Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ostrożnie z tym.
Dziękuję.
Nie wiem do końca, co oznacza „wrażliwość”.
Poważnie.
Nie powiem wam, co w Johnie Candym było dobre,
a co złe.
Sam nie... Nie jestem pewien, co się działo w jego głowie.
Ale był moim przyjacielem.
Kiedy go widzę, kiedy patrzę na jego twarz...
GŁÓWNA OBSADA, SECOND CITY
Nie chcę płakać, ale wtedy
zaczynam okropnie tęsknić.
Byliśmy bardzo, bardzo blisko,
a potem nasze drogi trochę się rozeszły.
Każdy wyciął sobie przestrzeń, swoje miejsce w świecie.
A potem jego nagle zabrakło.
To stało się tak szybko.
Był inteligentny i...
Kochał muzykę i dobrze traktował ludzi.
Człowieka można ocenić po tym, jak zwraca się do kelnerów.
On dobrze traktował lud pracujący.
Sami kiedyś głodowaliśmy.
Tak myślę...
Chciałbym móc powiedzieć o nim coś złego.
Ale tak już jest, kiedy mówi się o Johnie.
Mało komu przychodzą do głowy złe rzeczy.
Mam nadzieję, że przy okazji tego filmu
ktoś wyciągnie jakieś niezłe brudy.
Zagrałem raz w sztuce, to było czytanie sceniczne...
Powiem o nim coś złego. Dobrze, że sobie przypomniałem.
Cześć, tato.
Jennifer, co u ciebie?
- Dobrze. - Widzisz mnie?
- Tak. - Super.
18 MARCA 1994
Czy kiedykolwiek się dowiem
KATOLICKA BAZYLIKA ŚW. BAZYLA W TORONTO
Uwierzę w twoją historyjkę
Ptak bez strachu lata samotnie
I wzniesie się kolejny raz
Nigdy nie zginie
Samotny, ale bez strachu
Usłysz śpiew ptaków
Wieszczący ci chwałę
Dzięki twoim historiom
Zwrócę się dziś do was w sposób, który jemu by odpowiadał.
Spada na ciebie wielki honor,
wstajesz i wychodzisz na środek.
Nie rozpaczasz, nie szlochasz,
tylko mówisz głośno i wyraźnie,
bez dygresji i do rzeczy.
Dajesz przemowę na wyżynach oratorstwa,
płynącą z serca kolegi po fachu,
kreatywnego partnera i pobratymca z Kanady,
który kochał tego chłopaka z Donlands
jak rodzonego brata.
Żegnamy patriotę, który słowem i czynem wspierał
pozytywny interes północy,
ale Amerykanów również przyjmował w swe ramiona,
a oni przyjmowali jego.
Jak cały świat, także USA w końcu dostrzegło
jego nieuchwytną wyjątkowość.
Nie wspominamy dziś zwyczajnego życia.
Jego życie nie mogło być pełniejsze.
Miał w sobie radość, huragan emocji,
zaraźliwą wściekłość, odrobinę szaleństwa à la Bela Lugosi,
łącznie z wampirzymi kłami wystającymi na opak.
Olbrzym o łagodnej duszy.
Zdumiewający twarzą, oczami i budową.
Niech nie zmyli was to,
co ciemny lud nazwie „opasłością”,
bo wielu na własnej skórze doświadczyło siły jego szponów,
tęgości jego ramion,
zwinności i lekkości jego nóg.
Postaw się mu, a miotnie tobą jak zabawką.
Mamy w angielskim rzadko używane słowo,
które idealnie opisuje Candy’ego.
„Monumentalny”.
Był monumentalnym człowiekiem.
John Franklin Candy, oddany syn, brat,
ministrant, uczeń, sprzedawca,
scenarzysta i artysta sceny, radia i telewizji,
światowy ambasador komedii,
aktor komediowy i dramatyczny,
światowa gwiazda filmowa,
reżyser, przedsiębiorca,
koneser, perkusista,
filantrop,
mąż, ojciec
i najmilszy, najhojniejszy człowiek, jakiego poznałem.
