Downloaded from YTS.BZ
Cześć, nazywam się Stormy Daniels
i pewnie już o mnie słyszeliście.
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Będę narratorką i co jakiś czas
będę się pojawiać w tym filmie.
Może słyszeliście o moim niedawnym
wystąpieniu w sądzie w sprawie
zatytułowanej „Stan Nowy Jork przeciwko Donaldowi J. Trumpowi”.
Otóż Trump skłamał na temat naszego zbliżenia.
A potem zatuszował to, fałszując dokumentację firmy.
Robiąc to, bezprawnie wpłynął
na wybory prezydenckie w 2016 roku.
30 maja 2024 roku Donald Trump został
skazany za popełnienie 34 przestępstw.
To pierwszy prezydent USA
kiedykolwiek skazany za przestępstwo
i to nie za jedno, lecz za 34.
Jak coś robić, to na całego, prawda?
Sprawiedliwość potrafi być wredną suką.
Teraz chcę wam opowiedzieć, jak Władimir Putin
również ingerował w wybory w 2016 roku
i jak Donald Trump ciągle wspomina
o pewnej drobnostce zwanej
„złotym deszczem”.
Przyjdźcie dla sikuśków, zostańcie dla zmowy.
(muzyka klubowa)
A całe to śledztwo w sprawie Rosji?
To było jedno wielkie ściemnianie.
No dobra, wszystko zmyślone.
Nie kręci mnie złoty deszcz!
Tak, naprawdę to powiedział.
Chwila, co? Przecież nikt go o to nie pytał.
Ostatnio nie.
To czemu ma włosy w kolorze nawłoci?
Wiecie, co jest świetne,
nasza wspaniała pierwsza dama...
„Akurat w to nie wierzę" – powiedziała.
Akurat w to nie uwierzę!
Tak, naprawdę to powiedział.
Czyli Melania wierzy we wszystkie pozostałe?
Na przykład?
Na przykład w te o kozie.
O kozie?
To tylko plotka.
Podsumowując, reasumując,
a ponadto: nie kręci mnie złoty deszcz,
i nawet Melania w to nie uwierzyła.
No więc dziękuję wam za dzisiejsze przybycie.
Kocham was, ludzie.
I nie zapomnijcie opróżnić portfeli przy wyjściu.
Czyli to było jednorazowe?
Niezupełnie.
A ta lewa teczka Steele'a?
Wszystko zmyślone.
A jak by się wam podobało być mną i wrócić do domu,
żeby wytłumaczyć to żonie?
Kochanie, to nieprawda.
Przysięgam, że to nieprawda.
Pamiętacie tę o prostytutkach z Rosji?
Rosja, Rosja, Rosja?
A może wrócić do domu i wyjaśnić żonie sprawę ze złotym deszczem,
No wiecie? Złoty deszcz, tak to nazywali.
I musiałem to wyjaśnić naszej wspaniałej pierwszej damie.
To największa nagonka w historii.
Zaczęło się od Rosji, Rosji, Rosji. Pamiętacie?
Był z czterema prostytutkami.
Myślicie, że fajnie było tamtej nocy wrócić i powiedzieć żonie:
To nieprawda, kochanie, bardzo cię kocham.
To nieprawda!
Cztery prostytutki. Ciekawe,
bo w plotce nigdy nie padła żadna liczba.
Trump za bardzo się tłumaczy.
Wciąż wraca do taśmy ze złotym deszczem.
(śmiech)
Kiedy inni w końcu przestają o tym
gadać, on znowu to wyciąga.
Plotka głosi, że istnieje prawdziwy
materiał wideo, który to potwierdza.
Więc... nie widziałam tego nagrania, ale chętnie bym obejrzała.
(skoczna muzyka)
W 2016 roku Donald Trump pokonał Hillary Clinton
i zdobył Biały Dom.
Rosjanie ingerowali w te wybory
na rzecz swojego faworyta,
Donalda Trumpa.
W tym fałszywym dossier Steele'a.
Wszystko było zmyślone.
Dossier Steele'a to niezweryfikowane
materiały zebrane przeciwko rywalowi w 2016 roku,
a w nich szokujące doniesienia
o Donaldzie Trumpie i Rosjanach.
I doniesienia o pikantnym nagraniu wideo.
Trump twierdzi, że śledztwo w sprawie licznych powiązań
jego kampanii z Rosją wszczęto na podstawie dossier Steele'a.
Może to sprawdzimy?
Twierdzenie, że śledztwo w sprawie Rosji
opierało się na dossier Steele'a, jest kategorycznie fałszywe.
Wiele mówiło się o człowieku nazwiskiem Christopher Steele
oraz o materiałach, które przygotował,
o czymś, co nazywano materiałami przeciwko rywalowi.
To rzecz zupełnie normalna na najwyższych szczeblach,
gdy zbliżają się wybory.
Ludzie, kandydaci szukają tak zwanych haków,
starają się poznać słabe punkty
kandydata przeciwnej strony.
Chris Steele to były oficer brytyjskiego wywiadu.
Cieszył się szacunkiem.
Był specjalistą do spraw Rosji
w brytyjskich służbach wywiadowczych.
A fakt, że Steele zawarł
w swoich materiałach rzeczy niepotwierdzone,
niezweryfikowane czy nieprawdziwe, wykorzystał Donald Trump
i jego zwolenników, by twierdzić, że w związku z tym śledztwo FBI,
które dało podstawę do dochodzenia
prokuratora specjalnego, należy w całości odrzucić.
A okazało się coś wręcz przeciwnego.
To błędne rozumowanie, że jeśli skutecznie podważy się
dossier Christophera Steele'a,
to tym samym skutecznie podważa się
podstawę do śledztwa FBI,
a w dalszej kolejności
śledztwa prokuratora specjalnego.
Prawda jest taka, że to nie ono
doprowadziło do tych śledztw.
Śledztwo zostało wszczęte
pod koniec lipca, na podstawie
cynku od zaprzyjaźnionego obcego państwa.
Później, w połowie września, chyba
19, jeśli dobrze pamiętam,
otrzymaliśmy zbiór informacji, serię raportów
przygotowanych przez
niejakiego Christophera Steele'a.
I znów, kluczowe jest to,
że to nie one zapoczątkowały śledztwo.
Śledztwo już się toczyło.
Większość działań
i oskarżeń Muellera w ogóle
nie korzystała z dossier Steele'a.
To był ktoś,
kto miał już ugruntowane
relacje i cieszył się szacunkiem.
Więc fakt, że napłynęły takie informacje,
to znów rzecz całkiem rozsądna,
moim zdaniem, żeby FBI się temu przyjrzało i powiedziało: dobrze,
dostarczasz nam te informacje.
Przyjrzymy się temu i spróbujemy ustalić,
czy są prawdziwe i nadające się do działania, czy nie.
Moja opinia o dossier Steele'a jest taka,
że jest cenne jako surowy materiał wywiadowczy,
tak samo jak gdybyśmy zdobyli niezweryfikowane informacje
na przykład o jakiejś grupie terrorystycznej,
od źródeł w komórce terrorystycznej.
Chcielibyśmy, żeby FBI i służby wywiadowcze
to sprawdziły i ustaliły,
co naprawdę jest prawdą, a co nie,
co może się potwierdzić i dać nowe tropy.
I myślę, że właśnie tak FBI postąpiło z tymi informacjami.
W styczniu 2017 roku BuzzFeed
opublikował dossier Steele'a w internecie.
(napięta muzyka)
To największe polowanie na czarownice.
Zaczęło się od Rosji, Rosji, Rosji.
Pamiętacie to?
Wszystkie śledztwa kontrwywiadowcze
wymagają tak zwanej podstawy.
A to oznacza, że muszą istnieć
konkretne, dające się wskazać fakty
świadczące o zagrożeniu dla bezpieczeństwa narodowego.
Podstawą w przypadku śledztwa w sprawie Rosji
to informacje wywiadowcze przekazane USA przez Australię,
wskazujące, że Rosja może
próbować wykorzystać informacje jako broń,
żeby ingerować w wybory w 2016 roku.
W trakcie całej tej aktywności
zaprzyjaźniony obcy rząd zauważył,
no i z pewnością były prezydent Trump, wówczas
kandydat Trump, wygłaszał oświadczenia
wskazujące na tę aktywność i mówiące o wszystkim,
co było ujawniane przez te przecieki.
I w trakcie całej tej aktywności,
pod koniec lipca, zaprzyjaźnione obce państwo
przypomniało sobie o spotkaniu, które odbyło się wcześniej, wiosną,
z doradcą kampanii Trumpa,
konkretnym, wskazanym z nazwiska doradcą kampanii,
którego nazwisko brzmiało George Papadopoulos,
i że Papadopoulos powiedział
temu przedstawicielowi zaprzyjaźnionego obcego państwa,
że kampania Trumpa otrzymała
ofertę pomocy od Rosjan,
mówiąc, że mają informacje, które zaszkodziłyby zarówno
ówczesnemu prezydentowi Obamie, jak i Hillary Clinton, oraz że proponowali
ujawnić je w sposób, który pomógłby kampanii Trumpa.
I tak w tamtym czasie, wczesną wiosną,
nie przywiązywali do tej wypowiedzi większej wagi,
nie wiedzieli, czy to przechwałka, czy nie.
Ale potem, gdy to faktycznie zaczęło się dziać,
gdy te informacje, które były
korzystne dla Trumpa, zaczęły być ujawniane,
a Trump je podchwytywał i nagłaśniał, przypomnieli sobie
i połączyli fakty, mówiąc:
chwila, moment, to, co dzieje się
teraz, to dokładnie to,
o czym Papadopoulos mówił nam wcześniej, wiosną.
Sprawę, którą otworzyliśmy, nazwaliśmy Crossfire Hurricane,
a ja jestem wielkim fanem Rolling Stonesów,
więc słuchałem wtedy "Jumpin' Jack Flash".
♪ I was born in a crossfire hurricane ♪
I to leciało, wiesz, gdzieś w tle,
a ja próbowałem wymyślić,
jak nazwać tę sprawę, i wydawało się to pasować.
Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo trafne
ta nazwa się okaże.
Ale to była po prostu
spontaniczna nazwa tej sprawy.
I jeszcze raz: sprawę otwarto nie tylko w związku z Papadopoulosem,
ale szerzej, w związku z sugestią, bo Papadopoulos nie powiedział,
że to on otrzymał te informacje.
Powiedział, że ktoś z kampanii je otrzymał.
Więc pytanie brzmiało, no wiesz, to się nazywa tak,
że mamy nieznany podmiot. Po pierwsze, nie wiemy, czy to prawda,
ale wiesz,
zważywszy, że Papadopoulos był z nazwiska
wymienionym doradcą Trumpa, no wiesz, sam Trump
go wymienił, kiedy go zapytano, hej,
kto jest w twoim zespole ds. polityki zagranicznej?
Trump wskazał Papadopoulosa.
I to mimo późniejszego oświadczenia Trumpa,
że Papadopoulos to był jakiś chłopiec na posyłki.
Faktem jest, że gdy zapytano go,
chyba w "Washington Post",
kto jest w pana zespole ds. polityki zagranicznej?
Trump wyrecytował szereg nazwisk,
wśród których był George Papadopoulos.
Jeśli chcecie, mogę podać kilka nazwisk.
Będę zachwycony.
George Papadopoulos.
Konsultant ds. ropy i energii.
Świetny gość.
Więc otwarcie sprawy, otwarcie Crossfire Hurricane,
celem tego śledztwa
było ustalenie, czy ta oferta rzeczywiście miała miejsce.
Kto otrzymał tę ofertę?
A potem, co równie ważne, jeśli usłyszeli tę ofertę,
czy ktokolwiek ze sztabu podjął wówczas działania,
by odpowiedzieć na tę ofertę pomocy?
Wiele osób, w takiej
powszechnej dyskusji, zwłaszcza
przeciwnicy tego śledztwa,
twierdziło, że FBI dobiera się do Trumpa,
a tak absolutnie nie było.
Otworzyliśmy tę konkretną sprawę dotyczącą tego
jednego zarzutu, żeby ustalić, kim była osoba lub osoby,
które mogły otrzymać te informacje
albo ofertę pomocy.
Wszystko to dochodzi do punktu kulminacyjnego, gdy
podejmuje on stanowczy krok i zwalnia Comeya,
z pewnością w sposób zaprojektowany
lub sprawiający wrażenie zaprojektowanego, by powstrzymać te śledztwa.
Dzieją się więc dwie rzeczy.
Po pierwsze, jest to bardzo wyraźna oznaka
albo zarzut utrudniania śledztwa,
że robił to potencjalnie
w sposób mający na celu utrudnienie śledztwa w jego sprawie.
