Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dokumental honetan agertzen diren irudiek artegatasuna sor dezakete ikuslearengan,
bereziki animalien aurkako tratu txarrak erakusten dituztenek.
Carlota Saorsa animalia-esperimentazio laborategi batean
infiltratu zen 18 hilabetez.
Egundaino izan den historiako infiltratzerik luzeena.
Film honetan aurkeztutako gertaerak egiazkoak dira
eta abian dagoen ikerketa baten parte.
Tartean dauden pertsona batzuen nortasuna babesteko,
haien izenak, ahotsak eta zenbait leku aldatu dira.
Europako legeak eta lekukoak babesteko araudia betetzeko,
elkarrizketaren zati bat berregin da.
Kaixo, ni naiz.
Carlota.
Barkatu desagertu izana,
baina dena bizkortu egin da, hitz egin behar dugu.
Badakizu lekuko babestua naizela.
Beraz, mesedez,
ezabatu mezu hau entzun bezain laster.
Ez naiz sare honetaz fidatzen.
Hurrengo egunetan irudi guztiak bidaliko dizkizut,
ezkutuko kameraz hamazortzi hilabetez grabatutakoak.
Dena dokumentatzen saiatu nintzen.
Animalien aurkako tratu txarrak
eta oso gauza ilunak gertatzen ari dira.
Oso jende boteretsua dago tartean.
Beraz, espero dut hau guztia zein arriskutsua den ulertzea.
Zuretzat ere hala baita.
Eman egun batzuk, eta nola aurkitu esango dizut.
Egon bigarren sakelakoari adi, ados?
Dena dokumentatzen has zaitezke.
Egia kontatzea baino ez dut nahi.
WYTON - ERRESUMA BATUA
MADRILGO AZOKA - AIREPORTUA
ESPAINIA
BUNKERREAN INFILTRATUA
MADRIL 2024
-Badituzu txartelak, Pablo? -Bai.
Zer ordutan da?
Irtengo gara…
lau ordu barru.
Ez dakit zer grabatzeko aukera izango dugun,
beraz, baimena eman dit…
ahal dugun guztia grabatzeko.
Ondo da, hemen dut tripodea.
-Prest? -Goazen.
Elkarrizketa egingo diogu berriz infiltratuko delako.
Beraz, desagertu egingo da…
Sei edo zazpi hilabetez, berriro.
Beraz…
berari zerbait gertatzekotan,
guk dokumentatuta utzi behar dugu…
Eta kito.
Irudi guztiak eman dizkit.
Zazpi mila artxibo inguru ditut.
-Ia bi urte, ezta? -Hamazortzi hilabete.
Ondo da. Hemen geratu gara hamar minutu barru,
eta zubian itxarongo diot, bai?
Nahi baduzue, hark badakienez…
grabatuko dugula,
Hortik grabatu dezakezue.
Gero bilduko gara noria inguruan.
-Ondo da. -Ados.
Zu eta biok horra, Fer.
Goazen.
-Deitu ezer behar baduzue. -Ados.
Carlota Saorsa babestutako lekukoa da auzi penal irekian
"Vivotecnia" izeneko laborategiaren aurka.
Bere identitatea babesteko,
aktore batek birsortuko du bere elkarrizketa.
Bere adierazpen eta asmo oro
zintzoki islatu ditu aktoreak.
Lehenik, eskerrik asko…
elkarrizketa honengatik.
Aspalditik elkarrizketatu nahi zintudan,
beraz, zu baino urduriago nago.
Eskerrik asko zuri
aukera hau emateagatik
eta kontatu nahi izateagatik
istorio hau.
Has gaitezen hasieratik.
Ba al duzu umetako oroitzapenik,
edo katalizatzailerik,
nolabait esateko, lan honi ekiteko?
Ez. Ez dut oso ondo gogoratzen,
oso txikia nintzelako,
baina amak beti esaten zidan, eta esaten dit,
txikitatik,
beti izan dudala
animaliekiko enpatia handia…
Orokorrean babesgabe ikusten nuen ororengan.
Eta nik ez dut gogoratzen, baina berak dio behin
txerri-hilketa bat ikusi
eta salbatzen saiatu nintzela.
Suposatzen dut egun hartan
zerbait ernatu zitzaidala. Zerbait aldatu zen.
Hamalau edo 15 urterekin, DBHn nengoela,
nire interesa piztu zuten
giza eskubideek eta feminismoak.
FAMILIA - KAPITALISMOA
Liburutegi publikora joan,
eta informazioa bilatzen nuen mundua aldatu duten
pertsonei buruz.
Beren iraultza, eta desobedientzia zibilaren bidez.
ANIMALIEN DEFENTSA
Eta hainbat eredu aurkitu nituen,
gaur egun ere nire eredu direnak,
esaterako, Angela Davis, Rosa Parks,
Emma Goldman edo Jane Goodall.
Egun batean zerbaitek klik egin zuen eta ulertu nuen
benetan animalien alde borrokatzeko,
oso serio hartu behar nuela.
ALBAITARI LAGUNTZAILEA
Albaitaritzan sartu, eta laguntzaile egin nintzen.
Klinika askotan lan egin nuen.
Ikastaro asko egin nituen, eta babeslekuetan ere
animaliak zaintzen-eta ibili nintzen.
Kliniketan egonda ere, zerbaiten falta nabaritzen nuen.
Ez nintzen egiten ari nire ereduek egiten zituzten gauzak.
Lana utzi eta Irlandara joan nintzen ingelesa ikastera.
Eta Irlandan ezagutu nuen lehen aldiz
mugimendu hori,
aktibistak.
-Zer nahi dugu? -Animalien askapena!
-Noiz nahi dugu? -Orain!
EZ NAIZ ZENBAKI HUTSA NORBAIT NAIZ
EGIN ZAITEZ BEGANO
Zur eta lur nengoen.
Panfleto batzuk hartu, ziber batera joan,
eta informazio bila hasi nintzen
animalien eskubideen aldeko borrokari buruz.
BILATU WEBEAN
Eta orduan aurkitu nuen Britchesen bideoa,
Estatu Batuetako laborategi batetik
askatu zuten makakoa.
KALIFORNIA 1985
Kontzentrazio-esparrua bezalakoa zen,
hotza eta esterila.
Bakarrik aurkitu genuen kaiolan, buruan sonar gailu bat zuela.
Neurotiko bihurtu zuen hots kirrikari etengabea ateratzen zuen.
PETA-K EMANDAKO IRUDIAK
Ezin ginen besoak uztartuta geratu Britches eta animalia gehiago
egunero errukirik gabe zauritu
eta torturatzen zituztela jakinda.
Hortik atera behar genituen.
Itxaropena eman zidan ikusteak jendea
hori grabatzen eta laguntzen ari zela,
animaliak askatzen.
Ez dakit. Bideo hori niretzat erabakigarria izan zen.
Eta horrela ezagutu nuen ALFa.
Animalien askapenaren aldeko mugimendua.
ALF - 1985EKO UZTAILA
Kontu hau serio hartzen baduzu,
animalientzako eskubideak lortzea eta haien sufrimendua ekiditea,
argi izan behar duzu
ondorioak izango dituela.
Zerk ematen dizu indarkeria erabiltzeko eskubidea
zure kausaren alde?
Ez naiz indarkeria erabiltzen ari.
Baina jendea indarkeria erabiltzen ari da
egunero, kopuru handietan, animalia errugabe horien aurka.
Zure ikuspegia da animaliek eta gizakiek
eskubide bera dutela bizitzeko
eta krudelkeria era orotik babestuak izateko.
