jaar projecten en avonturen,
eindigen we in schoonheid met dit idee dat we hadden
in het begin waar we echt portretten
op het dak wilden zetten en jullie vanuit de hemel wilden kunnen zien.
Ah, er zullen ook portretten zijn!
ANNE-LAURE: Eigenlijk is het idee, dat we elke keer de mensen hebben gevraagd om over zichzelf te vertellen
en we hebben hun portret gemaakt in de vorm van een collage. Misschien heeft Malik het jullie laten zien.
Daarna van deze kleine collages, maken we grote collages
en deze grote collages, hercontextualiseren we
in de omgeving waarin de mensen wonen.
En het is onze manier om dit territorium te markeren
dit stukje territorium. Dus we hebben geen wit blad.
Ons wit blad is een stukje territorium gezien vanuit de hemel,
dus daar, in dit geval, het terrein van de Cité de Refuge en vanuit de hemel zullen we de foto nemen
van onze XXL-installatie die jullie plek een beetje in de stad zal tonen en...
Dus, jullie vergezellen me Heren, we gaan de collages halen.
Oh! Zenabou!
Eerlijk, dat is lang geleden!
Gaat het?
Heb je je papieren gekregen?
Ja, het is geregeld, dank je!
Eerlijk, dat is cool.
Wacht, dat is geweldig nieuws!
Ja, het is prachtig!
Hier heb ik de Carte Vitale.
Daar is het rijbewijs, daar is het identiteitsbewijs.
Dat is het Tunesische identiteitsbewijs en de Pass Navigo.
Ja, eerlijk, het verandert alles, de kaarten komen vroeg. Ik wacht alleen nog op werk.
Dankzij God allereerst, de goede Heer die dat ziet, dat is duidelijk
en de Cité de Refuge, natuurlijk, ik ben hier...
En het is fijn. We zijn goed, we zijn teruggekeerd om de...
Jullie gaan posters maken en alles...
We helpen Anne-Laure en Michel.
De tijd gaat voorbij en we zijn echt blij om het avontuur voort te zetten.
Ze brengen veel vrolijkheid hier, dus dat is verdomd belangrijk.
Het was werkelijk belangrijk om een beetje van de ziel van mensen te nemen,
ze tot hun recht te laten komen en ook te tonen dat ze bestaan.
En zo, door deze ervaring, was het werkelijk geweldig. Er waren trouwens veel mensen,
ik denk dat het iets is dat enorm goed gewerkt heeft.
Iedereen vraagt vandaag naar hen.
Ze hebben echt een spoor achtergelaten, een belangrijke afdruk.
ANNE-LAURE: We hadden kniebeschermers moeten kopen.
Ah ja, dat verwarmt het hart.
Ja, we plakken een klein stukje.
Het verwarmt het hart omdat we altijd mooie ontmoetingen hebben. En daar inderdaad
hebben we een ongelooflijk team. We kenden elkaar vanmorgen niet en kijk.
En daar werkelijk, ze hebben alles van het project begrepen. We zijn hyper efficiënt en het is fijn.
Het is een heel goed moment, het is hyper aangenaam,
dus het is cool.
Wij zijn heel tevreden. Iedereen is er,
het is gezelligheid, werkelijk kennismaking. Ik, ik hou ervan nieuwe mensen te ontmoeten.
ANNE-LAURE: Dus...
Malik, wij nemen dat.
Waar zijn de spullen?
Komaan! Wij zijn die kant op.
OK.
ANNE-LAURE: Alles goed, niet? Ik vind dat jullie het goed doen.
Meneer Diallo, gaat het, lukt het?
Ja, het gaat.
Conclusie van een avontuur met de bewoners van de Cité Refuge
en dit prachtige gebouw van Le Corbusier,
bewoond door deze mooie zielen.
En ik denk dat onze vriend Le Corbusier hier heel heel gelukkig zou zijn om dat te zien.
Ben ik dat?
Ah ja, het was een plezier voor mij.
Het heeft me toegelaten om goed te bewegen.
Ik ben heel tevreden. Ik heb een geweldig team ontmoet
en ik betreur het zelfs jullie te moeten verlaten omdat jullie zullen vertrekken en ons hier achterlaten.
Werkelijk, ik had altijd met jullie willen werken.
Het is een heel heel groot plezier. Ik ben heel heel tevreden.
Ik ben verbluft door de uitlijning van de planeten
De planten staan op hun plek, de collages staan op hun plek. De mensen staan op hun plek.
Zo, we hebben ons in de beweging gevestigd, we hebben onze plek gevonden.
Met, ja, een kleine traan
voor de mensen die we verlaten, omdat we toch
een sterke relatie hadden voor deze ervaring.
De portretten van de mensen die met ons waren tijdens deze covid, gedurende een jaar
en het is best aandoenlijk om hen hier afgedrukt op het gebouw terug te zien.
ANNE-LAURE: Dus het evenement vanavond, is een dubbel evenement,
het is tegelijk de opening van de plek, La Piscine
en tegelijk de inauguratie van onze tentoonstelling.
Dus dubbele uitdaging.