A po drugie, rodzi się pytanie,
bo wszystko to wiązało się z Rosją,
jakie jest tu zagrożenie kontrwywiadowcze
na linii Trump–Rosja?
I oczywiście, jaką była jedna z pierwszych rzeczy, które zrobił?
Zaprasza ambasadora Kislaka, rosyjskiego ambasadora,
zaprasza Siergieja Ławrowa, ówczesnego
ministra spraw zagranicznych Rosji,
w Gabinecie Owalnym i przechwala się przed nimi:
„Właśnie wyrzuciłem Comeya. Spadł mi z głowy ogromny ciężar".
Było wiele powiązań z Rosją, które budziły niepokój,
i toczyła się pewnego rodzaju debata.
To znaczy, dochodzi się do punktu, w którym
próg do otwarcia sprawy jest dość niski.
To nie znaczy, że trzeba ją od razu otwierać.
A w zespole byli tacy,
którzy przekonywali, że powinniśmy otworzyć
sprawę przeciwko Trumpowi wcześniej, niż to zrobiliśmy,
przed zwolnieniem Comeya.
Wie pani, ja byłem temu przeciwny.
To znaczy, pojawiało się mnóstwo naprawdę poważnych
kwestii politycznych, prawnych,
konstytucyjnych.
I właśnie z tych wszystkich powodów bardzo wahałem się i ociągałem,
by wejść na ścieżkę otwierania sprawy przeciwko samemu Trumpowi.
Zwolnienie
dyrektora FBI Jamesa Comeya doprowadziło do
powołania Roberta Muellera
na specjalnego prokuratora kierującego śledztwem w sprawie Rosji.
Zespół Muellera ustalił,
że operacje Rosji były systematyczne i zakrojone na szeroką skalę.
Rosyjska ingerencja i próby wsparcia
kandydata Donalda Trumpa zostały dobrze udokumentowane.
Gdyby ludzie po prostu przeczytali
i otworzyli umysły na pewne ustalenia, zarówno w
w liczącym ponad 400 stron raporcie prokuratora Roberta Muellera,
jak i w raporcie senackiej komisji ds. wywiadu,
której w tamtym czasie przewodniczył Republikanin.
W 2016 roku Stany Zjednoczone niemal
zupełnie nie zdawały sobie sprawy z tego, że Rosjanie
wykorzystują dezinformację jako broń,
by siać niezgodę i polaryzację.
Rosjanie mieli więc zupełnie wolną rękę,
by robić w Stanach Zjednoczonych, co tylko chcieli.
Działali na kilka różnych sposobów.
Ich największa kampania toczyła się w mediach społecznościowych —
maskowali swoje konta
tak, by wyglądały na amerykańskie. IRA,
czyli rosyjska organizacja podstawiona,
odgrywała w tym czołową rolę, uruchamiając
boty i trolle, które miały wciągać
Amerykanów w ich punkt widzenia i pogłębiać polaryzację.
To więc pierwsza rzecz — kampania w mediach społecznościowych.
Drugą były operacje typu „włam się i ujawnij”.
Jeśli słyszeliście kiedyś o Gucciferze
2.0, to była to rosyjska operacja hakerska
prowadzona przez GRU, mająca wykradać informacje i wybiórczo
je ujawniać, by pogłębiać polaryzację
w Stanach Zjednoczonych.
I wreszcie włamywali się do baz danych wyborców
i gromadzili ogromne ilości list wyborczych.
W tamtym czasie obawiano się, że te informacje
zostaną wykorzystane do faktycznego zakłócenia
fizycznej infrastruktury głosowania.
Ludzie twierdzili,
że w 2016 roku nie było żadnych rosyjskich operacji wpływu.
Uważam za zdumiewające, że ludzie to powtarzają.
Przez pewien czas ludzie — i nadal to robią —
twierdzą, że to nie miało żadnego wpływu, prawda?
Niby nie da się udowodnić,
że Rosjanie zmienili jakiś głos
czy czyjeś zdanie w Stanach Zjednoczonych.
Myślę, że w miarę jak rozwijały się badania na ten temat,
gdy przyglądali się temu poważni profesjonaliści,
zarówno ci z administracji rządowej, ze środowiska akademickiego,
jak i z sektora prywatnego, nikt już nie uważa,
że to nie jest poważne zagrożenie.
A w 2016 roku było to poważne zagrożenie.
Rosyjskie operacje wpływu
mają pewien stopień oddziaływania
na terenie Stanów Zjednoczonych.
Śledztwo prowadzone przez prokuratora specjalnego
ostatecznie zakończyło się oskarżeniem 24 Rosjan.
Dwunastu z nich było prawdziwymi,
etatowymi oficerami rosyjskiego
wywiadu wojskowego,
czyli GRU.
Dzień dobry.
Dziś wielka ława przysięgłych w Dystrykcie Kolumbii
wydała akt oskarżenia przedstawiony przez biuro prokuratora specjalnego.
Akt oskarżenia obejmuje dwunastu
rosyjskich oficerów wojskowych wymienionych z nazwiska,
oskarżonych o spisek mający na celu ingerencję w wybory w 2016 roku.
Jedenastu oskarżonych
zarzuca się spiskowanie w celu włamania się do komputerów,
kradzieży dokumentów i ich ujawnienia
z zamiarem ingerencji w wybory.
Jeden z tych oskarżonych oraz dwunasty rosyjski oficer wojskowy
zarzuca się spiskowanie w celu infiltracji komputerów
organizacji odpowiedzialnych za organizację wyborów.
Więc kiedy ludzie mówią mi, że
śledztwo w sprawie rosyjskiego wpływu
na kampanię niczego nie wykazało,
odpowiadam, że nie czytali raportów.
Słuchacie tylko jednego źródła informacji,
a jest to wadliwe źródło informacji.
Agencja Badań Internetowych
mieści się w Petersburgu, w Rosji.
(napięta muzyka)
Wydali miliony przed rokiem 2016,
w trakcie 2016 i, szczerze mówiąc,
dwukrotnie się reorganizowali,
choć to wciąż ta sama organizacja działająca w Petersburgu.
Przed rokiem 2016
prowadzili osławioną i dobrze udokumentowaną fabrykę trolli,
gdzie w zasadzie płacili pracownikom,
mieli system limitów, w ramach którego musieli
publikować określoną liczbę tweetów i innych wpisów
z pewnego rodzaju gotowego menu, a wszystko po to,
by wywoływać
polaryzację w Stanach Zjednoczonych, prawda?
A ludzie, którzy naprawdę za tym stoją, czyli GRU
i oligarchowie, którzy pomogli to zorganizować,
wszyscy oni nadal działają tam w dużej mierze bezkarnie.
I tak naprawdę nigdy nie przestali.
Czasami przenosili swoje operacje
albo przynajmniej tak się wydawało, poza Rosję,
zakładając je w krajach trzecich.
Ale to jest...
to tani sposób, dzięki któremu nie odczuwają
zbyt dużych konsekwencji ze strony Stanów Zjednoczonych
czy społeczności międzynarodowej,
które dawałyby im powód, żeby przestać. Więc nie przestają.
Dlatego właśnie wrócili do Sankt Petersburga
i po prostu wciąż zmieniają nazwy.
Ostatnio pojawiło się kilka świetnych
dziennikarskich materiałów.
Według artykułu "New York Timesa", który niedawno się ukazał,
Rosjanie wydali około 300 milionów od 2014 roku.
Rosjo, jeśli mnie słuchasz, mam nadzieję, że uda ci się znaleźć
te 30 tysięcy brakujących e-maili.
Myślę, że nasza prasa prawdopodobnie sowicie cię wynagrodzi.
WikiLeaks. WikiLeaks. WikiLeaks.
Właśnie ukazało się to na WikiLeaks.
Wiemy tyle,
że rosyjski wywiad,
co znów jest udokumentowane w aktach oskarżenia,
zarówno w raportach senackiej Komisji ds. Wywiadu,
jak i w raporcie prokuratora specjalnego oraz
w aktach oskarżenia, rosyjski
wywiad zdobył e-maile
z serwerów w siedzibie Krajowego Komitetu Partii Demokratycznej,
e-maile między Hillary Clinton a innymi działaczami kampanii.
A potem te właśnie e-maile, będące w posiadaniu rosyjskiego
wywiadu, trafiły
w ręce organizacji o nazwie WikiLeaks.
WikiLeaks była organizacją
powiązaną z Julianem Assange'em,
która zaczynała jako swego rodzaju centrum wymiany informacji,
tak właśnie się przedstawiali,
gdzie ludzie będący sygnalistami
albo informacje, które zostały, wiecie, zdobyte, wykradzione,
no wiecie, przekazane przez sygnalistę,
które rzekomo miały
zwrócić uwagę opinii publicznej na domniemane nadużycia czy złe czyny
różnych rządów, i że oni
mieli służyć jako centrum wymiany takich informacji.
Ale mimo wszystko ostatecznie opublikowali
ogromną ilość informacji wykradzionych przez rosyjskich sprawców.
Pytanie, w jaki sposób skradzione e-maile,
zhakowane e-maile i wiadomości
trafiły z rosyjskiego wywiadu
do WikiLeaks,
a potem ostatecznie rozpowszechnione przez WikiLeaks, idealnie
w porę, by pomóc Donaldowi Trumpowi w kluczowych momentach,
to fascynująca historia i fascynujące pytanie.
Wiemy jednak, że niejaki Roger Stone,
bliski doradca i współpracownik prezydenta,
zdawał się wiedzieć, sam twierdził,
że wie, co robi WikiLeaks.
Nawet Donald Trump junior najwyraźniej miał kontakt
z WikiLeaks i wiedział, co oni robią.
Mamy nawet doniesienie -
pochodzące ze śledztwa Muellera - że
współpracownik Donalda Trumpa jedzie z Donaldem Trumpem.
Rick, chodzi o Ricka Gatesa, jadą limuzyną
na lotnisko LaGuardia.
Donald Trump odbiera telefon,
a Gates słyszy
koniec tej rozmowy.
Trump się rozłącza
i mówi do Gatesa coś takiego:
będzie kolejny przeciek.
No wiesz, będzie kolejny przeciek z Wikileaks.
Uważa się, że osobą po drugiej
stronie tego telefonu był Roger Stone,
który przekazywał Donaldowi Trumpowi,
że Wikileaks zamierza opublikować
kolejną partię skradzionych wiadomości
- wykradzionych przez rosyjski wywiad,
zdobytych przez Wikileaks -
i że to miało pomóc kampanii.
Najbardziej absurdalne jest to, że Trump w pewnym momencie rzekł: cóż,
nie mam pojęcia, czym jest Wikileaks, co jest...
no wiesz, znów wracasz i oglądasz nagrania
z jego wieców wyborczych, raz za razem,
mówił o tym, jak wspaniałe jest Wikileaks,
że są cudowni i prawda wychodzi na jaw.
Wciąż kochasz Wikileaks?
Nic nie wiem o Wikileaks.
To nie moja działka.
Różne media zauważyły, jak absurdalne było twierdzenie Trumpa.
Wikileaks! Wikileaks! Uwielbiam Wikileaks!
To Wikileaks.
To, co wychodzi na jaw dzięki Wikileaks, jest niesamowite.
Cud Wikileaks.
Wikileaks nieźle ją załatwiło, prawda?
Kochamy Wikileaks.
Ojej, oni naprawdę... Wikileaks.
Wikileaks. Wikileaks.
Rewelacje Wikileaks. Wikileaks.
Wikileaks. No nie? Wikileaks.
To Wikileaks to istna kopalnia skarbów.
Jasne jest więc, po pierwsze, że doskonale
wiedział o Wikileaks, że je promował.
I to nie tylko promował
Wikileaks, on rozpowszechniał informacje
o swoim przeciwniku, które zostały
wykradzione przez wrogie obce państwo.
A następnie zostały ostatecznie przekazane
Wikileaks, które je publikowało.
Czyli w istocie nie tylko wskazuje na skradziony materiał,
ale i zachęca do takiego działania wrogie obce państwo,
żeby pomóc sobie wygrać wybory.
Nadal kochasz Wikileaks?
Nic nie wiem o Wikileaks.
To nie moja działka.
To nie moja bajka.
No dobrze, po naszym długim narodowym koszmarze
mój ręcznie wybrany prokurator generalny mówi, że jestem czysty.
Zgadza się.
Żadnej zmowy. Zero. Nici.
Pusto. Nic.
Barr mówi, że to wprost w raporcie Muellera.
Kilka lat pracy, tysiące stron.
Facet przeczytał to w weekend. Trzeba go kochać.
Żadnej zmowy.
Jeśli przez zmowę masz na myśli to, że napisałem
kodu dla rosyjskich hakerów rządowych.
Nic takiego się nie wydarzyło. Spytajcie Muellera.
To było wielkie polowanie na czarownice, które niczego nie wykazało.