Pokochałem go, kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy
w idealnie skrojonym garniturze,
i zawsze będę go kochał.
JOHN CANDY: LUBIĘ SIEBIE
KONIEC – WIADOMOŚCI Z MARSZU
Wiadomości z marszu.
Chwila, zaraz wchodzimy.
Niezłe. Pasowało do tematu.
To tyle. Co myślicie?
Mocny dokument, trzeba przyznać.
Tylko jedno mnie uwiera.
Co z tym facetem?
Co o nim wiemy? Jego motywach?
Czemu to zrobił to? Skąd pochodzi? Gdzie się urodził?
Właśnie, gdzie się urodził?
Lećcie na Jowisza, Wenus, Plutona.
Byle byśmy mieli temat.
Żeby gość z seansu filmu
dowiedział się czegoś nowego o samym sobie.
Dobre.
Pięć minut.
Panie Candy?
- Pierwsza organizacja urodzin? - Tak.
Pierwszy raz je organizuję.
Oby wszystko poszło dobrze.
Stresujemy się, wszyscy są podenerwowani,
ale wszystko przećwiczyliśmy,
więc zobaczymy.
Christopher.
Jak przyjęcie?
Spoko. Jadłem pizzę.
Super.
Ludzie często pytają mnie,
która postać najbardziej przypominała ojca.
Pomachaj tacie.
Większość życia dorastałem bez ojca.
Czuję się jak detektyw,
odkrywający życie własnego ojca.
Patrzysz w przeszłość i obserwujesz,
jaki on był i z kim się zadawał,
wracasz do swoich doświadczeń z nim.
Kiedy robię zbliżenie...
Musisz tutaj przekręcić.
Ale brzydka broda.
Oto twoje zbliżenie.
Mogę zobaczyć?
Teraz jest idealne. Jesteś ostry.
A teraz dokręcasz.
Z ojcem ciekawie spędzało się czas.
Wydaje mi się, że on sam był dużym dzieckiem,
więc wiedział, jak nawiązać ze mną kontakt.
Cześć, tato.
Mogę nakręcić?
Każdy chce dotrzeć na szczyt.
Oto Wielki John!
A to zajmuje czas.
Masz klapki na oczach.
CÓRKA JOHNA
Nie widzisz niczego innego.
Zapominasz o innych
albo o samym sobie.
- Cześć, Jennifer. - Chodź.
Wiedział, że liczy się ciężka praca,
dbanie o zespół,
dbanie o rodzinę.
Tata zawsze dbał o wszystkich.
Wywarł wpływ na tak wiele osób,
że nie sposób o nim zapomnieć.
Kiedy pierwszy raz kogoś rozśmieszyłeś
i postanowiłeś w to iść?
Byłem młody.
Jak wszystkie dzieciaki lubiłem się wygłupiać.
Dużo się bawiłem.
Miałem wyobraźnię.
Zawsze coś odgrywaliśmy,
robiliśmy występy w garażach i piwnicach.
Tata urodził się w Halloween w Newmarket w Kanadzie,
na północ od Toronto.
Mieszkali tam tylko rok, a później wyjechał do East York
z bratem Jimem i mamą Van.
MAMA JOHNA
Dziadek nazywał się Sidney.
Sid był sierżantem w armii, weteranem II wojny światowej.
Zmarł na zawał serca.
KUZYN JOHNA
To było w 1955 roku, w piąte urodziny Johna.
Mój dziadek zmarł w wieku 35 lat.
Myślisz sobie, że to bardzo wcześnie.
W rodzinie o tym nie mówiono.
Tata miał wtedy pięć lat. Był małym dzieckiem.
Dziecko, które doświadczy straty,
bardzo ciężko to przeżywa.
Nie potrafi radzić sobie z traumą.
Tata stracił ojca w piąte urodziny
i nikt nie chciał się z tym zmierzyć,
więc postanowili, że będzie przyjęcie.
