Downloaded from YTS.MX
Ostatni raz na ekranie widzieliście mnie w reality show.
Official YIFY movies site: YTS.MX
25 LUTEGO 2025, NOWY JORK
Wszedłem z szafy,
ale nie radziłem sobie z wewnętrzną homofobią.
Notorycznie zdradzałem kogoś, kogo kocham
i nie byłem z siebie zadowolony.
Wpadłem więc na pomysł,
że jeśli pokażę światu wszystko, co we mnie siedzi,
wyzbędę się poczucia wstydu.
Byłem dumny z tego reality show.
Po premierze wchodzę na Twittera,
żeby sprawdzić, czy wpłynąłem na kogoś,
kto przechodzi przez to samo
i pierwsze, co czytam to:
„Czemu ten czarnuch ma białego fagasa?"
To moja wina.
Tak mnie pochłonęła homofobia, że zapomniałem o rasizmie.
Nie wiem, czy ktoś z was był nękany w necie
przez grupę czarnych gejów, ale nie polecam.
Potrafią dowalić.
Któryś wstawił fotkę
białego typa z szopem na rękach
z podpisem: „Jerrod ze swoim fagasem."
Najgorsze, że to całkiem zabawne.
Czytałem wszystko, jak leci. Nie mogłem się oderwać.
Proste, odłóż telefon,
nie wchodź w ten syf. Nie mogłem.
Jak to celebryckie pierdololo,
że niby nie czytają komentarzy.
Gówno prawda.
Czytają wszystko. Nawet ci wyizolowani.
Chcesz coś przekazać Danielowi Day-Lewisowi?
Napisz mu na wallu: „Chuj ci w dupę, Daniel!”.
Na bank przeczyta.
Ludzie uwielbiają pisać brednie
o moim życiu intymnym.
Rzekomo nienawidzę siebie, czarnych,
i wyrywam tylko białych gości.
A to nie prawda. Miałem wielu czarnych.
Tylko, że podobają mi się raczej męscy kolesie,
a to przekłada się na rywalizację w łóżku.
Żaden z nas nie chce ulec drugiemu,
więc trzymamy się za fiuty jak w meksykańskim pacie.
„Ssij pałę, czarnuchu!"
„Nie, czarnuchu, ty ssij moją!"
Sześć dziewięć we trzech.
Naczytałem się o sobie tyle gówna, że się zafiksowałem.
Było mi źle, więc zacząłem szukać pomocy.
Trafiłem do czarnej terapeutki,
żeby rozgryźć, czemu mam białego chłopaka.
Sesja pierwsza. Wparowuję tam z kopa
i pytam: „Jestem jak Clarence Thomas?!”
Babka już czuła pismo nosem,
każe mi wyluzować, usiąść...
i pyta, co mi jest.
Więc jej mówię, że hejtują mnie w necie.
Pyta o przykłady,
więc czytam jej komentarz typa,
który pisze, że mam białego chłopaka,
bo czuję kompleks niższości wobec białych.
Oczy jej się zaświeciły
i mówi: „Opowiedz mi o tym,
o swoim dzieciństwie,
o twoich relacjach z białymi.
Czy kiedykolwiek czułeś się gorszy?”.
Pierwszy raz się nad tym zastanowiłem.
Będąc dzieciakiem
wychowałem się w czarnej dzielnicy.
Moja szkoła wyglądała jak eksperyment na rzecz postępu ludności kolorowej.
Puszczali nam hymn w wykonaniu Whitney Houston.
Codziennie!
Moja babcia pracowała na stołówce.
Wszyscy sąsiedzi byli czarni,
oprócz jednej rodzinki, która mieszkała w domu
na końcu ulicy.
Wszyscy w tej rodzinie
byli w jakimś stopniu upośledzeni umysłowo.
Więc mówię terapeutce,
że nie sądzę, żebym cierpiał na kompleks niższości,
bo przez całe dzieciństwo myślałem, że wszyscy biali są opóźnieni.
Naprawdę tak było.
Pamiętam, jak oglądałem Foresta Gumpa,
i nie mogłem rozkminić,
jak ci biali zacofańcy
funkcjonują na świecie.
Za to nie lubiłem, jak czarni się na mnie wkurzali.
Jak wiecie, o czym mówię,
to się zgodzicie.
Za to jak czarni cię lubią, to jesteś gość.
Idę sobie kiedyś,
podjeżdża czarny typ, opuszcza szybę i mówi:
„Widzę cię".
Że niby mnie?
Wyprostowałem się i wiecie, jak się poczułem?
Zrozumiany. Akceptacja wśród czarnych wymiata.
Choć tą od białych też nie gardzę.
Sprawia, że czuję się stabilniej finansowo.
Polubiła mnie biała babeczka z HBO
i zostałem multimilionerem.
Dzięki. Przekażę jej.
Jestem znerwicowanym typem,
ale mam specyficzny rodzaj nerwicy.
Najbardziej się denerwuję, kiedy nie mam czym.