Poza moim szefem kampanii,
osobistym prawnikiem, zastępcą szefa kampanii,
doradcą do spraw bezpieczeństwa narodowego,
doradcą do spraw polityki zagranicznej, strategami
i kilkudziesięcioma Rosjanami.
Ale poza tym nic!
Teraz mogę wrócić do pracy i zastrzelić
kogoś na środku Piątej Alei.
Robert Mueller znalazł wiele przypadków
zmowy, ale nie stwierdził,
że spełniają definicję spisku przestępczego.
A to rozróżnienie jest bardzo ważne.
Zmowa nie ma znaczenia prawnego
poza bardzo konkretnymi dziedzinami, jak prawo antymonopolowe.
Ale to, co przychodzi nam na myśl, gdy myślimy o zmowie,
to tajne kontakty.
Porozumienie, by podjąć pewnego rodzaju ukryte działania
prowadzące do wspólnie pożądanego rezultatu.
Spisek przestępczy to znacznie wyższa poprzeczka.
Wymaga wyraźnego porozumienia,
którego zwykle nie
znajdzie się w operacji wywiadowczej,
dotyczącego popełnienia leżącego u podstaw przestępstwa.
I na tym polu zrobiło się bardzo trudno,
biorąc pod uwagę zarówno charakter zachodzących kontaktów,
jak i fakt, że w tym śledztwie
doszło do utrudniania,
by Mueller faktycznie osiągnął ten
wysoki próg konieczny do aktu oskarżenia.
Kiedy przyglądasz się operacjom kontrwywiadowczym,
nie wszystko, co robi
zagraniczny przeciwnik, musi być przestępstwem.
Ale to nie znaczy, że
nie zagraża to bezpieczeństwu narodowemu.
Więc tak, skala kontaktów,
wymiany informacji i koordynacji między
Rosją a członkami sztabu Trumpa
zagrażała naszemu bezpieczeństwu narodowemu.
Ale patrząc na to wyłącznie przez ten
pryzmat kryminalny, w gruncie rzeczy daliśmy
ludziom furtkę, by twierdzić, że nie było to
tak naprawdę niebezpieczne zachowanie.
Za pomocą tak zwanego czterostronicowego streszczenia
zwołał konferencję prasową, żeby móc nadać raportowi swój kształt.
A jeśli naprawdę rozłożysz na czynniki pierwsze każde słowo i wiersz
w tym czterostronicowym streszczeniu i na tej konferencji prasowej,
zobaczysz prokuratora generalnego, który okłamuje
Stany Zjednoczone w sprawie śledztwa
prowadzonego przez specjalnego prokuratora i jego wyników.
Na przykład twierdził w tym streszczeniu, że
nie znaleziono dowodów na zmowę z Rosją.
Cóż, to po prostu nieprawda.
Prawda jest taka, że Bob Mueller nie
stwierdził czegoś takiego jak spisek kryminalny, prawda?
Możliwości wykazania, że ten kandydat
dokładnie wiedział, iż ma do czynienia
z rosyjskim rządem, i że złamał
przepisy prawa USA, dopuszczając się
wielkiego spisku z udziałem innych osób.
To prawda, spisku kryminalnego nie wykryto,
ale zmowa z Rosją była powszechna.
Wykryto sto lub więcej kontaktów
między ludźmi z jego sztabu
a rosyjskimi urzędnikami
lub osobami reprezentującymi rosyjskie interesy.
Sto lub więcej kontaktów.
To jest zmowa,
nawet jeśli nie jest to spisek kryminalny.
Myślę, że najważniejszy wniosek
z tego wszystkiego, co wydarzyło się z Muellerem,
to szeroki zakres działań,
działań nielegalnych, do których doszło z jednej
strony ze strony rosyjskiego rządu
i agentów rosyjskiego rządu.
Akty oskarżenia wobec Internet Research Agency
i kilku osób z nią związanych.
Ale z drugiej strony, gdy spojrzeć na ludzi z otoczenia
Trumpa, najpierw jako kandydata, a potem jako prezydenta.
Do winy przyznali się i zostali skazani
jego doradca ds. bezpieczeństwa narodowego,
szef jego sztabu, zastępca szefa sztabu,
jego nieformalny człowiek od brudnej roboty, jego osobisty prawnik,
a lista się ciągnie, no wiesz, doradca ds. polityki zagranicznej.
Ta lista nie ma końca.
I to nie były oskarżenia bez pokrycia.
To byli ludzie, którzy złamali prawo.
Postawiono im zarzuty, a oni zostali skazani lub przyznali się do winy.
Nie ma więc żadnych wątpliwości, żadnych niejasności.
Ci ludzie wstali i powiedzieli „tak".
W pewnym momencie zostali albo
skazani, albo przyznali się do winy, mówiąc „tak,
złamałem prawo". I wszystkie te
sprawy w taki czy inny sposób
miały elementy związane z powiązaniami
z rządem Rosji.
No wiesz, owszem, były działania
pewnego prawnika
w FBI, który zmienił e-mail w trakcie
starań o jeden konkretny
nakaz FISA w sprawie Cartera Page'a.
Ale znowu, Carter Page był maleńkim
ułamkiem całej tej sprawy.
Wszystkie te szeroko zakrojone analizy jednoznacznie wykazały,
nawet prowadzone przez stronnicze osoby szukające informacji,
że nie ma żadnych dowodów na to, że wydarzyło się coś
niewłaściwego w kontekście któregokolwiek z tych śledztw.
Bill Barr jest kłamcą, i nie mówię tego pochopnie.
Wychowałem się jako prawnik. Teraz pracuję w mediach.
Nie nazywa się kogoś kłamcą ot tak.
Może powiesz to łagodniej. Powiesz, że mijał się z prawdą.
Ale kiedy przeanalizowałem to, co robił Bill Barr,
znalazłem tak wiele przypadków, w których
nie chodziło tylko o naginanie prawdy.
Owszem, takich było mnóstwo.
Albo o wymyślanie nieprzekonujących wyjaśnień,
ale o zwyczajne, jawne okłamywanie Kongresu,
mediów i amerykańskiej opinii publicznej.
I nie mogłam tego zignorować.
Czułam więc, że to jedna z tych skrajnych sytuacji,
w których nazwanie kogoś kłamcą jest w pełni uzasadnione.
Barr oświadczył, że nie było żadnej zmowy
i że Mueller doszedł do tego samego wniosku.
Ale Mueller pisze w raporcie,
że zmowa nie jest pojęciem, które go interesuje.
To nie jest termin prawny. Ani termin z zakresu prawa karnego.
Więc tak samo, jak Mueller nie znalazł żadnej zmowy,
tak samo nie znalazł latających słoni.
To znaczy, to nie miało żadnego znaczenia.
I tak oto Bill Barr nie dość, że
nieuczciwie przedstawił raport Muellera,
to jeszcze strategicznie i podstępnie manipulował
terminem publikacji tego raportu.
Powiem wam kilka rzeczy, o których byśmy wiedzieli,
gdyby Barr opublikował streszczenia Muellera.
Po pierwsze, wiedzielibyśmy, że
Rosjanie popełnili przestępstwa, by wpłynąć na wybory.
Że zrobili to, aby pomóc Donaldowi Trumpowi wygrać.
Że ludzie Donalda Trumpa wiedzieli o tych działaniach
i że ludzie Donalda Trumpa liczyli na to,
że na tych działaniach skorzystają.
Można więc bez końca spierać się o to, czy doszło do zmowy.
Czy zmowy nie było?
Ludzie mają różne zdania.
Ale tych faktów nie da się podważyć.
Rosjanie popełnili przestępstwa.
Zrobili to, bo chcieli, żeby Trump wygrał.
Sztab Trumpa o tym wiedział i
że sztab Trumpa liczył na korzyści.
I dodałbym,
że sztab Trumpa
podjął dziesiątki prób,
żeby nawiązać kontakt z Rosjanami.
Bill Barr w swoim czterostronicowym dokumencie
nie tylko streścił
raport Muellera, ale też dorzucił
własny wniosek, a mianowicie,
że nie doszło do utrudniania wymiaru sprawiedliwości.
Uważam, że Bill Barr grubo się tutaj mylił.
Ponad tysiąc byłych prokuratorów federalnych, w tym ja,
podpisało list stwierdzający, że to było utrudnianie.
Dowodów na utrudnianie jest tu aż nadto.
Barr po prostu to zbagatelizował.
Barr powiedział: cóż, po pierwsze
rzadko mówi się o utrudnianiu,
jeśli nie ma jakiegoś przestępstwa pierwotnego.
To czysty absurd.
Bo zgodnie z rozumowaniem Barra, gdybyś był naprawdę
dobry w utrudnianiu wymiaru sprawiedliwości,
nigdy nie mógłbyś zostać o nic oskarżony,
bo nie da się postawić zarzutu o przestępstwo pierwotne.
To dlaczego Trumpowi nie postawiono żadnych zarzutów?
Problem Muellera polega na tym, że
istnieje wewnętrzny memoriał Biura Doradztwa Prawnego
w Departamencie Sprawiedliwości, który czyni
zasadą Departamentu Sprawiedliwości,
że nie stawia się zarzutów urzędującemu prezydentowi.
Uznał, że postawienie takiego zarzutu w swoim raporcie,
gdyby nie miało za nim pójść
rzeczywiste postawienie zarzutów i proces,
pozbawiłoby Trumpa szansy na oczyszczenie swojego imienia.
Innymi słowy, byłoby to wobec niego niesprawiedliwe.
Stworzyłoby wokół niego atmosferę podejrzeń i piętna.
Pozostawił swoje ustalenia nierozstrzygnięte, ale zaznaczył,
że Trumpowi można postawić zarzuty, gdy opuści urząd.
Jedna z ironii raportu Muellera polega na tym,
że tom pierwszy
nie znajduje wystarczających dowodów
na to, by można było postawić zarzut spisku kryminalnego.
Po części wynika to jednak z tego, co znajdujemy w tomie drugim,
czyli z prób utrudniania śledztwa.
I tak obie te części raportu
tworzą jeden wielki obraz
zarówno skoordynowanej współpracy między sztabem Trumpa a Rosją,
jak i ich starań, by podważyć
śledztwo dotyczące tej ingerencji.
(napięta muzyka)
Jednym z głównych argumentów Donalda Trumpa
w późniejszych etapach
sprawy raportu Muellera i po tym,
jak Mueller skończył, było: zbadajcie
śledczych. Teraz czas na zemstę.
I właśnie wtedy John Durham został specjalnym prokuratorem.
Bill Barr wyznaczył do tego Johna Durhama.
A tak nawiasem mówiąc, śledztwo Johna Durhama
trwało już o wiele dłużej
niż śledztwo Muellera, a przyniosło dużo, dużo mniej.
I to był Barr,
który podsycał i ułatwiał realizację mściwych fantazji Donalda Trumpa.
A szczerze mówiąc, także własnych mściwych fantazji Billa Barra,
ponieważ Bill Barr powiedział,
że jeszcze zanim
został prokuratorem generalnym, zawsze był sceptyczny
wobec śledztwa Boba Muellera.
Od tamtej pory Bill Barr nazywa to aferą rosyjską
i rosyjskim oszustwem, i jest w tym bardzo agresywny.
Cóż, mianowanie Johna Durhama do zbadania śledczych
było szczytem zemsty
i politycznego odwetu.
Oczywiście wszystko obróciło się przeciwko niemu,
ponieważ John Durham okazał się
kompletną klapą i ogromnym wstydem.
Już wcześniej powstały trzy odrębne raporty, które stwierdzały,
że śledztwo Boba Muellera było nie tylko
uzasadnione, ale wręcz konieczne.
Był raport Inspektora Generalnego Departamentu Sprawiedliwości.
Był sam Mueller, i była komisja Senatu kierowana
przez Republikanów — wszyscy oni stwierdzili, że nie tylko
słuszne było, by Robert Mueller
zbadał rosyjską
ingerencję, ale że było to konieczne.
Niezbadanie tego byłoby zaniedbaniem.
Robert Mueller nie przeprowadził idealnego śledztwa.
To prawda, w śledztwie zdarzały się uchybienia.
Inspektor Generalny to ustalił.
Były wewnętrzne wiadomości, najgłośniejsze z nich,
jak sądzę, od agenta FBI Petera Strzoka, pokazujące, że
zdecydowanie miał uprzedzenia, polityczne i
osobiste, wobec Donalda Trumpa.
To problem, którym warto się zająć.
I nigdy nie powinniśmy nad tym przechodzić do porządku dziennego.
Nie znaczy to jednak, że nic się nie wydarzyło.
Nie znaczy to, że nie próbowano nawiązać kontaktów z Rosją.
Takich prób było mnóstwo.
Nie znaczy to, że Rosja nie próbowała ingerować.