On sam nie wiedział, jak się zachować. Gdy dorastał, szukał pomocy.
John przejął rolę ojca.
Starał się wszystkich uszczęśliwić.
ŻONA JOHNA
Był tym dorosłym. Tak mu zostało.
Rzadko o tym mówił.
To dziwne połączenie,
jego urodzin i śmierci jego ojca...
Nie umiał tego zrozumieć.
Van nosiła ten ciężar, John i Jim też.
Pamięć o ojcu nad nimi wisiała.
Przeprowadzili się do dziadków, zamieszkali w piwnicy.
Nazywali to „bunkrem”.
Dom, w którym zamieszkali,
należał do mojej prababci.
To było ich koło ratunkowe. Nie mieli gdzie się podziać.
Babcia mieszkała ze swoją siostrą, ciocią Fran.
Tata i jego brat mieszkali na dole,
a reszta na górze.
Byli tam ściśnięci jak sardynki.
To był otwarty dom.
To chyba mocno wpłynęło na Johna,
bo zawsze był otwarty na ludzi.
Kochał swoją rodzinę. Dużo się śmiali.
Zawsze się śmiali.
Mogłeś ich odwiedzić o każdej porze
i zawsze coś było na stole. Babcia gotowała i wciskała nam jedzenie.
A potem nagle mówiła, że nam się przytyło.
Dzięki, babciu.
Porozmawialiśmy z osobami, które znały cię
jako dziecko i nastolatka.
Pamiętają, że byłeś skromny
i można było na ciebie liczyć.
Jak jest teraz? Sława cię zmieniła?
Mam nadzieję, że nie.
Jestem lojalny. Trochę jak pies.
Musisz mi dać w kość, żebym cię zostawił.
John Candy z waszego świata był inny niż ten z mojego.
Na początku był nieśmiały, zamknięty.
KOLEGA Z DZIECIŃSTWA
Ciężko w to uwierzyć.
Nie umiał skupić na sobie uwagi.
Trzymał perkusję w piwnicy.
Do tego miał potężną kolekcję płyt,
ułożonych w kolejności alfabetycznej.
John i Jim kupowali płyty komediowe.
Ale najczęściej słuchaliśmy
nagrań trupy Firesign Theatre.
W latach 60. mieli program w radiu.
Robili genialne skecze.
KOLEGA Z DZIECIŃSTWA
W kółko ich słuchaliśmy.
Macie jakieś środki?
No co ty. Środki produkcji to własność wspólna.
- Tak jest. - Nie, macie środki psychotropowe?
Uwielbiał filmy. Przy Donlands Avenue było kino.
KOLEGA Z DZIECIŃSTWA
Ciągle opowiadał o filmach i postaciach,
które widział.
Samochody zawsze są za małe.
Był fanem Flipa i Flapa,
kochał Ten szalony, szalony świat,
oglądał filmy noir. Był kinomaniakiem.
Zawsze gadał o Humphreyu Bogarcie.
Twoje zdrowie, mała.
Chciał być jednym z nich.
Jak Jackie Gleason.
Podobało mi się w sekcji dramatu.
Nie wiedziałem, jak się to potoczy.
Zagubiłem się, a był środek lat 60.
Co miałem robić? Świat wrzał.
Próbowałem kilku rzeczy, ale ciągnęło mnie na scenę.
Zawsze miałam wrażenie,
że jego rzeczywistość i sposób funkcjonowania
przypominały świat filmu.
Był marzycielem.
Kiedy w Johnie Candym narodził się komik?
W liceum.
To była trochę strategia obronna.
Starałem się, ale słabo się uczyłem.
Pewnie nadal byłem w szoku
po wszystkich tragediach, które nas dotknęły.
UCZEŃ PRYWATNEGO LICEUM IM. NEILA MCNEILA
Szkoła była dla niego ucieczką.
Chodził do katolickiego liceum.
Ja dorastałam jako zbuntowana katoliczka.
On deklarował się jako wierzący.
