Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Franco, śmiało.
To tylko rozmowa.
Wiem.
Nigdy nie byłem u psychologa.
Spokojnie. Proszę powiedzieć, ile ma pan lat.
75.
Ile lat jest pan mężem pani Rity?
42?
42.
Kim pan był z zawodu?
Handlowcem.
Miałem duży salon sukien ślubnych w centrum.
Dobrze.
- Ile dzieci pan ma? - Jedno.
Nie, dwoje.
Zapomniał pan o jednym?
Pamiętam, ale chciałbym zapomnieć.
Jak się nazywają dzieci?
Anna, duma rodziny. Po studiach, jest księgową.
Wyszła za księgowego.
- Dała mi też wnuka. - To ona czeka na zewnątrz?
Tak, opiekuje się nami.
A drugie dziecko?
Na poziomie kognitywnym z ojcem w porządku.
Widzę początki depresji, którą trzeba obserwować.
Matka mieści się w tym samym schemacie co ojciec.
Do tego ma problemy z kośćmi.
Kłopoty z chodzeniem trochę ją przygnębiają.
Wspomnieli o problemie z pani bratem.
Problemie?
To tragedia!
- Rozmawia z nim pani? - Nie.
Wiem, że mieszka w Rzymie. Ale lepiej nie mieć z nim do czynienia.
Na szczęście mają panią.
Właśnie teraz pani obecność jest ważna.
- Tak, ale... - Towarzystwo to najlepszy lek.
Proszę ich nie opuszczać nawet na chwilę.
Zwłaszcza teraz.
Muszę wyjechać na urlop.
Zabukowaliśmy dwa tygodnie na jachcie ze znajomymi.
Czemu nie zadzwoni pani do brata?
Żeby został z rodzicami? Doktorze, pan go nie zna.
Zabliźnienie ran z przeszłości bardzo pomogłoby rodzicom.
Ale brat nie...
Bardzo chce się z nimi pojednać.
Tylko czeka na okazję.
Ta długa rozłąka na pewno go uwrażliwiła
na trudy życia.
Mój brat wrażliwszy?
Tak.
Proszę mi zaufać i zadzwonić do niego.
Widzicie tego gnoja? Tylko popatrzcie!
Do ciebie mówię!
Słucham.
Nie widziałeś, że parkuję?
To miejsce dla zdrowych.
Oczy ci działają. Czemu ich nie używasz? Nie widziałeś białych linii?
Kiedy zajmę miejsce dla inwalidy, trujecie mi dupę.
Chcesz stanąć na miejscu dla zdrowych jak ja?
- Szukaj swojego! - Cóż za wrażliwość!
Jak wyzdrowiejesz, pogadamy.
Rezerwacja?
Nie, chciałem cię zaskoczyć. Zadowolony?
Paolo, jest ze mną.
- Czemu zostawiasz brzegi pizzy? - Angelo.
- Bo ich nie lubię. - Więc weź piadinę.
Luigi, przepraszam. Wstyd mi.
Denise, nie ma problemu. Już wychodzimy.
Smacznego.
Możesz mnie nie poniżać przed kolegami?
- Ten z tobą pracuje? - To szef działu oszczędności.
I wyrzuca pół pizzy? Geniusz.
- I ten fiut jest szefem. - Przynajmniej ten fiut ma pracę.
- A ja nie mam? - To praca?
Płacą mi, więc to praca.
Wstydzę się mówić przyjaciołom, co robisz.
Zmień przyjaciół.
Myślisz, że długo będziesz miał tę pracę?
W tym zasranym społeczeństwie na pewno.
Bezsens...
Wiesz co?
Zasługuję na faceta znacznie lepszego od ciebie.
Denise!
Za późno.
Rachunek.
Kolejna rura się urodziła.
Nie ma spokoju na świecie.
Suka...
Taka mała, a już menda.
To twoja córka tak płacze?
Tak, ma parę dni.
I chce dożyć roku? Życzę jej, żeby nie. Śpię po południu, bo w nocy pracuję.
Pieprzycie się i potem rozpieprzacie życie innym.
Kto to?
Cześć, mówi Anna.
Jaka Anna?
Twoja siostra.
Czego?
Chcę wyjechać z mężem.
Zasługuję na odpoczynek, skoro cały rok zajmuję się rodzicami.
Jak myślisz?
Pozwalam ci.
Nie mogę.
Mama i tata nie są już tacy samodzielni.
Nie mogą zostać sami, a skoro mają dwoje dzieci,
to zastąp mnie i przyjedź do Palermo.
Weź opiekunkę.
Oni nie chcą opiekunki w domu.
Więc nie jedź.
Głupia!
Co mówił psycholog? Że Angelo jest wrażliwszy.
Super!
JESTEM KOŃCEM ŚWIATA
Johnny Rabbit.
Znów trójka pijanych nieletnich.
Taksówkarze nie chcą mieć zarzyganych wozów.
Potem policja zamknie mi lokal. Odwieź ich.
Adres.
Kasa dla ciebie.
Odstaw ich do domu.
Wciągnąłem sześć dżinów z tonikiem.
Nieźle!
Co to? Jesteśmy w operze?
Nie słyszysz?
Mówię, żebyś zmienił to gówno!
Przepraszam!
Pomyłka!
Więcej tego nie zrobię.
Muzyka się podoba?
Tak, piękna.
- Głośniej? - Może.
Uważaj, ten ciemny sporo wymieszał.
Jedziemy do innego lokalu?
Rzygać mi się chce.
Wysiadaj!
Wdepnąłeś w wymiociny.
Kurwa!
Dokąd?
Jak się nazywasz?
Zapomniałeś języka w gębie?
Co robisz?
Cud, że jeszcze jeździ. Czemu nie kupisz nowego?
Żeby wozić pijaków?
- To idealne auto. - Jasne.
Muszę sprawdzić, czy są części.
Zadzwonię.
- Kto to? - Teraz mnie posłuchasz!
Od lat, dzień i noc, zajmuję się rodzicami.
A ty nawet do nich nie dzwonisz.
Nie wstyd ci?
Nie.
Więc posłuchaj i zapamiętaj.
Kiedy za sto lat ich nie będzie,
dopadną cię wyrzuty sumienia! Zobaczysz!
Za sto lat mnie też nie będzie. Mam to w dupie.
I przekonałaś go! Kolejny sierpień z twoimi rodzicami.
Mam ich zamknąć w domu opieki, jak ty zamknąłeś swoich?
Są tam z innymi seniorami.
Wykluczone. Oni zrobili dla mnie wszystko.
Więc zabawimy się z nimi.
Uprzedź resztę, że nie jedziemy.
Ty!