Zdecydowanie próbowała.
Obie te rzeczy mogą więc być prawdziwe jednocześnie.
A potem, że akurat Bill Barr
zjawia się i powołuje
kogoś takiego jak John Durham,
żeby zbadał pewną sprawę... Po pierwsze,
padło to bardzo wczesne oświadczenie,
które John Durham wygłosił publicznie po tym,
gdy Inspektor Generalny Departamentu Sprawiedliwości opublikował raport,
w którym Durham stwierdził: cóż, nie zgadzam się
z niektórymi jego wnioskami dotyczącymi
wszczęcia śledztwa.
Cóż, ja tam byłem. To ja otworzyłem tę sprawę.
Wiem, co się wydarzyło.
A to, co powiedział Inspektor Generalny, dokładnie tak się odbyło.
Nie jestem więc pewien, co skłoniło
tego urzędującego prokuratora federalnego do tak niezwykłego
publicznego oświadczenia, że nie zgadza się
z czymś, co — jak wiem — jest prawdą.
Ludzie, którzy chcą doszukać się błędów
w śledztwie w sprawie Rosji, znajdują
różne zakamarki
w niektórych rzeczach, które Durham bez potrzeby zawarł w swoich pismach.
Ale nie, praca Johna Durhama w gruncie rzeczy
nie podważyła w żaden istotny sposób
zasadności śledztwa w sprawie Rosji.
(napięta muzyka)
Zeznania Strzoka przed Kongresem
pokazały, że stronnicze ataki
stały się normą w odniesieniu do śledztwa w sprawie Rosji.
Przyszedł pan tutaj i powiedział, że nie jest pan stronniczy,
i robi pan to z kamienną twarzą.
Oglądałem pana podczas zeznań za zamkniętymi drzwiami.
Powiedziałem kilku kolegom: on jest naprawdę dobry.
On kłamie.
Wie, że my wiemy, że kłamie.
I prawdopodobnie przeszedłby badanie wariografem.
To niesamowite... — Panie przewodniczący.
— To mój czas... — Panie przewodniczący.
Przepraszam. Wniosek formalny.
Wniosek formalny.
Proszę zgłosić swój wniosek formalny.
Członek tej komisji
właśnie stwierdził, że ten świadek, który zeznawał pod przysięgą
i był agentem FBI, kłamał.
Nie ma na to żadnych dowodów i proszę, by to wycofał.
Nie wycofuję tego.
On nie jest członkiem Kongresu.
To nie jest naruszenie regulaminu.
I tak samo, jak pan
wyrażał stronniczość poprzez swoich członków,
mówiąc, jakim jest bohaterem...
Nie ma ani jednej osoby w tej komisji,
kto kiedykolwiek określił...
Przedstawiciel Rhode Island...
Przedstawiciel Rhode Island
zawiesi wypowiedź.
Nie, hańbą jest to,
co zrobił ten człowiek.
Przedstawiciel Teksasu na chwilę zawiesi wypowiedź.
To jest hańba i nieprędko uda się ją
naprawić ze względu na szkody,
jakie wyrządził pan systemowi sprawiedliwości.
Rozmawiałem z agentami FBI w całym kraju.
Zawstydził ich pan.
Sam się pan ośmieszył.
I nie mogę przestać się zastanawiać, gdy widzę,
jak siedzi pan tam z tym lekkim uśmieszkiem,
ile razy patrzył pan z takim niewinnym wyrazem twarzy
w oczy swojej żony i okłamywał ją w sprawie Lisy Page?
Panie przewodniczący, to skandal!
(niewyraźne krzyki)
Panie przewodniczący, proszę?
(niewyraźne krzyki)
To nie do zniesienia, nękanie świadka!
Potrzebuje pan swoich leków!
Strzok bronił FBI, twierdząc, że stronnicze
ataki szkodzą agencji.
Wszyscy to oglądają i wyrabiają sobie własne zdanie.
A ja powiem panu tak:
po pierwsze,
siedzę tutaj i mówię panu prawdę.
A po drugie, niezależnie ode mnie,
Nie potrafię panu wyrazić, jak bardzo kocham FBI.
Ludzie, którzy tworzą tę kadrę, ich etyka,
ich uczciwość nie mają sobie równych nigdzie na świecie.
I myślę, że to ważne, po pierwsze dlatego, że tacy właśnie jesteśmy.
Po drugie, że żadne z nich
nie zaakceptowałoby zachowań,
które są zarzucane, tak samo jak
ja nie zaakceptowałbym ich u niego.
A po trzecie,
cała ta operacja ma swoją cenę.
Robimy rzeczy, które
w przyszłości podkopią
fundamenty tego, co stanowi
prawo i porządek w tym kraju.
Czy Rosjanie przechylili szalę wyborów w 2016 roku?
To temat książki „Cyberwar"
autorstwa profesor Kathleen Hall Jamieson.
Zaczynamy od kluczowego pytania: czy Rosja odwróciła
wynik ostatniego wyścigu prezydenckiego?
Uważam, że jest to wysoce prawdopodobne.
Nie pewne, ale wysoce prawdopodobne.
Trzy drogi do tego: wpływ trolli –
to byli oszuści w cyberprzestrzeni,
wpływ hakowania na agendę mediów, w tym wykradzione treści
wykorzystane jako podstawa pytań szkodzących Clinton w...
...dwóch debatach, oraz możliwy
wpływ rosyjskiej dezinformacji
na decyzję Jamesa Comeya z 28 października,
by w zasadzie poinformować opinię publiczną,
że ponownie otworzył sprawę serwera.
śledztwa. To zmieniło narrację w mediach
i jej notowania w sondażach spadły o 2,5%.
To samo w sobie mogło mieć decydujący wpływ.
Niezła robota.
Kiedy ktoś mnie pyta, czy moim zdaniem Rosjanom
rzeczywiście udało się wpłynąć
na to, by Amerykanie zagłosowali
w określony sposób pod wpływem tych działań?
Najpierw powiem szczerze: nie wiem.
Ale gdybym musiał wyciągnąć
jakiś wniosek, to sądzę, że tak, że to zadziałało.
Być może najbardziej namacalnym dowodem,
że było to skuteczne, jest
włamanie do skrzynek mailowych Partii Demokratycznej
i przejęcie korespondencji Hillary Clinton,
jej współpracowników i osób z jej otoczenia.
Powtarzał motyw WikiLeaks.
Powtarzał jak mantrę: spójrzcie, co mówi Hillary.
Spójrzcie, co o niej mówią jej współpracownicy.
To skradzione materiały,
Trump je wykorzystał
i jasne jest,
że pochodziły od rosyjskich służb wywiadowczych.
Kontakty Paula Manaforta i jego współpraca
z Konstantinem Kilimnikiem
to dokładnie to, co mamy na myśli, mówiąc o zmowie.
To potajemna,
skoordynowana próba osiągnięcia określonego celu,
w tym przypadku pomocy Rosji w ingerencji w wybory w 2016 roku.
Kluczowe w danych sondażowych, które Manafort
przekazał Kilimnikowi, jest to, że Rosjanie potrzebowali tych
danych wywiadowczych z terenu, aby wiedzieć, gdzie skupić
swoje działania dezinformacyjne i operacje wpływu.
Zbierając informacje o tym, gdzie
niewielkie zmiany w zachowaniach wyborczych
lub frekwencji mogą mieć ogromne
znaczenie dla wyniku wyborów,
Rosja mogła kierować swoje operacje bardzo skutecznie,
a Manafort im w tym pomógł.
(napięta muzyka)
Kiedy spojrzysz na liczbę wyborców,
jeśli zsumujesz wszystko
w Pensylwanii, Michigan i chyba Wisconsin,
liczbę wyborców, których trzeba by przekonać do zmiany zdania,
by wybory wygrała Clinton zamiast Trumpa?
Wszyscy zmieściliby się na stadionie Michigan
w Ann Arbor.
To bardzo mała liczba.
Więc zgadzam się z ludźmi, którzy mówią:
„Słuchaj, jeśli spojrzeć na szkodliwą
działalność Rosji, to nie przesunie wskazówki o 4, 5 czy 6%".
I to prawda. Ale nie o to chodzi.
Chodzi o to, że wystarczy przesunąć ją o ułamek jednego procenta.
Nie potrzeba wielkiej zmiany.
Więc jeśli chodzi o to, co zrobili Rosjanie,
nawet jeśli przesunęło to wskazówkę o 0,1, 0,2%... to wystarczy.
A zatem, gdyby tego nie zrobili,
czy kampania, czy wybory mogłyby potoczyć się inaczej?
Jasne. I myślę, że tak by było.
Można rozszerzyć to rozumowanie na... gdyby dyrektor
Comey nie ogłosił wznowienia
śledztwa, czy mogłoby to to zmienić?
Tak. Przy tak wyrównanej kampanii istnieje mnóstwo czynników,
które mogą zadecydować o wyniku.
Ale jednym z nich z całą pewnością był rząd Rosji.
Niekoniecznie bym się z tym nie zgodził.
Nie czytałem tej książki.
Muszę to od razu zaznaczyć.
Nie zaprzeczałbym,
ale nie wiem, czy mamy dane,
które empirycznie by to potwierdziły.
Więc jako hipotezę – nie kwestionuję jej.
Ale od strony empirycznej
musiałbym przejrzeć dane,
żeby lepiej to ocenić.
We wrześniu
2020 roku złożyłem znacznie obszerniejszą skargę.
Ale jej sednem było to,
że tłumiono dane wywiadowcze
dotyczące wyborów w 2020 roku
w celach politycznych, by wesprzeć Donalda Trumpa
i pozwolić oczerniać Joego Bidena, prawda?
W lipcu 2020 roku
moje biuro sporządziło raport, w którym opisano
konkretne informacje, jakie zamierzaliśmy przekazać
naszym partnerom na poziomie jawnym,
mianowicie że Rosjanie zamierzają
oczerniać Joego Bidena i próbować wypromować
prezydenta Trumpa. Konkretnie dostałem
e-mail od szefa sztabu, w którym napisano,
Chad Wolf wie, że masz zamiar to opublikować,
ale chciałby się z tobą zobaczyć.
Więc wiedziałem, w jakiej sprawie.
Oczywiście poszedłem do niego, a on poprosił mnie, żebym wstrzymał
te informacje, a ja powiedziałem, że tego nie zrobię.
A on na to: rozkazuję ci to wstrzymać.
Powiedziałem mu, że tego nie zrobię.
Chciał wstrzymać te informacje,
bo źle wpłynęłyby
na wizerunek prezydenta Trumpa.
Społeczeństwo wymaga, byś sprawował te
urzędy i robił to, co dobre dla kraju,
a nie dla siebie.
Więc uważam ten argument za obrzydliwy.
W 2024 roku, jeśli Trump wystartuje, no cóż, nie zagłosuję na niego
i nie uważam, żeby nadawał się na ten urząd.
Sądzę, że zaszkodzi temu krajowi w sposób gorszy
niż wszystko, co zrobił do tej pory.
Uważam, że choć Rosjanie
wykonali swoją robotę, pogłębiając polaryzację
i niezgodę w Stanach Zjednoczonych,
to i tak nie umywają się do samego Trumpa.
Dlatego myślę, że tak naprawdę pokazał
swoje prawdziwe oblicze Amerykanom
dopiero po przegranej.
(napięta muzyka)
W listopadzie 2020 roku,
gdy zbliżaliśmy się do 6 stycznia,
postawił kraj w naprawdę niebezpiecznym położeniu.
Kłamstwa, które wygłaszał,
i za rzeczy, które według mnie
zapewne sam uważa za nieprawdziwe, prawda?
I ta polaryzacja, którą wywołał.
Uważam, że jesteśmy w gorszym miejscu.
I wiecie, sądzę, że to bezpośrednio jego wina.
Rosjanie z pewnością próbują wpłynąć
na wybory w USA w 2024 roku. W firmie, w której teraz pracuję,
o nazwie Logically, obserwujemy, jak to się dzieje
w czasie rzeczywistym w mediach społecznościowych. Jesteśmy
firmą zajmującą się analizą mediów społecznościowych,
więc widzimy ludzi i tropy, które naszym zdaniem wskazują na Rosjan.
Nie mam najmniejszych wątpliwości, że nadal są w to zaangażowani.
Tak oto stałem się najwyżej postawionym
sygnalistą w historii USA.
To nie jest coś, taki tytuł,
o jakim kiedykolwiek myślałem, że będę go nosił.
I nikt, kto mnie zna, nigdy by nie przypuszczał,
że znajdę się w takim miejscu.
Ale jestem z tego dumny.
Bo kiedy myślę o tym,
że wezwano mnie, bym postąpił właściwie, zrobiłem to.
(mroczna muzyka)
Nie kręcą mnie złote deszcze!