Wszyscy nauczyciele byli księżmi.
Nie było żadnych kobiet. Totalna posucha.
Na początku był przerażony,
ale po wakacjach wrócił do drugiej klasy odmieniony.
Trochę się otworzył.
Był tęgi, ale miał mnóstwo energii.
Nigdy się nie zatrzymywał.
Ciągle chciał coś robić.
Stawał się popularny.
SAMORZĄD
Każdy chłopak z Toronto interesował się sportem.
Chodzili na hokeja albo futbol.
REPREZENTACJA SZKOLNA
Wolał futbol od hokeja.
Jako dzieciak pewnie liczył, że zostanie profesjonalnym graczem.
„RÓŻOWA PANTERA”
Grał w drużynie szkolnej, ale nabawił się kontuzji kolana.
Miał usuniętą rzepkę i nigdy nie założył endoprotezy.
W lewej nodze nie miał rzepki.
Okropnie to przeżył.
Musiał na nowo wymyślić, kim chce zostać.
Protesty studenckie przebiegły podobnie jak rok temu,
tyle że na transparentach Nixon zastąpił Johnsona.
Gdy miał 17, 18 lat, wojna w Wietnamie była w punkcie kulminacyjnym.
Bardzo chciał się zapisać do wojsk USA.
Nie wiem, jaki był wtedy minimalny wiek służby,
ale rząd Kanady i tak się na to nie zgadzał.
Choć wielu poszło mimo to.
On też chciał.
Zniechęcaliśmy go,
ale on czuł potrzebę zaciągnięcia się.
Chciał bronić świata, sam nie wiem.
Byłem w szoku.
Chyba szukał celu w życiu.
Kilka razy pojechał do Buffalo, żeby przejść kwalifikację.
Ale okazało się, że ze względu na kolano
nie przyjęli go.
Przystępny charakter ojca wynikał z jego wychowania.
Rozumiał problemy ludzi pracujących.
Nawet jako nastolatek pracował w wielu miejscach.
Niech każda chwila będzie wyjątkowa
Czas na świąteczne zakupy
Wszyscy tam pracowali.
Eaton Center to wielka galeria handlowa w Kanadzie.
Fran pracowała w dziale zabawek.
Johnowi załatwili pracę w sklepie sportowym.
Tata pracował z Tomem i Ritą Davidson.
Dopiero co dostałem pracę w sklepie sportowym w Eaton’s.
KOLEGA Z DZIECIŃSTWA
Od razu się polubiliśmy.
Mama też tam pracowała.
Tom przyjaźnił się z moim tatą, a Rita z mamą.
Razem chodziłyśmy na kawę.
KOLEŻANKA Z DZIECIŃSTWA
Pamiętam, jak spacerowałyśmy powoli, a ona próbowała
spojrzeć na Johna kątem oka.
Zorganizowali mamie i tacie randkę w ciemno.
Gdzie poszedłeś na pierwszą randkę z żoną?
Poszliśmy do kina.
Nie dogadywaliśmy się na początku.
To była randka w ciemno.
Chyba nie do końca kliknęło.
Ale nie dałem jej tego odczuć. Probowałem ją w sobie rozkochać.
Był bardzo uprzejmy, ciepły.
Miał w sobie pewną wrażliwość.
Był zabawny, miał piękny głos.
Coś w nim było.
Był kochany.
Skupiał się na znalezieniu celu w życiu.
Mówił, że jeśli chce zdobyć dziewczynę,
to musi mieć prawdziwą pracę.
Pytał, czy powinien zostać aktorem, czy może zostać w firmie.
Doradzałem mu to drugie.
Dostał samochód służbowy
i miał stabilną pensję.
Miałby to rzucić dla aktorstwa?
Włożył garnitur i zapytał, co o tym myślę.
Odparłam, że w porządku, jeśli on tego chce.
Jednak w środku się bałam.
John miał nieokiełznaną wyobraźnię.
Lubił aktorstwo i był w tym dobry.
Występował jako stand-uper i improwizator.
