Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Este documental inclúe imaxes que poden ferir sensibilidades,
especialmente as que amosan maltrato animal.
Carlota Saorsa infiltrouse 18 meses nun laboratorio
de experimentación animal.
Ata hoxe é a infiltración máis longa da historia.
Os feitos desta película son verídicos
e son dunha investigación en curso.
Para protexer a identidade dalgunhas persoas,
alteráronse nomes, voces e algúns lugares.
Conforme as leis europeas e a protección de testemuñas,
parte da entrevista tivo que ser recreada.
Ola, son eu.
Son Carlota.
Perdón por desaparecer,
pero acelerouse todo e teño que falar contigo.
Coñeces a miña situación de testemuña protexida,
logo, por favor,
cando escoites esta mensaxe, bórraa.
Non me fío nada desta rede.
Nos próximos días enviareiche todo o material
que gravei en 18 meses cunha cámara oculta.
Intenteino documentar todo.
Non só é o maltrato animal.
Vas entender cousas moi escuras que pasan.
Hai implicados con moito poder.
Espero que entendas o comprometido e perigoso que é isto,
porque tamén o é para ti.
Dáme uns días e direiche como chegar ata min.
Atento ao segundo teléfono, si?
Dende xa, pódelo documentar todo.
Só che pido que contes a verdade.
INFILTRADA NO BÚNKER
- Tes os billetes, non, Pablo? - Teño.
A que hora sae?
Saímos en…
catro horas.
Como non sei o que podemos gravar,
deume permiso para que gravemos
todo o que poidamos.
Vale. Teño aquí o trípode.
- Imos? - Veña.
Basicamente a idea da entrevista vén porque se vai volver infiltrar.
Entón, como vai desaparecer…
Canto vai desaparecer? Seis ou sete meses.
Daquela,
por se lle pasa algo,
que o teñamos documentado.
Nada máis.
Deume todo o material.
Teño uns 7000 arquivos.
- Case dous anos, dixeches? - Dezaoito meses.
Ben. Quedei aquí con ela nuns dez minutos.
Vouna agardar aquí onda a ponte.
Se queredes…
Ela sabe que imos estar gravando.
Gravade dende o fondo.
Vémonos logo preto da nora.
- Veña. - Ben.
Ti e eu, para alá, Fer.
Vamos.
- Chamádeme co que sexa. - Ben.
Carlota Saorsa é testemuña protexida pola causa penal aberta
contra o laboratorio de experimentación animal coñecido como Vivotecnia.
Para protexer a súa identidade,
a súa entrevista será interpretada por unha actriz.
Todas as súas declaracións e intencións
foron reproducidas fielmente pola actriz.
Ante todo, moitas grazas
por dáresnos a entrevista.
Sabes que hai bastante tempo que te quero entrevistar.
Estou máis nervioso eu ca ti.
Primeiro, douche eu as grazas
por dáresme voz
e por querer contar
esta historia.
Comezamos polo principio.
¿Hai algo na túa memoria ou na túa infancia
que fose un motor, un catalizador,
que te fixese arrancar?
Non, ou sexa, non me lembro moi ben
porque era moi pequena,
pero miña nai sempre me dicía e me di
que dende ben pequena
sempre tiven
moita empatía polos animais.
En xeral, por todo o que vía indefenso.
Eu non o lembro, pero dime que unha vez
vin unha matanza dun porco
e intenteino salvar.
Non sei. Imaxino que ese día
xermolou xa algo en min, algo cambiou.
Con 14 ou 15 anos, estaba na ESO
e lembro que me empecei a interesar máis activamente
polos dereitos humanos, o feminismo…
Encerrábame na biblioteca pública
e buscaba información sobre xente
que cambiara o mundo
e a realidade coa súa loita, coa súa desobediencia civil.
DEFENSA ANIMAL
Aí atopei referentes
que seguen a ser referentes hoxe,
coma Angela Davis, Rosa Parks,
Emma Goldman ou Jane Goodall.
Lembro que un día fixen coma un clic.
Entendín que se quería de verdade loitar polos animais,
tíñao que tomar moi en serio.
Fun á facultade de Veterinaria, fíxenme técnica.
Traballei en moitos hospitais.
Fixen unha morea de cursos e logo tamén estiven
en santuarios, aprendendo a coidar animais.
Malia estar nos hospitais, sentía que me faltaba algo.
Non estaba a facer o que vira que facían as miñas referentes.
Deixei o traballo e fun para Irlanda aprender inglés.
E foi en Irlanda onde por vez primeira
dei co movemento como tal,
cos activistas.
- Que queremos? - A liberación animal!
- Cando o queremos? - Agora!
NON SON UN NÚMERO SON ALGUÉN
ÚNETE AO VEGANISMO
Quedei pampa.
Lembro que collín uns panfletos, fun a un cíber
e comecei a buscar información
da loita polos dereitos dos animais.
BUSCA NA WEB
E aí dei co vídeo de Britches,
que é un macaco que liberaron
nun laboratorio dos EUA.
Parecía un campo de concentración,
frío e estéril.
Atopamos a Britches só nunha caixa cun sonar na cabeza
que emitía un son estridente e constante que o volvera neurótico.
IMAXES PROPORCIONADAS POR PETA
Non podiamos quedar sentados cando Britches e outros animais
eran mutilados e atormentados cada día
por xente á que tanto lle daba.
Tiñámolos que sacar de alí.
Deume esperanza porque vin que había xente
que estaba a gravar, a axudar
e a liberar animais.
Non sei. Ese vídeo foi un antes e un despois.
E así coñecín a ALF,
a Fronte de Liberación Animal.
ALF XULLO 1985
Se tomas isto en serio,
lograr dereitos para os animais e acabar co sufrimento,
tes que esperar
que pagarás un prezo.
Que lle dá dereito a usar a violencia
para conseguir o seu fin?
Primeiro, non uso a violencia.
O que digo é que a xente usa a violencia
todos os días dun xeito desmesurado contra animais inocentes.
Eu defendo que animais e humanos
teñen o mesmo dereito a vivir,
a que os protexan da crueldade, do tipo que sexa.
É sentido común.
Todos temos dereito a vivir sen dor nin sufrimento.
Non te preocupes se a xente non escoita
ou se pon a outra meixela. Sempre foi así.
Teñen feito iso con cada loita.
