Τον ξέρετε ως Chrissy Chaos.
Ίσως τον ξέρετε από το πόντκαστ Hey Babe!
Είναι ο Κρις Ντιστέφανο!
Ναι!
Γεια σας!
Τάριταουν, Γουέστσεστερ!
Ναι, μωρό μου!
Φόροι ακινήτων!
Λατρεύω αυτόν τον χώρο, είναι και στοιχειωμένος.
Καθίστε στη θέση σας, κύριε. Καθίστε.
Ναι, πήγαινε. Κάθισε, φίλε.
Μ' αρέσει, αφήσαμε μετανάστες να μπουν.
Πλάκα κάνω.
Όχι στο Γουέστσεστερ, μαλάκα!
Σωστά; Πλάκα κάνω.
Σήμερα, θα μιλήσω γι' αυτό που είπα στην αρχή του προηγούμενου σόου.
Τελείωσε για τους λευκούς.
Εντάξει;
Ας είμαστε ειλικρινείς. Καλά περάσαμε.
Πραγματικά.
Εμείς οι λευκοί περάσαμε καλά τόσο καιρό, αλλά τώρα τελείωσε.
Εντάξει;
Αλλά εδώ και 2000 χρόνια, κυριαρχούσαμε.
Μπορούμε τουλάχιστον να το παραδεχτούμε αυτό;
Κάποιοι έκαναν μαλακίες και αποκαλύφτηκαν.
Αλλά μη γελιέστε, τελειώσαμε.
Να το βάλετε στο ηλίθιο λευκό κεφάλι σας. Τελείωσε.
Αλλά με ξέρετε, ξέρω ότι δεν είναι σωστό
να είσαι λευκός και να μπαίνεις στη νέα χρονιά.
Τελείωσαν οι λευκοί. Δεν είναι σωστό.
Είπα πως δεν μπορώ. Είμαι απλώς ένας λευκός.
Δεν θα αλλάξω ποτέ,
αν και θα ήθελα να κάνω μια αλλαγή.
Δεν θέλω αλλαγή φύλου. Θέλω αλλαγή φυλής.
Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό, δεν μπορώ να έχω μη-λευκά παιδιά
και είμαι περήφανος που έχω τρία παιδιά, Πορτορικανά.
Τρία Πορτορικανά παιδιά.
Ναι. Πού είναι οι Λατίνοι μου;
Θεέ μου! Ασφάλεια, είναι πολλοί!
-Πουέρτο Ρίκο! -Θεέ μου, κύριε.
Τρομάζετε τους λευκούς και ακούγεστε σαν την οικογένειά μου.
Φίλε.
Έχω τρία πανέμορφα Πορτορικανά παιδιά,
επειδή ήξερα... Ακούστε τι έγινε.
Τα ΜΜΕ πριν εννιά χρόνια
έλεγαν: "Η μειοψηφία των Λατίνων
θα γίνει η πλειοψηφία".
Είπα: "Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πας με το μέρος τους".
Και πριν εννιά, δέκα χρόνια βρήκα μια όμορφη Λατίνα.
Κάναμε σεξ χωρίς προφυλάξεις στο πρώτο ραντεβού, επειδή έτσι είμαι εγώ.
Ελεύθερος Κρίσι. Ξέρετε πώς είναι.
Κάναμε σεξ, με έλεγε: "Κουκλάκι".
Είπα: "Εντάξει".
Άσ' το να πετάξει. Διάνα.
Τώρα έχουμε τρία πανέμορφα Πορτορικανά παιδιά.
Τα λένε Νίνα, Πίντα και Σάντα Μαρία.
Και είναι μικρές εξερευνήτριες.
Είναι ένα όμορφο πράγμα.
Έχει πλάκα να είσαι ο μόνος λευκός στην οικογένεια.
Λατρεύω την κουλτούρα του Πουέρτο Ρίκο, τη λατινοαμερικάνικη.
Είναι πολύ οικογενειακή.
Έχει πολύ κόσμο στο σπίτι μου.
Θα πάω σπίτι απόψε και θα έχω δέκα άτομα που δεν ξέρω.
Θα είναι εκεί. Κάθε μέρα πάω στο αεροδρόμιο,
παραλαμβάνω κόσμο από το Σαν Χουάν και επιστρέφουμε.
Ήρθε ο Πίτο. Το 'χουμε! Μ' αρέσει.
Είδατε τη χριστουγεννιάτικη φωτογραφία μου; Εγώ και 90 Πορτορικανοί.
Φαινόμουν λες και θα με θυσίαζαν.
Νόμιζα ότι θα μου έριχναν ζωμό.
Μπριζόλα Κρίσι.
Είναι ωραίο πράγμα να έχεις παιδιά.
Ποιος έχει παιδιά;
Ορίστε. Αυτό είναι.
Βλέπετε; Ακούστε τι γίνεται.
Σε τέτοιες πόλεις νιώθω πιο φυσιολογικός,
επειδή ο κόσμος έχει παιδιά.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πια τίποτα κοινό
με όσους δεν έχουν παιδιά.
Ό,τι κι αν θες, σε στηρίζω. Δικό σου σώμα, δική σου επιλογή.
Μπορείς να κάνεις ό,τι θες.
Στη Νέα Υόρκη, μπορείς να κάνεις έκτρωση το παιδί σου μέχρι τα 18 του.
Δεν υπάρχουν...
Κάνε ό,τι θες. Το λατρεύω.
Κάνε ό,τι θες.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής μαζί σας,
πιστεύω πως αν δεν έχεις παιδιά, δεν έχεις προβλήματα.
Δεν ξέρω γιατί παραπονιέσαι στη ζωή σου.
Αν δεν έχεις παιδιά, πήγαινε να κάνεις ό,τι θες
και όποτε το θες.
Μόνο εσύ εμποδίζεις τον εαυτό σου.
Εγώ δεν μπορώ να κάνω ό,τι θέλω.
Σε κάθε βήμα, έχω τρία μικρά εμπανάδας επάνω στον αστράγαλό μου.
Λένε: "Μπαμπά, γάλα!"
Η κυρία φεύγει. Λέει: "Δεν μένω αν είναι να κοροϊδεύει το γάλα!"
Είναι δύσκολο. Σας το λέω.
Πρώτα απ' όλα, η μεγάλη μου κόρη δεν μιλάει αγγλικά.
Έχω θέματα εδώ. Δεν θέλει, αρνιέται.
Αγνοεί τη λευκή πλευρά της
και τιμά τη γιαγιούλα και τη λατινοαμερικάνικη πλευρά.
Ξέρετε πώς είναι. Ξέρετε τι μαθαίνουν στο σχολείο.
"Οι λευκοί είναι χάλια. Ο Χριστόφορος Κολόμβος έφερε το AIDS!
Οι λευκοί είναι ο διάβολος!"
Αγαπώ την κόρη μου. Τη ρωτάω: "Πώς ήταν η μέρα σου, μωρό μου;"
Λέει: "Άντε γαμήσου, μπαμπά!
Μόλις έμαθα τι κάνατε εσύ κι οι δικοί σου!"
Εγώ πρέπει να λέω: "Όχι, αγάπησέ με. Έλα.
Ξέρεις τον Μπαντ Μπάνι. Είμαι ο Καλός Μπάνι".
Καλό Κουνελάκι.
Δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι χωρίς παιδιά
όταν παραπονιούνται, ο αλγόριθμος και τα μίντια λένε πως είσαι άρρωστος.
Έχεις θέμα ψυχικής υγείας. Δεν έχεις.
Μιλούσα με μια κοπέλα τις προάλλες.
Έλεγε: "Νιώθω πως έχω παραλύσει.
Δεν ξέρω τι να κάνω!
Να χωρίσω με τον φίλο μου;"
Λέω: "Δεν ξέρω. Έχετε παιδιά;"
Λέει: "Όχι". Λέω: "Σκότωσέ τον!
Αυτό θα έκανα στη θέση σου. Θα σκότωνα τον φίλο σου".
Ποιος νοιάζεται; Η αστυνομία; Δεν τους νοιάζει.
Απ' το μυαλό σου τα βγάζεις.
Δεν έχεις τίποτα.
Και ακόμη κάτι.
Σας παρακαλώ, αν δεν έχετε παιδιά,
μη φορτώνετε τα προβλήματά σας σε γονείς.
Δεν μπορώ να καταλάβω και τη δική σας ζωή.
Η οικογένειά μου δεν μιλάει καν αγγλικά.
Καταλαβαίνετε; Είναι θέμα ασφάλειας.
Δεν μπορώ να έχω άλλα...
Ένας φίλος μού άφηνε φωνητικά μηνύματα εννέα λεπτών.