Był urodzony do improwizacji.
Umiał się nagle odpalić.
Nie bał się porażki.
Nie uważał, że cokolwiek go ogranicza.
Musiał spróbować.
Na szczęście Catherine McCartney zobaczyła w nim potencjał.
John szedł akurat z Eaton’s do restauracji.
Agentka go zobaczyła i prosto w twarz powiedziała,
że sprawdziłby się w branży.
Podczas pierwszej rozmowy mówił...
AGENTKA TALENTÓW
...że marzy o karierze futbolisty,
ale też aktora.
Tak to się zaczęło.
Czy to chmury
Czy to słońce
Czy to burza, czy wiatr Dudniący w oddali
W teatrzyku dla dzieci poznał Dana Aykroyda i Valerie Brumfield.
Zapytałam: „Pracujesz w teatrzyku?”.
Dopiero co przyjechałem z Ottawy z Valerie Brumfield,
moją partnerką sceniczną.
Występowała dla dzieci.
Grała z YPT albo inną trupą.
Podróżowali do Bala Bay,
występowali po miasteczkach w kostiumach wiewiórek.
Mówiła, że poznała tam gościa...
Cytuję: „Jest taki jak ty”. Mówiła, że jesteśmy identyczni.
Zobaczyłem brązowego czterodrzwiowego pontiaca laurentian,
z którego wyszedł potężny człowiek.
Idealnie pasował do auta.
Miał dobrą prezencję, dobre maniery.
GŁÓWNA OBSADA, SECOND CITY
Był kanadyjski.
Ostrzegałem go,
że jak tam zaparkuje, to mu wlepią mandat.
A on na to: „Mogę parkować wszędzie”.
Pytam: „Lekarz?”. A on: „Czasem”.
Potem samo już poszło.
Od razu zaskoczyło między nami.
To wspaniały facet.
Kiedy tylko go widzisz...
AKTOR, SCTV
...uśmiechasz się.
Poznaliśmy się przy Godspell. Od razu go polubiłem.
Godspell był przed Second City.
Gilda Radner,
Andrea Martin, Victor Garber, Paul Shaffer, Eugene Levy.
John twierdził, że ma dosyć Godspell,
bo ciągle o nim gadaliśmy.
AKTOR, SCTV
Godspell to musical wystawiany w Toronto w 1972 roku.
To była frajda.
AKTOR, SCTV
Dobrze się bawiliśmy, bo pracowaliśmy.
W 1972 roku znany teatr komediowy Second City
prowadził przesłuchania w Toronto.
W Toronto była spora scena kulturalna
i wielki potencjał do rozwoju.
Mogliśmy szlifować talenty...
AKTORKA, SCTV
...bo mieliśmy do tego przestrzeń.
Otaczali nas ludzie o podobnym
spojrzeniu na świat. Nie konkurowaliśmy ze sobą,
ale wspólnie rozwijaliśmy charaktery i umiejętności.
John zyskał dzięki temu ogromną szansę.
Danny dostał się do Second City.
Dan Aykroyd i Valerie Bromfield zaprosili ze sobą Johna,
bo był tam idealnym kandydatem.
Trochę mnie wkręcili. Byli już członkami obsady
i powiedzieli, żebym do nich dołączył.
„Jesteś zabawny, pokochają cię”.
Ale wygłupy to jedno, a to była poważna sprawa.
On odparł, że i tak tam będą, więc mogę wpaść na lunch.
Przyszedłem i czekałem.
Byłem onieśmielony. Była cała obsada Godspell.
Nagle słyszę, że wywołują moje nazwisko.
Valerie przyznała, że wpisali mnie na listę.
Powiedziałem: „Zabiję cię za to”.
John miał na przesłuchaniu partnera, który się nie zamykał.
AKTORKA, SCTV
John tylko słuchał.
Był uważny. Kiwał głową, przytakiwał.
I dzięki temu dostał tę robotę.
Poziom pewności siebie u Johna
był jak sinusoida.
