Downloaded from YTS.MX
Последниот пат кога бев на телевизија, направив реално шоу.
Official YIFY movies site: YTS.MX
МАРЏОРИ С. ДИН МАЛ ТЕАТАР ЊУЈОРК СИТИ - 20 ФЕВРУАРИ 2025
Неодамна се декларирав
и сè уште се справувам со многу интернализирана хомофобија,
и непрекинато изневерував некого кого многу го сакам,
и не бев мажот кој знаев дека можам да бидам.
Па добив идеја дека ако документирам сè
од кое најмногу се срамам и го пуштам тоа во светот,
можеби тоа ќе ми помогне да ослободам дел од мојот срам.
И многу се гордеев со шоуто што го направив.
Откако излезе, проверив на Твитер да видам
дали можеби некој друг се поврзал со некого,
кој можеби поминува низ истата работа како мене.
И првата работа која ја прочитав беше:
"Зошто црниов Џерод фатил бел дечко?"
И тоа е моја вина. Јас заебав.
Толку бев зафатен со хомофобијата, заборавив на расизмот.
Не знам дали некој од вас бил малтретиран на интернет
од група геј, црни мажи, но да ви кажам, не е забавно.
Беа толку злобни кон мене, луѓе.
Видов твит,
некој објавил слика од белец како држи ракун
и пишува: "Еве ги Џерод и дечко му."
Беше уништувачко, малку смешно. Тоа е она што го направи полошо.
И го прочитав сево ова срање. Не можев да затворам очи.
Го прочитав секој збор.
Знам што мислите: "Само остави го телефонот, Џерод.
Не ти треба тоа срање." Не можев.
Ги слушате славните како велат глупости како:
"Јас не проверувам Твитер. Не ги читам коментарите."
Ве лажат.
Сите го читаат секој збор, дури и повлечените славни личности.
Ако сакате да му пратите порака на Даниел Деј-Луис...
треба само да твитнете: "Еј, Даниел Деј-Луис, еби се."
Ќе го прочита тоа срање.
Луѓето кажуваат толку лично срање за мене,
мојот живот и мојот сексуален живот.
Некој рече дека се мразам себеси, мразам црни мажи
и дека сум се мувал само со белци, а тоа не е точно.
Тука сум да ви кажам дека тоа не е точно. Сум се смувал со многу црни мажи.
Само што мојот тип на црн маж знае да биде прилично мажествен.
Па понекогаш се наоѓам во вакви сексуално конкурентни ситуации
каде што никој од нас не сака да се потчини.
Па, на крајот, си ги држиме стаповите во пат-позиција.
Вака: "Добро, ти пуши ми го курот.
Не, црни, ти пуши ми го курот."
69 на три.
Ова срање траеше со недели.
Читав толку многу за себе многу, многу недели и почнав да тонам.
Ми ги повредуваше чувствата и морав да сторам нешто.
Па, почнав да посетувам црн терапевт
за да сфатам зошто имам бел дечко.
Прва сесија. Нема да лажам, жестоко настапив.
И' ја шутнав вратата.
Реков: "Кажи ми, дали сум Кларенс Томас?"
А таа рече: "Добро."
Рече: "Опушти се, Џерод. Соблечи го палтото, раскомоти се."
И ме праша што не е во ред.
И' кажав дека интернетот е злобен кон мене.
Таа рече: "Што велат?"
Јас прочитав,
некој твитна дека причината поради која имам бел дечко
е бидејќи имам комплекс на инфериорност кон белците.
И терапевтката се озари.
Рече: "Па, да го истражиме тоа, Џерод.
Раскажи ми за твоето детство.
Кажи ми го твојот однос со белците.
Си се чувствувал некогаш инфериорен?"
И размислив за тоа за првпат. Си реков: "Хм."
Размислувајќи за моето детство,
моето соседство во основа беше цело црно.
Моето основно училиште изгледаше како експеримент направен од НААЦП.
Навистина, ја пуштаа националната химна на Витни Хјустон секое утро.
Зар не е лудо тоа?
Баба ми работеше во кафетеријата таму.
Сите мои соседи беа црни, освен, се сеќавам,
имаше едно бело семејство кое живееше во куќа
на крајот од мојата улица.
Но сите тие, ова е точно,
сите страдаа од некаква ментална попреченост.
Па и' кажав на терапевтката:
"Не мислам дека имам комплекс на инфериорност.
Оти првите 13 години од мојот живот, мислев дека сите белци се ретардирани."
Всушност мислев. Навистина. Мислев.
Првиот бел филм што го гледав беше "Форест Гамп"
и само зјапав во екранот:
"Леле, како белците функционираат во светот
кога се толку ретардирани?"
Знаете што не беше добро? Црни луѓе да ми се лутат.
Сте го поминале тоа? Не е добро.
Никој не може да се справи со тоа.
И супер е кога црните луѓе те сакаат.
Шетав на улица пред некој ден
и еден црн тип го спушти прозорецот и рече:
"Еј, те гледам."
Кого, мене? Ме гледаш мене?
Се исправив. Знаете како се почувствував?
Виден. Се почувствував виден. Го сакам одобрувањето од црните луѓе.
Не сфаќајте ме погрешно, го сакам и од белците.
Белото одобрување прави да се чувствувам финансиски обезбеден.
Сакам црните луѓе да ме сакаат, но една белка од ХБО ме сакаше
и оттогаш сум мултимилионер, па различно е.
Фала. Фала, ќе и' кажам.
Бев навистина анксиозен. Јас сум анксиозна личност.
Имам многу специфичен вид на анксиозност.
Најанксиозен сум кога сè е мирно.
Кога работите одат добро, тогаш сум многу напнат.
Го чекам неизбежното.
Мислам дека ако живеев овде во Њујорк на 11 септември, тоа ќе беше
емоционално потврдно искуство за мене.
Не, ќе ви кажам зошто. Оти ќе шетав надвор,
ќе беше мирен ден, птиците ќе пееја.