Sen ona da.
Denok dugu minik eta sufrimendurik gabe bizitzeko eskubidea.
Ez kezkatu jendeak kasurik egiten ez badu,
edo ez ikusiarena egiten badu. Beti egin dute hori.
Beti egin dute hori borroka guztiekin.
Borroka horrek bizitza deserosoa izan dezake ondorio.
Gure bizitzak bertan behera utziko ditugu
honekin bukatu arte.
Animalista bat hil dute
txahal bizien esportazioa geldiarazi nahian.
Duela bi hilabete, konpainia farmazeutiko handiek
ultimatuma eman zioten gobernuari.
Geldiarazi muturreko animalistak,
edo gure lantegi eta ikerketa zentroak
herrialdetik aterako ditugu.
Diru asko irabaz daiteke bibisekzio industriarekin.
Komunikabideetako zuzendariak,
neurri handi batean, jende bera dira.
GLAXOKO LANGILEAK MEHATXATU DITUZTE
EKOTERRORISMOA MEHATXU LARRIA
Beraz, mesede egiten zien
jendeak terroristak ginela pentsatzeak.
FBIaren arabera, animalistak
AEBko mehatxu terrorista handiena dira.
Antiterroristak ginela pentsatu dut beti,
animaliak pairatzen ari zirena terrorismoa zelako.
ANIMALISTA ATXILOTUA
Espainiara itzuli bezain laster hasi zinen ekintza zuzenekin?
Gauzaren bat egin nuen,
baina gehienbat kanpotik laguntzen nuen.
Orduan ezagutu nuen Kurda ezizeneko laguna.
Berak isilpeko ikerketak egiten ditu, gehien bat, haztegietan.
Madrilera etorri nintzen Kurdarengandik gertuago egoteko.
Lana lortu nuen albaitari klinikan.
Gauez lan egiten nuen.
Baina ez ziren ordu asko.
Eta beste lan bat behar nuen bizitzeko.
MADRIL 2018
Eta Interneten bila ari nintzela,
lan eskaintza aurkitu nuen.
"Lan eskaintza: albaitari teknikaria
animalia-esperimentazio laborategi ezagunean".
Berehala bilatu nuen Interneten.
Eta CRO bat zela ikusi nuen, kontratu bidezko laborategia.
Arratoi, sagu, untxi, txerri,
txakur eta primateekin lan egiten zuten.
Egin nuen lehen gauza Kurdari deitzea izan zen.
Aizu. Ikusi duzu bidali dizudana? Lan bila nenbilela aurkitu dut.
Zur eta lur nago. Esan ikusten duzunean.
Agur.
Esperimentazio laborategi batean sartzea
ia ezinezkoa da.
Egin behar nuela iruditu zitzaidan,
gutxienez curriculuma bidali behar nuela, eta hala egin nuen.
ALBAITARI LAGUNTZAILEA NIRI BURUZ
Eta hurrengo egunean, lan bila jarraitzen nuela,
deitu egin zidaten.
ZENBAKI EZEZAGUNA
-Bai? -Kaixo.
Vivotecniatik deitzen ari naiz. Zure curriculuma jaso dugu
eta bilatzen gabiltzana da.
Hasieran harriturik geratu nintzen.
Bai, esan.
Bat-batean elkarrizketa egin zidaten telefonoz,
prestatu gabe, inprobisatuta.
Zure ikasketak bat datoz eskaintzen ari garen lanpostuarekin,
beraz, esan, nola moldatu zara klinikan animaliekin lan egiten?
Ondo, bai. Ondo moldatu naiz.
-Animaliak maite ditut. -Bada, hemen…
Gogor lan egiten dugu. Animaliekin lan egiten dugu,
eta serio hartzen dugu gure lana.
Bai, noski. Bai, ulertzen dut.
Ez dago arazorik.
Egun gutxi barru deituko dizute
elkarrizketa pertsonalerako.
Noski, ederto.
Eta eseki egin zuen.
Hitzik gabe geratu nintzen.
Egin nuen lehen gauza Kurdari kontatzea izan zen.
Motel, deitu egin didate. Hau marka.
Oso urduri nago.
Oso zaila da hautatzea.
Lortzen badut, lagunduko didazu?
Noski.
Ezin nuen burutik atera.
Eta erreferentziak bilatzen hasi nintzen Interneten.
Ez nuen…
laborategi batean infiltratutako inor ezagutzen.
Argi neukan ezin nintzela ni neu izan.
Pertsonaia bat asmatu behar nuen.
Nire hitz egiteko, mugitzeko eta janzteko erarekin…
Ez ninduten kontratatuko.
Pertsonaia hori bihurtu behar izan nintzen.
Orduan ez nuen pentsatu pertsonaia horrek hainbeste denbora
emango zuela nirekin.
Gogoan duzu elkarrizketa egiteko
-atea gurutzatu zenuen unea? -Bai, ezin hobeto.
VIVOTECNIA TRES CANTOS - MADRIL
Oso korridore luzeak zeharkatu genituen,
ateak ireki eta ixteko txartel elektronikoarekin.
Ez zegoen kanpora ematen zuen leiho bakar bat ere.
Horregatik deitu nuen Bunkerra.
Elkarrizketa arrunta izan zen ala…
Bai. Nire prestasunari buruz,
autorik nuen galdetu zidaten, maskotarik nuen.
Pare bat gauza idatzi zituen ordenagailuan, zutitu, eta esan zidan…
Ondo da, Carlota, nirekin bukatu duzu.
Baina orain bi lankide etorriko dira elkarrizketarekin jarraitzeko,
-kontu teknikoagoak dira. -Noski.
Orduan bitxia iruditu zitzaidan, baina denbora eman zidan
arnasa hartu eta lasaitzeko.
Kaixo.
Nor agertu zen?
Rebeca eta bere laguntzailea,
eta galdera tekniko pila egin zizkidaten,
baita albaitari klinikan egindako lanari buruz.
Imajinatzen dut
nire curriculuma egiaztatu nahiko zutela,
eta ondo erantzun nituen galdera guztiak.
Ingelesez ere galdetu zidaten,
nire ingeles teknikoa ebaluatzeko.
Azterketa tekniko eta teorikoa ere egin behar izan nuen
haien aurrean, formulazio eta guzti.
Zaila zen, baina ondo egin nuen.
Eta elkarrizketaren amaieran,
tentsio handiagoa egon zen.
Entzun, egia esango dizut.
Hemen animalia-esperimentazioa egiten dugu.
Baduzu arazorik horrekin?
Ez, animalia-esperimentazioaren alde nago.
Ederto.
Itxaron apur bat. Lankide batek laborategia erakutsiko dizu.
Ondo da. Mila esker.
Ez nekien prest nengoen
horri aurre egiteko, ez nekien nola erantzungo nuen.
Eta asimilatzen ari nintzela,
oso gizon altua sartu eta esan zidan:
"Zatoz, laborategiak erakutsiko dizkizut".
Sartu bezain laster, oihuak entzun nituen,
txakurren uluak.
Eta kiratsa ere gogoratzen dut.
Txiza eta kaka usaina zegoen.
Gogorra izan zen, lau korridore zeudelako
kaiolaz beteta, txakurkumez beteta,
irten nahian, barroteak zeharkatu nahian.
Eta irtengo ginela uste nuenean, esan zidan:
"Egon, orain primateen laborategia
erakutsiko dizut".
Eta nik: "Kaka".
Beldurra sartu zitzaidan, baina poztu egin nintzen,
kontratatuko ez banindute, erakutsiko ez lidaketelakoan.