Wiecie, co jest świetne, nasza wspaniała pierwsza dama,
„W to akurat", powiedziała, „w to nie wierzę".
Nie kręcą go złote deszcze, czy jak to tam nazywają.
Nie podoba mi się ten pomysł.
Wypowiedzi byłego dyrektora FBI Comeya
w stacji ABC podsyciły spekulacje,
że pikantna plotka może być prawdziwa.
I zacząłem mu opowiadać, że według zarzutów
miał kontakty z prostytutkami w hotelu
w Moskwie w 2013 roku, podczas wizyty
na konkursie Miss Universe,
a Rosjanie nagrali całe to zdarzenie.
Szczerze mówiąc, nigdy nie sądziłem,
że wypowiem te słowa,
ale nie wiem, czy obecny
prezydent Stanów Zjednoczonych
był z prostytutkami sikającymi na siebie w Moskwie w 2013 roku.
To możliwe, ale nie wiem.
Lata po sporządzeniu dossier Christopher Steele podsycił
intrygę, twierdząc, że takie nagranie może istnieć.
A czy dziś nadal wierzy pan, że to nagranie istnieje?
Myślę, że prawdopodobnie tak, ale
nie dałbym stuprocentowej pewności.
Artykuł w brytyjskim dzienniku „The Guardian"
jeszcze bardziej podsycił intrygę.
(mroczna muzyka)
A gdyby ktoś za mną zatęsknił, to jestem tutaj.
Złoty deszcz (śmieje się),
czasem nazywany też zabawą z wodą,
to sytuacja, gdy ktoś lubi oddawać mocz
na drugą osobę albo gdy ktoś sika na niego.
Mówiąc wprost, to impreza z sikaniem.
Wydaje mi się, że dla niektórych ta fetyszowa zabawa to dominacja,
no wiecie, albo znaczenie terytorium.
Tak naprawdę nie wiem.
Jak mówiłam, mnie to nie kręci, ale
tak mi opowiadano.
No wiecie, to upokorzenie, że ktoś na ciebie nasika albo coś gorszego.
No wiecie, wszyscy znamy
alternatywę dla tego.
Ale myślę, że chodzi właśnie o akt upokorzenia.
Ludzie, którzy lubią dostawać klapsy, zakładać smycz albo...
no wiecie, bycie obsikanym to coś bardzo uległego.
Często mnie pytają,
co sądzę o oskarżeniach
dotyczących Trumpa i nagrania ze złotym deszczem z 2013 roku.
Krążą różne wersje tej historii.
Zawsze zakładałam, że
ktoś go obsikał albo że on kogoś obsikał,
ale podobno naprawdę było tak, że tylko patrzył,
jak dwie rosyjskie prostytutki sikają
na łóżko, w którym rzekomo spali Obamowie.
Ale i tak...
czy to naprawdę takie złe?
Nie wiem, nie mam pojęcia, ale
myślę, że wiele osób zakłada,
że to jego obsikano, bo to taki trochę cykor.
Jestem Katie Morgan i jestem gwiazdą filmów dla dorosłych.
Gram w filmach dla dorosłych już od 20 lat
i uwielbiam wszystkie te orgazmy.
Oczywiście, że znam złoty deszcz.
To jedna z tych rzeczy.
Każdy ma swój fetysz.
Złoty deszcz to wtedy, kiedy
podnieca cię sikanie na kogoś
albo kiedy ktoś sika na ciebie.
Albo, no właśnie, każdy sposób, w jaki używasz
mocz w grze wstępnej dla
przyjemności, to właśnie złoty deszcz.
Tak naprawdę istnieje w słowniku slangu
już od początku lat 40. Więc to dość stary pomysł.
Najwyraźniej ludzie naprawdę lubią sikać na siebie nawzajem.
Słyszałam, że nazywają to sportami wodnymi.
Słyszałam określenie złoty deszcz.
Słyszałam kilka różnych nazw,
ale ogólnie, jak powiesz "złoty"
cokolwiek, ludzie wiedzą, że chodzi o sikanie.
Zarzut wobec Trumpa był taki,
że w 2013 roku, w hotelu w Moskwie,
patrzył, jak prostytutki sikają na
to samo łóżko, w którym spali Obamowie.
To takie dziwne. I, co zabawne,
zawsze myślałam, że albo na niego sikano, albo on na kogoś sikał.
Nie znałam szczegółów, dopóki nie zrobiłam researchu.
Plotka głosi, że istnieje prawdziwy
dowód wideo na to, że to się wydarzyło,
więc... Nie widziałam tego nagrania, ale bym je obejrzała.
Prawda czy nie? Nie wiem.
Nie wiem, on po prostu... nawet jeśli
tylko patrzył, ja bym się przyznała.
Kogo to obchodzi?
No bo przecież sam nie brał w tym udziału.
Tylko patrzył. Może.
No tak,
wiesz, kiedyś myślałam, że ta historia
o nagraniu ze złotym deszczem nie może
być prawdziwa, bo wydawała się tak nieprawdopodobna.
Ale czy dzisiaj naprawdę jest to takie nieprawdopodobne?
W przypadku tego pomarańczowego skrzata wszystko jest możliwe.
Chyba że ktoś z was siedział pod kamieniem, to wie,
że w 2006 roku poznałam Donalda Trumpa
na turnieju golfowym, takim turnieju
dla celebrytów w Lake Tahoe.
Zaprosił mnie na kolację, zgodziłam się
i poszłam do jego hotelu, żeby się z nim spotkać
na czymś, co miało być kolacją.
A to zamieniło się w trzygodzinną rozmowę,
w której nie padło ani słowo o seksie,
eskorcie czy płaceniu za seks, nic z tych rzeczy.
Poszłam do toalety w jego pokoju,
a kiedy wyszłam,
zastałam go rozsiadłego na łóżku w samej bieliźnie.
I za bardzo się bałam, żeby powiedzieć „nie”.
Próbowałam go wyminąć, ale zastawił mi drogę do drzwi.
Wiedziałam, że jego ochroniarz
stoi na zewnątrz, a my rozmawialiśmy
przez kilka godzin o tym, że chcę zostać reżyserką
w głównym nurcie i tak dalej,
no wiesz, te wszystkie sprawy,
a on poniekąd to wykorzystał przeciwko mnie.
Byłam osaczona.
I... szczerze mówiąc, po prostu zamarłam.
No wiesz, nie zmusił mnie siłą.
Nie groził mi przemocą.
Na pewno bym mu uciekła.
Ale po prostu zamarłam.
I... uprawialiśmy seks.
Chyba powinnam była się tego spodziewać,
bo kiedy dotarłam do pokoju,
przeprosił mnie za spóźnienie.
Odebrał jakiś telefon, a drzwi otworzył
w czarnej jedwabnej piżamie.
Roześmiałam mu się w twarz, myśląc sobie,
że ten dupek próbuje udawać Hugh Hefnera.
I kazałam mu się, kurwa, ubrać.
Wtedy też słynnie sprałam go magazynem,
bo podczas naszej rozmowy
przechwalał się wszystkimi swoimi pochwałami
i osiągnięciami.
No wiesz, puszył się jak paw,
nie pozwalał mi dojść do słowa
i o nic mnie nie zapytał.
A po naprawdę długim czasie tego wszystkiego
wyciągnął magazyn, z którego był bardzo
dumny, bo był na jego okładce.
I chyba nawet powiedział, że jeszcze go
nie ma w sprzedaży, ale ma egzemplarz przedpremierowy.
A ja... w tym momencie byłam głodna,
zostałam okłamana.
Robię się wściekła z głodu
i miałam dość słuchania tego
błazna gadającego tylko o sobie.
Więc rzuciłam mu tylko,
że ktoś powinien sprać go tym magazynem.
Po prostu wyrwałam mu go,
zwinęłam w rulon i kazałam mu się odwrócić.
I trzepnęłam go w tyłek.
Uważam, że ktoś powinien go codziennie sprawiać
zwiniętą gazetą albo magazynem.
Boże, ależ on jest głupi.
Najwyraźniej go to kręci.
Wyraźnie ma to w głowie.
To znaczy, najwyraźniej kręcą go
złote deszcze, skoro ni stąd, ni zowąd
gada o nich na spotkaniach biznesowych.
Boże, ależ on jest tępy. I myślę, że to jeden z sygnałów,
że taśma ze złotym deszczem może istnieć –
nie może przestać o tym mówić.
Kiedy inni już przestają o tym gadać,
on znowu to wyciąga.
Jest taki głupi.
Jak wyglądał seks z Trumpem?
Bez dwóch zdań najgorsze i najbardziej
żałosne 90 sekund w moim życiu.
Nawet nie zdążyłam go obsikać.
(mroczna muzyka)
Były adwokat Trumpa,
Michael Cohen, napisał, że plotki
o nagraniu krążyły od lat
i, cytuję, „znając szefa, wszystko było możliwe”.
Cohen napisał też, że Trump
odwiedził obleśny klub nocny w Las Vegas
z rosyjskim oligarchą – klub,
w którym pokazywano symulowany numer ze złotym deszczem.
Niektórzy podejrzewają,
że wizyta Trumpa w tym klubie
mogła dać początek tej sprośnej plotce.
Jak nazywał się ten klub i jak tam było?
(energiczna muzyka taneczna)
Klub w Las Vegas zamknięto
krótko po wizycie Trumpa –
miesiąc po tym, jak sędzia nakazał mu
ukrócić nieprzyzwoite pokazy erotyczne.
W książce Cohen pisze, że serce mu zamarło, gdy znajomy powiedział,
że w 2016 roku słyszał plotki o taśmie ze złotym deszczem.
Jego znajomy zaprzecza twierdzeniom Cohena.
To, że mówi, jakobyśmy rozmawiali o taśmach ze złotym deszczem,
jest moim zdaniem obrzydliwe...
...kiedy mowa o
kimś, kto nazywa cię bratem.
Wiem, że sprzedaje każdą książkę,
jaką tylko może, i nie mam z tym problemu.
Tyle że nie możesz tak po prostu
zacząć opowiadać o swoim przyjacielu
i kłamać na temat części
rzeczy, które mówiłeś.
Podjął działania. Zrobił to, zrobił tamto.
Więc kiedy zadzwonił do mnie znajomy z Moskwy
i powiedział: słuchaj, siedziałem na kolacji
i podsłuchałem, jak ktoś mówił o jakichś taśmach
z panem Trumpem i tak dalej.
I powiedział mi, że się tym nie przejmuje.
Nie w dramatyczny sposób.
Po prostu powiedział: słuchaj, wiem, że robisz interesy
z Trump Organization, ale tak właśnie się dzieje.
I jak mówiłem, wiele rozmów dotyczyło taśm.
Access Hollywood, słynna taśma z Access Hollywood,
i właściwie wszyscy mówili: och,
powinny być inne taśmy, no wiesz.
I mogą być gdziekolwiek,
nie tylko w Stanach.
Cześć! Jak się masz?
Więc to ogólne zaniepokojenie tego typu plotką
czy pogłoską nie zostało przeze mnie zlekceważone.
Więc ja,
zaraz po tej rozmowie,
napisałem do Michaela i powiedziałem: słuchaj,
no wiesz, ktoś przechwala się jakimiś taśmami.
Nie sądzę, żeby to było coś poważnego.
Ale żebyś wiedział,
tak się sprawy mają. A jedyne, co źle ująłem,
albo powiedziałem w niewłaściwy sposób, to „zatrzymaj napływ taśm".
W zasadzie miałem na myśli,
był wieczór, no wiesz, mamy dzieciaki
i mnóstwo się dzieje.
Często dyktujemy coś do telefonu.
Nie pamiętam,
czy mówiłem do telefonu, czy wybierałem numer.
To było dawno temu, więc powiedziałem: zatrzymaj napływ,
nie ma żadnych taśm.
Nie ma żadnego napływu taśm z Rosji.
Nie martw się o to.
To nic poważnego.
Ale powinieneś wiedzieć, że tak się dzieje.
Krążą plotki. I yyy... Michael nie zrozumiał.
Taśmy czego?
I była to przyjazna wymiana zdań,
To nie była nawet rozmowa telefoniczna. Na tej wiadomości się skończyło.
Nigdy nie kontynuowaliśmy tej rozmowy.
Ale to, że Michael posunął się tak daleko i to zmyślił,
że rzekomo rozmawialiśmy przez telefon, że omawialiśmy te taśmy,
i że wysłał mnie na poszukiwania,
bo wiedział, że mam kontakty biznesowe w Rosji,
to wszystko, każde słowo, jest kompletnie nieprawdziwe.
To kłamstwo.
Byłem dobrym przyjacielem Michaela.
Byłem ważnym...
ogniwem między Trump Organization a Gruzją
oraz ekspansją marki Trumpa w tej części świata.