"Κρις, να σου πω λίγο για την ψυχική μου υγεία;
Νιώθω μόνος και οι άλλοι στη δουλειά δεν με σέβονται.
Παλιά έκανα κωμωδία τώρα άνοιξα σαντουιτσάδικο
και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρω τη θέση μου σ' αυτό".
Λέω: "Φίλε, τα παιδιά μου βάζουν τα πόδια τους μέσα στο μπλέντερ! Τι λες;
Βρες μια άκρη!"
Ξέρετε τι εννοώ. Ο κόσμος που έχει παιδιά...
Δεν μπορώ να βγω από το χαλί.
Είπαν να έρχομαι ως εδώ.
Δεν μπορώ να φύγω από το χαλί.
Είπαν: "Μην τολμήσεις!" Θα έρχομαι ως εδώ.
Γιατί φοράς μπλούζα προπονητή;
Τι είναι το SJB Ποδόσφαιρο;
Ήμουν προπονητής εκεί.
Ναι, αλλά γιατί τη φοράς μέσα από το παντελόνι βράδυ Κυριακής;
Δεν είσαι στο γήπεδο.
Λέει: "Δεν θα σε γαμήσω απόψε. Με τίποτα, εκτός αν...
Αν φέρεις σφυρίχτρα".
Μπράβο σου.
Ο κόσμος είναι σκληρός τώρα.
Τα ΜΜΕ επηρεάζουν τον κόσμο. Σε κάνουν να νομίζεις πως αρρώστησες.
Ο κόσμος τώρα μετράει λόγια, όχι πράξεις.
Δεν μετράνε πια οι πράξεις.
Τώρα μετρούν τα λόγια, όχι οι πράξεις.
Είναι ένας κόσμος επάνω σε ολισθηρή πλαγιά.
Πρέπει να προσέχεις συνεχώς.
Είναι δύσκολο. Είναι οι ειδήσεις.
Ο κόσμος παλαβώνει στις ειδήσεις. Εγώ όχι.
Δεν βλέπω ειδήσεις. Πώς;
Είμαι τέταρτος στη ζωή μου.
Τι να κάνω;
Απλώς δεν μπορώ να το κάνω.
Έχω έναν φίλο υπέρμαχο της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Καλό αυτό. Έχει πλάκα.
Είναι πάντα θυμωμένος μαζί μου.
Λέει: "Κρις!
Χρησιμοποιείς την πλατφόρμα σου για να κάνεις τη διαφορά;
Πρέπει να αναρωτιέσαι κάθε μέρα
αν χρησιμοποιείς την πλατφόρμα σου για να κάνεις τη διαφορά.
Βλέπεις ειδήσεις;"
Λέω: "Όχι, ηλίθιε μαλάκα.
Δεν βλέπω ειδήσεις. Έχω τρία παιδιά".
Βλέπω το Cocomelon με ένα όπλο στο στόμα.
Όλη μέρα, κάθε μέρα.
Λένε τραγούδια για το ηλιακό σύστημα.
Σπρώχνω το όπλο όλο και πιο βαθιά.
Θα τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα μπροστά στην οικογένειά μου.
Και η Πίντα θα πει: "Ay, Dios mío!"
Είναι δύσκολο. Δεν ξέρω, δεν...
Ως γονείς, η ζωή μας είναι τα παιδιά.
Ταινίες, σειρές, δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει στον κόσμο.
Βλέπω ό,τι θέλουν να δουν τα παιδιά.
Οι γονείς κάνουν ό,τι θέλουν τα παιδιά
και αυτά βλέπω κι εγώ. Μετά τι γίνεται; Οι γονείς ξέρουν.
Παρακολουθώ ό,τι θέλουν, κοιμούνται,
τα πάω στο κρεβάτι, κατεβαίνω
και συνεχίζω να βλέπω ό,τι έβλεπαν,
επειδή έχω βαριά κατάθλιψη, εντάξει;
Υπάρχει φως, αλλά κανείς δεν είναι σπίτι.
Έχω επιτέλους ησυχία.
Καταλαβαίνετε;
Πριν το καταλάβω, κάθομαι εκεί μόνος.
Είναι 3:30 το πρωί, ξαναβρίσκω τις αισθήσεις μου
και αρχίζω να τον παίζω βλέποντας τη Μικρή Γοργόνα.
Αυτό είναι.
Κρατιέσαι και περιμένεις την Ούρσουλα να βγει,
επειδή ξέρω πως είναι άνω των 18 και...
Σωστά; Έχουμε το ίδιο κούρεμα.
Έχει ντεκολτέ από καλαμάρι.
Περιμένω τον ρόλο μου.
Κακομοίρες άτυχες ψυχές!
Τελειώνω λίγο. Μόνο ένα δάκρυ από σπέρμα.
Μια σταγόνα. Δεν βγαίνει με ορμή.
Έχω να ρίξω με ορμή δέκα χρόνια,
έχω πρησμένο προστάτη και δεν πάω γιατρό, επειδή τα παιδιά έχουν ποδόσφαιρο!
Σωστά; Ξέρεις τι εννοώ.
Έχεις πρηστεί ποτέ;
Είναι δύσκολο. Είναι διαφορετικό.
Ζούμε σε διαφορετικό κόσμο.
Τα λόγια μιλάνε πιο δυνατά από τις πράξεις.
Ο κόσμος τώρα λέει ό,τι θέλει για να δικαιολογήσει κακή συμπεριφορά.
Όλοι.
"Είναι ασφαλές μέρος, όλοι γλιτώνουν".
Είναι γελοίο.
Τώρα όλοι θέλουν να συμμετέχουν σε όλα.
Το προσέξατε αυτό;
Όλοι λένε ότι είναι στο φάσμα του αυτισμού.
Όλοι είναι στο φάσμα του αυτισμού. Λέω: "Τι; Είσαι στο φάσμα αυτισμού;
Ελπίζω να φοράς κράνος και να με δαγκώνεις!"
"Εντάξει; Όποτε κάνουμε παρέα,
θέλω να κάνω αντιτετανικό, επειδή έπαθες αμόκ!"
Είσαι στο φάσμα. Σκάσε, όχι, δεν είσαι.
Δεν είσαι στο φάσμα, είσαι 46 χρονών
και ακόμα πιστεύεις ότι η πάλη είναι αληθινή. Αυτό είναι όλο.
Μπορεί να είστε στο φάσμα του αυτισμού, κύριε.
Ακούστε, αυτό το αστείο... Όλοι εκτός από εσάς.
Είναι τρελό. Αλλά, αυτός είναι ο κόσμος.
Ξέρεις ως προπονητής. Είναι δύσκολο να προπονήσεις...
Είναι δύσκολο να προπονήσεις παιδιά.
Κοίτα, φίλε, πρέπει να...
Είναι ολισθηρή πλαγιά.
Ο κόσμος παρασύρεται από τον αλγόριθμο.
Τους απορροφούν τα ΜΜΕ.
Δεν έχουν παιδιά, δεν κάνουν τίποτα.
Και τσαντίζεις τον κόσμο.
Ο κόσμος κάνει έναν αόρατο πολιτικό πόλεμο
που δεν υπάρχει καν.
"Είσαι ασφαλής εδώ". Αλλά ο κόσμος είναι συνεχώς θυμωμένος.
Και μπαίνεις σ' αυτό.
Τις προάλλες αναστάτωσα κάποιον με μια παραγγελία καφέ.
Το φαντάζεστε; Απλώς παρήγγειλα καφέ.
Τα έχασε!
Είπα μια λέξη που θεώρησαν λανθασμένη.
Ήταν τρελό. Κοιτάξτε, καταλαβαίνω.
Δεν έχω ασφαλές λευκό παρουσιαστικό.
Καταλαβαίνω ότι αυτό... Έχω το λουκ της 6ης Ιανουαρίου.
Το καταλαβαίνω.
Είναι η J6L.
Η κολόνια που πουλάω. Είναι του Τραμπ.
Έχω ιδρώτα στα μάτια. Απίστευτο!
Αλλά δεν με νοιάζει.
Θα το κάνω μέχρι να τυφλωθώ.
Βάλε με μέσα, προπονητά!
Μπορείς να βγάλεις έξω την μπλούζα;
Ευχαριστώ. Χριστέ μου.
Ναι, βγάλε την! Έτσι!
Ήθελα να δω...
Ορίστε, παιδιά.
Εντάξει.
Όχι.
Λοιπόν, προκάλεσα κάποιον με μια παραγγελία καφέ.
Το φαντάζεστε; Κάτι τόσο άκακο;
Μπαίνω σε μια νέα καφετέρια.