ZAŁOŻYCIEL, SECOND CITY TORONTO
Czasem po prostu ginął.
Znikał gdzieś na tyłach sceny
podczas improwizacji.
Występował z utalentowanymi, wykształconymi komikami.
Zawsze podważał swoje...
Nie czuł do końca,
że jest w stanie im dorównać talentem.
Razem zaczynaliśmy. Byliśmy najsłabsi.
Wchodziliśmy na scenę i dawali nam wskazówki, ale potem...
Potem zaczynała się część improwizowana.
Nikt nie chciał z nami grać, bo nic nie umieliśmy.
Graliśmy tylko ze sobą.
Ale mieliśmy dużo pewności siebie.
Dziś ludzie nie rozumieją, jak słabym trzeba być,
żeby zostać perfekcjonistą.
Trzeba być słabym i mieć tego świadomość.
Kiedy jesteś tragiczny, nabierasz chęci stania się lepszym.
Ciekawie było obserwować ewolucję Johna.
Stopniowo budował swoją pewność siebie.
Jest utalentowany i bardzo mocny...
AKTORKA, SCTV
...ale nie przytłaczający.
Chociaż John odgrywał różne postaci,
zawsze była w nich cząstka jego.
Niesamowicie było patrzeć
na jego pracę i rozwój tych postaci.
Czuć było, że to dla niego naturalne.
Wszystko, co mówił, było błyskotliwe albo szczere.
Nie zawsze szukał łatwej puenty.
Nie pasowało to do ekipy Second City.
Second City powstało w Chicago w 1959 roku.
Na uniwersytecie nie było wydziału teatralnego,
więc stworzyli własny.
To byli Elaine May, Mike Nichols,
Severin Darden, Del Clos, Bernie Sahlins...
- Harry Truman. - On też.
Czy ktoś nie nazywał cię nowym Harrym Trumanem?
Tak, przez długi czas.
- To mój kamień u szyi. - No tak.
KANADYJSKI ROZDZIAŁ SC
Second City było moją katapultą.
Naprawdę tam dorosłem, w wielu aspektach.
Uczyłem się zawodu, którego wtedy jeszcze nie rozumiałem.
Dopiero teraz rozumiem, czego się uczyłem.
Był zabawny.
Miał talent do improwizacji
i był dobrym człowiekiem.
Dbał o drugą osobę nie tylko przy odgrywaniu roli,
ale też w innych sytuacjach,
po prostu jako o osobę.
Miał ksywkę Johnny Toronto.
Johnny Toronto.
Wzięła się z ego Johna.
„Kiedyś to miasto będzie moje”.
„Potrzebujesz czegoś? Załatwię to.
Słuchaj mnie. Mam na wszystko odpowiedź”.
Jak to wyszło?
Nie wiem. Nazywano go „Johnny Toronto”.
Wiecie, ile osób pragnęło tego tytułu?
Wiele.
Czasem wszyscy przeginaliśmy z alkoholem.
Lubił zaczepki fizyczne.
Podchodził i cię chwytał.
Brał cię w ramiona
i rzucał tobą jak kukłą. Przysięgam.
Szczypał cię w biceps tak mocno,
że dociskał aż do kości.
Wszyscy brali za pewnik, że John zostanie gwiazdą.
Wyglądał i zachowywał się jak gwiazda.
Jeździł limuzynami, mimo że nie miał pieniędzy.
Mówił, że to prawdziwy on, a świat ma się dostosować.
Często bywałem u Johna.
Miał wielki odchylany fotel
i palił rothmansy, w naszych oczach eleganckie papierosy.
Leciała reklama wykładzin Lincoln.
„Trzy pokoje za 199 dolarów”.
John zatrudnił ich u siebie.
Okazało się, że jak przyjechali,
to zażądali wyższej sumy.
Od niego chcieli 1200 dolarów, a on tyle nie miał.
To była limonkowa wykładzina, pewnie z wyprzedaży.
Dokupił do niej wystawne złote zasłony.