Ten od części ma urlop.
Zostaw brykę, pogadamy we wrześniu.
Jedź na wakacje. Nie masz nic fajnego do roboty?
Fajnego, mówisz?
Pewnie, że mam.
Nando...
Przysłał wiadomość.
- Twój brat? - Tak!
Przyjeżdża jutro.
Mówiłam, że będzie miał wyrzuty sumienia.
Przekonałaś go.
- Cudownie! - Gdy się przyłożę, załatwię wszystko.
Tu są dokumenty, ostatnie wyniki.
Jutro macie lekarza.
Pojedziecie moim autem, stoi na dole. Tu są kluczyki.
- Z kim jedziemy? - Z nim.
- Macie wycieczkę z parafii? - Odwołałem, bo przyjeżdża twój brat.
Świetnie.
I nie gadacie o przeszłości. Wszystko zapomniane.
Ksiądz Gino też mówi o wybaczaniu.
Przyjmijcie Angela z uśmiechem i cieszcie się wspólnym czasem.
Dobrze.
Tyle czasu!
Pośpiesz się.
Zdążymy.
Baw się dobrze.
Pa, mamo. Pa, tato.
Co jest? Nie cieszysz się z powrotu syna?
Cieszę się...
Oprócz biletu mam płacić za bagaż?
Tak, bo waży ponad 10 kilo.
Płacić 60 euro za dwa kilo?
Niech pan zapłaci i nie blokuje kolejki.
A ty czego?
Ty blokujesz, bo jesteś gruby, ja szczupły.
Mam zapłacić za dwa kilo,
a ten ma trzy walizki w brzuchu i nic nie płaci.
Ciało trzeba ważyć, nie bagaż. Macie mózgi?
W porządku, może pan iść.
Idę.
Niech grubasy płacą za masę, to zaraz schudną.
Wiesz, ile paliwa pójdzie na tego tu?
Łobuz i cham!
Przynajmniej szczupły. Pieszo do Palermo, to schudniesz.
Dziewięć lat bez Palermo
to szmat czasu. Pewnie za pracą pan wyjechał?
Nie, rodzina mnie wkurwiała.
Ale pogodziliście się i pan wraca.
Też mam problemy z żoną i dziećmi.
Stale czegoś chcą.
Wie pan, gdzie szukam spokoju? Na polowaniu.
Tylko pana odstawię i jadę na polowanie.
Spytam: Strzelał pan kiedyś?
Nie.
Wolę słowa. Lepiej zabijają.
Ciężka, nie? W domu mam jeszcze większą.
Przyjechał.
Uzbrojony.
Ma strzelbę.
Strzelbę?
Idź ty.
Ty.
- Idź! - Mówię, że ty!
Jaką strzelbę?
Angelo!
Godzinę trzeba czekać.
Chodzę o lasce. Powoli.
- Ty nie mogłeś? - Nie słyszałem.
Ona ma chore nogi, ty uszy?
- Witaj w domu. - W domu opieki.
- Idź, taksówkarz czeka. - Na mnie?
- Co mam zrobić? - Zapłacić za kurs. - Ja?
Ściągnęliście mnie i mam płacić za taksówkę?
Idź.
Już.
- Skąpy jak dawniej czy się zmienił? - Idę zapłacić.
Idź. I daj mu napiwek.
Chodź.
A to kto?
Carlo, syn twojej siostry.
Oficer marynarki. Teraz jest na misji.
Bombarduje rodziny innych? Nie mógł swojej?
- Zabierz te zdjęcia. - Już.
Ma chujowy ryj po ojcu.
- Tu będę spać? - To twój pokój.
- Teraz śpię już tylko w małżeńskim. - Wyciągnę to drugie spod spodu.
Rozsunie się na środku i będą bolały mnie plecy. Nie śpię tu.
Dobrze. Gdzie chcesz spać?
Misja zakończona.
Zapłacone.
Plus supernapiwek. Pięć euro!
- Co robisz? - Śpi w naszej sypialni.
A my?
W jego pokoju.
Będzie niewygodnie.
Zrobił krok i przyjechał.
Teraz nasza kolej.
Chodź!
Nie pozwalali mi spać w swoim łóżku. A teraz jeszcze je wam zabrudzę.
Znam ich. Nie zmienili się.
Zaraz wejdzie ojciec i spyta o pracę.
Potem matka spyta o narzeczoną.
Bo to ich interesuje:
pewna praca, małżeństwo.
Żeby chwalić się znajomym, jaki jestem fajny.
Wszystkie te pierdoły dla ich szczęścia. Jasne. Tak, pewnie.
Pytajcie. Zaraz was uszczęśliwię.
I proszę.
Czysta pościel.
Tu się ulokowałeś?
I dobrze. Wygodniej.
Jesteś zmęczony, dużo pracujesz.
- A co robisz? - Pracuję w spółdzielni.
Ciekawe.
Czym się zajmujecie?
Czyszczę sedesy na stacjach.
Satysfakcjonująca praca.
Kiedy ludzie idą sikać, a sedesy są czyste, to moja zasługa.
A masz narzeczoną?
Nie. Byłem żonaty.
Rozstaliście się?
Niestety.
Zdradzała mnie.
Z moją przyjaciółką.
Była lesbijką, dziwa!
- Zabierzcie to. - Już.
- Idźcie. - Chodź.
Zostawiamy cię.
I pochwalcie się znajomym!
W porządku.
I Franco też zbadany.
Jak było u psychologa?
Gadaliśmy o różnych rzeczach.
Świetnie. Opowiadanie dobrze ci robi.
Widzimy się we wrześniu?
- Miłego urlopu. - Dzięki.
Do widzenia.
Zaczekajcie tam, porozmawiam z lekarzem.
Ojciec ma początki depresji.
Ale zamiast przepisywać leki, wolałem skierować go do psychologa.
Jak na swój wiek ma dobre wyniki.
Może jeść, co chce
i pić ulubione wino.
Przy stole może sobie pofolgować.
Oczywiście.
Matka ma bóle kostne.
To skutek artretyzmu i osteoporozy.
Cóż, taki wiek.
Nie może się wysilać,
niech jak najmniej chodzi.
Mówiła o wózku.
Wypisać zlecenie na zakup?
Nie, zajmę się tym.
W razie czego, to numer mojej zastępczyni.
Proszę posłuchać.
Niech się pan cieszy, że ma rodziców.
Bo oni nie są na zawsze.
Na szczęście. Bo mieć te męczydusze przez całe życie...
Dzięki, że zawiozłeś nas do doktora. Podziękuj.
Dzięki.
Co robisz?
- Wjeżdżam. - Na nogach.