Jak wszystko idzie gładko, tylko czekam,
aż coś się schrzani.
Gdybym wtedy, 11 września, mieszkał w Nowym Jorku,
w końcu poczułbym się emocjonalnie zrozumiany.
Wychodzę sobie z domu,
słońce świeci, ptaszki ćwierkają...
I jeb! Samolot ładuje się w budynek,
a moja pierwsza myśl to:
„Mówiłem ci, skurwielu, że coś jebnie!”.
Czuję to non stop i przenoszę te lęki do związku.
Tam też jestem niepewny.
Bo w miłości, kiedy ktoś mówi, że cię kocha,
musisz wierzyć mu na słowo.
Przecież to szaleństwo.
Potrzebuję więcej dowodów.
Obudzę chłopa w środku nocy z pytaniem, czy mnie kocha.
Grunt, to podejść z zaskoczenia.
Dlatego wierzę w małżeństwa.
Choć w młodości było inaczej.
Byłem zły, jak dostawałem zaproszenie na ślub.
„Po co mnie ciągniecie na tę szopkę?
Mam jeść suchego kurczaka i słuchać starej playlisty?
Mam bulić za lot, żeby patrzeć jak podejmujecie decyzję?
Jak tańczysz wolnego ze starym?
Walcie się". Tak było zanim się zakochałem.
Teraz wiem, że ślubu nie bierze się dla wesela.
Bierze się go dla świadków.
To prawdziwy powód.
Ślub to okazja, żeby postawić obok siebie osobę,
która twierdzi, że cię kocha,
zaprosić wszystkich, których widziałeś chociaż raz w życiu,
wasze rodziny,
nawet ciecia z dawnego budynku...
Wszystkich.
Przyjaciół sadzasz w pierwszym rzędzie,
żeby mieli skurwiela na oku.
A cała szopka tylko po to, żeby przy wszystkich zapytać:
„Mówiłeś coś, że mnie kochasz?
Im to powiedz. Powiedz ciotce,
że chcesz ze mną kipnąć!
Gadaj!".
Po to ludzie się hajtają.
Teraz to kumam, bo się zabujałem i sam marzę o ślubie.
Mój chłopak
to mój najlepszy przyjaciel.
Uwielbiam leżeć mu na kolanach, jak gra w Mario.
Chcę, by to trwało wiecznie.
Szóstego stycznia mieliśmy rocznicę.
Tak.
Przy nim flaczeje mi serce.
Nie lubi, jak to mówię, ale to prawda.
I nadal się tym jaram.
Jesteśmy równi, a w związku to bardzo ważne.
Wiadomo, że się różnimy.
Mieliśmy inne dzieciństwo,
słuchamy różnej muzy.
Wychowałem się na rapie, na Jay-Z.
Moje ulubione kawałki traktują o dealerach,
gnatach i życiu na krawędzi prawa.
Jego dzieciństwo to Björk,
i Joanna Newsom,
które śpiewały o wróbelkach poddających się aborcji.
Różnimy się, ale jesteśmy równi.
To ważne,
żeby czuć się równym.
Jak czujesz,
że złapałeś Pana Boga za nogi, to będziesz zdradzony.
A jak to on jest szczęściarzem,
będziesz szukał ucieczki.
My jesteśmy na równi.
Ja jestem bogaty, a on biały. Szafa gra.
Jesteśmy kwita.
A mimo wszystko ciągle się z nim porównuję.
Każdy przejaw jego samorozwoju
odbieram jako akt oskarżenia.
Jak budzi się wcześniej ode mnie,
czuję się jak leniwy nygus.
Oto najlepszy przykład:
kupiliśmy sobie gofrownicę.
Uwielbiam gofry i Dzień Gofra.
Pytam o nie już wieczór wcześniej,
a potem budzę się podjarany, jakby to była Gwiazdka.
Schodzę na dół, a on już pichci.
Z tym, że jemy gofry inaczej.
Ja dzielę je na małe kawałki,
układam z okruchów górki,
polewam je całą kostką roztopionego masła...
i jakimś chamskim, najtańszym syropem.
Żadne klonowe, eko gówno.
Tylko Log Cabin.
Kocham ten syf.
I zalewam nim gofry.
Podgrzewam je w mikrofalówce przez 14 sekund,
aż będą bomblować i gotowe.
Siadam do stołu.
Mój chłopak je gofry
z łyżką gęstej śmietany i owocami.
To niby bez znaczenia.
To tylko pieprzone gofry.
Ale siedzimy przy stole, a ja zaczynam porównywać.
Patrzę na moje gofry, święcące się jak psu jajca,
potem na jego gofry i tak w kółko...
Aż w końcu się odpalam:
„Zachciało ci się czarnucha?
Patrzysz na mnie i myślisz: »Czarnuch aż się prosi o miażdżycę,
jak jego ojciec i dziadek«”. A on tylko je śniadanie.
Non stop nas porównuję,
analizuję,
a w związku najważniejsza jest komunikacja.
