Znacie go z Chrissy Chaos!
Możecie go znać z Hey Babe!
To Chris Distefano!
Tak!
Cześć!
Tarrytown, Westchester!
Tak jest!
Podatki od nieruchomości!
Uwielbiam Tarrytown Music Hall. To miejsce jest nawiedzone.
Proszę usiąść.
No dalej. Usiądź.
Dobrze, że wpuściliśmy emigrantów.
Tylko żartuję.
Nie w Westchester, skurwielu!
Prawda? Tylko żartuję.
W tym programie będę mówił o tym, o czym mówiłem
na początku poprzedniego.
To koniec dla białych.
Jasne?
Bądźmy szczerzy. Było dobrze.
To prawda.
Biali mieli dobrze, ale to koniec.
Jasne?
Dwa tysiące lat całkowitej dominacji.
Możemy to przynajmniej przyznać?
Robiliśmy, co chcieliśmy.
Ale wiedzcie, że to koniec.
Wbijcie to sobie do waszych białych głów. To koniec.
Ale znacie mnie. Wiedziałem,
że teraz nie można być białym.
Bycie białym już nie jest okej.
Więc powiedziałem, że nie mogę... Jestem tylko biały.
Nigdy tego nie zmienię,
choć bardzo bym chciał.
Nie chcę zmieniać płci. Chcę zmienić kolor skóry.
Jedynym sposobem, żeby to zrobić,
są kolorowe dzieci.
Teraz mam trójkę portorykańskich dzieci.
Trójka portorykańskich dzieci.
Tak. Gdzie moi Latynosi?
Boże, ochrona! Dużo ich tutaj!
- Portoryko! - O mój Boże.
Straszycie białych i...
brzmicie jak moja rodzina.
Stary.
Mam trójkę pięknych portorykańskich dzieci.
Wiedziałem... Powiem wam coś.
Media dziewięć lat temu powiedziały:
„Latynoska mniejszość
stanie się większością”. Ja na to:
„Jeśli nie możesz ich pokonać, dołącz do nich”.
10 lat temu poznałem piękną Latynoskę.
Na pierwszej randce uprawialiśmy seks bez zabezpieczenia.
Chrissy Drip-Drop. Sami wiecie.
Uprawialiśmy seks, a ona mówi: „Papi”.
No dobra.
Lecimy dalej. Bezpośrednie trafienie.
Teraz mamy trójkę pięknych portorykańskich dzieci.
Nazywają się Nina, Pinta i Santa Maria.
To mali odkrywcy.
To naprawdę piękne.
Fajnie jest być jedynym białym w rodzinie.
Uwielbiam portorykańską kulturę.
Uwielbiam Latynosów.
Są bardzo rodzinni.
W domu zawsze jest dużo ludzi.
Jak wrócę do domu, będzie tam z 10 osób.
Po prostu tam siedzą. Codziennie jeżdżę na lotnisko,
żeby odebrać kogoś z San Juan.
Tak! Uwielbiam to.
Widzieliście moje zdjęcie ze świąt?
Jestem na nim ja i 90 Portorykańczyków.
Jakbym był składany w ofierze.
Myślałem, że obsypią mnie adobo.
Chrissy Chuleta.
Ale posiadanie dzieci jest piękne.
Kto z was ma dzieci?
No właśnie. Właśnie tak.
Widzicie? O to chodzi.
W takich miastach czuję się normalnie.
Bo ludzie mają dzieci.
Nic mnie nie łączy z ludźmi,
którzy nie mają dzieci.
Możecie robić, co chcecie. Wasze ciało, wasz wybór.
Co tylko chcecie.
W Nowym Jorku aborcja jest do osiemnastki.
Nie ma...
Co tylko chcecie. Super.
Róbcie, co chcecie.
Ale muszę być z wami szczery.
Jeśli nie macie dzieci, nie macie problemów.
Nie macie na co narzekać.
Jeśli nie macie dzieci, możecie robić, co chcecie,
kiedykolwiek chcecie.
Nikt was nie powstrzymuje.
Ja tak nie mogę.
Przy każdym kroku wiszą na mnie
trzy małe empanady.
Mówią: „Papi. Leche”.
Wychodzi. „Jak może śmiać się z mleka?”
To trudne. Mówię wam.
Moja najstarsza córka
nawet nie mówi po angielsku.
Mam problem. Nie chce tego robić.
Zaniedbuje białą kulturę.
Zależy jej tylko na abuelicie i Latynosach.
Wiecie, jak to jest. Znacie program nauczania.
„Biali są do bani.
Krzysztof Kolumb sprowadził AIDS!
Biali to diabły!”
Kocham moją córkę.
Pytam: „Jak ci minął dzień?”.
Odpowiada: „Pierdol się, tato!
Właśnie się dowiedziałam, co ty i twoi ludzie zrobiliście!”.
A ja na to: „Kochaj mnie. Daj spokój.
Ja jestem dobrym króliczkiem”.
Conejo Bueno.
Nie wiem, czemu ludzie bez dzieci narzekają.
To algorytm wykreowany przez media,
przez który myślą, że są chorzy.
Nie macie problemów psychicznych.
Ostatnio rozmawiałem z dziewczyną.
Mówi: „Jestem sparaliżowana.
Nie wiem, co robić.
Powinnam zerwać z chłopakiem?”.
Mówię: „Nie wiem. Macie dzieci?”.
„Nie”. Więc mówię: „Zabij go!”.
To bym zrobił na twoim miejscu. Zabiłbym twojego chłopaka.
Kogo to obchodzi? Policję? Mają to gdzieś.
Zmyślacie to.
Nie macie...
I jeszcze jedno.
Jeśli nie macie dzieci,
nie obciążajcie rodziców swoimi problemami.
Nie mogę wam powiedzieć, jak macie żyć.
Moja rodzina nie mówi po angielsku.
Rozumiecie? To problem bezpieczeństwa.
Nie mogę...