Doktor na twoje bóle zalecił ruch.
To dwa piętra. I strome schody.
- Szybciej wyzdrowiejesz. - Skoro lekarz tak kazał...
Te schody mnie wykończyły.
Kolana!
Lekarz proponował mi wózek.
Mnie powiedział, że powinnaś chodzić.
Dobrze.
Teraz chce wózek.
Jak byłem mały nie kupiła mi skutera.
"To niebezpieczne. Jak będziesz starszy".
Wszyscy mieli skutery, a ja rower. Jak fiut!
A teraz chce wózek.
Jak będziesz starsza, to ci kupię. Bliżej setki.
- Ile jeszcze? - Zaczekaj.
- Wołałaś go? - Tak.
- Chwila cierpliwości. - Jestem głodny.
Czekamy na twojego syna.
Ja jem o 19:00.
Zięć załatwiony.
Teraz córka. Zobaczmy, jak zapamiętana.
Spróbujcie z jedną cyfrą mniej. Ciekawe, czy odbierze.
A jeśli ona spróbuje do was ― zablokowana.
Od teraz gadasz tylko ze mną.
Jest!
Chodź.
Patrz, ile dobrego przygotowała mama. Nie ze względu na ciebie.
Codziennie tak jemy, na obiad i kolację.
To właśnie ze względu na Angela.
Tak tylko mówię.
Dla nas, starszych, jedzenie to jedyna przyjemność.
I wino.
To robi specjalnie dla mnie jeden rolnik. Przywozi mi co tydzień.
Nie umiem się obejść bez wina do posiłku. Wolałbym umrzeć.
- Nie możesz go już pić. - Dlaczego?
Ty rozmawiałeś z lekarzem? Dzisiaj ja gadałem.
Masz złe wyniki.
Więc zapomnij o winie.
I co mam pić?
Wodę.
Skoro doktor tak mówi...
Daj talerz.
Wiesz, że to jest...
Ulubiony makaron taty.
Zjada dwa pełne talerze.
Proszę!
Cofnij. Postaw.
Dla ciebie.
Sałata. Smacznego.
Czuję się dobrze.
- Jaki masz cholesterol? - Nie chcę wiedzieć.
Lepiej, żebyś nie wiedział.
Jedz sałatę. Bezrozumny!
To dla twojego dobra.
Jedz sałatę.
I pij wodę.
Mnie nie pozwalał pić coca-coli.
"Słodzona. Gazowana. Szkodzi na żołądek. Uważaj".
Rozcieńczał mi wodą. Kretyn!
Teraz wypije całą wodę, którą mi dolewał do coli.
Będzie, jak ja każę.
Toast za Kostarykę.
Należy nam się po roku pracy.
Gdzie Anna?
Miesiąc temu mieli dobre wyniki.
U seniorów w miesiąc zmienia się wszystko.
Ja mam ci to mówić?
Wydzwaniam do nich, ale mnie nie łączy.
Ze mną łączy.
Czemu? A z nimi nie, bo masz ich gdzieś.
Wstydź się!
Idiotka.
Kochanie, napij się z nami.
Moi rodzice źle się czują, a ty mi każesz pić?
Sam się napij! I tak masz gdzieś moją rodzinę.
Zamknął kuchnię na klucz.
Nie mogę zasnąć. Jestem głodny.
Anna nie zadzwoniła, czy doleciała.
Ja dzwoniłam, ale nie łączy.
Nando też poza zasięgiem.
- Pewnie są na pełnym morzu. - A my to nie?
Zostawiła nas z tym...
Opiekunka nie byłaby lepsza?
- Obca w domu ― nie! - A on tak?
Spadająca gwiazda.
Pomyśl życzenie.
Szybko.
Kiedyś poprosiłbym o zdrowie, pieniądze. Teraz pragnę jednego: niech on wyjedzie!
Cicho, bo usłyszy.
Nie zniosę go!
Może chociaż wodę wstawimy do wózka.
Jest ciężka.
Dziś nosisz półtoralitrowe. Jutro weźmiesz dwulitrowe.
To się wzmocnisz.
Ruszaj nogami!
Śliczny pies. Co to za rasa?
- Seter irlandzki. - Tak jest.
Takiego przyniosłem do domu, jak byłem mały.
A wyście go oddali, kłamiąc, że uciekł.
Ja nie, to ojciec.
Tata nie chciał psa.
Szkoda.
Nie ty mówiłaś, że zostawia sierść w domu?
Że wszystko brudzi.
"Kto tu sprząta? Nie będę posługaczką".
To ojciec.
On odwiózł go do właściciela.
- Przysięgnij. - Przysięgam. Ojciec.
Dobra.
Jak on płakał.
Bo się przywiązał. Wie pani, jakie są dzieci.
Przy psie dziecko staje się wrażliwsze.
- Tak? - Tak.
Za późno...
Pyszne!
- Smakują? - Jeszcze jeden.
- Zjadłeś prawie całą paczkę. - Ostatni.
Ostatni.
Wystarczy. Koniec.
Wiem, że o mnie dbasz. Robisz to dla mnie.
Dziękuję, synu.
Widzisz, jak się troszczy?
Sam wybrał te herbatniki.
Psów nie lubił, ale herbatniki dla psów wsunął.
I zrozum tu go...
- Pan dokąd? - Wino dla pana Franka.
- Nie żyje. - Jezu! Tak nagle? Na co zmarł?
Marskość wątroby.
Za dużo wina. Spadaj!
I ciesz się, że cię nie oskarżę.
- Już jadę. - Wracaj na gospodarkę!
Wiesz, że kiedy do ciebie mówię, to topnieje lodowiec na biegunie?
Więc do mnie nie gadaj.
Typowy olewacz.
- Co zrobisz dla ratowania świata? - Nie sparuję się z tobą.
Chcą ratować świat.
Nawet przede mną się nie uratują. Ja jestem końcem świata.
Angelo! Rodzice mówili, że wróciłeś.
- Dokąd idziesz? - Po prezent dla matki.
Pięknie. Pamiętaj, że rodzic to trudny zawód.
Dlatego nie narobiłeś dzieci.
To lekarz? Wstaniesz?
Nie dam rady. Jestem słaby.
Nie ustoję na nogach.
Pedrotta. Zastępuję doktora Mancusa.
Młoda. Znasz się na starych?
Tak.
Wejdź i zamknij drzwi.
Co się stało?
Ojciec źle się czuje.
Ma silną biegunkę.
- Przesadziłem z herbatnikami. - Wsunął całą paczkę.
- Kto jadł herbatniki? - Moja wina.
Syn nic do tego nie ma.
Pewnie, że nie mam.
Ile zjadłeś? Powiedz.