Η μπαρίστα είναι εκεί, φαινόταν αφυπνισμένη.
Μπλε μαλλιά, δεν με νοιάζει.
Την έλεγαν Άννι Αντίφα.
Ήταν έτοιμη για δράση!
Θυμωμένη! "Είμαι θυμωμένη!"
Μπαίνω και παραγγέλνω τον καφέ μου
όπως τον παραγγέλνω πάντα.
Λέω: "Γεια, πώς είσαι;
Μπορώ να έχω έναν μικρό παγωμένο καφέ, μαύρο;"
Είπε: "Τι;
Θεέ μου! Τι είπες μόλις τώρα;"
Λέω: "Μπορώ να έχω έναν μικρό παγωμένο καφέ, μαύρο;"
Λέει: "Εννοείς...
έναν μικρό παγωμένο καφέ χωρίς κρέμα;"
Λέω: "Αυτό δεν είναι στην ίδια κατηγορία με...
μικρό παγωμένο καφέ, μαύρο;"
Λέει: "Μετά από όσα η αφροαμερικανική κοινότητα
πέρασε τα τελευταία τρία χρόνια,
πιστεύω πως εσύ, ειδικά εσύ, θα μπορούσες να κάνεις καλύτερη δουλειά
με τις παραγγελίες για καφέ!"
Και λέω: "Κυρία, κύριε".
Είπα: "Άκουσέ με!
Δεν έχω ούτε χρόνο ούτε ενέργεια
για να βρω τον πολιτικά σωστό τρόπο
να παραγγείλω καφέ, εντάξει;
Βλέπω Encanto για να μιλώ με τα παιδιά μου!
Οπότε...
Οπότε, απλώς κάνε μου τη χάρη, σε παρακαλώ
και φέρε μου έναν cafe negro pequeño αμέσως!
Δώσε τον καφέ μου, πριν μιλήσω για τον Μπρούνο".
Μάλλον θα πήγε σπίτι και θα μίλησε στις γάτες της.
"Σήμερα δέχθηκα λεκτική επίθεση στη δουλειά!
Τοξική αρρενωπότητα! Θα αυτοκτονήσω!"
Κάνε το.
Πράξεις, μωρό μου. Απλώς μην το τουιτάρεις.
Δεν θέλω να το δω ζωντανά.
Ακούστε, οι γονείς που είναι εδώ μέσα,
ξέρουν πως είναι δύσκολο με τα παιδιά.
Ειδικά οι Λατίνες εκεί έξω. Σας αρέσουν οι άντρες παλιάς σχολής.
Αυτό είναι. Είστε της παλιάς σχολής.
Η κοπέλα μου θέλει κάποιον
που να ξέρει να χτίζει πράγματα.
Δεν ξέρω να χτίζω τίποτα. Μπορώ να χτίσω συναισθηματικούς τοίχους.
Είμαι καλός σ' αυτό.
Θέλεις να υψώσεις τοίχο;
Θα το κάνω. Δεν μπορείς να μπεις.
Δεν έχω ιδέα πώς να χτίσω οτιδήποτε.
Ντύνομαι από το Lululemon.
Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς και θυμώνει.
Τις προάλλες που μπήκα στο σπίτι, έβαζε γυψοσανίδες.
Δεν ξέρω καν τι είναι η γυψοσανίδα. Εκείνη έβαζε γυψοσανίδες.
Είπε: "Θα με βοηθήσεις;"
Είπα: "Ναι".
Πήγα στην κουζίνα και έφτιαξα λεμονάδες.
Φόραγα ένα από τα στρινγκ της.
Αλλά το κάνεις για τα παιδιά, προπονητά. Γι' αυτό το κάνουμε.
Θέλω τα παιδιά να... Αγαπώ τα παιδιά μου.
Αλήθεια. Τις κόρες μου.
Αλλά είναι δύσκολο,
επειδή κάποτε θες να τις μαλώσεις, αλλά τα παιδιά μου λένε αστεία πράγματα.
Δεν ξέρω τι...
Έχω την οκτάχρονη κόρη μου και τη δίχρονη κόρη μου και περπατάμε μαζί.
Μετά το φαγητό, πριν κοιμηθούμε, πάντα πάμε μια βόλτα στο τετράγωνο.
Περπατούσαμε και κρατούσα τη δίχρονη κόρη μου
και η οκτάχρονη ήταν λίγο μπροστά.
Κοίταξε το φεγγάρι και είπε: "Κοίτα, μπαμπά, έσπασε το φεγγάρι".
Τι γλυκό.
Επειδή δεν ήταν πανσέληνος.
Ήταν κάτι άλλο.
Δεν ξέρω τις φάσεις του φεγγαριού.
Δεν είμαι ιθαγενής Αμερικανός.
Δεν μπορούσα...
Φθίνων αμφίκυρτος;
Δεν ξέρω.
Λέει: "Έσπασε το φεγγάρι". Χαριτωμένο.
Τότε η οκτάχρονη λέει: "Είναι αργόστροφη;"
Λέω: "Ίσως".
Ένα θα σας πω κάτι για την οκτάχρονη κόρη μου.
Αυτό το κοριτσάκι είναι σαν μικρή γυναίκα.
Είναι μικρή Λατίνα γυναίκα. Αυτό είναι.
Το 'χει, γεννήθηκε μ' αυτή την ικανότητα
να αποθηκεύει κάτι που έχεις πει χωρίς να αντιλαμβάνεται πως το ξέρει.
Το αποθηκεύει για να το βγάλει μετά για δράμα,
χωρίς λόγο, μπαμ!
Χωρίς λόγο. Θέλει να προκαλεί δράμα.
Τις προάλλες περάσαμε μια τέλεια μέρα.
Η οκτάχρονη κόρη μου κι εγώ. Υπέροχη μέρα μπαμπά και κόρης.
Κάναμε τα πάντα.
Πήγαμε στο πάρκο, φάγαμε παγωτό.
Ξόδεψα 200 δολάρια στο Claire's.
Ξέρετε πόσο φτηνό χρυσό πλαστικό πήρα;
Το παιδί μου έμοιαζε με τον Μίστερ Τ.
Όχι, δεν την έβαψα, απλώς...
Το είπα μόνο τα κοσμήματα.
Λοιπόν...
Είχαμε μια από τις πιο ωραίες μέρες.
Ήμασταν έξω όλη μέρα, οκτώ ώρες.
Για πέντε δευτερόλεπτα σε αυτή την όμορφη οκτάωρη μέρα,
ήρθε μια Λατίνα με τον άντρα και τα παιδιά της.
Η γυναίκα με πλησίασε και ζήτησε μια φωτογραφία,
ήταν πολύ ευγενική.
Μια ωραία αλληλεπίδραση.
Πέντε δευτερόλεπτα. Η κόρη μου δεν κοίταγε, δεν έδωσε καν σημασία.
Δεν νομίζω καν ότι το είδε. Δεν σκέφτηκα τίποτα.
Περάσαμε άλλες πέντε τέλειες ώρες.
Μόλις πάμε σπίτι, μόλις μπήκαμε μέσα στο σπίτι,
η κοπέλα μου ανοίγει την πόρτα και λέει: "Πώς περάσατε;"
Λέει: "Ήταν τέλεια. Ο μπαμπάς έβγαλε φωτογραφία με κάποια
που ήταν όμορφη, ίσως πιο όμορφη από σένα".
Και μετά έφυγε χοροπηδώντας.
Έφυγε χοροπηδώντας.
Δεν είχα επιλογή, έπρεπε να καταπιώ τα λόγια μου
και να κάνω αυτό που είπα πως δεν θα κάνω. Είπα: "Είναι στο φάσμα αυτισμού".
"Είναι η κόρη μου. Είναι στο φάσμα του αυτισμού.
Με δάγκωσε!"
Είναι δύσκολο. Φίλε, αν θες μια συμβουλή,
αν θες να κάνεις παιδιά, άκου τι σου λέω.
Άκου τι σου λέω, είναι δύσκολο με τα λόγια.
Τα λόγια μιλούν πιο δυνατά από τις πράξεις. Αυτό είναι. Η βασική διαφορά
ανάμεσα σε τώρα και 20 χρόνια πριν.
Τα κορίτσια είναι εντάξει.
Πιστεύω στις κόρες μου.
Είναι καλές, έτσι;
Είναι ισχυρογνώμονες, είναι αστείες, είμαι αστείος.
Αλλά τα αγόρια είναι δύσκολα.
Σκέψου να είσαι έφηβος σήμερα.
Όταν ήμουν 15 ετών...
για τα πράγματα που έλεγα, θα με εκτελούσαν δημόσια.