Uczę się też, jak radzić sobie z gniewem.
Jestem wrażliwcem i bardzo łatwo mnie urazić.
Mój chłopak czasem sprawia wrażenie,
jakby nigdy nie oberwał w pysk.
Chodzi o ton jego głosu.
Robi się pasywnie-agresywny,
a to biała przemoc.
Nie oddam mu,
bo nie tak działają gejowskie związki.
Wcześniej myślałem, że jak się wkurzę, to załatwimy sprawę po męsku.
Do pierwszych przeprosin.
Ale nie tędy droga. To wymaga gadki o uczuciach,
szczególnie, kiedy zostały zranione,
co nie jest dla mnie łatwe,
bo to straszna gejoza.
Mogę ciągnąć mu fiuta w nieskończoność,
ale nie przyznam, że mnie uraził.
Jestem mężczyzną, do cholery!
Chciałbym móc powiedzieć: „Michael,
to mnie zabolało", bo wiem, że tak jest zdrowiej.
Niestety,
jestem dobry w strzelaniu fochów.
A jak jesteś w czymś dobry, ciężko tego nie wykorzystać.
Można być dobrym w strzelaniu fochów.
To taka gra, w którą tylko jeden z was gra świadomie.
Celem jest zmuszenie partnera, żeby zapytał, co się stało,
ale mu nic nie mówić.
Jak pokażesz, że jesteś zły,
to już przegrywasz.
Nie pokazuj, że ci zależy,
bo w związku władzę ma ten, któremu zależy mniej.
Nie złość się,
tylko udawaj zaabsorbowanego.
Jakbyś w myślach rozwiązywał
złożone matematyczne równanie,
które wykracza poza ich możliwości.
Nic nie mów, tylko licz:
„Dwa plus trzy daje pięć...".
Nie zauważą od razu.
Nie zapytają, co ci jest,
tylko o pierdoły typu, „Co jest na kolację?",
a to cię dopiero wkurwi.
Wtedy idziesz krok dalej
i zaczynasz traktować ich jak powietrze.
Nagle całe twoje zainteresowanie,
najlepiej na ich oczach, kierujesz na innych.
A jak nikogo nie masz pod ręką, bierzesz psa
i tarzasz się z nim po podłodze.
„Kto jest najlepszym ptysiem w domu?
Kogo najbardziej kocham?”
I nie śmiej się.
Poczekaj, aż wyjdą z pokoju i wtedy się zgotuj.
Jak dobrze pójdzie, to przybiegną pytać,
z czego się śmiejesz. "Z niczego".
W końcu, choć może minąć kilka dni,
zapytają, co się stało.
Mojemu chłopakowi czasem zajmuje to tak długo,
że na złość odpowiadam mu:
„Co? Misiu, nic się nie stało.
A z tobą wszystko okej?".
Czasem lubię oświetlać dom gaslightingiem.
Chciałbym się zmienić,
być dojrzalszy,
bardziej otwarty i zawsze szczery.
To bardzo ważne,
szczególnie dla nas,
bo żyjemy w otwartym związku.
Na jego życzenie.
Ja chciałem zdradzać,
prowadzić sekretne życie,
wracać do domu z ciężarem kłamstwa na duszy
i siedzieć w ciszy na podjeździe, jak mój ojciec.
Nie chciałem niczego otwierać. Boję się opinii innych ludzi
i tak jak pewnie większość z was,
nie kumałem otwartych związków.
Bo jeśli kogoś kochasz,
czy nie wystarczy ci ta osoba?
Odpowiedź brzmi: „nie”. Chcę pieprzyć wszystko, co się rusza.
Ciągle w nowych miejscach odgrywam w głowie scenki, typu:
"Co, jeśli zatrzasną się te drzwi?
Kogo przelecę najpierw?”.
Mam już nawet listę rezerwowych.
Lubię seks, akceptuję to w sobie
i nie zamierzam tłumić swojej seksualności,
ani udawać, że chcę się pieprzyć tylko z tym jedynym,
bo to kłamstwo dla heteryków.
Wiem, bo widziałem to setki razy.
Byłem na kolacji z kumplem i jego żoną,
gadka zeszła na aktorki, w tym Sydney Sweeney
i ktoś zapytał mojego kumpla, co o niej myśli,
a on skłamał,
używając określenia, którego hetero faceci używają tylko, przy swoich dziewczynach:
„Jest atrakcyjna".
Powiedział to tym wysokim głosem.
„Jest atrakcyjna.
Ma oczy, nos i usta.”
Stary, jest atrakcyjna,
czy wylizałbyś jej szparę po hot jodze? To różnica.
Niełatwo jest mówić o wszystkim otwarcie,
a otwarte związki tego wymagają.
Szczerość w miłości to piękna sprawa,
ale czasem trudno jest powiedzieć komuś, kogo kochasz,
że chcesz się przespać z kimś innym.