- Dużo. - A jak jadłeś?
Zabierałem, a on: "Jeszcze jeden". Stale to powtarzał.
I zjadł całą paczkę.
Po tym środku nie powinno już być wypróżnień.
Widzi jedzenie i szaleje. Nie można go powstrzymać.
- Nienasycony! - Więcej tego nie zrobię.
Proszę podać lek do końca. Do widzenia.
Przepraszam.
Trzeba obserwować tatę cały dzień.
W razie czego dzwoń. Można mnie złapać w szpitalu.
- Pracujesz też w szpitalu? - Teraz są urlopy.
Masz dwa łóżka?
Dla rodziców? Nie jest z nimi tak źle.
- Za chwilę będzie gorzej. - Nie sądzę.
Znam ich. Pogorszy się.
Przywieź ich jutro. Zrobimy badania i sprawdzimy wszystko.
Jutro, do ciebie?
- Do jutra. - Świetnie, do jutra.
Jeśli dociągną do jutra.
Matko najmilsza.
Módl się za nami.
Matko przedziwna.
- Módl się za nami. - Matko dobrej rady.
Módl się za nami.
- Matko Stworzyciela. - Módl się za nami.
- Matko Zbawiciela. - Módl się za nami.
Panno roztropna.
Módl się za nami.
Po co tyle razy "módl się za nami"?
Madonna rozumie, że ma się modlić. Po co powtarzać?
Na tym polega litania.
To stalking.
Nie dręcz ludzi.
Wyłącz radio i chodź.
Modliłam się w intencji mojego artretyzmu i żołądka taty.
Madonna studiowała medycynę?
Przestań i chodź.
Nie daj się prosić.
Co to za paczka?
Dla ciebie.
Taki prezent?
Minimum za to, co dla mnie zrobiłaś.
Już dałeś mi prezent, bo wróciłeś, synu.
Nie wzruszaj się. Otwórz.
Otwórz.
Dalej!
Zamiast Madonny ja ci pomogę. Ona ma dużo na głowie.
Męczące.
Długo jeszcze?
Pięćdziesiąt minut. Jutro wydłużymy.
Jeśli ja się wami nie zajmę...
Mój ty skarbie. Wiesz, że cię kocham.
Co oglądacie?
Nasz ulubiony serial.
Ładny?
Bardzo. Oglądamy regularnie.
- Dziś ostatni odcinek. - Zobaczymy, jak się skończy.
Mnie nie wolno było oglądać kreskówek.
I po wszystkim.
Jesteś ze swoim synem.
Co?
Właśnie teraz!
No! Naciśnij!
Wiem, że trzeba nacisnąć.
- Nie działa. - Daj.
Ty to zrób. Zobaczymy.
I co?
- Co nacisnąłeś? - Niczego nie dotykałem.
- Musiałeś coś zrobić. - Nic.
Sam się wyłączył.
Coś zrobiłeś. Nogą!
Nogi były tutaj, pilot tutaj.
Dość. Zdenerwowałam się.
Zepsułeś mi wieczór.
Idę spać.
- Jak mogłem dotknąć? - Władca pilota.
Też idę spać.
- Dobrze, że tu przyjechaliśmy. - Tak.
Zaczekaj.
Boże.
Boże!
Mama... i tata!
Co się dzieje?
Do kurwy nędzy!
Wyniki badań będą jutro.
Wieczorem mam dyżur, możesz je odebrać. Chyba będą w porządku.
- Nic im nie jest? - Wygląda na to, że nie.
Nie grozi im zawał?
To nie do przewidzenia.
Czyli mogą mieć udar?
Niedokrwienie? To spada znienacka. Cukrzyca?
Wiesz, ile słodyczy jadł ojciec? A sprawdziłaś znamiona?
Ile nowotworów zaczyna się od znamion? Masa!
Posłuchaj.
Rozumiem, że troszczysz się o rodziców. Ale nie możesz ich dręczyć badaniami.
Wyluzuj. Jedź nad morze.
- Jest Ferragosto. - Rzeczywiście.
Mogę cię zaprosić na zawody pływackie. Ktoś zajmie się twoimi rodzicami?
- Mogę ich zostawić u dziadków. - U dziadków?
Fantastycznie. Wpadnij po mnie i pojedziemy razem.
- Zawiozę ich i wracam. - Dobra.
Na razie.
Uprzedź, jak z nim wyjdziesz. Jeśli nie wrócisz, wezwę policję.
Głupia.
To wrażliwy chłopak. Widziałaś, jak się troszczy o rodziców?
Całe dzieciństwo zostawialiście mnie u dziadków.
Bo się bawiliście.
"Zostań u dziadków. Jedziemy załatwić coś ważnego".
I jechali na kolację albo grali w karty ze znajomymi.
A ja cały wieczór siedziałem z tymi dementami.
Robili mnie w jajo.
Teraz wy posiedźcie z dziadkami. Dobrej zabawy.
Zaraz się zacznie.
- Popłynie twój bratanek? - Mój syn.
- Masz syna? - Siedmioletniego. Dziś kończy kurs.
Cudowny chłopak, zobaczysz.
Teraz mu ciężko, odkąd rozstałam się z jego tatą.
Oto i tata.
Za chwilę wyścig waszych podopiecznych.
Patrz na tego w zielonym. Na pewno przegra.
Co zrobi?
Skoczy i będzie dziura w basenie.
Opróżni basen.
Patrz. Skoczy i wszyscy będą się śmiać.
Jeszcze głuchy, nie słyszał gwizdka.
Stoi.
Mówiłem, że opróżni basen.
Co to za styl?
Chujowy!
Dobrze grałem w piłkę, ale rodzice nie chodzili na mecze.
A tego rodzice oglądają. Co za obciach!
Lepiej mieć adoptowane. Możesz mówić, że nie twoje.
Kto go zna? Ja go nie zrobiłem.
Urodził się nie z mojej winy.
A tego zrobił rodzic.
Gdzie jesteś?
- Woda była zimna. - Nieważne, byłeś dzielny.
Angelo, to Gabriele, mój syn.
Był dzielny. Prawda, Angelo?
Wspaniały.
Ludzie czekają na autografy. Dziennikarzy załatwimy później.
Dziennikarze, świetnie. Przebieraj się.
Koszulka i idziemy.
Widzimy się w sobotę.
Baw się dobrze.
Przepraszam, że nie przedstawię mojego eksa.
Kto chciałby go poznać?
Zgłodniałam.
Idziemy na kolację?
A może dziadkowie chcą już odpocząć?
Już odpoczywają. Też jestem głodny.
Polecam restaurację "Da Mario".