Powinien więc mówić prawdę. Kompromat.
To rosyjskie słowo, materiały kompromitujące.
Tak naprawdę cały ten pomysł narodził się
za czasów Stalina, no wiesz, zbieranie
materiałów kompromitujących na ludzi,
praktycznie na każdego, na wszelki wypadek,
gdyby ta osoba w czymś odniosła sukces.
Myślę, że kompromat jest wszędzie,
ale szczególnie w naszej dzisiejszej kulturze
widzimy mnóstwo kompromatu.
No więc zapukali do drzwi.
Było dwóch agentów FBI.
Należeli do zespołu Muellera.
Zaprosiłem ich do środka tak grzecznie,
jak tylko mogłem, usiedliśmy i zaczęliśmy rozmawiać,
a rozmowa przerodziła się w długą,
trwającą jakieś dwie i pół, trzy godziny.
Która też zmieniła się bardziej w
przesłuchanie i ostatecznie
zaczęło się jasno wyłaniać, że to wcale nie koniec.
To był dopiero początek naszego koszmaru.
Byłem gościnnym gospodarzem.
Gruzja słynie, mój ojczysty kraj słynie z tego,
że przede wszystkim jesteśmy gospodarzami i witamy wszystkich.
I właśnie tak się zachowywałem.
A nagle
główna prokurator zrzuca na ciebie całą winę,
twierdząc, że jesteś Rosjaninem.
Rozmawialiśmy prawie osiem godzin
o Gruzji i o tym, jaka Gruzja jest wspaniała,
o tym, że urodziłem się w Gruzji,
i jak ważna była dla mnie Ameryka. O tym wszystkim.
A nagle ona całkowicie to wszystko zignorowała
i mówi wszystkim,
że ten facet i jego rodzina pochodzą z Moskwy.
W tamtym momencie
powiedziałem sobie, że będę musiał zabrać głos.
A fakty są takie, że nie jestem Rosjaninem.
Otóż chodziło o to, żeby pokazać,
że istniał jakiś rodzaj zmowy.
Rozumiem to. Robili swoją robotę,
przyglądali się
każdemu detalowi, żeby chronić nasz naród,
żeby chronić integralność...
instytucji prezydenta i tego wszystkiego, i wyborów.
Ale... ja nie miałem z tym nic wspólnego.
Nie jestem naiwny.
Nie mówię,
był wielki plan, żeby pogrążyć
Trumpa i tak dalej.
I... jeśli pojawiają się plotki o urzędującym prezydencie
Stanów Zjednoczonych, to z całą pewnością trzeba to zbadać.
Każdy powinien.
I nie miałem nic przeciwko temu, że zadawali mi te pytania.
Czemu wysłałeś tę wiadomość i co się działo.
Ale powiedziałem im prawdę i
uważam, że spełniłem swój obywatelski obowiązek,
starając się pomóc wam zrozumieć
znacznie szerszy obraz sytuacji.
Gdy raport Muellera nazwał
go rosyjskim biznesmenem
i zasugerował, że wiedział
o zawartości taśm,
Giorgi zażądał sprostowania.
Jego żądanie zostało odrzucone,
co skłoniło go do wniesienia pozwu przeciwko Robertowi Muellerowi.
Straciłem pieniądze, straciłem reputację.
Jedyne, co chcę z tego
wyciągnąć, i lekcja dla wszystkich, to to,
że nigdy, przenigdy nie wolno się poddawać.
Jeśli twoje imię,
tożsamość, dziedzictwo i narodowość
zostają splamione,
powinieneś zrobić wszystko, co w twojej mocy, by je odzyskać.
No więc wstąpiłem do KGB po
ukończeniu szkoły średniej.
Właściwie przyjęto mnie ze względu na przeszłość mojego ojca.
Był oficerem KGB.
Chociaż mój ojciec, swoją drogą, był przeciwny temu, żebym wstąpił do KGB.
Zapytałem dlaczego. Powiedział, że to brudna robota, synu.
Powiedziałem, że przecież spędziłeś tam dwadzieścia lat.
Dlatego właśnie mówię ci, że to brudna robota.
No więc moim głównym zadaniem była werbacja Amerykanów.
Chodzi mi o ludzi z wiedzą lub dostępem do, no cóż, tajemnic,
no wiesz,
wszelkiego rodzaju informacji niedostępnych w mediach.
To typowa robota szpiegowska
i właśnie do tego mnie szkolono.
Putin był nikim, mam na myśli w Sankt Petersburgu,
po prostu gościem, który pukał do moich drzwi.
Miałem sekretarkę, która mówiła,
że przyszedł jakiś facet, więc wpuszczałem go.
Czy mogę dostać jakieś zdjęcia,
to znaczy podpisane dokumenty? O, oczywiście.
No i tyle.
To wszystko, co o nim wiedziałem.
Nie zajmował żadnego stanowiska.
Żadnej funkcji kierowniczej ani nic w tym stylu.
I tak oto Putin został wyciągnięty znikąd
i został asystentem mera Sankt Petersburga.
No cóż, Putin okazał się
w tym sensie sprawnym facetem.
No i,
więc przyjechał do Moskwy i powoli,
stopniowo awansował, aż został członkiem,
a właściwie szefem
rosyjskiego bezpieczeństwa wewnętrznego — KGB.
Więc kiedy Putin nazwał mnie zdrajcą,
Nazwałem go zbrodniarzem wojennym.
I powiedziałem, że wojna w Czeczenii pewnego dnia
ujawni odrażającą naturę
człowieka, który dziś rządzi Rosją.
Putin przejdzie do historii Rosji
jako ambitny, okrutny, wręcz nieludzki,
taki, który realizuje własne ambicje
i własne pragnienia.
Cóż, moim zdaniem to po prostu morderca.
Putin próbuje
ingerować praktycznie
w wewnętrzne sprawy każdego liczącego się kraju.
To część spuścizny radzieckiej mentalności.
A Putin pod wieloma względami pozostaje
wierny radzieckiej mentalności.
Sądzę, że istnieją pewne podobieństwa między Trumpem a Putinem,
zarówno w wymiarze ludzkim, jak i politycznym.
Putin, na ile go znam,
cóż, tak naprawdę
jego głównym celem jest dziś utrzymanie się przy władzy
tak długo, jak to możliwe. I zrobi wszystko,
by usunąć wszelkie przeszkody,
popełni każdą zbrodnię,
byle tylko utrzymać władzę w Rosji.
On potrafi wykorzystywać takie rzeczy, ponieważ
jako były człowiek KGB
był mocno zaangażowany
w sprawy, które stawiały ludzi
w trudnym położeniu, gdzie kompromat
był nieodłączną częścią ich życia.
Cóż, podstawienie nagiej kobiety do jego pokoju
to było coś, czego można się było po nim spodziewać,
ale żeby robiono zdjęcia, no wiesz?
W tym sensie KGB w...
czasach postsowieckich
niewiele się zmieniło. Za czasów sowieckich
pozbywano się ludzi w bardziej bezpośredni sposób,
no wiesz, albo do więzienia, albo po prostu egzekucja.
W putinowskiej Rosji
chodzi raczej o to, żeby kogoś uzależnić,
mając jakieś informacje dotyczące jego
finansowych nieprawidłowości albo, no wiesz, seksualnych...
to jest bardziej typowe dla obecnego rosyjskiego reżimu.
Cóż, o dzisiejszych czasach
nie mogę nic powiedzieć, bo wyjechałem z Rosji wiele lat temu.
Ale było kilka hoteli, miejsc publicznych,
które były kontrolowane przez KGB.
A w razie potrzeby KGB przeprowadzało
operacje specjalne wewnątrz tych hoteli,
gdzie kontrolowano osobiste zachowanie i wszystko inne
osób, którymi się interesowali,
no wiesz. I to się niewiele zmieniło.
Nie wolno zapominać, że Putin to były człowiek KGB
i jego mentalność pod wieloma względami pozostaje taka sama.
Reputacja Trumpa w kręgach, które znam
w Stanach Zjednoczonych, no wiesz, nie jest dobra.
To, że Trump interesował się
rosyjską, cóż, żeńską społecznością, ujmijmy to
w ten sposób, to znany fakt,
i jest znany rządowi USA.
Wiem, że rząd USA został poinformowany
o tym przez rosyjskie władze.
Powiedziałbym, że
pan Putin jest raczej dyskretny, bo gdyby zaczął
szeroko udostępniać te informacje, sam mógłby mieć kłopoty.
Bo istnieją również informacje
na temat samego prezydenta Putina. (śmiech)
(dramatyczna muzyka)
Z mojego doświadczenia w prowadzeniu
śledztw kontrwywiadowczych
dla FBI, wymierzonych w rosyjskie
służby wywiadowcze, mogę powiedzieć,
że zaskoczyłoby mnie, gdyby się okazało,
że nie istnieje żadna teczka
na Donalda Trumpa w Moskwie
ani w siedzibie rosyjskiego wywiadu.
Tak naprawdę byłoby to całkowite
odstępstwo od sposobu, w jaki działają,
kiedy namierzają, oceniają, a ostatecznie
biorą na cel amerykańskich biznesmenów
czy amerykańskich kandydatów na urzędy wszystkich szczebli.
Nigdy nie zajmowałem się plotkami,
ale z pewnością wszyscy jesteśmy świadomi,
jako społeczeństwo, że istnieje
oskarżenie, zarzut, jakoby Trump
mógł zostać skompromitowany z prostytutkami w pokoju hotelowym
w Ritz-Carlton w Moskwie, w okolicach
wyborów Miss Universe.
Ritz-Carlton w Moskwie
i inne hotele w stylu zachodnim
w Rosji są w dużym stopniu zinfiltrowane przez
rosyjskie służby wywiadowcze.
Przez większość czasu jesteś w takich hotelach
pod nadzorem audio i wideo.
I gdyby coś takiego się wydarzyło albo coś podobnego,
niemal na pewno zostałoby to nagrane.
Reakcja Trumpa na te zarzuty
tylko wzmogła ciekawość
byłego szefa FBI Comeya i byłego agenta Strzoka.
Mówi, że może chcieć, żebym to zbadał,
by udowodnić, że do tego nie doszło.
A potem mówi coś, co
mnie rozproszyło, bo powiedział, wiesz,
jeśli istnieje choćby 1% szansy, że moja żona
uważa to za prawdę, to jest okropne.
I pamiętam, jak pomyślałem, jak
twoja żona mogłaby sądzić, że istnieje 1% szansy, że byłeś
z prostytutkami sikającymi na siebie nawzajem w Moskwie?
Jestem człowiekiem pełnym wad, ale
istnieje dosłownie zerowa szansa,
że moja żona uznałaby to za prawdę.
Więc jakie to małżeństwo
i jaki to człowiek, że twoja żona uważa,
że istnieje tylko 99% szansy, że tego nie zrobiłeś?
Odpowiedział, że nie było żadnych prostytutek,
że nigdy nie było żadnych prostytutek.
Gdybyś nie zrobił, gdyby ta informacja,
gdyby do tego nie doszło,
logiczny człowiek
odpowiedziałby... jeśli cię oskarżam,
jeśli oskarżam kogoś o coś, co jest zupełnie nieprawdziwe,
ludzie zazwyczaj się złoszczą
i wprost temu zaprzeczają. Nigdy się to nie wydarzyło.
To nieprawda. Absolutnie nie.
Ale takie wykręcanie się i mówienie,
że nie było żadnych prostytutek, to bardzo,
to bardzo nietypowa reakcja.
I jest to reakcja,
która każe mi się zastanawiać, czy
to wydarzenie rzeczywiście miało miejsce.
Po części wierzę w te taśmy z siusianiem.
I powiem ci dlaczego. Wierzę w tę taśmę z siusianiem,
bo to tak do niego pasuje, i jest to coś takiego,
że nikt by nawet nie wpadł na to, żeby to zmyślić, rozumiesz?
No bo gdybym ja miała coś zmyślić,
to coś w stylu, że był z kobietami i,
no wiesz, oni wykorzystują ten kompromat od lat, prawda?
Zwabiają cię do hotelu i robią ci zdjęcia,
jak... uprawiasz z kimś seks, to jest po prostu
ich standardowa procedura.
Ale Trump chciał, żeby
prostytutki nasiusiały na łóżko,
bo wcześniej był tam Obama,
i tak bardzo nienawidził Obamy, że chciał na niego nasiusiać?
Tylko złośliwy narcyz mógłby być aż tak chory.
No bo po prostu uprawiaj seks z tymi kobietami.
To by było normalne.
Ale dla niego bardziej
podniecające
jest nasiusianie na łóżko Obamy, prawda, niż
uprawianie seksu z piękną kobietą.
To... perwersja.
I dokładnie na tym polega jego perwersja.