Ikusi nuen lehen gauza alopezia zuen makakoa izan zen.
Estresagatik ziurrenik.
Ez zegoen kanpora ematen zuen leihorik.
Beldurra usain zatekeen. Ezin nituen begiratu ere egin.
Negar egin nahi nuen,
baina ezin nuen.
Etxera joan eta sofan eseri nintzen.
Ez nuen aldatzeko astirik izan,
ezta Kurdarekin hitz egiteko ere, eta bat-batean Marinak deitu zidan…
Bai?
…lana nirea zela esateko,
eta kontratua sinatzeko hitzordua emango zidatela.
Ederto, kontratua e-mailez bidaliko dizut eta laster arte.
-Ederto, mila esker. -Ongi etorri.
Ez dakit nola egin nuen…
baina sartu nintzen.
Sartu bezain laster joan zinen animaliategira?
Ez,
nik hori uste nuen, zuzenean animaliategietara joango nintzela.
1. EGUNA BUNKERREAN
Baina ez. Lehen egunak PDFak irakurtzen eman nituen,
bulegoan eta etxean azterketak egiten.
Hiru baimen lortu behar nituen
Madrilgo osasun zentroan.
Kontratuaren arabera, teknikari aritzeko behar nituen.
Ikasten ari nintzela, zaintzailea nintzen.
Oso zuhurra nintzen.
Ez nuen nabarmendu nahi.
Eta lankideei so egiten nien. Bereziki jantokian.
Banekien oso argi izan behar nuela
nor ziren ikerketaburuak, prestakuntza gehien zuten teknikariak.
Edozein lanetan egingo zenukeena lehen egunetan zehar.
Era intuitiboan, pertsonak analizatzeaz gain,
laborategiaren funtzionamendua ulertu behar nuela ikusi nuen.
Segurtasun kameren kokapena, ateena,
ordutegiak, zaintza txandak.
Segurtasun neurri ugari zeuden.
Bunkerraren mapa modukoa egin nuen,
nor zen nor eta non zegoen dena zehaztuz.
Baina ez nekien nola egin
barruko irudiak ateratzeko. Ez nekien.
Ohartu nintzen animaliategietan ezin zela
telefonorik sartu,
nahiz eta lankide batzuek sartu.
Baina ni ezin nintzen arriskatu.
Ezin nintzen telefonoarekin sartu.
Orduan ikertzen hasi nintzen
grabaketa gailuen inguruan.
Kurdari galdetu nion, horri buruz gehiago zekielako.
Baina aurkitu edo berak aipatu zizkidanak
botoidun gailuak ziren.
Eta animaliategietako protokoloak zirela eta,
mantala kendu eta jarri behar duzunez,
ezin nituen erabili.
Beraz, dena grabatu nahi banuen,
une jakin batean garatzen ari zen prozedura,
beti soinean neraman kamera bat izan behar zuen.
Horrela bururatu zitzaidan betaurrekoena.
Eta zer egingo dut irudiekin? Emango dizkizut?
Geratuko gara astean behin edo?
60. EGUNA KURDAREKIN
Hobe bi astean behin.
Zure etxe alboko saltokiguneko aparkalekuan bilduko gara.
-Ederto. -Ni igoko naiz zure autora.
Bai? Ezin ditu beste inork irudiak ikusi.
-Noski. -Eta zerbait emango didazunean
bakarrik etorri behar duzu.
Ez zenuke barruan bi hilabete baino gehiago eman beharko.
Aizu. Ahal dudana egiten ari naiz.
Oraindik lekua ezagutzen ari naiz.
-Nire lana egin behar dut. -Bai.
Grabatu ahal duzun guztia,
eta gero argitara dezakegun ikusiko dugu.
-Ados. -Ni banoa.
Mila esker, Kurda.
Ezer behar baduzu,
-deitu, ados? -Bai.
Agur, mila esker.
Betaurrekoak ditut,
beraz, bururatu zitzaidan…
Tontakeria hutsa da.
Betaurrekoak alda nitzakeela ez nituelako apurtu nahi,
eguneroko betaurrekoak, garestiak zirelako,
eta beste pare bat jantziko nuela,
animaliekin lan egin bitartean ez apurtzeko.
Eta ondo atera zen.
Gogoan duzu grabatu zenuen lehen eguna?
-Nolakoa izan zen une hori? -Bai.
Grabatu nuen lehen aldia kaiolak garbitzerakoan izan zen.
65. EGUNA EZKUTUKO KAMERAREN LEHEN GRABAZIOA
Oso urduri nengoen.
Harrapatuko nindutela uste nuen.
-Bai. -Ni ere sartuko naiz.
Zu ere sartuko zara?
Ate ondoan. Atean bertan. Bai?
Ados, banoa.
Orain ikusiko dugu.
Tira!
Irten hortik!
Bizkor!
Zu beste aldera.
Tira!
Tira! Bizkor!
Bizkor!
Eta gogoan dut
txakurrek kaioletatik irten nahian ateratzen zuten zarata.
Negarka, buztana astintzen. Irteteko irrikaz zeuden.
Urtebete ez zuten txakurkumeak ziren,
hiru hilabetera ikerketa bukatu,
eta hil egingo zituzten.
Eta orduan ikusi nuen lehen aldiz
txakur eme hura, 32 zenbakiduna.
Eserita zegoen, burua barroteen kontra eta begirada galdua zuela.
Ez dakit…
Ez zen besteak bezalakoa.
Bazirudien hilko zela zekiela.
Begirada benetan tristea zuen.
SEGURTASUN KOPIA
2 MINUTU FALTA DIRA EZEZTATU
Gero etxera joan, irudiak gorde, kopia bat egiten nuen…
eta grabatutakoari buruzko oharrak idazten nituen eguneroko batean.
Eta gero, bi astero, dena ematen nion Kurdari,
eta berak sailkatzen zuen.
Askotan kamerak huts egiten zuen, bateria agortzen zen,
eta gaizki ateratzen zen.
Oso frustragarria zen, egun hori galtzen nuelako.
Hilabeteak igaro ahala, erosoago grabatzen nuen.
Lasaiago, seguruago, baina tira,
beti nengoen kezkatuta harrapatuko ote ninduten.
Eta nahiko estresagarria izan arren…
Ados.
…ordu estrak egitea eta asteburuetan lan egitea lortu nuen
bakarrik filmatu ahal izateko
eta 32 zenbakidunarekin denbora gehiago emateko.
Bitxia zen, bazirudielako
nor nintzela zekiela.
-Ikusten da, ezta? -Ezetz.
Grabatzen ari zarenak ez du balio.
Oraindik zaintzailea naizelako. Ez naiz ikerketetan sartu.
Ados, baina grabatu duzunaren erdiak ez du balio.
Desfokuratuta dago. Hobeto grabatu behar duzu.
Zertaz ari zara?
Hobeto fokuratu behar duzu!
Egon geldi, arraioa! Utzi etengabe mugitzeari.
Baina ezin dut, lanean ari naiz.
-Lanean ari naiz, arraioa! -Niri bost!
Irudi hoberik lortuko ez baduzu, utzi beharko zenuke.
Bestela, harrapatu egingo gaituzte.
-Eta ez dut atxilotzea nahi. -Aski da. Isildu.
Zoaz pikutara!
Entzun, horretarako ez du merezi hor barruan egotea…
Horrela ez didazu laguntzen.
Ni naiz barruan dagoena.
Baina ez du hor barruan egotea merezi zabor hau ateratzeko.