Αλλά δεν υπήρχαν αποδείξεις.
Δεν άκουσαν να το λέω, οπότε, δεν το είπα.
Απλώς...
Αλλά τώρα, ό,τι κι αν κάνεις,
πρέπει να προσέχεις πολύ με τις συμβουλές που δίνεις στα παιδιά.
Είναι δύσκολο, πιο πολύ με τα αγόρια,
επειδή έχω τις κόρες μου, αλλά έχω κι έναν προγονό 13 ετών.
Αγαπώ τον προγονό μου.
Είναι σχεδόν σαν οικογένειά μου.
Κοιμάται μέσα στο σπίτι μου.
Είναι εκεί. Κοιμάται εκεί.
Καταλάβατε; Εκεί.
Μένουμε στο ίδιο σπίτι, αλλά μιλάμε μόνο στο Zoom.
Πρέπει να προσέχεις.
Μιλούσαμε στο Zoom τις προάλλες
και προσπαθούσα να του μιλήσω, να τα πούμε.
Ήθελα να πούμε τα νέα μας. Λέω:
"Έλα, φίλε, τι συμβαίνει; Πες τα όλα.
Πώς πάει το σχολείο; Μιλάς με κανένα κορίτσι;"
Είπε: "Ναι, υπάρχει κάποια.
Αλλά ειλικρινά, μερικές φορές δεν ξέρω τι να πω.
Απλώς κολλάω".
Και λέω: "Άκου να σου πω κάτι.
Ένα πράγμα ξέρω σίγουρα. Τα κορίτσια θέλουν αυτοπεποίθηση.
Αυτό θέλουν να δουν από σένα. Αυτοπεποίθηση.
Θα σου μάθω πράγματα που είπε ο στωικός φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος".
Λέει: "Κρις, όχι. Δεν είναι αυτό.
Απλώς, αυτοπροσδιορίζεται ως μη δυαδική.
Πώς να το προσεγγίσω;"
Λέω: "Κοίτα, δεν είμαι ο αληθινός πατέρας σου.
Εγώ δεν ξέρω!
Δεν ξέρω, φίλε.
Δεν ξέρω τι να σου πω. Να της πάρεις μια πίπα;
Δεν ξέρω".
Ίσως αυτό;
Θα ήταν σωστό, προπονητά; Εντάξει.
Προπονητά, θες λίγο νερό; Θέλεις ενυδάτωση;
Είσαι καλά; Μ' αρέσεις, φίλε.
Υπάρχουν Ινδοί εδώ;
Ινδοί; Κανένας;
Μπράβο, Κρις!
Τι ωραίο ευρύ κοινό έχω.
Λατρεύω τους Ινδούς. Μακάρι να είχαμε Ινδούς.
Να σας πω κάτι. Οι Ινδοί;
Είναι η νούμερο ένα φυλή που αγαπώ.
Αρχαίοι, πνευματικοί, αγαπώ τους Ινδούς.
Όποτε βλέπω Ινδό να κοιμάται,
υποθέτω ότι διαλογίζεται.
Πάντα.
Ορκίζομαι. Είναι αλήθεια.
Πριν μια εβδομάδα πετούσα προς Λος Άντζελες. Εξάωρη πτήση.
Δίπλα μου καθόταν ένας Ινδός.
Από την απογείωση ως την προσγείωση κάθε δευτερόλεπτο κοιμόταν.
Κάθε δευτερόλεπτο.
Όταν ξύπνησε, είπα: "Κύριε, διδάξτε με.
Θέλω να μάθω πώς να φτάσω σε αυτό το επίπεδο νιρβάνα".
Είπε: "Είμαι αλκοολικός".
Ναι!
Να άλλο ένα.
Αυτό είναι.
Αυτή η κυρία έχει σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα!
Εκατό τοις εκατό.
Όλοι έχουμε, έτσι; Τι είναι το σαμαράκι;
Πάρε ένα κονδύλωμα.
Μπράβο, κυρία. Τη λατρεύω.
Αυτή η κυρία σίγουρα θα συλληφθεί.
Έχουμε Κινέζους εδώ;
-Ναι! -Μπράβο και πάλι!
-Κινέζος είσαι; -Και Κουβανός!
Κινέζος και Κουβανός. Ο άψογος Κομμουνιστής.
Μπράβο. Κινέζος και Κουβανός!
Θεέ μου. Πόσο πιο εχθρός μπορείς να γίνεις;
Απίστευτο!
Το λατρεύω. Μ' αρέσει.
Θα σου πω κάτι, φίλε.
Να ένα μεγάλο κομμάτι του να είσαι γονιός.
Ραντεβού για παιχνίδι.
Κανονίζεις ραντεβού για παιχνίδι με τους γονείς των άλλων παιδιών
και κάποια απ' αυτά τα παιδιά με τους γονείς τους, Θεέ μου.
Όλοι έχουν μια αλλεργία.
Κάθε γαμημένος λευκός μπαμπάς κάνει την ίδια συζήτηση.
Λέει για τη νέα του επιχείρηση και για τα κρυπτονομίσματα.
Η μαμά λέει: "Θα το βάλεις στο σκετσάκι;"
Λέω: "Μακάρι να σε πατήσει λεωφορείο, κυρά μου!
Αυτό είναι το σκετς,
το κεφάλι σου να κυλά στον δρόμο στον δρόμο φωνάζοντας 'γλουτένη'".
Αλλά, φίλε, οι Κινέζοι, οι άνθρωποι της μητέρας σου,
οι Κινέζοι το λατρεύουν.
Φίλε, η κόρη μου έχει ένα παιδί στην τάξη της
που είναι Κινέζος, τον λένε Ντέιβιντ.
Δεν ξέρω ποιο είναι το κινέζικο κυβερνητικό του όνομα,
αλλά είναι μυστικός εδώ ως Ντέιβιντ και το σέβομαι αυτό.
Σέβομαι το τσι του. Τον λατρεύω.
Ο Ντέιβιντ. Τον λατρεύω.
Έχει κι άλλους φίλους στην τάξη της.
Αλλά δεν θέλω άλλα παιδιά. Τον Ντέιβιντ. Ξέρετε γιατί;
Όταν πας στον Ντέιβιντ, μαντέψτε ποιους δεν είδα ποτέ.
Τους γονείς του Ντέιβιντ.
Μαντέψτε πού είναι οι γονείς του. Δουλεύουν.
Είναι στη δουλειά, στο εργοστάσιο, φτιάχνουν πράγματα.
Σκέψου το. Δεν τους συναντάς.
Δεν δουλεύουν από το σπίτι. Όχι.
Είναι εκεί έξω.
Γνώρισα μόνο τη γιαγιά του Ντέιβιντ.
Η γιαγιά του Ντέιβιντ είναι 192 ετών.
Αυτή η γυναίκα...
Όποτε έχουμε ραντεβού για παιχνίδι, κάνει Τάι Τσι, Σουντόκου.
Σαν γυμναστική μυαλού και σώματος.
Δεν ρώτησε για αλλεργίες.
Τις προάλλες, έδωσε στο παιδί μου ζωντανή γαρίδα σε σακούλα.
Είπα: "Είναι κατοικίδιο ή τροφή;
Δεν ξέρω, αλλά ευχαριστώ.
Τιμή μας. Το λατρεύω".
Επειδή ακούστε το θέμα.
Ο πλανήτης πεθαίνει, σωστά;
Συμφωνούμε ότι ο πλανήτης πεθαίνει.
Θα πρέπει να βρούμε βιώσιμη ζωή σε νέο πλανήτη.
Νομίζω ότι το διαστημόπλοιο που θα πάει κόσμο από τη Γη
στον νέο πλανήτη βιώσιμης ζωής,
θα έχει μια κινέζικη σημαία επάνω του.
Εγώ ελπίζω πως η κόρη μου
και ο Κινέζος άντρας της, ο Ντέιβιντ, θα πάρουν και τον μπαμπά μαζί τους.
Επιβίωση και πρόοδος.
Σήμερα είμαι Λατίνος. Αύριο είμαι Κινέζος.
Είναι...
Σου 'ρχομαι. Έτσι πρέπει να φέρεσαι.
Πριν 20 χρόνια, περνούσαμε τέλεια.
Μεγάλωσα με έναν πατέρα που αγαπούσε τις πράξεις.
Ήταν της παλιάς σχολής.
Οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια και είναι ένας πιο εύκολος κόσμος.
Έβλεπα πως ο πατέρας μου ξεκινούσε με πράξεις
και ποιος νοιάζεται για λόγια;
Κάθε φυλή και κουλτούρα λάτρευε τον πατέρα μου.
