Downloaded from YTS.MX
En son televizyona çıktığımda bir reality şov yapmıştım.
Official YIFY movies site: YTS.MX
MARJORIE S. DEANE LITTLE SAHNESİ NEW YORK - 20 ŞUBAT 2025
Yakın zamanda açıldım.
İçselleştirilmiş homofobiyle hâlâ uğraşıyordum.
Çok sevdiğim birini sürekli aldatıyordum.
Olabileceğim kişi olamıyordum.
Ben de her şeyi kayıt altına almaya karar verdim.
En çok utandığım şeyi dünyaya duyurursam
utancımdan biraz olsun kurtulmamı sağlayabilirdi.
Yaptığım şovdan da gurur duyuyorum.
Açıldıktan sonra, Twitter'da
birileriyle bağ kurdum mu diye bakmak istedim.
Belki birileri de benim yaşadıklarımı yaşamış olabilirdi.
İlk okuduğum şey şu oldu...
"Jerrod niye beyaz sevgili yapmış ki?"
Bu benim suçum. Batırdım!
Homofobiye o kadar takmıştım ki ırkçılığı tamamen unutmuştum.
Aranızda hiç siyahi gey erkekler tarafından
internette zorbalanan var mı? Eğlenceli olmadığını söyleyebilirim.
Bana hiç acımadılar.
Bir tane tweet vardı.
Biri, beyaz bir adamın elinde rakunla fotoğrafını paylaşmıştı.
"Bakın, Jerrod'la erkek arkadaşı" diyordu.
Korkunçtu! Komikti de. Bu daha da kötü oldu.
Hepsini de okudum. Okumadan yapamazdım.
Her birini okudum.
"Bırak şu telefonu" diyorsunuz biliyorum.
"Hiç gerek yok." Ama yapamadım.
Ünlülerin şunu dediğini duyarsınız,
"Twitter'a hiç bakmam. Yorumları okumam."
Yalan söylüyorlar!
Herkes hepsini okur. İnzivaya çekilmiş ünlüler bile.
Daniel Day-Lewis'e bir mesajınız varsa...
...tek yapmanız gereken, "Daniel Day-Lewis, siktir git!" yazmak.
Bunu okuyacaktır.
İnsanlar, özel hayatım ve seks yapmam konusunda
o kadar özel şeyler dediler ki.
Biri kendimden ve siyahi erkeklerden nefret ettiğimi söyledi.
Bu yüzden de yalnızca beyaz erkeklerle yatıyormuşum. Yalan bu!
Yalan olduğunu söylemeye geldim. Bir sürü siyahi erkekle yattım.
Sadece siyahi erkek tipim genelde maskülen oluyor.
Bu yüzden bazen kendimi, ikimizin de boyun eğmek istemediği
rekabetçi durumlarda buluyorum.
Kendimizi aletlerimiz elimizde Meksika çıkmazında buluyoruz.
"Olmaz, sen beni em."
"Hayır, olmaz sen beni em."
Üç deyince 69!
Haftalar boyunca sürdü.
Haftalar boyunca kendim hakkında çok fazla şey okudum. Kafam hep oradaydı.
Canım acıyordu, bir şey yapmam gerekti.
Ben de siyahi bir terapisti görmeye başladım.
Neden beyaz bir erkek arkadaşım vardı?
Birinci seansta fazlaca heyecanlıydım.
Kapıyı açıp dedim ki,
"Sağcı bir siyahi miyim ben?"
"Dur bakalım" dedi.
"Sakin ol Jerrod. Üstünü çıkar, rahatla" dedi.
Bana sorunumun ne olduğunu sordu.
İnternetin bana kötü davrandığını söyledim.
"Ne diyorlar?" diye sordu.
Tweet'lerden birini okudum.
Biri, beyaz bir erkek arkadaşım olmasının sebebinin
beyazlara karşı aşağılık kompleksim olduğunu söylemişti.
Terapistim aydınlandı.
"Hadi bunu keşfedelim Jerrod" dedi.
"Hadi çocukluğuna gidelim.
Beyazlarla ilişkini anlat bana.
Kendini aşağılık hissettin mi?"
Bunu ilk defa düşünüyordum. "Evet ya" dedim.
Çocukluğumu düşündüm.
Mahallemde herkes siyahiydi.
İlkokulum siyahi bir derneğin yaptığı deney gibiydi.
Her sabah Whitney Houston milli marşı çalardı.
Çılgın değil mi?
Büyükannem yemekhanede çalışırdı.
Tüm komşular siyahiydi. Yalnızca,
bir tane beyaz aile hatırlıyorum.
Çıkmaz sokağın sonunda otururlardı.
Ama hepsi de... Gerçek bu.
Hepsi de zihinsel engelliydi.
Terapistime dedim ki
"Bende aşağılık kompleksi yok.
Çünkü hayatımın ilk 13 yılı boyunca tüm beyazlar geri zekâlı sanıyordum."
Gerçekten de öyle sanıyordum, evet.
Gördüğüm ilk beyaz film Forrest Gump'tı.
Ekrana bakıp
beyazlar bu kadar geri zekâlıyken
bu dünyada nasıl başarılı olabiliyorlar?" diyordum.
Siyahilerin bana kızmasını hiç sevmem.
Başınıza geldi mi hiç? Güzel değildir.
Bunu kimse kaldıramaz.
Siyahilerin sizi sevmesi harikadır.
Geçen gün sokakta yürüyordum.
Siyahi bir adam penceresini açıp şöyle dedi...
"Bendensin dostum."
Ben mi? Senden miyim?
Dik durdum. Nasıl hissettim biliyor musunuz?
Ona güvenebilirdim. Siyahilerden destek almak beni mutlu eder.
Beyazlardan destek almak da sevindirir.
Beyaz onayı bana maddi olarak güven veriyor.
Mesela, siyahiler beni sevsin isterim ama HBO'dan beyaz bir kadın
benden hoşlandığından beri de multimilyonerim.
Teşekkürler. Ona söyleyeceğim.
Çok gergindim. Kaygılı bir insanımdır.
Çok özel bir kaygı türüne sahibim.
Her şey çok huzurluyken gergin olurum.
İşler iyi gidiyorken çok endişelenirim.
Bir şey olmasını beklerim.
11 Eylül'de New York'ta olsaydım bu benim için duygusal olarak
onaylandığım bir deneyim olurdu.