Jest tam piękny taras, ale trzeba rezerwować, bo mają ruch.
- Ja się tym zajmę. - Dobrze.
- Dobry wieczór. - Duro.
- Stół dla dwunastu osób? - Tak.
Zapraszam.
Dzięki.
Kogo zaprosiłeś?
Nikogo.
- Więc czemu na dwanaście osób? - Żeby nie słyszeć pieprzenia sąsiadów.
Patrz, jak ciasno ustawione stoliki.
Dla zysku. A ja muszę słuchać bredzenia innych. Wykluczone!
- Najpierw coś do picia? - I do jedzenia.
- Nie czekają państwo na znajomych? - Zjedzą, jak dojadą.
- A my jesteśmy głodni, prawda? - Tak.
Dobrze.
- Miły wieczór? - Bardzo.
Znajomi się odzywali?
Stoją w korku, ale dotrą.
W ogóle nie pijesz?
Nie.
- Zawsze byłeś abstynentem? - Tak.
- I zarabiam na tym. - Znaczy?
W młodości wszyscy znajomi wyciągali mnie na miasto.
Wiedzieli, że nie piję, więc mogłem ich odwozić do domu.
Robiłem za kierowcę i bawiłem się, podrzucając ludzi pod nie te adresy.
Czemu się śmiejesz?
Mówię o sobie, a ty się śmiejesz.
- Masz mnie za błazna? - Nie, przepraszam, nie chciałam...
Opowiadaj dalej. Przepraszam.
Wieść się rozniosła i masa ludzi do mnie dzwoniła.
Mówiłem, że przyjadę, jak mi zapłacą.
Przeniosłem się do Rzymu i tak zarabiam.
Zawodowo odwozisz pijaków?
- Brzydzi cię to? - Wcale nie.
- Taka praca to wstyd? - Tego nie mówię.
- Wstydzisz się mnie? - Nie.
Moja eks się wstydziła.
Pisana mi jest samotność.
Co ty gadasz?
Tak to jest.
- Nigdy nie znajdę bratniej duszy. - Znajdziesz.
- Nie. - Tak.
Nie ma takiego ideału jak ja.
Zostanę sam na zawsze.
Przeznaczenie.
Jestem zbyt idealny.
- A państwa znajomi? - Nie przyjechali.
Wystawili mnie. Zasrańcy.
Wstąpisz?
Jestem sama.
Boisz się siedzieć sama?
- Nie. - A więc?
A więc... dobranoc.
Dobranoc.
Próbuje na pierwszej randce.
Wzięła mnie za kurwiarza.
Już po północy.
Zostawił nas na cmentarzu!
Mówił, że przyjedzie. Cierpliwości.
Coś mu wypadło.
Ciekawe, gdzie się podział ten skurwysyn.
Zasrany łeb!
Opanuj się. To święte miejsce.
Nie słyszą. Odpoczywają, śpią.
Już nie cierpią.
To ja muszę znosić tego zasrańca.
Porypańca!
Niech jedzie do swojego Rzymu.
My jutro jedziemy z księdzem Ginem.
Mówiłeś, że nie jedziemy, bo jest Angelo.
Właśnie dlatego, że jest, to pojedziemy.
Przynajmniej przez dzień będę go mieć z dupy!
Fiut.
O, jest ten gnój.
Cicho.
- Nie mogę go nazwać gnojem? - Nie.
Uśmiechaj się.
Uśmiecham się.
Wszystko dobrze?
- Jesteś. - Wsiadaj z przodu.
Wsiadam.
No i...
Wracamy do domu.
- Ruszamy! - Pozdrowiliście dziadków?
Pewnie.
Dokąd?
Wyjazd parafialny do Madonny z Tindari.
Wracamy wieczorem.
Tak bez słowa?
Nie chcieliśmy cię budzić.
Ksiądz Gino to zorganizował.
Pamiętasz księdza?
Byłeś mały, oratorium...
Teraz mogę wam powiedzieć.
Ksiądz Gino, kiedy byłem mały...
molestował mnie.
Boże!
Jedzcie już z tym pedofilem i bawcie się dobrze.
Wyglądał na porządnego.
Co za ohyda!
- Nikomu nie można ufać. - Ohyda!
Uwierzyli, kretyni.
Nie puszczali mnie na wycieczki szkolne.
"Źle się zachowujesz. Zostajesz w domu".
Teraz i wy zostaniecie w domu.
Żartujesz?
- Nie ma mowy. - Pewnie.
Łajdak! Bóg go pokarze.
Maria Grazia, my nie jedziemy.
Ja też nie. Jeszcze czego!
Maniak!
- Uprzedzę Dina i Costanzę. - Giorgia i Matilde też.
- Zadzwonię do nich. - Co się dzieje?
Wejdź, to ci opowiem.
Franco, Rita, nie idziecie?
- Nie jedziemy. - Co się stało?
Żebyś wiedziała, co zrobił ksiądz Gino.
Nie zadawajcie się z tą osobą!
Może pomylili dzień?
Było napisane w programie: 12 sierpnia, godzina 7:00.
Wszyscy potwierdzili.
Nie pojechaliście?
Moja noga w parafii już nie postanie.
Nawet na pogrzebie.
Ja was zabiorę na wycieczkę.
Jedziecie?
Pewnie!
Wiecie, co to jest?
- Agroturystyka? - Hotel z restauracją? Zjemy tu?
Nie pamiętacie?
Internat, do którego mnie wysłaliście.
- Byłeś nerwowy. - Nie szło ci w szkole.
Na szczęście internatu już nie ma.
- A co jest? - Co?
Dom opieki dla seniorów.
Obejrzymy go.
Chodźcie!
Proszę.
W pokojach są telewizory, klimatyzacja, materace przeciwodleżynowe.
Pokoje tylko dwuosobowe.
Proszę sobie obejrzeć.
Tylko dwójka. To się zmieniło. W internacie spaliśmy po dwudziestu.
Ja spałem tam...
w tym kąciku.
Z pleśnią na ścianie. Pamiętam.
Piękna była, zapewniała chłód.
A na tamtej ścianie kiedyś coś napisałem. Długopisem.
"Mamo i tato, tęsknię za wami".
Któregoś dnia się wkurzyłem i dorysowałem chuja. Wielkiego.
Siostra mi przylała.
Rura!
Idziemy. Mamy dużo do zwiedzania.
Mówiłam, żeby go tu nie posyłać.
Był upierdliwy.
Podajemy trzy posiłki dziennie.
Śniadanie o 7:00, obiad o 12:00 i kolacja o 18:00.
Stołówka to nasze oczko w głowie. Jakość i higiena.
Proszę.
To też się zmieniło.