We hebben een beetje de spanning om tegen onszelf te zeggen, gaan de mensen komen?
Zullen ze de nieuwsgierigheid hebben om te komen deze ruimte te ontdekken?
Ik heb de indruk dat erover gesproken wordt, dus ik ben bang dat er veel mensen zullen komen en tegelijk,
ik weet het niet, misschien zullen er geen zijn. Ik heb eigenlijk geen idee.
Dat is geleidelijk gekomen. Het is altijd de ruimte die we bewonen.
Dus daar was het...
drie diaprojectoren die we hadden gebruikt voor het Leger des Heils,
dus dat maakt een drieluik van elk verhaal, van elk portret.
En daar zal het worden gepresenteerd vanavond in het zwembad
met DJ B-Side die een geluidsimprovisatie zal maken.
We realiseren ons dat het een... Het is een performance
om een kunstplek te willen openen midden in deze wijk.
En deze performance is eigenlijk nog een Human Soul-performance want
we brengen alle portretten terug die we geleidelijk aan tijdens onze reis hebben opgebouwd
we brengen ze naar mijn ouderlijk huis en we gebruiken ze om ons in het sociale weefsel te integreren.
Dus we maken weer relationele kunst met de portretten die we hebben gecreëerd over de hele wereld.
De vraag is: zal het werken?
Zullen de mensen resoneren?
Ik denk dat het zal werken.
In ieder geval heeft het al gewerkt omdat het ons heeft toegelaten heel uitzonderlijke mensen te ontmoeten.
Het is een beetje dankzij de mensen die ik recent heb ontmoet
dat ik mijn hoofd aan het breken ben om dit te creëren, daar.
Dus, het is een soort...
oneindige zoektocht
die nooit ophoudt omdat bij elke ontmoeting
het ons opnieuw inspiratie geeft om iets anders te doen.
ANNE-LAURE: We hebben altijd ons project gewerkt vertrekkend vanuit personen,
daarna vanuit etnische groepen.
En daar is het alsof we een Human Soul maken op de schaal van een wijk.
En om de reactie te zien, om te zien of, of dat kan aanslaan, of het kan verbinden, of het kan creëren een...
niet een gemeenschap, omdat we niet gemeenschapsmatig zijn,
maar het is gewoon iets creëren
en ons rond dit project verbinden.
Aangezien het een ontmoetingsplek is,
willen wij gewoon dat iedereen zichzelf vertelt
en dat iedereen iets meebrengt.
Dus, 'challenge'!
Het beste om Human Soul te beschrijven, is uiteindelijk het woord ontmoeting.
En in Human Soul, is er 'mens' en de ziel.
En uiteindelijk in de ontmoetingen, vinden we, moeten we de menselijke ziel terugvinden,
dat wil zeggen wat mensen levend maakt,
wat ons zin geeft om te leven, te beminnen, te ondernemen,
om naar anderen toe te gaan.
Human Soul, daar zijn we, we zijn in...
in deze ziel. Ze zijn deze...
deze individuele schoonheden gaan zoeken
op plekken waarvan we ons het bestaan niet eens kunnen voorstellen.
We denken dat we naar andere planeten moeten gaan om dat te zien.
Dus het is een interstellaire reis en...
We zweven.
Wanneer we Nelson ontmoeten, met al zijn schoonheid en al zijn...
We zien duidelijk dat hij in een ander land leeft,
volkomen verschillend van het onze. Maar tegelijk
is hij een soort spiegel van onszelf ook. En...
Hetzelfde wanneer we het Leger des Heils zien, het biedt
een soort schoonheid van de ander en een nieuwsgierigheid naar de ander. En wanneer we
uit deze ontmoeting met Human Soul komen, geeft het ons nog meer zin om te zien...
om naar de anderen toe te gaan ook
wie ze ook zijn, op straat.
En zo een vorm van...
Een wat grotere liefde voor...
In ieder geval een grote nieuwsgierigheid ten opzichte van de anderen.
ANNE-LAURE: Weet je, we waren bang.
We waren bang omdat, we zeiden:
Vanavond gaan we naakt, we gaan dubbel naakt.
Dat wil zeggen wanneer je kunstenaar bent en een tentoonstelling maakt, heb je altijd de obsessie
om je af te vragen hoe mijn werk zal worden waargenomen.
Dus wij hebben ons beiden spiernaakt gemaakt omdat
we ons werk hebben getoond, onze collages, onze foto's.
Dus al als kunstenaar, vraag je je af hoe
ons werk zal worden waargenomen.
Maar bovendien openden we ons huis, we vertelden een beetje over ons leven
Uiteindelijk
deze suggestie van een elders met deze mensen die...
die door veerkracht
deze rijkdom ontwikkelen
om te weten te leven.
Nou...
Wanneer we het delen, stelt het iedereen gerust en eigenlijk zijn we erg blij
en het is best ontroerend.
Het is cool.
Ik zal toch eindigen met te zeggen:
Wanneer we uiteindelijk een mooi mens tegenkomen...
Houden we hem!
Vind de manier, vind de manier om met hem een avontuur te beleven.