Mój kumpel wysyła mi dziewięciominutowe nagrania.
„Chris, możemy pogadać o moim zdrowiu psychicznym?
Czuję się samotny, a w pracy mnie nie szanują.
Byłem komikiem, a teraz otworzyłem kanapkarnię.
Jest mi coraz trudniej znaleźć swoje miejsce
w tym wszystkim”.
Mówię: „Moje dzieci
wsadziły nogi do blendera.
Sam sobie radź”.
Wiecie, o czym mówię. Ludzie, którzy mają dzieci...
Nie mogę schodzić z dywanu.
Powiedzieli mi, że mam stać tutaj.
Nie mogę zejść z tego dywanu.
Kazali mi tego nie robić. Ale stanę sobie tutaj.
Dlaczego masz na sobie strój trenera?
Co to jest „SJB Football”?
Byłem tam trenerem.
Ale czemu wpuszczasz koszulkę w spodnie?
I to w niedzielny wieczór?
Nie jesteś na boisku!
Powie: „Nie pieprzę się z tobą.
Chyba że...
weźmiesz gwizdek”.
Dobra, brawo.
Świat jest ciężki.
Media wykańczają ludzi.
Chcą, by wszyscy byli chorzy.
Słowa znaczą teraz więcej niż czyny.
Już nie czyny znaczą więcej.
To słowa znaczą więcej niż czyny.
To ryzykowny świat.
Trzeba uważać.
To trudne. Ale tak już jest.
Media wciągają ludzi w swój świat.
Ja nie oglądam wiadomości. Jak?
Jestem na czwartym miejscu.
Co ja robię?
Nie mogę.
Mój kumpel walczy o sprawiedliwość społeczną.
To dobrze. Fajnie.
Zawsze się na mnie wścieka.
Mówi: „Chris!
Wykorzystujesz swój program, żeby coś zmienić?
Każdego dnia powinieneś zadawać sobie pytanie:
»Czy próbuję coś zmienić?«.
Oglądasz wiadomości?”.
A ja na to: „Nie, durniu.
Nie oglądam wiadomości. Mam trójkę dzieci.
Oglądam Cocomelon i mam ochotę palnąć sobie w łeb”.
Codziennie.
Śpiewają o układzie słonecznym,
a ja dociskam broń coraz mocniej.
Palnę sobie w łeb na oczach rodziny.
Pinta powie: „Ay, Dios mío. Ay!”.
To trudne. Sam nie wiem...
Nasze życie kręci się wokół dzieci.
Filmy, seriale... Nie mam pojęcia, co się dzieje.
Oglądam to, co chcą oglądać dzieci.
Tak robią rodzice. Oglądamy to,
co chcą oglądać dzieci.
I co potem? Rodzice wiedzą.
Oglądam, co chcą. Potem zasypiają.
Kładę je do łóżka, wracam na dół
i oglądam to, co oglądały,
bo mam straszną depresję.
Światła się palą, ale nikogo nie ma w domu.
Cicha rezygnacja.
Rozumiecie?
Zanim się obejrzałem, siedziałem tam sam.
Ocknąłem się o 3.30 nad ranem
i zacząłem walić konia do Małej syrenki.
Tak to jest.
Czekałem, aż pojawi się Urszula,
bo wiem, że skończyła 18 lat.
Mamy takie same fryzury.
Piękny, rybi dekolt.
Czekam na swoją kwestię.
Biedne nieszczęsne dusze!
Potem odrobina wytrysku. Tylko kropla spermy.
Kropelka. Nikt nie tryska ciągiem.
Nie tryskałem ciągiem od 10 lat, bo mam przerośniętą prostatę.
Nie pójdę do lekarza, bo dzieci mają piłkę.
Wiecie, o czym mówię.
Mieliście kiedyś spuchnięte jaja?
To coś innego.
Żyjemy w innym świecie.
Powiedziałem, że słowa znaczą więcej niż czyny.
A ludzie mówią to, co chcą.
Usprawiedliwiają złe zachowanie.
Wszyscy.
„To bezpieczna przestrzeń”.
To niedorzeczne.
Wszyscy chcą być teraz częścią wszystkiego.
Zauważyliście to?
Wszyscy mówią, że mają autyzm.
Wszyscy są w spektrum.
Co? Serio?
Obyś miał kask i zaczął mnie gryźć.
Jasne? Przy każdym spotkaniu
chcę zastrzyk przeciwtężcowy.
Jesteś w spektrum, jasne. Nie jesteś.
Nie jesteś w spektrum. Masz 46 lat
i uwielbiasz wrestling. To wszystko.
Może ty jesteś w spektrum.
Ten żart... Wszyscy poza tobą.
To szaleństwo. Ale taki jest świat.
Trudno jest być trenerem.
Trudno jest uczyć dzieci.
Słuchaj, stary, musisz...
To równia pochyła.
Ludzie są wciągani w algorytm.
Są wciągani w media.
Nie mają dzieci, nic się nie dzieje.
Tylko wkurzacie innych.
Ludzie toczą niewidzialną polityczną wojnę,
która nawet nie istnieje.
Wszystko jest dobrze, a mówią:
„Nie, ciągle jestem wściekły!”.
A wy w to wchodzicie.
Ostatnio wkurzyłem kogoś, zamawiając kawę.
Wyobrażacie to sobie? Ja tylko zamówiłem kawę.
A ta osoba nie wytrzymała!
Uznała, że użyłem niewłaściwego słowa.
To szaleństwo. Rozumiem.
Nie wyglądam bezpiecznie.
Wyglądam, jakbym chciał szturmować Kapitol.
Rozumiem.
To J6L.
Perfumy, które sprzedaję.
Zrobione przez Trumpa.
Pot zalewa mi oczy. Wariactwo!
Mam to gdzieś.
Będę to robił, aż oślepnę.
Zapisz mnie, trenerze!
Możesz chociaż wyciągnąć koszulkę?
Dziękuję. Jezu.