Bo to znaczy, że w spokojne wtorkowe popołudnie,
kiedy mój chłopak leży sobie z książką,
droga świeczka się pali, Tiny Desk leci w tle,
muszę zaburzyć ten spokój, spojrzeć mu w oczy i powiedzieć:
„Nie spędzę z tobą wieczoru,
bo lecę się spuścić w gardło 23-latkowi.
Wrócę na kolację”.
Nawet wam nie jest do śmiechu!
Z czego to wynika?
Z opinii, że otwierasz związek,
jak nudzi cię seks z partnerem.
W moim przypadku to nie prawda.
Miłość w seksie to dla mnie nowość.
Mój chłopak jest pierwszą osobą, którą pieprzę i którą szanuję.
Wcześniej nie wiedziałem, że tak trzeba.
A przez ten szacunek nasz seks jest bardzo zmysłowy.
W jego ramionach czuję się najbezpieczniej na świecie.
Jakbyśmy byli jednym ciałem.
Patrzymy sobie prosto w oczy, czasem naprzemiennie.
Lewe, prawe, lewe, prawe...
To głębokie przeżycie.
Mój chłopak jest moją Clair Huxtable.
Ej, tam nikt nikogo nie zgwałcił!
Za dzieciaka byłem fanem Bill Cosby Show,
a Cliff i Clair byli dla mnie parą idealną.
Dwoje ludzi, którzy się szanują,
wspierają, kochają...
wychowują razem dzieci.
Tak samo widzę mojego chłopaka
i uwielbiam naszą czułość w łóżku.
Ale czasami...
potrzebuję...
dziwki, którą mogę stłamsić.
Wy nie? No cóż.
Nieznajomego z sieci,
który czeka aż go zbesztasz.
Kogoś, kogo nie szanuję i kto nie szanuje mnie!
Jak taki typ poprosi mnie o wodę,
dostanie szajs w plastiku.
Szklane butelki są dla mnie i ptysia.
Dziwki dostają Poland Springs.
Wtedy nawet nie mówię swoim głosem,
tylko kilka oktaw niżej.
Wtedy brzmię, jak ich pan.
Uwielbiam ich podduszać.
Zdarzyło się wam pójść trochę za daleko?
Wiecie,
do pierwszych spazmów i kaszlu. Jara mnie to gówno.
Uwielbiam też spluwać im do ust.
Wiecie, o czym mówię?
I nie tam kropelkę.
Charcham porządnie i z głębi, jak ptasia mama karmi młode,
jak rasista ściągam flegmę
i nie spuszczam ich z celu,
a potem i tak trafiam w oko.
Jestem wysoki, więc jak rżnę typa od tyłu,
lubię postawić mu
lewą stopę do twarzy.
Uwalona skarpeta Nike na jego policzku
i jadę: „Lubisz to, mendo?
Otwórz tyłek dla tatka.”
Nie zrobiłbym tego Clair Huxtable.
Nosi jedwabną piżamkę, jest prawniczką.
Musi wcześnie wstać.
To działa w dwie strony,
mój chłopak też może pieprzyć innych.
I nie podoba mi się to.
Ja - spoko, ale on - nie.
Bo potem wszystko sobie opowiadamy
i nie chcę go sobie wyobrażać z brudną skarpetą na twarzy.
On za to potrafi dawać barwne opisy.
Czasami jakieś słowo utknie mi w głowie,
jak ostatnio, gdy opisywał fiuta gościa,
z którym się dymał, mówiąc, że miał „spory ciężar”.
Nieczęsto się to słyszy.
Spory ciężar?
Myślę o tym zawsze, jak wyrzucam śmieci.
Miał ciężkiego fiuta?
Nie lubię być pomijany
i coraz częściej myślę o tym, żeby zostać kukoldem.
Wiecie, kto to kukold?
Kukold, to ktoś,
kto patrzy, jak jego partner pieprzy się z innym.
Coraz bardziej mnie to przekonuje.
Bo skoro mój chłopak ma przeżywać
chwile uniesienia w łóżku z kimś innym,
to chcę być częścią tego wspomnienia.
Tylko tyle.
Żeby kiedyś móc powiedzieć:
„Nie zapomnij, że siedziałem tam w rogu i fapałem”.
Wiecie, co jest najpiękniejsze w byciu w związku?
Wcześniej nigdy o tym nie myślałem.
To, że ktoś może pogadać za mnie z matką.
To mega ważne.
Bo w życiu przychodzi czas,
kiedy zdajemy sobie sprawę, że mamy powaloną matkę.
Wy też. Przebieg życia matki:
Z odpowiedzialnej kobiety, która robi wam kanapki,
zmienia się w ujadającą babę bez granic,
przy której nikt nie chce siedzieć w samolocie.
Pojebuska!
Patrzycie na mnie i myślicie:
"Nie mówi o mnie." "Moja mama jest spoko.”
Nie! Twoja stara to alkoholiczka!
To szalona kobieta!
Dlatego macie rodzinny czat grupowy,
żeby na zmianę odpisywać na jej posrane wiadomości,
zdjęcia cudzych dzieci
i ozdób świątecznych sąsiadów!