Za moich czasów było syfne jedzenie. I karaluchy w zupie.
Potem bolał mnie brzuch, miałem rozwolnienie, rzygałem.
Jak nie posprzątałem, siostra mnie biła. Szukałem mamy.
I taty.
Na próżno.
Ciekawe, gdzie byli...
Chodźcie.
Popatrzcie, jak pięknie. Przestronna, jasna, panoramiczna.
Tutaj odbywają się zajęcia rekreacyjne.
Gra w karty, słuchanie muzyki, śmiechy, radość!
- Są też zajęcia rekreacyjne? - Pewnie!
Za moich czasów w tej sali tylko się uczyliśmy.
Nakryli cię, że grasz ― łomot.
- Bijecie seniorów? - Co też pan!
Rzeczywiście się zmieniło...
Macie może miejsca?
Chwilowo jest komplet.
Jeśli będzie coś do dyspozycji, zadzwonimy do państwa.
Tak, rano zwolniło się jedno łóżko.
Nawet dwa.
Tak.
Dwa. Państwo ile potrzebują?
Chcecie na obiad?
- Nie mam apetytu. - Ja też nie.
Tu jest restauracja z dobrym winem. Staniemy?
Jedziemy do naszego domu.
Do naszego.
Nie pójdziemy do domu opieki. Mamy nasz dom.
Co on robi? Wychodzi? O tej porze?
Wejdź, Marta.
Te dementy śpią.
Nie przejmuj się. Chodź do sypialni.
- Lekarka przyjechała. - Po co o tej godzinie?
Wszedł z nią do sypialni.
- Może źle się czuje? - Boże.
- Źle się czuje! - Źle się czuje...
Ale wstyd!
I to z tą lekarką.
- A wyglądała na porządną. - Fajna dziewczyna.
Nocami słuchałem, jak się pieprzycie.
Myśleliście, że nie, a ja słyszałem.
Pójdę i mu przyleję.
Co przylejesz?
Coś to dało, kiedy dawniej mu przylewałeś?
- Za mało! - I co z niego wyrosło?
Słuchajcie teraz.
Zrobię głośniej.
Posłuchajcie, jaką orgię urządziłem.
Dawaj!
Jeszcze!
Makaron, makaron!
Dawać talerze!
Anna nie je?
Nie wiem. Pójdę po nią.
Zdjęcie!
Anna, wszystko gotowe.
Widzi, że dzwonię, i nie odbiera.
Zadzwonisz później do brata. Jemy obiad.
Nie jestem głodna. Napchaj się!
Myśli tylko o żarciu.
Dobrej zabawy! Smacznego!
Czemu nie odbiera?
Czemu?
Bo on ma coś do mnie.
Do mnie też.
Przecież przyjechał zająć się wami.
Raczej żeby się zemścić.
Pan jest psychologiem, a ja jestem ojcem tego gnoja. Znam go.
Na pewno ma zadrę w sercu.
- Tylko jedną? - Długo był w internacie?
Sześć miesięcy.
Musieliśmy go zabrać. Nie chcieli go. Kto by chciał?
Trudny charakter syna to skutek waszych relacji z nim.
Przytulił pan kiedyś syna?
Powiedział mu pan: "Cieszę się, że jesteś na świecie"?
Raz mu powiedział: "Przeklęty dzień twoich narodzin".
- Ja? - I krzyknąłeś:
"Wtedy powinienem włożyć prezerwatywę".
Bo byłem wściekły.
A ty mu powiedziałaś, że powinnaś była zrobić aborcję.
Spokojnie. Nie obwiniajcie się nawzajem.
Pańskiej depresji nie uleczą proszki, ale pojednanie z przeszłością.
Musi pan odbudować relację z synem.
On od dawna czeka na waszą uwagę, zaufanie.
Czeka na ten gest.
- Jestem trochę zamknięty. - Wiem.
Wasze pokolenie całowało dzieci tylko na dobranoc.
Niech pan się wysili.
Wspólnie musicie obdarzyć go uczuciem, którego od was nie zaznał.
Co robisz?
Ściskam cię.
Wszedłeś z depresją, wyszedłeś jako ciota? Co on ci zrobił? Nie przeginaj.
Idziemy.
Masz ochotę na lody?
Chodźmy do najlepszej lodziarni w Palermo.
Droższe, ale pyszne.
Najlepsze lody w Palermo.
Najlepsza lodziarnia dla mojego syna!
Dla pana nic?
Zero słodyczy.
Mogę zamówić lody?
- Mówiłem, że nie. - Słyszy pan?
Mój syn dba o moje zdrowie.
Dla mnie jeszcze jeden taki.
Z brioszką.
Najlepsza brioszka dla mojego syna.
Tu robią pyszne. Pamiętasz...? Ale koniec z tym!
- Jedz, kochany. - Dobre?
- Jak spadnie, zrobi sobie krzywdę? - Pewnie.
Inaczej nie byłoby zabawy.
Nie ma zabezpieczeń?
Często puszczają. Wielu ludzi zginęło.
Ja też przychodzę tu z rodzicami, żeby się pobawić.
I co? Zadowolony? Nabierasz się na to? Przychodzą tu, bo mają wyrzuty sumienia.
Niech ci kupią PlayStation, kutasie!
Tato, nudno tu! Kup mi PlayStation.
Jeszcze nie spadł?
Ostrożnie!
W porządku!
Widziałeś, co tata zrobił dla ciebie?
Nie. Co?
To Speed. Szuka rodziny, która go adoptuje.
Chcecie go poznać?
Śliczny.
Podoba ci się?
Nie lubię już psów. Dorosłem.
A co lubisz?
A kuku!
Gdzie mój skarb?
Też mogę cię uściskać?
Wychodzisz?
Mam prosić o pozwolenie?
Skądże.
Idź, zabaw się.
Nie idę się bawić. Jadę po wasze wyniki.
Dzięki. Gdyby nie ty...
Jedziesz do pani doktor?
Fajna, nie?
Wiesz co?
Wydaje mi się...
przepraszam...
że pani doktor ci się podoba.
Tata zna się na kobietach.
Zaręczyłeś się w wieku 16 lat, ożeniłeś w wieku 26.
W życiu widziałeś jedną cipę i się znasz?
Masz rację.
Ale za naszej młodości tak było.
Ślub, dzieci...
o tak, bez przygotowań.
Nie byliśmy gotowi na rodzicielstwo.
Ojciec to najtrudniejszy zawód świata.
Tak?
A kto cię zatrudnił? Ja?
"Posada ojca".
Jesteś zwolniony. Znajdź inną pracę. I pozwij mnie do sądu.
Rozmawialiście?
Ja można z nim gadać?