Tak, wyciągnij ją. Mamy to.
Chciałem zobaczyć jego...
Mamy to.
Dobra. W porządku.
Nie.
Wkurzyłem kogoś zamówieniem kawy.
Wyobrażacie sobie coś takiego?
Wchodzę do nowej kawiarni.
Była tam pewna baristka, bardzo woke.
Miała niebieskie włosy.
Nazywała się Annie Antifa.
Była gotowa do akcji!
Była wściekła!
Wszedłem tam i zamówiłem kawę.
Taką jak zawsze.
Mówię: „Hej, jak leci?
Poproszę małą kawę mrożoną, czarną”.
Ona na to: „Co?
Coś ty powiedział?”.
Mówię: „Poproszę małą kawę mrożoną, czarną”.
Ona na to: „Masz na myśli
małą kawę mrożoną
bez mleka?”.
Odpowiedziałem: „Czy to nie to samo,
co czarna kawa mrożona?”.
Ona na to: „Po tym, co Afroamerykanie
przeszli przez ostatnie trzy lata,
ktoś taki jak ty powinien bardziej zwracać uwagę
na swoje słowa!”.
A ja na to: „Proszę pani... pana...”.
Powiedziałem: „Słuchaj!
Nie mam czasu ani energii,
żeby znaleźć poprawny politycznie sposób
na zamawianie kawy.
Oglądam Encanto, żeby móc rozmawiać z dziećmi.
Więc...
wyświadcz mi przysługę
i daj mi moją café negro pequeño”.
„Daj mi ją, zanim zacznę mówić o Brunie”.
Pewnie poszła do domu pogadać z kotami.
„Dziś w pracy zostałam zaatakowana werbalnie!
Toksyczna męskość! Zabiję się!”.
Zrób to.
Tylko o tym nie tweetuj.
Nie muszę oglądać tego na żywo.
Słuchajcie, wszyscy rodzice wiedzą,
że z dziećmi jest ciężko.
Latynoski lubią oldskulowych facetów.
Tak jest. Oldskulowych.
Moja kobieta chce faceta,
który potrafi coś zbudować.
Ja nie umiem budować. Potrafię stawiać ściany emocjonalne.
Jestem w tym dobry.
Chcesz mur?
Mogę to zrobić. Nie przejdziesz.
Nie mam pojęcia, jak coś zbudować.
Noszę Lululemon.
Nic na to nie poradzę i to ją wkurza.
Ostatnio wszedłem do domu, a ona nakładała gips.
Nawet nie wiem, czym jest gips. A ona go nakładała.
Spytała, czy jej pomogę.
Jasne.
Poszedłem do kuchni i zrobiłem nam lemoniadę.
W stringach. Rozumiecie?
Robimy to dla dzieci.
To dla nich to robimy.
Kocham moje dzieci.
Naprawdę. Moje córki.
Ale to trudne, bo czasem trzeba je zganić.
Czasem mówią śmieszne rzeczy.
Nie wiem...
Razem z ośmioletnią i dwuletnią córką
poszliśmy na spacer.
Po kolacji, tuż przed spaniem, idziemy na spacer po okolicy.
Taki mamy zwyczaj.
Któregoś wieczoru szedłem z dwulatką.
Ośmiolatka szła tuż przede mną.
Córka patrzy na księżyc.
Mówi: „Tato, księżyc się popsuł”.
Urocze.
Nie było pełni.
To był ten inny.
Nie znam faz księżyca.
Nie jestem pieprzonym rdzennym Amerykaninem.
Nie mógłbym...
Ostatnia kwadra?
Nie wiem.
Mówi: „Księżyc się zepsuł”. Urocze.
Moja ośmiolatka pyta: „Jest opóźniona?”.
Odpowiadam: „Może”.
Coś wam powiem o mojej ośmioletniej córce.
Ta mała dziewczynka? To mała kobieta.
Pequeña kobieta.
Urodziła się z pewną cechą.
Zapamiętuje różne rzeczy, choć nigdy się nie przyznaje,
że coś wie.
Zachowuje wiedzę na później,
żeby wywołać prawdziwe piekło.
Zupełnie bez powodu.
Ostatnio świetnie się razem bawiliśmy.
Spędziłem wspaniały dzień z moją ośmiolatką.
Było idealnie.
Poszliśmy do parku na lody.
Wydałem 200 dolarów w Claire's.
Wiecie, ile kosztuje tani, złoty plastik?
Moja córka wyglądała jak Mr. T.
Tylko bez czarnej twarzy.
Mówię o biżuterii.
I...
To był najlepszy dzień w życiu.
Osiem godzin na mieście.
Na samym początku tego pięknego dnia
podeszła do mnie Latynoska z mężem i dziećmi.
Chciała zrobić sobie ze mną zdjęcie
i powiedzieć coś miłego.
Miła interakcja.
Moja córka nawet nie patrzyła.
Nie sądziłem, że zauważyła.
Nawet tego nie widziała.
Minęło kolejne pięć godzin.
Po powrocie do domu moja kobieta otwiera drzwi i pyta:
„Jak ci minął dzień, kochanie?”.
Ona na to: „Było super. Tata zrobił sobie zdjęcie
z kobietą, która była ładniejsza od ciebie”.
A potem sobie poszła.
Po prostu poszła.
Nie miałem wyboru. Musiałem powiedzieć coś,
czego miałem nigdy nie mówić. „Jest w spektrum.
To moja córka. Jest w spektrum.
Ugryzła mnie!”.
To naprawdę trudne, mówię wam.
Jeśli chcecie mieć dzieci, posłuchajcie mnie.
Posłuchajcie mnie. To naprawdę trudne.
Słowa znaczą więcej niż czyny.
O to chodzi. To zasadnicza różnica
między teraźniejszością a tym, co było 20 lat temu.
Dziewczynki są w porządku.
Wierzę w moje córki.
Będzie dobrze.
Mają silną wolę, są zabawne, ja jestem zabawny.