Nedenini anlatacağım. Dışarı çıkmışım.
Huzurlu bir gün, kuşlar ötüyor...
Sonra aniden, bir uçak binaya çarpıyor.
İlk aklıma gelen şey, "Ben demiştim" demek olur.
"Bir şey olacaktı, evet." Bunu düşünürdüm.
Gergin biriyim ve bu kaygıyı ilişkime de yansıtıyorum.
İlişkide kaygılı olan benim. Çünkü aşkın garip tarafı şudur...
Biri size seni seviyorum dediğinde
ona güvenmeniz gerekir.
Garip değil mi? Size garip gelmiyor mu?
İnanılmaz! Benim kanıta ihtiyacım var.
Gece sevgilimi uyandırıp "Beni seviyor musun?" diye sorarım.
Onu sarsar, hazırlıksız yakalamaya çalışırım.
Düğünleri anlıyorum.
Gençliğimde düğünleri sevmezdim, onlara karşı çıkardım.
Arkadaşlarım beni düğünlerine davet ettiklerinde kızardım.
"Neden gösterinin ortasına davet ediyorsun?"
Tavuk kuru, Top 40 hitlerini çalıyorsun.
Bir karar vermen için uçak bileti almam gerek.
Bu kadar yolu babanla slow dans edeceksin diye geldim.
Siktir! Eskiden böyle düşünürdüm. Bu âşık olmadan önceydi.
Şimdi anlıyorum, düğünün olayı parti değilmiş.
Düğün yapmanın sebebi şahitler.
Bu yüzden düğün yaparsınız.
Düğünde, sizi sevdiğini iddia eden kişi
yanınızda bulunur.
Hayatınız boyunca tanıştığınız herkesi davet edersiniz.
Aileniz oradadır, onun ailesi oradadır.
Artık yaşamadığınız evin kapıcısını çağırırsınız.
Hepsi oradadır.
En iyi arkadaşlarınızın hepsi de arkanıza dizilmiş
herife bakıyorlardır.
Tüm bu törenin amacı dönüp "Seni seviyorum falan mı
demiştin sen?" demenizdir.
"Söyle onlara, teyzen kaçtı.
Teyzene benimle öleceğini söyle.
Ölene kadar de."
Bu yüzden düğün yaparsınız.
Bunu şimdi anlıyorum. Çünkü âşığım ve evlenmek istiyorum.
Evet, evet. Erkek arkadaşımı çok seviyorum.
En iyi arkadaşım. Onunla her anı seviyorum.
Mario oynarken kucağına yatmayı seviyorum.
Umarım sonsuza dek beraber oluruz.
6 Ocak yıl dönümümüzdü.
Evet.
Kalbimi çaldı.
O bunu dememi sevmez ama benim hoşuma gidiyor.
Benim için yeni bir şey, çok heyecanlı.
O benim eşitim. Ve bu çok önemli.
Beni yanlış anlamayın, farklıyız da.
Aramızda çok fark var, farklı büyüdük.
Farklı türlerde müzik dinleriz.
Çok fazla rap, çok fazla Jay-Z dinleyerek büyüdüm.
En sevdiğim şarkılar genellikle bir uyuşturucu satıcısıyla ilgilidir.
Hayatta kalmak için yapması gerekeni yapan silahlı biridir.
Erkek arkadaşım ise Björk dinleyerek büyümüş.
Joanna Newsom da.
Onun en sevdiği şarkıların hepsi bir serçenin kürtaj yaptırmasıyla ilgili.
Yani çok farklıyız ama bence eşitiz.
Bu çok önemlidir.
Eşitinizle olmanız önemlidir.
Bu olmak zorundadır.
Çünkü şanslıyım diyorsanız aldatılıyorsunuz demektir.
Şanslı olan onlarsa da
sürekli kaçmaya çalışırsınız.
Bu yüzden eşit olmalısınız. Erkek arkadaşımla ben eşitiz.
Ben zenginim, o da beyaz. Yani eşitiz.
Eşitiz, dengiz.
Ama kendimi onunla karşılaştırmaktan alamıyorum.
Sevgilimin kendini geliştirmek için yaptığı her şeyi
kendi üzerime alınıyorum.
Sabah benden önce kalkarsa
kendimi tembel hissediyorum.
Aklıma gelen en iyi örnek bu.
Williams-Sonoma'dan bir waffle makinesi aldık.
Waffle çok severim. Waffle Günü'ne bayılırım.
Öncesinde heyecanlanırım.
"Yarın waffle yapacak mısın?" diyorum.
"Evet" dediğinde de
uykumu alırım ve çok mutlu uyanırım. Noel gibidir.
Aşağı ineriz, erkek arkadaşım waffle'ları pişirir,
waffle'larımızı farklı tabaklarız.
Ben waffle'larımı küçük parçalara ayırmayı severim.
Küçük bir waffle dağı yaparım.
Üzerine de yarım bardak tereyağı eritirim.
-Waffle'ı tereyağına gömerim. -Evet.
Bulabildiğim en ucuz şurubu alırım.
Organik, A sınıfı falan değildir.
En ucuzunu alırım.
Onu severim.
Waffle'ları Akçaağaç şurubuna bularım.
Sonra da tabağı 14 saniyeliğine mikrodalgaya koyarım.
Orada biraz kabarır.
Ve masaya giderim. Waffle'ımı böyle severim işte.
Erkek arkadaşım ise waffle'ını biraz krema
ve biraz meyveyle yemeyi sever. Evet...
Bu önemli olmamalı.
Kimin umurunda? Farklı şekillerde yiyebiliriz.
Ama karşılaştırma yaptığımda kendi parıl parıl
parlayan waffle'larıma bakıyorum.
Bir de erkek arkadaşımın waffle'larına bakıyorum.
Bir kendiminkine, bir onunkine bakıyorum.
Benimkine bakıp şöyle diyorum,
"Tipik bir siyahi adamım işte.
Bana baktığında gördüğün tek şey bu, babam ve babası gibi
yüksek kolesterollü bir siyahi." Bunu istemedi, kahvaltı ediyordu.
Ama ikimizi hep kıyaslarım.
Yaptığımız her şeyi sürekli kıyaslarım.
İletişimi düşünürüm.
Birbirimizle diyaloğumuz önemlidir.
İlişkimdeki öfkeyi kontrol etmeyi de öğreniyorum.
