Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
„BYĆ SOBĄ TO STRASZNA ODPOWIEDZIALNOŚĆ.
O WIELE ŁATWIEJ JEST BYĆ KIMŚ INNYM ALBO W OGÓLE NIKIM”.
- Zbliżamy się do końca. - Końca czego?
Końca filmu. Końca zdjęć.
- Będzie następny. - Słuchasz mnie?
Oczy zaczęły mi się wysuszać.
Tak po prostu.
Jakbym wciąż miała pod powiekami piasek albo coś.
Był tu okulista. Ten od soczewek.
Sorry. Skip musi sprawdzić, czy nie było pomyłki.
Jedwab powoduje problemy.
Nie mogłam na to pozwolić. Spytałam, co muszę zrobić.
Mógłbyś coś powiedzieć, Jay?
- Kocham cię. - Więcej, proszę.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem. Wtorek, czwartek, środa.
- Jesteś najlepszy. - Musi istnieć lepszy.
W tym ujęciu będzie widać wszystko, ludzie.
Dał mi takie krople i problem z głowy.
Suchość zniknęła.
Trzeba przewidywać kłopoty. Z wyprzedzeniem.
Podjęłam decyzję. Nie będę...
Teraz jesteś cała w nerwach, więc pewnie, że chcesz to rzucić.
Jestem twoim tatą, stąd wiem.
Masz piękne włosy. Używasz tej odżywki?
- Najgorsze jest oczekiwanie. - Sprawdzę nogawkę.
Przepraszam, ale Hailey chce więcej krwi na płaszczu.
Masz paprykę czy ravioli? Mogłam je wziąć.
Wypiłem koktajl.
- Co tam młodość! - A wątróbka?
- Schowajcie się! - Gdzie pies? Możemy to zrobić z nim?
Jay chce psa. Możemy, Frankie?
- Ten pies zarabia więcej niż my. - Poprosimy mżawkę.
To ma być mżawka? To raczej ulewa.
Wierz mi, to mżawka.
Widziałem, jak rozkwitasz w tym turnieju.
Drugi serwis wychodzi ci świetnie.
Myślisz, że Coco nie ma tremy? Nie boi się? Nie dzwoni do swojego taty?
- Więcej krwi na płaszczu. - Tak lepiej.
- Espresso. - Dzięki. Po 16 co najwyżej łyczek.
Nie wiesz, ale rzucam się na kawę.
To będzie nasz ostatni film.
Zgasną światła i się skończy.
Dobrze, że zadzwoniłaś, pysiu.
Nie zadręczaj się tym.
Obwiniasz się teraz o wszystko.
Miałem dubel w 5K.
Poczucie winy to wtórna emocja.
- Dzięki. - Ależ proszę.
Nie jadłem dziś chleba. To był twój brat.
I co myślisz? Mamy parę dobrych.
Niech się dzieje. Co będzie, to będzie.
- Powtórka? - Zobaczmy, co będzie.
Proszę o ciszę! Kolejne ujęcie.
- Łączyć dźwięk. - Kamera poszła.
Nagrywamy.
- Cisza! - 138 Echo, ujęcie 11.
Nie rozłączaj się. Obejrzę tylko to ujęcie.
I... akcja!
Nie chcę już tu być, Jerry.
Chcę wyjść z tej imprezy.
Za wcześnie. Możemy powtórzyć?
- Opóźnij go. - Cięcie!
- Bez cięcia. Kręćmy dalej. - Dobra.
Więcej pasty z sardeli na...
- Cisza na planie. - Dzięki.
- Dobra. - No to kręcimy.
Akcja.
Nie chcę już tu być, Jerry.
Chcę wyjść z tej imprezy.
W pewnym sensie...
już umarłem.
Szczęściarz ze mnie.
Mój czas minął, kiedy wciąż żyłem.
Widziałem jego koniec, zanim nadszedł.
To naprawdę dziwne. Kiedy umieramy...
wszystko, co o sobie myśleliśmy...
okazuje się fałszem.
Grzeczny piesek.
I... cięcie. Świetnie!
- Możemy powtórzyć? - Serio?
Jeszcze raz. Mogę to zrobić lepiej.
Cisza na planie!
Inaczej. Sam nie wiem.
- Ale jeśli jesteś zadowolony... - Bardzo.
- Jeśli masz pomysł... - Tak myślałem. Ale jesteś zadowolony?
Zachwycony. Ale możemy powtórzyć, oczywiście.
- Dla ciebie gra? - Zdecydowanie.
- Te wcześniejsze też mi się podobały. - Spoko.
W porządku?
W porządku.
Koniec zdjęć z Jayem Kellym!
I koniec zdjęć do Ośmiu ludzi z teraz!
- Brawo. To będzie dobry film. - To zaszczyt. Dzięki za zaufanie.
Dotarliśmy do finału turnieju, Vivienne. Trzeba się cieszyć.
Lepiej odpocznij, bo Greenbergowie to mocni rywale.
Ale stawiam na nas, córciu.
Kocham cię, Vivi.
- José! Pops! Jesteście niesamowici! - Dziękujemy.
- Nikt was nie docenia. - Jestem wdzięczny.
- Oddzwonię, kochanie. - Dzięki za prezent.
Słuchajcie, bardzo wam dziękuję. Świetna robota.
Przypominam o paru sprawach. Jutro rano mamy event Omegi. Wyjazd o 11.
- Candy... - Będzie o 9.
- Oglądałeś? - Tak.
Nic nie mówisz.
Moje opinie cię denerwują.
Pewnie ci się nie podobało.
Było znakomicie. Siódme ujęcie najlepsze.
Dlaczego siódme?
- Nie zaczynaj. - Czego?
Zawsze taki jesteś na końcu. Przeżywasz, a potem mnie obwiniasz.
Może i siódme. Zawsze mogą zrobić cięcie na psa.
Ten pies był świetny.
Jak to jest, Jay, doświadczyć własnej śmierci?
- Nie umarłem naprawdę. - Wiem. Ale jak zagrać coś nieznanego?
- Udając. - Chyba nie chciałbym tak umieć.
Dziękuję wam za ciężką pracę. Byliście wspaniali.
- Bez was nie dałbym rady. - Dziękujemy.
- Jesteś najlepszy. - To prawda.
Czemu zawsze wszędzie jest kawałek sernika?
Masz go w riderze, tak jak owoce i różne rodzaje wody.
Jak to możliwe, skoro nawet nie lubię sernika?
Mówiłeś, że lubisz.
- Nie. - Tak. Tylko nie pamiętasz.
Powinienem mieć w riderze „zero sernika”.
A jutro kolacja z Daisy.
- Szef Mario przyrządzi specjalne tamales. - Dobrze.
I znowu dzwonił Antonio z Toskańskiego Festiwalu Sztuki.
- Pytał o benefis. - Odmówiłem.
- To im przekazałem. Ale nalegają. - Nadal odmawiam.
Przypominam, bo to renomowany festiwal.
W życiu.
- I tak jest mało czasu. - Zero benefisów.
Za parę tygodni zaczynamy zdjęcia.
Wtedy zrozumiałam, że jestem od ciebie mądrzejsza.
Co to znaczy?
- Wiem więcej. - Czyżby?
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
O czym?
O wszystkim. Co jest stolicą Chorwacji?
Ledwo, kurde, znam stolicę Kalifornii.
Kto był żoną Agamemnona?
To są tylko fakty. Każdy może je znać.
Ja wiem więcej o emocjach. Ta wiedza bierze się z życia.
Jestem inteligentniejszy emocjonalnie.
Nie chcesz, żebym była mądrzejsza?
- Nie o to w tym chodzi? - Niby tak.
- Ale to chyba za wcześnie? - Nic na to nie poradzę.
- Wygląda dobrze. - Tak?
Nic nie widać.
Spisała się. Zostawiła trochę siwizny.
- Zwykle robią je zbyt czarne. - Nie są...
Nie, nie. Jest w sam raz.
Powinieneś pójść w pełną siwiznę.
Tak, ale jeszcze nie teraz.
Dobra, idę spotkać się z Mosesem i Rio.
Kocham cię.
A nie jemy dziś razem kolacji? Mario szykuje tamales.
Byliśmy umówieni?
Dobra.
Idź. Spotkaj się z przyjaciółmi. Będą inne kolacje.
Skończyłem ten ostatni film. Następny kręcę z braćmi Louis tutaj.
Spędzę lato w domu.
Lecę do Europy z Rio, Mosesem i ekipą. Mówiłam ci o tym.
- Tak, ale w lipcu. - Nie, mówiłam, że w czerwcu.
W sobotę lecimy do Paryża, a stamtąd jedziemy do Toskanii.
W sobotę? Przecież... To...
W sobotę... to za wcześnie.
Mam dwa tygodnie wolnego. Nie zdążymy pobyć razem.
- To twoje ostatnie wakacje. - Dlatego lecę z nimi.
Bez ciebie będzie mi tu samotnie.
- Nieprawda. Nigdy nie jesteś sam. - Serio? Czuję, że wciąż jestem.
- Dzięki. - Proszę.
No dobrze.
A może też polecę?
Idziemy na taki świetny festiwal jazzowy w Paryżu.
Będą tłumy, więc nie możesz.
Potem jedziemy pociągiem do Pienzy. Tego też nie możesz.
No i śpimy pod namiotem.
Więc... no wiesz.
- Często tak sypiałem. - Dawno temu.
- Pamięć ruchowa mi została. - To fajnie. Dobra, muszę iść.
- Hej, Ronnie. - Daisy.
Vivienne postuje o tenisie. Słodziaki z was.
Jesteśmy w finale. Bardzo się cieszymy.
Przyszedł twój przyjaciel.
Chcesz tamale?
Zmarł Peter Schneider.
- Kurwa, muszę do niego zadzwonić. - Właśnie się dowiedziałem. Nie żyje.
Naprawdę?
Przykro mi.
Wiem, jak bardzo go kochałeś.
Wciąż mam w telefonie jego wiadomość.
Kiedy go ostatnio widziałeś?
Nie wiem. Może z pół roku temu.
Kochany, zrobię ci kanapkę.
Cieszę się, że cię widzę. Tęskniłem.
Gdzie trzymasz noże?
- Na tym magnesie nad deską. - No tak.
Wybacz, Barbaro. Znowu nabrudziliśmy.
Nie szkodzi, Jay.
Wiesz, tatku...
Ostatnio czuję, jakby moje życie nie było...
prawdziwe.
Może lepiej ująć to tak: czuję, że moje życie nie jest...
prawdziwe.
Słyszałem, że rozstałeś się z tą modelką.
Rozstania są jak śmierć, prawda?
- Majonez? - W lodówce, na półce.
No tak.
Co u dziewczynek?
Daisy kończy wiosną liceum,
a potem idzie na Uniwersytet Johnsa Hopkinsa
studiować biochemię, wyobraź sobie.
- Tą mądra dziewczyna. - Natomiast...
Jess mieszka w San Diego.
To...
Nie wiem, co z tym robić.
Coś wymyślisz. Masz oliwę?
Tak, o tam.
Ostatnio dużo myślę o Cranberry Street.
Świetnie się bawiliśmy, kręcąc tamten film, prawda?
Ciągle się śmialiśmy.
Wiesz, że zbliża się jego 35. rocznica?
Rok później urodziła się Jess. Stąd wiem.
Moje wspomnienia to same filmy.
Tym są dla nas filmy.
Wycinkami czasu.
- Masz kiszone ogórki? - W spiżarni.
Chyba.
Faktycznie, są.
- Sprawdź datę ważności. - Ogórki się nie psują.
Zdecydowanie się psują.
Są dobre.
Minęło 35 lat. Czy to możliwe?
Jak najbardziej, synu.