Ale z chłopcami jest ciężko.
Wyobraźcie sobie, że jesteście dziś nastolatkami.
Kiedy miałem 15 lat,
mówiłem takie rzeczy,
za które by mnie dziś zlinczowali.
Ale wtedy nie było dowodów.
Nikt nie słyszał, jak to mówiłem.
Po prostu...
Teraz trzeba być bardzo ostrożnym.
Trzeba ostrożnie
dawać dzieciom rady.
Z chłopcami jest trudniej.
Ja mam córki,
ale mam też 13-letniego pasierba.
Kocham mojego pasierba.
Jest dla mnie jak rodzina.
Uwielbiam... Śpi na moim terenie.
Jest tam. Śpi tutaj.
Wiecie?
Mieszkamy w tym samym domu, ale rozmawiamy tylko na Zoomie.
Naprawdę trzeba uważać.
Rozmawialiśmy ostatnio na Zoomie.
Chciałem tylko pogadać i nadrobić zaległości.
Powiedziałem:
„Co jest? Opowiedz mi wszystko”.
Pytam: „Jak w szkole? Gadałeś z jakąś dziewczyną?”.
On na to: „Tak. Jest ktoś taki.
Ale czasem nie wiem, co powiedzieć.
Zacinam się”.
Ja na to: „Coś ci powiem.
Jedno wiem na pewno. Dziewczyny lubią pewność siebie.
Tego chcą od ciebie. Pewności siebie.
Nauczę cię czegoś, co mówili stoicy”.
A on na to: „Chris, nie. To nie tak.
Ona nie identyfikuje się z żadną płcią.
Co mam zrobić w tej sytuacji?”.
Mówię: „Posłuchaj. Nie jestem twoim prawdziwym ojcem”.
Yo no se!
Nie wiem.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Zrób jej loda?
Nie wiem.
Może to?
Zgadzasz się, trenerze?
Chcesz wody? Potrzebujesz nawodnienia?
Wszystko gra? Lubię cię, stary.
Są tu jacyś Hindusi?
Jacyś Hindusi? Nikt?
Brawo, Chris!
Cóż za zróżnicowany tłum.
Uwielbiam Hindusów. Szkoda, że nie ma tu więcej Hindusów.
Coś wam powiem.
Hindusi to moja ulubiona rasa.
Starożytni, uduchowieni Hindusi.
Gdy tylko widzę śpiącego Hindusa,
zakładam, że medytuje.
Zawsze.
Przysięgam na Boga. To prawda.
Tydzień temu leciałem z Nowego Jorku do Los Angeles.
Obok mnie siedział Hindus.
Cały czas spał. Od startu do lądowania.
Przespał każdą sekundę.
Kiedy się obudził, powiedziałem: „Naucz mnie.
Naucz mnie, jak osiągnąć ten poziom nirwany”.
A on na to: „Jestem alkoholikiem”.
Znowu.
Tak.
Ta pani ma HPV.
Na bank.
Wszyscy mamy. Najlepszy próg zwalniający?
Brodawka.
Brawo. Uwielbiam tę panią.
Ta pani na pewno zostanie aresztowana.
Jacyś Chińczycy?
- Tak! - Brawo, znowu!
- Jesteś Chińczykiem? - I Kubańczykiem!
Chińczyk i Kubańczyk. Święty komunizm.
Brawo. Chińczyk i Kubańczyk!
Mógłbyś być jeszcze większym wrogiem?
Jasny gwint!
Wspaniale.
Powiem wam coś.
To ogromna część rodzicielstwa.
Spotkania na zabawę dzieci.
Trzeba spędzać czas z innymi rodzicami,
a niektórzy z nich... Boże.
Wszyscy mają alergię.
Każdy arogancki biały ojciec mówi to samo.
Gada o swoim start-upie i krypto.
A mama na to: „Dodasz to do skeczu?”.
„Mam nadzieję, że wpadniesz pod autobus!”
„Twoja głowa potoczy się po ulicy,
krzycząc: »Gluten!«”.
Ale Chińczycy, naród twojej matki,
uwielbiają to.
W klasie mojej córki jest jeden Chińczyk.
Ma na imię David.
Nie wiem, jak brzmi
jego chińskie, rządowe imię,
ale tutaj udaje Davida. Szanuję to.
Szanuję jego chi.
David. Uwielbiam go.
Córka ma też innych przyjaciół w klasie.
Ale nie chcę ich widywać. David. Wiecie dlaczego?
Zgadnijcie, kogo jeszcze nigdy nie spotkałem.
Rodziców Davida.
Zgadnijcie, gdzie są rodzice Davida. Pracują.
Są w pracy. Robią jakieś rzeczy w fabryce.
Nie poznałem ich.
Nie pracują z domu.
Są na mieście.
Poznałem tylko babcię Davida.
Babcia Davida ma 192 lata.
Ta kobieta...
Gdy tylko się spotykamy, ćwiczy tai chi lub rozwiązuje sudoku.
Trening dla ciała i mózgu.
Nigdy nie pytała o alergie.
Ostatnio dała mojemu dziecku żywe krewetki w torebce.
Pytam: „To zwierzę czy jedzenie?
Nie wiem, ale dziękuję.
Uwielbiam to”.
Sęk w tym,
że planeta umiera, prawda?
Ta planeta umiera.
Musimy znaleźć życie na innej planecie.
Myślę, że statek kosmiczny, który zabierze ludzi z tej planety
na nową, stabilną planetę,
będzie miał na sobie chińską flagę.
Mam nadzieję, że moja córka
i jej chiński mąż David wezmą ze sobą osobę towarzyszącą.
Trzeba przetrwać i iść naprzód.
Dziś jestem Latynosem. Jutro zostanę Chińczykiem.
To...
Tak to się robi.
20 lat temu to była tylko zabawa.
Mój ojciec był człowiekiem czynu.
Był starej daty.
Uważał, że czyny znaczą najwięcej.