-Egia da. -Ados.
-Pentsatu hobeto. -Pentsatu zuk.
Ederto, hautsi autoa.
Egunero gauza bera.
Egun denak ziren berdinak.
06:30ean esnatzen nintzen,
kameren bateriak egiaztatzen nituen,
eta aurreko egunean egindako segurtasun kopiak.
Kurdari txostena bidaltzen nion. Inoiz ez zuen erantzuten.
Eta gero ordu eta erdi gidatzen nuen lanera.
Denbora batez, Kurdak eskatu bezala
grabatzen saiatu nintzen, baina ezinezkoa zen.
Deigarriegia zen.
Normaltasunez lanean jarraitu behar nuen.
Eta saiatu arren,
ez nituen Kurdak nahi zituen irudiak lortu.
Eta nolakoa zen egunerokotasun hori?
-Estres handia zenuen? -Oso handia.
Giroa nahiko toxikoa eta estresagarria zen jada…
baina okerrera egin zuen,
lankideen arteko norgehiagoka agerikoa zelako.
Ikerketa bat egiteko aukeratzen ez zutena kaleratzen zuten.
Ezin hobeto egin behar nuen
lehen ikerketa esleitu bezain laster.
Berehala jaso behar izan nuen trebakuntza
arratoi eta untxien inguruan, botika eman ahal izateko
ahotik, begitik, zain edo muskulu barnetik, arnasbidetik,
animaliaren arabera.
-Ez dago oso bigun, ezta? -Ez.
Zera…
Arratoiak markatzen ikasi nuen,
hatza zeharkatzen zien tatuajea eginez.
Tinta apur bat odolarekin nahasi.
Hatza zeharkatu diozu.
Hori teknika legala da.
Hil dut dagoeneko.
Hainbat.
Eta oso argi geratu zitzaidan
neureganatu behar nuen pertsona,
teknikari gisa aritzeko, Rebeca zela,
ikerketa guztien burua.
Oso emakume serioa zen eta oso erreta zegoen.
Ez zuen inolako sentiberatasunik animaliekiko.
Argi uzten zuen hitz egiten zuenean.
Beldur handia ematen zidan.
Ez nintzen inoiz bere aurrean grabatzen ausartu,
berak harrapa nintzakeelako.
Grabatzean agertzen bazen, berehala itzaltzen nuen kamera.
135. EGUNA BEAGLEEN HARRERA "XYYBC-5 IKERKETA"-RAKO
-Zortzi dauzkagu. -Zortzi txakur, bai. Goazen.
Eskularruen bila noa.
-Hau pisutsua da. -Bai?
Bai.
Etengabe heltzen ziren animalia berriak.
Animalia asko hiltzen ziren.
Ene, korridorea. Sartuko ditugu?
Lana gogorra zen,
baina asko lan eginez,
Rebecaren konfiantza irabazi nuen.
Banekien Rebecak
Taniaren konfiantzazko taldearekin lan egitea nahi zuela,
Césarrekin eta Raúlekin.
Taniari ez zion animaliak axola,
ez bere ongizateak, ez sufritzeak edo larritzeak.
Ezta taldekideekiko tratua ere.
Axola zitzaion bakarra
ikerketak ondo ateratzea zen. Kito.
Hogeita hamabigarrena.
Goibeltxoa.
Ez dago hain goibel.
Bai, egia da, aurpegi goibela du.
Ez dakit, hasieran beti zegoen izkinan eserita.
Bai, beti dago izkinan eserita.
Uste nuen
Taniak niri buruzko susmoak zituela.
Animaliak kontuz tratatzen nituela jakin izan balu bezala.
Uste dut horregatik agindu zidala Taniak
berrogei txakurrak hiltzea. Ni probatzeko.
EGUNEKO LANAK ETA XYYAA-1 IKERKETAREN BUKAERA
XYYAA-1 ikerketa bukatzerakoan, taldea arduratuko da txakurrak hiltzeaz.
Aizu, non ibili zara?
Bi ordu daramatzat zain.
-Zer? -Lanpetuta nengoen.
Lanpetuta? Zertaz ari zara?
Gure atzetik dabiltza.
Benetan?
Hainbat polizia auto ikusi ditut.
Bat aparkalekuko sarreran zegoen.
Joan arte itxaron behar izan dut.
Kaka.
Gu zaintzen ari direla uste dut.
-Ez duzu ezer nabaritu? -Ez.
Ez zenituen betaurrekoak edo telefonoa lanean utziko?
Ez duzu ezetz ikusten?
Aurreko astean konfiantzazko abokatu bati hitz egin nion gure egoeraz.
Harrapatzen bagaituzte, kartzelara joan gintezke.
Ni lauzpabost urtez, laguntzeagatik.
Eta zu askoz gehiago.
Filmatzen jarraitzen baduzu,
noizbait harrapatuko zaituzte.
Entzun…
Utzi nahi baduzu, utziko dugu,
baina joan baino lehen, askatze bat antolatu nahi dut.
Ezin dugu, ezetz, oso arriskutsua da.
Badakizu niretzat garrantzitsua dela bizitza bat, gutxienez, salbatzea.
Bat bakarrik bada ere.
Bai, baina eginez gero, harrapatuko gaituzte.
Berdin zait.
Ez naiz hortik joango txakur bat atera gabe.
Egun horretatik aurrera,
ez nintzen etxera heldu arte salbu sentitzen.
Lehen abisua izan zen.
Kaka.
Aurrera jarraituko dut, ez naiz ondorioen beldur.
Gehiegi arriskatzen ari zara.
Aurrera jarraituz gero, hil beharko duzu, eta ez duzu zeure burua barkatuko.
Neureganatu behar ditut ikerketetan sartzeko.
Blokeatuta nengoen.
Hilketaren data gerturatzen ari zen eta ez nekien
egiteko gai izango ote nintzen.
Argi neukan egin ezean, ez nintzela ikerketetan sartuko
eta kaleratuko nindutela.
Eta infiltratzearen ahalegin guztiak alferrik izango zirela.
Baina eginez gero,
nire balioak ere akabatuko nituen.
Txikitatik borrokatu naiz animaliak salbatzeko,
ez akabatzeko.
145. EGUNA XYYAA-1 IKERKETAREN HILKETAK
Primeran gogoratzen dut egun hura.
Inor ez dago 40 txakurkume hiltzeko prest.
Eskuak dardarka nituen. Dardarka nengoen.
Sartu nintzenetik ezagutzen nuen kumaldi hori.
Taniak txakurkumeetako bat hartu,
niri eman,
eta nola egiten nuen aztertu zuen.
Beraz, nik…
Irakatsitakoa aplikatuz egin nuen.
Oso abiadura frenetikoa zen.
Txakur bat hartu, sedatu,
mahai gainean jarri, eta zakarrontzira.
Danba, gorpuak.
Ez zuten ondo sedatuta zeuden ere egiaztatzen.
Ez dakit, ezin nuen arnasarik hartu.
Ni…
Korrika joan nintzen botaka egitera.
Sentitzen nintzen…
Gaizki. Munstro bat nintzen.
Txikitan zin egin nuen halakorik egingo ez nuela.
Egun hartan zerbait hil zen nire barnean.
Bitxia da. Zeren eta…
lur jota egon arren, nirekin pozik zeuden.
Proba bat gaindu izan banu bezala.
Orduan hasi nintzen haiekin lanean.
Taniaren taldearekin. Césarrekin eta Raúlekin.
Bildu behar gara. Irudi asko ditut.
Taldean nago. Ikerketetan sartu naiz.