Çünkü hassasımdır, sürekli duygularımın incindiğini hissederim.
Sürekli!
Bazen erkek arkadaşım, daha önce hiç yumruk yemediğini
hissettirecek şeyler söyler.
Anlıyor musunuz? Ses tonundan anlarım.
Bazen pasif agresiftir.
Bu beyazların şiddetidir.
Onunla kavga edemem.
Eş cinsel ilişkiler böyle değildir. Ben öyle sanıyordum.
Ona kızarsam erkek gibi dövüşürüz sanıyordum.
Polis yok. İlk pes eden özür diler.
Böyle değilmiş. Duygularımı ifade etmem gerekiyormuş.
O benim duygularımı incittiğinde de ona bunu söylemek zorundayım.
Bu benim için çok zor bir şey.
Çünkü bu çok gey bir şey.
Beni yanlış anlamayın. Onu sabaha kadar emerim
ama duygularımı incittiğini asla söyleyemem.
Ben bir erkeğim yahu!
Bunu yapmayı isterdim. Bakın, duygularım incindiğinde bunu Michael'a
söyleyebilmeyi isterdim çünkü yapılması gereken şey bu.
Ama maalesef,
duygularımı sevdiğim kişiden saklamakta çok iyiyimdir.
Bir şeyde çok iyi olduğunuzda bunu kullanmamak zor olur.
Saklamada iyi olabilirsiniz.
Saklama oyununda sadece biriniz bu oyunu oynadığını bilir.
Oyunun amacı, onlara bir sorun olduğunu söylemeden
onların size sorun ne diye sormalarını sağlamaktır.
Yapmanız gereken şey şudur... Kızgın görünemezsiniz.
Kaybedersiniz. Kızgın görünmeyin.
O zaman umursadığınızı anlarlar.
İlişkide güç sahibi olan kişinin en az umursayan olduğunu bilirsiniz.
Sakın kızmayın.
Yapmanız gereken şey, meşgul görünmek.
Tek yapmanız gereken şey,
çözmeye çalıştığınız bir matematik sorusu varmış gibi davranmak.
O kadar derindir ki onlar anlayamaz. Düşünüyorsunuz.
Hiçbir şey demeyin.
Düşünün. "2+3=5 ise..."
Başlangıçta fark etmezler.
Size sorun ne diye sormazlar.
"Yemekte ne istersin gibi?" basit şeyleri sorarlar.
Bu sizi çok kızdıracaktır.
Bir tık artırmanız anlamına gelir.
Bütün sevginizi kendinize saklamaya başlarsınız.
Onlara sevgi vermeyin
ama sonra onların yanında tüm sevginizi başkasına verin.
Kimse gelmezse köpeğinize verin.
Köpekle yerde yuvarlanırım.
"Evin en iyisi kim?
Evde en sevdiğim kim?"
Gülmeyin.
Onlar çıkana kadar tabii. İşte o zaman gülebilirsiniz.
Gelip neye güldün diye sormasını umarsınız.
"Hiç" dersiniz.
Ve sonunda. Bazen birkaç gün alabilir.
Sonunda "Neyin var?" diye sorarlar.
Size karşı dürüst olacağım. Bazen bunu sorması
o kadar uzun zaman alıyor ki
ona çok kızıyorum ve cevabım şu oluyor... "Ne?
Bir şey yok canım.
Sen iyi misin?"
Bazen onu bu şekilde kandırmayı başarabiliyorum.
Daha iyi olmak isterim, daha iyi olmam da gerek.
İlişkimde olgunlaşmak istiyorum.
Her zaman kendimi ifade edebilen, açık ve dürüst biri olmak istiyorum.
Bunun bir ilişkide çok önemli olduğunu biliyorum.
Bizim ilişkimizde de bu çok önemli.
Çünkü açık bir ilişki yaşıyoruz.
Bu onun fikriydi.
Ben aldatma taraftarıydım.
Gizli bir hayatım olabilirdi.
Yalan söylemek zor gelirdi ve eve girmeden önce,
arabanın içinde sessizce oturup beklerdim.
Ben açık ilişki istemedim. Başkalarının yargılamasından korktum.
Ne düşündüğünüzü hissedebiliyorum.
"Açık ilişki de ne? Bunu neden yaparsın ki?"
Birini çok sevdiğinizde
yalnızca o kişiyle olmak istemez misiniz?
Cevap hayır. Herkesle olmak istiyorum.
Gerçekten! Kafamda oynadığım bir oyun var.
Ne zaman bir odaya girsem bu kapılar kilitlenseydi...
...ilk kiminle olmak isterdim derim. Liste yaparım.
Kafamdakiler vardır. Cinsel olarak aktif biriyim.
Bunu kabul etmeye çalışıyorum.
Hayatımı cinselliğimi bastırarak geçiremem.
Yalnızca bir kişiyle olmak istiyor gibi yapamam.
Bu heteroların söylediği bir yalan.
Siz böyle yapıyorsunuz. Bunu görüyorum.
Geçen gün arkadaşım ve karısıyla yemekteydik.
Oyunculardan bahsediyorduk, biri Sydney Sweeney'den bahsetti.
Güzel bir oyuncudur. Hetero arkadaşıma onun hakkında
ne düşündüğünü sordular. Yalan söyledi.
Heteroların yalnızca kızlar varken kullanacağı bir kelimeyi kullandı.
Dedi ki, "Sydney mi? Çekici biri."
Bu şekilde dedi. Sesi bir oktav çıktı.
Şöyleydi. "Çekici biri.
İki gözü, bir burnu ve ağzı var."
Ona baktım. "Çekici demek?
Yoksa onu yiyip bitiririm demek mi isterdin?" Hangisi?
Bu kadar dürüst olmak da zor anlıyorum.
Açık ilişkilerde dürüst olmak zorundasınız.
Bu iyi bir şey de olabilir.
Birine karşı dürüst olmak, açık olmak güzel bir şeydir.
Ama sevdiğiniz kişiye, başka biriyle birlikte olmak istediğinizi söylemek
çok zor olabilir.
Sessiz sakin bir salı günü evde oturuyorduk.
Erkek arkadaşım kitabını okuyordu.
Şık bir mum yakmış canlı konser kayıtları dinliyorduk.
Bu huzuru bozdum. Ona bakıp dedim ki,
"Akşamı burada seninle geçirmektense
23 yaşında biriyle yatmak istiyorum.