To był łatwiejszy świat.
Patrzyłem, jak ojciec stawiał na czyny.
Kto by się przejmował słowami?
Wszyscy uwielbiali mojego tatę.
Wszyscy uwielbiają tatę, bo jest czysty.
Ma czyste serce wypełnione cholesterolem.
Nie można być bardziej czystym. Jest jak kawał bekonu.
Swoimi czynami pokazywał, jak bardzo wszystkich kocha.
Miałem dwóch znajomych gejów, gdy byłem w liceum.
Byli gejami. Tata ich zapraszał,
choć inne rodziny nie chciały,
bo to były inne czasy.
Ale mój tata ich zapraszał. To było piękne.
Ale mój tata lubi sobie pożartować.
Czasem mówi różne rzeczy, ale co poradzić.
Przychodzili moi kumple.
Gdy tylko wchodzili,
tata witał ich z dwoma bakłażanami.
Mówił: „Chłopaki, usiądziecie na nich?
Chodźcie, siadajcie! To żart!”.
Siadają, obracają się.
I wszyscy się śmieją.
Nie przejmowali się tym, bo kochali mojego tatę.
To piękne.
Ciągle powtarzam dzieciom,
żeby kontrolowały to, co mówią.
„Nie wiem, jak to będzie,
ale musicie się kontrolować, bo ludzie są bardzo krytyczni.
Nie wiem, jak będą was traktować,
ale kontrolujcie to, co możecie”.
To bardzo ważna cecha u ludzi. Potraficie się kontrolować?
Mój tata naprawdę się stara.
Ale skończył edukację na trzeciej klasie.
Nie zawsze chodzi o wyniki.
Facet naprawdę się stara i to jest najważniejsze.
Kiedyś zadzwonił do mnie
i powiedział: „Chrissy, posłuchaj mnie.
Wiesz, że twoja córka jest Portorykanką, prawda?”.
Mówię: „Jasne.
Ma osiem lat i tatuaż na cycku”.
Żartuję. Latynosi lubię dobrze się bawić.
To zawsze wina białych.
„To nie w porządku!”
Żartuję.
Moja córka urodziła się ze znamieniem.
Jest na nim napis „Boricua”.
To choroba.
Nie.
Powiedziałem: „Wiem, że jest Portorykanką.
A ty wiesz? To twoja wnuczka”.
On na to: „Posłuchaj.
Zrobiłem rozeznanie.
W kulturze latynoskiej nie urządza się szesnastek.
Wyjdziesz na idiotę, jeśli urządzisz jej 16. urodziny,
bo ona i jej ludzie tak nie robią”.
Odparłem: „Po pierwsze, ona ma osiem lat.
Nawet przez chwilę nie zacząłem myśleć
o jej szesnastce.
Po drugie, urodziła się i wychowała w Ameryce,
gdzie wszyscy urządzają szesnastki”.
A on: „Nie, nie, nie! I tu się mylisz.
Żyjesz w białej bańce ze swoimi białymi przywilejami.
Nie pozwolę na to.
Rozmawiałem ze znajomymi w bodedze
i mówią, że w kulturze latynoskiej nie urządza się imprez
na szesnaste urodziny.
Imprezy urządza się dla piętnastolatek.
Nazywają to quesadillas.
Więc...
Musisz jej urządzić quesadillę,
a ja za to zapłacę. W gotówce”.
Mówię: „Chwila, chwila.
Chodzi ci o quinceañerę?”.
On na to: „Tak powiedziałem. Quinceandilla”.
Mówię: „Nie, teraz mieszasz »quesadillę« z »quinceañerą«”.
On na to: „Wybacz.
Nie wiedziałem, że rozmawiasz z chłopakiem po hiszpańsku.
Przynieś bakłażana. Możesz usiąść z Juliem”.
Swojego ojca opisałbym tak.
Jego intencje zawsze były dobre, ale akcje niekoniecznie.
Przyznaję.
Ale intencje miał zawsze czyste.
Niczego więcej nie dostrzegałem.
Ludzie uwielbiali mojego ojca, bo lubił żartować.
Gdy sytuacja była napięta, mój tata żartował.
Jak wtedy, gdy skończyłem studia.
To była bardzo inkluzywna ceremonia.
Chcieli, by każda większa religia
była akceptowana i reprezentowana.
Ceremonia zaczęła się od katolickiego księdza.
Wyszedł na scenę, wygłosił krótką mowę i zwalił konia ministrantowi.
Ja byłem ministrantem.
Potem na scenę wyszedł rabin.
Wygłosił przyjemną mowę. I wrócił do tunelu.
Zbudował tunel z... Po prostu się z niego wysunął.
El Chapo powinien wynająć Żydów do budowania tuneli.
Dlatego nie mają żadnych rabinów.
Shalom, shalom. Mamy tu Żydów?
Na zakończenie był muzułmański imam.
Był świetny.
Imam był świetny, ale mówił po arabsku.
Nie wiedziałem, co mówi.
Ale znam wielu muzułmanów. Moje habibis.
Tak.
Przez cztery lata studiów
nazywaliśmy kumpla Justin Habieber.
Ten chłopak...
Niesamowite.
Tłumaczył mi, co mówił.
Imam był świetny, ale mówił po arabsku.
...Macaulay Culkin.
Kevin sam w domu, Macaulay...
Atmosfera była napięta. Rozumiecie?
Czuć było napięcie wśród tych snobistycznych białasów,
którzy udawali, że są tacy różnorodni.
Jak tylko usłyszeli arabski, kazali dzwonić po FBI.
Mój ojciec nie znosi napięcia.
Tata zawsze siedzi w ostatnim rzędzie.
Rodzice się rozwiedli, więc siedzi na końcu.
Zawsze sam.
Sami wiecie. „Allah!”
Czuć było, jak napięcie rośnie.
Prawie osiągnęło apogeum.
Przy ostatnim „Allah”, mój tata krzyknął
z ostatniego rzędu: „Hakuna Matata!”.