Dlatego bardzo szybko stało się
dla mnie oczywiste, że to człowiek
niezwykle niebezpieczny.
Nie tylko ktoś z zaburzeniem psychicznym,
ale ktoś, kto dosłownie ma
najgroźniejsze zaburzenie psychiczne,
jakie człowiek może mieć.
A mimo to jest zdolny
sprawować urząd prezydenta.
Narcyzmu złośliwego właściwie nie znajdziesz
jako diagnozy w klasyfikacji DSM.
Pojęcie to wprowadził słynny psychoanalityk
Erich Fromm, który sam w latach 40. uciekł przed nazistami.
Stworzył tę diagnozę, wymyślił ją,
żeby wyjaśnić psychikę Hitlera
i innych przywódców o cechach narcyzmu złośliwego,
innych megalomańskich, morderczych przywódców,
którzy towarzyszyli ludzkości przez całą historię.
Hitler nie był więc odosobnionym przypadkiem.
Był może najgorszym albo najbardziej
skrajnym przykładem, ale reprezentuje pewien typ,
i to właśnie mówił Fromm.
A ten typ ma w zasadzie cztery składniki: po pierwsze, narcyzm.
Oczywiście wszyscy wiemy, że Trump jest narcyzem,
ale pozostałe trzy składniki
są równie ważne: paranoja.
Czyli jego nieustanne poczucie, że jest prześladowany,
nieustannie czuje się skrzywdzony.
Wmawia innym ludziom,
czy to mniejszościom, czy swoim
przeciwnikom, że są źli.
A przez to zasługują na straszliwą karę.
To wszystko jest częścią jego paranoi.
No i oczywiście jego szalone
teorie spiskowe też są częścią tej paranoi.
Trzeci składnik to antyspołeczne zaburzenie osobowości,
czyli to, co kiedyś nazywano psychopatią.
Oznacza to, że nie ma żadnego kręgosłupa moralnego.
Bez przerwy kłamie.
Łamie prawa innych, wykorzystuje ich,
nie czuje winy ani niepokoju
z powodu złych rzeczy, które robi.
Czyli to jest w gruncie rzeczy przestępcze zaburzenie osobowości.
A większość ludzi siedzących w więzieniu ma
antyspołeczne zaburzenia osobowości.
Czwarty składnik to... sadyzm,
czyli to, że sprawia mu przyjemność
krzywdzenie wrogów albo branie
odwetu, upokarzanie innych ludzi
czy podporządkowywanie ich sobie, dominowanie nad nimi
w sposób upokarzający i pokazujący jego ogromną władzę.
Wcześnie zdałem sobie sprawę, że to
bardzo, bardzo niebezpieczna postać, przypominająca Hitlera.
I tak po części
narodził się „ruch obowiązku ostrzegania".
To nie jest tylko zasada etyczna,
to przepis prawny, że jeśli się dowiesz,
że pacjent może komuś zrobić krzywdę,
masz obowiązek ostrzec tę osobę.
Dlatego uważaliśmy, że skoro mamy obowiązek ostrzec jedną osobę,
bo jako specjaliści od zdrowia psychicznego
zdajemy sobie sprawę, że może być w niebezpieczeństwie,
to jaki mamy obowiązek wobec 300 milionów ludzi?
(śmiech)
Musi być 300 milionów razy większy.
Jak więc Trump broni się przed tym zarzutem?
Czy ktokolwiek naprawdę wierzy w tę historię?
A tak przy okazji, mam też wielką obsesję na punkcie zarazków.
Wierzcie mi.
Musiałem to wyjaśnić...
powiedzieli mi: panie prezydencie, kiedy był pan w Rosji...
cóż, byłem tam tak krótko...
Trump próbował twierdzić, że nie nocował w Rosji
feralnej nocy, ale rejestry
lotów później ujawniły, że to nieprawda.
Wielkie zaskoczenie, prawda?
Wspomnieli o tej historii ze złotym deszczem,
a ja powiedziałem, że reszta mnie nie obchodzi.
Reszta dotyczyła, no wiecie, broni jądrowej...
Tym się nie martwiłem.
Złoty deszcz był dla mnie problemem.
I powiedziałem naszej wspaniałej pierwszej damie...
Powiedziała: nie, akurat tego nie zrobiłeś.
Widzicie, mam obsesję na punkcie zarazków.
Powiedziała: akurat tego nie zrobiłeś.
Od razu wiedziała - nie miałem z tym problemu.
Powiedziałem: uff, mało brakowało.
To nie było dobre.
Akurat w to nie uwierzyła,
bo powiedziała, że on ma obsesję na punkcie zarazków. Nie kręci go to,
rozumiecie?
(mroczna muzyka)
Nie kręcą go złote deszcze, jak to się
mówi. Nie kręcą.
Nie podoba mi się ten pomysł.
Nie, mnie też. Myślałem, że to będzie wielki problem.
Czekała mnie ciężka noc,
ale akurat w tej kwestii była bardzo przekonująca.
Powiedziała: nie, z tym jesteś czysty.
No to co myślicie? Mamy mu uwierzyć?
Proponuję zapytać kogoś, kto może wiedzieć: mnie.
Ale potem pada argument obrony: o nie, on by
nigdy czegoś takiego nie zrobił, bo ma obsesję na punkcie zarazków.
I wiecie, to jedna z tych rzeczy,
którymi ludzie próbują dowodzić, że to zmyśliłam,
bo on ma taką obsesję na punkcie zarazków, że by nie...
(śmieje się)
Podczas moich licznych spotkań
z nim zdecydowanie nie miał obsesji na punkcie zarazków.
Zdecydowanie wsadził mi do ust swój mały, spiczasty język.
Całuje najgorzej na świecie,
ale zdecydowanie był to pocałunek z otwartymi ustami.
I nawet nie zaproponował, żeby użyć prezerwatywy.
Nie tylko nie użył prezerwatywy ani nie zaproponował, że jej użyje,
ale nawet nie wspomniał o takiej możliwości.
To znaczy, on nawet nie wie, czy umyłam
ręce, kiedy wyszłam z łazienki.
Po prostu rzucił się na mnie w samej bieliźnie,
kiedy wyszłam i go zaskoczyłam.
Muszę przyznać, że jeśli to nie na ciebie ktoś sika,
strach przed zarazkami nie ma
z tym nic wspólnego.
Jeśli są po drugiej stronie pokoju,
i tak cię nie dotykają.
Czyli Trump nie zawsze mówi prawdę?
Cóż, zapytajmy eksperta.
Spisałam wszystkie te ustalenia
dla „Washington Post" w felietonie zatytułowanym „Badam kłamców".
Nigdy nie widziałam kogoś takiego jak prezydent Trump. W tamtym momencie,
w pierwszym roku swojej prezydentury, mówił
średnio około sześciu kłamstw dziennie.
I uznałam to za niezwykłe.
To było o wiele więcej niż u zwykłych ludzi.
A to był dopiero początek — w sumie przez całą
swoją prezydenturę nazbierało się 30 573
kłamstw, zmian zdania czy wprowadzających w błąd stwierdzeń.
To jest absolutnie
oszałamiające.
Kłamstwo ma miejsce za każdym razem, gdy celowo kogoś wprowadzasz w błąd.
Ludzie kłamią z wielu powodów.
Ale zwykli ludzie kłamią głównie z dwóch powodów.
Po pierwsze, kłamią dla własnej korzyści.
Kłamią, żeby dostać to, czego chcą,
żeby lepiej wypaść, żeby oszczędzić sobie
zażenowania, wstydu, winy czy czegokolwiek negatywnego.
Czyli chodzi wyłącznie o nich samych.
Kłamią też po to, by być miłymi dla innych.
Kłamią, żeby schlebiać innym,
żeby dać im przewagę, żeby być dla nich miłym, żeby oszczędzić im
jakiegokolwiek zażenowania, konfliktu czy czegokolwiek,
czego inni sobie nie życzą.
Kiedy badałam zwykłych ludzi,
istniała kategoria kłamstwa,
które prawie nikt nie wypowiadał — kłamstwo okrutne.
Kłamstwo wypowiedziane, by kogoś skrzywdzić, by go poniżyć,
by zrobić z niego głupca, by go zranić, by go obrazić.
Magazyn „The Atlantic” opublikował
artykuł zatytułowany
„Okrucieństwo jest celem”.
I gdy poznaliśmy Trumpa bliżej,
zdaliśmy sobie sprawę, że taki właśnie jest.
Okrucieństwo jest celem.
Myślę, że jedną z motywacji
kryjących się za okrucieństwem i kłamstwami Trumpa
jest to, że uwielbia szokować.
I nie chodzi tylko o to, że szokuje ludzi,
choć to duża część tego,
ale o to, że jego zwolennicy to uwielbiają.
Trump po prostu mówi:
„Oto jestem, powiem, co tylko zechcę”.
A jeśli Trump zostanie wybrany ponownie?
O mój Boże!
To przerażająca perspektywa.
I chyba powiedziałabym, że
jakby wcześniej w ogóle istniały jakieś granice —
teraz nie byłoby już żadnych.
Ale chyba jedyna różnica jest taka, że
Myślę, a przynajmniej mam nadzieję, że
media byłyby trochę bardziej cwane.
To znaczy, pamiętam, jak
miałam włączone stacje albo CNN
w tle, gdy coś robiłam, i pokazywali
ujęcia samolotu Trumpa
przylatującego na jeden z jego wieców.
To było, zanim został prezydentem.
Owinął ich sobie wokół palca.
Dali mu tyle darmowego czasu antenowego,
a nie wiedzieli, jak sobie poradzić
z tymi wszystkimi kłamstwami i tą bezczelnością.
Zajęło im nawet trochę, zanim nazwali kłamstwa kłamstwami, prawda?
(mroczna muzyka)
A te zapewnienia Trumpa, że ma fobię przed zarazkami?
Ja, swoją drogą, też mam
poważną fobię przed zarazkami. Naprawdę.
Cóż, jeśli chcecie znać moje zdanie.
(śmiech)
(narastające napięcie maszyny)
(dźwięk alarmu)
(eksplozja)
Oczywiście media miały używanie
z tym oskarżeniem.
(dramatyczna muzyka chóralna)
(muzyka chóralna osiąga punkt kulminacyjny)
Hej, ABC News, chciałabym was zapytać
o waszą wielką rosyjską imprezę ze sikaniem.
Nie, nie, nie mówię o sikaniu...
(śmiech)
bo to się nigdy nie wydarzyło
i wcale nie było tak fajne, jak brzmi.
Następne pytanie.
Pokój 1101, apartament prezydencki w hotelu Ritz Carlton.
Wynajęłam go. Pokój, o którym tyle słyszeliśmy.
A mimo to nikt go nie sprawdził.
Nie wiem dlaczego.
To nawet nie jest tak, że to przeszłość.
To kawałek historii.
(śmiech)
Tu, na żywo.
Mówię o tym, że ta taśma ze sikaniem
rzekomo powstała na tym właśnie łóżku.
Taśma ze sikaniem, taśma ze sikaniem.
Kamera, akcja.
(chichot)
(śmiech)
Jestem Samantha Bee.
Witajcie w Full Frontal.
Alleluja! To komediowe święta!
O Boże, o Boże, o Boże!
Il Duce lubi oblewać łóżka sikami dziwek.
(śmiech)
Oczywiście prawdziwą ofiarą jest ten materac z pianki pamięciowej.
On... nigdy nie zapomni.
(niewyraźny dialog) (śmiech)
Jak więc media potraktowały te oskarżenia?
Cóż, media kompletnie zawaliły sprawę,
jeśli chodzi o kwestię kompromatu.
Masz rację, ten pikantny pomysł z taśmą ze sikaniem...
Niezależnie od tego, co jest na tej taśmie,
najważniejsze jest to, że nasz prezydent
jest na haku u obcego wroga.
To jest najważniejsze.
Nie obchodzi mnie, co jest na tej taśmie.
Obchodzi mnie to, że nasz
prezydent pracuje dla wroga.
Christopher Steele
sądzi, że wie, dlaczego nikt nie widział tej taśmy.
Jak więc wytłumaczysz, że jeśli ta taśma rzeczywiście istnieje,
nie została upubliczniona?
Cóż, nie musiała zostać upubliczniona.
Dlaczego?
Ponieważ myślę, że Rosjanie czuli, że dostali
całkiem niezłą wartość z Donalda Trumpa,
gdy był prezydentem USA.
W 2019 roku w sieci pojawiło się tajemnicze nagranie.
Wideo umknęło uwadze mediów,
z wyjątkiem jednego magazynu internetowego.
Po wyczerpującej analizie nagrania magazyn Slate
orzekł, że było ono fałszywe.
Prawdopodobnie.
Senacka Komisja ds. Wywiadu
oświadczyła, że wiedziała o realistycznym
i dobrze sfinansowanym, ale fałszywym nagraniu
kogoś, kto wygląda jak Trump.
Senat nigdy nie powiedział nam, dlaczego uznał je za fałszywe.
Reszta przypisu w ich raporcie? Została utajniona.
Dlaczego więc Trump wciąż mówi o tej taśmie?
Nie kręcą mnie złote deszcze...
Złoty deszcz... złoty
deszcz... złote deszcze, jak to mówią,
jak to nazywają.
Trump zbyt mocno zaprzecza.
Wciąż wraca do taśmy z sikaniem.
No właśnie.
Gdyby to było naprawdę po prostu śmieszne,
to byś to zwyczajnie zbył.
Nie wracałbyś do tego...
Ale znowu, u Trumpa wszystko to projekcja albo wyznanie.
Rozumiesz? Więc to, że wciąż o tym wspomina,
to kolejny powód, by sądzić, że to prawda.
To, że wciąż o tym mówi, żeby zaprzeczać.
Czy ta taśma mogłaby być prawdziwa?
Jak mogłaby wyglądać?
(fanfary)
(niepokojąca muzyka)
Panie Trump, witamy w Moskwie!
Cześć, dziewczyny.
Nikt tego nie nagrywa, prawda?
Niech się pan nie martwi. W Rosji
nigdy nikogo byśmy nie nagrywali.
Teraz wszyscy są wolni,
wszystko wolno.
No dobra, świetnie.
To mi się podoba.
O rany! Dla kogo to, dla Hulka?
Oligarchowie.
Chcą wszystkiego w nadmiarze.
Wielkie rezydencje, wielkie jachty, wielkie imprezy.
Oligarchowie są mile widziani w Mar-a-Lago
zawsze, gdy Melanii nie ma.
Więc to to?
To w tym łóżku spał Obama?
I mam w to uwierzyć?
Tak.
Dobra, wystarczy mi to.
Bierzmy się do dzieła!
Zaczynam lubić Rosję.
Pochmurno z możliwością opadów, jeśli wiesz, o co mi chodzi.
Pięknie. Po prostu pięknie.
Może powinienem się tu przeprowadzić.
Donald, zdejmij ubranie.
Ja? Nie ma mowy!
No dobra,
skoro nalegasz.
Jeśli kiedyś wystartuję w wyborach na prezydenta
i to wycieknie, będzie to polityczne samobójstwo.
Chwila, już wiem. Powiem ludziom, że mam fobię przed zarazkami
i nigdy bym czegoś takiego nie zrobił.
Genialne!
Chcesz spróbować?
Nie musicie mnie dwa razy prosić, dziewczyny.
A masz, Barack.
A to dla Michelle.
I jeszcze raz dla Baracka.
Muszę o tym powiedzieć synowi, Barneyowi.
To znaczy Barronowi.
A teraz na ciebie!
Lejcie, panie.
Światowa klasa,
wierzcie mi.
Najlepsze lanie w życiu.
Melania nigdy w to nie uwierzy... na szczęście.
Następnym razem, dziewczyny, może brązowa kąpiel?
Och, na pewno pójdę do piekła.
Dobra, trochę w lewo, jeszcze trochę.
Kogo ja oszukuję?
Dużo bardziej w lewo!
(płynący strumień) (delikatne odgłosy pod wodą)
(narastające napięcie cieczy) (wybuch cieczy)
Łaał!
Kocham Rosję!
Poprzednia animacja była fałszywa.
Prawdopodobnie.
Wielu zauważyło, że Trump nie potrafi krytykować
Władimira Putina, i snuło teorie, dlaczego.
To człowiek, który zabija dziennikarzy, przeciwników politycznych
i najeżdża kraje.
To oczywiście powinno budzić niepokój, prawda?
Rządzi swoim krajem i przynajmniej jest przywódcą.
No nie? W przeciwieństwie do tego, co mamy tutaj.
On wolałby mieć marionetkę na stanowisku prezydenta
Stanów Zjednoczonych. - Żadna marionetka.
- To całkiem jasne... - To ty jesteś marionetką.
To całkiem jasne, że nie przyznasz,
iż Rosjanie przeprowadzali cyberataki
przeciwko Stanom Zjednoczonym.
Że zachęcałeś do szpiegowania naszego narodu,
że jesteś gotów powtarzać tezy Putina,
zapiszesz się na listę jego życzeń, rozbijesz
NATO, zrobisz, co tylko zechce,
i że nadal będziesz dostawał od niego pomoc,
bo on ma w tym wyścigu bardzo wyraźnego faworyta.
Widziałem Trumpa i Putina razem.
Trump jest pełen podziwu dla Putina.
On... kiedy widzi się Trumpa
z Putinem, jak mnie się zdarzyło kilka razy,
jest jak dwunastoletni chłopiec,
który idzie do liceum i spotyka
kapitana drużyny futbolowej.
(śmiech)
Mój bohater.
Z przykrością błagam prezydenta Trumpa,
by przeprosił Amerykanów za...
swoje haniebne, niebezpieczne i szkodliwe
zachowanie wobec Putina w Helsinkach.
Czego się obawiał?
Panie prezydencie Trump, pan pierwszy.
Prezydent Putin właśnie zaprzeczył, by miał z tym cokolwiek wspólnego
z ingerencją w wybory w 2016 roku. Wszystkie amerykańskie
agencje wywiadowcze stwierdziły,
że Rosja to zrobiła. Co, komu...
moje pierwsze pytanie brzmi: komu pan wierzy?
Drugie pytanie: czy teraz,
na oczach całego świata,
powie pan Putinowi, czy potępi pan to, co stało się w 2016 roku,
i czy ostrzeże go pan, by nigdy więcej tego nie robił?
Mogę tylko zadać to pytanie.
Moi ludzie przyszli do mnie,
Dan Coats i kilku innych przyszli do mnie,
mówili, że według nich to Rosja.
Mam tu prezydenta Putina.
On właśnie powiedział, że to nie Rosja.
Powiem tak...
Nie widzę żadnego powodu, dla którego miałaby to być Rosja.
Powiem panu, że prezydent Putin
dziś niezwykle stanowczo i zdecydowanie
zaprzeczył tym oskarżeniom.
Kiedy padło pytanie o rzekomą zmowę z Rosją?
Powiedział, no wiecie, bardzo stanowczo temu zaprzeczył.
Bardzo stanowczo zaprzeczył? Co to, do cholery, ma znaczyć?
Uważam, że to absurdalne.
Kiedy Trump był w Helsinkach
i spotkał się z Putinem, no wiecie, przyznał mu rację.
Uważam, że to po prostu szaleństwo i skandal,
bo ten facet to krwiożerczy dyktator.
Ten Putin, no wiecie, to wprawny agent KGB.
On po prostu manipuluje Trumpem, żeby spełniał jego rozkazy.
Wpływ Putina na Trumpa jest powszechnie znany.
Wystarczy spojrzeć na zdjęcia ze szczytu w Helsinkach
w 2018 roku i zobaczyć, jak potulny był wtedy
zwykle hałaśliwy i napastliwy Trump,
żeby wiedzieć, kto trzymał wówczas wodze władzy.
A Trump nauczył się jako propagandzista
bardzo wiele z kremlowskiego podręcznika propagandy.
Bo kremlowski model
nazywa się strażacką sikawką kłamstw.
To nieustanne, masowe wylewanie
nie tylko kłamstw, ale i wątpliwości oraz niepewności.
A Trump bardzo otwarcie okazuje swój służalczy zachwyt nad Putinem.
Zawsze będzie go bronił, nawet
kosztem krytykowania Stanów Zjednoczonych, ponieważ
ludzie tacy jak
Putin i Trump nie mają tak naprawdę
żadnego szacunku do własnego narodu
ani do własnego kraju, dlatego
okradają swoich obywateli,
okłamują swoich obywateli.
A w przypadku Putina – mordują własnych obywateli.
Podziwiają zaś czystą, brutalną siłę,
zdolność do uchodzenia na sucho ze zbrodni.
Dla Trumpa Putin to gigantyczny sukces,
a on sam chciałby trochę takiego sukcesu dla siebie.
Były prawnik Trumpa, Michael Cohen,
zeznawał przed Kongresem w 2018 roku.
Robiąc to, podał jeden z możliwych powodów,
dla których Trump nie chce krytykować Putina.
Okłamałem Kongres co do tego, kiedy pan Trump
przerwał negocjacje w sprawie projektu wieżowca w Moskwie.
(napięta muzyka)
Stwierdziłem, że przestaliśmy
negocjować w styczniu 2016 roku.
To była nieprawda.
Nasze negocjacje trwały
jeszcze przez wiele miesięcy, w trakcie kampanii.
Co najmniej kilka razy,
między prawyborami w Iowa w styczniu 2016 roku
a końcem czerwca,
pytał mnie: jak idzie w Rosji?
Chodzi o projekt wieżowca w Moskwie.
Pan Trump wiedział o negocjacjach w sprawie Trump Moscow i nimi kierował
przez całą kampanię, a potem temu zaprzeczał.
Kłamał, bo nigdy nie spodziewał się, że wygra.
Kłamał też dlatego, że mógł zarobić setki
milionów dolarów na projekcie nieruchomości w Moskwie.
To, że Trump aktywnie
negocjował umowę dotyczącą wieżowca Trump Tower w Moskwie,
kiedy ubiegał się o prezydenturę,
i jednocześnie wmawiał opinii publicznej,
że nie prowadzi żadnych
interesów z Rosją, naprawdę pokazuje,
że już wtedy znajdował się w pozycji, którą można było wykorzystać.
A to dlatego, że publicznie mówił jedno,
a Rosja wiedziała, że to, co mówił, to kłamstwo.
To oznaczało, że w każdej chwili mogli go
zdemaskować i zaszkodzić jego szansom wyborczym.
Wciąż fascynuje mnie
kwestia lojalności Trumpa
wobec Władimira Putina.
(mroczna muzyka)
Istnieje wiele teorii — czy po prostu
podoba mu się idea silnego, autorytarnego przywódcy,
czy chciałby być taki jak Putin, czy marzy,
żeby Ameryka była bardziej jak Rosja,
czy też wiąże się to z jego silnym pragnieniem robienia interesów
w Rosji — co jest dobrze udokumentowane. Albo czy ma to związek
z licznymi doniesieniami, że Rosja mogła pomóc
spłacić jego długi, w szczególności
kredyty związane z Deutsche Bankiem.
Czy próbuje przypodobać się i utrzymać przychylność
rządu, obcego rządu,
o którym wie, że pomógł jego kampanii
albo próbował jej pomóc, upubliczniając materiały przez WikiLeaks —
poprzez kradzież korespondencji w Krajowym Komitecie Demokratów,
która trafiła do WikiLeaks i została wykorzystana publicznie.
To wszystko jest prawdopodobnie właściwą odpowiedzią.
Myślę, że jest cały szereg czynników,
które dają nam takiego Donalda Trumpa,
który tak mocno związał się
z Władimirem Putinem, że nie jest w stanie
szczerze go krytykować i działać w interesie Ameryki.
Trump nadal puszcza oko do Putina.
Jeden z prezydentów dużego kraju
wstał i powiedział: „No cóż, proszę pana,
jeśli nie zapłacimy i zostaniemy zaatakowani
przez Rosję, czy nas pan obroni?”.
Mówię: „Nie zapłaciliście? Zalegacie?”.
Odpowiada: „Tak”. Powiedzmy, że tak się stało.
„Nie, nie obronię was.
Co więcej, zachęcałbym ich,
żeby robili, co im się żywnie podoba!”.
A Putin nadal się wtrąca.
Dziś rano były informator FBI
oskarżony o składanie fałszywych zarzutów o łapówkarstwo
wobec prezydenta Bidena i jego syna Huntera
został zwolniony za kaucją.
Alexander Smirnoff
widoczny jest tutaj w niebieskiej bluzie z kapturem, gdy wczoraj
wychodził z sądu w Las Vegas.
Smirnoffa oskarżono o okłamywanie FBI i twierdzenie, że Bidenowie
przyjęli miliony łapówek od
Burismy, ukraińskiej firmy energetycznej.
A taśma?
Nikt jej nie widział. Jak dotąd. Czy istnieje? Hmm...
Cóż, jeśli ją znajdziesz, daj mi znać.
Na razie tylko Putin wie na pewno.
(mroczna muzyka)
Trochę wierzę w tę taśmę ze szczaniem.
Nie wiem, czy taśma jest prawdziwa, czy nie.
Mam nadzieję, że tak, bo to byłoby genialne.
Ale dopóki jej nie zobaczę,
nie ma zdjęcia, nie ma dowodu.
Czy to naprawdę aż tak nieprawdopodobne?
Wszystko jest możliwe, gdy w grę wchodzi pomarańczowy goblin.