Yemekten önce dönerim." Bu çok zordur.
Size demesi bile zordu. Tepkinize bakın.
Sonuçları ne? Bunun anlamı ne?
Partnerinizle seksten sıkılınca
açık ilişkiye geçilir sanılır.
Benim için bu doğru değil.
Benim için âşık olup seks yapmak çok yeni bir şey.
Bu çok yeni bir şey.
Sevgilim saygı duyarak birlikte olduğum ilk kişi.
Gerekli olduğunu bilmezdim. Benim suçum.
Ona saygı duyuyorum ve tutkulu bir seks yapıyoruz.
Kolları benim için dünyanın en güvenli yeridir.
Yaptığımız seks çok hoşuma gidiyor. Gerçek bir bağımız var.
Birbirimizin gözlerinin içine bakıp sonra kaydırırız. Anlıyor musunuz?
Böyle sağa sola, sağa sola, bildiniz mi?
Böyle göz kaçırmalar çok anlamlıdır.
Cosby Ailesi'ndeki anne gibidir.
Bakın, kadının bir suçu yok, tamam mı?
Ben Cosby Ailesi'ni izleyerek büyüdüm.
Cliff ve Clair Huxtable çifti benim için çok önemliydi.
Birbirine saygı duyan iki kişiydi.
Birbirlerini seviyorlardı.
Birlikte bir aileyi yetiştirdiler.
Ben de ona böyle bakıyorum. O, aile kurmak istediğim biri.
Anlamlı seksten de hoşlanıyorum.
Ama bazen de
istediğim...
Kullanabileceğim bir sürtük oluyor.
Bir tek ben mi böyleyim? Tamam, benim.
İnternetten gelip
domine edilmek isteyen bir yabancı.
Hiç saygı duymadığım biri. Onlar da bana saygı duymuyorlar.
Su istediklerinde
en ucuz plastiği verdiğim biri.
Cam şişeleri sevgilimle bana saklıyorum.
Polonya'dan gelen kaynak suyu gibi şeyler oluyorlar.
Bazılarına gerçek sesimle bile konuşmuyorum.
Birkaç oktav daha düşüktür. "Ne haber?" gibi.
Daha dominant olurum. Çünkü domine edilmek isterler.
Onları boğmamı isterler. Boğmayı severim.
Anlıyor musunuz?
Birini boğarken fazla ileri gittiğiniz oldu mu?
Anlıyor musunuz?
Titreyip öksürmeye başlarlar. Çok severim.
Ağızlarına tükürmeyi severim.
Yaptınız mı hiç? Biliyor musunuz?
Hafif bir tükürük değil.
Anne bir kuşun yavrusunu beslemesi gibi.
Derinden gelir. Neredeyse ırkçıdır.
Derinlerden gelir. Sonuca odaklanırsınız.
Aşağı tükürürseniz
ağzı kaçırırsınız, gözlerine gelir.
Ben çok uzunum. Birinin arkasındaysam
sol ayağımı alıp
yüzlerine çıkmaya çalışırım.
Kirli çorabım suratlarındayken.
Bu sesle, "Bu hoşuna gitti mi ha?
Al bakalım. Babacık için aç ağzını" derim.
Bunu Cosby annesine yapamazsınız.
O ipek pijamalar giyen bir avukat.
Sabah işe gidecek.
Tabii açık olunca,
erkek arkadaşım da başkalarıyla yatıyor.
Açıkçası bu hoşuma gitmiyor.
Hiç hoşuma gitmiyor. Ben yaparken güzel
ama o yapmasın.
Çünkü yaptıklarımızı birbirimize anlatmamız gerek.
Ve ben sevgilimin yüzünde kirli bir çorap istemem.
Sevgilim her şeyi detaylıca anlatır.
Bazen kullandığı kelimeleri kafamdan atamam.
Mesela son yattığı çocukta,
adamın penisinin battal boy olduğunu söyledi.
Ne? Bunu her gün duymazsınız.
"Battal boy mu?" dedim.
Artık çöp torbalarına bakamıyorum.
"Battal boy mu dedin sen?" dedim.
Bensiz seks yapmasın.
Bu yüzden gavat olmayı düşünüyorum.
Bakın, bakın. Bu ne demek biliyor musunuz?
Sevdiğin birinin başkası tarafından
becerilmesini izlemektir. Bundan hoşlanıyorum.
Neden biliyor musunuz? Eğer erkek arkadaşım
benden başka biriyle eğlenceli bir cinsel deneyim yaşayacaksa
ben de olmak istiyorum.
O kadar.
Bunu düşündüğünde,
"Hayır, hayır. Ben de oradaydım. Köşede otuz bir çekiyordum"
diyebilirim.
Size ilişkilerin güzel tarafını anlatayım.
Buna ihtiyacım olduğunu bilmezdim.
Bu benim için çok önemlidir.
Annemle benim adıma konuşabilen birinin olmasını seviyorum.
Bu çok önemlidir, hile gibidir.
Çünkü hayatımızda bazı anlarda,
annenizin deli olduğunu fark edersiniz.
Öyle. Anneniz delidir. Anneniz, hayat hikâyesinde...
Size sandviçler yapan sorumluluk sahibi bir kadından
sınırları olmayan geveze bir kadına dönüşür.
Uçakta yanınıza otursun istemezsiniz.
Anneniz buna dönüşür. Anneniz delidir.
Bazılarınız benden bahsetmiyor diyorsunuz,
biliyorum. "Benim annem havalıdır" diyorsunuz.
Hayır. O zaman anneniz alkoliktir.
Bu havalı bir şey değil. Deli, sorumsuz bir hanımdır.
Anneniz delidir. Bu yüzden aile grubunuz var.
Aile grubu, sizin ve kardeşlerinizin bu deli kadının
gönderdiği saçmalıklara sırayla cevap verin diye var.
Daha önce görmediğiniz tuhaf çocukların fotoğrafları
ya da başkalarının Noel ışıkları. Anneniz deli!
Anneniz ya delidir ya da ölüdür, eskiden delidir.
Tek seçenek bu. Tüm anneler delidir. Peki bu kimin suçu?
Bilmem. Muhtemelen babanızın.
Çünkü babanız sessizleşir.
Babanız hayatta olduğu her yıl giderek daha az kelime söyledi.