Όλοι τον αγαπούν, επειδή είναι αγνός.
Έχει καθαρή καρδιά, γεμάτη χοληστερίνη.
Πιο αγνός δεν γίνεται. Ένα κομμάτι μπέικον.
Ξέρετε; Ήταν το φέρσιμό του, αγαπούσε τους πάντες.
Είχα δύο γκέι φίλους στο Λύκειο.
Ήταν γκέι και ο μπαμπάς μου ήθελε να έρχονται σπίτι μας
όταν δεν τους καλούσαν άλλες οικογένειες, επειδή ήταν άλλη εποχή τότε.
Ο μπαμπάς έλεγε: "Φέρε τους εδώ". Τον αγαπώ, φερόταν όμορφα.
Αλλά ο μπαμπάς έχει τα αστεία του.
Θα πει τα λόγια του, αλλά τι να κάνουμε;
Οι φίλοι μου έρχονταν στο σπίτι.
Θυμάμαι ότι μόλις μπήκαν, εκείνος κρατούσε δύο μελιτζάνες.
Είπε: "Ελάτε! Θέλετε να καθίσετε πάνω τους;
Ελάτε, καθίστε! Είναι αστείο!"
Μετά, κάθονται και στριφογύριζαν.
Γέλαγες. Σε έκανε να γελάς.
Δεν τους πείραζε, ακόμη αγαπούν τον μπαμπά μου.
Είναι κάτι πολύ όμορφο.
Το λέω στα παιδιά μου.
Λέω: "Ελέγξτε τι βγάζετε προς τα έξω.
Δεν ξέρω το αποτέλεσμα, αλλά αν ελέγχετε τι βγάζετε,
ξεχάστε το αποτέλεσμα, επειδή η κοινωνία επικρίνει πολύ.
Δεν ξέρω πώς θα σας δεχτούν,
αλλά να ελέγχεις τι βγάζεις προς τα έξω.
Αυτό ψάχνω στους ανθρώπους. Ελέγχεις τι βγάζεις προς τα έξω;
Ο μπαμπάς μου το ελέγχει. Ο μπαμπάς προσπαθεί.
Αλλά έφτασε μέχρι το δημοτικό.
Δεν τα πετυχαίνει όλα, αλλά ο τύπος προσπαθεί
και αυτό ψάχνω.
Ορκίζομαι, με καλεί μια μέρα
και λέει: "Κρίσι, άκουσέ με.
Ξέρεις ότι η κόρη σου είναι Πορτορικανή;"
Λέω: "Ναι".
Είναι οκτώ χρονών και έχει τατουάζ στο βυζί.
Αστείο. Πλάκα κάνω. Κοίτα, οι Λατινοαμερικάνοι περνάνε καλά.
Πάντα οι λευκοί φταίνε.
"Αυτό δεν είναι σωστό!"
Πλάκα κάνω. Αστειεύομαι.
Η κόρη μου γεννήθηκε μ' ένα σημάδι εκ γενετής εδώ.
Λέει: "Μπορίκουα".
Είναι μια πάθηση.
Όχι.
Λέω: "Ναι, ξέρω ότι είναι Πορτορικανή.
Εσύ το ξέρεις; Είναι η εγγονή σου".
Και μου λέει: "Ναι, άκου.
Κοίτα, έκανα μια έρευνα
και στην κουλτούρα τους δεν γιορτάζουν τα 16α γενέθλια.
Εντάξει; Θα είσαι ηλίθιος, αν της κάνεις πάρτι γενεθλίων στα 16 της,
επειδή αυτοί δεν το κάνουν".
Λέω: "Πρώτα απ' όλα, είναι οκτώ ετών.
Οπότε, δεν υπάρχει καμία περίπτωση, ούτε για ένα δευτερόλεπτο,
να σκεφτώ τα 16α γενέθλιά της.
Επιπλέον, γεννήθηκε και μεγάλωσε στις ΗΠΑ.
Σίγουρα γιορτάζουν τα 16α γενέθλια".
Είπε: "Όχι, όχι, όχι! Εδώ κάνεις λάθος.
Ζεις στη λευκή φούσκα σου, με τα προνόμια των λευκών
και δεν θα το ανεχτώ άλλο.
Μίλησα με τους φίλους μου κάτω στο μπακάλικο
και είπαν ότι δεν κάνουν πάρτι
για τα 16χρονα κορίτσια της λατινοαμερικάνικης κουλτούρας.
Κάνουν πάρτι όταν γίνουν 15 ετών.
Τα λένε κεσαδίγιας.
Οπότε...
Οπότε πρέπει να της κάνεις κεσαδίγια
και θα πληρώσω εγώ, μετρητά". Εγώ λέω...
Λέω: "Περίμενε, περίμενε!
Εννοείς κινσενιέρα;
Λέει: "Αυτό είπα κι εγώ. Ένα κινσεδίγια".
Λέω: "Τώρα μπλέκεις το κεσαδίγια με το κινσενιέρα".
Λέει: "Απολογούμαι.
Δεν ήξερα ότι μιλάς ισπανικά με τον γκόμενό σου".
"Φέρε τη μελιτζάνα. Μπορείτε να καθίσετε με τον Χούλιο".
Ακούστε πώς περιγράφω τον πατέρα μου.
Έχει πάντα σωστές προθέσεις, αλλά λάθος κινήσεις.
Το παραδέχομαι, λάθος κινήσεις,
αλλά οι προθέσεις ήταν αγνές. Και πάλι, οι πράξεις.
Αυτό με ένοιαζε και μόνο αυτό έβλεπα.
Ο κόσμος αγαπούσε τον πατέρα μου, επειδή έλεγε αστεία.
Σε μια τεταμένη κατάσταση, ο μπαμπάς αστειευόταν.
Όμορφα. Όπως όταν αποφοίτησα.
Ήταν μια τελετή ανοιχτή για όλους.
Ήθελαν να βεβαιωθούν ότι κάθε θρησκεία ήταν αποδεκτή
και αντιπροσωπεύονταν όλες οι θρησκείες.
Η τελετή ξεκίνησε με έναν καθολικό ιερέα.
Βγήκε, έβγαλε έναν ωραίο λόγο, τον έπαιξε σ' ένα παπαδοπαίδι.
Ήμουν το παπαδοπαίδι και...
Είχαν φέρει έναν Εβραίο ραβίνο.
Έβγαλε έναν ωραίο λόγο και επέστρεψε πίσω στο τούνελ.
Φίλε, έφτιαξε ένα τούνελ... Ξεπετάγονταν απ' αυτό.
Ο Ελ Τσάπο πρέπει να προσλάβει Εβραίους για τα τούνελ.
Γι' αυτό δεν θέλουν τους ραβίνους.
Σαλόμ. Έχουμε Εβραίους εδώ; Σαλόμ.
Στο τέλος είχαν έναν μουσουλμάνο ιμάμη.
Ο τύπος ήταν φοβερός.
Ο ιμάμης ήταν καλός, αλλά μιλούσε αραβικά.
Δεν καταλάβαινα τι έλεγε.
Αλλά είχα μουσουλμάνους φίλους. Οι χαμπίμπι μου.
Ναι.
Ορκίζομαι, ένας φίλος μου, τέσσερα χρόνια στο κολέγιο,
τον φωνάζαμε Τζάστιν Χαμπίμπερ.
Εκείνο το παιδί...
Φίλε, οι χαμπίμπ είναι φοβεροί.
Μού εξηγούσε τι έλεγε.
Ήταν όμορφα όσα έλεγε, αλλά στα αραβικά.
Ξέρετε...
Μακόλεϊ Κάλκιν.
Μόνος στο Σπίτι, Μακόλεϊ...
Και υπήρχε ένταση, έτσι;
Ένιωθες την ένταση, όλοι αυτοί οι λευκοί
που νομίζουν ότι είναι ποικιλόμορφοι;
Μόλις άκουσαν αραβικά, φώναζαν: "Καλέστε το FBI!"
Ο πατέρας μου μισεί τις εντάσεις.
Σε κάθε εκδήλωσή μου είναι στην τελευταία σειρά.
Οι γονείς μου χώρισαν, κάθεται πίσω, είναι πάντα μόνος και αράζει εκεί.
Ακούγαμε: "Αλλάχ!"
Τον άκουγες να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά και ένταση αυξανόταν.
Και στο τελευταίο "Αλλάχ" φώναξε ο μπαμπάς μου
από την τελευταία σειρά: "Χακούνα Ματάτα!"
Από την ταινία Ο Βασιλιάς των Λιονταριών.
Αμέσως, όλα τα άτομα στο δωμάτιο
γύρισαν να δουν ποιος το είπε, εκτός απ' εμένα.