Hitz egin dezagun bihar aparkalekuan.
Egunak daramatzat zure zain.
Non sartu zara? Kezkatuta nago.
Zerbait gertatu zaizu? Izutzen ari naiz.
Ezin izan naiz joan. Egoera arriskutsua da.
Kontuz ibili.
Bunkerrean denbora gehiago igaro ahala,
bakarrago sentitzen nintzen.
Egunak behar izan nituen lasaitzeko.
Eta martxa berreskuratzen ari nintzenean,
e-mail bat jaso nuen,
antsietate apur bat eragin zidana.
ADMINISTRAZIOA - EGUNEKO LANAK ETA XYYAA-6 IKERKETAREN BUKAERA
Bertan txakur berriak jasoko genituela jartzen zuen,
baina e-mail berean agertzen zen baita ere
32 zenbakidunaren hilketa data.
Bi aste barru, XYYAA-6 ikerketa bukatuko dugu.
Ez nion bueltarik eman nahi. Irakurri, eta kito.
Egin behar nuena zen
arreta ez galtzen saiatu eta nire lana ondo egiten jarraitu,
buelta gehiagorik ez eman,
baina latza izan zen. Hurrengo egunetan zehar
ez nintzen bisitatzera ausartu.
Ezin nuen gehiago. Neka-neka eginda nengoen. Gaizki.
Hilabeteak neramatzan lagunak eta familia ikusi gabe.
AMA
Nozio oro galdu nuen.
Ez nekien nor nintzen ere. Gaizki nengoen.
Orduan erabaki nuen…
utzi behar nuela, ez nengoelako ondo.
Baina lehenik…
berari agur esan behar nion.
Eta batez ere barkamena eskatu,
ez salbatzeagatik.
Uko egiteko e-maila idatzi nuen…
baina ez nuen bidali.
BIDALI
Eskerrak ez nuela bidali.
Hurrengo goizean laborategiaren e-mail bat jaso nuen…
esanez aukera emango zigutela
ikerketako txakurren bat adoptatzeko.
Adoptatzeko aukera hori oso ezohikoa zen.
Ez zuen zeintzuk jartzen,
edo aukeratzeko aukerarik zegoen, edo farmazeutikak aukeratuko zuen.
Urduri nengoen, oso adi nengoen ikusteko
zein zenbakidun txakur salbatu ahalko ziren.
Zeintzuk adoptatu zitezkeen.
Eta jakin nuenean, barrenak astindu zitzaizkidan.
32 zenbakiduna zerrendan zegoelako.
BEAGLEEN ADOPZIOA
…gainerako txakurrak adoptatzeko aukera…
Hogeitik 40ra.
Falta zen bakarra lankideren batek adopzioa eskatzea zen,
ezin nuen nik bakarrik eskatu.
Bakarra banintzen, susmoak sortuko nituzkeelako.
ADOPZIO KONTRATUA
Egun bertan, hiru lankidek eskatu zuten.
E-mail bat bidali dizuet.
Mesedez, adoptatu nahi duen inor ezagutzekotan…
Zenbat adopta daitezke?
-Hogei? -Hogei adopta daitezke.
-Eta noiz adopta daitezke?
Berehala.
-Berehala? Hara, ados. -Jarri duzu…
Hurrengo goizean egin nuen lehen gauza
albaitariari e-mail bat bidaltzea izan zen
32 zenbakidunaren adopzioa eskatzeko.
HARRERA
Kurda etorri zitzaidan burura, baina niri bost.
Aukera neukan
bizitza bat salbatzeko, eta hori egingo nuen.
Ezin duzu imajinatu…
Ezin duzu imajinatu nolakoa izan zen lehen aldiz ukitzea
egun gutxi barru etxean izango nuela jakinda.
Bertan bizi nuen une zoriontsu bakarra izan zen.
Bakarra.
Nola hartu zuen Kurdak?
Gaizki hartu zuen.
Ika-mika izan genuen.
Baina berdin zitzaidan,
nolanahi ere egingo nuen.
Eta bere bila joateko laguntza eskatu nion egunean,
orduan ulertu zuen
ez zela askatze ilegala, ez ginela halakorik egiten ari…
Adopzioa zen, legala zen,
gardena.
Eta ziur nago berarentzat ere
garaipen txiki bat izan zela.
Oso polita izan zen.
Ez zegoen kaiola batean jada. Ez zegoen burdinazko kutxa batean.
Ez zen 32 zenbakiduna jada.
Britches deitzea otu zitzaidan,
makakoaren askatzearen bideogatik,
gaztetan hainbeste hunkitu ninduena.
Baina luzeegia irudi zitzaidan,
eta Chess deitu nuen.
Nolakoak izan ziren Chess etxean izan zenuen lehen egunak?
Oasi bat bezalakoak izan ziren.
Chess heldu eta aldatzera behartu ninduen,
bizimodua, ohiturak, dena.
Egunero paseatzera irten behar izatea
aldaketa handia izan zen.
Gogorarazten zidan
nondik zetorren
eta zergatik egiten ari nintzen hori.
2019 zoriontsua!
Kurdarentzat garaipen txikia izan zen, baina utzi zuen.
-Nola eragin zizun? -Bai.
Oso mingarria izan zen.
Baina ulertu nuen. Ezin nion ezer esan.
Ikerketa uztea erabaki dut. Gure atzetik dabiltzala uste dut.
Gehiegi arriskatzen ari gara. Kontuz ibili.
Bakarrik geratu nintzen,
eta iruzurtia nintzela sentitzen hasi nintzen.
Berriz utzi nahi izan nuen.
Baina ikerketa berriak hasi ziren,
eta ezin nuen une horretan utzi. Hori egiten ari nintzen
gertatzen ari zena dokumentatu eta salatzeko,
kontatzeko. Ezin nuen une horretan utzi.
Baina hutsetik hasi behar nuela ulertu nuen.
Lehendabizi, etxez aldatu nintzen, seguruago egoteko.
Eta lan egiteko modu propioa garatu nuen.
Grabatzen nuen oro etikoki onartezina izan arren,
ez zen krimena.
Ikerketa behar bezala egiteko,
gorabeherak eta irregulartasunak grabatu behar nituen.
Animalien ongizatearen ideia deuseztatu,
eta laborategiaren hiru arauak.
-Zeintzuk dira hiru arauak? -Azalduko dizut.
Animalia-esperimentazioan adituak direnak animalien erabilera zuritzen dute
hiru arauen printzipioa deritzonarekin,
60ko hamarkadatik.
Hiru arauak honako hauek dira…
Ordezkapena: ikertzea eta bilatzea
gutxien sufritzen duten animaliak.
Murrizketa: metodoak bilatzea eta erabiltzea
ahalik eta animalia gutxiekin emaitzak eskuratzeko,
edo animaliak berrerabiltzea ikerketa bateragarrietan.
Eta azkenik, finketa:
animalien hazkuntza aldatzea
edo prozedurak hobetzea larritasuna eta mina
ezagutu eta txikiagotzeko.
…hazkuntza finketa
Animaliaren ongizatea AOMEk ezartzen du,
europar legeek eta herrialde bakoitzeko araudiek araututa.
Eta bost puntutan oinarritzen da edozein animaliarentzat.
Ez da gose edo egarri izango.
Ez du beldur edo estutasunik izango.
Ez du ondoez fisiko edo termikorik izango.
Ez du min, zauri edo gaixotasunik izango.
Eta berezko portaera garatzeko askatasuna izango du.
Orduan, argi gera dadin,
ziurtagiriak zituzten.
Ez zegoen gainbegiratzailerik?
Bai, bazegoen albaitari bat.
Bere ardura zen animalien ongizatea gainbegiratzea.
Baina bertan egon nintzen bitartean pare bat aldiz ikusi nuen.
Ni neuk jakinarazi behar izan nion gorabeheraren bat.
Orduan ez dut ulertzen nola eskuratzen diren ziurtagiriak.
Direktiba europarren eta Espainiako araudiaren arabera,
urtean behin ikuskapen bat egon behar du.
TXAKURREN GORABEHERAK
Han egon nintzenean,
ez nuen inolako ikuskapenen berririk izan.
UNTXIEN GORABEHERAK
Orduan ulertu nuen diru publikoa inbertitu zutela
eta laborategia behar bezala mantentzeko interes handia zegoela.
KONTRATU PUBLIKOA 274 557,68 EURO - VIVOTECNIA RESEARCH
Animalien ongizatearen ideia
oso tresna ideologiko boteretsua da,
animaliak esplotatuz bizi direnak defendatzeko erabiltzen dutena.
Zer-nolako harremana zenuen lankideekin?
-Gauzak aldatu ziren? -Bai, noski.
Bai. Taldearen parte nintzen.
Nitaz fidatzen ziren.
Ikerketa pila esleitu zizkidaten, arratoi, untxi eta txerriekin.
Eta une horretan,
estres handia zegoela, zerbait gertatu zen,
estresa areagotu zuena.
Ikerketaburu bat itzuli zen laborategira.
Atentzioa piztu zidana izan zen
hark aipatu zuela, sei hilabete inguru barru,
primate ikerketa bat egingo zela.
Beraz, adi egon nintzen,
eta egutegian apuntatu nuen
dokumentatzeke nuen bakarra zelako
alde egin aurretik.
Ikerketa ugari heldu ziren,
laborategi baten ordez, fabrika bat zirudien.
Gero eta ikerketa gehiago.
Odola nabari nezakeen ahoan. Odolak duen zapore metalikoa.
Sarraski hutsa izan zen.
Dutxatu eta odola garbitu beharra nuen.
Hortzak garbitu, dena,
Chess paseatzera atera aurretik.
Ez nuen ni ikusterik ere nahi.
Egun batean, igerilekura joatea otu zitzaidan arte.
Eta bat-batean igerilekuko kloroak…
Usainak ere bai. Ez dakit. Zera iruditu zitzaidan…
garbitzen ninduela.
Gainera, fisikoki nekatzen nintzenez, estresa arintzen laguntzen zidan.
Halako leku batean lan egiten duena,
animaliekin esperimentatzen den laborategi batean,
ohitu egiten da errutina horretara.
Nolabaiteko gaitasuna garatzen duzu alde batera uzteko odola, mina,
animalia babesgabeen oihuak…
Gogortu egiten zara.
Inguratzen zaituen indarkeriak ez dizu eragiten.
Barne gatazka handia zen niretzat…
Argi izan behar nuen…
zer egiten ari nintzen, zertarako egiten ari nintzen,
eta zergatik.
Aizu, kutxa irekiko dute!
Irekitzear egon dira.
Burua galdu dute.
Esaterako, motxiladun arratoien ikerketa,
oso gogorra izan zen, oso desatsegina.
Arratoiak minez iraulkatzen ziren botika ematen genien bakoitzean.
Ez dakit nolatan ez dagoen hilda.
Eta egun horietan zehar
hasi zen César
txantxa itsusiak egiten,
Hitler, gas kamerak eta trenak aipatzen.
Begira, eramango…
-Zera dirudi… -Zer zabiltza?
Hitler bezala, eramaten…
Denak gaseztatuko dituzu? Zergatik?
Egun hartan zerbait larria gertatuko zela aurreikusten ikasi nuen.
Horrela lortu nuen grabatzea
Raúlek bizkar-hezurra apurtu ziola untxi bati.
Tira, untxitxo.
Untxiek ez dute ia zaratarik egiten.
Beraz, min handia izan behar zuen animaliak oihu egiteko.
Apurtuta dauka.
Apurtu egin da.
Eta animalia sedatu ordez,
bizirik izan zuten ikerketa bukatu arte.
Berrogeita zortzi orduz.
Eutsi egin behar du!
Gero aterako diote odola.
Beste batean, adibidez,
zalaparta entzun nuen eta lankide pila ikusi nituen
laborategirantz korrika, urduri.
Esan zidaten kaiola batean txakur bat odolusten ari zela.
Beste gela batera eraman zuten.
Gainera, talde iraunkorreko txakurra zen.
Ezagutzen nuen. Zaindu nuen.
Barneko odoljarioa zuen.
Inork ez zekien zer gertatu zitzaion.
Baina txakurra odolusten ari zen.
Gelatik atera eta albaitariarekin egin nuen topo,
eta zaintzaileak eta biok esan genion
zerbait egin behar zuela. Eta erantzun zigun
ezin zuela ezer egin, lehenik
ikerketaburuarekin hitz egin behar zuela, farmazeutikarekin.
Txakurra negarrez ari zen. Odola galtzen.
Ez zeukan indarrik. Hiltzen ari zen.
Eta beharrik gabe sufritzen utzi zuten.
Arratsalde bukaeran sedatu zuten.
Animalia bertan utzi zuten, sufritzen, berdin zitzaielako.
Ez zuten erregistratu, ez zioten farmazeutikari esan.
Nik bakarrik erregistratu nuen. Grabatu nuelako.
Gauza asko ulertu nituen.
Esaterako?
Ezinezkoa zela ikerketa denak ondo ateratzea.
Estres eta presio handia egon arren,
emaitzak beti ziren positiboak.
Ziur nengoen datuak manipulatzen zirela.
Baina ez nuen frogarik.
Egun batzuk geroago lortu nuen.
Buru-belarri ibili naiz datuak faltsifikatzen.
-Zu? -Bai, ni.
Faltsifikatzen… Zer datu? Txakurrenak?
Hauek, apirilean hildakoenak.
Negozio bat zela ulertu nuen.
Ez zuen beste ezerk axola.
Sufrimendu hori guztia alferrikakoa zen.
Zertarako? Nor pozik izateko?
Zer datu? Txakurrenak?
Hauek, apirilean hildakoenak.
Atera zu.
Faltsifikatzen…
Zer datu? Txakurrenak?
Hauek, apirilean hildakoenak.
Atera zu.
Gogoratzen duzu zeri buruzkoa zen?
Zeri buruzko ikerketa?
Tumoreen aurkakoei buruzkoa.
Orduan tumoreen aurkako ikerketa hori,
zuk grabatu zenituen frogena,
ikerketa hori hipotetikoki gizakietara helduz gero, bigarren fasean,
probatzeko, gaixo terminalekin, adibidez,
ez litzateke ebidentzia zientifikorik egongo,
-ezingo lukete esan fidagarria denik. -Ez.
Inork ez.
Gauza askoren pilatzea zen, estresa,
odola, ohartzea
grabatutako gorabehera izugarriez.
Arratoiena, untxiarena.
Egunero ikusten nuen animaliekiko ankerkeria.
Lankideen txantxak.
Munstro bat naizela sentitzea.
Zera izan zen…
Dena… Ez dakit. Baina behea jo nuen.
Ordura arte, ez nekien zer zen antsietate-atake bat izatea.
Gogoratzen dudan bakarra autoan nengoela zen, eta ezin nuela
arnasa hartu.
Ez nuen bolantea eusteko indarrik.