Babam artık köşesinde sessizce oturur
ve arada bir şey der.
"Hiç pazar gibi değil."
"Affedersiniz, ne diyorsunuz siz?" derim.
Pazar bugün.
Babanız sessizleşir, anneniz delirir.
Tüm anneler delirir. Çünkü anneler radikalleşir.
Anne enerjisi ellerinde kalır.
Bir şey onları radikalleştirir.
Şanslıysanız da anneniz kendini bahçeye verir.
Tebrikler, sizinki iyilerden.
Ama sizinki komplo teorilerine takmıştır.
Ya da benimki gibi anneniz deli gibi dindardır.
Annem İsa'ya âşık.
Çocukken kiliseye giderdik ama böyle değildi.
Kadında bir değişim oldu.
Annem artık İsa'ya âşık. Âşık!
Her şeyini giyiyor.
Sürekli sözlerini tekrarlıyor.
En sevdiği şarkıcı oldu. Dönmesi için sabırsızlanıyor.
Tek derdi bu. İsa'nın dönmesi için sabırsızlanıyor.
Anneme sürekli diyorum. "Bak anne, ünlüleri tanıyorum ben.
Hiçbiri en büyük hayranıyla takılmaz."
Hayır, bilmesi gerek.
"İsa döndüğünde seninle olmaz" diyorum.
İsa annemden korkar.
İsa anneme, hayranının öldürdüğü Selena gibi davranacaktır.
Ondan uzak duracak.
Bazen...
Tanrı'yla annemin ruhu için savaşıyoruz
gibi hissediyorum.
Kim kazanıyor bilmiyorum.
Çünkü parayı ödeyen benim
ama o Tanrı'ya şükrediyor.
Bu da beni kızdırıyor.
Gerçekten. NBA oyuncusu gibiyim.
Ailenin geçimini ben sağlıyorum. Hepsinin hesabı bende.
Market alışverişlerini öderim.
Dürüst olacağım,
Bu beni Reagan dönemindeki bir Cumhuriyetçi gibi yapıyor.
Birazcık. Yemeğe harcadıkları parayı görüyorum.
Siyahiler 1980'lerdeki gibi peynir
ve pirinçle idare etse olmaz mı? Et yemek zorundalar mı?
Hayır, anlamıyorsunuz.
Televizyonda bir şovum var. Hepsi artık emekli oldu demektir.
Ama hak ettiğim saygıyı görmüyorum.
Hayır, görmüyorum. Gerçekten.
Bence ailem kapıya fotoğrafımı asmalı.
Bence benim dairem yönünde
günde beş kez dua etmeliler. Gerçekten.
Bana Elijah Muhammed gibi, şerefli Jerrod Carmichael
demeliler.
Övgü istiyorum, övgü alamadığım zamanda da zorlanıyorum.
Onların yanında olmak zor oluyor.
Anlıyor musunuz?
Ailemle birlikte olmak benim için zor çünkü...
Onların yanında kendim olamıyorum çünkü olduğum kişi onları rahatsız ediyor.
Terapiye gitmeyi reddediyorlar,
kim olduklarını bilmiyorlar.
Asıl sorun şu, ben eş cinselim, onlar da okumuyor.
Bazen bir süreliğine onların yanında oluyorum.
Bir haftalığına Kuzey Carolina'daydım.
En fazla bir haftayı kaldırabiliyorum.
Beraber UNO oynadık.
Tanımadığınız insanlarla oynadığınız bir oyundur.
Gerçek bir dostum UNO oynamak istese
onu evimden kovardım.
Annemle bunu yapıyorum, zaman geçirmeye çalışıyorum.
Cumartesi gecesi gelmiştim ve annem pazar sabahı
onunla kiliseye gitmemi istedi.
Kabul ettim. "Evet" dedim.
Bu bir hataydı. Biliyorsunuz.
Bu bir hataydı. Yapmamam gereken şeyler var.
Kiliseye gitmek de bunlardan biri.
Kilisede çok zorlanıyorum.
Hiç bir odadaki en akıllı kişi oldunuz mu?
Kilisede böyle oluyorum. Hiç etrafınıza bakıp
karanlık, küçümseyici düşüncelere daldınız mı?
Parlak renkli, büyük şapkalı
kilise kadınlarına bakıyorum.
"Sizi zavallı, tatlı aptallar."
Kilisenin piramit şeması olduğunu
anladığınızda geri dönemiyorsunuz. Annemin bunu bilmediğini biliyorum.
Yanındaki sırada oturuyorum.
Adak zamanı gelmişti. En sevdikleri an budur.
Paralarını küçük zarflara koymaları gerekir.
Kilisede böyledir. Parayı Tanrı'dan saklamanız gerekir.
İsa için küçük bir oyun. Papaz kalkıp
bana kalırsa çılgınca olan bir şey dedi.
Papaz kürsüye çıktı ve şöyle dedi...
"Pekâlâ, zarflarınızı alın.
Tanrı bana dedi ki..." Aman aman!
Kulağa gerçek dışı geliyor. Tanrı mı dedi?
Böyle dedi. "Tanrı bana dedi ki...
Bugün ektiğiniz tohumlar..."
Dedi ki... "Ektiğiniz tohumlar...
Tanrı bana cumaya kadar bunu 10 katına çıkaracağını söyledi."
Cumaya kadar dedi.
Ben de orada gülmemi bastırmaya çalışıyorum. Sahi mi?
Tanrı, 80 yaşında, Kuzey Carolina'daki bir
siyahinin kulağına fısıldıyor.
Tanrı sanki... Kumarbaz gibi bir şey.
Döndüreceğim, onlara merak etmemesini söyle diyor.
Merak etme. Ne ektilerse cuma gününe tamam.
Merak etme. Bence bu delice bir şey.
Soluma baktığımdaysa annemin cüzdanına uzanıp
benim param olan 20 doları aldığını görüyorum.
Parayı bir zarfa, zarfı da tepsiye koymasını izliyorum.
Tepsi uzaklaşıyor.
Anne babanıza bakıp inanamadığınız olur mu hiç?
Senin spermin, senin yumurtandan olmuşum.
Bu nasıl olur?
Haftanın geri kalanını da onlarla geçirmem gerek.
Kuzey Carolina'ya gitme sebebim anne babam değil.
Çünkü kardeşimin beş çocuğu var ve onları çok seviyorum.