Ήξερα ακριβώς ποιος το είπε.
Ήξερα ότι ήταν ο πατέρας μου που γελούσε υστερικά,
χωρίς να κολλάει πέντε με κανέναν...
καθώς η μαμά μου καλούσε την αστυνομία.
Μετά, περίμενε να καταλαγιάσει η ένταση
και φώναξε: "Σημαίνει να μην ανησυχείς!"
Όλοι το λάτρεψαν.
Οι μουσουλμάνοι φίλοι μου πέθαιναν στο γέλιο.
Ήρθε ο Τζάστιν Χαμπίμπερ και είπε: "Φίλε, ο μπαμπάς σου είναι φοβερός.
Σ' ευχαριστώ πολύ γι' αυτό.
Το εκτιμώ. Προφανώς, πρέπει να τον αποκεφαλίσουμε,
αλλά ξέρεις. Δεν είμαστε εμείς, είναι το Κοράνι".
Λέω: "Είμαι ο Κρίσι Κοράνι. Λες να μην το ξέρω;"
Αυτή είναι πάλι.
Αυτή είναι!
Έχεις ιδέα πού βρίσκεσαι;
Σ' αγαπώ, κυρία. Πώς σε λένε;
Κάτι σαν Στέφανι ή...
-Μπρίτνι. -Μπρίτνι;
Άκου να σου πω, Μπρίτνι, χρειάζεσαι επιτροπεία.
Εσύ...
Μπρίτνι, το μόνο όνομα χειρότερο από το Στέφανι
ήταν το δικό σου.
Μπρίτνι!
Θεέ μου, Μπρίτνι.
Εσύ είσαι ο σύζυγος;
Κάναμε χαλάστρα!
Γκόμενος;
Αυτή λέει: "Απατάω τον άντρα μου μ' αυτόν!
Τον λένε Κέβιν. Είναι πυροσβέστης!"
Σε λένε Κέβιν; Πώς σε λένε;
Μιτς!
-Μιτς; -Ναι.
Εντάξει. Είναι ανόητο.
Τι λέτε γι' αυτό;
Να σας πω για τότε που ο μπαμπάς
είπε ότι είχα ειδικές ανάγκες για να πάρει καλές θέσεις στους Γιάνκις;
Θα σας το πω. Μια ιστορία για προπονητή.
Λοιπόν...
Ακούστε τι γίνεται. Να η αλήθεια.
Όπως είπα, ο μπαμπάς μου έχει σωστές προθέσεις, λάθος κινήσεις.
Αν η πρόθεση είναι εκεί, την ακολουθώ.
Είχα ωραία παιδικά χρόνια, επειδή ήμουν κακό παιδί.
Μη γελιέστε. Ήμουν κακό παιδί, εντάξει;
Είχα ΔΕΠΥ, αλλά αληθινή ΔΕΠΥ.
Όχι όπως τώρα που την έχουνε όλοι.
Αλήθεια, έπαιρνα Ritalin.
Όχι τις μαλακίες με μικροδόσεις, όχι το δικό σας Ritalin.
Έπαιρνα φάρμακα από την κυβέρνηση...
Λέει: "Το αναμιγνύω με λευκό κρασί Zinfandel".
Έπαιρνα δυνατό φάρμακο.
Έπρεπε να με ελέγχουν. Ήμουν ανεξέλεγκτο παιδί.
Η μαμά είναι έξυπνη γυναίκα. Ήξερε ότι τα δύο πράγματα που λάτρευα
ήταν οι αγώνες και να κάνω παρέα με τον μπαμπά.
Και σκέφτηκε ένα σύστημα.
Επειδή ήμουν κακός. Πετούσα κλιματιστικά από το παράθυρο.
Δάγκωνα τον σκύλο. Κατουρούσα στα φυτά της.
Ήμουν ένα άγριο παιδάκι, ήμουν ηλίθιος.
Η μαμά επινόησε ένα σύστημα.
Αν έκανα αρκετά σωστά πράγματα όλο τον μήνα,
θα με άφηνε να πάω σε αγώνα με τον μπαμπά.
Δεν χρειαζόταν να τα κάνω όλα.
Μπορούσα να σπρώξω ένα κλιματιστικό από το παράθυρο.
Να δαγκώσω μια αδέσποτη γάτα.
Αλλά αν είχα αρκετά, θα με άφηνε να βγω.
Μια μέρα, μού επέτρεψε να πάω σε αγώνα μπέιζμπολ.
Είπε: "Αγάπη μου, μπορείς να πας στον αγώνα,
αλλά πρέπει να φύγεις στην 3η Περίοδο.
Θέλω να είσαι στο σπίτι μέχρι τις 9:00 μ.μ.,
δεν σηκώνω συζήτηση, έχεις σχολείο αύριο. Σε θέλω στο σπίτι στις 9:00 μ.μ.
Θα φύγετε στην 3η Περίοδο". Είπα: "Μαμά, εντάξει.
Απλώς πες το στον μπαμπά, επειδή δεν ακούω.
Έχω πολλά στο μυαλό μου.
Περιμένω να πας στο άλλο δωμάτιο για να χέσω στην μπουγάδα.
Μόνο αυτό σκέφτομαι.
Έχεις καθαρή μπουγάδα και είμαι άτακτος".
Οπότε, ο μπαμπάς είναι στην πόρτα.
Κατεβαίνω τα σκαλιά ανάποδα, όπως τον Εξορκιστή. Είμαι έτοιμος!
Η μαμά ανοίγει την πόρτα και είναι εκεί.
Λέει: "Τόνι, άκουσέ με.
Θα πάτε στον αγώνα, αλλά πρέπει να φύγετε στην 3η Περίοδο.
Τον θέλω πίσω μέχρι τις 9:00 μ.μ. Αύριο έχει σχολείο.
Είναι πολύ σημαντικό να έρθει στο σπίτι, εντάξει;
Και κάτι ακόμα, μην του δώσεις αναψυκτικό ή γλυκά.
Όταν του δίνεις αναψυκτικό δεν μπορώ να τον ελέγξω.
Δύσκολα τον ελέγχω όπως είναι, όταν πίνει αναψυκτικό, είναι εκτός ελέγχου".
Λέει: "Εννοείται, καθόλου αναψυκτικό.
Καθόλου αναψυκτικό".
Και μού κλείνει το μάτι μπροστά της.
Έκανε...
Είμαι σίγουρος ότι σε βλέπει.
Λέει: "Εντάξει. Καθόλου αναψυκτικό".
Αυτή λέει: "Μέχρι τις 9!"
Εκείνος λέει: "Έγινε".
Φεύγουμε, λοιπόν. Προχωράμε στον δρόμο.
Στρίβουμε και η μαμά δεν μας βλέπει πια.
Ο μπαμπάς είχε έναν σάκο.
Τον ρίχνει χάμω.
Λέει: "Άνοιξέ τον".
Τον ανοίγω. Πέντε αναψυκτικά Mountain Dew.
Ναι.
Η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη στα αναψυκτικά.
Ο μπαμπάς έχει πέντε μεγάλα τενεκεδάκια.
Λέει: "Χαρούμενα γενέθλια".
Λέω: "Τα γενέθλιά μου είναι σε πέντε μήνες".
Λέει: "Ναι, το ξέρω". Αλλά ήξερα πως δεν το ήξερε.
Οπότε, καταβροχθίζω αυτά τα πράγματα.
Ήπια πέντε αναψυκτικά αμέσως.
Μέχρι να φτάσουμε στο στάδιο, ήμουν λιώμα.
Χωρίς μπλούζα. Έβγαλα την μπλούζα μου στο τρένο.
Ήμουν ιδρωμένος. Τα μάτια μου είχαν πεταχτεί.
Ένιωθα σαν τον Χάντερ Μπάιντεν.
Ένιωθα σαν τον Χάντερ Μπάιντεν, μωρό μου.
Είχα τρελαθεί. Ήμουν φτιαγμένος.
Οπότε...
Πήγαμε στις θέσεις μας. Είναι στο πάνω διάζωμα.
Δεν με νοιάζει, απλώς να είμαι με τον μπαμπά.
Οι δικοί του είναι εκεί. Τα αγόρια του.
Ο Μπόμπι Πετς είναι εκεί.
Ήταν ένας τύπος από το Μπρούκλιν,
που έφερνε λαθραία ζώα στη γειτονιά.
Είχε έναν πιγκουίνο, ένα κοάλα.
Ορκίζομαι, τα έβγαζε από τις καρότσες φορτηγών.
Σ' αυτό το παιχνίδι έφερε ένα κουνάβι.
Είχε ένα κουνάβι στο παιχνίδι.