To wszystko na nic.
W jeden dzień chciałeś naprawić całą przeszłość.
Co mówił psycholog?
Musisz pokonać swoją nienawiść.
Zróbmy to, o czym mówię od dawna.
- Tak? - Musimy zdobyć się na ten gest.
To go ucieszy.
Więc zrobimy.
Kurde...
- Co? - Pyton!
Rodzice są w dobrej formie.
Tylko ojciec ma trochę podwyższoną bilirubinę.
- Zlecisz mu kolonoskopię? - Nie trzeba.
- I to bolesne. - Tym lepiej.
Gabriele, odsuń komórkę od oczu.
Co on tu robi?
Miał być u ojca, ale po basenie jest o ciebie zazdrosny.
Jasne, jestem piękny. Jemu spadła samoocena.
- Normalne. - Ale Gabriele za to płaci.
Będzie siedział ze mną do rana.
- Nie może jechać do domu? - Beze mnie? Nie.
W domu jest woda, prąd, gaz.
Ma spać, a nie robić remont.
Nie chcę.
Mówisz, że ja trzęsę się o swoich rodziców.
A ty mu trujesz dupę. Jak go traktujesz?
- Jesteś potrzebna na SOR-ze. - Już.
Mógłbyś go odwieźć?
Dzięki.
Angelo zawiezie cię do domu.
Sprawdź, czy drzwi są dobrze zamknięte. I brama też. Boję się złodziei.
Że niby jego ukradną?
Wyślesz mi wiadomość, jak dojedziecie?
Spokojnie.
- Pa, kochanie. - Idziemy.
- Jestem głodny. - Tak? A masz pieniądze?
- Tata mi dał 20 euro. - Dwadzieścia?
Co za dziad! Gdzie forsa?
Za tyle zjem tylko ja.
- Czemu nie jesz? - Mama mówi, że to szkodzi.
Jest lekarką. Zaszkodzi, to ona cię wyleczy.
Korzystaj z okazji. Masz szczęście.
Jedz.
Frytki też mogę?
Zapomnij o nich...
bez keczupu.
Teraz możesz.
- Fajnie jest bez mamy, co? - Tata też mi nie pozwala.
Więc dołożymy majonez.
Gnój się ucieszy.
Napój dla syna?
Czy on jest do mnie podobny? Coś ze wzrokiem?
Głupia.
Pij.
Rodzice mówią, że po słodkich napojach się roztyję.
Przytyłeś, bo rodzice się rozeszli.
I jesz dwa razy. Najpierw u matki, potem u ojca.
Musisz wybrać, z kim mieszkasz: z matką czy z ojcem. Wtedy schudniesz.
Przez nich jesteś gruby.
Jak dorośniesz, zemścisz się.
Chcę być kierowcą Formuły 1.
Z taką sylwetką?
Jak się zmieścisz? Pomyśl o ciężarówce.
Pij, póki zimne.
Ciągnij.
Dobrze robi na żołądek. Bo z lodem.
Wszystko dobrze? Gabriele w domu?
Jeszcze nie. Z dzieckiem trzeba jechać powoli.
Słusznie. Mamy już drugi wypadek drogowy.
Jak dojedziesz, zaraz napisz.
Nie mogę pracować. Napisz! Dzięki.
Ależ ona truje dupę. Szybciej, bo znów zadzwoni.
Szybciej! Tak chcesz jeździć w Formule 1?
Jest policja.
Nocą łapią tylko laski. Jesteś laską?
- Nie. - Czym się przejmujesz? Grzej.
Miałeś rację. Jest super!
Jasna sprawa.
- Włoch? - Nie.
- Facet czy kobieta? - Facet.
- Młody, stary? - Stary.
Stary...
Odbierz! Co tam się, kurwa, dzieje?!
Do dupy z takim bratem!
I ten psycholog: "Pani brat będzie wrażliwszy".
Zwariować można!
Zafundowałeś nam straszny urlop.
- Mogliście nie jechać. - Wiem.
Ona wkurwiłaby nawet Buddę.
Brawo!
Zgadłeś.
Tak?
Teraz zgadnijcie, co zrobię.
Przepraszam, że zakłócamy ci urlop.
Franco, od kiedy ci o tym mówię?
Psycholog musiał cię przekonać.
Z dziećmi sprawy załatwia się zawsze tak samo.
- Nie mógł się zdecydować. - Bo Franco jest uparty.
Odkąd go znam.
Uparty.
Idziemy.
Dnia 14 sierpnia 2024 roku,
na via Palestro 88 w Palermo,
przede mną Guidem Leonardim, w obecności świadków,
stawili się Duro Franco i Lanzetti Rita,
którzy darują mieszkanie o powierzchni 230 metrów kwadratowych,
usytuowane na drugim piętrze przy Piazza della Marina 74,
panu Angelo Duro, tu obecnemu.
Ja, notariusz w Palermo, zarejestrowany itd. itd...
I teraz podpis, Angelo.
Czytelny. Tutaj.
- Śmiało. - Podarowują mi swoje mieszkanie?
Bądź wdzięczny rodzicom,
bo dają ci lokum o wartości
między 500 a 600 tysięcy euro.
- Aż tyle? - A nie? Śmiało.
Na co czekasz?
Uściskasz teraz mamę i tatę?
Wreszcie.
Nasz syn.
Popełniamy wiele błędów w życiu. Ale wiedz, że jestem z ciebie dumny.
Dlaczego płaczesz?
Trzeba świętować.
Świętujmy przeszłość, która ucieka.
Najlepszego!
Zrobiliśmy to.
Rano podpisaliśmy.
Pozbyliśmy się zmartwienia.
Świetnie zrobiliście!
Zabezpieczyliśmy go.
Kiedy nas zabraknie, będzie miał coś swojego.
Oczywiście.
Pewnie Angelo.
Zuch chłopak.
Przedstawię go wam.
Wreszcie przekonałam Franka. A nie chciał.
Mówiłam: "Kupiliśmy mieszkanie Annie.
- Kolej na niego". Słusznie? - Pewnie.
Chodź, Maria Grazia.
Dzień dobry.
Wiecie, kto u was sprzedaje mieszkanie?
- Nie. - Jest wywieszka na bramie.
Moja córka szuka i może zamieszka w pobliżu.
- Caronia? To wdowiec... - Nie.
Córka mówiła, że po śmierci taty ona tu zamieszka.
Więc kto?
Zapisałam numer. Zadzwonię.
Pewnie ci Zaffarana.
Ja w sprawie mieszkania na Piazza Marina 74.
Może pan podać powierzchnię?
230 metrów.
Jak nasze.
Wolne?