Ez dakit nola heldu nintzen hornitegira.
Eta negarrez hasi nintzen.
Hilabete horietan guztietan ez bezala.
Etxera itzuli nintzen,
eta Chess ohean etzan zen nirekin.
Hura pozik ikustea, eta aske…
gogorarazi zidan zergatik eta noren alde borrokatzen ari nintzen.
Eta ez nuela amore eman behar,
zaila izan arren.
Barruan zeundela gertatu zen Soko taldearena.
-Bai. -Nolakoa izan zen?
Gainera, une horretan makakoekin ari zinen.
Motibazio handia eman zidan.
Ez nengoelako bakarrik.
Ni bezalako norbait zegoen Alemanian,
lau hilabetez infiltratu zena,
eta berri bat atera zuena animalien aurkako tratu txarrei buruz.
ALEMANIAK ESPERIMENTUAK GELDIARAZI DITU LABORATEGI BATEAN
ANIMALIEN AURKAKO TRATU TXARRAK DIRELA ETA
Eta berria atera zen egun berean,
Rebecak e-mail bat bidali zigun denoi
berriaren eta bideoaren estekarekin,
Sokokoari buruz.
Pertsona horrek atera zituen irudiak oso gogorrak ziren.
Nire irudien oso antzekoak ziren.
Alemaniako prentsak laborategiaren berehalako itxieraz hitz egiten zuen.
PROBA BARBAROAK JENDEAK LABORATEGIAREN ITXIERA ESKATU DU
Beraz, amets egiten hasi nintzen
Bunkerra ixtea lortzeko aukerarekin.
ALEMANIAK ESPERIMENTUAK GELDIARAZI DITU
ANIMALIEN AURKAKO TRATU TXARRAK DIRELA ETA
Giroa asaldatuta zegoen teknikari eta zuzendarien artean.
Tentsio apur bat zegoen.
Baina laster hasi ziren aitzakiak: "Hemen ez".
"Ondo tratatzen ditugu animaliak, Alemanian ez bezala".
"Jendea oso sentibera da".
-Albisteak ikusi dituzue gaur? -Zergatik?
Bideo bat atera dute, Alemaniako CRO batean grabatua.
Mundu osoan hedatutako eredua da.
Tximinoak horrela tratatzen dituzte
munduko laborategien % 90ean. Eta honelako tximinoak dira.
Makakoak dira.
Honelako gauzak entzuten hasi nintzen:
"Adi egon, baliteke norbait grabatzen egotea".
Denak zeuden erne.
Eta harrapatzeko arriskuan nengoen.
Eta orduan…
Tentsio handiko egunak izan ziren.
Imajinatu.
Jantokian nengoenean niri begira zeudela iruditzen zitzaidan,
zurrumurruka.
Paranoia bat zen,
baina egia zen mundu guztiak zituela mundu guztiari buruzko susmoak.
Kalera ateratzen nintzenean, benetako paranoia nuen.
Nirekin gurutzatzen zen jendeak bazekiela uste nuen.
Kito. Ezin nuen gehiago.
Ezin nuen jarraitu.
Beraz,
ordua iritsi zela erabaki nuen.
Zirriborro karpetara sartu, e-maila ireki eta bidali nuen.
Nola hartu zuten uko egitea?
Kontraeskaintza egin zidaten.
Soldata eta maila igoera eskaini zidaten.
Formakuntzen arduraduna izatea nahi zuten.
Ezetz esan nuen, noski.
544. EGUNA BUNKERREKO AZKEN GRABAKETA
Okerra.
Zuzena.
Festa bat antolatu zidaten, opari eta guzti.
Makako baten irudia zuen txartela oparitu zidaten.
Horra joan behar ez nintzen lehen egunak,
Bunkerrera joan behar ez nuen lehen egunak,
ezta ikerketa gehiagorik egin, arraroak izan ziren,
denbora asko neramalako hori egiten.
Beste norbaiten plantak egiten.
Hamazortzi hilabete eman nituen infiltratuta.
Zehazki, 544 egun.
Uste dut nire zati bat
bertan hil zela, gainerako animaliekin.
Ezin nituen irudi guztiak berriz ikusi.
Beraz, lagun batekin harremanetan jarri nintzen.
Deitu, neukana kontatu, eta bideo bat bidali nion.
Zur eta lur geratu zen, eta baietz esan zidan, lagunduko zidala.
Eta martxa onean lan egiten ari ginela,
pandemia heldu zen.
Denak gogorarazten zidan Bunkerra.
Chess oso urduri jartzen zen musukoak ikusterakoan,
eta jenderik ez zegoenean irten behar genuen kalera.
Lana bilatu nuen apur bat irteteko,
eta dirua behar nuelako.
Eta berriz hasi nintzen albaitari kliniketan lanean.
Lagundu egin zidan berriz animaliak salbatzen lan egiteak.
Mesede handia egin zidan.
Eta nire lagunarekin…
Pandemiak gure lana geldotu zuen, baina lagungarria izan zen
zehatzagoak izateko txostenak egiterakoan eta irudiak antolatzerakoan.
Zazpi mila artxibo nituen, ordu pila bat,
ehundaka ordu nituen grabatuta.
IRUDIAK
Azkenean ordu bateko bideo bat egin
eta Cruelty Free nazioarteko erakundeari bidali genion,
baina ez genuen espero
ondoren etorri zena.
Madrilgo Erkidegoak laborategi bateko ikerketa-jarduera
eten du, ustez animaliei tratu txarrak emateagatik.
GKE batek egoera salatu du
praktika krudelak erakusten dituen bideo baten bidez.
Ikusiko dituzuen irudiak gogorrak dira.
Animalien aurkako ankerkeriaren irudien ondorioz,
laborategi batek bertan behera utzi ditu saiakuntza klinikoen ikerketa.
Enpresak berak ireki…
Zalaparta eragin zuen.
Diputatuen kongresura heldu zen… Eztabaidagai bihurtu zen.
Vivotecnian, Madrilgo laborategian,
animaliek tratu txarrak jasotzen zituzten.
Jotzen zituzten,
erdeinatzen zituzten, iraintzen zituzten,
bi urteren buruan bildutako irudiek frogatu zuten bezala.
Ez diete soilik oinazea eta mina eragiten beste izaki bizidunei,
ez digute soilik mina eragiten animaliak maite ditugunoi.
Animaliak torturatzen dituzten pertsonak gizartearentzat arriskutsuak dira.
Animalien tratu txarren aurkako protesta.
Bi mila pertsona inguru manifestatu dira
Vivotecniako animalien askapena eskatzeko.
Madrilgo Erkidegoak eten egin du
laborategiko ikerketa lanak
ikuskapen batean tratu txarren zantzuak egiaztatu ondoren.
Vivotecnia! Animalien tortura!
PACMAk eta beste entitate animalista batzuek
Vivotecniaren aurkako kereila kriminala aurkeztu dute.
Eta bi egun igaro aurretik,
mehatxuak jasotzen hasi nintzen.
Bazekiten nik grabatu nuela dena,
eta nire atzetik zetozen.
Telefonoak etengabe jotzen zuen.
Etengabe.
Desagertu behar nuela ulertu nuen.
Egin nuen lehen gauza mugikorra botatzea izan zen.
Grabatutakoaren errua leporatu nahi zidaten.
Eta epailea nire bila ari zen, ezen nik lekukotasuna eman ezean,
auzia itxiko zuen.
MADRIL 2021
Epaileak auzia ixteko aukerak
lur jota utzi ninduen.