Magiczny film. Rozpieścił mnie. Myślałem, że wszystkie takie będą.
- Nie są. - Tylko nieliczne mogą.
Cieszę się, że o nas myślisz.
Jest pewien film, który chciałbym z tobą zrobić.
Ten o prostytutce. Opowiadałem ci.
- Tak? - Owszem.
Teraz kręcę jeden film, a zaraz po nim następny.
Znasz te dzieciaki, braci Louis?
Są twoimi fanami.
Nie lubię tego ich montażu w stylu MTV.
- Nie wiem, jak z dostępnością. - Mogę zaczekać.
Mówiłem ci, że to nie dla mnie.
Poprawiłem z Shelley scenariusz. Poznałeś ją na premierze tego idioty.
Uwspółcześniliśmy go. Mają komórki.
Nie chcę wchodzić w te rejony.
Daphne mogłaby zagrać żonę.
- Już nie pracuje. - Mógłbyś użyczyć nazwiska?
- Mój prawnik mówi, że tego potrzebujemy. - Nie mogę.
Będę z tobą szczery.
Potrzebuję pieniędzy.
- Dam ci je. - Ale muszę zrobić kolejny film.
Chcę zrobić dwa z rzędu.
Jeden po drugim.
Wiesz, jak mawiał Truffaut.
„Czasami liczba jest imponująca”.
Sztuka jest osobista. Wiesz o tym.
Rozumiem.
Ale gdybyś użyczył nazwiska...
Nie mogę.
Przepraszam.
Przepyszna.
Ogórki się nie psują.
Tata był wciąż nieobecny.
W latach 70. i 80. cały czas spędzał na planie.
A kiedy zaczął mieć problemy
po nakręceniu paru, jak byście to w Hollywood nazwali,
„wtop” czy „klap”...
Wybaczcie, nie pracuję w branży i nie znam tego żargonu.
Te fiaska uchodzą teraz w pokoleniu Zet za kultowe.
Kiedy po trzecim bankructwie branża się od niego odwróciła,
musiał sprzedać ukochaną posiadłość, Casa del Oro w Bel Air,
i przenieść się do mieszkanka w Encino,
wciąż próbował zebrać pieniądze,
marząc o kolejnym filmie.
Kiedy umierał, zwrócił się do mnie ze słowami:
„Wiem, jak kończy się film.
Zwycięża miłość”.
Nie pamiętasz mnie, prawda?
- Ależ pamiętam. - Nie.
- Tak. - Skąd mnie znasz?
Grałem w jedynym filmie, który wyreżyserował na koniu.
Kocham was. Muszę chyba uratować Jaya.
Jak sądzisz, ile potrwa...
- O 15 sprzątam plażę. - Zdążysz.
- Inaczej mi tego nie zaliczą. - Weź auto.
Oczywiście był to jego najgorszy film.
- Nie masz pojęcia, kim jestem. - Ależ mam.
Nie wierzę ci.
Dzięki, że przyszedłeś.
Tak mi przykro, Nathan.
Tata zawsze mówił, jakie miał szczęście, że cię znalazł.
Zmienił moje życie.
To samo mówił o tobie.
Chciał, żebyś miał jego apaszkę.
Dobrze, że przyszliśmy. Teraz to jest realne.
- Nie czuję, żeby takie było. - Wiem.
Śmierć zawsze zaskakuje, zwłaszcza w Los Angeles.
Ładna ta apaszka.
- Chcesz ją? - Dziękuję.
Czemu nie zrobiłem z nim filmu?
Mówisz tak, bo jesteś przyzwoity.
Mogłem użyczyć mojego nazwiska. Tylko tego chciał.
- Jay? - Hej.
- Tim? - Tak.
Timothy. Hej.
Nie martw się, nie śledzę cię.
Nie, nie, to...
- Mieliśmy właśnie... - Tak. Wspaniały człowiek.
To smutne. Był wyjątkowy.
Jesteśmy wciąż zajęci, a potem ludzie umierają.
Ron, to Timothy, mój dawny współlokator.
Razem uczyliśmy się aktorstwa. Mój stary ziomal.
- Ziomal! - Tim. Miło cię poznać.
Ron Sukenick, menadżer i przyjaciel Jaya.
- Mówiłem ci. - Słyszałem o tobie.
Naprawdę? Słyszałeś? Mam nadzieję, że same dobre rzeczy.
Bo kiedyś nieźle rozrabialiśmy.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Cieszę się życiem. A ty jak się masz?
Głupie pytanie. Masz się świetnie.
Jest w porządku. Tak.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Rany.
No dobrze...
Do zobaczenia. Na razie.
Miło było poznać.
Nie idę za tobą. Zaparkowałem tu.
Może skoczymy kiedyś na kawę.
Byłoby super. Jak mógłbym... Może skontaktuję się z twoim biurem?
- Zadzwoń do mnie. - Dowiem się.
- Proszę. - Dzięki.
Dobrze. Świetnie.
Ale nie czuj się zobowiązany.
W sumie teraz mam czas.
To super.
Pamiętasz Chez Jay nad wodą?
Jasne. Widzimy się na miejscu.
Ziomal!
- Jechać za panem? - Możesz wracać.
Dasz sobie radę?
Tak, to mój stary przyjaciel.
- Będą tam ludzie. - Spoko. Pamiętam ludzi. Do jutra.
Nie do jutra. Pamiętasz? Mam finały z Vivi.
- No tak. Powodzenia. - Nie pij za dużo.
- Pewnie. - Bo to dzień pełen emocji.
Zostań przy piwie.
Mój guru mówi, że kiedy ktoś umiera
i zbliża się do duchowego świata... Dziękuję.
To jego strach przed śmiercią maleje.
Masz guru. Świetnie.
Śmierć staje się mniej realna i...
oczywiście władza i sukces stają się całkowicie nierealne,
bo nie mają już znaczenia.
Ale jak powiedział Peter, zostaje tylko...
miłość.
- To było piękne. - Wiem.
Dobra, zrobię to!
- Mogę prosić zdjęcie? - Jasne.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Już? - Tak.
Poproszę numer tego guru.
Czyni cuda. Najlepiej do niego pisać.
Rewelacyjne miejsce.
Nie byłem tu od...
od czasów zajęć.
- Widujesz się z kimś z zajęć? - Nie. A ty?
Tak. Robimy zjazdy.
Chyba tylko ty wciąż jesteś w zawodzie.
Cindy jest aktorką głosową.
Ale to ciebie wszyscy podziwialiśmy.
- Nie, nie. - Tak!
Byłeś najlepszy. Stosowałeś Metodę.
Ja nie stosowałem.
- Stosowałeś. - Może trochę.
Mogłeś zagrać wszystko. Oglądałbym cię we wszystkim.
Oglądałbym, jak czytasz to menu.
Zrób to. No dalej. Przeczytaj to menu.
W porządku. Przeczytam je bez emocji.
Frytki z parmezanem,
brukselka z polewą miodową i bekonem, 12 dolarów.
Sałata lodowa, koktajl z krewetek,
kalmary z cytrynowym aioli, 15 dolarów.
Hej.
- A teraz z emocjami. - Nie wiem. Już tego nie robię.
- Jestem terapeutą dziecięcym. - Dawaj.
Spojrzenie Jaya Kelly’ego.
Akcja!
Dobra.
Zobaczmy. Co powiedziałby Larry?
Dobra.
Przypominam sobie coś, co jest dla mnie bardzo ważne.
Widzę go.
Słyszę go. Mogę mówić.
Frytki z parmezanem.
Brukselka z polewą miodową i bekonem.
Dwanaście dolarów.
Sałata lodowa, koktajl z krewetek.
Kalmary z cytrynowym aioli, 15 dolarów.
Tak wygląda Metoda.
Niesamowite. O Boże.
Mój problem polegał na tym, że nie byłem ambitny.
To strasznie trudna robota. Nikomu bym jej nie życzył.
Zastanawiam się, czy nie przestać.
Daj spokój.
Dobrze sobie poradziłeś, Jay Kelly.
Ja podjąłem dwie złe decyzje.
- Tak? - Tak.
Odrzuciłem oryginalne 90210. Grałem Hamleta w Louisville.
Fajnie. Nie grałem w sztuce od...
od czasów liceum. A druga decyzja?
Wziąłem cię na tamto przesłuchanie.
Ale codziennie czekałem na synów pod szkolną bramą.
To musi się liczyć.
No pewnie. To liczy się najbardziej.
Przykro mi. Czytałem o twoich rozwodach.
Twoje córki muszą już być dorosłe.
Daisy zaczyna jesienią studia.
Na szczęście ma w dupie aktorstwo.
Ale... wpadam w panikę,
kiedy myślę, że wyjedzie.
Czuję, że coś przegapiłem.
Tragedia rodzicielstwa.
Odnosimy sukces tylko wtedy, kiedy przestajemy być ważni.
- To smutne. - Daj spokój.
Dokonywałeś właściwych wyborów dla siebie.
Grasz w filmach. Tego chce od ciebie świat.
Mój świat jest o wiele mniejszy.
Zabieram psy do parku. Spędzam czas z rodziną i pacjentami.
Miło cię widzieć, Tim.
I miło gadać o tamtych czasach.
Miło jest mieć kontakt z tobą i z...
tamtym gościem.
Tym, którym byłem.
Naprawdę?
Tak.
Raczej nie chcesz go spotkać.
Co?
Będę z tobą szczery. Nie znoszę cię.
W zasadzie ukradłeś mi życie.
Niczego ci nie ukradłem.
Naprawdę? Ukradłeś mi pracę. I ukradłeś mi dziewczynę.
W wieku 23 lat niewiele więcej miałem.
I teraz w każdym magazynie muszę czytać o Jayu Kellym
i jego niezwykłych początkach.
O tym, jak poszedł z kolegą na przesłuchanie do Petera Schneidera.
I to on dostał rolę. Wyobraź to sobie.
Ale nikt nie pamięta o tamtym koledze, któremu to odebrał.
Dzięki mnie Peter cię obsadził.
Byłem w zasadzie statystą.
- Z jedną kwestią. - Muszę iść.
- Gdyby wiedzieli... - Wcześnie wstaję.
- Ja zapłacę. - Już zapłaciłem.
Mógłby pan to podpisać?
Tak, przepraszam.
Nie martw się.
Nikomu nie powiem.
Nie jestem taki.
W sumie to nie wiem, jaki jesteś.
Nie jesteś dla mnie taki ważny.
Jesteś może ważny dla mas, ale nie dla mnie.
Przykro mi, że tak czujesz. Zawsze cię lubiłem.
Nie tylko ja tak czuję. Twoja córka też.
Daisy?
Jessica.
Znamy się z fejsa. Poleciłem jej terapeutę w San Diego.
To szarla... Nie rozmawiaj z Jessicą.
- Będziesz wybierał mi przyjaciół? - Nie będę.
Mówi, że jesteś pusty.
Może ma rację.
Jest tam ktoś?
Być może...
tak naprawdę nie istniejesz.
Moje auto już jest. Zostawmy to.
Zawsze chciałem cię uderzyć.
Powinienem był zrobić to dawno.
Dawaj.
No już.
Nie dostałbyś tamtej roli.
Nigdy.
Dasz radę, pysiu.
Wiem. Po prostu znowu to czuję.
W porządku. A teraz to odrzuć.
Próbuję.
Sorry, Liz. Czy Ron może oddzwonić? Vivienne właśnie serwuje.
- Aut. - Wiem.
- Mówię tylko, że to aut. - Chodzi o twój ton.
- Oddzwoni. - Przepraszam.
- Mama mnie rozproszyła. - Mnie też.
Nie możesz rozmawiać w trakcie meczu.
Przepraszam. Liz mówi, że to pilne.
Tato, znasz się na duchach?
Poczekaj, Vivienne zaserwuje znowu, bo była rozkojarzona.
- Nie chcę, tato. - Ron.
Co to za zasady?
Gordon, to nie French Open. Pozwól jej.
Jeśli pozwolę Vivienne, to czemu nie Michelle?
I ja też zaserwuję znowu. Jak chaos, to chaos.
Nie chcę znowu.
To nie jest „znowu”, bo tamto się nie liczy.
- Tak? - Nie odbierasz?
- Gramy mecz. - Jesteś potrzebny, Ron.
Tato.
Teraz nie mogę. Gramy.
- Chodzi o Jaya. - Wie, że mam turniej.
Tato.
Jay rezygnuje z filmu, który za tydzień zaczyna.
Tego braci Louis?
- Tato. - Nie dotykaj buzią ogrodzenia.
Ale mi smakuje.
Nie rezygnuje. Zawsze taki jest, kiedy skończy zdjęcia.
Wierz mi, Ron. Jest źle.
Naprawdę bardzo źle.
Ron.
- Czekamy. - To telefon służbowy.
Tato.
Dobra, już jadę.
- Znasz się na duchach, tato? - Tak, David.
To dusze zmarłych. Wracają na ziemię, jeśli muszą dokończyć tu jakieś sprawy.
Ad out. Nasz serw.
Zmiana planów. Musimy zawiesić mecz.
- Zawiesić? - Nie ma mowy.
Coś wypadło. Muszę iść.
- Dokąd? - Do Jaya.
To znaczy, że przegrywacie.
- Według kogo? - Według zasad turnieju.
- A gdyby padało? - Nie pada, Ron.
- Nie pada, tato. - Ron.
Mam dobre przeczucie. Możemy wygrać.
Wiem. Muszę jechać.
Czekają na ciebie.
Dzięki Bogu.
- Co się stało? - Nic.
Byliśmy na pogrzebie Petera. Wpadł na starego kumpla.
- Poszli się napić. - Coś się stało.
Naruszy warunki umowy.
Robisz może quesadille?
Mogę zrobić.
- Gdzie Jay? - W sypialni.
- Pakuje się. - Na co?
Nie wiem.
- To byłaby finansowa klęska. - Wizerunkowa też.
Przyciąga mniej widzów.
- Jak każdy. - Nie ma już 25 lat.
- Ani 55. - Teraz dzwoni studio.
Czy wszyscy już skończyli?
Nie będzie naruszenia. Jay zagra.
- Mówi coś innego. - Teraz ja tu jestem.
To dowiedz się, czemu ma podbite oko.
Ma podbite oko?
Jay?
- Hej, brachu. - Hej, pysiu.
- Na co się pakujesz? - Prosto z meczu?
Jak wam poszło?
- Było 5:4 i serwowaliśmy... - Gram w zbyt wielu filmach.
- ...ale nieważne. Co robisz? - Nie sądzisz?
Ich liczba jest w sam raz.
- A ty co sądzisz? - Że dużo pracujesz.
O, Barbara mówi prawdę.
- Co się wczoraj stało? - Bielizny nigdy za wiele.
- Skąd to limo? - Powiem w samolocie.
Jakim samolocie?
Który wynająłem. Wylatujemy za godzinę.
- Dokąd lecimy? - Dokąd, Meg?
- Do Francji. - Właśnie.
Do Francji?
Rozmawiałam z mamą Rio, Claire.
Rio używa jej kart kredytowych, więc Claire widzi wydatki.
Oczywiście.
Teraz są w Paryżu, a we wtorek, po festiwalu jazzowym, jadą do Włoch.
Dzieci i te ich komputery. Francja.
- W poniedziałek jest przymiarka. - Będziemy w Paryżu.
Mają być obaj bracia. Marvin i Yusuf.
Jeśli potrzebujesz paru dni na odpoczynek, powiem studiu...
Powiedz im, że spotkam się z Daisy i jej paczką
na festiwalu jazzowym w Paryżu, a potem złapiemy pociąg do Włoch.
I śledzisz ją za pośrednictwem karty kredytowej matki jej koleżanki.
To moja ostatnia szansa, żeby z nią pobyć, zanim wyjedzie na zawsze.
Jestem pewien, że Daisy nie chce,
żebyś podążał za nią ze swoim orszakiem.
Jestem ambasadorem Diora, więc mam powód, żeby być w Paryżu.
A potem biorę udział w tym benefisie w Toskanii.
- Odmówiłem im. Ty odmówiłeś. - Zadzwoń i się zgódź.
Posłuchaj, weź parę dni wolnego,
pojedź na wybrzeże, zamów tego pinota, który tak ci smakował w Post Rach.
Pamiętasz ręczniki?
Co to miało znaczyć?
- Może przełożę przymiarkę na wtorek? - Słuchaj. Jeśli nie chcesz, polecę sam.
Wędrując w pojedynkę przez Europę,
będziesz jak samotna gazelka w Serengeti.
Albo nie gazelka. Cocker spaniel.
Cóż, ten cocker spaniel zaryzykuje.
Dziś Daisy i reszta byli w Luwrze, Café de Flore i na targu,
a śpią w hostelu w 11. dzielnicy.
To rozumiem.
Możemy złapać ją na festiwalu.
Idealnie.
Jak to organizują benefis dla kogoś innego?
Kiedy Jay odmówił udziału, namówiłem ich, żeby złożyli propozycję Benowi Alcockowi.
Oddałeś benefis Jaya innemu klientowi?
Ktoś musiał go przejąć, a Benowi się przyda.
W mordę jeża. Jay o tym wie?
Gadałem z Antoniem. Zrobią dwa benefisy, ale trofeum mają na razie jedno.
Ominę przez ten przypał trzy imprezy i sesję do Vanity Fair.
- A do tego mecz Justina. - Wiem. Ale to Jay.
- Czemu ma podbite oko? - Dowiem się.
- Dlatego bym za ciebie nie wyszła. - Bo jestem lojalny?
Nie. Bo pozwalasz na ekscesy.
Zmierzamy do Paryża
Teraz musimy słuchać, jak gra.
Lecimy tam samolotem
Śpiewaj, Ronnie!
To wyprawa do miejsca
Gdzie...
- Nie znam słów. - No weź, Ronnie.
Justin jest w składzie rezerwowym. Ale to smutne.
Nie wie, dokąd biegnąć. To takie przykre.
Patrzcie.
Nie umie grać w baseball.
- Wziąć połowę czy całą? - Jaka jest dawka?
- Zapomniałeś okularów? - Śpieszyłem się.
Nie mogę żegnać się z Davidem, bo rozpacza.
Według terapeuty powinienem, by wiedział, że wyjeżdżam.
- Przeżyje. Ma pięć lat. - Wyprze to.
Ma pięć lat, ale powinienem był się pożegnać.
Weź całą. Inaczej się zestresujesz i mnie obudzisz.
Słyszałam w takim podcaście,
że zawsze jesteśmy w każdym wieku.
- Dosłownie? - Nie sądzę.
Tak, wezmę całą.
Kiedy mam dziesięć lat, mam też 30, a także 80.
I vice versa.
Czemu masz podbite oko, pysiu?
Powiem ci we Francji.
Ale nie muszę wiedzieć teraz, prawda?
Gnasz dokądś czy przed czymś uciekasz?
Tak.
Kiedy wspominam przedszkole, mam tyle lat, co teraz, tak?
Skąd mam wiedzieć, jak się pamiętasz?
Jak to jest być sławnym?
Nijak, o ile mi wiadomo.
Mówisz o sławie, sukcesie, skąpanym w słońcu życiu i szczęściu.
Mówisz o mnie, jakbym był jakimś królem.
Ale te słowa to tylko słodycz, która znika w twoich ustach...
Możesz się zatrzymać, Jay?
Jak się teraz czułeś?
Zarozumiały. Zwycięski.
Jak gwiazda.
Chcesz być gwiazdą?
No...
Tak, pewnie.
Mów dalej. Co jeszcze?
Miło było traktować z góry dziewczynę. Mieć się za króla.
Dla was było to mocarne, królewskie?
Raczej pozerskie.
Ile masz lat, Jay?
Dwadzieścia trzy.
Nie chcę oglądać, jak próbujesz zasłynąć jako pisarz w przedrewolucyjnej Rosji.
Chcę zobaczyć chłopaka na kacu, który przyjechał z Kentucky
i próbuje zaimponować ładnym koleżankom z klasy.
Czyli mam być po prostu sobą?
Wiesz, jak trudno jest być sobą?
Jeśli zdołasz zostać aktorem, będziesz kłamał zawodowo.
Im lepiej, tym realniej wypadniesz. Tym większy odniesiesz sukces.
To może namieszać w głowie młokosowi, który nie ciąży ku introspekcji.
Mówisz, że chcesz być gwiazdą.
Kilka gwiazd poznałem.
To kolejny poziom pojebania.
Musisz grać dwa razy.
Raz, kiedy odgrywasz rolę, i drugi, kiedy odgrywasz siebie.
Musisz naprawdę tego chcieć.
- Chcę. - Chcę.
- Hej, Tim. - Tak?
Chcesz spróbować?
Jasne.
Pokaż im, co potrafisz.
Jak to jest być sławnym?
Nijak, o ile mi wiadomo.
Mówisz o sławie, sukcesie, skąpanym w słońcu życiu i szczęściu.
Mówisz o mnie, jakbym był jakimś królem.
Ale te słowa to tylko słodycz, która od razu znika w twoich ustach.
Nie widzę w tym nic szczególnie pięknego.
Muszę natychmiast coś napisać.
- Tim ma atak paniki. - Dlaczego?
Mam przesłuchanie u Petera Schneidera.
- To super. - Tim nie znosi przesłuchań.
- Wypadam okropnie. - Ale chociaż jakieś masz.
- To nie test talentu. - Czegoś tak.
Twój talent zawsze zabłyśnie.
Idź z nim, Jay.
Masz kojący wpływ.
Przyjdźcie do baru. Drinki gratis.
Przyjdziemy.
„Kiedyś wyobrażałem sobie swój pogrzeb”.
Chyba jest z jakiejś dziury.
„Ładne dziewczyny płakały”.
A potem ględzi o niebie i gwiazdach.
Jest zbyt liryczny jak na wieśniaka. Powiedziałby raczej...
„Zaliczyłem za mało dziewuch.
Bo co z taką Dede Duffy?”
Sam nie wiem.
„Mogę się jeszcze rozwinąć.
Wciąż mam tyle do zrobienia.
Nie znam słów, żeby to nazwać”.
- Tak jest lepiej. - Nie mogę zmieniać scenariusza.
Poradzisz sobie świetnie.
Kurewsko się tym denerwuję.
Patrz na to.
To znak. Dostaniesz to, ziom. Czuję to.
Dzięki, ziom.
Zjedz na szczęście.
- Co? - Tylko rożek.
- Wykorzystaj jego moc. - Przestań. Świrujesz.
- Tim Galligan. - Tak.
Zagrasz ze mną?
- Tak. - Dzięki.
- Dzień dobry. - Dziękuję.
Dzięki.
- Do której roli? - Chcę zagrać z kolegą.
Jeśli można.
Dobrze.
Dziękuję.
- Dam panu tekst. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
O co chodzi, Tilly?
- O nic. - Tak? Bo robisz tę minę.
Masz tę zmarszczkę na czole. Odtąd dotąd.
Kiedyś chciałem umrzeć.
Wyobrażałem sobie swój pogrzeb.
Ładne dziewczyny płakały.
Ale nie chcę już umierać.
Za mało widziałem.
Nigdy nie przyjrzałem się dobrze tym drzewom. Ani niebu.
- Ale teraz... - Dziękujemy bardzo.
- Nie skończyłem sceny. - Nie trzeba.
Dziękujemy, Timothy. Bardzo ładnie.
Mógłbym też spróbować?
Nie, przepraszam.
- Jeśli nie ma pana na liście... - Możesz, kochany.
Jeśli się zgodzisz.
Jasne.
O co ci chodzi, Tilly?
O nic.
Tak? Bo robisz tę minę.
Masz tę zmarszczkę na czole. Odtąd dotąd.
Kiedyś chciałem umrzeć.
Wyobrażałem sobie swój pogrzeb.
Ładne dziewczyny płakały.
Ale nie chcę już umierać.
Za mało widziałem.
Zaliczyłem za mało dziewuch. Bo co z taką Dede Duffy?
Mogę się jeszcze rozwinąć.
Wciąż mam tyle do zrobienia.
Nie znam słów, żeby to nazwać.
Nie byłem dalej niż w Archer City. Ale nie muszę oglądać Paryża.
Ani Rzymu czy żadnego tam królestwa.
Tutaj jestem królem.
Jestem królem tej chmury pyłu.
Jestem królem mojej coca-coli.
Jestem królem Cranberry Street.
Dziękujemy.
Mógłby zagrać pan inną scenę?
Chętnie.
Przepraszam, że zmieniłem kwestie...
Nie, to się nam podobało.
To jest ta scena...
Dziękuję.
Dobrze.
Nie trzeba. Zróbmy może...
Boli?
Nie, spokojnie.
Jest dobrze.
Nic nie widać.
Mój ojciec mawiał: „Po wyjściu z samolotu najpierw spotykamy siebie”.
- Ktoś powinien nas witać. - Pamiętasz ostatni raz w Paryżu?
Pokaz Chanel? Odbył się w ciszy z powodu wojny.
Pamiętam Gucciego. Bardzo głośny. Może z powodu pokoju.
Dziękuję ci bardzo, Antonio.
- Szykują drugie trofeum dla Jaya. - Super.
Jesteśmy w Paryżu. Jutro jedziemy do was.
Przychodzą esemesy.
Daisy kupiła bilety na pociąg do Włoch o 10.
- Nie idą na festiwal? - Chyba nie.
To jedźmy od razu na dworzec.
Zmiana planów! Jedziemy pociągiem do Włoch.
- Pociąg? - Chwila.
Stoimy przy samolocie.
- To po co ten Paryż? - Dotrzemy, ale pociągiem.
O nie. Miałam dziś po południu ostrzyc Emmanuela Macrona.
- Możesz to odwołać? - To mój pierwszy prezydent.
- O Boże. Dobra... - Pociąg o 10.
Pojedziemy tym o 10.
Jaja sobie robisz? Nie wsadzę Jaya Kelly’ego do pociągu.
Racja. To najbardziej romantyczny środek transportu.
Powinien być jakiś oficjalny samochód.
Z jakimś znakiem czy... Chyba...
Jestem ateistą, który wspiera Kościół.
Akceptuję w nim wszystko poza Bogiem.
Ale bez Boga życie byłoby absurdem.
Otóż to.
HOLANDIA
Kurwa. Czy to Jay Kelly?
Dziękuję. Świetnie, garçons.
- Zaraz go zaleją. - Dość!
- Niech wejdzie. - Będzie trofeum.
- Więc spokojnie. - A miało nie być?
Załatwiam rzeczy, żebyś nie musiał wiedzieć.
To po co mi mówisz?
Bo za późno potwierdziliśmy i dali nagrodę Benowi Alcockowi.
Ben dostanie mój benefis?
- Odmówiłeś. - A potem się zgodziłem.
Benowi nigdy bym tego nie zdradził, ale najpierw chcieli ciebie.
Ty jesteś gwiazdą. Wiesz o tym.
Nic nie rozumiem z tej rozmowy.
Nie wierzę, że za to obrywam.
Daisy! Hej!
Nie.
Nie. Ce n’est pas Jay Kelly.
Miejsce 48. To chyba nie jest pierwsza klasa.
Nie jest.
Sadzamy go na miejscu 48?
Nie było biletów na pierwszą.
Może w ogóle jej nie ma. Wszyscy tu parlają.
Jest z nami Jay Kelly, ten aktor.
Macie wydzieloną strefę?
Zielone Świątki. Ważne święto dla Francuzów.
Nie wiem, na kogo się złościć, ale chyba na ciebie, Ron.
Na mnie. Pociąg to był mój pomysł.
Na ciebie nie wolno mi się złościć.
Według Claire 45 minut temu Rio kupiła chai latte
w Starbucksie na Gare de Lyon.
Na dworcu nie kupuje się kawy.
To byłoby dziwne.
Jay Kelly.
Myślisz, że zbiedniał?
Przygotowuje się do roli.
Mów głośniej. Jestem we francuskim pociągu w święto...
Będzie w poniedziałek rano.
Nie wiem, jebane fête nationale.
To przesuń przymiarkę na pierwszy dzień zdjęć.
Co? Możesz powtórzyć to na końcu?
Słyszysz mnie? Mają tu Zielone Świątki, przepraszam.
Jeszcze raz. Żebym zrozumiała.
Gramy tu w czterowymiarowe szachy.
- Jaja sobie robisz? - Wiem, że mówił inaczej.
Ale ja mówię tak. Będzie tam.
Jest źle.
- Chwila. Pójdę gdzieś... - Oddzwonię.
Przełącz go.
Nie wierzę, że jest z nami w pociągu.
- Jest pan prawdziwy? - Chyba tak.
Będzie pan używał tej samej łazienki?
Spróbuję pamiętać, by opuścić deskę.
Miły facet.
- To dobra dusza. - Najlepsza.
Czytałem, że nigdy nie gra uwodzicieli.
Przepraszam. Mnóstwo tu ludzi.
Nie jechałem pociągiem od 20 lat.
- Może 30. - Jak w metrze.
Kiedy ostatnio jechałem metrem?
- W filmie Kozaka. - Scena pościgu.
W studiu, ale wymiary były bardzo dokładne.
Dostanie pan trofeum na Toskańskim Festiwalu Sztuki.
Nie za młody pan na benefis?
To miłe, ale nie wiem, ile jeszcze zrobię filmów.
- Co najmniej jeden. - Zazdroszczę.
Nie ma benefisów dla programistów. We Włoszech ani nigdzie.
Pewnie się pan wystroi i zaprosi bliskich.
W każdym razie ja bym tak zrobił.
Clive ma rację. To twoja kariera. Zaszalejmy.
Zaproś dzieci, tatę.
- Tatę? - Wiem, ale czemu nie?
Dzieci tak. Co do taty nie wiem.
To twój tata. Nie będzie żył wiecznie.
Dobra, ale ty do niego zadzwoń. Możemy wysłać po niego samolot.
Robi się.
O rety.
Kiedy na pana patrzę, widzę całe swoje życie.
- Gadałem z Richem. Przesuną przymiarkę. - Dzwonił Alan.
Jay wdał się w bójkę w barze.
Złamał nos terapeucie dziecięcemu.
- Co dziecięce złamał? - Wiedziałeś o tym? Mówił coś?
Strasznie tego chciałem.
Nie.
Lubi pan sławę?
Pańskie życie musi być cudowne. Pełne szczęścia.
Sława musi być okropna.
Każdy na pana patrzy, mówi o panu.
- Jak na wariata, nie? - Tak.
W podróżach nie pomaga. Ciśnie się z plebsem.
A czym wy się zajmujecie? Dokąd jedziecie?
Do Mediolanu.
- Maszyny rolnicze. - Tak jak mój ojciec.
Jadę do Pizy. Jestem strażakiem.
- Grałem strażaka. - Florencja!
- Pracujemy w Watykanie. - Jadę do córki.
- Wyjaśnij, co się dzieje. - Moje myśli formułują się na bieżąco.
Babski wypad. Jedziemy się bzykać!
- Uczymy matematyki. - Jadę na ślub.
Terapeutka. Też na ślub.
- Pamiętasz nasz ostatni raz w Paryżu? - Nie chcę o tym mówić.
Bo nigdy o tym...
nie mówiliśmy.
Dwadzieścia lat temu zostawiłam cię na wieży Eiffla.
Dziewiętnaście lat temu. Nie chcę o tym rozmawiać.
Sprawdziłem. Ma pan 60 lat.
- Tak. - Nie może się pan zestarzeć.
To znaczy, że ja też muszę.
- Przestanę, jak pan przestanie. - Umowa stoi!
- Chce pan trochę orzeszków? - Jasne!
Co pan na to, że gra pan tylko siebie?
Wiesz, jak trudno jest być sobą?
Spróbuj.
Wiecie co? W sobotę mam w Toskanii benefis.
Powinniście na niego przyjść. Wszyscy.
Pogadajcie z moją rzeczniczką, Liz.
- O której, Jay? - Przepraszam.
Żałuje pan czegoś?
- Jak masz na imię? - Phoebe.
Nie odpuszczasz, Phoebe.
Do zobaczenia w Toskanii!
Arrivederci!
Wszyscy są tacy mili. Ludzie są tacy mili.
To najlepsze orzeszki, jakie jadłem. Spróbuj.
Dobry orzeszek. Europejski.
- Tobie nie dałem, bo masz alergię. - Spuchłby mi przełyk i bym umarła.
Jak mam grać ludzi, jeśli ich nie widuję?
Nie dotykam?
Nie dotykaj ludzi.
Pysiu, pamiętasz, jak prosiłeś: „Nie mów mi, jeśli nie muszę wiedzieć”?
Tym razem musisz.
Czemu nie powiedziałeś, że walnąłeś terapeutę?
- Nie sądziłem, że... - Pozwie cię? Pozywa.
Trudno być szczerym...
Musimy wiedzieć, żeby móc pracować.
...z tymi, którzy cię kochają.
- Co ty mówisz? - Kochamy go.
Ty go kochasz. Ja dla niego pracuję. Wiesz, że cię uwielbiam.
Ale kiedy prasa się o tym dowie, będziemy potrzebować innej narracji.
Uderzył cię pierwszy? Dlatego masz podbite oko?
Bo „Jay Kelly broni się przed stalkerem” brzmi o wiele lepiej
niż „Jay Kelly bije terapeutę”.
- To nie tak. - A skąd mamy to wiedzieć?
Jeśli nie będę już grał, w porządku.
- Miałem dobrą passę. - Nie mów tak.
Złamałeś mu nos. Alan pisze, że żądania są takie:
„Liczne złamania wymagające operacji, częściowa utrata powonienia”...
Ukradłem mu życie.
...„i potencjalna deformacja mogą skutkować odszkodowaniem do 100 000 000 $”.
Jay Kelly.
Jay Kelly. Jay.
Jay Kelly.
Jay.
Kelly.
Pospiesz się! Bo nam ucieknie!
- Szybko! - Już idę, Daisy.
Jay Kelly.
Gary Cooper.
Cary Grant.
Jay Kelly.
Clark Gable.
Jay Kelly.
Robert De Niro.
Jay Kelly.
Pa, kochanie. Do zobaczenia. Miłego weekendu.
Nie wierzę, że przyjechałeś tu sam z LA.
Chciałem zobaczyć, jak żyjesz.
Mieszkam w San Diego od prawie roku.
Mój ostatni film się przeciągał,
a potem kręciłem reklamę wódki w Grecji, więc ledwo wykroiłem weekend.
Wiem, że jesteś zajęty.
Wskoczyłem do wozu i przyjechałem aż tutaj.
Możesz w ogóle...
Możesz jeszcze sam chodzić na stację paliw?
Tak. Tankuję sam, a potem zakrywam czapką oczy.
A co z sikaniem?
Na poboczu.
Boże, tato.
Świetnie widzieć cię z tymi dziećmi.
Uwielbiają cię.
W końcu znalazłam to, co naprawdę chcę robić.
Trochę to trwało. Aktorstwo zryło mi beret.
Wpędziło w kompleksy. Nie wiem, jak ty to robisz.
Jestem zakompleksiony.
Ale zawsze miałaś talent.
Już w dzieciństwie, kiedy występowałaś z siostrą w ogródku.
„Oto Kelly i Kelly”.
Nie, raczej: „Kelly i Kel-ly”.
Cieszę się twoim szczęściem.
Jeśli mogę dołożyć się do czynszu albo jakoś ci pomóc...
Nie, nie trzeba.
Ale fajnie, że jesteś.
Chcesz się przejechać?
Za tydzień Theo ma urodziny.
Wiem.
Nie musisz mi przypominać.
No tak, masz od tego ludzi.
Nie. Wiem, że to 24.
Kupiłem mu kucyka naturalnych rozmiarów,
ale pluszowego.
Spodoba mu się.
Dokąd jedziemy?
Chodzę do terapeuty i...
stał się dla mnie bardzo ważny.
Umówiłam nas oboje na wizytę u Cartera.
Carter to...
Jestem głodny. Może się zatrzymamy, zamówimy coś i pogadamy sami?
Dlatego ci nie powiedziałam.
Wiedziałam, że nie będziesz chciał.
To dla mnie bardzo ważne.
ZMIANA ZACZYNA SIĘ OD CIEBIE
Przepraszam za okulary.
Mam schorzenie siatkówki.
Jestem bardzo wrażliwy na jasne światło.
Dzięki temu wygląda tajemniczo.
To pan powinien takie nosić.
Na słońcu noszę.
Surfuje pan?
Trochę. Nie jestem zbyt dobry.
Pan pewnie surfuje.
Codziennie, aż złamałem kość udową.
- I skończyłem psychologię. - Przykro mi.
Ale... chyba wyszło dobrze?
Nie ma tego złego, co?
- Tak. - Dziękuję, że pan przyszedł.
To odważny krok.
Dużo ostatnio z Jessie pracowałem.
Jessie napisała do pana list.
Z perspektywy dziesięciolatki.
Chce, żebym go przeczytał.
Ty nie możesz?
Nie daję rady bez płakania,
więc tak postanowiliśmy.
Dobrze, skoro tak...
„Drogi Jayu.
- Kiedy mnie opuściłeś”... - Wcale nie.
- Tak mówi twoja matka. - Komentarze potem.
- Opuściłem ją, nie ciebie. - Ale z nią byłam.
To nie znaczy, że przestałem być twoim ojcem.
Jessie opowiadała mi o pańskiej relacji z własnym ojcem.
Nie jestem taki jak on.
Mój ojciec to pełen wściekłości, zgorzkniały egocentryk.
Może tak bardzo nie chciał być pan jak on,
że stało się to ważniejsze niż rola ojca.
Proszę czytać.
„Mówisz, że zawsze chcesz ze mną być.
Ale twoje czyny mówią coś innego niż słowa.
Najgorzej było wtedy, kiedy opiekunka wypożyczyła twój film z Daphne Spender.
Nie wierzyła, że go nie znam.
I byłeś w nim...
wspaniałym ojcem.
Cudownie traktowałeś synka...
oraz Daphne.
Nie mogłam przestać płakać.
Miałeś szczęśliwą rodzinę”.
Nie mogę. Nie dam rady.
- Nie skończyłem. - Nie wysłuchasz całego?
Nie, jeśli ma go czytać Carter.
Wiedziałam, że zrobisz z siebie ofiarę. Carter to przewidział.
Carter płacze.
Ciekawe, że ty nie.
Najłatwiej doprowadzić widzów do płaczu, unikając łez.
Wiesz, skąd wiem, że nie chciałeś przy mnie być?
Bo przy mnie nie byłeś.
Jest w kawiarni.
Jeśli jemu nie zależy, to czemu nam ma zależeć?
Oczywiście, że mu zależy. Ale tak radzi sobie z emocjami.
„Są tacy mili”. Oczywiście, że są mili.
Zszedłeś z ekranu. Myślisz, że są tacy dla każdego?
Wyglądają na miłą grupę.
Jesteśmy w drugiej klasie pociągu donikąd, opiekując się dzieckiem.
Które kogoś uderzyło.
Znamy Jaya od 30 lat.
Najwyraźniej go nie znamy.
Kto wie, co jeszcze się znajdzie? Co nawywijał w Kentucky?
Może być coraz gorzej.
Kiedy byliśmy młodzi, było inaczej. Było fajnie. Jay był naszym niemowlakiem.
- Ogarniemy to. - Utrata kontroli w tym wieku źle wygląda.
Zawieziemy go na benefis. Poczuje się kochany.
Zachowuje się, jakby pierwszy miał załamanie nerwowe.
- Pamiętaj... - Wszyscy je mamy, Ron.
Mamy winogrona.
Może banana?
Przez cały, kurwa, czas.
To było dość niegrzeczne.
Dlaczego, Ron?
Czemu mamy gonić za dzieckiem,
kiedy nasze własne dzieci są z każdą minutą coraz starsze?
Bo wspieramy wielkiego artystę, który pokazuje innym ludziom,
jak to jest być człowiekiem.
My też jesteśmy ludźmi.
- Może nawet bardziej. - Nie chodzi o nas.
Nasza miłość jest bezwarunkowa. Jak rodziców albo wymyślonych przyjaciół.
Znikamy pod osłoną nocy, bez śladu.
Zostaje elegancka wizytówka, która unosi się...
Co ty w ogóle pierdolisz?
Nie jest naszym krewnym ani przyjacielem.
Był właśnie na szesnastce Vivienne.
- Byłeś na rozdaniu dyplomów Daisy? - To była mała uroczystość.
Nie zostałeś zaproszony, bo to działa tylko w jedną stronę.
Nikt nie chce o tym mówić, ale tak jest.
Nie jesteśmy dla niego tym, czym on dla nas.
Nie zgadzam się.
Co się dzieje?
Dobra. Moim ojcem jest Jay Kelly.
Jak ten aktor?
Tak, jak ten aktor. Jest tym aktorem.
Mówię ci, bo właśnie przed nami stoi.
Chyba jedziemy tym samym pociągiem.
Tak. Niesamowite, co?
- To dziwne, tato. - Musiałem być w Paryżu.
Przez kampanię Diora i inne głupstewka,
a potem wsiadłem w ten pociąg...
żeby dotrzeć na benefis w Toskanii.
Hej, Rio.
To co...
Jak było na festiwalu jazzowym?
Nie poszliśmy. Guillaume mówi, że grają tylko fusion.
Bonjour. Guillaume.
- Guigui. - Guigui. Jestem Jay. Cześć.
Guillaume kelneruje w Café de Flore. Jest śpiewakiem i filmowcem.
Wcale nie. To...
Wstyd przy panu mówić, że jestem filmowcem.
- Wcale nie. - Skąd.
Daisy, jak to jest mieć za ojca bohatera tylu wspaniałych filmów naszych czasów?
Właśnie. Jak to jest?
Chyba za dobrze go znam.
Jay Kelly to filmowy bohater.
Lubię go.
Co to ja chciałem?
Dobra, nie będę już przeszkadzać.
Chciałem was tylko zaprosić
na mój benefis w sobotę.
Załatwię bilety dla całej waszej piątki.
Od kiedy tak cię obchodzi jakiś benefis?
Nie wiem. Obchodzi mnie.
Zapraszam tatę.
- Żeby było rodzinnie. - Dziadka?
- Naprawdę tego chcesz? - Tak.
Zapraszam też Jessicę.
- Jessie? - Tak.
Z nią jest trochę trudniej, bo my jesteśmy w jednym kraju.
W jednym pociągu.
Dam ci znać, dobrze? Mamy dość napięty grafik.
Jedziemy na takie stare wyścigi konne.
Fajnie będzie.
No to...
W Paryżu było super?
- Było wspaniale. - Opowiadaj.
Skakaliśmy ze skał do leśnych stawów.
Byliśmy w barze, który stworzył David Lynch. Zjadłam móżdżek.
Poszliśmy do domu Delacroix.
Znasz jego obrazy? Są naprawdę niezwykłe.
Tato, słuchasz mnie?
Słucham. Tak wyglądam, kiedy słucham.
- Spytałeś mnie o Paryż. - Cofnij się o dwa zdania.
Masz ADHD. Idę po coś do jedzenia.
Nie idź. Zostań, proszę.
Przepraszam. To dziwne.
Jest świetnie, ale...
Dziwnie jest słuchać o twoich doświadczeniach
i widzieć, jaka jesteś niezależna.
Przepraszam. To powiedz mi...
- Zjadłaś móżdżek. - Zjadłam.
Tańczyliśmy z takimi dzieciakami tango pod operą.
I chyba chcę zostać aktorką.
Dobrze.
Jeśli po studiach nadal będziesz czuła, że chcesz nią zostać...
Teraz chyba nie chcę iść na studia.
Guigui kręci film na Sycylii i chce, żebym zagrała.
To taki krótki metraż o wspomnieniach i marzeniach.
Idziesz na studia.
Ciężko pracowałaś i to znakomita szansa. Ja takiej nie miałem.
Przez ciebie nigdy nie myślałam o aktorstwie, ale jestem dobra.
Wiem, że faworyzowałeś Jessie.
Jesteś niespotykanie inteligentna.
- Ale nie chcesz tak żyć. - Co za hipokryzja.
- Żyjesz tym. - Wiem, jakie to trudne.
Ile się traci. Jak miesza w głowie.
I jak się jest samotnym.
Nigdy nie jesteś sam.
- Dzięki. - Proszę.
Zastanów się nad tym benefisem.
Bo mogę was sprowadzić z wyścigów czy skądkolwiek.
Wysłać samochód albo helikopter.
Dziadka zabiera odrzutowiec. Co tylko trzeba.
Skąd wziąłeś się w tym pociągu?
Wiedziałem.
Wie...
Wiedziałem, bo...
Rio używa karty kredytowej swojej mamy.
O Boże. Ale to porąbane.
Rio, matka śledzi cię przez kartę.
Kurwa.
- Chciałem cię zaskoczyć. - Wytropiłeś mnie.
Jestem tu, bo nie możesz tak po prostu odejść
i przestać być dzieckiem.
- Spędziłem z tobą za mało czasu. - I masz tu swoich ludzi.
- No weź. Nie jestem taki. - Właśnie że jesteś.
- Nie możesz mówić „helikopter” i nie być. - Chcę ci tylko ułatwić...
Nie chcę helikoptera. Chcę być w rozklekotanym pociągu,
hostelu i pod namiotem.
Chcę spędzić te wakacje bez ciebie, tato.
Nienawidzę cię. Jesteś gorsza niż Rosja.
- Wybacz. - Nigdy ci nie wybaczę.
- Nie! Nie zastrzegaj karty. - Miło było pana poznać.
Nie idź.
On cię potrzebuje.
- Ja też. - Przeproś go ode mnie.
Mój pies zjadł śrubkę. Napisałam Jayowi przeprosiny.
Zawsze powtarzamy, że jeśli coś jest przyjemne, lepiej tego nie robić.
Stroje na każdy event. Są oznaczone kolorami.
Jadę.
Tamtego wieczoru czmychnęłaś.
Wtedy, na wieży Eiffla.
Usiedliśmy do kolacji. Chciałam wyłączyć telefony.
Ale powiedziałeś, że lepiej nie.
I oczywiście zadzwonili.
Sfotografowano Jaya z córką francuskiego ambasadora.
Ktoś musiał pójść.
Zostałem, żeby zatrzymać stolik.
Bardzo się denerwowałem...
bo w schowałem w ganache pierścionek.
O tym nie wiedziałam.
Miało być jak w romantycznym filmie.
Ale okazał się zupełnie nieromantyczny, bo...
nigdy nie wróciłaś.
Byłam z Jayem.
A ty dzwoniłeś.
Jay zawsze będzie najważniejszy.
Nigdy nie mielibyśmy chwili tylko dla siebie.
Przepraszam za tamto na wieży.
Nie szkodzi. Jestem szczęśliwy.
Wiem.
Ja też.
Ale też mi przykro.
Dziękuję.
Ratuj się.
Co powiedzieli?
Klimatyzacja się zrąbała.
Klawo.
- Hej. - Vivienne spuchły stopy.
- Bardziej niż kiedykolwiek. - Czekaj. Jak?
Jak po recitalu?
- O wiele bardziej. - Nie mogę włożyć adidasów.
Musiałam crocsy.
- Jej stopy są jak tłuściochy. - Jedziemy do dr. Fennera.
Robię, co mogę, by wszystko ogarnąć.
Ohyda. Michael powiedział, że to deformacja.
Michael Bronfman to dupek.
Tato.
- Kiedy zaczęły puchnąć? - Zaraz po przegranym meczu.
Prawie od razu.
Rozumiem. Czyli to moja wina?
- Tego nie powiedziałam. - A krem nie zadziałał?
- Nic nie dał. - Bo trzeba go grubo nałożyć.
Nałożyłyśmy go grubo i dostała ibuprofen.
Boże, tak mi przykro.
Przejechałaś na czerwonym.
Kurwa. Przepraszam.
Dostaniesz mandat.
Vivi, nic ci nie będzie, słyszysz mnie?
- Tak myślisz? - Wiem to.
Tato, a mnie też nic nie będzie?
Tak. Wszystko będzie super.
- Z tobą też, Lois, moja bohaterko. - Dotarliśmy.
- Zadzwonimy z gabinetu. - Chyba bardziej kocham mamę.
Bardzo was wszystkich kocham.
- Słyszysz mnie, Lois? - Tak. Jesteś na głośnomówiącym.
- Dobija mnie, że mnie tam nie ma. - Przerywa.
- Moje dzidzie. - To za małe miejsce.
- Kocham... - Mamo, miałaś...
- Drogi... - Drogi Jayu.
- Mówisz... - Mówisz, że zawsze chcesz ze mną być.
Ale twoje czyny mówią coś innego niż słowa.
Najgorzej było wtedy, kiedy opiekunka wypożyczyła twój film z Daphne Spender.
Cięcie.
Sprawdź kontakty.
Wybacz, chyba powinniśmy lepiej się przed tym poznać.
Czasem seks przed znajomością to lepszy pomysł.
Albo udawany seks. Jak tutaj.
Udawałaś seks z wieloma osobami przed znajomością?
Z paroma. To wyjątkowo nieseksowne.
Strasznie żenujące.
- Ta zapadająca cisza. - O tak.
Jakbyśmy robili coś dostojnego i ważnego.
Raczej jak pogrzeb niż scena miłosna.
Wiem.
- Kręcimy. - Scena 46, ujęcie ósme.
Powiem wam, co robić.
Jay, możesz ją pocałować?
Pocałuj szyję.
Potem ramię.
Daphne, przeczesz ręką jego włosy.
Przepraszam.
- Puściłaś bąka? - Tak.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Bardzo cię przepraszam.
Dobra, nadal kręcimy.
Szyja...
Włosy...
Ramię...
Dobra. Wchodzi Eli.
- Prosisz się o łaskotki? - Nie.
- Prosi się. Bierz go! - Chce łaskotek!
- I cięcie. Dobrze. - Dobra, Eli.
- Czas do szkoły. - Możemy powtórzyć?
Naprawdę?
- Chyba mam pomysł. - Wyszło świetnie.
Tak myślisz?
Jay chce powtórki.
- Poprosimy nauczyciela? - Tak.
- Tak? - Bardzo dobrze.
Nie dam ci forów. Lubię wygrywać.
Ciekawe, czy pamiętasz to tak samo.
Dobra, przekładam. Proszę.
Wciąż byłem żonaty, urodziła się Jessie.
Zostaliśmy wtedy na planie, grając w karty.
- Daphne, oszukujesz. - Wcale nie.
Jeśli trzymasz tak karty, jak mam nie patrzeć?
Był naszą zmyłką.
Mogliśmy być razem, o ile on tam był.
Spędzaliśmy wspólnie czas...
jak udawana rodzina.
Naprawdę pocałowaliśmy się dopiero po zakończeniu zdjęć.
Powiedziałaś mi później, że się we mnie nie zakochasz.
Może mówiłaś prawdę i tak było.
Miesiąc później...
mama Jessiki zabrała ją do Seattle. Widywałem ją coraz rzadziej.
Rzuciłaś kino, mówiąc, że kochasz grać, ale nie chcesz być sławna.
Rany, życie jest takie dziwne.
Ciekawe, czy też o tym myślisz.
W każdym razie...
nie zostaliśmy ze sobą z miliona różnych powodów.
Powtarzamy.
I... akcja.
Tak bardzo cię kocham.
Włochy. Na czym polega ich zgubny urok?
Chyba na przyzwoleniu, by być człowiekiem.
Inne miejsca straciły to dawno temu.
Śniłeś mi się w nocy.
W tym śnie kochałam cię tak samo jak w życiu.
Naprawdę?
Ja śniłem, że mam w piersi okno. Ale widok był taki jak z naszej łazienki...
Przypominam sobie dawno zapomniane rzeczy.
- Moja rodzina wariuje. - To jak film, w którym gram siebie.
- Widzę... - Przepraszam. Powtórz.
- Nic nie słyszałem. - Mówię, że przypominam sobie rzeczy.
Co to jest?
- Pamięć? - No ba.
Może twoja pamięć próbuje powiedzieć ci coś o teraźniejszości.
- Ale co? - Nie wiem. Jestem zmęczony.
- Pokłóciłem się z Daisy. - Chciałbym im pomóc.
- Co? - Co? Nic.
Jestem zmęczony...
Szkoda, że nie spędzałem z nią więcej czasu. Ciągle ta praca.
Zawsze negocjowałem dla ciebie weekendowe loty.
- Żebyś mógł zobaczyć dzieci. - Trudno było... Co sugerujesz?
Mówię tylko, że Ben lata do domu co weekend,
żeby zobaczyć rodzinę.
- Ben Alcock? - Nie porównuję.
- Tak to brzmi. - Po prostu podejmujemy decyzje.
- Ja postanowiłem tu być. - Nie tylko.
Albo nie oddać pocałunku Liz.
- Moja rodzina wolałaby mnie w domu. - Pocałowałeś Liz?
- Nie, ona mnie. - Gdzie jest Liz?
Wyjechała. Krista też. Jej pies zjadł śrubkę.
Pies Kristy, nie Liz.
Liz była wkurzona.
Zostawiła ci ten list.
Krista, nie Liz.
Liz odeszła naprawdę? Na zawsze?
Co to znaczy „na zawsze”?
Ben naprawdę wraca na weekendy?
Nie jest święty. To jego druga żona. Była nianią.
Nie musisz mu umniejszać.
Zamierzałeś mi powiedzieć, co zaszło z Timem?
- Tak mówiłem. - Ale nie powiedziałeś.
Przyniósłbyś mi wodę?
Sam nie możesz?
Stać! Złodziej!
Ma moją torebkę.
Nie.
Kurwa!
Silvano! Biegnę.
Naprawdę jest bohaterem.
- Chcę tam iść. - Świetny pomysł.
Mam piątkę.
- Dawaj! - To nie fair.
To niewiarygodne.
- Mam cię, sukinsynu! - Trzeba było pobiec, Clive.
Jay ma złodzieja!
- Brawo! - Ale akcja.
- Proszę. - Mam cię.
Dzięki, kochany!
- Drań podbił mu oko. - Niezłe limo.
Brawo!
Już dobrze.
- Brawo. - Co za dżentelmen.
Przestańcie na mnie patrzeć i o mnie mówić.
Bądźcie wyrozumiali. Potrzebuje leków. To dobry gość. Mąż i ojciec.
Ma trójkę cudownych dzieci. Nie jest taki.
Jesteś bohaterem, pysiu.
W porządku?
- Chodź. - Proszę... zabrać go do lekarza.
Przyniosę ci wodę.
Zaraz przyjdę.
„I malutkie zwierzątko futerkowe wbiegło do nory”.
Widzisz?
Słodki miś zakłada płaszczyk.
„A potem słońce nad rzeką zaszło”...
Zajmę się twoim rowerem.
Daisy, możesz im powiedzieć?
Daisy.
Daisy?
Powiesz jej, że to prawda?
Co jest prawdą?
Koń może wygrać bez...
Baw się dobrze.
Na razie, tato. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobrze, że ją puszczasz.
Rozmawiałem z Alanem. Przygotował pismo.
Podpisałem je. Musimy też mieć oświadczenie.
Na wypadek, gdyby Timothy poszedł do mediów.
Mam tu wersję roboczą. Przeczytaj i zatwierdź.
To twoje.
Wiem, że wiesz, co powiedzieć. Co będzie, to będzie.
Daisy jest mi bliska. Zdradziłam ją.
Wykonałaś polecenie.
To nazistowska wymówka. Czuję się podle.
To moja wina, Meg. Słuchaj...
zrób sobie przerwę, zwiedź Włochy.
Ja sobie poradzę.
Ron, masz jakieś...
Dziękuję, Jay.
Ja tam bym chciała, żeby ojciec gonił mnie przez Europę.
Macron zabiera Candy do Genewy, więc potrzebujesz fryzjera.
Kocham cię i gratuluję.
Panie Kelly! Przepraszam.
Panie Caterpillar. Witam.
Jestem Alba. Będę pana wozić.
Tatuś czeka na pana w restauracji z Antoniem i komitetem powitalnym.
- „Tatuś”? - Tak.
Zadzwoniłem i wysłałem samolot. Bardzo się cieszy.
Cholera. Nie sądziłem, że przyleci.
Zawiozę pana do tatusia.
To już wszyscy?
Tak? Dobrze.
Wziąłbyś jedną torbę?
- Ty ją weź. - Co?
Weź ją.
Jezu Chryste.
Zapomniałam panu dać, panie Kelly.
Panie Caterpillar. Pański sernik.
- Cudownie. Dziękuję. - Mój rider. Ty go zjedz.
We Włoszech lubimy ciężko pracować.
Ale kiedy skończymy pracę, odpoczywamy i lubimy jeść.
Czasem płaczemy, ale jeśli ktoś jest zabawny, możemy się śmiać.
Czasem bierzemy ślub...
Nie złość się na Candy. Znajdziemy ci nową fryzjerkę.
I tak mam wokół za dużo osób.
Niektórych potrzebujesz.
Czasem się kłócimy.
- Może księgową. - Prawnika. Potrzebujesz Alana.
Kogo jeszcze? Rzeczniczkę, kucharza.
Albo mnie. Potrzebujesz mnie.
Tak, Ron. Potrzebuję cię.
Kurwa. Chyba potrąciłam królika.
Alba, czy możemy kupić gdzieś prezent dla mojego taty?
Tak.
Podrzuciłabyś mnie do Ristorante da Rosa?
Dokąd idziesz?
Mam spotkanie o 17. Szybki drink w miasteczku.
Wrócę na kolację. Zostaw mi tiramisu.
Z kim masz to spotkanie?
Z Benem Alcockiem. Muszę poświęcić mu trochę czasu.
Bo też będzie miał benefis?
Ten drugi benefis, tak.
Czyli zostawisz mnie samego z moim „tatusiem”.
Jestem blisko ciebie. Zawsze.
I będę z tobą od 19 do końca podróży.