A, dwoje seniorów.
Ale przeniosą się do córki.
Spytaj o piętro.
Które piętro?
Drugie.
- Naprzeciwko. - Macaluso.
Oni mają córkę?
- Nie wiem, może. - To państwo Macaluso?
Nie, to drugie.
Duro. Przepraszam, z kim rozmawiam?
Z synem, z właścicielem.
Nie. Mam już ofertę.
Wyślij mi swój numer, w razie czego zadzwonię.
Pan Duro?
- A ty to kto? - Chodzi o rodziców.
Śpią.
Byli zdenerwowani, podaliśmy im środki uspokajające.
Nagle skoczyło im ciśnienie, pewnie przez upał.
Na pewno.
Wie pan, jak starsi reagują na temperatury.
- Wiem bardzo dobrze. - Proszę.
- Mogę zostać sam z nimi? - Oczywiście.
Widziałaś moich rodziców?
Nie przeżyją? Wiedziałem.
Gabriele wszystko powiedział ojcu.
Frytki, napój gazowany? I co?
Dziecku nie możesz tego zabronić. Nie widzisz, że jest zakompleksiony?
Pozwoliłeś mu prowadzić auto.
Mój eks cię oskarży, a ja stracę syna.
Co ty masz w tym łbie?
Jedno zrobił dobrze i zakablował.
Twoi rodzice nie obrażą się na mnie?
Zatrzymaj czek, jest inny chętny.
Nie chcę, żeby im było przykro.
Mieszkanie jest wasze, bez nich jako sąsiadów.
Tak! Możemy usunąć kartkę?
Razem z bramą, mam to gdzieś.
Powiem im. Ciekawe, czy muszę wezwać karabinierów.
Matka miała złoty pierścionek i złote kolczyki.
Ojciec miał złotą bransoletkę i cenny zegarek.
Tutaj nikt nie kradnie.
Od 40 lat nie zdejmowałam tego pierścionka.
Zegarek dostałem od ojca.
Okradać biednych staruszków.
Tak tego nie zostawię. Idziemy.
Oskarżę was!
Wejdźcie.
Tato, daj torbę.
Mamo, powoli.
Chodźcie.
Zajmiecie mój pokój.
A ty i Nando gdzie będziecie spali?
Nando mnie zostawił.
Nie martw się.
Ja i tata będziemy zawsze z tobą.
Zawsze?
Na zawsze.
- Tutaj ze mną? - Tak.
Chodźcie.
Jak urlop?
- Ubawiłeś się? - Bardzo.
Jakoś ogarnąłem to auto.
Ale uwaga, długo nie pociągnie. Rozkraczy się.
Jutro wymienię.
Wreszcie! Wspaniale!
Ale na coś nowego. O części będzie łatwiej.
Dwie sztuki, ale nie małolaty.
On pijany, ona bez auta.
Zgarnij ich.
Wciąż zbierasz pijaków z ulic?
Nie.
To mój ostatni kurs.
Zmieniam życie.
Wreszcie.
Przydało się moje gadanie.
Gdybyś wcześniej posłuchał, nie straciłbyś mnie.
Podoba ci się?
Śliczny.
Zawsze o takim marzyłam.
Jak dla ciebie 800 euro.
Ścierwo.
Właściciel mówi, że wóz, który pan kupił, kosztował 140 tysięcy
i dał maksymalną zniżkę.
Więc za ten stary proponujemy 400 euro.
Wykluczone.
Z polisy od kradzieży dadzą mi 2000.
Więc niech go panu zwiną.
Mam go wystawić złodziejowi?
Tak tylko mówię...
Co to za głupie pieprzenie?
Idiota.
Mam dać sobie zwinąć brykę.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Panie Duro,
tamtego wieczoru Gabriele Macaluso był z panem w aucie?
Tak.
Jechaliście do mieszkania doktor Pedrotty?
Tak.
I pan prowadził?
Nie, chłopak.
Pozwolił pan prowadzić dziecku?
A kobiety nie prowadzą?
Pani nie ma prawa jazdy?
Sędzia ma eskortę.
Nie do ochrony, tylko żeby nie prowadziła.
Cisza!
Dokument od asystentki rodzinnej. Chłopak wszystko wycofał.
Powiedział, że wcale nie prowadził.
Jest pan wolny.
Ściągnęliście mnie tu dla tych pierdół?
Zechce pan już iść?
Jadę taki szmat drogi, a ta się wkurza.
Zamykam posiedzenie.
Mamo, to wujek? Co on tu robi?
Pewnie coś zmalował.
Miejmy nadzieję, że mu wlepią dożywocie. Nie witaj się z nim.
- Wujku. - Nie witaj się.
Co ty robisz? Przez ciebie mama i tata chcieli się rozstać.
- I nie rozstali się? - Nie.
Szkoda.
Porozumieli się.
Dziadkowie są w domu opieki, a tata wraca do mamy.
- Wsadziła ich do domu opieki? - Najświętszej Dziewicy.
- Gratulacje. - Carlo, chodź.
Nie rozmawiaj z takimi ludźmi.
Idź! "Rodzice zrobili dla mnie wszystko".
A ona ich do domu opieki. Gdzie ty masz serce?
Masz serce?
Masz? Wstydź się!
Czego?
Przepraszam.
Gabriele to zmyślił. Może żeby przyciągnąć naszą uwagę.
- I zawrócić mi dupę? - Przepraszam cię.
Może ci wybaczę.
Jesteś najwrażliwszym człowiekiem, jakiego poznałam.
Wiem.
Dzięki diecie Gabriele schudł 10 kilo.
Nie diecie, a dzięki mnie.
Wspaniały facet.
Zdziwieni?
Nie spodziewaliście się mnie?
Czekaliście na ukochaną córkę.
Pierworodną Anusię.
Córunię mamusi. Tę, która was tu zamknęła.
Krowa!
Czy dziecko powinno oglądać rodzica w domu opieki?
Cierpiącego?
Za kogo mnie uważacie?
Ja przez was cierpiałem, ale wy przeze mnie nie.
Bierzcie rzeczy i jedziemy.
Jedziemy do twojego domu w Rzymie?
- Nie mam już domu w Rzymie. - Nie?
Teraz to mój dom.
Nie podoba się? Wolicie zostać tutaj?
Nie!
- Piękny! - Jedziemy.
Dokąd nas wieziesz?
Do Szwajcarii.
Do Szwajcarii?
Piękna jest.
Cywilizowany kraj.
Tam seniorzy nie cierpią w domach opieki.
Jeden zastrzyk i koniec cierpienia seniorów.
Pomocy!
Ratunku!
JESTEM KOŃCEM ŚWIATA
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak