Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
"É UNHA GRAN RESPONSABILIDADE SER UN MESMO.
É MOITO MÁIS DOADO SER OUTRA PERSOA OU NON SER NINGUÉN."
- Estamos chegando ao final. - De que?
Da película, da rodaxe.
- Sempre hai máis. - Ti escóitasme?
Puxéronseme os ollos secos.
De súpeto.
Coma se tivese area ou algo dentro todo o tempo.
E había un oculista aquí, o que fai as lentes.
Perdón. Teno que revisar Skip. Se cadra moveuse algo.
A saia de seda dá problemas.
Non lle ía dar importancia. Dixen: "Que teño que facer?"
Podes dicir algo, Jay?
- Quérote. - Algo máis, por favor.
Dez, nove, oito, sete. Martes, xoves, mércores.
- Jay, es o mellor. - Alguén mellor haberá.
Vaise ver o mundo enteiro nesta, equipo.
Deume unhas gotas e pasoume.
Desapareceu a sequidade.
Sempre hai que ir dous pasos por diante.
Tomei unha decisión. Non vou...
Agora mesmo tes un pico de ansiedade, por iso pensas en deixalo.
Seino porque son teu pai.
Tes o pelo xenial. Usaches o acondicionador?
- O peor é isto, a espera. - Déixame ver esa perneira.
Perdón, pero Hailey quérete ver co abrigo máis ensanguentado.
Comiches pementos ou ravioli? Debín comer ravioli.
- Tomei só un batido. - Probaches a proteína de soro?
- Agochádevos! - Onde vai o can?
- Facémolo co can? - Jay quere o can. Traémolo, Frankie?
- Ese can gaña máis ca nós. - Dádesnos unha chuvisca?
Iso é unha chuvisca ou un diluvio?
Creme, esa é a chuvisca.
Vinte medrar neste torneo.
Agora si que tes un bo segundo saque.
Pensas que Coco non se pon nerviosa, que non ten medo, que non chama a seu pai?
- Máis sangue? - Canta máis, mellor.
- O café. - Grazas.
- Só ata as 16:00. - Perdón.
Es nova, non o sabes. Véxoo e tómoo.
...será a nosa derradeira película.
Apagarán as luces e xa.
Claro que me tiñas que chamar, pichón.
Non te martirices por iso.
Estaste reprochando todo agora.
Tiña unha dobre na 5K.
- A culpa é unha emoción secundaria. - Ese non.
- Grazas, Clay. - Un pracer.
Eu non comín pan hoxe. Foi teu irmán.
Que pensas? Hai un par delas boas.
Que pase o que teña que pasar.
- Facemos outra? - Si, por se acaso.
Silencio, por favor! Imos facer unha toma.
- Son! - Gravando.
Soando.
- Silencio. - 138 Echo, toma 11.
Rula, non colgues. Vou ver unha toma.
E... acción!
Non quero seguir aquí, Jerry.
Quero baixar do tren.
Entrou moi pronto. Repetimos?
- Que tarde máis. - Corten!
- Non cortedes. Seguide. - Seguimos!
Máis pasta de anchoas aquí.
- Silencio. - Grazas.
- Ben. - Moi ben, rodando.
Acción.
Non quero seguir aquí, Jerry.
Quero baixar do tren.
Dalgún xeito...
xa estou morto.
Que sorte teño.
Pasoume o tempo cando aínda estaba vivo.
Puiden ver o final antes de que acabase.
Éche incrible. Cando morres...
todo o que pensabas que eras...
non é certo.
Canciño bo.
E... corten. Xenial!
- Repetimos? - En serio?
Quero facer outra. Pódoo mellorar.
Silencio, por favor!
Algo distinto, non sei.
- Pero se estás contento... - Moito.
- Ben. - Se tes unha idea...
Tiña unha, pero estás contento?
Eufórico. Pero claro que podes facer outra.
- Gustouche? - Moito.
- Vale. - Tamén as primeiras.
Xenial.
Ben?
Ben.
E rematamos a rodaxe con Jay Kelly!
Rematamos Trala segunda pista dos asasinos!
Bo traballo. Vai ser boa.
Un honor. Grazas pola confianza.
Chegamos á final de tenis, Vivienne. Haino que celebrar.
Descansa porque os Greenberg son contrincantes duros.
Pero eu aposto por ti e por min, ruliña.
Quérote, Vivi.
- José! Pops! Sodes incribles! - Moitas grazas.
- Non volo din abondo. - Significa moito.
- Chámote logo, rula. - Grazas polo detalle.
Ben, equipo.
Moitas grazas a todos. Fixestes un gran traballo.
Un par de cousas.
Temos o evento de Omega mañá. Saes ás 11:00.
- Candy chega... - Ás 9:00.
- Víchelo? - Vin.
Non dixeches nada.
- Non che gusta que opine. - Se non dis nada, non che gustou.
Foi magnífico. A toma sete foi a boa.
A sete por que?
- Non empecemos. - O que?
Sempre te pos así ao acabares un filme,
sensible, e cúlpasme a min.
Sería a sete. Sempre poden enfocar o can.
O can estivo xenial.
Como é vivir a túa propia morte, Jay?
- Non morrín. - Non, xa sei.
Como interpretas algo que descoñeces?
- Finxo. - Non sei se quero esa destreza.
Grazas a todos por traballardes tanto e tan ben.
- Non podería sen vós. - Grazas, Jay.
- Es o mellor. - Son o mellor.
Por que hai torta de queixo alá onde vou?
Está no rider, coa froita e os distintos tipos de auga.
Que fai no rider se nin me gusta a torta de queixo?
Dixeras que si.
- Xamais. - Si, pero non o lembras.
No rider debería pór: "Nada de torta de queixo."
E mañá ceas con Daisy.
- Mario vai facer os tamais especiais. - Ben.
E Antonio, do Festival de Artes da Toscana, volveu chamar.
- Polo da homenaxe. - Dixen que non.
E díxenllelo.
- Pero insisten. - Segue sendo un non.
Vólvocho dicir porque teñen prestixio.
Nunca na vida.
- Iamos xustos igual. - Nada de homenaxes.
Empezamos a rodar nunhas semanas. Ben.
Aí decateime de que son máis lista ca ti.
Que queres dicir?
- Sei máis ca ti. - Ai, si?
- Non tal. - Si tal.
De que?
De todo. Cal é a capital de Croacia?
Apenas sei a puta capital de California.
E a muller de Agamenón?
Iso son feitos. Calquera pode saber feitos.
Eu sei máis de emocións. Tes que vivir para iso.
Teño máis intelixencia emocional.
Non queres que sexa máis lista ca ti?
- Non é o obxectivo? - É.
- Non cres que é algo cedo? - Non controlo o tempo.
- Estás guapo. - Si?
Non se nota.
Xa, fíxoo ben. Deixou algo de gris.
- Normalmente póñeno moi negro. - Non...
Non, está perfecto.
Deberíalo deixar gris de todo, penso.
Xa, pero aínda non.
Ben, marcho que quedei con Moses e Rio.
Quérote.
Oe, ceamos xuntos hoxe? Mario vai facer tamais.
Quedamos niso?
Vale.
Vai. Queda cos teus amigos. Xa haberá máis ceas.
Acabei a rodaxe. Empezo a película dos irmáns Louis
aquí, nos estudos. Estarei por aquí no verán.
Vou a Europa con Rio, Moses e uns amigos. Díxencho.
- Pensaba que era en xullo. - Non, era en xuño.
Marcho o sábado a París e logo imos á Toscana.
O sábado? Vaia, iso é...
Sábado. É moi pronto.
Teño dúas semanas libres. Non imos pasar tempo xuntos.
- É o teu último verán. - Por iso quero ver os meus amigos.
Vou estar moi só aquí sen ti.
- Ti nunca estás só. - Que non? Eu sinto que sempre estou só.
- Grazas, Silvano. - Nada.
Ben.
E se me uno?
Imos a un festival de jazz moi chulo en París.
Vai haber moita xente. Ti non podes ir.
E logo imos nun tren sen primeira a Pienza.
Tampouco podes facer iso. E imos acampar,
co cal... En fin.
- Eu crieime nunha tenda. - Xa choveu.
A memoria muscular aínda está aí.
Iso está ben. Teño que marchar.
- Ola, Ronnie. - Daisy.
Vivienne publicou cousas do tenis. Sodes adorables.
Chegamos á final. Que ilusión.
Xa tes un amigo, papá.
Queres un tamal?
Peter Schneider morreu.
- Hostia, teño que chamalo. - Non, acabo de sabelo e vin para aquí.
Morreu.
En serio?
Síntoo.
Sei canto lle querías.
Teño unha mensaxe del no móbil.
Cando o viches por última vez?
Non che sei. Hai uns seis meses.
Meu rei, vouche facer un sándwich.
Alégrome de verte, Peter. Estrañeite.
Onde tes os coitelos?
Na cousa imantada xunto á táboa.
- Ah. - Barbara, perdoa.
- Ensuciamos todo e xa limparas. - Tranquilo, Jay.
Sabes, meu?
Ultimamente sinto que a miña vida
non parece real.
Talvez sexa mellor dicir que a miña vida
non parece real.
Oín que o deixaches coa modelo de mans.
As rupturas son coma mortes, non si?
- Maionesa? - Neveira, na porta.
Ah, si.
Que tal as nenas?
Daisy gradúase na primavera
e logo vai á Universidade Johns Hopkins.
Vai facer Bioquímica, quen o diría.
- É unha rapaza brillante. - E logo...
Jess está en San Diego.
Sobre iso...
Non sei o que facer.
- Xa o arranxarás. Tes aceite de oliva? - Si, alí.
Estiven a pensar en Cranberry Street.
Pasámolo moi ben rodándoa, non si?
Andabamos sempre a rir.
Sabes que vai ser o 35 aniversario?
Jess naceu ao ano seguinte. Seino por iso.
Todo o que lembro son películas.
Iso é o cine para nós.
- Retallos de tempo. - Retallos de tempo.
- Tes cogombriños? - Na despensa.
Iso penso.
Si, velaquí están.
- Mira a caducidade. - Iso non caduca, querido.
Si caduca.
Están ben.
Hai 35 anos. Como é posible?
Todo é posible, fillo.
Había maxia nesa película.
Malcriástesme. Pensei que todas ían ser así, pero non.
Poucas hai así.
Alégrame que estiveses a pensar en nós.
Teño unha película que me gustaría facer contigo.
A da prostituta que che dixen.
- Ah, si? - Si.
É que agora estou a rodar unha película e xusto ao acabar teño outra.
Coñeces eses rapaces, os irmáns Louis?
Son fans teus.
Non conectei co seu cine, estilo MTV.
- Non sei canto estaría dispoñible. - Podo agardar.
- Peter, non é para min. - Reescribina coa miña axudanta, Shelley.
Coñecíchela no estreo daquel parvo.
Fixémola máis moderna. Teñen móbiles.
Non é un terreo que queira explorar.
Daphne podía facer de esposa.
- Está retirada. - Se puideses asociarte...
- O avogado di que precisamos un nome. - Que non podo.
Vouche ser sincero.
Preciso os cartos.
- Douchos eu. - Teño que facer outra película.
Quero facer dúas seguidas.
Unha detrás da outra.
Sabes o que dixo Truffaut:
"Ás veces a cantidade impresiona."
A arte é persoal, meu. Sábelo.
Entendo.
Só precisamos o teu nome.
Non podo.
Síntocho.
Está boísimo.
Os cogombriños non caducan.
Meu pai nunca estaba.
Nos 70 e nos 80 estaba sempre de rodaxe.
Cando empezou a ter problemas,
despois de facer un par do que moitos en Hollywood chaman
"bombas" ou "pavos"...
Desculpade, non estou na industria. Non sei os termos.
Fracasos de recadación que agora a xeración Z considera clásicos de culto.
Despois de que a industria lle dese as costas, logo da terceira creba,
de ter que vender a súa mansión, Casa del Oro, en Bel Air,
e mudarse a un piso en Encino,
sempre intentaba recadar cartos,
soñando coa próxima película.
No seu leito de morte, miroume e díxome:
"Sei como acaba a película.
É unha película de amor."
Non te lembras de min, ou?
- Abofé que si. - Non tal.
- Si tal. - De que?
Saín na única película que dirixiu a cabalo.
Quérovos, pero teño que rescatar a Jay.
Canto tempo pensas que...?
- Limpo a praia ás 15:00. - Chegas.
- Se chego tarde, non conta. - Leva o coche.
Obviamente, foi a súa peor película.
- Non tes nin idea de quen son. - Teño, si.
Non te creo.
Grazas por vires, Jay.
Síntoo moito, Nathan.
Meu pai sempre falaba da sorte que tivo ao atoparte.
- Cambioume a vida. - El pensaba o mesmo de ti.
Queríache deixar un dos seus panos.
Fixemos ben en vir. Isto faino todo máis real.
- Nada disto parece real. - Xa.
A morte sempre sorprende, especialmente nos Ánxeles.
Gústame o pano.
- Quérelo? - Grazas.
- Como non lle fixen outra película? - Sentes iso porque es boa persoa.
Púidenlle ofrecer o meu nome. Era o único que quería.
- Jay? - Ola, meu.
- Tim? - Si.
Timothy, ola.
Ola. Tranquilo, non te estou seguindo.
Non. É que...
- Acabamos de... - Xa.
- Foise un grande. - É triste.
- Era moi especial. - Andamos sempre ocupados
e logo a xente morre.
Ron, este é Timothy. Compartimos cuarto.
Iamos xuntos a interpretación. O meu colega.
- Colega. - Si. Tim, alégrome de verte.
Ron Sukenick, manager e amigo de Jay.
- Téñoche falado del. - Moito.
En serio? Si?
Cousas boas, espero.
Eramos uns malotes daquela.
Si.
- Como estás? - Ben.
Vivindo a vida. E a ti como che vai?
Vaia pregunta. Vaiche xenial.
Estou ben, non me queixo.
Alégrome de verte.
- E eu. - Si.
Meu.
Ben.
Xa nos veremos.
- Moi ben. - Un pracer.
Non te sigo. Aparquei alí.
Podiamos tomar un café un día ou algo.
Estaría xenial. E como te...?
Contacto coa túa oficina?
- Comigo. - Dáme el o recado.
- Toma. - Xa.
Ben. Xenial.
Se non che apetece, non te sintas obrigado.
Agora teño tempo.
Pois moi ben, xenial.
Lémbraste de Chez Jay, xunta a auga?
Claro. Vémonos alí.
Colega!
- Sígovos? - Tranquilo, Silvano, marcha.
- Todo ben con este? - É un amigo. Levo anos sen velo.
- Haberá xente alí. - Xa. Lembro a xente. Deica mañá.
Mañá non. Teño a final de tenis con Vivi.
- Certo. Boa sorte. - Amodo coas copas.
- Abofé. - Éche un día sensible.
Bebe só cervexa.
O meu gurú di que cando alguén vai morrer e se achega ao mundo espiritual...
Grazas.
Ten menos medo a morrer.
Tes un gurú, meu? Que ben.
A morte vólvese menos real.
E...
por suposto, o poder e o éxito vólvense totalmente irreais
porque xa non son relevantes.
Pero como dicía Peter, o único que queda
é o amor.
- Que bonito. - Xa.
Vale, vou.
- Ola. Facémonos unha foto? - Claro.
- Grazas. - Imos alá.
- Está? - Si.
Pásame o número do gurú.
Si, é máxico. É mellor por mensaxe.
Este sitio é xenial.
Levo sen vir aquí dende que estabamos nas clases.
- Ves alguén da clase? - Non. E ti?
Si. Temos quedadas.
Creo que es o único que aínda traballa.
Cindy fai moitas dobraxes.
Pero todos te admirabamos a ti.
- Non tal. - Si tal.
Eras o mellor de todos. Eras puro método, non coma min.
- Ti tamén. - Pero menos.
Ti podías facer calquera cousa. Miraríate todo o día.
Miraríate lendo esta carta.
Veña, faino. Le a carta.
Vale, veña. Esta sen carga emocional.
Patacas trufadas, coles de Bruxelas con glaseado de mel e bacon, 12 dólares.
Cuña de leituga, cóctel de gambas
e lura con alioli de limón, 15 dólares.
Oe...
- Agora con carga emocional. - Xa non fago isto, meu.
Son psicólogo infantil.
Faino.
A mirada de Jay Kelly.
E acción!
Ben, vale.
Imos ver. Que diría Larry?
Vale.
Estou lembrando algo moi importante para min.
Pódoo ver.
Pódoo oír. Podo falar dende aí.
Patacas trufadas.
Coles de Bruxelas con glaseado de mel e bacon, 12 dólares.
Cuña de leituga e cóctel de gambas.
Luras con alioli de limón, 15 dólares.
E iso é actuar de método.
Incrible. Mi madriña.
Non, o meu problema foi que non era ambicioso.
Éche unha industria dura. Non lla desexo a ninguén.
Non deixo de pensar en deixalo.
Non, veña, ho.
Foiche moi ben, Jay Kelly.
Eu tomei dúas malas decisións.
- Ah, si? - Si.
Rexeitei Sensación de vivir. Facía Hamlet en Louisville.
Que chulo. Levo sen facer teatro dende...
Dende o instituto.
E a outra?
Deixarte vir a aquela proba.
Pero os meus fillos víronme todos os días agardando na porta do colexio.
Teño que pensar que iso é algo.
Claro que é. É todo.
Oe, síntoo. Lin o dos teus divorcios.
E as túas fillas deben de ser xa adultas.
Daisy vai á universidade no outono. Por sorte, non lle vai o de actuar.
Pero teño moito medo.
Penso en que marcha e sinto que non estiven aí.
Oe,
é a traxedia de ser pai.
Só temos éxito cando nos volvemos irrelevantes.
- Que triste. - Veña, ho.
Tomaches as decisións que tiñas que tomar.
Fas películas. É o que o mundo espera de ti.
O meu mundo é máis pequeno.
Saco os cans ao parque, estou coa miña familia e cos pacientes.
Alégrome de verte, Tim.
Gústame falar daqueles tempos.
Gústame estar en contacto contigo
e con aquel rapaz,
o rapaz que eu era.
Ai, si?
Si.
Non o queres volver ver.
Que?
Vouche ser sincero. Non te aguanto.
Roubáchesme a miña vida.
Eu non che roubei nada.
En serio? Roubáchesme o traballo e a moza.
Aos 23, non tiña moito máis ca iso.
E agora collo calquera revista e teño que ver a Jay Kelly
e a incrible historia da súa orixe:
como acompañou o seu amigo a unha proba para Peter Schneider,
pero déronlle o papel a el. Imaxínao.
Pero nunca preguntan polo amigo, o mozo ao que lle quitou o papel.
Fixen que Peter te escollese.
Fun un extra glorificado.
- Tiña unha frase. - Marcho.
- Se soubesen o que sei... - Mañá madrugo.
- Pago eu a conta. - Xa paguei eu.
Oe, pódesme asinar isto?
Si, perdoa.
Tranquilo, non o vou contar.
Eu non son así.
- A verdade, xa non sei como es. - Non es tan importante para min.
Pode que lle importes ás masas, pero a min non.
Sinto que penses iso. Eu sempre che tiven aprecio.
Non só penso eu así. A túa filla está de acordo.
Daisy?
Jessica.
Téñoa en Facebook. Suxerinlle o psicólogo en San Diego.
É un charl... Non fales con Jessica.
- Vasme dicir ti de quen podo ser amigo? - Non, ho.
Di que estás baleiro.
Se cadra ten razón.
Hai unha persoa aí dentro?
Se cadra en realidade non existes.
Vén aí o meu coche. Ímolo deixar.
Sempre soñei con zoscarche.
Debino facer hai anos.
Veña.
Non che ían dar ese papel.
Nunca.
Ti podes, pichón.
Xa. É que estou sentindo iso que sinto.
Está ben. Agora dille adeus a iso.
Inténtoo.
Perdoa, Liz. Pódete chamar logo Ron? Vivienne ten o saque para gañar.
- Fóra. - Xa.
- Só dixen "fóra". - É como o dixeches, Michelle.
- Pódete chamar logo. - Perdón.
- Oín a mamá e distraínme. - E eu. Normal.
Amor, non podes falar mentres xogamos.
Xa. Perdón. Liz di que é urxente.
Papá, sabes de pantasmas?
Mirade, Vivienne ten que repetir porque estaba distraída.
- Papá, non quero. - Ron.
Que regras segues?
Gordon, non é o Roland Garros. Déixaa sacar.
Se lle dou a Vivienne outro saque, por que non tamén a Michelle?
E a min, xa que estamos. Que reine o caos.
- Ron. - Non quero outro.
Non é outro porque este non debeu pasar.
- Si? - Non colles o móbil?
- Sacamos para gañar. - Necesitámoste, Ron.
- Papá. - Non podo. Estou nun partido.
- É Jay. - Papá.
- Sabe que teño este torneo. - Papá.
- Deixa o filme que empeza nunha semana. - O dos irmáns Louis?
- Papá. - David, non poñas a boca na reixa.
Gústame como sabe.
Non o vai deixar. Jay é así cando acaba unha película.
Creme, Ron. É serio.
É moi serio.
Ron.
- É para hoxe. - Chámano do traballo.
Papá.
Vale, vou.
- Sabes de pantasmas, papá? - Sei, David.
As pantasmas son os espíritos dos mortos que volven á Terra
- se teñen asuntos pendentes. - Sacamos nós.
Cambio de plans. Temos que suspender o partido.
- Suspendelo? - Non, Ron.
Pasou algo. Vou alá.
- A onde? - Onda Jay.
Se o suspendedes, perdedes.
- Quen o di, Gordon? - As regras do torneo.
- E se chovese? - Non chove, Ron.
- Non chove, papá. - Ron.
Síntome ben. Podemos gañar.
Xa, pero teño que marchar.
Estante agardando.
Grazas a Deus.
- Que pasou onte? - Nada.
Fomos ao funeral de Peter e atopouse cun vello amigo.
- Foron tomar algo. - Algo pasou.
- Se cancela, incumpre o contrato. - Farás quesadillas?
Pódoas facer.
- Onde está Jay? - No cuarto.
- Está a facer as maletas. - Para que?
Non che sei.
- Sería un desastre financeiro. - E para a súa reputación.
Xa non vende coma antes.
- Ninguén. - Xa non ten 25 anos.
- Xa non ten 55 anos. - Chaman do estudio.
Acabastes? Acabastes todos?
Ninguén incumpre nada. Fará a película.
- El non di iso. - Pero estou eu aquí.
Pois descubre por que ten un ollo morado.
Ten un ollo morado?
Jay?
- Ola, meu. - Ola, pichón.
- E esas maletas? - Vés do partido?
Como vos foi?
- Pois iamos 5-4 e sacabamos... - Fago demasiadas películas.
- É igual. Esas maletas? - Non fago demasiadas?
Penso que fas as xustas.
- Fago demasiadas? - Traballas moito.
Ves? Barbara é sincera.
- Que pasou onte á noite? - A roupa interior nunca sobra.
- E ese ollo? - Cóntocho no avión.
Que avión?
O que reservei. Saímos nunha hora.
- A onde imos? - Meg, a onde?
- A Francia. - Francia.
Francia?
Falei con Claire, a nai de Rio, amiga de Daisy.
Rio usa as tarxetas da nai e Claire pode ver os cargos.
Abofé.
Están en París
e van a Italia tralo festival de jazz do martes.
Estes rapaces e os seus ordenadores. Francia.
- Hai proba de vestiario o luns. - Se estamos en París, non.
Van estar os dous irmáns Louis, Marvin e Yusuf.
Se precisas uns días para despexar, dígolle ao estudio...
Dilles que vou con Daisy e os seus amigos
a un festival de jazz a París e que logo imos en tren a Italia.
E séguela pola tarxeta de crédito da nai dunha amiga dela.
É a miña última oportunidade de estar con ela antes de que marche para sempre.
Estou bastante seguro de que Daisy non quere
que a sigas por Europa co teu séquito.
Son embaixador de Dior. Teño motivos para ir a París.
E logo vou recibir a homenaxe esa da Toscana.
- Dixen que non, que xamais. - Chama e di que si.
Mira, descansa uns días,
vai de ruta pola costa,
pide ese pinot que che gustou no Post Ranch.
Lembras as toallas?
Que querían dicir?
- E se pospoño a proba para o martes? - Oe,
se non queres vir, vou eu só.
Ti só deambulando por Europa
serías coma unha gaceliña soa polo Serengueti.
Unha gacela non, un cocker spaniel.
Pois este cocker spaniel arriscarase.
Hoxe estiveron no Louvre, no Café de Flore,
nun mercado, e alóxanse no distrito 11.
Isto marcha.
Ao aterrar, sorprenderémola no festival.
Perfecto.
Como que lle van facer a homenaxe a outra persoa?
Contexto: cando Jay rexeitou a homenaxe, conseguín que llo ofrecesen a Ben Alcock.
Décheslla a outro cliente?
A alguén lla tiñan que dar, e a Ben vénlle estupendamente.
Hostia, meu. Jay sabe algo disto?
Falei con Antonio.
Farán dúas homenaxes, pero por agora só hai un trofeo.
Perdín tres entrevistas, unha sesión para Vanity Fair
e os partidos de Justin
- por este caos absoluto. - Pero é Jay.
- Por que ten un ollo morado? - Xa o falaremos.
Por iso nunca casaría contigo.
Porque son leal?
Non, porque es permisivo.
Imos camiño de París.
Agora témolo que escoitar ao piano.
Imos a París en avión.
Canta, Ronnie!
Unha aventura no lugar
onde...
- Non sei a letra. - Veña, Ronnie.
Justin está no equipo B. Que mágoa.
Non sabe para onde correr. Coitado.
Mirade.
Que mal se lle dá o béisbol.
- Tomo media ou toda? - Cal é a dose?
- Esqueciches as lentes? - Saín apurado.
Se me despido de David, colapsa.
O psicólogo di que o faga para que saiba que marcho.
- Só ten cinco anos. - Bloquéano.
Ten cinco anos, pero debín despedirme del.
Toma unha enteira. Se non, estresaraste e espertarasme.
Un home nun podcast dicía que sempre temos todas as idades.
- Literalmente? - Literalmente non sei.
Vou tomar unha enteira.
Aos dez, tamén temos 30 e 80.
E viceversa.
Por que tes un ollo morado?
Cóntocho en Francia.
Non é nada que teña que saber xa, ou?
Foxes a algures ou de algures?
- Si. - Cando lembro a escola,
teño a miña idade de agora, non?
Que sei eu do que lembras de ti?
Que se sente ao ser famoso?
Nada, na miña experiencia.
Falas da fama e do éxito e dunha vida chea de luz e felicidade.
Falas de min coma se fose un rei.
Pero as túas palabras son coma o doce que desaparece na boca...
Vale, Jay, déixalo aí?
Que sentías?
Sentíame vaidoso, vitorioso.
Unha estrela.
Queres ser unha estrela?
Pois...
si, claro.
Sigue. Que máis?
Gustoume ser condescendente coa rapaza. Crer que son un rei.
Iso pareceuche poderoso, propio dun rei?
Parecía aparentado.
Que anos tes, Jay?
Vinte e tres.
Non me interesa ver
como intentas ser un escritor famoso na Rusia prerrevolucionaria.
Quero ver o mozo que vén de resaca en bus dende Kentucky
e que quere impresionar as mozas guapas da clase.
Basicamente, que sexa eu mesmo?
Sabes o difícil que é ser un mesmo?
Sei.
Se tes sorte e acabas sendo actor, gañarás a vida mentindo.
Canto mellor mintas, máis te crerán e máis éxito terás.
Iso é algo confuso para un rapaz pouco introspectivo.
Dis que queres ser unha estrela. Eu teño coñecido algunha.
Éche outro nivel de tolemia.
Tes que actuar dúas veces.
Primeiro interpretas o papel e logo interprétaste a ti.
Tes que querelo de verdade.
- Quéroo. - Quéroo.
- Oe, Tim. - Si?
Queres probar ti?
Abofé.
Toma, amósalles como se fai.
Que se sente ao ser famoso?
Nada, na miña experiencia.
Falas da fama e do éxito e dunha vida chea de luz e felicidade.
Falas de min coma se fose un rei.
Pero as túas palabras son coma o doce que desaparece na boca no intre.
Non vexo nada especial niso.
Debo pórme a escribir de novo.
- Tim ten un ataque de pánico. - Por?
Teño unha proba para Peter Schneider.
- Meu, é incrible. - Tim odia as probas.
- Dánseme fatal. - Eu non chego nin ás probas.
- Non miran o talento. - Miran algo.
Brillarás, coma sempre.
Vai con el, Jay.
Para calmalo.
Logo vide polo bar. Copas gratis.
Iremos.
"Antes quería morrer. Imaxinaba o meu funeral."
Coido que é do campo.
"As mozas guapas chorando."
E logo fala do ceo e das estrelas.
É demasiado poético para un pailán. El diría máis ben:
"Hai moitas mozas coas que non estiven. Dede Duffy, por exemplo."
Eu que sei.
Algo como: "Ata podería medrar máis.
Hai tantas cousas que non fixen. Non teño vocabulario para enumeralas."
- Deberías dicir iso. - Non podo cambiar o guión.
Valo facer xenial.
Póñome dos putos nervios nestas cousas.
Pois mira isto.
É un sinal. Valo conseguir, meu. Presíntoo.
Grazas, meu.
Cómeo. Dá sorte.
- Que? - Só un anaco.
- Usa os seus poderes. - Para, posme nervioso.
- Tim Galligan. - Si.
Vés ler comigo?
- Vou. - Grazas.
- Ola. - Grazas.
Grazas.
- A quen vés ler? - Vin ler co meu amigo.
Se pode ser.
Pode ser.
Grazas.
- Vouche dar uns fragmentos. - Grazas.
- Toma. - Grazas.
- Que problema tes, Tilly? - Ningún.
Ai, si? Véxocho na mirada.
Nesa liña da fronte que vai de aquí a aquí.
Antes quería morrer.
Imaxinaba o meu funeral.
As mozas guapas chorando.
Agora non quero morrer.
Quédame moito por ver.
Nunca mirei de verdade estas árbores, e o ceo.
- Pero agora... - Moitas grazas.
- Non rematei a escena. - Tranquilo. Grazas.
Moitas grazas, Timothy. Fixéchelo moi ben.
Podería probar eu?
Non, síntocho.
- Se non estás na lista... - Si, rapaz, podes probar.
Se che parece ben.
Si.
Que problema tes, Tilly?
Ningún.
Ai, si? Véxocho na mirada.
Nesa liña da fronte que vai de aquí a aquí.
Antes quería morrer.
Imaxinaba o meu funeral.
As mozas guapas chorando.
Agora non quero morrer.
Quédame moito por ver.
Hai moitas mozas coas que non estiven. Dede Duffy, por exemplo.
Ata podería medrar máis, raio.
Hai tantas cousas que non fixen.
Non teño vocabulario para enumeralas.
E nunca pasei de Archer City, pero non preciso ver París
nin Roma nin ningún sitio deses onde teñen rei.
Eu son o rei aquí.
Son o rei desta nube de po.
Son o rei da miña Coca-Cola.
Son o rei de Cranberry Street.
Grazas.
Importaríache ler outra escena?
Encantaríame.
Perdón por cambiar o guión, é que...
Non, rapaz, encantounos.
Esta é a escena.
Grazas.
Si, vale.
Non, estou ben. Imos ver...
Doe?
Non, non pasa nada.
Estou ben.
Ninguén o diría.
Meu pai dicía: "A primeira persoa que ves ao saír dun avión es ti."
- Será a que te recibe. - Lembras a última vez en París?
O evento de Chanel. Gardaron silencio pola guerra.
Lembro o de Gucci, pero había ruído.
- Sería pola paz. - Págoo eu. Moitas grazas, Antonio.
- Van facer outro trofeo para Jay. - Xenial.
Acabamos de chegar a París. Imos para aí mañá.
Xa teño datos.
A nai de Rio di que Daisy vai no tren das 10:00 a Italia.
- Non van ao do jazz? - Seica non.
Ben, pois imos directos ao tren.
Atentos! Imos coller un tren a Italia.
- Un tren? - Agarda.
Temos un avión ao lado.
- Por que viñemos a París? - Imos en tren.
Non.
Teño un traballo esta tarde. Voulle cortar o pelo a Emmanuel Macron.
- Pódelo cancelar? - É o meu primeiro presidente.
- Vállame Deus. Si. - Ás 10:00.
Imos no das 10:00.
Estás de puta broma? Jay Kelly non pode ir en tren.
Iso é, Antonio. É o xeito máis romántico de viaxar.
Tería que haber algún coche oficial ou algo.
Cun escudo ou... Coido que...
Son ateo, pero apoio a igrexa establecida.
Estou de acordo con todo agás co de Deus.
Pero se Deus non existise, a vida sería absurda.
Exacto.
PAÍSES BAIXOS
Hostia. Ese é Jay Kelly?
Grazas. Xenial, garçons.
Se asina un, virán miles.
- Que suba ao tren. - Xa tes trofeo.
- Non te preocupes. - Non tiña trofeo?
Eu arranxo cousas para que nin o saibas.
Entón por que mo contas?
Porque tardamos en aceptar e déronlle o recoñecemento a Ben Alcock.
Décheslle a miña homenaxe?
- Non a querías, pichón! - E logo si.
Isto queda entre nós, pero ti eras a primeira opción.
Es o cabeza de cartel. Sábelo, pichón.
Non sei que pensar agora mesmo.
Aínda vou apandar eu por isto.
Daisy!
Non.
Non. Ce n'est pas Jay Kelly.
Asento 48. Iso non soa a primeira clase.
Non é.
Imos pór a Jay Kelly no asento 48?
Non había nada en primeira.
Talvez nin teñen. Non sei. Falan todos francés.
Temos aquí a Jay Kelly, o actor de cine.
Tedes unha zona privada?
É Pentecoste. É festivo en Francia, un día intenso.
Non sei a quen culpar, pero estou moi anoxada contigo.
Anóxate comigo. Foi idea miña.
Velaí o problema. Contigo non podo.
Ao parecer, Rio tomou un chai latte
no Starbucks de Gare de Lyon hai 45 minutos.
- A unha estación non se vai tomar café. - É raro, si.
Jay Kelly.
Andará de vacas fracas?
Investiga para un papel.
Berra máis. Vou nun tren en Francia e é festivo...
Estará alí o luns pola mañá.
Nin idea, a puta Fête Nationale.
Pois cambia a proba para o día da rodaxe.
Como? Repite iso último.
Óesme? É Pentecoste aquí, perdoa.
De novo, a ver se o entendín.
Isto é como xogar ao xadrez en 3D ou 4D.
- Putéasme? - Xa sei que Jay non di iso.
Dígoo eu. Levareino de volta.
É serio.
- Agarda, vou ver se... - Chámote logo.
Pásamo.
Non podo crer que estea no tren connosco.
- Es real? - Coido que si.
E vas usar o mesmo baño ca nós?
- Intentarei baixar a tapa. - Que tipo máis normal.
- Parece bo tío. - É único.
Lin que nunca fai de sedutor.
Perdón. Hai moita xente aquí.
Levo 20 anos sen pisar un tren.
- Trinta, talvez. - Metro.
Non lembro o último metro.
- No filme de Kozak. - A persecución.
Foi nun estudio, pero era bastante realista.
Seica te homenaxean no Festival de Artes da Toscana.
Non es moi novo para iso?
Que amable, pero non sei canto cine me queda.
- Un filme. - Oxalá me homenaxeasen.
Clive, non homenaxean os programadores en ningures.
Irá elegante e convidará os amigos e a familia.
En fin, iso faría eu.
Clive ten razón. É a túa carreira. Faino ben.
- Invita as túas fillas e a teu pai. - Meu pai?
Xa, pero por que non?
As nenas, vale. Pero meu pai?
É teu pai. Non vai estar aquí para sempre.
Vale.
Vale, pero chámalo ti.
Podémoslle mandar un avión.
Feito.
Mi madriña.
Mírote e vexo a miña vida enteira.
Falei con Rich, do estudio.
- Adían a proba. - Chamou Alan.
Jay tivo unha pelexa nun bar. Rompeulle o nariz a un psicólogo infantil.
- Rompeulle o que a quen? - Sabíalo?
Contouche algo disto?
Desexábao con forza.
Non.
- Gústache ser famoso? - Terás unha vida marabillosa e feliz.
Penso que sería horrible ser famosa, con todos mirándote e falando de ti.
- É como estar tolo, ou? - Si.
Para viaxar non lle serve. Vén cos plebeos.
E vós que facedes? A onde ides?
A Milán.
- Maquinaria agrícola. - Coma meu pai.
- Eu vou a Pisa. - Eu son bombeiro.
- Fixen de bombeiro. - Florencia!
- Traballamos no Vaticano. - Vou ver a miña filla.
Explícame isto.
Eu vou pensando sobre a marcha, Liz.
Nós estamos de viaxe de amigas. Imos mocear!
- Profesores de mates. - Voda.
Eu son coach. Tamén voda.
- Lembras a nosa última vez en París? - Non quero falar diso.
É que nunca...
chegamos a falalo.
Hai 20 anos, deixeite na torre Eiffel.
Hai 19 anos. E non quero falalo.
Busqueino. Tes 60 anos.
- Teño. - Non podes facerte vello.
- Se ti te fas vello, eu tamén. - Para e paro.
Feito!
- Queres uns cacahuetes? - Abofé!
Que lle dis a quen di que só fas de ti mesmo?
Sabes o difícil que é ser un mesmo?
Inténtao.
Mirade, vanme facer unha homenaxe na Toscana o sábado.
E estades todos convidados. Todos, si!
Falade alí coa miña publicista, Liz.
- A que hora, Jay? - Perdón.
Arrepínteste de algo?
- Como te chamas? - Phoebe.
Es dura, Phoebe.
Vémonos na Toscana!
Arrivederci!
Que agradable é a xente.
Son os mellores cacahuetes do mundo. Proba.
Bo cacahuete. Produto europeo.
- A ti non che ofrezo, que es alérxica. - Si. Péchaseme a gorxa e morro.
Como vou interpretar a xente se nunca a vexo?
Nunca toco a xente.
Non toques a xente.
Ben, pichón, sabes cando dis:
"Non mo contes se non o preciso saber"?
Hoxe non aplica...
Por que non dixeches que lle pegaches a un psicólogo nun bar?
- Non pensaba que fose... - Denunciar? Pois si.
É difícil ser sincero...
Ou falas ou non podemos traballar.
Querémoste incondicionalmente.
- Que dis? - Que o queremos.
Quérelo ti. Eu traballo para el.
Sabes que te adoro.
Pero cando a prensa saiba isto, precisamos outra versión.
Empezou el? Por iso tes o ollo morado?
Porque "Jay Kelly deféndese dun acosador"
soa moito mellor ca "Jay Kelly pégalle a un psicólogo infantil".
- Non pasou iso. - E nós como o sabemos?
Se non fago máis filmes, tanto dá.
- Xa fixen abondo. - Non é en serio.
Rompícheslle o nariz. Reclaman isto, segundo Alan:
"Varias fracturas con cirurxía, redución permanente do olfacto..."
Di que lle roubei a vida.
"...e posible deformidade. Pode solicitar unha indemnización de ata 100 000 000 $."
Jay Kelly.
Jay Kelly. Jay.
Jay Kelly.
Jay.
Kelly.
Veña, rápido! Ímolo perder!
- Bulide! - Xa vou, Daisy.
Jay Kelly.
Gary Cooper.
Cary Grant.
Jay Kelly.
Clark Gable.
Jay Kelly.
Robert De Niro.
Jay Kelly.
Chao, cariño. Abur, pasade boa finde.
Non podo crer que viñeses ata aquí dende Os Ánxeles.
Queríate ver vivindo a túa vida.
Levo en San Diego case un ano.
A última película alongouse.
E logo fixen un anuncio de vodka en Grecia. Por fin teño unha finde.
Xa sei que estás ocupado.
Metinme no coche e vin ata aquí.
E podes...?
Agora mesmo, podes ir só a unha gasolineira?
Si, vou ao autoservizo e poño unha gorra que me tape os ollos.
E se tes que mexar?
Paro na estrada.
Xesús, papá.
Encántame verte cos nenos.
Adórante.
Por fin dei co que quero facer.
Levoume un cacho. O de actuar fodeume pero ben.
Crea moitas inseguridades. Non sei como o fas.
Son inseguro.
Sempre tiveches talento.
Dende cativa, que facías eses espectáculos coa túa irmá no xardín.
"Somos Kelly e Kelly."
Non, era "Kelly e Kelly".
Alégrome moito por ti.
Oe, se che podo axudar co alugueiro
- ou algo... - Non fai falla, papá.
Pero alégrame que viñeses.
Damos unha volta?
A semana que vén fai anos Theo.
Seino.
Non mo tes que lembrar.
Xa, tes xente que cho lembra.
Non, sei que é o 24.
Merqueille un poni de xoguete, pero de tamaño real.
Vaille encantar.
A onde imos?
Estiven indo ao psicólogo.
É unha parte importante da miña vida.
Pedín unha cita para nós os dous con Carter.
Carter é o...?
Teño fame. Por que non imos comer e falamos os dous sós?
Por iso non cho contei.
Sabía que non ías querer ir.
É moi importante para min.
O CAMBIO COMEZA EN TI
Perdoa polas lentes.
Teño un problema de retina.
Son moi sensible á luz intensa.
Dálle un aire misterioso.
Deberías ser ti o das lentes.
Lévoas cando vai sol.
Fas surf?
Un pouco. Non son moi bo.
Supoño que ti fas.
Todos os días, ata que rompín o fémur.
- Logo metinme en Psicoloxía. - Síntocho.
Pero seica che veu ben?
- Cando se pecha unha porta... - Xa.
Grazas por vires.
Es moi valente.
Vale.
Jessie e eu levamos semanas traballando.
E Jessie escribiuche unha carta
da súa eu de oito anos.
Quere que cha lea.
Por que non ti?
Non a dou lido sen chorar,
daquela decidimos que a lea Carter.
Vale, se ti...
"Querido Jay:
- Ao abandonáresme..." - Non te abandonei.
- Iso dío túa nai. - Comenta ao final.
Deixeina a ela, non a ti.
- Eu estaba con ela. - Ao marchar, non deixei de ser teu pai.
Jessie faloume algo da túa relación co teu pai.
Eu non son coma meu pai.
Meu pai é un ególatra amargado e cheo de ira.
Se cadra o feito de intentar non ser coma el
prevaleceu sobre a túa propia paternidade.
Sigue lendo.
"Sempre dis que queres estar comigo,
pero as accións non din o mesmo ca as palabras.
Paseino fatal cando a neneira alugou o filme que fixeches con Daphne Spender.
Non cría que non a vira.
E na película...
eras un pai marabilloso.
Eras tan bo con aquel neno...
e con Daphne...
Moito chorei.
- Pareciades unha familia feliz." - Non podo.
- Non rematei. - Non vas oír toda a carta?
Non se ma le Carter.
Sabía que atoparías o xeito de facerte a vítima.
- Carter díxoo. - Carter está chorando.
O curioso é que non chores ti.
Dille que para facer chorar o público non hai que chorar.
Sabes como sei que non querías pasar tempo comigo?
Porque non pasaches tempo comigo.
Está no vagón cafetaría.
Se a el non lle importa, Ron, por que a nós si?
Liz, claro que lle importa. É o seu xeito de xestionalo.
"Que agradable é a xente." Abofé.
Saícheslles da pantalla. Cres que son así con todos?
Parece un grupo riquiño.
Estamos en segunda clase nun tren a ningures, coidando dun neno.
- Peor, un neno que pegou a alguén. - Levamos con el 30 anos.
Claramente non o coñecemos.
Quen sabe que máis faría?
Que parvadas faría en Kentucky?
Pódese descontrolar.
Era distinto cando eramos novos. Era divertido. Jay era o noso bebé.
- Podemos con isto. - A mala conduta aos 60 queda fatal.
Ímolo levar á homenaxe, vaise sentir querido.
Actúa coma se fose o único cun ataque de nervios.
- Lembra... - Estamos todos dos nervios.
Temos uvas.
Un plátano?
A min danme ataques todo o puto tempo.
Iso foi de mala educación.
Por que, Ron?
Por que imos detrás dun neno
cando temos os nosos fillos na casa facéndose maiores?
Porque apoiamos un grande artista que comparte con outros seres humanos
o que é ser humano.
Nós tamén somos humanos, Ron.
- Máis, se cadra. - Isto non vai de nós.
O noso amor é incondicional. Somos como pais ou amigos imaxinarios.
Desaparecemos pola noite, sen deixar rastro.
Como unha tarxeta elegante que flota...
Que carallo estás a farfallar?
Non é nin familia nin amigo teu.
Estivo na festa dos 16 de Vivienne.
- Fuches ti á graduación de Daisy? - Foi unha cousa pequena.
Non te convidaron porque é unidireccional.
Ninguén o quere dicir, pero éche así.
Non somos para el o que el é para nós.
Discrepo.
Que pasa?
Vale. Meu pai é Jay Kelly.
Coma o actor?
Si, coma o actor, e el é o actor.
Cóntocho porque está aí e vén cara a nós.
Ola!
Ola.
Seica estamos no mesmo tren.
Xa, que coincidencia, non si?
- É raro, papá. - Tiña que ir a París
por unha campaña de Dior e outros asuntiños
e despois collín este tren
para ir á miña homenaxe na Toscana. Ola, Rio.
E logo...
que tal o festival de jazz?
Non fomos. Guillaume di que agora é todo fusión.
Bonjour. Guillaume.
- Guigui. - Guigui. Son Jay. Ola.
Guillaume atendeunos no Café de Flore. É cantante e cineasta.
Non. Eu...
É ridículo dicirche a ti que son cineasta.
- Non. - Para nada.
Daisy, que se sente ao ter un heroe de tantas películas incribles
como pai?
Iso, Daisy, que se sente?
Coñézoo demasiado.
Jay Kelly é un heroe do cine.
Cáeme ben.
Que che ía dicir?
Mira, non me quero entremeter.
Só vos quería convidar
á miña homenaxe, o sábado.
Pódovos conseguir entradas aos cinco.
Dende cando che importan as homenaxes?
Eu que sei. Impórtame.
Vou chamar a papá.
- Pode ser algo familiar. - O avó?
- En serio o queres alí? - Quero.
Tamén vou chamar a Jessica.
- Jessie? - Si.
Con ela será máis complicado. Ti e eu estamos no mesmo país.
No mesmo tren.
Xa che digo algo, si? Temos a axenda apertada.
Imos ir a unha carreira de cabalos antiga.
Vai estar ben.
E logo...
París estivo ben?
- Estivo xenial. - Cóntamo todo.
Saltamos dunhas pedras nunhas pozas no medio do monte.
Fomos a un bar rarísimo que deseñou David Lynch
e comín miolos.
Fomos á casa de Delacroix.
Coñeces os seus cadros? Sonche incribles.
Papá, escóitasme?
Escóitote. Esta é a cara que poño ao escoitar.
- Preguntáchesme por París. - Repite. Colle dúas frases atrás.
Mira que tes TDAH. Vou por comida.
Non, non vaias. Queda, ho.
Perdoa. É que é raro.
É xenial,
pero fáiseme raro escoitar as túas experiencias
e verte tan independente.
Perdoa. Cóntame.
- Comiches miolos. - Comín miolos.
E bailamos tango cuns rapaces onda a ópera.
E penso que quero ser actriz.
Vaia.
Moi ben.
Despois da universidade, se sentes que é o que queres...
Non quero ir á universidade agora mesmo.
Guigui vai facer un filme en Sicilia e quere que saia.
É un proxectiño sobre lembranzas e soños.
Vas ir á universidade.
Esforzácheste moito. É unha oportunidade incrible.
- Eu nunca a tiven. - Nunca me permitín
nin pensar en ser actriz por ti, pero son boa.
Para ti, a do talento era Jessie.
Es do máis brillante que coñezo.
- Ti non queres esa vida. - Que hipócrita.
- É a túa vida. - Sei o duro que é,
todo o que perdes, o tolo que te volve e o só que te fai sentir.
Nunca estás só.
- Grazas, Silvano. - Nada.
Pensa o da homenaxe.
Pódovos traer da carreira de cabalos ou de onde esteades.
Mándovos un coche ou un helicóptero. O avó vén en avión privado. O que sexa.
Como acabaches neste tren, papá?
Sabía...
Eu...
Sabíao porque...
Rio usa a tarxeta de crédito da súa nai.
Mi madriña, estás mal da cabeza.
Rio, túa nai rastréxate coa Amex.
Hostia.
- Queríate sorprender. - Seguíchesme a Europa.
Vin porque non podes marchar sen máis
e deixar de ser unha nena.
- Non pasei tempo abondo contigo. - Viñeches co teu equipo.
- Anda, non son así - Claro que es así.
Se non, non dirías "helicóptero".
Só volo quero pór fácil...
Non quero helicóptero nin avión ningún. Quero ir nun tren cutre.
Durmir en albergues e tendas.
Quero pasar estas vacacións sen ti, papá.
Ódiote, mamá. Es peor ca Rusia.
- Perdóame. - Nunca.
Non! Non canceles a tarxeta.
Encantado.
Non marches.
Necesítate.
- Necesítote. - Dille a Jay que o sinto.
O meu can tragou un parafuso. Descúlpome por escrito.
É o que dicimos sempre.
Se sabe ben, non o fagas.
Esta é a roupa para cada evento. Está por cores.
Marcho.
Tamén marchaches correndo aquela noite.
Na torre Eiffel.
Sentamos a cear. Eu quería apagar os teléfonos,
pero ti dixeches: "Deixémolos por se acaso."
E, por suposto, chamáronnos.
Fotografaran a Jay coa filla do embaixador francés.
Un de nós tiña que ir.
Eu quedei para gardar a mesa.
Estaba moi nervioso...
porque agochara un anel no ganache.
Non sabía esa parte.
Xa, era como de película romántica.
Pero a verdade é que non foi nada romántico
porque non volviches.
Estaba con Jay.
E ti estabas chamando.
Jay sempre vai ir primeiro.
Nunca iamos ter un momento para nós sós.
Sinto o da torre Eiffel.
Non pasa nada. Son feliz.
Seino.
Eu tamén.
E perdón.
Grazas.
Pensa en ti.
Que dixeron?
O aire acondicionado non vai.
Estupendo.
- Ola. - Vivienne ten os pés inchados.
- Nunca llos vin así. - Agarda, como de inchados?
Coma no recital de cello?
- Peor, Ron. - Non me entran as Jordan, papá.
- Tiven que pór as Crocs. - Ten os pés coma cepelíns.
Imos onda o doutor Fenner.
Fago o que podo para manter a calma.
Dá noxo. Michael Bronfman di que están deformes.
Michael Bronfman é un papón.
Papá.
- Cando empezaron a inchar? - Tralo tenis.
- Mimá. - Xusto despois.
Xa. E logo é culpa miña?
- Eu non dixen iso, Ron. - A crema non lle mellorou nada?
- Nada, papá. - Porque tes que botar bastante.
Ron, botamos bastante e tomou Advil.
Vállame Deus. Síntovolo moito.
Mamá, pasaches en vermello.
Merda. Perdón.
Vanche pór unha multa.
Vivi, vai ir todo ben, vale?
- Ti cres? - Seguro.
Papá, a min vaime ir todo ben?
Abofé. Vaiche ir xenial.
- E ti, Lois, es unha heroína. - Ímoste deixar, Ron.
- Chamámoste no médico. - Papá, quero máis a mamá.
Quérovos a todos moito.
- Oídesme, Lois? - Si, estás no altofalante.
- Mátame non estar convosco. - Córtase, Ron.
- Sodes os meus amores. - Aí non cabe.
- Quéro... - Mamá, había aparcacoches.
Querido Jay:
Sempre dis que queres estar comigo,
pero as accións non din o mesmo ca as palabras.
Paseino fatal cando a neneira alugou
a película que fixeches con Daphne Spender.
E corten.
Revisa os interruptores.
Perdoa, debiámonos coñecer un pouco antes de facermos isto.
Ás veces é mellor deitarse con alguén sen coñecerse.
De mentira, neste caso.
Deitácheste de mentira con moitos sen coñecelos?
Unhas cantas veces. Éche o menos sexy do mundo.
É incomodísimo.
- Ese silencio que se oe. - Xa.
Coma se fose algo moi serio e importante.
Un funeral en vez dunha escena de amor.
Xa.
Ben.
- Gravando. - Escena 46, toma 8.
Eu vouvos guiando.
Jay, pódela bicar?
Bícalle o pescozo.
Agora o ombreiro.
Daphne, pásalle as mans polo pelo.
Perdón.
- Botaches un peido? - Botei.
- Perdón. - Tranquila, non pasa nada.
Perdón.
Seguimos gravando.
Pescozo.
Pelo.
Ombreiro.
Ben. Entra Eli.
- Estás a pedir cóxegas? - Non.
- Estaas a pedir. Cólleo! - Queres cóxegas!
- E corten. Ben. - Vale, Eli.
- Podes volver á escola. - Repetimos?
En serio?
- Teño unha idea. - Estivemos ben.
Ti cres?
Jay quere repetir.
- Suplicámoslle ao titor? - Si.
- Si? - Moi ben.
Non te deixo gañar. Son competitiva.
Non sei se lembrarás isto coma min.
Ben, vou forte. Velaí vai.
Seguía casado, acababa de nacer Jessica.
Quedamos no estudio, xogando ás cartas co neno.
- Daphne, fas trampas. - Non tal.
Se tes as cartas así, como non queres que mire?
El era a escusa.
Non faciamos nada malo se estaba el alí.
Pasamos tempo xuntos coma...
unha familia de mentira.
Nin sequera nos bicamos de verdade ata o final da rodaxe.
Despois dixéchesme que non te namorarías de min.
Se cadra era verdade, se cadra non.
Un mes despois...
a nai de Jessica mudouse con ela a Seattle e vina cada vez menos.
Deixaches o cine e dixeches que amabas actuar, pero non querías fama.
Que estraña é a vida.
Pensarás niso coma min?
En fin.
Houbo un millón de motivos polos cales non seguimos xuntos.
Imos alá.
E... acción.
Estou tan namorada de ti.
Italia. Cal é o seu encanto irresistible?
Coido que é o permiso para ser humano.
Outros países perdérono hai moito.
Soñei contigo onte á noite.
No soño queríate tanto coma na vida real.
Si? Que ben.
Eu soñei que tiña unha fiestra no peito, pero tiña as vistas do baño...
Estou lembrando cousas que tiña algo esquecidas.
- A miña familia está toleando. - É coma unha película onde fago de min.
- Véxome... - Perdoa, repite.
- Non oín nada. - Dixen que estou lembrando cousas.
Que é iso?
- A memoria? - Pois si.
Se cadra a memoria intenta dicirche algo do presente.
- Como que? - Non che sei. Estou canso.
- Discutín con Daisy. - Oxalá estivese con elas.
- Que? - Que? Nada.
É que estou canso.
Oxalá pasase máis tempo con ela, sempre estou traballando.
Eu sempre che negociei voos nas fins de semana
- para que foses ver as nenas. - Era difícil...
- Onde queres chegar? - Ben, por exemplo,
vai á casa tódalas findes para ver a súa familia.
- Ben Alcock? - Non vos comparo.
- Non o parece. - Son decisións que tomamos,
- como vir aquí. - Non son só decisións.
- Ou non devolverlle o bico a Liz. - A Liz?
- A familia quéreme na casa. - Bicaches a Liz?
- Non. Bicoume ela. - E Liz onde vai?
Marchou. E Krista tamén. O seu can tragou un parafuso.
O de Krista, non o de Liz.
Liz marchou enfadada.
Deixouche esta nota.
Krista, non Liz.
Liz marchou para sempre?
Que é para sempre? Non...
Ben Alcock vai á casa as findes?
Non é un santo. É a segunda muller. Era a neneira.
Non o tes que criticar.
Íasme contar o que pasou con Timothy?
- Díxenche que si. - Pero non o fixeches.
Pódesme traer auga?
Ti non podes?
Alto! Ladrón!
Colleume o bolso.
Non.
Hostia!
Silvano! Xa vou!
É un heroe de verdade.
- Quero ir. - Encántame como pensas.
Teño cinco.
- Vamos! - Iso non é xusto.
Isto é incrible.
- Téñote, fillo de puta! - Debiches ir ti, Clive.
Jay colleuno!
- Bravo! - Isto foi real.
- Xa está. - Téñote.
Grazas, encanto!
- Púxolle o ollo morado o cabrón. - Ben morado.
Bravo!
Vale, xa.
- Bravo. - Que cabaleiro.
Deixade de mirarme e de falar de min.
Sede comprensivos. Tense que medicar. É bo tipo, ten familia.
Ten tres fillos marabillosos. El non é así.
Es un heroe, pichón.
Ben?
- Veña. - Levádeo ao médico.
Vouche traer auga.
Xa vou agora.
"E o animaliño diminuto e peludo
meteuse correndo nun buraco na terra." Ves?
Un osiño bonitiño poñendo un abrigo.
"Entón púxose o sol no río..."
Cóidoche a bici, si?
Daisy, pódellelo dicir?
Daisy.
Daisy?
Dislle que é verdade?
O que é verdade?
O cabalo pode gañar...
Pásao ben.
Abur, papá. Quérote.
E eu a ti.
Está ben deixala ir.
Falei con Alan. Preparou un escrito legal.
Aprobeino. Tamén preparamos unha declaración
por se Timothy acode á prensa.
Teño aquí un borrador. Tes que lelo e aceptalo.
As túas lentes.
Sei que sabes o que dicir. Que pase o que teña que pasar.
Daisy tamén é amiga miña e traizoeina.
Fixeches o teu traballo.
Iso dicían os nazis. Síntome mala persoa.
É culpa miña, Meg. Mira,
toma un descanso, fai turismo por Italia.
Eu estarei ben. É...?
Ron, tes algo de...?
Grazas, Jay.
Por certo, encantaríame que meu pai me seguise a Europa.
E Macron vai levar a Candy a Xenebra.
Buscade outra estilista.
Quérovos e parabéns.
Señor Kelly! Perdoe.
Señor Caterpillar. Ola.
Ola. Son Alba, a súa chofer.
Seu pai agárdao no restaurante con Antonio e a organización.
- Meu pai? - Si.
Teu pai. Chameino e mandeille un avión. Está encantado.
Merda. Pensei que non ía vir.
Levareino onda o seu pai.
Son só vostedes?
Si? Vale.
Levas unha maleta?
- Lévaa ti. - Que?
Lévaa ti.
Xesús.
Esquecíao, señor Kelly.
Señor Caterpillar, a súa torta.
- Estupendo. Grazas. - O rider. Cómea ti.
En Italia gústanos traballar duro,
pero tamén, ao rematarmos o traballo, relaxámonos e gústanos comer.
Ás veces choramos, pero tamén, se o pasamos ben, rimos.
Ás veces casamos...
Non te enfades con Candy. Buscaremos outra estilista.
Teño demasiada xente arredor.
Algunha precisas, ou?
Ás veces discutimos.
- Un contable. - Un avogado. Necesitas a Alan.
Quen máis? Publicista, cociñeiro...
Necesítasme a min.
Si, Ron, necesítote.
Hostia, coido que atropelei un coello.
Alba, hai algún sitio para mercarlle algo a meu pai?
Abofé.
A min pódesme deixar no Ristorante da Rosa?
A onde vas?
Quedei ás 17:00 para tomar algo rápido.
Volvo para a cea. Déixame tiramisú.
Con quen vas quedar?
Con Ben Alcock. Teño que estar un pouco con el.
Porque tamén o van homenaxear?
A segunda homenaxe, si.
Daquela vasme deixar só co meu pai.
Tesme aquí, coma sempre.
Volvo contigo ás 19:00 para o resto da viaxe.
Tanto me ten. Queda con Ben Alcock. Que ten el no rider?
Pois ten un rider bastante sinxelo.
Que che dean.
- Ciao, Signore Ron. - Grazas, Alba.
Intenta pasalo ben. Saúda a teu pai da miña parte.
Se cadra ve algunha pantasma pola noite.
As pantasmas son coma pequenos monxes que se expoñen.
Creo que lles encantaría ver a Jay Kelly.
Entón deixei de bombear ferro e comecei a facer ioga.
E agora estou en mellor forma ca nunca!
Sigo delgado, pero tonificado.
Tamén adestro a mente. Fago sudokus.
Ola.
- Meu fillo, a estrela de cine. - Ola, campión.
O campión puido vir.
Estas son Jenny e Lourdes, as pilotos do avionciño que me puxeches.
Señora piloto.
Seu pai entretívonos dende Maine ata Florencia
con historias marabillosas, ás veces ofensivas.
Que personalidade.
Jay, de tal pano, tal saia.
Onde está o famoso Ron? Esperabamos a todo o equipo.
Si, pensamos que o señor Caterpillar viría con máis xente.
Non, o famoso Ron tiña unha reunión.
Ron é moi protector con vostede.
Preocupáballe moito o tamaño e a forma do seu trofeo.
Seguro que me encanta.
Un artesán local, Giovanni,
pasou toda a noite sen durmir
e deulle forma el mesmo.
Giovanni lamenta a máscara. Padece de COVID persistente.
Jay Kelly, a súa torta de queixo agárdao.
Vállame Deus.
Grazas. Moitas grazas.
Como amigo, son o mellor, pero non me queres de inimigo.
En serio. Porque o que dis...
Pero... Déixame falar!
Porque o que dis parece unha chantaxe.
Espero equivocarme,
pero se é iso, colgo o teléfono agora mesmo.
Fai iso. Fala con Timothy e chámame.
Alan, estás aí? O cabrón ese queríanos extorsionar.
Acabouse. Sabemos algo do detective?
Bonito pano.
Xa, non te precipites. Vou tomar algo con Benny.
Si, mantenme ao tanto. Logo chámote.
Si. Ciao.
Que calor, mi madriña.
Que? Que dicías?
Que me gusta ese pano.
Si? Xa.
Que guapo estás, Ben Alcock, con eses ollos azuis soñadores.
- O voo ben? - Avión cativo, primeira clase pequena,
pero con camas reclinables.
- Final feliz. - Si.
- Pediches? - Estou a tomar un seltzer.
- Ben. - Aterraches agora?
Vin en tren. Foi toda unha...
Pero non pasa nada. Estamos todos ben.
Mandei a Jay a cear cos do festival.
- Jay ten unha cea? - Ti tamén.
- Na axenda pon "tomar algo". - Non queres ir a esa cea.
Vés coa familia. Es máis humano.
Jay está solteiro e hai que entretelo.
Non tes que criticar a Jay para consoláresme.
- É o que estás a facer. - Quero a Jay coma un pai,
pero menos complicado, coma un irmán.
Quería tomar algo!
Estiven pensando e falando con Melanie
e sinto que non te implicas abondo comigo.
En serio? Estou aquí para ti, pichón. Cando non estiven?
Estás con Jay Kelly e non podo competir con el.
Enténdoo.
Sei que só me fan esta homenaxe
- porque el dixo que non. - E logo que si.
Perdoa por ese enredo.
Pero tranquilo. Hai dous trofeos.
Pero dásme moi pouco.
Vale. Jay é un dos meus clientes, pero non é o único.
Como podo mellorar?
Vou ir tirando sen manager un tempo.
- Agarda. - Só cun avogado e unha axente.
E unha publicista.
- E un xestor financeiro. - Fuches o meu segundo cliente.
Levamos xuntos dende as series de Disney.
- Xa. - Teño problemas na casa.
- Vivienne anda ansiosa. Ínchanlle os pés. - Síntoo.
Vés de facer unha serie de éxito.
- A transición quere tempo. - Xa llo dei.
Estás nunha idade rara, pero sinto que veñen tempos bos.
Téñoo que intentar.
Estiven na túa voda. Pronunciei un brinde!
- Xa! - Somos familia. Quérote.
Para.
Sabía que ía ser difícil.
Íache mandar un correo despois da homenaxe,
pero Melanie díxome que o fixese en persoa.
Non tiña por que.
Hai cousas que fago todo o día que descoñeces.
Non me intentes convencer.
Non chores.
- Choras ti, pichón. - Xa,
pero ti non tes que chorar.
Mira, chora, pichón. Choraches ti primeiro.
Perdóame. É que...
Teño jet lag e estou canso e vou vello.
Está ben.
Fenner di que lle contaxias o estrés e por iso ten así os pés.
Como afecta o meu estrés aos pés de Vivienne?
Acouga. Ten sentido se o pensas.
Deixas que un podólogo analice a nosa filla? Que che pasa?
Non me fales así. Estou facendo de nai solteira.
- E collemos todos o catarro de David. - Perdoa. Quérote.
É que teño un mal día.
- Estás ben? - Non.
Acábanme de despedir e estou chorando eu só en Italia.
Sei que estás enfadada, pero pódesme dicir que me queres?
- Despediute Jay? - Non, Ben.
- Jay despediu a papá? - Non, Ben. Volve para dentro.
Que cabrón.
Se lle conseguiches a homenaxe e todo.
Xa.
Pero segues con Jay, non?
Si, sigo con Jay, se dou conseguido que volva para facer a película.
- Pódesmo dicir, por favor? - Que é iso que se oe?
As campás. Aquí só hai morte e despedimentos!
Ron, acabo de ver o de Jay en Page Six.
O que?
O que de Jay?
Lois?
E logo que fago eu aquí? Quen se botou atrás?
Ninguén. Convideite.
Xa.
Hai anos que non me trae a unha leria destas.
Non lle gustou que aparecese nos Globos nos 90.
Iso non é certo.
Estaba eu no meu mellor momento.
Chisteille a Susan Sarandon.
Alégrame que esteas aquí.
Ata me mandou un vídeo dun bebé elefante reuníndose cos pais.
- E puxéronse contentos de velo? - Abofé.
Foi moi bonito, moi tenro.
E isto?
Nada. É un agasallo.
- Vaia. - É un xersei.
Que bonito.
Si que é un xersei. De caxemira, nada menos.
Pono ti.
- Moito luxo para min. - Non, merqueino para ti.
Queda co xersei.
Onde vai a miña neta?
Ron dixo que viña.
Está ás súas cousas. Está na idade.
Lembrarás os 18.
Lembro a crema do pelo Brylcreem: "Cun pouquiño chega."
Señor Kelly pai,
vostede tamén é artista, coma seu fillo?
Artista? Non.
Eu sonche obreiro.
Traballei para John Deere os últimos 35 anos.
Xubileime e os cabróns só me deron unha mísera pensión e unha pluma.
Nin trofeos nin tortas de queixo.
Traballou para que o seu fillo cumprise os seus soños.
Gústame esa idea, vista así.
Si, cando el era cativo,
pensaba que de maior me gustaría ir con el tomar unha cervexa,
non... Beaujolais.
Xa. Eu fixen de tipo duro para non ter que selo.
As películas de acción son unha merda. É todo mentira.
Sempre soubo que Jay sería unha estrela?
Pois apenas falou nada ata os cinco anos.
De súpeto, unha mañá, érguese, baixa a almorzar
e ponse a falar cun acento gracioso
e a actuar dun xeito torpe.
A nai pensou que toleara, pero eu dixen: "Celia, non, tranquila. É un personaxe."
Estaba a imitar o meu tío Mark.
Si, non paraba de dicir: "En serio."
Cravou o tío Mark, carallo.
"Es bo rapaz, en serio."
- Se non, non ía en serio. - Mira que rin.
Nunca te vin rir tanto, nin a mamá.
Ela sempre estaba triste cando bebía.
Que é do tío Mark?
- Preso por fraude postal. - En serio?
En serio.
Que...
Perdón por quedarmos pasmados, pero está vostede por todo Internet.
Hai un vídeo.
- No teu teléfono? - No de todos.
- Un altercado dramático. - Con outro home.
"O actor Jay Kelly fai de heroe na vida real
ao capturar un delincuente
dun xeito dramático, de película."
Mire para vostede, correndo cos seus mocasíns.
Corre, Jay, corre!
"Ninguén dixo 'acción' nin 'corten' cando Jay Kelly saltou do tren."
Eu condeno a violencia. Non evolucionamos nadiña?
Pero tíñase que defender.
Di aquí que o home era un ladrón tolo, un lunático cun traxe de licra.
Non era lunático ningún.
- Se cadra foi violencia sexual. - Non!
Non, nada que ver.
Por fin te metiches no barro, campión?
É hora de levarmos o noso verdadeiro heroe
a unha verdadeira festa.
Sabedes a que me lembra este campo?
A Bakersfield, California, fermoso lugar.
Pero xa ninguén ten traballo alí. Évos unha mágoa.
Traballei moito en Bakersfield.
Non fodas.
Velaí está.
Chegou.
Jay Kelly, que guapo!
Con esa mandíbula cadrada de Superman.
- Onde estabas? - Quedamos na festa.
Quedamos na cea para irmos logo á festa.
Dixeches que ías ti á cea e eu á festa.
Dixeches: "Déixame tiramisú."
- Que tal estaba? - Había torta de queixo.
- Viches o vídeo? - Gravárono os nosos amigos do tren.
- Ben feito. Parabéns. - Heroe... Que vergoña.
Es un heroe, pichón.
Na outra historia, sería o vilán, non o heroe.
Oe, ven. Escoita isto.
- A onde vas? - Ven.
Ola.
Alan, somos Ron e Jay. Perdoa polo balbordo da homenaxe.
- Cóntalle a Jay. - Está todo arranxado, Jay.
- O que? - A denuncia de Timothy, o do nariz.
Todo.
Acabouse.
Ten un cargo pendente por drogas dos 90 que lle pecharía o negocio.
- Acabouse? - Rematou. Es libre, Jay.
É moi novo para ser o pai del.
Vaia, grazas.
E ti es moi nova para ser nova.
- Quérome desculpar. - Con quen? Timothy?
Imposible, Jay.
- É amigo meu. - Xa non.
É mellor que o deixes estar.
- Si? - Si.
Está arranxado. Non volverás saber nada del.
Goza da homenaxe, Jay. Merécela.