Mam to gdzieś. Idź do Bena. Co ma w swoim riderze?
Akurat jego rider jest minimalny.
Spierdalaj.
- Ciao, signore Ron. - Dziękuję, Alba.
Spróbuj miło spędzić czas. Pozdrów ode mnie tatę.
Kiedy się tu śpi, można spotkać ducha.
Duchy to zwykle mali zakonnicy, którzy się obnażają.
Myślę, że chętnie poznaliby Jaya Kelly’ego.
Przestałem pakować na siłce i zainteresowałem się jogą.
I teraz jestem w życiowej formie!
Wciąż smukły, ale naprężony.
Dbam też o sprawność umysłową. Rozwiązuję sudoku.
- Mój syn, gwiazdor filmowy. - Hej, byku.
Byk dotarł.
Poznaj kapitan Jenny i Lourdes. Pilotowały mój samolocik.
Kobieta pilot.
Pański ojciec zabawiał nas przez całą drogę
cudownymi, często niestosownymi historiami.
Co za osobowość.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
A gdzie ten słynny Ron? Spodziewaliśmy się całej ekipy.
Tak. Spodziewaliśmy się, że pan Caterpillar podróżuje ze świtą.
Słynny Ron ma spotkanie.
Ron bardzo się o pana troszczy.
Strasznie martwił się o rozmiar i kształt pańskiego trofeum.
Na pewno mi się spodoba.
Lokalny rzemieślnik, Giovanni, zarwał, jak to w Ameryce mówicie, nockę
i sam je wydmuchał.
Giovanni przeprasza za maskę. Cierpi na niekończący się COVID.
Jay Kelly. Pański sernik czeka.
Jezu Chryste.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Jestem wspaniałym przyjacielem, ale nie chcesz mnie za wroga.
Zapewniam cię. Bo to, co mówisz...
Dasz... Daj mi mówić!
Bo to, co mówisz, dziwnie przypomina szantaż.
Obym się mylił,
ale jeśli mam rację, to się rozłączam.
Zrób to. Porozmawiaj z Timothym, a potem oddzwoń.
Jesteś tam? Ten skurwiel próbował nas szantażować.
Nie ma szans. Detektyw się odzywał?
Fajna apaszka.
Dobra. Wstrzymaj ogień. Mam spotkanie z Bennym.
Tak. Daj mi znać. Zadzwonię później.
Tak. Ciao.
Gorąco jak w piekle. Jezu.
Co tam? Co mówiłeś?
Podoba mi się twoja apaszka.
Tak? Dobrze.
Przystojniak z ciebie, Ben. Te rozmarzone niebieskie oczy.
- Jak lot? - Były tylko dwie klasy. Pierwsza mała.
Ale rozkładane łóżka.
- Happy end. - Tak.
- Zamówiłeś drinka? - Piję tylko sodówkę.
- Cóż... - Dopiero przyleciałeś?
Przyjechałem pociągiem. To była cała...
Ale spoko. Daliśmy radę.
Wysłałem Jaya na kolację z organizatorami festiwalu.
- Jay ma kolację? - Ty też masz.
- W grafiku mam „drinki”. - Nie chcesz tam być.
Zabrałeś rodzinę. Jesteś normalny.
Jay to dziwak. Trzeba go zabawiać.
Nie musisz z niego kpić, bym poczuł się lepiej.
- Robisz to, wiesz? - Kocham go.
Jestem dla niego jak ojciec. Ale prościej, bo jak brat.
Napiłbym się czegoś!
Trochę ostatnio myślałem, rozmawiałem z Melanie
i mam wrażenie, że poświęcasz mi za mało czasu.
Serio? Jestem tu teraz, pysiu. Kiedy mnie nie było?
Wiem, że zajmujesz się Jayem i nie mogę z nim konkurować. Spoko.
Dostaję ten benefis tylko dlatego, że on odmówił.
A potem zmienił zdanie. Wybacz ten galimatias.
Spokojnie. Obaj dostaniecie trofea.
Ale cię potrzebuję.
Jay jest jednym z moich klientów, ale nie jedynym.
Jak mogę się poprawić?
Na jakiś czas zrezygnuję z menadżera.
- Chwila. - Wystarczy mi prawnik i agent.
I rzecznik. I kierownik do spraw rozwoju.
Jesteś moim drugim najstarszym klientem. Pracujemy razem od czasów Disneya.
- Wiem. - Mam problemy w domu.
- Vivienne ma stany lękowe i opuchliznę. - Przykro mi.
Właśnie skończyłeś popularny serial.
- Zmiana chwilę potrwa. - Trwa już długo.
Nie młodniejesz, ale wkraczasz w dobry wiek.
Muszę spróbować.
Byłem na twoim ślubie. Przemawiałem!
- Wiem! - Jesteśmy rodziną. Kocham cię!
Przestań.
Wiedziałem, że będzie ciężko.
Chciałem wysłać mail po benefisie,
ale Melanie radziła mi zrobić to osobiście.
Nie musiałem.
Całymi dniami robię rzeczy, o których nawet nie wiesz.
Nie próbuj mnie od tego odwieść.
Nie płacz.
- Ty płaczesz. - Wiem.
Ale to nie znaczy, że ty musisz.
Dobrze. Płacz, pysiu. Byłeś pierwszy.
Przepraszam. Po prostu...
Mam jet lag, jestem zmęczony i stary.
Nic jej nie jest.
Fenner mówi, że czuje twój stres i to wpływa na jej stopy.
Jak mój stres może wpływać na stopy Vivienne?
Spokojnie. To ma wbrew pozorom sens.
Dajesz lekarzowi od stóp analizować naszą córkę? Oszalałaś?
Nie mów tak do mnie. Jestem teraz samodzielną matką.
- I David zaraził nas przeziębieniem. - Wybacz. Kocham cię.
Po prostu... mam zły dzień.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Zostałem zwolniony i płaczę. Jestem sam we Włoszech i płaczę.
Wiem, że jesteś na mnie zła. Powiesz mi, że mnie kochasz?
- Jay cię zwolnił? - Nie. Ben.
- Jay zwolnił tatę? - Nie, Ben. Wracaj.
A to skurwiel.
A ty załatwiłeś mu ten benefis.
Wiem.
Wciąż masz Jaya, prawda?
Tak, wciąż mam Jaya. Jeśli go namówię, żeby zagrał w tym filmie.
- Możesz to powiedzieć? - Co to za dźwięk?
Dzwony. Wszyscy tu umierają i...
zwalniają!
Ron, właśnie widziałam w sieci to o Jayu.
Czekaj. Co?
Co o Jayu?
Lois?
Co ja tu robię, byku? Kto odpadł?
Nikt. Zaprosiłem ciebie.
Tak.
Pierwszy raz od lat byk zaprosił mnie na spęd.
Po Złotych Globach w latach 90. mu grożono.
- To nieprawda. - Tata Jaya był wtedy przystojny.
Podobałem się Susan Sarandon.
Cieszę się, że tu jesteś.
Wysłała mi filmik ze słoniątkiem, które spotyka rodziców.
- Ucieszyli się na jego widok? - No ba.
Przeuroczy. Bardzo czuły.
Za co to?
Za nic. To prezent.
- No... - To sweter!
Ładny.
Faktycznie sweter. I to kaszmirowy.
Weź go.
- Za gęsty splot dla taty. - Nie, to dla ciebie.
Weź ten sweter.
Gdzie moja wnuczka?
Ron mówił, że tu będzie.
Ma swoje sprawy. Taki wiek. Pamiętasz, jak miałeś 18 lat.
Pamiętam brylantynę. „Wystarczy odrobina”.
Panie Kelly padre?
Pan też jest artystą, jak pański syn?
Artystą? Nie.
Miałem zwykłą pracę.
Spędziłem 35 lat w korporacji John Deere,
a te dupki dały mi na odchodne dziadowską emeryturę i wieczne pióro.
Bez trofeum i sernika dla taty.
Harował pan, żeby syn mógł spełnić marzenia.
To mi się podoba. Dobrze powiedziane.
Kiedy był chłopcem,
myślałem, że wyrośnie na kogoś, z kim chciałbym napić się piwa.
A nie... beaujolais.
Grałem twardzieli, więc nie musiałem taki być.
Filmy akcji to bzdury. Sam fałsz.
Zawsze pan wiedział, że Jay zostanie gwiazdorem?
Do piątego roku życia prawie się nie odzywał.
Pewnego ranka wstał, zszedł na śniadanie,
zaczął gadać z zabawnym południowym akcentem
i niezdarnie się zachowywać.
Jego mama myślała, że oszalał, a ja na to: „Nie martw się. On tylko odgrywa rolę”.
Parodiowałem wujka Marka.
Tak. Ciągle mówił: „Poważnie”.
Typowa odzywka wujka Marka.
„Zuch chłopak. Poważnie”.
- Jakby nikt nie wierzył. - Ale ubaw.
Nigdy nie widziałem, żebyś tak się śmiał. Mama też.
Zawsze była bardzo smutna, kiedy piła.
- Gdzie jest Mark? - Siedzi za oszustwa.
- „Poważnie?” - Poważnie.
To...
Przepraszam, że się gapimy,
ale cały internet o panu pisze.
Jest nagranie.
- Na twoim telefonie? - Na wszystkich.
- Dramatyczne starcie. - Z innym mężczyzną.
„Aktor Jay Kelly okazał się prawdziwym bohaterem.
Schwytał przestępcę w widowiskowy sposób rodem z cinema”.
Ale pan pędzi w tych luksusowych mokasynach.
Biegnij, Jay! Biegnij!
„Nikt nie krzyczał »akcja« ani »cięcie«, kiedy wyskoczył z pociągu”.
Potępiam przemoc. Nie jesteśmy ponad bicie i kopanie?
Ale musiał się bronić.
Piszą tu, że złodziej był jakimś wariatem w spandeksie.
Nie był wariatem. Był...
- Może groził komuś gwałtem. - Nie!
Nie. Nie groził.
W końcu pobrudziłeś sobie spodnie, byku?
Czas zabrać naszego prawdziwego bohatera
na prawdziwą imprezę.
Wiecie, co przypomina mi ta okolica?
Bakersfield w Kalifornii. Piękne miejsce.
Ale nikt nie ma tam pracy. To bardzo smutne.
Często jeździłem tam służbowo.
Ja pierdolę.
A oto i on.
Przyszedł.
Jay Kelly, co za przystojniak!
Z kwadratową szczęką Supermana.
- Gdzie byłeś? - Mieliśmy się tu spotkać.
Mieliśmy spotkać się na kolacji i pójść.
Nie, ty miałeś iść na kolację, a ja tutaj.
Miałem zostawić ci tiramisu.
- I jak smakowało? - Było sernikiem.
- Widziałeś filmik? - Nasi znajomi z pociągu go nagrali.
- Świetny efekt. Gratulacje. - Bohater. Żenada.
Jesteś nim, pysiu.
Na tym drugim filmiku jestem czarnym charakterem.
Posłuchaj. Chodź tu. Chcę, żebyś to usłyszał.
- Dokąd idziesz? - Chodź tu.
Halo.
Alan, z tej strony Ron i Jay. Przepraszam za ten hałas.
- Przekaż wieści. - Wszystko załatwione.
- To znaczy co? - Timothy, pozew, nos.
Wszystko.
Załatwiliśmy to.
Odkryliśmy starą sprawę z narkotykami, która zniszczyłaby mu karierę.
- Już po wszystkim? - Tak. Jesteś wolny, Jay.
Jest pan za młody na jego tatusia.
Ależ dziękuję.
A ty jesteś za młoda na młódkę.
- Chcę przeprosić. - Kogo, Timothy’ego?
To niemożliwe, Jay.
- To mój przyjaciel. - Już nie.
Radzę ci odpuścić.