Cytat z Króla Lwa.
Po pierwsze, wszyscy się odwrócili,
żeby zobaczyć, kto to powiedział. Oprócz mnie.
Dokładnie wiedziałem, kto to powiedział.
Wiedziałem, że mój ojciec histerycznie się śmiał
i przybijał piątki...
a matka wzywała policję.
Potem czekał, aż emocje opadną, i znowu krzyknął: „To znaczy,
że nie ma się czym martwić!”.
Wszyscy byli zachwyceni.
Moi muzułmańscy przyjaciele umierali ze śmiechu.
Justin Habieber podszedł i powiedział: „Stary, twój tata jest super.
Bardzo ci dziękuję.
Rzecz jasna musimy go ściąć,
ale sam wiesz...
tak nakazuje Koran”.
„Jestem Chrissy Koran. Myślisz, że nie wiem?”
Znowu ona.
Wiesz, gdzie jesteś?
Uwielbiam cię. Jak masz na imię?
Stephanie czy...?
- Brittany! - Brittany?
Coś ci powiem, Brittany. Potrzebujesz opiekuna.
Ty...
Brittany. To jedyne imię
gorsze od Stephanie.
Brittany!
Mój Boże, Brittany.
Jesteś jej mężem?
Do dupy!
Chłopakiem?
Jakby mówiła: „Zdradzam z nim męża!
Ma na imię Kevin. Jest strażakiem!”.
Masz na imię Kevin? Jak masz na imię?
Mitch.
- Mitch? - Tak.
Dobra. To głupie.
Posłuchajcie.
Opowiedzieć wam, jak ojciec wmówił mi,
że jestem specjalnej troski,
żeby zdobyć lepsze bilety?
Mówię wam. To historia dla trenera.
Więc...
Prawda jest taka.
Co powiedziałem wcześniej?
Dobre intencje, złe akcje.
Jeśli intencje są dobre, jestem za.
Miałem wspaniałe dzieciństwo. Bo byłem złym dzieckiem.
Nie dajcie się zwieść. Byłem złym dzieckiem.
Miałem ADHD, ale takie prawdziwe.
Nie to, co teraz, kiedy wszyscy mają diagnozę.
Brałem Ritalin.
I to wcale nie były mikrodawki.
Miałem prawdziwą, rządową...
Mówi: „Mieszam to z białym zinfandelem”.
Brałem prawdziwy Ritalin.
Coś trzeba było zrobić. Nie dało się mnie kontrolować.
A moja matka to mądra kobieta.
Wiedziała, że najbardziej lubię
sport i czas spędzony z tatą.
Wymyśliła pewien system.
Bo byłem zły. Wyrzucałem klimatyzatory przez okno.
Gryzłem psa. Sikałem do roślin.
Byłem prawdziwym dzikusem.
Moja matka wymyśliła system.
Jeśli w ciągu miesiąca zdobędę dość punktów,
pozwoli mi iść na mecz z tatą.
Nie musiałem być idealny.
Mogłem wyrzucić przez okno jeden klimatyzator.
I ugryźć bezdomnego kota.
Ale i tak mnie puszczała.
Pewnego dnia pozwoliła mi
pójść na mecz bejsbolowy.
Powiedziała: „Możesz iść na mecz,
ale musisz wyjść w trzeciej rundzie.
Masz być w domu przed dziewiątą.
Żadnych pytań. Jutro masz szkołę.
Masz być w domu o 21.00.
Wyjdziesz w trzeciej rundzie”. Ja na to: „Jasne, mamo.
Powiedz tacie, bo ja nie słucham.
Za dużo się dzieje w mojej głowie.
Czekam, aż sobie pójdziesz,
żebym mógł się wysrać do prania.
To wszystko...
Masz tu czyste pranie, a ja jestem zły”.
Wtedy mój tata dzwoni do drzwi.
Idę tyłem, jakbym grał w Egzorcyście.
Jestem gotowy.
Mama otwiera drzwi.
Mówi: „Tony, posłuchaj.
Możesz zabrać go na mecz, ale musicie wyjść w trzeciej rundzie.
Ma być w domu przed 21. Jutro szkoła.
To bardzo ważne, żeby wrócił do domu.
I jeszcze jedno, nie dawaj mu napojów gazowanych ani cukru.
Nie mogę go wtedy kontrolować.
I tak jest już jest ciężko.
Po coli całkiem mu odbija”.
Mówi: „Jasne, żadnej coli.
Żadnej coli”.
I mrugnął do mnie przy niej.
Dokładnie tak.
Na pewno go widziała.
Mówi: „Rozumiem. Żadnych napojów”.
A ona: „Dziewiąta!”.
Mówi: „Dam radę”.
Wychodzimy. Idziemy ulicą.
Skręcamy za róg. Mama nas nie widzi.
Tata miał torbę.
Upuścił ją na ziemię.
Mówi: „Otwórz”.
Otworzyłem. Pięć Mountain Dew.
Tak.
Metamfetamina i kokaina wśród napojów.
Mój tata miał ich pięć.
Mówi: „Wszystkiego najlepszego”.
A ja: „Moje urodziny są za pięć miesięcy”.
On na to: „Tak, wiem”.
Wiedziałem, że nie wie.
Wypiłem to wszystko.
Wypiłem pięć Mountain Dew.
Kiedy doszliśmy na stadion,
już było po mnie.
W pociągu zdjąłem koszulkę.
Pot ze mnie ściekał. Oczy wyszły mi z orbit.
Czułem się jak Hunter Biden.
Naprawdę.
Odbiło mi.
Więc...
Zajęliśmy miejsca. Na samej górze.
Miałem to gdzieś, chciałem po prostu być z ojcem.
Jego kumple też tam byli.
Wśród nich Bobby Zwierzaki.
Był oldskulowym gościem z Brooklynu.
Szmuglował zwierzęta.
Miał pingwina i misia koalę.