Потоа одеднаш, авион се урива во зграда
и првата мисла ќе ми беше: "Ти кажав, копиле,
некакво срање се случува." Тоа ми се случува во срцето.
Напнат сум и ја носам таа анксиозност во мојата врска.
Јас сум анксиозниот во врската. Оти лудо е во љубовта,
кога некој ќе ви каже дека ве сака,
треба само да му верувате на збор.
Тоа е лудо. Не ви е лудо вам?
Тоа е неразумно. Ми треба поголем доказ.
Го будам дечко ми среде ноќ: "Ме сакаш ли?"
Се обидувам да го протресам, да го фатам неспремен.
Ги сфаќам свадбите.
Не сакав свадби во младоста. Се бунтував против нив.
Се лутев кога пријателите ме канеа на нивната свадба.
Си велев: "Зошто ме каниш на ова интермецо?"
Пилешкото е суво, пушташ Топ 40 хитови.
Морав да резервирав лет за да те гледам како одлучуваш.
Дојдов до овде за да гледам како играш танго со татко ти.
Еби се. Така мислев порано. Тоа беше пред да се вљубам.
Сега сфаќам дека поентата на свадбата не е забавата.
Причината поради која имате свадба е за сведоците.
Затоа имате свадба.
Свадбата е време кога ја земаш личноста
која тврди дека те сака, да застане покрај тебе.
Ги покануваш сите кои си ги сретнал во животот.
Твоето семејство е таму, неговото семејство е таму.
Покануваш вратари од згради во кои не живееш веќе.
Сите се таму.
И ги тераш твоите најдобри пријатели да се наредат зад тебе
само за да зјапаат во ова копиле.
Целата поента на церемонијата е да се свртиш кон нив и да кажеш:
"Еј, што беше тоа срањето што велеше дека ме сакаш?
Сега, кажи им ним, тетка ти долета.
Кажи и' дека сакаш да умреш со мене.
Кажи: 'До смртта.'"
Затоа имате свадби. Јас...
Сфаќам сега оти сум вљубен и сакам да се омажам.
Да. Сакам, сакам. Многу го сакам моето момче.
Тој ми е најдобар другар. Го сакам секој момент со него.
Сакам да му лежам во скутот додека игра "Марио".
Се надевам дека ќе бидеме заедно засекогаш.
Имавме годишнина на 6 јануари.
Да.
Тој ми го разбунтува срцето.
Не му се допаѓа кога велам така, но мене ми се допаѓа.
И многу ми е ново. Возбудливо е, знаете?
Тој ми е еднаков и тоа е навистина важно,
да бидете со некој еднаков. Не сфаќајте ме погрешно, различни сме.
Имаме многу разлики, различно сме пораснале.
Слушаме различна музика.
Јас пораснав слушајќи многу рап, Џеј-Зи.
Па, сите мои омилени песни се обично за дилер на дрога
со пиштол кој сторил што морал за да преживее.
А мојот дечко пораснал слушајќи ја Бјорк.
И Џоана Њусом.
Па сите негови омилени песни се за врапче кое абортира.
Па, ние сме многу различни, но мислам дека сме еднакви.
И тоа е важно.
Важно е да бидете со некој еднаков.
Морате.
Зашто ако се чувствувате како среќник, тоа значи дека ве изневеруваат.
И ако знаете дека тие се среќните,
постојано барате излез.
Па мора да бидете еднакви. Мојот дечко и јас сме еднакви.
Јас сум богат, а тој е белец, значи еднакви сме.
Тоа е рамно, фифти-фифти.
Но не можам, а да не се споредувам со него цело време.
Сè што прави мојот дечко за да се подобри себеси,
го сфаќам како лично обвинение против мене.
Ако стане од кревет пред мене наутро,
се чувствувам како мрзливо ѓубре.
Јас... Ова е најдобриот пример на кој ми текнува.
Купивме апарат за вафли од Вилијамс-Сонома,
оти обожавам вафли. Обожавам Ден за вафли.
Се возбудив претходната ноќ.
Го прашав дечко ми: "Ќе направиш вафли утре?"
Тој рече: "Да."
Си отспав осум часа и се разбудив среќен. Како Божиќ е.
Одиме долу и дечко ми прави вафли,
а потоа ги сервираме вафлите различно.
Јас сакам да ги земам вафлите и да ги раскинам на парченца,
и да правам планина од вафли, како планина Крамбл од вафли.
Потоа топам половина тенџере путер Кериголд
и ги полевам вафлите со путер. -Да.
И потоа го наоѓам најевтиниот сируп.
Ништо од она органско срање, јаворов сируп од прва класа.
Мислам како Лог Кебин.
Ми се допаѓа тоа срање.
Потоа ги киснам вафлите во Лог Кебин.
Потоа ја ставам чинијата во микробранова 14 секунди.
Треба да дозволите да навлезе, да поврие малку.
И одам на масата. Така јас ги сакам моите вафли.
Мојот дечко ги сака вафлите со лажичка
крем павлака и малку малини. Сега...
тоа не треба да биде важно.
Кому му е гајле? Различно јадеме вафли.
Но, споредбата настапува, седам на масата,
си ги гледам моите вафли, сјаат на светлината.
Гледам преку масата кон моето момче и неговите вафли,
гледам назад кај моите и гледам кај неговите
и гледам кај моите и потоа избувнувам и велам:
"Значи, јас сум само црнец што го сакаш.
Тоа е сè што гледаш кога ме гледаш мене, црнец со висок холестерол,
како татко ми и татко му пред него." Тој не го побара тоа, појадок е.
Но јас постојано споредувам.
Постојано споредувам сè што правиме.
Размислувам за тоа како функционираме.
Како комуницираме едни со други е важно.
И јас учам што да правам со гневот во мојата врска,
зашто сум многу чувствителен и постојано ме повредуваат.
Постојано.
Понекогаш дечко ми вели работи на начин што ми кажува
дека никогаш не бил треснат по лицето.
Сфаќате што мислам? Тонот кој го користи.
Тој е пасивно-агресивен некогаш
и пасивната агресивност е бело насилство.
Не можам да се карам со него.
Геј врските не функционираат така. Така мислев дека ќе функционира.
Мислев ако му се налутам дека ќе расчистиме како мажи.
Без полиција, без полиција. Првиот кој ќе падне, ќе се извини.
Не функционира така. Сè уште треба да ги изразувам моите чувства.
И треба да му кажам кога ми ги повредил чувствата.
И тоа ми е многу тешко да го направам,
бидејќи тоа е навистина геј.
Не сфаќајте ме погрешно, ќе му го пушам до бесвест.
Нема да му кажам дека ми ги повредил чувствата.
Јас сум маж, да му се сневиди.
И би сакал. Знам... Видете, сакам да можам да му кажам на Мајкл
кога чувствата ми се повредени, бидејќи така е правилно.
Но, за жал,
многу сум добар во криењето на моите чувства од личноста која ја сакам.
И кога сте многу добри во нешто, тешко е да не го користите тоа како поткрепа.
А може да бидете добри во криење.
Криењето е игра која само еден од вас знае дека ја играте.
И целта на играта е да ги натерате да ве прашаат што не е во ред
без да им кажете дека нешто не е во ред.
И еве што треба да сторите. Прво, не може да изгледате лути.
Зашто тогаш сте изгубиле. Не изгледајте лути.
Зашто тогаш знаат дека се грижите, а сите знаат,
личноста со моќ во врската е онаа која најмалку се грижи.
Значи, не изгледајте лути.
Треба да изгледате зафатени.
Навистина, треба да изгледа како да има
некоја математичка равенка што се обидувате да ја решите,
што е претешка за нив да ја сфатат. Само размислувате.
Не велете ништо на глас,
но само мислете: "Чекај, ако два и три се пет..."
И прво, прво, нема да забележат.
Нема да прашаат што не е во ред.
Ќе ве прашаат некое основно срање, како: "Што сакаш за вечера?"
И тоа ептен ќе ве изнервира, ебате.
Но, тоа значи дека треба да се потрудите повеќе.
Почнувате да ја задржувате вашата нежност.
Целата нежност. Воопшто не давајте им нежност,
но потоа дајте му ја таа нежност на некој друг пред нив.
И ако никој не дојде, дајте му го тоа срање на кучето.
Се валкам на подот со кучето,
велејќи: "Кој е најдоброто момче во куќата?
Кој е моето омилено момче?"
Не смејте се. Не смејте се.
Додека не ја напуштат собата, потоа може да се смеете гласно на глупости.
Се надевам ќе се вратат трчајќи и ќе прашаат, што е толку смешно?
Вие само ќе речете: "Ништо."
И на крајот, на крајот, понекогаш требаат неколку дена,
конечно ќе прашаат: "Што не е во ред?"
И ќе бидам искрен со вас, понекогаш на дечко ми му треба
многу долго да праша што е
и толку сум изнервиран што му одговарам со: "Што?
Срце, сè е во ред.
Сè е во ред со тебе?"
Бидејќи понекогаш во мојата куќа се крие манипулација.
Сакам да бидам подобар. Всушност треба да бидам подобар.
Мислам дека сакам да созреам во мојата врска.
Сакам да можам да бидам јасен, отворен и искрен цело време.
Знам дека тоа е навистина важно во врската.
И навистина е важно во нашата врска,
бидејќи сме во отворена врска,
што беше негова идеја.
Моја идеја беше да мамам.
И да живеам таен живот
и да дозволам лагата да ми тежи на душата, да си дојдам дома и да седам тивко
на приодната патека долго време, како татко ми.
Зашто не сакав да ја отворам. Се плашам од осудата на другите луѓе
и чувствувам што размислуваат сега некои од вас,
како: "Што е отворена врска и зошто да го правиш тоа?
И ако навистина сакаш некого,
зар не сакаш да бидеш само со таа една личност?"
И одговорот е не. Сакам да ги ебам сите цело време.
Навистина, си играм мала игра во главата
секогаш кога сум во нова соба, наречена: "Ако овие врати се заклучат...
кого ќе го ебам прв?" И имам листа.
И имам резерви. Јас сум многу сексуална личност
и учам да го прифатам тоа за себе.
И не можам да го поминам животот потиснувајќи ја мојата сексуалност.
И не можам да се преправам дека сакам да ебам само една личност,
бидејќи тоа е лага резервирана за стрејт луѓе.
Тоа го правите сите. Го гледам цело време.
Бев на вечера со мојот пријател и жена му пред некоја вечер,
зборувавме за актерки и некој ја спомна Сидни Свини,
која е убава актерка и некој го праша мојот стрејт пријател
што мисли за Сидни. И тој излажа...
користејќи збор што стрејт мажите само го користат кога се во друштво на девојки.
Тој рече: "О, Сидни? Атрактивна е."
Така кажа и тој. Гласот му се качи една октава.
Рече: "Атрактивна е.
Има две очи, нос и уста.“
Гледам во него и велам: "Мислиш дека е атрактивна
или сакаш да и' го излижеш задникот по теретана?" Што е точно?
Сфаќам. Тешко е да се биде толку транспарентен,
оти отворените врски бараат многу транспарентност,
што може да биде добра работа.
Би било прекрасно да се биде отворен и искрен со некого,
но може да биде и многу тешко да му кажете на лицето кое ви значи
дека сакате да се мувате со некој друг. Тоа може да биде тешко.
Зашто тоа значи дека во мирен вторник дома,
кога дечко ми е стуткан со добра книга
и свеќата Ле Лабо гори и НПР Тајни Деск свири,
морам да го нарушам мирот и да погледнам во него и да речам:
"Еј, наместо да ја поминам вечерта со тебе овде,
мислам дека сакам да ебам во грло еден 23-годишник.
Ќе се вратам пред вечера." Тоа е тешко.
Тоа е тешко вам да ви се каже. Видете како реагиравте.
Кои се импликациите? Што значи тоа?
Оти луѓето мислат дека ја отворате врската
зашто ви е здосаден сексот со партнерот.
Тоа не е точно, не е точно за мене.
Всушност многу ми е ново да имам секс вљубен.
Тоа е многу ново.
Дечко ми е првата личност што сум ја ебел и што ја почитувам.
Не знаев дека треба да го правиме тоа, моја грешка.
Многу го почитувам и сексот е многу страсен.
Знаете, неговите раце се најбезбедното место на светот за мене.
Па многу го сакам сексот што го имаме. Навистина е поврзан.
Се гледаме во очи и шараме со поглед. Ме сфаќате?
Сте оделе некогаш лево, десно, лево, десно?
Кога ебете, шарате со поглед и толку е значајно.
Мојот дечко е мојата Клер Хакстабл. Знаете, како...
Еј, серијата не силуваше никого. Тоа што го велам...
Тоа што го велам е, пораснав гледајќи го "Козби шоу"
и Клиф и Клер Хакстабл ми беа важна двојка.
Беа две личности кои се почитуваа многу.
Беа професионалци. Се сакаа.
Израснаа семејство заедно.
И така гледам на дечко ми, некој со кого сакам да израснам семејство.
И го сакам значајниот секс што го имаме.
Но... понекогаш
исто така сакам
курва која можам да ја малтретирам.
Само јас? Добро, ќе бидам сам во ова.
Знаете, само странец од интернет
кој доаѓа за да биде доминиран.
Некој што воопшто не го почитувам. Ни тие не ме почитуваат.
Некој што доаѓа и бара шише вода,
а јас му давам од евтиното пластично срање.
Ги чувам стаклените шишиња за мене и моето момче,
но тие го добиваат свитканото Поланд Спрингс срање.
Некој со кого не го користам ни вистинскиот глас.
Зборувам неколку октави пониско. "Да, што има?"
Знаете, јас сум подоминантен. Тие сакаат да бидат доминирани.
Сакаат да ги давам. Обожавам давење.
Знаете на што мислам?
Сте давеле некогаш некого додека речиси не било премногу?
Знаете што зборувам?
Почнуваат да се тресат и да кашлаат малку, го обожавам тоа срање.
Обожавам да им плукам во устата на луѓето.
Сте го направиле тоа? Знаете за што зборувам?
И не е лесна плунка.
Мислам како мајка птица што го храни младенчето,
длабока, речиси расистичка,
длабока, напорно стекната плунка однатре.
И плукате надолу,
но им ја промашува устата и им оди во окото.
Јас сум многу висок, па ако ебам некого од назад,
сакам да пробам да го кренам левото стапало
и да достигнам, да им згазнам на лицето,
само валкан Најки чорап на нивното лице
и им зборувам: "Да, ти се допаѓа тоа срање, нели?
Да, прими го срањето. Отвори за тате, отвори за тате."
Не сакам да и' го правам тоа на Клер Хакстабл.
Знаете, таа има свилени пижами, адвокатка е...
има работа изутрина.
Врската е отворена,
па тоа значи дека и дечко ми може да ебе други луѓе.
И искрено, не ми се допаѓа тоа срање.
Воопшто не. Кул е кога јас го правам тоа,
не сакам кога тој го прави.
Зашто треба да си кажуваме за тоа што сме го направиле.
А не сакам да мислам на моето момче со валкан Најки чорап на лицето.
И дечко ми е многу описен.
Понекогаш користи зборови кои не можам да ги извадам од глава.
Последниот тип со кој се смувал,
го опиша стапот на тој човек како многу тежински.
Си реков, што? Тоа не е збор што се слуша секој ден.
Си реков, беше многу "тежински"?
Оттогаш не сум погледнал вреќа за ѓубре исто.
Си велев: "Имал тежок стап?"
Не сакам да има секс без мене.
Всушност, ме тера да посакам да бидам рогоносец.
Видете, видете, видете. Знаете што е рогоносец?
Тоа е кога треба да гледаш некој сакан како го ебе
друга личност. Некако ми се допаѓа тоа сега.
Знаете зошто? Оти ако дечко ми има
забавно сексуално искуство со некој кој не е јас,
не сакам да бидам отпишан од сеќавањето.
Тоа е сè.
Ако мисли на тоа подоцна,
сакам да кажам: "Не, не. Сети се дека јас дркав во аголот,
не заборавај ме."
Ќе ви кажам што е убаво во врските.
Многу убава работа што не знаев дека ми треба,
ова ми е многу важно.
Сакам да имам некој кој може да зборува со мајка ми за мене.
Ова е важно, ова е код за мамење.
Оти доаѓа време во животите на сите
кога сфаќате дека мајка ви е луда.
И таква е, мајка ви е луда. Развојот на животот на мајка ви...
таа оди од одговорна жена која ви правела сендвичи
во многу зборлива дама без граници,
која се молите да не седи до вас на лет.
Тоа станува мајка ми. Мајка ви е луда.
Знам дека некои од вас ме гледате сега:
"Не зборува за мене. Мајка ми не е луда, мајка ми е кул."
Не, тоа значи дека мајка ти е алкохоличарка.
Тоа не е кул. Тоа е луда, неодговорна жена.
Мајка ви е луда, затоа имате семеен групен чет.
Семејниот групен чет постои за вие и вашите браќа и сестри
наизменично да одговарате на срањето што оваа луда жена го праќа.
Слики од чудни деца што не сте ги виделе претходно
или туѓи божиќни светилки. Мајка ви е луда, ебате.
Мајка ви е луда или е мртва и била луда.
Тие се единствените опции. Сите мајки полудуваат. Чија вина е?
Не знам. Веројатно на татко ви.
Бидејќи татко ви станал тивок.
Татко ви кажува сè помалку зборови секоја година откако е жив.
Татко ми сега седи тивко во аголот
и понекогаш кажува некое неповрзано срање како:
"Хм, не изгледа како недела."
И јас: "Извинете, господине. Што зборувате, ебате?"
Недела е.
Татко ви стана тивок, а мајка ви полуде.
Сите мајки полудуваат, бидејќи сите мајки се радикализираат.
Не знаат што со сета таа мајчинска енергија.
Тие се радикализираат од нешто.
И ако имате среќа, мајка ви одеднаш ќе посака градинарство.
Честитки, имате една од добрите.
Но мајка ви е веројатно во теорија за заговор сега.
Или ако сте како мене, мајка ви е религиозно луда.
Мајка ми го сака Исус сега.
Израснавме одејќи во црква, но не беше вака.
Нешто се смени со таа жена.
Мајка ми го сака Исус сега. Го сака.
Ги носи сите негови производи.
Постојано ги цитира стиховите на овој брат.
Исус и' е омилен рапер. Едвај чека Исус да се врати.
Тоа е нејзиното срање. Едвај чека Исус да се врати.
Постојано и' велам на мајка ми: "Види, познавам славни личности,
никој од нив не се дружи со својот најголем обожавател."
Не, морам да и' кажам.
И' велам: "Кога Исус ќе се врати, нема да се заебава со тебе."
Исус ќе биде исплашен од мајка ми.
Исус ќе ја третира мајка ми како жената која ја уби Селена.
Ќе се држи на 900 м оддалеченост.
Понекогаш...
Се чувствувам како да сум во битка со Бог...
за душата на мајка ми.
И не знам кој победува.
Бидејќи јас плаќам за глупостите,
а таа му се заблагодарува на Исус.
И тоа ме нервира.
Навистина. Јас сум во посебна ситуација како НБА играч
каде сум хранител на семејството. Сите се на мојата Инстакарт.
Плаќам за намирници за сите.
И ќе бидам искрен,
тоа ме претвора во републиканец од ерата на Реган. Малку.
Малку. Гледам колку пари трошат на храна.
И си викам, може да им пратам калап сирење
и вреќа ориз како да се 1980-тите? Мора ли да јадат месо?
Не, не сфаќате.
Се емитува мое ТВ-шоу, а црнциве магично се пензионираа.
И не ја добивам почитта што ја заслужувам, луѓе.
Не ја добивам. Навистина. На пример...
Мислам дека моето семејство треба да има слика од мене покрај вратата.
Треба да се молат во правец на мојот стан пет пати на ден. Навистина верувам во тоа.
Мислам дека треба да почнат да ме викаат пречесниот Џерод Кармајкл,
како да сум Илајџа Мухамед.
Сакам пофалби, а не добивам пофалби и тоа ми отежнува.
Понекогаш е тешко да си покрај нив.
Знаете?
Тешко ми е да бидам покрај семејството, бидејќи...
Не можам да бидам свој покрај нив, бидејќи тоа што сум ги навредува.
А одбиваат да одат на терапија,
па не знаат баш кои се, ебате.
Всушност, проблемот е што јас сум геј, а овие црнци не читаат.
И понекогаш сум со нив подолго време.
Сега бев во Северна Каролина една недела...
Одам таму и... Мојата душа може да издржи само една недела.
И игравме Уно.
Знаете, срање што правите со луѓе што всушност не ги познавате.
Ако некој од моите другари побара да играме Уно,
ќе му речам да ми се губи.
Ама го правам тоа срање со мајка ми, барам начини да го исполнам времето.
И стигнав во сабота вечер, а мајка ми ме праша
дали би одел во црква со неа во недела наутро.
И се согласив. Реков: "Да."
И тоа беше грешка. Знаете. Го знаете тоа.
Тоа е грешка. Има одредени работи што не треба да ги правам
и одењето во црква е една од тие работи.
Тешко ми е мене во црква.
Сте биле ли некогаш најпаметната личност во просторијата?
Тоа сум јас во црква. Дали сте разгледале некогаш наоколу
и сте имале многу мрачни, потценувачки мисли?
Ги гледам жените во црквата во светлите бои
и нивните големи капи и си викам: "Ох,
ти кутро, симпатично, глупаво копиле."
Кога ќе дознаеш дека црквата е пирамидална шема,
тешко е да го заборавиш тоа. Јас го знам, мајка ми не го знае тоа.
Па, седам на клупата до неа
и беше време за собирање прилози, што е нивното омилено време.
Мора да ги ставаат парите во мали пликови.
Така е во црквата. Како да мораат да ги кријат парите од Бога.
Тоа е мала маскарада за Исус. И свештеникот стана
и рече нешто што е... Мислев дека ова е лудо.
Свештеникот стана на проповедницата и рече...
"Добро, извадете ги пликовите,
бидејќи Бог ми рече..." Уф!
Веќе звучи навистина непотврдливо, брате. Бог ти кажа?
Така рече. Тој рече: "Бог ми кажа...
семето кое го сеете денеска."
Така рече. "Семето кое го сеете.
Бог ми рече дека ќе го умножи тоа најмалку десет пати до петок.“
Така рече: "До петок."
А јас седам таму обидувајќи се да ја сопрам смеата. Си викам, навистина?
Бог навистина му шепнува во увото
на 80-годишен црнец во Северна Каролина.
Бог само.... Бог ја поседува Фандуел.
Не, кажи му дека ќе превртам. Кажи му да не се грижи.
Не грижи се. Што да дадат, ќе средам до петок.
Не грижи се. И јас мислам дека ова е лудо.
Потоа погледнувам налево, ја гледам мајка ми како посегнува по чантата,
зема 20 долари од моите пари.
Ја гледам како ги става тие пари во плик, тој плик во послужавникот,
послужавникот се зема засекогаш.
И седам таму, сте ги погледнале некогаш вашите родители како: "Навистина?"
Малку како: "Твојата сперма, твојата јајце-клетка?
Јас? Како?"
И сепак морам да го поминам остатокот од неделата со овие луѓе.
И причината зошто одам во Северна Каролина не е баш поради моите родители.
Тоа е зашто брат ми има пет деца кои ги сакам многу, многу
во многу посебен ред, да бидам искрен.
Не сите исто. Имам јасен фаворит.
Ќе ви го кажам рангирањето. Второпласираните...
Второпласирани се најстарите двајца, за кои мислам дека се многу кул
и сакам да мислат дека сум кул, но мислам дека не мислат дека сум кул.
И понекогаш објавуваат слики од славни личности
на настани на кои и јас сум бил. И тоа ми ги повредува чувствата.
Велам: "Ако не го објавувате вашиот геј чичко..."
Па, не ми се омилени. Омилена внука ми е Лорден.
Многу, многу ја сакам Лорден. Таа има осум години.
Многу е паметна. Многу е забавна.
Многу е харизматична. Обожавам да поминувам време со неа.
И ја однесов на игралиште. Трчаме низ паркот,
се качуваме на лулашките и вртелешката.
И Лорден сакаше да се спуштам по тобоганот со неа.
И ме фати за рака. И ме одведе до врвот на тобоганот
и седнавме. Таа седна до мене.
Пред да се спуштиме, Лорден се сврти, ми ја допре главата и рече:
"Чичко Род,
ми се допаѓа твојата коса.
Многу е мека."
И јас реков:
"Ќе се грижам за тебе финансиски до крајот на твојот живот."
И го мислам тоа. Го мислам. Знаете како знам?
Си одевме од паркот, се враќавме во колата
и требаше да преминеме прометна улица,
а Лорден за малку ќе истрчаше на улицата кога доаѓаше автобус.
Сфатив во тој момент, ако требаше,
ќе ја тргнев Лорден од патот
и јас ќе бев удрен од автобусот, бидејќи ја сакам толку многу.
И ќе го сторев тоа,
иако тоа има ужасна финансиска смисла за моето семејство.
Ќе бидам искрен. Може да го ставите цело мое семејство
пред тој автобус. Па...
Не се обидувам да им ставам вредност на животите затоа што таа има осум години
и нејзиниот потенцијал е безграничен, но јас сум еден во милион. Тоа е...
Многу малку е веројатно ова да се случи двапати во едно семејство.
Како...
Сакам да живее, но сте биле ли некогаш на погреб на дете?
Не е толку тажно како што мислите.
Не, главно луѓето зборуваат за хипотетички работи како:
"О, можеше да стане претседател еден ден."
И мора да кажете: "Да, секако. Ако само кажуваме срање, ебате."
Велам: "Додека јас сум жив, ќе тагуваме на Хаваи."
Без разлика, таа е жива. Сите сме живи.
И имавме толку одлична недела заедно. Имав толку одлична недела со Лорден.
Ме натера да сфатам колку бев ситничав, дека бев глупав,
сакајќи толку пофалби од моето семејство, знаете?
Навистина, само го спуштив гардот.
И... Јас...
Не знам, ми текна дека се грижам
за моето семејство и тоа е добра работа.
И добив идеја пред да се вратам во Њујорк да бидам геј,
јас бев...
наминав до банкомат, повлеков неколку илјади долари
и ќе ги скриев во фиоката со чорапи на мајка ми.
Ја прифатив мојата улога како Велигденско зајче.
Си реков: "Ќе ги скријам."
И почнав да го замислувам нејзиното лице кога ќе ги види парите.
Си реков: "Ќе биде многу возбудена кога ќе го види ова."
И додека ги ставав парите во фиоката со чорапи на мајка ми,
ми текна.
И сè што слушнав беше гласот на свештеникот...
како вели: "Семето што го сеете денеска." И сфатив дека Бог победува.
Тој навистина победува.
Да се биде дома...
во Северна Каролина, уште го викам дом. Лудо, нели?
Некако е тешко за мене, бидејќи...
моите родители живеат во куќата во која пораснав.
А јас сум таму.
Тоа е како временска капсула, како...
Ме потсети на тоа колку напорно се обидував да бидам стрејт.
Бев само мало дете, многу напорно се обидував
да бидам стрејт како мал тинејџер.
Го погледнав плакарот од моето детство и сè од Рокавеар.
Џирбод и нешто од Шон Џон, знаете, сакав да бидам кул.
Па, во собата на моите родители,
го гледав местото каде што стоеше компјутерот.
Се сеќавам кога бев во средно
и си доаѓам дома пред моите да си дојдат од работа
и имав 15, 20 минути за себе.
Ја земав Библијата на мајка ми, ја чуваше во собата
и ја криев во мала фиока.
И потоа имаше постер со "отпечаток во песокот".
Го вртев за да не може Исус да види.
И потоа одев на БиЛатинМен.ком...
И дркав, но толку напорно се трудев да бидам стрејт.
Потоа, ја вадев Библијата од фиоката
и го вртев постерот за да може Исус да гледа
и се терав да дркам на стрејт порно,
бидејќи знам дека Бог сака пиче.
Си викав: "Се гордееш со твоето момче, а? Погледни ме, Боже.
Свршувам на девојки." Напорно се трудев да бидам стрејт.
Беше предизвикувачки.
Најголемиот предизвик се појави во јануари 2000 година
и тоа беше кога Д'Анџело...
го објави музичкото видео за "Антајтелд, (Хау даз ит фил)"
Тоа беше голем момент. Некои од вас
не знаат за што зборувам, не грижете, големо задоволство ми е
да објаснам зошто ова е важно.
Д'Анџело беше нео соул изведувач од Вирџинија, кој во 2000 година
беше најзгодниот маж на земјата.
Д'Анџело беше толку згоден што тоа му го уништи животот.
Д'Анџело беше толку згоден, што заборавате дека е 171 см.
Толку згоден беше. Ја надминуваше висината.
И направи музичко видео кое беше целосно посветено на неговото тело.
Беше посветено на неговото тело, а неговото тело беше толку совршено.
Беше толку добро извајано. Го имам видено "Давид" од Микеланџело во живо.
Сеедно е.
Заштедете си патување во Фиренца. Само погледнете го ова видео.
Видеото се случува во црна празнина.
Ништо друго не е важно.
Камерата се движи бавно во еден кадар на телото на Д'Анџело
и почнува на неговата коса.
Имаше совршени африкански плетенки.
Се познаваше дека некоја црна девојка се грижела за него.
Камерата се движеше надолу по неговото лице, прекрасно лице, прекрасни очи,
неговата брадичка,
неговата брадичка што ги опкружуваше тие прекрасни, полни усни.
И цело време, тој се смее
и пее, се смее и пее, и има мала празнина.
И имаше неколку криви заби долу,
но сепак беше жешко.
Беше премногу мажествен за заболекар. Беше некако секси.
И камерата се помести надолу по неговиот врат.
Почнуваше да се поти.
И се сеќавам дека на вратот имаше испакната вена и тетоважа овде,
и продолжуваше на неговите гради.
Се сеќавам на неговите гради, беа испoтени. Се сеќавам на целата пот,
се потеше и имаше прекрасни меки мускули,
слатки брадавици како чоколадно парче,
се потеше на рацете и се сеќавам дека рацете му изгледаа како компири..
Потта му беше насекаде врз рацете и беше измешана
со дезодорансот на Д'Анџело,
па имаше една бела пенлива капка пот
што капеше на неговите стомачни мускули. Повеќе од шест, повеќе од осум.
Тие се спротивставуваа кога тој пееше.
Беа како послужавник со колачиња. Беа толку убави.
И имаше влакна кои влегуваа меѓу "В" мускулите.
Мора да сфатите, беше 2000 година.
Никој немаше видено "В" мускули. Д'Анџело беше првиот со такви.
И "В" е мускул кој не можеш да го добиеш со вежбање.
Можеш да го добиеш со ебење. Мора да го заработиш тоа срање.
Д'Анџело имаше убави препонски линии.
И целото видео...
Тој дури и не стоеше мирно. Само блескаше на светлината
и полека се вртеше како пиле на скара.
Одеше од страна на страна.
Кога заврши видеото,
мора да сфатите, порано гледавме БЕТ заедно како семејство.
Па, во основа седев со сите што ги познавав во животот
и тоа е едно од оние уметнички дела што бара одговор.
Сите во собата мораа да кажат нешто.
И јас сум мало скриено момче. Не знам како да одговорам.
Не знам што да кажам.
Сакам да одговорам како девојките во собата.
Сакав да станам бавно да го допирам телевизорот.
Како да беше затворска посета, бавно...
Но не можев. Морав да бидам силен. Морав да бидам маж.
Па, на крајот повторив некое глупаво машко срање
што го кажа мојот постар брат.
"О, песната беше кул, но не ни требаше сето тоа."
Знаете, срање што не го мислев. Не го мислев тоа.
Се обидував, оти бев израснат стрејт.
И кога сте израснати стрејт, знаете дека има само едно правило.
"Немој да бидеш геј."
Го прекршив единственото правило, луѓе.
Единственото правило. "Немој да бидеш геј." А толку многу се трудев.
Се лажев себеси толку долго за мојата сексуалност и тоа кој сум.
Имаше еден чуден период, можеби во 2013, 2014 година.
Се емитуваше мое ТВ-шоу.
"Шоуто Кармајкл",
и знаете, јас сум стрејт во него, носам Џорданки,
се обидувам да ги измамам луѓето. И сум познат повеќе од кога било.
Многу бев познат во тоа време.
И во исто време излезе Грајндр.
Па, се мував со момци и...
беше лудо, бидејќи имав многу јавен живот
и многу приватен живот,
и се обидував да ги држам тие два света одвоени.
И тоа ме исплаши.
И бидејќи бев исплашен, правев нешто многу неморално.
Во тоа време, се претставував лажно.
Знам, срам ми е да го кажам тоа.
Никогаш не треба да праќате слика од некој друг.
Го оправдував тоа,
оти грешникот го менува светот за да го оправда гревот.
Знаев дека е погрешно, но мислев дека...
објективно изгледав подобро од црнецот чии слики ги праќав.
Па мислев дека луѓето ги очекува пријатно изненадување.
Мислев дека луѓето ќе се појават, на почетокот ќе бидат лути,
а потоа ќе речат: "Добро, ме измами."
Но се сеќавам на една ноќ кога бев во посета на Њујорк,
престојував во еден хотел, "Бауери", во Лоуер Ист Сајд.
И отседнав таму од многу сомнителни причини.
Не беше поради добрата собна послуга.
Престојував таму зашто не ви треба картичка за лифтот.
Тоа е многу сомнително, знам.
Но ако имав средба доцна навечер,
не сакав да се откривам со јавување на рецепција,
измислувајќи лаги.
Мојот деловен соработник доаѓа, ако можете да го испратите горе.
Не сакав да го правам тоа. Па, бев во "Бауери".
Доцна саботна вечер е, рано неделно утро.
Вртам на Грајндр. Гледам "Сабота навечер во живо".
Се обидувам да најдам некој да намине.
Им пишувам главно на белци,
оти мислам дека белците не би ме знаеле мене или мојата работа,
па не би знаеле кој сум, бев безбеден таму.
Имаше еден белец во близина.
Си заминуваше од клуб. Се викаше Лијам.
И си пишувавме, знаете, класично Грајндр срање.
Што те пали? Престојувам во "Бауери". Намини.
Такво срање. И Лијам доаѓа да ми го испуши курот.
Извинете што бев експлицитен.
Го кажав тоа така само зашто е единствената светла страна
на тоа да се биде геј, да можеш да бидеш потполно искрен
зошто некој доаѓа.
За разлика од вас стрејт мажите и лагите.
Стрејт мажите мораат да испраќаат пораки:
"Сакаш да земеме сладолед?" или "Има комедија што може да е кул",
кога сакате да ви го испушат курот. Но не може да го кажете тоа.
Па, Лијам доаѓа да ми го испуши курот, а јас морам да ја облечам ДЛ униформата,
па облекувам кошаркарски шорцеви, рамбовка и си ја врзувам марамата на глава.
И го менувам каналот од Ес-Ен-Ел во И-Ес-Пи-Ен оти сакам да ме цицаат
на сирената на "Пи-Ти-Ај".
Чука некој на вратата. Отворам.
Лијам стои таму, белец, висок околу 175 см со кратка фризура.
Носи бела бомбер јакна со портокалова постава и пуфка.
И издува облак од чад. А кога се расчисти,
Лијам ми го постави најстрашното прашање за човек што се крие.
Лијам праша...
"Зар не те познавам?"
Срцето ми се стегна
и го помислив единственото разумно нешто што можев да го смислам во тој момент:
"Дали ќе морам да го убијам ова бело момче?"
Престојував таму доволно. Го знаев распоредот на ѓубрето,
па мислев дека можев да се извлечам.
Но сепак го прифатив пушењето. Тоа е лудото кај мажите.
Преовладува похотноста, дури и во ситуации со висок ризик.
Има мажи на кои им го пушат курот во војна.
Го прифатив пушењето, но тоа ми беше најсомнителното пушење
во мојот живот.
Цело време, Лијам беше на колена,
гледајќи нагоре, обидувајќи се да се сети кој сум јас.
Шараше со поглед, напред-назад. А јас се обидував да уживам во тоа,
но исто така, го искривував лицето за да личам на некој друг...
Правејќи го ова срање.
Напнатo. Беше напнато пушење.
Како и да е, Лијам завршува. Станува.
Си го облекува бомбер палтото.
Оди кон вратата и помислив дека сум се извлекол.
Баш пред да замине,
се сврти кон мене и рече... Нема да заборавам како Лијам го кажа ова.
Тој рече...
"Ми текна." Си реков: "Ебате."
И Лијам рече: "Ти си Мајкл Че." Јас реков: "Да.
Да, токму тоj сум." Во живо од Њујорк, срце.
Мило ми е што заврши тоа.
Знаете, да се криеш, беше многу стресно.
Среќен сум што се открив. Чувствувам голема гордост поради тоа.
И ќе ви кажам, ако некој се крие
за нешто, навистина мислам дека треба да се откриете,
зашто е многу важно и ќе се чувствувате подобро.
Мислам дека светот ќе биде подобро место.
Всушност, имам теорија дека маалското насилство ќе се намали...
за 15 проценти ако на црнците им е дозволено да бидат геј.
Тоа е мојата теорија. Сè уште не сум пресметал.
Единственото нешто од кое сè уште се плашам е јавно искажување љубов.
Некако сум преплашен...
нешто да биде јавно,
знаете, да го бакнувам дечко ми,
да го држам за рака во јавност, ме плаши.
Се чувствувам како да си ставам мета на грбот. Многу се плашам.
И се обидувам да го надминам тоа. Минатото лето,
со дечко ми отидовме во Париз и бевме на вечера.
И убаво си поминувавме, само се смеевме и пиевме саке.
Го напуштивме ресторанот и решивме пеш да се вратиме до хотелот.
И на тротоарот, дечко ми ја испружи раката
и во тој момент, си реков: "Знаеш...
заборави, Џерод.
Во ред е. Во ред е. Геј си. Гордеј се со тоа."
Вљубен сум. Сакам да го покажам тоа.
Не сакам да се плашам и да го кријам тоа веќе. Сакам да го покажам.
И се сеќавам како посегнав и ја стиснав раката на дечко ми,
и го бакнував,
и се чувствував добро во врска со тоа.
Додека...
еден стар бел Нисан не почна да се влече покрај нас.
Јас сум од маалото. Не сакам кога возило се влече.
Какво било возило.
Пред некој ден стоев на едно пристаниште и една јахта забави пред мене,
а јас си реков: "О, ќе почнат да пукаат."
Не сакам влечковци. Па се обидувам да го игнорирам,
одам и ја држам раката на дечко ми,
обидувајќи се да се гордеам.
И потоа еден од момците, имаше пет или шест парижани во колата,
еден од момците извика нешто на француски.
Пробав да го игнорирам тоа, продолжив да одам.
И потоа еден од момците фрли чаша со тоа што мислам дека беше вода
од прозорецот на колата и нè исплиска,
и колата забрза, а јас бев бесен.
Мојата првична реакција беше да ја бркам колата и да се тепам со нив.
И не знам баш да се тепам, но знам дека би можел да претепам секого во Париз.
Но лут сум и егото ми е повредено,
и знам дека егото ми е повредено оти мислам на пари.
Само си велам: "Сиромашни копилиња. Ќе купам десет од вашите коли."
Потоа почнав да викам лудо срање како: "Ќе го купам татко ви и ќе го ебам."
Само лудо срање.
Бесен сум и ја пуштам раката на дечко ми.
Само мрморам во себе како Џо Пеши:
"Овие копилиња. Некој ќе плати, ебате.
Некој ќе плати." Се сеќавам дека повторував.
"Некој ќе плати за ова, ебате." Се враќаме во хотелската соба
и седнувам на крајот од креветот. И во тој момент, јас...
Плачев.
Не сум плачел никогаш посилно во животот.
Ми текна колку нефер беше...
колку беше заебано
што сум горд и вљубен, и тие фрлија вода врз нас,
и тоа е толку нефер.
И Мајкл доаѓа и седнува покрај мене.
Почнува да ми го трие грбот и јас велам: "Ова е толку заебано.
Ова е толку нефер."
Мајкл вели: "Џерод..." "Ова е толку нефер.
Ова е толку заебано." И Мајкл вели: "Знам."
Јас: "Зошто би го сториле ова?" И Мајкл вели: "Види...
Слушнав што рекоа тие момци и...
не зборувам многу француски, но разбирам малку.
И не знам како да го кажам ова, но...
Не мислам дека ни фрлија вода
бидејќи сме геј."
И јас престанав да плачам. Погледнав нагоре.
Реков: "Не?" Тој рече: "Да,
мислам дека ти фрлија вода зашто си црнец."
И јас реков: "Ох, хм!"
Толку бев зафатен со хомофобијата, заборавив на расизмот.
НЕ БИДИ ГЕЈ
Преведено од Елена Самандова