Açıkçası belli bir sıra var tabii ki.
Hepsi eşit değil. En sevdiğim var.
Size sıralamayı söyleyeceğim. İkinci olanlar...
İkinci olanlar en büyük iki çocuğu, bence onlar çok havalılar.
Beni havalı bulmalarını istiyorum ama onlar beni havalı bulmuyor.
Bazen benim de katıldığım etkinliklerden
ünlülerin fotoğraflarını paylaşıyorlar. Bu da beni üzüyor.
"Gey amcanızı paylaşmak yok mu?"
En sevdiklerim onlar değil. En sevdiğim yeğenim Lorden.
Lorden'ı çok severim. Sekiz yaşında.
Çok akıllı, çok komik.
Çok karizmatik. Onunla vakit geçirmeye bayılırım.
Onu parka götürmüştüm ve koşuyorduk.
Salıncağa, atlıkarıncaya biniyorduk.
Lorden onunla bir oyuncağa binmemi istedi.
Elimden tutup beni tepesine götürdü,
oturduk, yanıma oturdu.
Başlamadan önce Lorden bana döndü, başıma dokundu ve şöyle dedi...
"Rod amca,
saçını çok seviyorum.
Çok yumuşak."
Ben de dedim ki,
"Hayatının geri kalanında masraflarını üstleneceğim."
Ciddiyim de. Nereden mi biliyorum?
Parktan çıkıp arabaya dönüyorduk,
kalabalık bir caddeden geçecektik,
Lorden otobüs geldiğinde neredeyse sokağa fırlayacaktı.
O an anladım ki
Lorden'ı itip otobüsün altında kalırdım.
Onu o kadar çok seviyorum.
Ailemi maddi açıdan
çok zorlayacak olsa bile bunu yapardım.
Dürüst olacağım. Tüm ailemi o otobüsün önüne
koyabilirsiniz. Yani...
Hayatlara değer biçmeye çalışmıyorum. O sekiz yaşında,
potansiyeli sınırsız, ben de milyonda bir gelirim. Yani, bu...
Bir ailede bundan iki tane çıkmaz.
Yani...
Yaşasın isterim ama hiç çocuk cenazesine gittiniz mi?
Düşündüğünüz kadar üzücü değil.
Hayır, çoğunlukla varsayımsal olarak konuşulur.
"Bir gün başkan olabilirdi."
"Evet, tabii. İstediğimizi diyebiliriz" dersiniz.
Yaşadığım sürece Hawaii'de yas tutacağız.
Neyse, kendisi hayatta. Hepimiz hayattayız.
Birlikte harika bir hafta geçirdik. Lorden ile harika bir hafta geçirdim.
Ne kadar önemsiz olduğumu fark etmemi sağladı.
Ailemden övgü beklemem çok aptalcaydı.
Tüm savunmamı düşürdüm.
Ve... Ben...
Ailemle ilgilenmem gerektiğini fark ettim.
Bu iyi bir şeydi.
New York'a dönüp gey olmaya devam etmeden önce...
Ben...
Bir ATM'de durup birkaç bin dolar çektim.
Annemin çorap çekmecesine saklayacaktım.
Rolümü kabul etmiştim.
"Bunu saklayacağım" diyordum.
Parayı gördüğündeki yüzünü hayal etmeye başladım.
"Bunu görünce çok heyecanlanacak" dedim.
Tam parayı annemin çorap çekmecesine yerleştiriyordum ki
o an fark ettim.
Aklımda sadece papazın sesi vardı.
"Ektiğiniz tohumlar..." diyordu. Anladım ki Tanrı kazanacaktı.
Gerçekten de o kazanacaktı.
Evde olmak demek...
Kuzey Carolina hâlâ benim evim. İnanılmaz değil mi?
Benim için zor bir şey çünkü...
Anne babam büyüdüğüm evde yaşıyorlar.
Oradayım...
Tıpkı bir zaman makinesi gibi.
Bana hetero olmaya çalıştığım günleri hatırlatıyor.
Daha küçük bir çocuktum ve küçük bir ergen gibi
hetero olmak için çok uğraşıyordum.
Çocukluk dolabımdaki kıyafetlere baktım.
Havalı gösteren markalar giyiyordum.
Anne babamın yatak odasında
eskiden bilgisayarın olduğu yere baktım.
Hatırlıyorum. Ortaokuldayken,
anne babam işten gelmeden önce evde olurdum.
15, 20 dakika yalnız zamanım olurdu.
Annemin odadaki İncil'ini alır,
bir çekmeceye saklardım.
"Kumdaki Ayak İzleri" posteri vardı.
Onu alıp İsa görmesin diye ters çevirirdim.
Sonra da cinsel içerikli erkek sitelerine girerdim.
Mastürbasyon yapardım. Hetero olmaya çalışıyordum.
Sonra, İncil'i çekmeceden çıkarır,
posteri İsa izlesin diye çevirir
ve kendimi hetero pornosuna mastürbasyon yapmaya zorlardım.
Tanrı'nın kadınları sevdiğini biliyordum.
"Benimle gurur duyuyor musun? Bana bak Tanrım" der gibiydim.
"Kızlara geliyorum." Hetero olmak için çok uğraştım.
Zorlu bir yoldu.
En zoru ise 2000 yılının ocak ayındaydı.
D'Angelo, "Untitled (How Does It Feel)"
müzik videosunu çıkarmıştı.
Büyük bir andı. Bazılarınız
neden bahsettiğimi bilmiyor ama önemli değil.
Sizlere zevkle açıklayacağım.
Virginia'lı bir neo soul sanatçısı olan D'Angelo, 2000 yılında
dünyanın en seksi adamıydı.
O kadar seksi biriydi ki bu hayatını mahvetti.
D'Angelo o kadar çekiciydi ki boyunun 170 santimetre olduğunu unuttu.
O kadar ateşliydi ki boyu aşmıştı.
Ve tamamen vücuduyla ilgili bir müzik videosu çekti.
Tamamen vücuduyla ilgiliydi. O kadar mükemmeldi ki...
Yontulmuş gibiydi. Michelangelo'nun Davut'unu bizzat gördüm.
Eh işte.
Floransa'ya gitmenize gerek yok videoyu izleyin.
Video siyah bir boşlukta geçer.
Geri kalan önemsizdir.
Kamera D'Angelo'nun bedeni üzerinde tek çekimde yavaşça hareket eder.
Saçından başlar...
Mükemmel örülmüş saçları vardır.
Siyahi bir kızın ona iyi baktığını anlarsınız.
Kamera yüzüne doğru hareket eder. Güzel yüzüne, güzel gözlerine,
keçi sakalına...
O güzel dudakları çevreleyen keçi sakalına...
Sürekli gülümser.
Gülümseyerek şarkı söyler. Dişlerinde küçük bir aralık da vardır.
Altta birkaç çarpık dişi vardır.
Ama çok seksidir.
Dişçiye gidemeyecek kadar erkeksidir, çekicidir.
Kamera boynuna doğru kayar.
Terlemeye başlar.
Boynunda şişkin bir damar ve tam burada bir dövmesi vardır.
Göğsüne doğru kayar.
Göğsünün terini hatırlıyorum. Çok terliydi, hatırlıyorum.
Ve bu ter tam da o yastık gibi güzel göğüs kaslarının üzerindeydi.
Damla çikolata gibi göğüs uçları...
Kolları terliyordu, kollarının patatese benzediğini hatırlıyorum.
Kollarının her yerinde ter vardı ve ter D'Angelo'nun
deodorantıyla karışmıştı.
Bir adet beyaz köpüklü ter damlası
karın kaslarından damlıyordu. Kasları altıdan, sekizden fazla gibiydi.
Şarkı söylerken kasları kasılıyordu.
Kurabiye gibiydiler, çok güzeldi.
"V"nin arasından geçen mutlu bir yol vardı.
Anlamalısınız, 2000 yılındayız.
Hiçbirimiz daha önce "V" görmemiştik. D'Angelo "V"si olan ilk adamdı.
"V" kasını spor yaparak çıkaramazsınız.
Ancak sikişerek elde edebilirsin. Bunu hak etmelisin.
D'Angelo'nun güzel boşalma olukları vardı.
Tüm video boyunca...
Ayakta durmuyordu. Işık altında,
piliç çevirme gibi yavaşça dönüyordu.
Bir taraftan diğerine...
Video yayına girdiğinde,
eskiden ailecek beraber izlerdik.
Hayatımda tanıdığım herkesle orada oturuyordum.
Bu, tepki vermeniz gereken sanat eserlerinden biridir.
Odadaki herkes bir şey demeliydi.
Açık değildim. Ne yapacağımı bilemedim.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Odadaki kızlar gibi davranmak istedim.
Gidip yavaşça televizyon ekranına dokunmak istedim.
Hapishane ziyareti gibi, yavaşça...
Ama yapamadım. Güçlü olmalı, erkek olmalıydım.
Ağabeyimden öğrendiğim aptalca,
erkeksi şeyleri tekrar ettim.
"Şarkı güzeldi ama buna gerek yoktu" gibi.
Bunu demek istememiştim.
Deniyordum çünkü hetero yetiştirilmiştim.
Hetero yetiştirildiyseniz tek bir kural vardır, bilirsiniz.
"Eş cinsel olma!"
Ben de o tek kuralı çiğnedim.
Tek bir kural vardı. "Eş cinsel olma." Ve çok denedim.
Kendime cinselliğim ve kimliğim konusunda uzun süre yalan söyledim.
Tuhaf bir dönem vardı. 2013, 2014 olabilir.
Televizyonda bir programım vardı.
The Carmichael Show.
Orada hetero rolü yapıyordum.
İnsanları yoldan çıkarmaya çalışıyorum. Ama çok göz önündeyim.
O zaman çok tanınıyorum.
Aynı zamanda Grindr da yeni çıkmıştı.
Erkeklerle yatıyorum ve...
Çılgınca bir şeydi çünkü hem çok tanınıyordum
ama özel bir hayatım vardı.
İkisini ayrı tutmaya çalışırdım.
Bu da beni korkutuyordu.
Korktuğum için de ahlaksızca bir şey yapardım.
O zamanlar insanları kandırırdım.
Bunu demeye utanıyorum ama.
Başkasının fotoğrafını yollamamalısınız.
Bunu haklı çıkardım.
Günahkâr, haklı çıkmak için dünyayı değiştirir.
Yanlış olduğunu biliyorum. Ama ben o yolladığım fotoğraflardan
daha iyi gözüktüğümü düşünüyordum.
Yani bence insanlara hoş bir sürpriz oluyordu.
Bence gelenler önce bir kızıyor
sonra da "Tamam, kandırdın" diyorlardı.
Ama New York'a gittiğim bir geceyi hatırlıyorum.
Lower East Side'daki The Bowery adlı otelde kalıyordum.
Orada karanlık sebeplerden dolayı kalıyordum.
Oda servisi iyi olduğundan değil.
Asansöre binmek için karta ihtiyacınız olmadığından oradaydım.
Çok kötü, biliyorum.
Gece buluşma olacaksa resepsiyonu arayıp
kendimi ifşa etmek, bir yalan uydurmak
istemezdim.
"İş ortağım geliyor, onu yukarı gönderir misiniz?"
Bunu yapmak istemedim. The Bowery'de kalıyordum.
Cumartesi gecesi geç saatte,
Grindr'dayım. Saturday Night Live'ı izliyorum.
Gelebilecek birini bulmaya çalışıyorum.
Genellikle beyazlara mesaj atıyorum.
Onlar beni ya da işlerimi bilmez gibi düşünüyorum.
Kim olduğumu bilmezlerse güvendeyim.
Yakınlarda beyaz bir çocuk vardı.
Kulüpten çıkıyordu. İsmi Liam'dı.
Mesajlaşıyorduk. Grindr'daki klasik şeyler işte...
"Ne seversin? Bowery Bet'te kalıyorum. Gelsene"
falan gibi şeyler. Liam da benimkini ağzına almaya geliyordu.
Açıkça dile getirdim, pardon.
Böyle dememin sebebi eş cinsel olmanın tek iyi tarafı
neden birinin geldiğine dair tamamen
dürüst olabilmenizdir.
Hetero yalanları gibi değil.
Hetero erkekler şöyle mesajlar atar...
"Dondurma yemek ister misin? Güzel bir komedi şovu varmış."
Biri ağzına alsın istersiniz ama söyleyemezsiniz.
Liam benimkini ağzına almaya geliyordu. Üniformamı giyiyordum.
Basketbol şortumu, beyaz atletimi giyip bandanamı takıyordum.