Ściągał je z ciężarówek.
Tym razem przemycił żywą fretkę.
Przyniósł na mecz żywą fretkę.
Nauczył ją gryźć kibiców przeciwnych drużyn.
Gryzła ich po kostkach.
„Nowojorskie szczury, co na to poradzę?
Wracajcie, skąd przyszliście!”
Była tam też przyjaciółka ojca, Charlene.
Kobieta miała 65 lat
i nigdy nie nosiła stanika. Najbardziej obwisłe cycki...
To pierwszy cycek, jaki widziałem.
Jej piersi były tak nisko,
że myślałem, że kobiety mają sutki na kolanach.
Nigdy nie widziałem czegoś tak...
Gdy dorosłem, całowaliśmy się z dziewczyną. Spytała:
„Chcesz possać mi cycki?”. Ja na to: „Zdejmij spodnie.
Pokaż mi je”.
Charlene paliła jednego za drugim.
„Możesz dotknąć moich piersi. Nie czuję tego”.
To Brittany za 30 lat.
I...
Tak to wygląda.
„Tak”.
Więc...
Fajna zabawa, nie?
Siedzę sobie, piję Mountain Dew i jem hot dogi.
Mama by mi na to nie pozwoliła.
Azotany? Nie ma mowy.
Ale tata nie miał zasad.
Pochłaniałem wszystko jak pelikan.
Nie mam odruchu wymiotnego.
Sami wiecie. To było wspaniałe.
Nigdy się tak nie bawiłem.
Ale potem zaczęła się trzecia runda.
Jestem maminsynkiem.
Słucham mamy. Wiedziałem, że już czas.
Wstałem, założyłem koszulkę,
wyjąłem hot dogi z ust,
powoli zdjąłem rękę z cycka Charlene.
Wstałem, a tata pyta: „Co robisz?”. A ja na to:
„To trzecia runda.
Mama kazała mi wracać”.
A on: „Nie ona ustala zasady. Ja je ustalam”.
Ja na to: „Sędzia mówi, że ona.
Byłem w sądzie, gdy powiedzieli,
że jesteś przestępcą i to ona ustala zasady”.
On na to: „Siadaj. Nigdzie nie idziemy”.
Rzecz w tym...
Wiem, że znasz się na bejsbolu, trenerze.
Ale jeśli ktoś się nie zna, niech wie,
że no-hitter zdarza się niezwykle rzadko.
Prawie nigdy.
A jeszcze rzadziej ogląda się
taki mecz na żywo.
Był maj 1996 roku. Stadion Jankesów.
New York Yankees kontra Seattle Mariners.
Historyczny no-hitter Goodena.
Wygooglujcie to sobie. Zobaczycie mnie w tłumie.
To był wieczór, który miał przejść do historii.
Ale ona dopiero się tworzyła.
To była trzecia runda z dziewięciu.
Ale mój ojciec wiedział.
Powiedział: „Chrissy, mam przeczucie.
To będzie coś wielkiego”.
Ja na to: „Ja też.
Moje organy przestają pracować po tych wszystkich napojach.
Za dużo Mountain Dew”.
Mama kazała być na 21.00.
Była już 20.30,
więc musieliśmy od razu wyjść, żeby być w domu na czas.
Tata mówi: „Jak druga drużyna zaliczy uderzenie, zmywamy się.
Wrócimy do domu i wszystko wyjaśnię.
Nie przejmuj się”.
Świetnie. Przestałem się przejmować.
Miałem 12 lat.
Mijały kolejne rundy.
Zero uderzeń, napoje, hot dogi, zabawa.
Gdy nadeszła siódma runda, na stadionie zapanował chaos.
Każdy wiedział, że byliśmy blisko przejścia do historii.
Twarz trzymałem w cyckach Charlene.
Przerzucałem jej cycki przez ramię
jak żołnierz.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Była już 22.30.
Mieliśmy półtorej godziny spóźnienia.
Ale kogo to obchodziło?
Nieważne. Było za późno.
Nie było komórek. To był rok 1996.
Tata powiedział: „Musimy ci załatwić lepsze miejsca.
Nie możesz oglądać meczu z tymi idiotami.
Znajdźmy lepsze miejsca”.
Ja na to: „Rób, co chcesz.
Pójdę za tobą wszędzie”.
Powiedział: „Rób, co ci każę”.
Myślałem, że powie mi, co mam zrobić,
ale tego nie zrobił.
Nic nie powiedział.
A może powiedział, ale za dużo wypiłem.
Totalnie odleciałem.
Potrzebowałem naloksonu.
Doszliśmy za bazę domową.
Tata zobaczył dwa wolne miejsca.
To drogie miejsca. Pewnie jakieś 500 dolarów.
Siedzeń pilnował ochroniarz.
Tata podszedł do niego i powiedział:
„Możemy z synem usiąść na tych miejscach?
Doc Gooden zaliczy no-hittera”.
„Nie macie biletów”.
Tata mówi: „Proszę, pozwól nam usiąść”.
A on: „Pokażcie mi bilety albo wróćcie na swoje miejsca,
inaczej wyprowadzę was ze stadionu.
Nie usiądziecie tutaj”.
Tata spojrzał na mnie i powiedział:
„Gotowy?”.
„Zapomniałeś powiedzieć, co mam robić”.
Zapytał: „Nie wpuścisz nas?”. Ochroniarz odmówił.
On na to: „Dobra. Szkoda.
Mój syn jest specjalnej troski”.
Pierwszy raz to usłyszałem.
Byłem dzieckiem.
Pomyślałem: „Tak? Co?
Nie jestem, prawda? Wkręcasz mnie?”.
Mówi: „Mój syn jest specjalnej troski”.
A ochroniarz, który najpierw nam odmówił,
spojrzał na mnie i powiedział:
„Tak, bardzo przepraszam.
Trzeba było powiedzieć. Przepraszam.
Usiądźcie, gdzie chcecie. Baw się dobrze, mały”.