Το είχε εκπαιδεύσει να δαγκώνει οπαδούς αντίπαλων ομάδων.
Δάγκωνε κάποιον και έλεγε:
"Αρουραίοι της Νέας Υόρκης, τι να κάνεις;
Ίσως να πάτε απ' εκεί που ήρθατε!"
Η Σαρλίν, ήταν εκεί και η φίλη του η Σαρλίν.
Αυτή η κυρία ήταν 65 χρονών,
δεν φορούσε ποτέ σουτιέν, είχε τα πιο πεσμένα βυζιά...
Ήταν τα πρώτα βυζιά που είχα δει.
Τα βυζιά της ήταν τόσο χαμηλά
που νόμιζα ότι οι ρώγες των κοριτσιών ήταν στα γόνατά τους.
Δεν είχα ξαναδεί κάτι άλλο...
Όταν μεγάλωσα, φιλιόμουν με ένα κορίτσι
και είπε: "Θες να μου γλείψεις τα βυζιά;" Είπα: "Βγάλε το παντελόνι σου!"
Για να δω τις "γονατορώγες"!
Και, επίσης κάπνιζε σαν φουγάρο.
"Κρίστοφερ, μπορείς να αγγίξεις το στήθος μου. Δεν το νιώθω".
Είναι η Μπρίτνι σε 30 χρόνια.
Και...
Έτσι είναι.
"Ναι".
Οπότε...
Διασκεδάζουμε εκεί.
Κάθομαι και περνάω ωραία, πίνω αναψυκτικά και τρώω χοτ ντογκ,
επειδή η μαμά δεν με άφηνε να τα τρώω. Νιτρικά άλατα; Με τίποτα.
Αλλά ο μπαμπάς δεν έχει κανόνες. Τα καταβρόχθιζα σαν πελεκάνος.
Καμία τάση εμετού.
Απλώς έτρωγα και περνούσα τέλεια.
Το διασκέδαζα.
Αλλά φτάνει η 3η Περίοδος.
Και εγώ είμαι μαμάκιας.
Την υπακούω. Ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα.
Οπότε, σηκώνομαι, ξαναφοράω την μπλούζα μου,
βγάζω τα χοτ ντογκ από το στόμα,
παίρνω το χέρι μου από το βυζί της Σαρλίν.
Σηκώνομαι και ο μπαμπάς λέει: "Τι κάνεις;"
Λέω: "Είναι η 3η Περίοδος.
Η μαμά είπε να φύγουμε".
Είπε: "Δεν φτιάχνει αυτή τους κανόνες, αλλά εγώ".
Είπα: "Ο δικαστής είπε ότι εκείνη τους φτιάχνει.
Ήμουν στο δικαστήριο όταν ο δικαστής είπε:
"Είσαι πρώην κατάδικος και αυτή ορίζει τους κανόνες'".
Είπε: "Κάτσε κάτω. Δεν πάμε πουθενά".
Ακούστε τι έγινε.
Ξέρεις από μπέιζμπολ, προπονητά. Αν ξέρεις μπέιζμπολ, ξέρεις.
Αν δεν ξέρετε μπέιζμπολ, το παιχνίδι χωρίς χτυπήματα
είναι ό,τι πιο σπάνιο μπορεί να συμβεί.
Δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ.
Είναι ακόμα πιο σπάνιο να βλέπεις ένα τέτοιο παιχνίδι μπροστά σου.
Αυτό έγινε τον Μάιο του 1996 στο Στάδιο των Γιάνκις.
Οι Γιάνκις εναντίον Σιάτλ Μάρινερς.
Ήταν ο Ντοκ Γκούντεν, το ιστορικό παιχνίδι του Ντουάιτ Γκούντεν.
Αν δεν ξέρετε το παιχνίδι, γκουγκλάρετε και θα με δείτε στο κοινό.
Ήταν ένα βράδυ που θα έμενε στην ιστορία.
Αλλά δεν είχε γραφτεί ακόμα.
Ήταν η 3η Περίοδος ενός αγώνα μπέιζμπολ εννέα περιόδων,
αλλά ο μπαμπάς ήξερε.
Ο μπαμπάς έλεγε: "Κρίσι, νιώθω κάτι. Κάτι μεγάλο θα συμβεί".
Λέω: "Κι εγώ νιώθω κάτι.
Μάλλον είναι τα όργανά μου που καταρρέουν από το αναψυκτικό.
Νομίζω ότι το παρακάναμε".
Η μαμά μου είπε μέχρι τις 9:00.
Ήταν ήδη 8:30, οπότε έπρεπε να φύγουμε για να είμαστε στην ώρα μας.
Ο μπαμπάς είπε: "Άκου, μόλις η άλλη ομάδα χτυπήσει, Κρίσι, θα φύγουμε.
Θα πάμε σπίτι και θα τα εξηγήσω όλα. Μην ανησυχείς. Διασκέδασε".
Είπα: "Εντάξει, τέλεια". Εμένα δεν με νοιάζει, ήμουν 12 ετών.
Περνάνε οι περίοδοι.
Κανένα χτύπημα, αναψυκτικά, χοτ ντογκ, διασκέδαση.
Μέχρι να τελειώσει η 7η Περίοδος, επικρατεί πανδαιμόνιο στο στάδιο.
Όλοι ξέρουν ότι αυτό θα γραφτεί στην ιστορία.
Είχα τη μούρη μου στα βυζιά της Σαρλίν.
Πετούσα τα βυζιά της στον ώμο μου
σαν στρατιώτης των Ενόπλων Δυνάμεων.
Δεν το πίστευα.
Και ήταν 10:30 το βράδυ.
Έχουμε αργήσει μιάμιση ώρα.
Αλλά ποιος νοιάζεται, σωστά;
Δεν έχει σημασία. Το κακό ήδη έγινε.
Δεν υπάρχουν κινητά. Είναι 1996.
Ο μπαμπάς λέει: "Πρέπει να σου βρούμε καλύτερες θέσεις, Κρίσι.
Δεν θα δεις τον αγώνα εδώ πάνω μ' αυτούς τους βλάκες.
Ας βρούμε καλύτερες θέσεις".
Λέω: "Ναι, ας κάνουμε ό,τι θες.
Πες μου τι να κάνω και θα σ' ακολουθήσω".
Είπε: "Κάνε ό,τι σου λέω". Και λέω: "Εντάξει".
Νόμιζα ότι θα μου έλεγε τι θα κάνουμε
καθώς περπατούσαμε, αλλά δεν είπε.
Δεν είπε τίποτα.
Μπορεί και να είπε, αλλά ήπια πολλά αναψυκτικά.
Ήμουν φτιαγμένος.
Χρειαζόμουν Narcan σ' εκείνο το σημείο.
Οπότε, πάμε πίσω από τη βάση.
Ο μπαμπάς βλέπει δύο άδειες θέσεις ακριβώς πίσω από τη βάση.
Είναι ακριβές θέσεις 500 δολαρίων.
Υπάρχει ένας φρουρός εκεί που φυλάει τις θέσεις, προφανώς.
Ο μπαμπάς τον πλησιάζει και λέει: "Μπορώ να καθίσω εκεί με τον γιο μου;
Ο Γκούντεν θα ρίξει. Λέει: "Όχι, θες εισιτήρια".
Ο μπαμπάς λέει: "Έλα, άσε μας να καθίσουμε".
Λέει "Δείξε μου τα εισιτήρια ή επιστρέψτε στις θέσεις σας
ή θα σας συνοδεύουν έξω. Δεν θα καθίσετε σε αυτές τις θέσεις".
Ο μπαμπάς με κοιτάει και λέει: "Είσαι έτοιμος;"
Λέω: "Εντάξει.
Ξέχασες να μου πεις τι να κάνω, αλλά τέλος πάντων".
Λέει: "Δεν θα μας αφήσεις να μπούμε;" Και ο τύπος απαντά: "Με τίποτα".
Ο μπαμπάς λέει: "Εντάξει. Αλλά αυτό είναι κρίμα,
επειδή ο γιος μου είναι άτομο με ειδικές ανάγκες".
Ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα αυτό.
Ως παιδί, σκέφτηκα: "Είμαι; Τι;
Δεν είμαι; Δεν είμαι, έτσι; Είναι αστείο;"
Λέει: "Ο γιος μου είναι άτομο με ειδικές ανάγκες".
Τότε, ο φρουρός, που μόλις είχε πει όχι,
για πρώτη φορά, με κοιτάζει και λέει:
"Ναι, κύριε, λυπάμαι πολύ.
Έπρεπε να μου το λέγατε. Απολογούμαι.