E esa loita ás veces implica unha vida incómoda.
Arriscamos a nosa vida por isto,
e farémolo ata que remate.
Unha activista polos animais morre
detendo o transporte de animais vivos.
Hai dous meses, algunhas farmacéuticas internacionais
déronlle ao goberno un ultimato.
Ou acababan cos animalistas extremistas
ou sacarían as fábricas e os laboratorios
do Reino Unido.
A industria da vivisección move moitos cartos.
A xente que dirixe os medios,
en gran medida, é a mesma xente.
ALF AMEAZA OS TRABALLADORES DE GLAXO
ECOTERRORISMO, A MAIOR AMEAZA DO PAÍS
Daquela interesáballes
persuadir a xente para que nos tachase de terroristas.
Segundo o FBI, os animalistas
son a maior ameaza terrorista dos EUA.
Eu sempre nos considerei antiterroristas.
Terrorismo era o que lles facían aos animais.
ANIMALISTA ENCARCERADO
Cando volviches a España, fixeches xa acción directa?
Algo fixen,
pero, sobre todo, apoiaba dende fóra.
Aí coñecín un compañeiro que se fai chamar Kurda.
El fai, sobre todo, investigacións encubertas en granxas.
Vin expresamente a Madrid para estar máis preto de Kurda.
Traballei nun hospital veterinario.
Tiña quenda de noite.
Pero non eran moitas horas.
Tiña que buscar outro traballo para vivir.
E foi así como estaba mirando en Internet
e atopei a oferta de traballo:
"Oferta de traballo para técnico de veterinaria
nun laboratorio de experimentación animal."
Axiña entrei a buscar en Internet.
E vin que era unha CRO, un laboratorio por contrato.
Traballaban con ratas, ratos, coellos, porcos,
cans e primates.
O primeiro que fixen foi chamar a Kurda.
Meu, mira o que che mandei. Atopeino buscando choio.
Estou flipando. Dime cando o vexas, si?
Veña, chao.
Entrar nun laboratorio de experimentación
é practicamente imposible.
Pero sentinme coa responsabilidade
xa só do xesto de mandar o currículo, e mandeino.
SOBRE MIN
Ao día seguinte, mentres seguía a buscar traballo,
soou o teléfono.
NÚMERO DESCOÑECIDO
- Si? - Ola.
Chámote de Vivotecnia. Recibimos o teu currículo
e encaixas no perfil.
Quedei un par de segundos conxelada.
Si, dime.
De súpeto estaba nunha entrevista telefónica,
sen preparar, improvisando.
O teu nivel de estudos concorda co posto que ofrecemos.
Cóntame a túa experiencia no hospital con animais.
A miña experiencia foi moi boa. Normal, boa.
- Encántanme os animais, de feito. - Ben, aquí…
Aquí traballamos moi duro. Traballamos con animais
e tomamos moi en serio o noso traballo.
Si, enténdoo perfectamente.
Si, ningún problema.
Dentro duns días vante citar
para unha entrevista persoal.
Abofé, perfecto, si.
E colgoume.
Quedei en shock.
O primeiro que fixen foi contarllo a Kurda.
Buah, meu, chamáronme. Moi forte!
Que nervios.
É moi difícil que te seleccionen.
Se me seleccionan, vasme apoiar?
Eu non paraba de darlle voltas.
Comecei a buscar en Internet referencias ou…
Porque eu non tiña
ningún exemplo de ninguén que se infiltrase nun laboratorio.
O que tiña claro é que non podía ser eu mesma.
Tiña que inventar unha personaxe.
O meu xeito de falar, de moverme, de vestir…
Non me ían contratar.
Tiven que crer nesa personaxe.
Xamais pensei nese momento que esa personaxe ía quedar
tanto tempo comigo.
Lembras o momento de cruzares
- as portas para a entrevista? - Lémbroo perfectamente.
Atravesamos corredores moi longos
cunha tarxeta que abría e pechaba portas.
Non había fiestra ningunha ao exterior.
Por iso lle chamei "o búnker".
A entrevista foi normal ou…?
Si, preguntáronme pola miña dispoñibilidade,
se tiña coche, se tiña mascota…
Apuntou un par de cousas máis no ordenador, ergueuse e díxome…
Ben, Carlota, por min xa estaría.
Agora veñen dous compañeiros para continuaren coa entrevista.
- Aspectos máis técnicos. - Claro.
No momento pareceume raro, pero deume tempo
para respirar e relaxarme.
Ola.
Quen foi?
Viñeron Rebeca e a súa adxunta.
E metralláronme a preguntas técnicas
e a preguntas sobre a miña experiencia no hospital.
Imaxino que o que querían
era ver que o que puña no currículo era certo.
Eu obviamente respondín ben a todas as preguntas.
Mesmo me fixeron preguntas en inglés
para probar o meu inglés científico.
Tamén tiven que facer un exame técnico e teórico
diante delas con formulación e todo.
Era difícil, pero fíxeno ben.
Ao final da entrevista,
a cousa púxose un pouco máis tensa.
Mira, vouche ser sincera.
Aquí facemos experimentación animal.
Tes algún conflito con iso?
Non. Eu estou a favor da experimentación animal.
Moi ben.
Agarda uns minutos. Un compañeiro vaiche amosar o laboratorio.
Ben. Grazas.
Non sabía se estaba preparada
para afrontar iso, non sabía como ía reaccionar.
E mentres o asimilaba,
entrou un mozo moi alto e díxome:
"Ven, vouche ensinar os laboratorios."
Nada máis entrar, xa escoitaba os prantos,
os ouveos dos cans.
Tamén lembro que cheiraba.
Fedía a pis e a merda.
Hostia, foi impactante. Había catro corredores
cheos de gaiolas ateigadas de cachorros
desesperados por saíren, por atravesaren os barrotes.
E xa cando pensaba que saïamos de alí, díxome:
"Agarda. Agora vouche amosar
o laboratorio de primates."
E foi como: "Hostia."
Entroume medo, pero tamén emoción.
Pensei: "Non me van ensinar isto se non me contratan."
O primeiro que vin ao entrar foi un macaco con alopecia.
Imaxino que era do estrés.
Non había fiestra ningunha ao exterior.
Respirábase o medo alí. Eu non os podía nin mirar.
Quería chorar,
pero non podía.
Cheguei á casa e sentei no sofá.
Non tivera tempo nin de cambiarme
nin de falar con Kurda cando soou o teléfono e era Marina.
Si?
Díxome que me contrataran,
que me ían citar un día para asinar o contrato.
Moi ben, pois envíoche un correo co contrato e vémonos nuns días.
- Estupendo, grazas. - Benvida.
Non sei como o fixen,
pero estaba dentro.
Consegues entrar e vas xa aos animalarios?
Non.
Eu pensaba que si, que ía directamente aos animalarios.
DÍA 1 PRIMEIRO DÍA NO BÚNKER
Pero non. Os primeiros días, sobre todo, paseinos lendo PDF
e facendo exames na oficina e na casa.
Na formación debía sacar tres carnés
no centro sanitario de Madrid.
Era parte do contrato, para ser técnica.
Daquela compaxinei os estudos con ser coidadora.
Eu intentaba ser discreta,
pasar desapercibida.
Observaba os compañeiros. Sobre todo, no comedor.
Entendín que tiña que identificar
os xefes dos estudos, os técnicos máis cualificados…
O típico que farías en calquera traballo os primeiros días.
Intuitivamente, alén de analizar as persoas,
tamén tiña que comprender como funcionaba o laboratorio:
onde estaban as cámaras, as portas,
os horarios, as quendas…
Había moitas medidas de seguridade.
Fixen unha especie de mapa do búnker,
quen era quen e onde estaba cada cousa.
O que non tiña nin idea de como ía facer
era como ía sacar imaxes de dentro. Iso si que non.
Observando, reparei en que nos animalarios
non permitían móbiles,
malia que había compañeiros que os metían.
Eu non me ía arriscar a iso.
Non era viable que entrase co móbil.
Entón comecei a investigar,
a buscar dispositivos de gravación.
Pregunteille a Kurda, que sabía máis.
Pero todos os que atopaba ou os que me dicía
eran de botón.
E co protocolo dos animalarios
de quitar e pór batas,
non era viable.
Se quería gravalo todo,
gravar in situ un procedemento,
tiña que poder levar a cámara enriba todo o tempo.
Daquela ocorréuseme o das lentes.
E co material que facemos? Doucho?
Quedamos e doucho unha vez á semana?
DÍA 60 ENCONTRO KURDA
Cada dúas, mellor.
No aparcamento do centro comercial onda a túa casa.
- Perfecto. - Subo eu no teu coche.
Si? Ninguén máis pode ter o material.
- Claro. - E cando me entregues algo,
tes que estar soa.
Non deberías estar dentro máis de dous meses.
Eu fago o que podo.
Aínda me estou a situar. Teño que…
- Teño que traballar. - Xa.
Ti grava o que poidas
e vemos se podemos colgar o material nalgún medio.
- Ben. - Eu vou tirando.
Moitas grazas, Kurda.
Se precisas calquera cousa,
- chámasme, si? - Ben.
Chao, grazas.
Eu levo lentes normalmente
e ocorréuseme…
unha parvada, a verdade:
que ía cambiar as lentes porque as miñas lentes da rúa
non as quería romper porque eran caras,
e que ía pór outras
por se ao manipular os animais, rompían.
E funcionou.
Lembras o primeiro día que gravaches?
- Como foi ese primeiro momento? - Lembro, si.
A primeira vez que gravei foi limpando as gaiolas.
DÍA 65 PRIMEIRA GRAVACIÓN DE CÁMARA OCULTA
Estaba moi nerviosa.
Pensaba que me ían cachar todo o tempo.
- Si. - Eu vou entrar tamén.
Ti vas entrar tamén?
O máis próximo á porta. Na mesma porta, vale?
Ben, valo metendo.
Agora o vemos.
Veña, vamos! Veña!
Ide para alá!
Vamos para alá!
Ides para a outra.
Vamos!
Vamos para alá!
Vamos, vamos!
E lembro
o ruído dos cans, desesperados por saíren das gaiolas.
Choraban, movían o rabo… Estaban desesperados.
Eran cachorros de menos dun ano
e quedábanlles tres meses de estudo
antes de sacrificalos.
Aí foi cando vin por primeira vez
unha cadeliña, a Número 32.
Estaba sentada, coa cabeza nos barrotes e a mirada perdida.
Non sei, era…
Non era coma os demais.
Parecía que tiña conciencia de que estaba aí para morrer.
Nunca vira unha mirada tan triste.
COPIA DE SEGURIDADE
TEMPO RESTANTE: 3 MINUTOS
Logo ía á casa, transfería o material, facía unha copia
e facía anotacións nun diario sobre as imaxes que gravara.
E cada dúas semanas entregáballe o material a Kurda
e el clasificábao.
Moitas veces as cámaras fallaban ou quedaban sen batería
ou gravaran mal.
Era frustrante porque sentía que perdera un día.
Pasaban os meses e eu sentíame máis cómoda gravando,
máis solta e confiada,
pero a sensación de que me ían pillar estivo sempre.
E malia que o estrés era alto…
Ben.
…conseguín facer horas extra e traballar as fins de semana,
o cal me permitía gravar soa
e tamén pasar tempo coa Número 32.
Era estraño, parecía que dende o principio
sabía quen era eu.
- Vese, non? - Que non.
Non serve o que estás a gravar.
Porque aínda estou de coidadora e non entrei nos estudos.
O que ti digas, pero a metade non serve.
Está desenfocado. Tes que gravar con máis criterio.
Pero que dis?
Hostia, tes que apuntar mellor!
Queda quieta, cona! A metade do tempo estás movéndote.
Como vou quedar quieta? Estou a traballar.
- Traballo, hostia! - Nin hostias nin carallos.
Se ese vai ser o material, deberías parar a infiltración.
Vannos cachar por culpa túa.
- E eu non quero que me deteñan. - Mira, xa. Para.
Vai á merda.
Se pensas que paga a pena estar aí para sacar estas imaxes…
Así non me axudas.
É que así non me axudas.
A que está dentro son eu.
Xa, pero non paga a pena estar aí dentro para sacar esta merda.
As cousas como son.
- Pénsao, anda. - Ben, pénsao ti.
Ala, rómpeme o coche.
Parecía sempre o mesmo día.
Todos os días parecíanse demasiado.
Espertaba ás 6:30,
revisaba as baterías das cámaras
e as copias de seguridade que transferira o día anterior,
enviáballe un informe a Kurda, el nunca respondía.
Despois conducía unha hora e media ao meu traballo.
Durante un tempo intentei gravar
como me pedira Kurda, pero era imposible.
Chamaba moito a atención.
Debía traballar e actuar con normalidade.
E malia intentalo,
non conseguín as imaxes que el buscaba.
Esa rutina globalmente como era?
- Había estrés no traballo? - Moitísimo.
Se xa o ambiente era tóxico e estresante,
volveuse aínda máis tenso
porque notaba a competición entre os compañeiros.
Porque se non te escollían para faceres un estudo, botábante.
Tiña que ser 100 % eficiente
cando me asignasen o primeiro estudo.
Tocoume formarme axiña
en ratas e en coellos para administrarlles o fármaco vía…
oral, ocular, intravenosa, intramuscular ou inhalatoria,
dependendo do animal.
- Tampouco está superbrando, non? - Non.
Ou sexa…
Aprendín a marcar as ratas
facéndolles unha tatuaxe que lles atravesaba os dedos.
Un pouco de tinta en contacto co sangue.
Atravésaslle o dedo?
Iso é unha técnica legal.
Xa a mataches.
Son unhas cantas.
E tamén me quedou moi claro
que a quen debía agradar e a quen me debía arrimar
para traballar como técnica era a Rebeca,
a xefa de todos os estudos.
Era unha tipa moi seria. Estaba moi queimada.
Non tiña sensibilidade ningunha polos animais.
Deixábao claro nas charlas que daba.
A min arrepiábame.
Foi a única coa que nunca me atrevín a gravar, con ela diante,
porque ela me podía cachar.
Se estaba a gravar e aparecía, apagaba a cámara axiña.
DÍA 135 RECEPCIÓN BEAGLES PARA "ESTUDO XYYBC-5"
- Temos oito. - Oito cans, xa. Vamos.
Vou coller luvas.
- Este pesa. - Si?
Si.
Chegaban animais seguido para substituír os anteriores.
Sacrificábanse moitos animais.
Mi madriña, o corredor. Non sei se xa poden entrar.
O traballo era esixente,
pero a base de traballar moito,
fun gañando a confianza de Rebeca.
Eu sabía que Rebeca quería
pórme a traballar co equipo de confianza de Tania,
César e Raúl.
A Tania non lle importaba nada o animal,
o benestar do animal, se sufría, se se angustiaba…
Tampouco lle importaba o trato co equipo.
A ela só lle importaba
que os estudos saísen ben e xa está.
A Número 32.
A triste.
A triste que non é tan triste.
É verdade que ten unha cariña…
Non sei agora, ao principio sentaba sempre nun recuncho.
Xa, está sempre nun recuncho.
Tiña a sensación
de que Tania comezaba a sospeitar de min,
coma se descubrise que trataba con coidado os animais.
Coido que por iso Tania me encargou
o sacrificio dos 40 cans, para me pór a proba.
TAREAS DIARIAS E FINALIZACIÓN ESTUDOS XYYAA-1
Ao finalizar o estudo XYYAA-1, o mesmo equipo encargarase do sacrificio.
Que foi? Onde estabas?
Levo dúas horas agardándote.
- Que? - Estaba ocupado.
Como que ocupado? Ocupado con que?
Penso que nos seguen.
Que dis?
Vin varios coches de policía.
Había un na entrada do aparcamento.
Tiven que agardar ata que marchasen.
Hostia.
Teño a sensación de que nos vixían.
- Non notaches nada? - Non.
Ninguén te segue? Deixarías as lentes ou o móbil por aí?
Non. Non ves que non?
A semana pasada consultei a nosa situación cun avogado de confianza.
Advertiume que se nos pillan, poderiamos ir ao cárcere.
A min pódenme caer catro ou cinco anos por colaborar.
E a ti, moito máis.
Non ves que se segues a gravar,
antes ou despois vante pillar?
Imos ver.
Se o queres deixar, deixámolo.
Pero antes de marchar, pídoche que organicemos un rescate.
Non podemos. É moi perigoso.
Sabes que para min é importante salvar polo menos unha vida.
Malia que só sexa unha.
Se o fas, vannos descubrir.
Tanto me ten.
Eu non marcho de aí sen sacar un can.
Dende ese día,
non me sentía segura ata chegar á casa.
Foi o primeiro aviso.
Hostia.
Vou seguir adiante, non teño medo ás consecuencias.
Asumes demasiados riscos.
Se segues adiante, terás que matar e non te perdoarás nunca.
Seino. Pero preciso a súa confianza para entrar nos estudos.
Estaba bloqueada.
Achegábase a data do sacrificio e preguntábame
se sería ou non quen de facelo.
Tiña moi presente que se non o facía, non ía entrar nos estudos
e íanme acabar botando.
Todos os esforzos da infiltración non servirían para nada.
Pero se o facía,
tamén estaba a asasinar os meus propios principios.
Dende nena loitei para salvar a vida aos animais,
non para quitárllela.
DÍA 154 SACRIFICIO CANS ESTUDO XYYAA-1
Lembro moi ben ese día.
Ninguén está preparado para matar 40 cachorros.
Tremíanme as mans, tremíame todo.
Eu coñecía esa camada dende que entrei.
Tania colleu un dos cachorros
e deumo.
Miroume fixamente mentres o facía.
Daquela eu…
apliquei o que me ensinaran e fíxeno.
Era un ritmo frenético.
Collían un can, sedábano,
púñano na mesa do sacrificio, pum, ao lixo.
Os restos, é que…
Nin sequera comprobaban que estivesen ben sedados.
Era… Non sei, faltábame o aire.
Ou sexa…
Corrín aos vestiarios, devolvín varias veces.
Sentíame…
Sentíame mal. Era un monstro.
Fixera algo que me xurara que non ía facer.
Ese día morreu algo dentro de min.
É curioso, porque malia que eu estivese
moi fodida, eles estaban contentos comigo.
Era como que pasara unha proba.
Aí comecei a traballar con eles,
co equipo de Tania, con César e Raúl.
Temos que quedar. Teño moito material.
Formo parte do seu equipo. Estou dentro dos estudos.
Mañá falámolo no aparcamento.
Levo días agardándote.
Onde estás? Estou preocupada.
Pasouche algo? Estoume asustando.
Síntoo, non puiden ir. A situación é comprometida.
Aumenta a seguranza.
Canto máis dentro do búnker estaba,
máis soa me sentía.
Custoume moitos días tranquilizarme.
E xa cando estaba a coller un pouco o ritmo,
lembro que me chegou un correo
que me deu algo de ansiedade.
ADMINISTRACIÓN: TAREAS DIARIAS E FINALIZACIÓN ESTUDOS XYYAA-6
Era un correo informativo de que viñan cans novos,
pero no mesmo correo aparecía
a data de sacrificio da Número 32.
En dúas semanas finalizamos o estudo XYYAA-6.
Non o quixen pensar moito. Lino e xa está.
O que tiña que facer
era intentar non distraerme, seguir a facer ben o meu traballo
e non pensalo moito,
pero foi duro. De feito, os seguintes días
non me atrevín a visitala.
Estaba ao límite. Estaba agotada. Estaba mal.
Había meses que non vía as miñas amigas, a miña familia.
Perdera a noción de todo.
Non sabía nin quen era eu. Estaba mal.
Decidín que tiña que…
que tiña que parar porque non estaba ben.
Pero antes
tiña que despedirme dela.
E pedirlle perdón
por non salvala.
Redactei un correo de renuncia…
pero non o enviei.
Menos mal que non o enviei.
Á mañá seguinte recibín un correo do laboratorio…
dicindo que se abría a posibilidade
de adoptar algún can dese estudo.
Que se puidese adoptar era algo moi excepcional.
Non puña nin cales
nin se eu ía poder escoller ou se escollía a farmacéutica.
Estaba nerviosa, estaba atenta
a ver que numeración de cans ía ser a que se podía salvar,
a que se podía adoptar.
E cando o souben, deume unha volta o corpo,
porque entraba a Número 32.
POSIBILIDADE DE ADOPCIÓN
…a posibilidade de adoptar o sobrante de cans.
…do número 20 ao 40.
Só faltaba que algún compañeiro tamén solicitase a adopción.
Eu soa non…
Se o pedía eu soa, levantaría sospeitas e non quería.
SOLICITUDE DE ADOPCIÓN
Ese día tres compañeiros pediron a adopción.
Mandeivos un correo a todos.
Se sabedes de alguén que queira adoptar…
Para adoptar cantos hai?
- Vinte. - Ou sexa, vinte para adopción?
- Vinte para adopción. - E cando se poden adoptar?
Xa.
- Xa? Ah, vale. - Porque ti puxeches…
Á mañá seguinte o primeiro que fixen
foi escribirlle ao veterinario de benestar animal
para solicitar a adopción da Número 32.
Pensei en Kurda e dixen: "Tanto me ten o que pense."
Tiña a posibilidade
de salvar unha vida e íao facer.
Vamos, non o imaxinas.
Non imaxinas o que foi tocala por primeira vez
sabendo que nuns días ía estar comigo na casa.
Foi o único momento de felicidade aí dentro.
O único.
Como o tomou Kurda? Que dixo?
Tomouno fatal.
De feito, discutimos.
Pero deume igual, ou sexa,
íao facer igual.
O día que lle pedín axuda para ir recollela
entendeu
que non era un rescate ilegal nin estabamos a facer nada.
Era unha adopción, era legal
e transparente.
E eu sei que no fondo
el tamén o viviu coma unha pequena vitoria.
Foi moi bonito, a verdade.
Xa non estaba nunha gaiola, xa non estaba nunha caixa de ferro.
Xa non era a Número 32.
Pensei en chamarlle Britches
polo vídeo do rescate do macaco
que me marcara tanto de nova,
pero vino un pouco longo
e chameille Chess.
Como foron eses primeiros días de Chess na casa?
Pois foron coma un oasis.
Chess chegou e obrigoume a cambiar
a miña vida, as rutinas, todo.
Só ter que saír pasear a diario
xa foi un cambio moi grande.
Vela lembrábame
de onde viña ela
e o motivo polo que facía isto.
Feliz 2019!
Entón para Kurda foi unha vitoria, pero deixouno.
- Si. - Como che afectou?
Pois doeume moito. Doeume.
Doeume, pero enténdoo. Que lle vou dicir?
Decidín deixar a investigación. Sigo pensando que nos seguen
e arriscamos demasiado. Ten coidado.
E nada, quedei soa.
A verdade, comecei a sentirme unha impostora.
Pensei unha vez máis en deixalo.
Xusto entraron novos estudos
e non podía marchar nese momento. Eu estaba a facer iso
para documentar e denunciar o que pasaba aí.
Non podía marchar nese momento.
Pero entendín que tiña que comezar de cero.
O primeiro que fixen foi mudarme, por seguridade.
Comecei a ter o meu propio xeito de traballar.
Malia que todo o que gravaba era eticamente inadmisible,
inexplicablemente non era delito.
Entendín que se quería facer ben a investigación,
tiña que gravar as incidencias e as irregularidades,
desmontar o concepto de benestar animal
e os tres erres do laboratorio.
- Que son os tres erres? - Explícocho.
Os profesionais da experimentación animal branquean o uso de animais
cun chamado "principio dos tres erres"
dende os anos 60.
Os tres erres son…
Reposición: investigar e buscar animais
con menor límite da dor.
Redución: usar e buscar métodos
que permitan conseguir resultados de menos animais
ou reutilizando animais en varios estudos compatibles.
E por último, refinamento:
modificar a cría de animais
ou mellorar os procedementos para recoñecer e minimizar
a angustia da dor.
…o refinamento da cría…
O benestar animal establéceo a Organización Mundial de Sanidade Animal.
Está lexislado polas leis europeas e as normativas de cada país.
E baséase todo en cinco puntos para calquera animal.
Ten que estar libre de fame, de sede e de desnutrición.
Libre de temor e de angustia.
Libre de molestias físicas e térmicas.
Libre de dor, de lesión e de enfermidade.
E libre de manifestar un comportamento natural.
Ou sexa, para que me quede claro isto, suponse que tiñan
todos os certificados.
Non había ninguén que supervisase?
Si, claro, había un veterinario
encargado de supervisar o benestar animal,
pero no tempo que estiven alí vino unha ou dúas veces.
De feito, eu mesma tiven que avisalo dalgunha incidencia.
O que non entendo é como obteñen estes certificados.
Revisando as directivas europeas e as leis españolas,
seica unha vez ao ano ten que pasar unha inspección.
INCIDENCIAS CANS
No tempo que estiven alí
non souben nada de ningunha inspección.
INCIDENCIAS COELLOS
Logo entendín que había cartos públicos investidos
e moito interese en manter o laboratorio en regra.
ANUNCIOS DE LICITACIÓNS PÚBLICAS 274 557,68 EUROS - VIVOTECNIA
O concepto de benestar animal
é unha ferramenta ideolóxica moi potente
coa cal se defenden os que viven do negocio de explotar animais.
Que relación tiñas cos teus compañeiros?
- Cambiaran as cousas? - Si, claro.
Si, eu sentíame xa parte deles.
Confiaban en min.
De feito, asignáronme unha chea de estudos con ratas, coellos, porcos…
E xusto nese momento,
que xa era estresante en si, pasou algo
que elevou máis o estrés.
Reincorporouse un encargado de estudos.
O que me chamou a atención
foi que dixo que en seis meses aproximadamente
ía chegar un estudo de primates.
Daquela estiven atenta
e marqueino no calendario porque era
o que me faltaba por documentar
e xa podía marchar.
Comezaron a entrar estudos.
No canto dun laboratorio, parecía unha fábrica.
E veña estudos e máis estudos.
Sentías o sangue na boca, o sabor metálico do sangue.
Era coma unha carnizaría.
Precisaba ducharme e quitar o sangue,
lavar os dentes, todo…
antes de sacar a Chess.
Non quería nin que me cheirase.
E un día, indo para a casa, ocorréuseme ir á piscina.
De súpeto o cloro da piscina…
Non sei, o cheiro. Era como…
Limpábame.
Ademais tamén me cansaba fisicamente e víñame ben con todo o estrés.
Pensa que calquera persoa
que traballe nun laboratorio de experimentación animal
acábase afacendo a esa rutina.
Desenvolves a capacidade de pasar por alto o sangue, a dor,
os berros dos animais indefensos.
Vólveste insensible.
Vólveste impermeable á violencia que te rodea.
Eu mesma tiña unha loita interna moi grande.
Tiña que ser moi…
consciente do que facía, para que o facía
e por que o facía.
Oe, que abren isto!
Que o abrían.
Que tolas están.
Por exemplo, o estudo de mochilas en ratas,
que foi moi duro, moi desagradable.
Retorcíanse de dor cada vez que lles subministrabamos o fármaco.
Esta non sei como non morreu.
E xusto neses días
foi cando César comezou a facer
bromas máis desagradables, facendo referencia
a Hitler e as cámaras de gas e os trens.
Mira, vou…
- Isto é coma… - Que fas?
Coma Hitler, que os levaba…
Todas esas valas gasear? Por que?
Dende aí comecei a anticipar cando ía ocorrer algo grave.
Así foi como conseguín gravar o día
en que Raúl lle partiu a columna a un coello.
Vamos, coello, fillo.
Un coello non fai ruído apenas.
Imaxina a dor que sufría ese animal para que berrase.
Uf, partiu.
Partiu.
E no canto de sedaren o animal,
mantivérono vivo ata acabar o estudo,
durante 48 horas.
Que aguante. Que aguante o que aguante.
Se non, imos perder as análises de sangue.
Outro día tamén gravei
que había un rebumbio e vin moitos compañeiros
correndo cara ao laboratorio nerviosos.
E seica había unha cadela que se desangraba na gaiola.
Apartárana nunha sala.
Ademais era unha cadela da colonia permanente.
Eu coñecíaa, coidara dela.
Tiña hemorraxia interna.
Ninguén sabía o que lle pasara.
Pero a cadela desangrábase.
Saín da sala e topei co veterinario de benestar animal
e cun coidador, e os dous dixémoslle
que tiña que facer algo. El contestounos
que non podía facer nada, que primeiro
tiña que consultalo co xefe do estudo e coa farmacéutica.
A cadela choraba de dor. Desangrábase.
Perdía forza. Estaba a morrer.
Deixárona sufrindo aí absurdamente.
Sedárona á última hora da tarde.
Deixaron sufrindo un animal aí porque lles daba igual.
Non quedou rexistrado nin avisou ninguén a farmacéutica nin nada.
Agás por min. Quedou rexistrado porque eu o gravei.
Entendín moitas cousas.
Como que?
Era imposible que todos os estudos saísen ben.
Con todo o estrés, con toda a presión,
os estudos eran sempre positivos.
Eu sabía que se modificaban os datos.
Pero faltábame unha evidencia.
E tívena días despois.
Estiven a falsificar datos coma un tolo.
- Ti? - Eu, si.
Falsificando aí… De que? Dos cans?
Destes que están mortos en abril.
Entendín que era todo un negocio.
Tanto tiña. Non importaba nada.
Todo ese sufrimento non servía para nada.
Para que? Para satisfacer a quen?
De que? Dos cans?
Destes que están mortos en abril.
Veña, sae ti.
Falsificando aí…
De que? Dos cans?
Destes que están mortos en abril.
Veña, sae ti.
Lembras exactamente de que era?
A que pertencía ese estudo?
Antitumorais.
Ou sexa, dis que se ese estudo de antitumorais,
do cal gravaches esa evidencia,
se ese estudo hipoteticamente chegase a seres humanos en fase dúas
para probalo, non sei, en efermos terminais, por exemplo,
non habería evidencia científica ou non se podería dicir
- ao 100 % que é fiable. - Non. Ninguén pode.
Ninguén.
Era unha acumulación de estrés,
de sangue, de ser consciente
das horribles irregularidades que gravara,
das ratas, do coello…
O asañamento que vía cos animais a diario,
as bromas dos meus compañeiros,
sentirme eu un monstro…
É que foi un cúmulo de todo
que, non sei, fíxome estoupar.
Eu non sabía ata ese día o que era ter un ataque de ansiedade.
Só lembro que ía no coche e comezou
a faltarme o aire.
Comecei a perder forza nas mans para agarrar o volante.
Non sei nin como dei chegado a unha estación de servizo.
E comecei a chorar.
Chorei todo o que non chorara en meses.
Volvín á casa
e Chess tumbouse na cama comigo.
Vela feliz e libre
facíame lembrar por que e por quen loitaba.
E que non debía renderme,
malia que se me facía duro.
Como viviches o de SOKO? Pilloute dentro.
- Ah, si. - Como viviches iso?
Xusto estabas con prácticas con macacos.
Pois deume un subidón.
Non estaba soa.
Había unha persoa coma min en Alemaña
que se infiltrara catro meses
e conseguira sacar unha noticia de maltrato animal.
ALEMAÑA FREA OS EXPERIMENTOS NO LABORATORIO
DO ESCÁNDALO DO MALTRATO ANIMAL
E ese mesmo día en que saíu a noticia
Rebeca mandou un correo a todo o laboratorio
cunha ligazón á noticia e ao vídeo
do de SOKO.
As imaxes que conseguira sacar esta persoa eran moi crúas.
Eran moi similares ás que eu gravaba.
A prensa alemá falaba de peche inminente do laboratorio.
PIDEN O PECHE DO LABORATORIO POR PROBAS "BÁRBARAS" EN MONOS
Daquela eu tamén comecei a fantasear
con que se lograse pechar o búnker.
ALEMAÑA FREA OS EXPERIMENTOS NO LABORATORIO
DO ESCÁNDALO DE MALTRATO ANIMAL
Causou axitación entre os técnicos e os directivos.
Notábase un chisco de tensión.
Pero axiña comezaron coas escusas:
"Aquí tratamos ben os animais, iso só pasa en Alemaña.
A xente éche moi sensible."
- Vistes as noticias de hoxe? - De que?
De que mandaron un vídeo dunha CRO alemá.
Non é por nada, pero son prácticas estendidas no mundo.
Realmente os monos manéxanse así
no 90 % dos centros do mundo. E son monos coma estes.
Son macacos.
Comecei a escoitar cousas como:
"Hai que estar atentos por se alguén está a gravar."
Todos estaban alerta.
E agora si que me podían pillar.
E eu xa aí…
Foron días xa de demasiada tensión.
Imaxina.
Estaba no comedor e sentía que todos me miraban,
que rexoubaban de min.
Era unha paranoia,
pero era real que todo o mundo sospeitaba de todo o mundo.
De feito, saía á rúa e tiña verdadeira paranoia.
Sentía que a xente pola rúa me miraba e sabía quen era.
Xa está. Chegara ao límite.
Aquilo non daba máis de si.
Daquela,
decidín que era o momento.
Entrei ao cartafol de borradores, collín o correo e mandeino.
Como tomaron a renuncia?
Fixéronme unha contraoferta.
Subíanme o soldo e mais o rango.
Querían que fose a encargada de dar as formacións.
Evidentemente dixen que non.
DÍA 544 ÚLTIMA GRAVACIÓN DENTRO DO BÚNKER
Error.
Correcto.
Fixéronme unha festa de despedida e todo, con agasallos.
Regaláronme unha tarxeta cun macaco.
Os primeiros días que non tiña que ir ao búnker,
que non tiña que atravesar esa porta
nin facer máis estudos, foi moi raro.
Pasara moito tempo facendo esa rutina,
sendo outra persoa.
Pasara 18 meses infiltrada.
544 días, para sermos exactos.
Sinto que unha parte de min
morreu alí co resto dos animais.
Non podía volver ver todo o material,
daquela decidín contactar cun compañeiro.
Chameino, conteille o que tiña e mandeille un clip.
Flipou e díxome que si, que contase con el, que me axudaba.
Estabamos a traballar a moi bo ritmo
e chegou a pandemia.
Todo me lembraba ao búnker.
A Chess púñaan moi nerviosa as máscaras,
por iso tiñamos que saír cando non saía ninguén.
Busquei un traballo despois de saír de alí
porque precisaba os cartos.
Comecei a traballar outra vez en hospitais veterinarios.
Iso sandoume, traballar salvando animais outra vez.
Veume moi ben, a verdade.
E co meu compañeiro,
retardounos un pouco a pandemia, pero tamén nos axudou
a sermos moi precisos á hora de facer os informes e ordenar o material.
De 7000 arquivos de horas e horas,
de centos de horas que gravara…
conseguimos facer un clip dunha hora
que lle pasamos a Cruelty Free International.
O que eu non agardaba
era o que veu despois.
A Comunidade de Madrid suspende a investigación
nun laboratorio por presunto maltrato animal tras unha inspección
logo de que unha ONG denunciase os feitos
a través dun vídeo con prácticas moi crueis.
Advertímolos da dureza das imaxes.
As imaxes de extrema crueldade contra os animais
nun laboratorio obrigaron a suspender a investigación de ensaios clínicos.
A empresa…
Foi unha axitación.
Chegou ao Congreso dos Deputados. Foi un bum.
O caso de Vivotecnia, un laboratorio en Madrid
que en realidade era un lugar para maltratar e violentar os animais.
Batían neles,
desprezábanos, insultábanos e maltratábanos,
como demostraban imaxes recollidas ao longo de dous anos.
Non só causan sufrimento e dor noutros seres vivos,
non só nos fan sufrir a quen queremos os animais.
Quen torturan ou maltratan animais son un perigo para a sociedade.
Protesta en Madrid contra o maltrato animal.
Unhas 2000 persoas manifestáronse para que liberen
os animais que permanecen nos laboratorios de Vivotecnia.
A Comunidade de Madrid suspendeu
a investigación no laboratorio
tras constatar nunha inspección indicios de maltrato animal.
Vivotecnia! Tortura animal!
Este domingo PACMA e outras entidades animalistas
presentaron unha querela criminal contra Vivotecnia.
Non pasaran nin dous días
cando empecei a recibir ameazas.
Souberon que fora eu quen gravara iso
e viñan por min.
Non paraba de soar o teléfono.
Non paraba.
Entendín que tiña que desaparecer.
O primeiro que fixen foi desfacerme do móbil.
Queríanme culpar a min do que gravara.
E o xuíz tamén me quería localizar porque dicía que se eu non declaraba,
ía pechar o caso.
A idea de que o xuíz puidese arquivar o caso
devastoume.
Eu pensaba nos animais que seguían aí dentro
e decidín facer o interrogatorio.
Tiña que pasar un interrogatorio coa policía
no cal determinaban se me crían
e se me daban o status de testemuña protexida
para iniciar o xuízo…
ou se me detiñan e ía ao cárcere.
A policía tardou pouco en decatarse
de que o que contaba era certo
e aos poucos días déronme o status de testemuña protexida.
O GOBERNO CELEBRA O RÁPIDO PECHE DE VIVOTECNIA
POR INDICIOS DE MALTRATO ANIMAL
MADRID SUSPENDE ACTIVIDADE INVESTIGADORA DE VIVOTECNIA POR SUPOSTO MALTRATO ANIMAL
INCUMPRÍA COS CONTROIS INTERNOS QUE ESIXE A LEXISLACIÓN
Dende primeiros de mes o laboratorio Vivotecnia,
denunciado por maltratar animais nas investigacións e nos ensaios,
volveu traballar.
A Comunidade de Madrid di que tomaron medidas
para evitar o sufrimento dos animais,
pero as asociacións animalistas
din que esas medidas son insuficientes
e ameazan con accións legais.
Imaxina a frustración,
a inxustiza.
Se con todo o que presentara,
as imaxes, os vídeos,
as redes sociais clamando que se pechase ese sitio,
a xente na rúa…
Que queres que che diga?
Na miña opinión, Vivotecnia debía pechar,
coma en Alemaña.
E só estivo pechado tres meses. Tres.
Puxéronlle unha multa absurda, insignificante,
e non sacaron nin un só animal, nin un.
Nin un só animal salvaron.
A COMUNIDADE DE MADRID LEVANTA A SUSPENSIÓN A VIVOTECNIA
E PERMÍTELLE QUE EXPERIMENTE CON ANIMAIS
XUÍZO VIVOTECNIA: DEFENDER O INDEFENDIBLE
O XUÍZO ESTÁ EN FASE DE INSTRUCIÓN E PODE ARQUIVARSE
A investigación atrasouse. Sigo a agardar a data do xuízo.
Agora mesmo os únicos imputados son meros traballadores.
Ou sexa, realmente
non van pola xente que ten a responsabilidade,
quen manexa a empresa.
Baixou a presión mediática e social
e de súpeto iso desapareceu, parou.
Como sabes, decidín vir aquí a Londres.
Tiña que marchar lonxe, onde puidese seguir traballando.
E chameite para facer a entrevista antes de volverme infiltrar.
Pero antes gustaríame
que vises cos teus propios ollos e escoitases
os cans do criadeiro
que van acabar en laboratorios coma o búnker.
Ben, rapaces, preparámonos para saír?
- Non lle quites o micro. - Íao dicir.
- Non llo quites. - Oído.
Na seguinte esquina hai que xirar á esquerda.
- Veña. - Dálle.
PROTESTA MÁIS ADIANTE
Un gusto coñecerte, Carlota,
e térmoste aquí en Camp Beagle.
O teu traballo foi unha inspiración para nós.
Coa investigación que ti fixeches
podémoslle explicar á xente que ocorre,
que lles ocorre a estes cans ao saíren de aquí.
Estas son as naves onde viven.
Non hai fiestras.
Por eses fachinelos pequenos non entra a luz.
Aí hai unha nave, detrás hai outra e detrás, outra.
Esta é a primeira fila.
Logo hai outra fila e detrás hai outra fila de naves.
Estes cans sofren dende que nacen
ata que morren. O único que coñecen é sufrimento.
Fáiseme moi duro estar aquí,
pero sinto que alguén ten que estar.
Alguén ten que facer isto.
Igual que ti fixeches un sacrificio nese laboratorio.
Agora entenderasme máis, non?
Esa impotencia que sentín no cerrado
e esa gana de saltar.
Porque os cachorros que vin chegar ao búnker,
que vin sufrir,
e a moitos tívenos que asasinar.
Tiven que chegar a asasinalos
para seguir documentando.
Son de alí,
de criadeiros coma este.
Eu no búnker non puiden facer ningún rescate. Non puiden.
Por iso admiro tanto o que fixo Animal Rising en Camp Beagle.
Quero que os coñezas.
ANIMAL RISING LOCALIZACIÓN DESCOÑECIDA
- Pulsaches? Velo? - Cabemos todos?
- O un? - Penso que si.
Ola, que tal estás?
Ninguén o fixera dende os 90.
Antes disto, moita xente chámabanos tolos.
Pero se queremos, imos entrar
e imos sacar eses cachorros.
Tiñamos esa determinación e esa mentalidade:
"Facemos o correcto e ímolos sacar."
CAMP BEAGLE DECEMBRO 2022
IMAXES PROPORCIONADAS POR ANIMAL RISING
Sei que fago o correcto. Non agocho nada.
Se o fixésemos infiltrados,
coido que non tería o alcance…
Non estariamos aquí a falar diso.
Penso que moita xente non intenta facer cousas ambiciosas.
Non sei, pensan que non poden.
18 ACTIVISTAS ACUSADOS DE ROUBO
NUN CENTRO DE EXPERIMENTACIÓN ANIMAL
Coido que nos centramos na experimentación
grazas ás imaxes de infiltracións.
Hai cousas que podo facer eu,
coma entrar en MBR Acres e rescatar canciños.
Pero non sei se me podería infiltrar tanto tempo
como fixeches ti.
O que debiches de vivir é incrible.
É esencial para o movemento.
Actuamos sempre sen violencia
e responsabilizámonos das nosas accións.
Tamén queremos inspirar a xente
sobre o que é posible e inspirar a acción.
- Estás nerviosa? - Non.
Si e non, xa sabes.
Non entendo por que queres volverte infiltrar.
Sabes o complicado e o perigoso que é,
o estresante que é
e as consecuencias que pode ter se te pillan.
Xa, ben o sei.
Pero alguén o ten que facer.
Alguén ten que xogar a vida para gravar a realidade detrás deses muros.
A xente ten dereito a coñecer a verdade.
Ese é o meu traballo: infiltrarme e amosalo.
Sei que hai lobbies moi poderosos que nos van seguir perseguindo,
pero non podemos deixar de loitar polos animais.
Esta loita non remata ata que a derradeira gaiola estea baleira.
Por iso moita xente vai seguir rescatando, documentando e protestando.
E uns poucos, coma min,
seguiremos a infiltrarnos.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Natalia López Prieto