Quero whisky e espaguetes á boloñesa.
Pois imos comer espaguetes á boloñesa. Veña.
- Grazas, Alan. - Non mas deas a min, dállas a Ron.
Pelexou por ti.
Grazas, Alan.
Podedes inventar historias, pero ti e eu sabemos quen son.
Sabes quen son, Ron?
Quen son?
Mírate. Es o soño americano. Das últimas estrelas do cine clásico.
- Estou aquí abaixo. - Estás aí e aquí, e aquí dentro.
- É incrible. Conseguimos moito xuntos. - Cada cousa que dis empeórao.
Xa podes deixar de fuxir, pichón. Volvamos ao choio.
Vou bailar.
O famoso Ron. Despois? Despois.
Empezas a rodaxe o luns
e prometinlles que estarías alí.
Dálle o papel a Ben Alcock.
Oe, ven aquí.
Sabes o que custou conseguirche ese papel?
Ti es ti, pero eu tiven que ir á tequilería dos irmáns Louis
- en Bushwick e fumar crack. - Non era crack.
Non sei o que era, pero fumeino,
e pasei tres horas con medo de tragar a lingua.
- Pero conseguinche o papel. - Ofrecéronmo.
Escribiran o papel para un home de 35 anos.
Hóuboos que convencer.
E volveríao facer, porque penso que fas maxia.
Só son actor, Ron. Un actor que se fixo famoso.
Isto non significa nada para ti? Porque para min si.
- Dálle a homenaxe a Ben. Vou bailar. - Non entendo.
Penso que fun bo compañeiro, bo amigo. Quíxente.
- E eu a ti. - Pero somos amigos?
- Abofé. - Pois compórtate coma un amigo
e volvamos ao traballo.
Ti es Jay Kelly, pero eu tamén son Jay Kelly.
Isto fixémolo xuntos. Dixéchesmo ti unha vez.
Esquecíchelo.
Vou bailar.
Se te fodes ti, fódesme a min, sabes?
Vou bailar.
Non sabes ser un amigo.
Ti es un amigo que leva o 15 % do que gaño.
Se non sobes a ese avión mañá...
Vou bailar.
Oxalá foses o home que pensaba que eras.
Son un cocker spaniel bailando no Serengueti.
Jay!
- Alba, es un anxo. - Jay.
- Baila comigo. - Veña. Seu pai está mal.
Está no restaurante. Veña.
Coido que bebeu de máis.
Estaba comendo espaguetes e facendo ioga e perdeu o equilibrio.
- Onde está? - Na cociña co médico.
Papá.
Ola.
Estás ben, campión?
Perdín o equilibrio.
- Iso é sangue? - Non. É a boloñesa.
Está ben.
Pasouse co viño.
Ten que descansar.
Ola.
Canta claridade.
Precisas algo?
Gustaríame ver a Daisy.
Sabes como é ter 18 anos.
Iso xa mo dixeches e respondín que só lembro a Brylcreem.
Xa. Perdoa.
- Quero ir para a casa. - Vaite deitar.
Non, quero marchar agora.
- Queda. Visita Italia. - Xa o fixen.
Audrey colleume o voo das 8:00 de Pisa.
Estás enfadado comigo?
Non.
Quero que o pases ben e que quedes ata mañá.
Nunca podemos pasar tempo xuntos.
Chegou o taxi.
Queda para a homenaxe.
Veña, papá. Por favor, queda.
E a miña maleta?
No taxi.
Foi un pracer coñecelo.
Adeus, Alba.
- Grazas pola festa, campión. - Papá, veña.
Agarda.
Oe, papá!
Papá!
Ese é Jay Kelly?
Ola.
- Todo ben? - Si, ola.
Que honra compartir homenaxe contigo.
- Grazas, Ben. - Ola.
A miña muller, Melanie.
As miñas fillas, Seraphina, Lily e Bridget.
Os meus fillos, Cassian e Cole...
Por alí está Arlo, o novo membro do clan.
Logo están Nana e Nono, Terry e Ernie, o meu cuñado, Spike...
Son moi fan.
A miña asistente, Pam. Perdoa o dos coches de pallaso.
Eu non teño a quen presentarche.
Só en Italia homenaxearían dous brancos de mediana idade.
En serio, neste momento?
Témosllo que agradecer a Ron, non?
Xa, isto é incómodo, pero xa non traballo con Ron.
- Dende cando? - Hai unhas horas.
Síntome fatal. Quérolle ben,
pero sinto que me estaba a coidar
alguén que precisa que o coiden.
Ou son os fillos e os pés inchados
ou Lois e o que sexa.
Coitado, pero quero alguén máis novo e ambicioso.
- Ou máis vello e con poder. - Xusto.
Tamén tiñas unha dinámica rara con el.
Si, parecía meu pai.
- Ou queríao ser. - Xa.
Teño que lembrarme de que non son familia.
- Nin amigos. - Non!
Levan o 15 % de todo, e queren que os tratemos coma amigos.
- Os amigos non levan o 15 %. - Non.
- Oímos o do teu acto de valentía. - Si! Ben feito, amigo.
- Xa. - Jay Kelly, presidente!
En serio, presentaríaste?
Non, eu...
Desculpádesme un momento?
Oe, precisamos máis entradas para a familia, se che sobra algunha.
Sóbranme todas, Ben.
Grazas. Déboche unha.
Déixame unha se cadra.
Abofé.
Listos! Vamos!
- Si? - Ola, Jess, son papá.
- Ola. - Ola, píllote ben para falar?
- Que foi? - Pois estou en Italia.
- Xa lin o do teu acto heroico. - Éche cousa dos xornais. Non é real.
- Xa, pois volvíchelos engaiolar. - Xa.
- E por que chamabas? - Mira, escoita.
Síntome mal pola última vez que nos vimos.
Perdóame.
É que non podía con ese home. Segues con el?
Sigo.
Pois quérote escoitar, se é o que ti precisas e...
Oe, fanme unha homenaxe aquí na Toscana. Gustaríame que viñeses.
- Dende cando che importan as homenaxes? - Pois...
Boa pregunta. Eu...
Eu fixen esas películas.
Daquela pensas que se vou para celebrar a túa carreira,
perdoareite pola túa brillantez?
- Non. - Se cadra si, Jay.
Se cadra si.
Son 35 anos da miña vida.
- Eu teño 34. - Só quero que veñas comigo,
que vexas o que fixen, que o celebres comigo.
Tivo que significar algo.
E se non?
Puiden ser moi bo pai contigo, Jess.
Queríao ser.
Foron as cousas coa túa nai e a distancia.
Non me saíu como eu quería.
- É que... - Sé sincero comigo, Jay.
Para de racionalizar e de intentar defenderte.
Para.
Era novo, quería algo con todo o meu ser
e temía que se desviaba a miña atención, non o ía conseguir.
E tiña razón.
Non había outro xeito.
E tiven que escoller...
iso e non a ti.
Pero ía ser temporal.
Só...
ata conseguir o que quería.
Pero logo había que mantelo.
A miña eu de dez anos faiche o corte de mangas.
E a túa eu de agora?
Non te preocupes por min, papá. Estou ben.
Encántame o meu traballo, teño amigos.
Vou ter unha boa vida, pero non contigo.
E ti tamén estás ben.
Es unha estrela de cine.
Fas feliz a moita xente.
Coido que vou deixar de actuar.
Asíname unha foto para a mestra de Theo. É moi fan.
Que? Ah, si.
Jess, significaría moito...
- Para Helen. - Que?
- Chámase así, Helen. - Vale, Helen.
- Perdoa. - Por favor...
Chámame Theo. Espero que vaia ben a homenaxe.
Adeus, Jay.
Jess!
O famoso Ron!
Viches a Jay Kelly?
Non dende onte á noite.
Vémonos logo.
A homenaxe é ás 17:00 en punto!
Grazie.
PASAPORTE
Ron!
Oe, Ron!
- Para o coche. - Claro.
Estás ben?
Respira.
Tranquilo.
Mira, perdoa por...
Perdón.
Apréciocho.
Pero estiven pensando.
Estiven toda a noite falando con Lois
e penso que tes razón.
Ás veces hai que reconsiderar as cousas.
Quérote, de verdade.
E acéptoche a desculpa,
pero non podo seguir traballando contigo.
Non me fai ben.
Búscante os italianos.
A homenaxe empeza nun par de horas.
Teño que coller un avión, pero intenta ir, si?
Chegaches ata aquí.
Oe, Ron.
Ven á homenaxe comigo, como amigo.
En fin...
isto fixémolo xuntos.
Quérote alí máis ca a ninguén.
Son o único que está aquí.
ROTULADOR PERMANENTE
PARABÉNS, PAPÁ, NO TEU GRAN DÍA!
Mira quen está aquí.
Viñeron.
Que ben.
GAÑADOR DO PREMIO L'ALBERO DI FRAGOLE
Boas.
Quen carallo é este?
Imos alá.
Considérome un home familiar,
e iso somos todos, queiramos ou non.
Somos unha familia.
Xa tanto ten, porque che quedan dous putos segundos de vida!
Pensabas que ía quedar sentado?
A cousa vai así: fas iso que tanto medo che dá
e vólveste valente despois.
Non lle fallarei.
Cal é a resposta?
Si ou non?
Iso si que é un puto espectáculo!
Estou ante vós...
espido.
Todo o que lembro son películas.
Papá, aínda non rematou.
É O espectáculo de Kelly e Kelly!
Con Kelly!
E Kelly!
E chegou o momento da famosa viravolta de Daisy Genevieve Kelly!
- Papá, non rematou! - E Jessica Hilary Kelly
vai facer a súa famosa viravolta lateral.
E agora un pouco de maxia. Papá, non rematou!
- Que facemos agora? - Kelly!
- E agora... - Papá, que o vas perder!
Daisy... Papá, valo perder!
Agora, o charlestón de Daisy, aclamado en Hollywood.
Vale, xa está.
E o claqué de Jessica, aclamado en California.
Kelly!
Perdón.
- Kelly e Kelly! - Non, é Kelly e Kelly.
- Non, é Kelly e Kelly.
- É Kelly e Kelly.
Mira a peli, Kelly, peluda.
Repetimos?
Quero facer outra.
FIN
Subtítulos: Lucía Doval