Schodzimy na dół, żeby usiąść, i myślę sobie:
„Czy ja jestem upośledzony?”.
Byłem w szoku. Miałem otwarte usta.
A tata: „Ślina! Dobrze!
Sprzedaj to!”.
Wreszcie usiedliśmy na miejscach.
Ósma runda. Godzina 23.00.
Same sławy. To Nowy Jork.
Kątem oka zobaczyłem
Mr. Perfect z galerii sław WWF.
Wiedziałem, że to on. Widziałem jego blond włosy.
I pryszcze na plecach od sterydów. Mógłbym je wycisnąć.
Był tak blisko.
Tata nie znał się na zapasach.
Powiedziałem: „Tato, to Mr. Perfect”.
A on: „Kto to? Nowy chłopak twojej mamy?”.
Jeszcze mu nie przeszło.
Pytam: „Załatwisz autograf?”.
A on: „Nie ma sprawy”.
Powiedział: „Hej, Perfect!
Mój syn jest fanem. Dasz mu autograf?”.
Mr. Perfect mówi: „Nie, oglądam mecz”.
Racja. Myślałem, że to koniec.
Tata poczekał chwilę i powiedział:
„Szkoda.
Mój syn jest specjalnej troski”.
Mr. Perfect odwraca się, patrzy na mnie i mówi:
„Mały, teraz to widzę. Bardzo przepraszam.
Trzeba było powiedzieć. Przepraszam.
Daj, podpiszę twój bilet”.
Wciąż go mam.
Napisał: „Mr. Perfect. Wszystko będzie dobrze”.
Mam ten bilet. Mogę go sprzedać.
Dziewiąta runda, no-hitter.
Szaleństwo. Jest 23.45.
Jesteśmy bardzo spóźnieni.
Stadion oszalał.
To było niesamowite wydarzenie.
Pomyślałem, że było świetnie.
Teraz ojciec złapie taksówkę,
pojedziemy do domu i porozmawia z moją mamą.
Nie.
Zabrał mnie do baru po drugiej stronie ulicy.
Cały stadion zebrał się w barze po drugiej stronie ulicy.
Wchodzimy, a tam wszyscy jego znajomi.
Pozwolili mi wejść na bar.
Piłem Mountain Dew prosto z automatu.
Byłem wrakiem człowieka.
Charlene pokazała piczkę.
Totalny odlot.
I...
Więc...
Jesteście gotowi?
Wracamy do domu mojej mamy
o 4.30 rano w środku tygodnia!
O 4.30 rano!
Tata pyta: „Dobrze się bawiłeś?”.
Ja na to: „Tato, coś ci powiem.
To najlepsza noc w moim życiu.
Charlene pokazała piczkę.
Niewiarygodne! Totalny odlot!”.
On na to: „W moim też, Chrissy.
Ale teraz mnie posłuchaj.
Co ci mówiłem?
Jaka jest najważniejsza zasada?
Ważniejsza od innych?”.
Ja na to: „Nie bądź kapusiem”.
Odpowiedział: „No właśnie. Mój chłopak!
Nie bądź kapusiem.
Gdy mama zapyta cię, czy wyszliśmy w trzeciej rundzie,
powiesz: »Tak, mamo, wyszliśmy w trzeciej rundzie.
Pociąg miał opóźnienie. Nie jestem dupkiem«.
Uwierzy ci. Mnie zawsze wierzyła”.
Ja na to: „Nigdy ci nie wierzyła.
I nie wolno mi przeklinać przy mamie”.
Powiedział: „Zrób to”.
Ja na to: „Jak chcesz, tato”.
Ojciec odprowadził mnie do domu mamy,
zadzwonił dzwonkiem i uciekł.
Po prostu uciekł!
Zostawił 12-letniego upośledzonego chłopca samego.
Tak po prostu.
Mama otworzyła drzwi.
Spytała: „Gdzie twój ojciec?”.
Powiedziałem, że go nie widziałem.
Spytała: „Gdzie byliście?”.
Ja na to: „Wyszliśmy po trzeciej rundzie.
Pociąg się spóźnił. Nie jestem dupkiem”.
Słyszałem, jak ojciec krzyczy: „Mój chłopak!”.
Bardzo wam dziękuję.
Doceniam to.
Wiem, że było gorąco. Świetnie się spisaliście.
Jezus was kocha, nie zapominajcie o tym.
Jezus was kocha. Bardzo wam dziękuję.
Brawa dla Jamesa Matterna.
Dziękuję. Wracajcie bezpiecznie.
Brittany, miło było cię poznać.
Pa, dziękuję.
Mamy dobre ujęcie.
Tak się robi program specjalny.
- Było dobrze? - Zostałem na dywanie.
- Zostałeś na dywanie. - Tak.
Mów o dywanie cały czas.
- Dupek. - Zrobię to.
Prawdziwy chaos.
- Chaos. - Super.
Mają nagranie, jak Sal spada.
- Tak? - Jeśli Hulu tego nie weźmie,
- chcę to mieć dla siebie. - Sal.
„No-hitter Chrisa Distefano”!
Berkowitz wymyślił tytuł. „Dobry króliczek”.
- Dobry pomysł. - Nie taki zły.
„No-hitter” też nie brzmi źle.
Nikt jeszcze tego nie użył.
„No-hitter Chrisa Distefano”.
A może „Specjalnej troski”?
„No-hitter Chrisa Distefano”dla Hulu.
- Może „Mr. Perfect”? - Podoba ci się?
„Słowa znaczą więcej niż czyny”.
Też mi się podoba, ale jest za długi.
„Dobry króliczek” jest ciekawy,
ale musisz znać historię.
- To za trudne. - Psuje też żart.
Powinienem nazwać go:
„Żałuję, że sprzedałem dom na Staten Island”.
„Proszę, oddajcie mi mój dom”.
„Rata jest za wysoka i spieprzyłem sprawę”.
Hej, jak się masz?