Twoja stara albo jest szalona, albo kiedyś była i umarła.
To jedyny scenariusz. A czyja to wina?
Twojego starego.
Bo nagle ucichł.
Z roku na rok wypowiadał mniejszą ilość słów.
Mój ojciec siedzi cicho w kącie
i od czasu do czasu palnie coś typu:
„Dziwna ta niedziela".
„Co, kurwa?
Niedziela jak niedziela.”
Starzy milkną, a matki szaleją,
bo na starość się radykalizują,
bo nie wiedzą, co zrobić z energią,
muszą się czymś zająć.
Jak masz szczęście, to twoja wciągnęła się w pielenie.
Moje gratulacje.
Ale wszystkie inne pewnie wierzą w QAnon.
Albo, jak moja, stały się turbo religijne.
Moja matka kocha Jezusa.
Zawsze chodziliśmy do kościoła, ale bez przesady.
Zmieniła się.
Została psychofanką Jezusa.
Obwiesza się jego logo.
Cytuje czarnucha, jak ulubionego rapera.
Wyczekuje jego powrotu.
Ma totalną zajawkę.
Mówię jej, że znam parę gwiazd
i żadna z nich nie zadaje się z fanami.
Uprzedzam ją:
„Jezus nie będzie się z tobą zadawał”.
Jezus się jej wystraszy.
Potraktuje ją, jak babkę, która zabiła Selenę.
Będzie trzymał się od niej z daleka.
Czasami...
czuję się, jakbym walczył z Bogiem
o duszę mojej matki.
Nie wiem kto wygrywa,
bo ja ją utrzymuję,
a ona dziękuje Jezusowi.
Wkurza mnie to.
Jestem głównym żywicielem mojej rodziny,
jak chłopaki z NBA. Zamawiam im żarcie do domu na Instacart.
Za wszystko płacę.
Zaczynam się zamieniać w republikanina z czasów Reagana.
Jak widzę, ile hajsu przewalają na żarcie,
to myślę sobie: „Zamówię czarnuchom
blok sera i wór ryżu. Koniec z mięsem!”.
Skumajcie,
dostaję własny program, a czarnuchy magicznie przechodzą na emeryturę.
I nie okazują mi należnego szacunku.
Powinni mieć mój portret nad drzwiami.
I modlić w kierunku mojego mieszkania
pięć razy dziennie.
Powinni zwracać się do mnie per Szanowny Jerrodzie Carmichaelu,
jak do Elijaha Muhammada.
W ogóle mnie nie chwalą i ciężko mi to przełknąć.
Ciężko mi z nimi wytrzymać...
Nie mogę być przy nich sobą,
bo to, kim jestem, ich obraża.
A że nie chcą chodzić na terapię,
to nie widzą w sobie problemu.
A problem w tym, że jestem gejem, a czarnuchy nie kumają.
Czasem odwiedzam ich na dłużej.
Ostatnio byłem u nich na tydzień.
Więcej moja dusza nie zdzierży.
Gramy sobie w Uno,
bo to się robi z ludźmi, których nie znasz.
Jakby kumpel wyskoczył mi w domu
z Uno, kazałbym mu spierdalać,
ale robię to dla mamy. Próbuję jakoś wypełnić czas.
Raz mama mnie zapytała,
czy pójdę z nią w do kościoła.
Zgodziłem się.
I to był błąd.
Pewne rzeczy nie są dla mnie,
a kościół jest jedną z nich.
Nie po drodze nam.
Byliście kiedyś najmądrzejszą osobą w klasie?
To ja w kościele.
Z głową pełną pogardliwych myśli.
Patrzę na te dewotki w jaskrawych wdziankach
i kapeluszach, i myślę sobie:
„Wy małe słodkie, głupie raszple”.
Bo kościół to jedna wielka
piramida finansowa. Ja to wiem, ale moja mama nie.
No więc zaczynają zbierać na tacę -
- to ich ulubiony moment.
Dają tam hajs w kopertach,
żeby Bóg miał niespodziankę.
Wstaje pastor,
wchodzi na ambonę i zaczyna bredzić.
Mówi coś takiego:
„Wyjmijcie koperty,
bo Bóg mi powiedział...”.
Już ci wierzę, stary. Bóg ci powiedział?
„Bóg mi powiedział,
że ziarno, które zasiejesz dzisiaj...
pomnoży dziesięciokrotnie...
do piątku!".
Siedzę tam i staram się nie parsknąć śmiechem.
Bóg szepnął do ucha staremu czarnuchowi
z Karoliny Północnej,
jakby był właścicielem FanDuel.
„Spokojnie stary, obrócę forsą.
Cokolwiek dadzą, do piątku im zwrócę”.
To jakiś obłęd.
Patrzę na matkę, a ta sięga do torebki
i wyciąga z niej dwadzieścia dolców, moich dolców,
wkłada je do koperty i kładzie na tacę,
która przepada na zawsze.