Televizyonu da SNL'den spor kanalına çevirdim
çünkü gelirken alkış seslerini duymak istiyordum.
Kapı çaldı, açtım.
Beyaz, 1,75 boyunda, kısa saçlı Liam kapıda duruyor.
Turuncu astarlı, beyaz bir pilot ceketi giyiyor ve elektronik sigara içiyor.
Havaya dumanını üfledikten ve duman dağıldıktan sonra,
Liam bana kapalı bir adama sorulabilecek en korkutucu soruyu sordu.
Liam şunu sordu...
"Seni tanıyor muyum?"
Kalbim durdu,
o an aklıma gelen en mantıklı şeyi düşündüm.
"Bu beyaz çocuğu öldürmem mi gerekecek?"
Yeterince kalmıştım. Çöp saatini biliyordum.
Belki kurtulabilirdim.
Ama yine de ağzına almasına izin verdim. Erkek olmanın saçma tarafı da budur.
Yüksek riskli bir durumda bile önce şehvet gelir.
Şu anda savaşta emilen adamlar var.
Oral seksi atlattım. Ama hayatımın en şüpheli
oral seksiydi.
Bu sürede Liam dizlerinin üzerinde,
kim olduğumu hatırlamaya çalışıyordu.
Gözleriyle ileri geri gidiyor. Ben de zevk almaya çalışsam da
yüzümü çarpıtarak başka birine benzemeye çalışıyorum.
Bunu yapıyorum.
Gergindi. Sinir bozucu bir oral seksti.
Neyse, Liam işini bitirip ayağa kalktı.
Pilot ceketini giydi.
Kapıya gitti, ben de kurtuldum sandım.
Tam gitmeden önce,
bana dönüp dedi ki... Liam'ın bunu deme şeklini unutamam.
Dedi ki...
"Buldum." Dedim ki "Siktir!"
Liam, "Sen Michael Che'sin" dedi. "Evet" dedim.
"Evet, ben oyum." New York'tan canlı yayında.
Neyse ki artık bitti.
Kapalı olmak çok stresliydi.
Açıldığıma memnunum. Bu yüzden de onur duyuyorum.
Herhangi bir konuda kapalı olan biri varsa
bence açılmanız gerekir
çünkü gerçekten önemli bir şey ve daha iyi hissedeceksiniz.
Bence dünya da daha iyi bir yer olacak.
Siyahi erkeklerin eş cinsel olmasına izin verilse mahalledeki şiddetin
yüzde 15 azalacağı yönünde bir teorim var.
Benim teorim bu. Henüz bunu rakamlarla hesaplamadım.
Tek korktuğum şey ulu orta sevişme.
Halka açık yerlerde
kendimi göstermekten korkuyorum.
Sevgilimi öpmekten korkuyorum.
Elini tutmak gibi şeyler beni geriyor.
Sırtımda bir hedef var gibi hissediyorum. Çok korkuyorum.
Bunu aşmaya çalışıyorum. Geçen yaz,
erkek arkadaşımla Paris'e gittik ve yemeğe çıktık.
Çok iyi vakit geçiriyorduk, gülüyor ve sake içiyorduk.
Restorandan çıktık ve otele yürümeye karar verdik.
Kaldırımda, erkek arkadaşım elini uzattı,
o anda dedim ki...
"Boş ver Jerrod.
Sorun değil. Sen eş cinselsin. Bununla gurur duymalısın."
Âşıktım ve bunu göstermek istiyordum.
Artık korkmak ve saklamak istemiyordum. Bunu göstermek istiyordum.
Uzanıp erkek arkadaşımın elini tuttuğumu hatırlıyorum.
Ve onu öptüm.
Çok iyi hissettim.
Ta ki...
Yanımızda süren eski bir beyaz Nissan vardı.
Ben mahalledenim. Aracın takip etmesinden hoşlanmam.
Kim olursa...
Geçen gün iskeledeydim, bir yat yaklaştı,
"Herhâlde ateş edecekler" dedim.
Hiç sevmem. Neyse, görmezden geldim.
Yürüyorum, sevgilimin elini tutuyorum,
gurur duyuyorum.
Arabada beş altı tane Paris'li adam vardı.
Adamlardan biri Fransızca bağırdı.
Görmezden gelmeye çalıştım. Yürüyordum.
Adamlardan biri, arabanın camından su sandığım bir bardak attı
ve üzerimize sıçrattı.
Araba uzaklaştı ve çok sinirlendim.
İlk tepkim arabayı kovalamak ve onlarla dövüşmek oldu.
Dövüşemem biliyorum ama Paris'te birini dövebilirim.
Kızgınım, egom incindi...
Bunu biliyorum çünkü parayı düşünüyordum.
"Fakir salaklar. Arabanızdan 10 tane alırım" diyordum.
Sonra da "Babanızı alıp onu sikerim" gibi şeyler demeye başladım.
Delice şeyler dedim.
Kızmıştım, sevgilimin elini bıraktım.
Kendi kendime söyleniyordum.
"Pislikler. Bedelini ödeyecekler" diyordum.
"Bedelini ödeyecekler." Bunu dedim.
"Biri bunu ödeyecek." Otele döndük,
yatağın ucuna oturdum. O anda...
Ağladım.
Daha önce hayatımda öyle ağlamamıştım.
Hiç adil olmadığını fark ettim.
Ne kadar boktanmış anladım.
Gurur duyuyorum, âşığım, üzerimize su attılar,
bu hiç adil değil.
Michael geldi, yanıma oturdu.
Sırtımı ovmaya başladı. "Bu çok kötü.
Hiç adil değil" diyordum.
Michael dedi ki "Jerrod..." "Bu hiç adil değil.
Çok boktan." Michael dedi ki... "Biliyorum."
"Neden böyleler?" dedim. Michael dedi ki "Bak...
Adamların dediğini duydum ve...
Fransızcam çok iyi olmasa da biraz biliyorum.
Bunu nasıl desem bilmiyorum
ama bence bize su atma sebepleri
gey olmamız değil."
Ağlamayı kestim, ona baktım.
"Öyle mi?" dedim. "Evet" dedi.
"Bence sen siyahisin diye bize su attılar."
"Ah! Öyle mi?" diyordum.
Homofobiye o kadar takılmışım ki ırkçılığı unutmuşum.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Erkaradağ