Καθίστε όπου θέλετε. Καλά να περάσεις, φιλαράκο".
Κατεβαίνουμε τις σκάλες για να πάμε στις θέσεις
και εγώ σκέφτομαι: "Είμαι καθυστερημένος;"
Είχα πάθει σοκ. Είχα το στόμα μου ανοιχτό.
Ο μπαμπάς λέει: "Σάλια! Πολύ καλό!
Πούλησέ το με σάλια, Κρίσι!"
Επιτέλους καθόμαστε στις θέσεις.
Είναι η 8η Περίοδος και είναι 11 η ώρα.
Είναι όλοι διάσημοι εκεί. Είναι η Νέα Υόρκη.
Με την άκρη του ματιού μου,
βλέπω τον πρωταθλητή επαγγελματικής πάλης, τον Κύριο Τέλειο.
Το ήξερα ότι ήταν αυτός από τα ξανθά σγουρά μαλλιά του.
Τα σπυράκια στεροειδών στην πλάτη. Μπορούσα να σκάσω ένα.
Ήμουν πολύ κοντά.
Ο μπαμπάς δεν ξέρει από πάλη.
Είπα: "Μπαμπά, είναι ο Κύριος Τέλειος".
Λέει: "Ποιος είναι, ο νέος γκόμενος της μαμάς σου;"
Του λέω: "Ξεκόλλα!"
Λέω: "Μπορώ να πάρω αυτόγραφο;"
Λέει: "Κανένα πρόβλημα".
Πάει και του λέει: "Έι, Τέλειε!
Ο γιος μου είναι θαυμαστής. Μπορεί να έχει ένα αυτόγραφο;"
Και λέει: "Όχι, βλέπω τον αγώνα".
Δίκαιο. Νόμιζα ότι αυτό ήταν.
Ο μπαμπάς μου περιμένει και λέει:
"Ξέρεις, αυτό είναι κρίμα,
επειδή ο γιος μου είναι άτομο με ειδικές ανάγκες".
Ο Κύριος Τέλειος γυρνάει, με κοιτάζει και λέει:
"Μικρέ, το βλέπω τώρα. Λυπάμαι πολύ, κύριε.
Έπρεπε να μου το λέγατε. Απολογούμαι. Δώσε το εισιτήριο, θα υπογράψω ό,τι θες".
Μα τον Θεό, το έχω ακόμα.
Έγραψε: "Κύριος Τέλειος. Όλα θα πάνε καλά".
Έχω το εισιτήριο. Θα το πουλήσω. Θα το πουλήσω σ' εσάς, κύριε.
Έρχεται η 9η Περίοδος, κανένα χτύπημα.
Είναι τρελό. Είναι 11:45 το βράδυ.
Έχουμε αργήσει πολύ.
Αλλά στο στάδιο επικρατεί τρέλα.
Ήταν απίστευτο να παρευρίσκεσαι σε τέτοιον αγώνα.
Σκέφτηκα: "Περάσαμε ωραία. Τώρα θα πάμε να πάρουμε ταξί,
θα πάμε σπίτι και θα μιλήσει στη μαμά".
Όχι.
Με πάει σε ένα μπαρ απέναντι.
Όλο το στάδιο μαζεύτηκε σ' αυτό το μπαρ.
Μπαίνουμε μέσα, οι φίλοι του είναι εκεί.
Μ' άφησαν ν' ανέβω στο μπαρ.
Έπινα αναψυκτικό απευθείας από την αντλία.
Ήμουν λιώμα.
Η Σαρλίν χτύπησε το κουνάβι με τα βυζιά της.
Το χτύπησε εντελώς σε κάποια στιγμή.
Και...
Και έτσι...
Είστε έτοιμοι;
Περπατάμε στη γειτονιά της μαμάς
στις 4:30 το πρωί, καθημερινή!
Είναι 4:30 το πρωί!
Ο μπαμπάς ρωτά: "Κρίσι, πέρασες καλά απόψε;"
Λέω: "Μπαμπά, ένα θα σου πω.
Ήταν η καλύτερη νύχτα της ζωής μου".
Είπα: "Η Σαρλίν χτύπησε κουνάβι με τα βυζιά της!
Απίστευτο! Είμαι μαστουρωμένος!"
Και λέει: "Κρίσι, κι εγώ. Εκατό τοις εκατό.
Αλλά άκου πώς έχει το πράγμα.
Πρώτον, τι σου έχω πει
για τον πρώτο κανόνα της ζωής πάνω από όλους; Ποιος είναι ο πρώτος;
Λέω: "Να μην είσαι καρφί".
Λέει: "Ακριβώς. Μπράβο, αγόρι μου!
Να μην είσαι καρφί.
Επειδή θα σε ρωτήσει η μαμά σου αν φύγαμε στην 3η Περίοδο.
Θα πεις: 'Ναι, μαμά, φύγαμε στην τρίτη περίοδο.
Είχαν καθυστέρηση τα τρένα. Τι, μαλάκας είμαι;'
Και θα σε πιστέψει, εντάξει; Εμένα πάντα με πιστεύει".
Του λέω: "Όχι, δεν σε πιστεύει ποτέ
και δεν επιτρέπεται να βρίζω μπροστά στη μαμά μου".
Είπε: "Κάνε το, δεν πειράζει".
Είπα: "Εντάξει, ό,τι θες, μπαμπά".
Με πάει μέχρι τα σκαλιά του σπιτιού, χτυπάει το κουδούνι και φεύγει.
Απλώς φεύγει!
Άφησε ένα 12χρονο καθυστερημένο αγόρι μόνο του να κρυώσει.
Εγώ στέκομαι εκεί.
Ανοίγει η μαμά την πόρτα.
Λέει: "Πού είναι ο πατέρας σου;"
Λέω: "Δεν τον έχω δει".
Λέει: "Πού ήσασταν;"
Λέω: "Φύγαμε στην 3η Περίοδο.
Είχαν καθυστέρηση τα τρένα. Τι, μαλάκας είμαι;"
Και ακούω τον μπαμπά να λέει: "Μπράβο, αγόρι μου!"
Παιδιά, σας ευχαριστώ πολύ.
Το εκτιμώ.
Ξέρω ότι έκανε ζέστη. Τα πήγατε περίφημα.
Ο Ιησούς σάς αγαπάει, μην το ξεχνάτε.
Ο Ιησούς σάς αγαπάει. Σας ευχαριστώ πολύ.
Χειροκροτήστε τον Τζέιμς Μάτεν και τους εαυτούς σας.
Ευχαριστώ. Προσεκτικά στον δρόμο.
Μπρίτνι, χάρηκα για τη γνωριμία.
Αντίο, ευχαριστώ.
Θα πάρουμε συμπληρωματικά πλάνα.
Κοίτα εδώ. Αυτό εδώ είναι το σόου.
-Ήταν καλό; -Έμεινα στο χαλί.
-Έμεινες στο χαλί. -Έμεινα στο χαλί.
Να λες πάντα για το χαλί.
-Μαλάκα. -Θα το κάνω.
Ξέρεις τι είναι; Χάος.
-Χάος. -Είναι τέλειο.
Έχουν βίντεο με τον Σαλ να πέφτει.
-Ναι; -Αν δεν το θέλει η Hulu,
-το θέλω για το προσωπικό μου αρχείο. -Σαλ.
Τα μηδέν χτυπήματα του Κρις Ντιστέφανο!
Ο Μπέρκοβιτς λέει να το πούμε Καλό Κουνελάκι.
-Είναι πολύ καλό. -Δεν το μισώ.
Το χτύπημα είναι καλός τίτλος.
Κανείς δεν είχε όνομα με τέτοια μορφή.
Τα μηδέν χτυπήματα του Κρις Ντιστέφανο!
Αν το πούμε Ειδικές Ανάγκες;
Τα μηδέν χτυπήματα του Κρις Ντιστέφανο από το Hulu.
-Μ' αρέσει το Κύριος Τέλειος. -Σ' αρέσει;
Προτιμώ το Τα λόγια μιλούν πιο δυνατά από τις πράξεις.
Ναι, αλλά είναι μεγάλο.
Το Καλό Κουνελάκι έχει ενδιαφέρον,
αλλά σχετίζεται με τον Μπαντ Μπάνι.
-Είναι υπερβολικό. -Πατάει και το αστείο.
Ναι. Θα το ονομάσω
Πούλησα πρόωρα το σπίτι στο Στάτεν Άιλαντ.
Ή Παρακαλώ, δώστε μου πίσω το σπίτι μου στο Στάτεν Άιλαντ.
Ή Το επιτόκιο είναι πολύ υψηλό, τα σκάτωσα.
Γεια, πώς είσαι;