Patrzę czasem na rodziców i zastanawiam się:
„Twoja sperma, twoje jajeczka...
Jakim cudem?”.
A tydzień ze starymi wciąż przede mną.
Ale to nie dla nich odwiedzam Karolinę Północną.
Tylko dla dzieciaków mojego brata, a kocham całą piątkę
w określonej kolejności.
Wiadomo, że mam swój ranking.
Na drugim miejscu...
jest dwoje najstarszych. Są mega spoko.
Chciałbym, żeby to samo myśleli o mnie, ale tak chyba nie jest.
Czasem wstawiają foty gwiazd z eventów,
na których też byłem, co idzie mi w pięty.
Nie chcesz się chwalić wujkiem-gejem,
to won z podium. Moją ulubienicą jest Lorden.
Ubóstwiam ją. Ma osiem lat,
jest bystra, zabawna
i charyzmatyczna. Uwielbiam się z nią bawić.
Raz jesteśmy na placu zabaw,
huśtamy się, śmiechom nie ma końca.
Lorden chce iść ze mną na zjeżdżalnię.
Łapie mnie za rękę, wchodzimy na górę,
siadamy obok siebie,
a ona nagle kładzie dłoń na mojej głowie,
i mówi: „Wujku,
twoje włosy...
są takie miękkie”.
Na co ja:
„Do końca życia nie musisz martwić się o kasę”.
Nie żartowałem. A skąd to wiem?
Bo wychodzimy z parku,
przechodzimy przez ulicę,
a Lorden o mało nie wbiega pod autobus.
W tamtej chwili zdałem sobie sprawę,
że gdybym musiał, odepchnąłbym ją
i sam się pod niego podłożył. Tak ją kocham.
Zrobiłbym to...
Choć skutki finansowe dla mojej rodziny byłyby bolesne.
Powinienem wrzucić pod ten autobus
całą moją rodzinę.
Nie żebym wartościował życie, Lorden ma osiem lat
i potencjał, ale ja jestem jednym na milion.
Marne szanse, żeby pojawił się drugi taki w rodzinie.
Byliście kiedyś na pogrzebie dziecka?
To nie tak smutne, jak się zdaje.
To głównie ludzie mówiący hipotetycznie:
„Mogła zostać prezydentem”.
„Ta, jasne, od waszego pierdolenia”.
Póki żyję, będziemy ją opłakiwać na Hawajach.
Tak czy siak, oboje żyjemy
i spędziliśmy z Lorden świetny tydzień.
Uświadomiła mi, jak żałosny jestem,
czekając na pochwały od rodziny.
Pękła mi skorupa i zrozumiałem...
że to wielkie szczęście,
móc troszczyć się o rodzinę.
Zanim wróciłem do uprawiania gejozy w Nowym Jorku, wpadłem na pomysł.
Wypłaciłem w bankomacie kilka tysi
i chciałem je schować w szufladzie mamy.
Pogodziłem się z rolą
Zająca Wielkanocnego.
Już widziałem radość na jej twarzy,
kiedy je znajduje.
Stoję już przy tej szufladzie
i nagle
słyszę głos pastora:
„Ziarno, które zasiejesz dzisiaj...”.
Skumałem, że Bóg wygrywa.
W domu...
Wciąż nazywam Karolinę Północną domem.
Nie jest łatwo, bo...
rodzice nadal mieszkają w domu, w którym dorastałem.
Jest jak...
jak kapsuła czasu.
Kiedy tam jestem, przypominam sobie, jak bardzo nie chciałem być gejem.
Widzę tego małego chłopca, nastolatka,
który próbował być hetero.
Te hip-hopowe wdzianka,
luźne portki, Sean Johny. Chciałem być cool.
W pokoju rodziców zawsze stał komputer.
Pamiętam,
że jak wracałem wcześniej ze szkoły
i miałem jakiś kwadrans zanim starzy wrócą z pracy,
chowałem biblię mamy w szufladzie
i zasłaniałem jej plakat ze śladami na piasku,
żeby Jezus mnie nie widział.
Wchodziłem na bi-latynosi.com
i waliłem konia.
Po czym biblia i plakat wracały na miejsce,
żeby Jezus mógł już patrzeć,
a ja zmuszałem się do walenia przy zwykłych pornolach,
bo wiedziałem, że Bóg woli cipki.
„Jesteś dumny z synka? Patrz!
Spuszczam się przy laskach”. Udawanie hetero było wyzwaniem.
Szczególnie w styczniu 2000 roku,
kiedy D'Angelo
wypuścił klip do Untitled (How Does It Feel).
Część z was
nie kuma wagi tego wydarzenia,
ale z chęcią was wtajemniczę.
D’Angelo to neo-soulowy artysta z Virginii, który w roku 2000
był najseksowniejszym typem na ziemi.
Był taką dupą,
że zapominało się, że ma metr siedemdziesiąt.
Zawstydzał własny wzrost.
I nagrał klip poświęcony swojemu ciału.
A ciało miał boskie i idealnie wyrzeźbione.
Widziałem na żywo Davida Michała Anioła.
Średniaczek.
Zamiast lecieć do Florencji, odpalcie ten klip.
Wszystko dzieje się na czarnym tle...
Nic więcej się nie liczy.
Kamera powoli, w jednym ujęciu
przechodzi od jego włosów...
idealnie zaplecionych warkoczyków.
Widać, że jakieś lasce na nim zależało.
Potem pokazują jego piękną twarzyczkę, oczy...
kozią bródkę wokół jego pełnych warg...
Przez cały czas śpiewa i się uśmiecha.
Miał małą diastemę
i kilka krzywych zębów na dole,
ale to też mnie jarało.
Był zbyt męski, żeby iść do dentysty.
Potem pojawia się szyja...
z kroplami potu.
Miał tu pulsującą żyłkę i tatuaż.
Kamera wjeżdża na klatę,
całą w perlistym pocie,
mięśnie piersiowe jak poduszki
z dwoma czekoladowymi guzikami.
I te umięśnione ramiona, jak dwa bataty skąpane w pocie.
Pot zmieszał się z antyperspirantem
i jedna biała kropla, niczym biała pianka,
spływała po jego brzuchu. To nie był sześciopak,
nawet nie ośmiopak.
To była cała tabliczka czekolady.
Miał małą dróżkę szczęścia na V-ce.
Mówimy o roku 2000.
Nikt nie miał wtedy V-ki.
Nie wyrzeźbisz tego gówna na siłowni.
Musisz się często pieprzyć.
A jego V-ka była jak rynny na spermę.
I nie stał tak po prostu. Obracał się powoli w świetle,
jak kurczak na rożnie.
Jak wyszedł ten klip,
całą rodziną siedzieliśmy przed telewizorem
i oglądaliśmy BET,
a takie dzieło sztuki wymaga komentarza po seansie.
Każdy coś mówi, a ja,
mały skryty gej nie wiem, co powiedzieć.
Choć podzielałem reakcję
żeńskiej części widowni.
Chciałem muskać ekran telewizora,
jak szybę na więziennym widzeniu.
Ale musiałem być mężczyzną.
Więc powtórzyłem męski bełkot starszego brata:
„Muza spoko, ale po co te umizgi?”.
Wcale tak nie myślałem.
Ale wychowywano mnie na hetero.
A wtedy zasada jest tylko jedna:
„Nie bądź gej".
Złamałem jedyną zasadę.
„Nie bądź gej".
Bardzo długo żyłem w kłamstwie, wypierając swoją seksualność.
Na przełomie lat 2013, 2014
zrobiliśmy serial:
The Carmichael Show.
Udaję w nim hetero
i dla niepoznaki noszę Jordany.
Nagle stałem się osobą publiczną.
W tym samym czasie wyszła apka Grindr,
przez którą umawiałem się z typami,
co jest chore,
bo jednocześnie próbowałem
oddzielić życie prywatne od publicznego.
Bałem się, że wpadnę.
Do tego stopnia, że zrobiłem coś bardzo obleśnego.
Wysyłałem ludziom nie swoje fotki.
Teraz się tego wstydzę
i wiem, że źle robiłem,
ale wtedy myślałem,
że cel uświęca środki.
Do tego byłem przekonany,
że wyglądam lepiej niż czarnuchy ze zdjęć,
i że funduję typom pozytywną niespodziankę.
Koleś najpierw się wpieni,
ale mój urok zrobi swoje.
Pamiętam, że w Nowym Jorku lubiłem zatrzymywać się
w hotelu The Bowery, we wschodniej części Manhattanu.
Nie dlatego,
że mieli dobry room service,
ale dlatego, że windy działały bez kart.
To mega śliskie,
ale kiedy czekałem w nocy na gościa,
nie chciało mi się wciskać kitu na recepcji:
„Spodziewam się wizyty partnera biznesowego”.
Więc siedzę w The Bowery,
jest noc z soboty na niedzielę,
scrolluję Grindra, oglądam Saturday Night Live
i piszę głównie do białych typów,
zakładając, że biali
nie znają mnie z telewizji
i przy nich jestem anonimowy.
Jeden koleś jest w okolicy.
Ma na imię Liam i właśnie wychodzi z klubu.
Więc lecę typową nawijką:
„Co cię kręci? Jestem w Bowery, wbijaj”.
Więc Liam wbija na ssanie fiuta.
Wybaczcie za dosadność,
ale to właśnie jasna strona bycia gejem.
Dosadna szczerość
w nazywaniu celu spotkania.
Za to hetero gość
zawsze musi wciskać kit, typu:
„Wyskoczymy na lody?”, albo „Obejrzymy razem komedię?”.
Kiedy wiadomo, że chce, żebyś zrobiła mu gałę.
No więc Liam wpada zrobić mi laskę, a ja zakładam mój hetero mundur:
spodenki koszykarskie, białą podkoszulkę i durag na łeb.
Przełączam na kanał sportowy, bo lubię dochodzić
patrząc na pałkarzy.