Barruan jarraitzen zuten animaliak nituen buruan,
eta galdeketa egitea erabaki nuen.
Poliziak galdeketa egin behar zidan,
sinesten ninduten erabaki zezaten,
eta babestutako lekuko estatusa emango zidaten
epaiketa abiarazteko…
edo kartzelara bidaliko ninduten.
Polizia laster ohartu zen
kontatzen ari nintzena egia zela,
eta egun gutxira, babestutako lekuko estatusa eman zidaten.
GOBERNUAK VIVOTECNIAREN ITXIERA ARINA OSPATZEN DU
TRATU TXARRAK EGIAZTATU OSTEAN
IKERKETAK GELDIARAZI DITUZTE VIVOTECNIAN ANIMALIEN AURKAKO TRATU TXARRAK DIRELA ETA
EZ ZITUEN BETETZEN LEGEDIAK ESKATZEN DITUEN BARNE-KONTROLAK
HiIaren hasieratik, Vivotecnia laborategia,
ikerketetan animaliek tratu txarrak jasateagatik salatu dutena,
lanera itzuli da.
Madrilgo Erkidegoak adierazi du
neurriak hartu direla animalien sufrimendua ekiditeko,
baina erakunde animalistek
nahikoa ez direla diote eta balitekeela
ekintza legalak abiaraztea.
Oso frustratuta nengoen.
Bidegabekeria handia zen.
Aurkeztutako guztiaren ostean,
irudiak, bideoak,
sare sozialak lekua ixteko aldarrikatzen,
jendea kalean….
Ez dakit zer esan.
Nire iritziz, Vivotecnia itxi egin behar zen.
Alemaniakoa bezala.
Hiru hilabetez bakarrik itxi zuten. Hiru.
Isun zentzugabea jarri zioten, hutsala,
eta ez zuten animalia bakar bat ere atera.
Ez zuten animaliarik askatu.
MADRILGO ERKIDEGOAK ZIGORRA KENDU DIO VIVOTECNIARI,
ANIMALIEKIN BERRIZ ESPERIMENTATU DEZAKE
VIVOTECNIA EPAIKETA: DEFENDAEZINAREN DEFENTSAN
EPAIKETA INSTRUKZIO-FASEAN DAGO, BALITEKE ARTXIBATZEA
Ikerketa atzeratu egin zen. Epaiketaren dataren zain nago oraindik.
Egun inputatu dituzten bakarrak langileak baino ez dira.
Egia esan,
ez dira ari benetako erantzukizuna dutenen bila.
Enpresaren arduradunak.
Presio mediatikoak eta sozialak behera egin zuten.
Eta bat-batean dena desagertu zen, geldiarazi zen.
Londresera etortzea erabaki nuen,
urrundu behar nintzelako. Lanean jarraitu ahal izateko.
Eta elkarrizketa egiteko deitu nizun, berriz infiltratu aurretik.
Baina lehenik, gustatuko litzaidake
zuk zeuk ikustea eta entzutea
haztegi ondotik txakur horiek,
Bunkerra bezalako laborategietan bukatuko dutenak.
Ondo da, mutilak. Joateko prest?
-Ez kendu mikrofonoa. -Hori esango nizun.
-Ez kendu. -Ados.
Hurrengo izkinan biratu ezkerrera.
-Ados. -Goazen. Bai.
PROTESTA GUNEA AURRERAGO
WYTON - ERRESUMA BATUA
Asko pozten gara zu ezagutzeaz, Carlota,
eta Camp Beaglera etorri izanaz.
Zure lana inspirazio iturri izan da guretzat.
Zure ikerketari esker,
jendeari azaldu diezaiokegu
zer gertatzen zaien txakur hauei hemendik irtetean.
Pabiloi hauetan bizi dira.
Ez dago leihorik.
Leiho txiki horietatik ez da argirik sartzen.
Pabiloi bat dago, atzean beste bat eta atzean beste bat.
Hau lehen lerroa da.
Gero beste lerro bat dago, eta horren atzean beste bat.
Txakur hauek jaiotzen diren egunetik sufritzen dute,
hil arte. Sufrimendua baino ez dute ezagutzen.
Gogorra da niretzat hemen egotea,
baina norbaitek egon behar du.
Norbaitek egin behar du hau.
Zu laborategian sakrifikatu zinen bezala.
Orain hobeto ulertuko duzu.
Hesian sentitu dudan babesgabetasun hori.
Hesi gainetik salto egin nahi nuen.
Han ikusi nituen txakurrak,
sufritzen ikusi nituenak…
Haietako asko hil behar izan nituen.
Hil egin behar izan nuen…
han dokumentatzen jarraitzeko.
Horkoak dira,
hori bezalako haztegietakoak.
Ezin izan nuen Bunkerrean askatzerik egin. Ezin izan nuen.
Miresten dut Animal Risingek Camp Beaglen egindakoa.
Ezagutu ditzazun nahi dut.
ANIMAL RISING KOKAPEN EZEZAGUNA, 2024
-Sakatu duzu? Ikusten duzu? -Sartzen gara?
-Lehena da? -Hala uste dut.
Kaixo, zer moduz?
Inork ez zuen egin 90eko hamarkadatik.
Gertatu aurretik, burua galdu genuela esaten ziguten.
Hesi horren gainetik salto egin
eta txakurkumeak askatu nahi genituen.
Hori zen gure helburua:
"Zuzen jokatzen ari gara, askatuko ditugu".
CAMP BEAGLE 2022KO ABENDUA
ANIMAL RISINGEK EMANDAKO IRUDIAK
Zuzen jokatzen ari ginen, zertarako ezkutatu?
Isilpean egin izan bagenu,
ez zuen hainbesteko arretarik erakarriko.
Ez ginateke gaur kontatzen egongo.
Uste dut jende asko ez dela asmo handiko gauzarik egiten saiatzen.
Ez dute gai direnik uste.
ANIMAL RISINGEKO 18 AKTIBISTEK
HOGEI BEAGLE ASKATU DITUZTE
Uste dut laborategietan jarri genuela arreta
ezkutuko irudiei esker.
Hainbat gauza egin ditzaket,
esaterako, MBR Acresen sartu eta txakurkumeak askatu.
Baina ez dakit gai izango nintzatekeen luze infiltratzeko,
zuk bezala.
Oso esperientzia gogorra izango zen.
Funtsezkoa izan zen mugimenduarentzat.
Ez dugu indarkeriarik erabiltzen,
gure ekintzen erantzule izan behar dugu.
Jendea inspiratu nahi dugu,
posible dela erakutsi, mugimendua inspiratu.
-Urduri zaude? -Ez.
Bai eta ez. Badakizu nolakoa den.
Ez dut ulertzen zergatik egin nahi duzun berriro.
Badakizu zaila dela, arriskutsua,
estresagarria,
eta harrapatzen bazaituzte izan ditzakeen ondorioak.
Bai, badakit.
Baina norbaitek egin behar du.
Norbaitek arriskatu behar du larrua errealitate ezkutu hori grabatzeko.
Jendeak egia jakitea merezi du.
Eta hori da nire lana: infiltratzea eta frogatzea.
Badakit nire atzetik jarraituko dutela lobby boteretsuek,
baina animalien alde borrokatu behar dugu.
Borroka ez da amaituko azken kaiola hutsik egon arte.
Jende askok jarraituko du askatzen, dokumentatzen eta protestatzen.
Eta gutxi batzuek, nik bezala…
infiltratzen jarraituko dugu.
Azpitituluak: Leire Chertudi
Ikuskatzailea: Ilargi G.