- Tak? - Tak.
Załatwione. Już się nie odezwie.
Baw się dobrze. Zasłużyłeś na to.
Chcę whiskey i spaghetti bolognese!
Zjemy spaghetti alla bolognese. Chodźmy!
- Dzięki, Alan. - Nie dziękuj mi. To zasługa Rona.
Poszedł dla ciebie na wojnę.
Dzięki, Alan.
Możecie wymyślać różne historie, ale obaj wiemy, kim jestem.
Wiesz, kim jestem, Ron?
- No kim? - Amerykańskim marzeniem.
Ostatnią gwiazdą kina.
- Jestem tutaj. - Tam i tutaj.
Tutaj też. To niesamowite. Wiele razem osiągnęliśmy.
Twoje słowa pogarszają tylko sprawę.
Możesz przestać już uciekać. Czas wrócić do pracy.
Idę potańczyć.
Słynny Ron. Później? Później.
W poniedziałek zaczynasz zdjęcia i obiecałem im, że przyjdziesz.
Daj moją rolę Benowi.
Chodź tutaj.
Wiesz, ile przeszedłem, żeby ci to załatwić?
Ty to ty.
Ale to ja pojechałem do baru Louisów w Bushwick i paliłem crack.
To nie był crack.
Nie wiem, co to było, ale to paliłem
i przez trzy godziny bałem się, że połknę język.
- Ale załatwiłem. - Sami mi to zaoferowali.
Tę rolę napisano dla 35-latka.
Musiałem ich przekonać.
I zrobiłbym to jeszcze raz, bo uważam cię za magika.
Jestem tylko aktorem, który zdobył sławę.
Czy to nic dla ciebie nie znaczy? Bo dla mnie znaczy.
- Daj mój benefis Benowi. Idę tańczyć. - Nie łapię.
Byłem chyba dobrym partnerem i przyjacielem. Kochałem cię.
- Ja też cię kocham. - A przyjaźń?
- Oczywiście. - Więc bądź moim przyjacielem.
Wracajmy do pracy.
Ty jesteś Jayem Kellym, ale ja też nim jestem.
Osiągnęliśmy to razem. Kiedyś mi tak powiedziałeś.
Zapomniałeś.
Tańczę.
Kiedy udupiasz siebie, udupiasz też mnie, rozumiesz?
Tańczę.
Nie umiesz być przyjacielem!
Jesteś przyjacielem, który zabiera mi 15% gaży.
Jeśli jutro nie polecisz...
Tańczę.
Chciałbym, żebyś był człowiekiem, za jakiego cię uważałem.
Jestem cocker spanielem, który tańczy w Serengeti.
Jay!
- Alba, jesteś aniołem. - Jay.
- Zatańcz ze mną. - Chodź. Twój tata jest chory.
Jest w restauracji. Chodź.
Chyba za dużo wypił.
Jadł spaghetti, ćwiczył jogę i stracił równowagę.
- Gdzie jest? - W kuchni z lekarzem.
Tato?
Wszystko dobrze, byku?
Straciłem równowagę.
- To krew? - Nie. To bolognese.
Nic mu nie jest.
Za dużo wina.
Musi odpocząć.
Strasznie tu jasno.
Mogę coś zrobić?
Chciałem zobaczyć Daisy.
Pamiętasz, jak miałeś 18 lat.
Już mnie o to pytałeś. Mówiłem, że pamiętam brylantynę.
Jasne. Przepraszam.
- Chcę wracać do domu. - Prześpij się.
Nie, chcę już wracać.
- Zostań. Zobacz Włochy. - Już widziałem.
Audrey zabukowała mi lot o 8 z Pizy.
Jesteś na mnie wkurzony?
Nie.
Naprawdę chcę, żebyś się dobrze bawił. Zostań do jutra.
Nie mieliśmy okazji ze sobą pobyć.
Taksówka już jest.
Zostań na mój benefis.
No weź, tato. Proszę, zostań.
Gdzie moja torba?
W taksówce.
Miło było pana poznać.
Żegnaj, Alba.
- Dzięki za imprezę, byku. - Tato. No weź.
Hej. Zaczekaj.
Hej, tato. Tato!
Tato!
Czy to Jay Kelly?
- Wszystko gra? - Tak.
Jestem dumny, że to dzielimy.
- Dzięki, Ben. - Hej.
Znasz moją żonę, Melanie.
Moje córki, Seraphina, Lily i Bridget. Moi synowie, Cassian i Cole.
Tam jest Arlo, najmłodszy w klanie.
Nana i Nono, Terry i Ernie, szwagier Spike.
Uwielbiam pana.
Moja asystentka, Pam. Wybacz te tłumy.
Nie mam kogo ci przedstawić.
Tylko tutaj dają nagrody białym facetom w średnim wieku.
Serio, w tych czasach?
Chyba musimy podziękować Ronowi.
Tak. To niezręczne, ale rozstałem się z Ronem.
- Kiedy? - Kilka godzin temu.
Czuję się okropnie.
Uwielbiam go, ale miałem wrażenie, że opiekuje się mną ktoś,
kto sam potrzebuje opieki.
Ciągle tylko te jego dzieci, spuchnięte stopy,
Lois czy co tam jeszcze.
Potrzebuję kogoś młodszego i ambitniejszego.
- Albo starszego i ważniejszego. - Fakt.
Poza tym wasza relacja była zbyt psychodynamiczna.
Tak. Przypomina mojego ojca.
- Albo chce nim być. - Tak.
Muszę sobie powtarzać, że nie jest moją rodziną.
Ani przyjacielem.
Dajemy im 15% wszystkiego, a chcą być traktowani jak przyjaciele.
Przyjaciele nie biorą 15%.
- Słyszeliśmy o twoim heroicznym czynie. - Tak! Brawo, amigo.
Jay Kelly na prezydenta!
Ale poważnie. Kandydowałbyś?
Nie, po prostu...
Przepraszam na chwilę.
Potrzebujemy więcej biletów dla rodziny, jeśli jakieś masz.
Mogę dać ci wszystkie.
Dzięki, bracie.
Może zostaw mi jeden.
Jasne.
Wsiadajcie! Jedziemy!
Halo?
Hej, Jess, tu tata.
- Cześć. - Możemy chwilę pogadać?
- Co tam? - Jestem we Włoszech.
- Czytałam o twoim bohaterskim czynie. - To tylko news. Nie było tak.
- Znowu wszystkich nabrałeś. - Tak.
- Po co dzwonisz? - Słuchaj.
Źle się czuję po naszym ostatnim spotkaniu.
Przepraszam cię.
Nie mogłem znieść tamtego faceta. Nadal do niego chodzisz?
Tak.
Chcę cię wysłuchać, więc jeśli tego potrzebujesz, to...
Słuchaj, organizują mi benefis w Toskanii. Chciałbym, żebyś przyleciała.
- Od kiedy zależy ci na benefisach? - No...
Dobre pytanie. Wy...
Wystąpiłem w tych filmach.
Myślisz, że jeśli będę z tobą świętować, to twój geniusz sprawi, że ci wybaczę?
- Nie. - Może tak, Jay.
Może tak.
To 35 lat mojego życia.
- Ja mam 34 lata. - Chcę po prostu, żebyś ze mną poszła.
Zobaczyła, co osiągnąłem. Uczciła to ze mną.
To musiało coś znaczyć.
A jeśli nie znaczyło?
Mogłem być dla ciebie bardzo dobrym tatą, Jess.
Chciałem nim być.
Ale przez relację z twoją matką i odległość
nie zrealizowałem tego tak, jak planowałem.
- Po prostu... - Bądź ze mną szczery.
Przestań się usprawiedliwiać i bronić. Po prostu przestań.
Byłem młody, bardzo czegoś pragnąłem
i bałem się, że jeśli spuszczę to z oczu, to mi ucieknie.
I miałem rację.
Nie było innego sposobu.
I wybrałem to...
zamiast ciebie.
To miało być na chwilę.
Tylko dopóki...
nie zdobędę tego, czego pragnę.
Ale potem musiałem to zatrzymać.
Moja dziesięcioletnia ja pokazuje ci faka.
A ty teraz?
Nie musisz się o mnie martwić.
Radzę sobie. Kocham to, co robię. Mam przyjaciół.
Będę mieć dobre życie, tylko nie z tobą.
I ty też sobie radzisz.
Jesteś dobrą gwiazdą kina.
Uszczęśliwiasz wielu ludzi.
Chyba rzucę aktorstwo.
Podpisz zdjęcie dla nauczycielki Theo. Uwielbia cię.
Co?
Jess, wiele by dla mnie znaczyło...
- Dla Helen. - Co?
- Tak ma na imię. - Dobrze. Helen.
- Wybacz, tato. - Proszę...
Dzwoni Theo. Życzę ci udanego benefisu.
Żegnaj, Jay.
Jess!
Słynny Ron!
Widziałeś Jaya?
Ostatnio wczoraj.
Do zobaczenia.
Benefis jest o 17. Punktualnie!
Grazie.
Ron!
Hej! Ron.
Proszę się zatrzymać. Proszę stanąć.
Wszystko dobrze?
Odpocznij chwilę.
Spokojnie.
Słuchaj, przepraszam za...
Przepraszam.
Doceniam to.
Ale dałeś mi do myślenia.
Nie spałem całą noc. Rozmawiałem z Lois.
I myślę, że masz rację.
Przychodzi czas na rewizję sytuacji.
Kocham cię. Naprawdę.
I doceniam twoje przeprosiny.
Ale...
nie mogę już z tobą pracować.
To mi nie służy.
Włosi cię szukają.
Za parę godzin zaczyna się benefis.
Muszę zdążyć na samolot, ale ty idź, dobrze?
Przyleciałeś z daleka.
Hej, Ron?
Chodź ze mną na benefis. Jako mój przyjaciel.
W końcu...
osiągnęliśmy to razem.
Najbardziej chcę tam ciebie.
Tylko ja tu jestem.
MARKER PERMANENTNY
GRATULACJE, TATO, W TYM WAŻNYM DLA CIEBIE DNIU!!!
Popatrz.
Przyszli.
Świetnie.
LAUREAT DRZEWA TRUSKAWKOWEGO
No witaj.
Kto to ma być?
Zaczynamy.
Jestem rodzinnym człowiekiem.
Tym właśnie jesteśmy, chcemy czy nie.
Jesteśmy rodziną.
To już nieważne, bo zostały ci dwie sekundy życia!
Chyba się nie spodziewałeś, że odpuszczę?
Robisz coś, czego cholernie się boisz, a dopiero potem nabierasz odwagi.
Nie zawiodę.
To jak będzie?
Tak czy nie?
To się nazywa show!
Stoję przed tobą...
nagi.
Tato, to jeszcze nie koniec.
To Kelly i Kelly Show!
W roli głównej Kelly!
Oraz Kelly!
A teraz czas na słynny przewrót w przód w wykonaniu Daisy Genevieve Kelly!
- Tato! To nie koniec! - Jessica Hilary Kelly
zrobi swoją słynniejszą gwiazdę.
A teraz trochę magii. Tato! To nie koniec.
- Co robimy teraz? - Kelly!
- A teraz... - Czekaj, tato! Przegapisz to!
A teraz... Tato, nie zobaczysz tego!
A teraz słynny w całym Hollywood charleston w wykonaniu Daisy.
Dobrze, już.
I słynny w całej Kalifornii step Jessiki.
Kelly!
Sorry.
- Kelly i Kelly! - Nie, to Kelly i Kelly.
- Nie, to Kelly i Kelly.
- Nie, to Kelly i Kel-ly. - Kelly i Kelly.
Śmierdząca Kelly grządki pieli.
Możemy to powtórzyć?
Jeszcze raz.
KONIEC
Napisy: Marzena Falkowska