Ktoś puka do drzwi. Otwieram.
Widzę białego gościa, pi razy drzwi 170 cm.
Ma na sobie białą bomberkę z pomarańczową podszewką i vapuje.
Puszcza dymek...
i mówi coś, co jest zgrozą każdego ukrywającego się gościa.
Liam mówi:
„Znam cię skądś?”.
Serce mi stanęło
i jedyne o czym wtedy pomyślałem to,
czy będę musiał zaciukać tego małego białasa.
Znałem już rozkład wywozu śmieci w hotelu.
To mogło się udać.
A jednak wyciągnąłem pałę do ssania. Typowy mężczyzna.
Fiut wygrywa nawet w sytuacjach wysokiego ryzyka.
W tej chwili typy obciągają sobie na wojnie.
To był najbardziej podejrzliwy lodzik
w moim życiu.
Typ klęczy
i ciągle patrzy mi w gały, próbując rozgryźć kim jestem.
A ja nie mogę się skupić,
bo muszę wykrzywiać japę, żeby wyglądać, jak ktoś inny.
Ten lodzik zszargał mi nerwy!
Liam zrobił, co miał zrobić, wstaje,
zakłada bomberkę,
idzie do drzwi, a ja myślę, że mi się upiekło.
Ale nigdy nie zapomnę,
co powiedział przed wyjściem.
Liam mówi:
„Już wiem". Myślę sobie: „Kurwa!”.
Na co on: „Ty to ten Michael Che!".
„Tak, to właśnie ja! Na żywo z Nowego Jorku”.
Cieszę się, że to już za mną.
Życie w szafie jest stresujące.
Jestem dumny, że z niej wyszedłem.
Jeśli któreś z was siedzi teraz w szafie,
obojętnie jakiej - wyjdźcie z niej.
Poczujecie ulgę,
a świat stanie się lepszy.
Przemoc na przedmieściach spadnie
o 15%, jeśli pozwolimy czarnuchom na gejozę.
To moja teoria.
Choć nadal boję się publicznie okazywać uczucia.
Jest coś przerażającego...
w byciu na widoku,
w całowaniu się na ulicy,
trzymaniu się za ręce.
Jakbym sam wystawiał się na celownik.
Zeszłego lata
zabrałem chłopaka do Paryża. Siedzimy sobie w knajpie,
dobrze się bawimy, pijemy sake,
po czym pieszo wracamy do hotelu.
Nagle mój chłopak chce mnie złapać za rękę
i wtedy się ocknąłem.
„Odpuść, Jerrod.
Wszystko gra. Jesteś gejem i bądź z tego dumny”.
Chcę się dzielić swoją miłością ze światem,
a nie chować ją w szafie.
Więc łapię go za rękę...
całuję...
i czuję się z tym dobrze.
Do czasu.
Bo jakiś biały Nissan zaczyna się przy nas czaić.
Życie na dzielni wyczuliło mnie na przyczajów w autach.
I w ogóle na auta.
Kiedyś idę sobie po molo i cumuje przy mnie jacht,
a moja pierwsza myśl, to że zaraz zaczną strzelać.
Ale ignoruję go,
trzymam Michaela za rękę,
czuję dumę.
W aucie siedzi z sześciu chłopa
i jeden z nich coś krzyczy po francusku.
Idziemy dalej.
Aż nagle jeden z nich oblewa nas z okna,
prawdopodobnie wodą,
a auto odjeżdża.
W pierwszym odruchu chciałem spuścić im łomot.
Nie umiem się bić, ale w Paryżu spiorę każdego.
Czuję, że mam zranione ego,
bo wtedy myślę tylko o szmalu.
„Jebana biedoto! Stać mnie na dziesięć Nissanów!
Za mój hajs wasz stary da mi dupy!".
Wpadam w szał, puszczam rękę
i ględzę pod nosem jak Joe Pesci:
„Pierdolone gnidy.
Zapłacą mi za to, skurwysyny jebane”.
Wracamy do hotelu,
siadam na skraju łóżka...
i się rozklejam.
Nigdy w życiu tak nie płakałem.
Uderzyło mnie to, jakie to niesprawiedliwe
i pojebane.
Kochamy się, a oni oblewają nas wodą.
Obok mnie siada Michael,
głaska mnie po plecach, a ja cały zaryczany
ciągnę dalej: „To nie fair.
Świat jest pojebany.
Jak oni tak mogą?”.
Na co Michael mówi:
„Słyszałem, co mówili...
Może nie mówię po francusku, ale tyle rozumiem...
i nie wiem jak ci to powiedzieć, ale...
Nie oblali nas wodą za to,
że jesteśmy gejami”.
Przestaję się mazać i patrzę na niego pytająco:
„Nie?”.
„Nie. Wylali wodę na ciebie, bo jesteś czarny”.
No tak.
Tak pochłonęła mnie homofobia, że zapomniałem o rasizmie.
NIE BĄDŹ GEJ
Napisy: Sylwia Weider