Rozsiadł się w swoim fotelu, zapalił papierosa i powiedział:
„Patrz, jak się urządziłem”.
Zawsze kiedy jedliśmy na mieście,
John za nas płacił,
chociaż zarabiał tyle samo co my.
Ale lubił płacić za innych.
Nim się zorientowaliśmy, pracowaliśmy przy SCTV.
Było raz sobie sześć osób, które lubiły oglądać telewizję,
ale nie to, co w niej puszczali.
Więc postanowili coś z tym zrobić.
Była jesień.
Byłem w trasie z Great Lakes Shakespeare Festival.
Lokalna telewizja z jakiegoś powodu...
AKTOR, PLUSK
...puszczała programy z drugiego obiegu jakoś między 17 a 19.
Natrafiłem na coś takiego.
To było trochę jak...
Parodia Leave It to Beaver.
Świętujemy 25. rocznicę Leave It to Beaver.
Natrafiłem na odcinek SCTV.
John Candy grał tam Beavera.
Flaherty grał Warda Cleavera,
a Catherine O’Hara – June Cleaver.
Eugene Levy grał Wally’ego.
Nie wiedziałem, co oglądam,
ale umierałem ze śmiechu.
- Mały. - Cześć, Eddie.
Podobno twoja lala migdali się z Fredem Rutherfordem.
Pani Cleaver.
Właśnie mówiłem chłopakom,
że pani młodnieje z biegiem lat.
Dzięki, Eddie.
Przyniosłem to dla pana Cleavera.
Ostatnio trochę nim trzęsło.
- Jest już lepiej? - Oczywiście.
Dzięki, że pytasz.
- Chodź jeść, Beaver. - Dobrze.
Pierwszy raz go zobaczyłem. To była zapowiedź.
Ogromny, ale delikatny facet,
w stroju Jerry’ego Mathersa, mówiący: „Kurczaczek”.
Eddie Haskell mnie wkurza.
- Zabij go. - Nie.
Poszedłbym siedzieć. Poza tym to nielegalne.
Beaver, nikt nie musi się dowiedzieć.
Nie wiem, Whitey. Nawet nie mam broni.
Daj spokój.
Kiedy adepci komedii...
Co, tchórzysz?
Kiedy komicy widzą coś zabawnego,
nie śmieją się, tylko mówią: „Zabawne”.
Dajemy.
Gil Fisher, łowię ryby i przeboje.
Tajnik mojego aktorstwa to odgrywać rolę.
W tamtym czasie
byliśmy w obsadzie Second City w Toronto.
Chcieli wyprodukować program w TV.
Harold został głównym scenarzystą.
GŁÓWNY SCENARZYSTA, AKTOR
To było Saturday Night Live dla biedaków.
Nie mieliśmy sponsorów i nikt nami nie kierował.
Wolno spuszczali nas ze smyczy.
Nie wiedzieliśmy, kiedy będą transmisje, więc unikaliśmy aktualności.
Sięgaliśmy do ciemnych zaułków wyobraźni.
ZABAWNI GOŚCIE – UWAŻAJ
John miał ekstrawertyczny styl grania
i szukał kontaktu z innymi aktorami.
Dobry, jestem pan Mambo.
Jeśli spojrzysz na Monty Pythona, Second City, SNL...
AKTOR
...to on był jednym z najwybitniejszych komików.
John nie mógł ukryć swoich gabarytów, kiedy odgrywał rolę Julii Child
albo parodiował Pavarottiego.
Jedyne osoby, które robiły podobne rzeczy,
to Jackie Gleason albo Lou Costello.
Oni musieli robić sobie żarty ze swoich rozmiarów.
Ale on nie.
Bruno!
Dr Język i Bruno.
GABINET STEWARDESS DR. JĘZYKA
Genialne skecze.
To były horrory, ale niestraszne.
Opierały się na koncepcji 3D.
Pomysł, żeby stworzyć tandetne efekty 3D...
był naprawdę zabawny.
Po co czekać godzinami, aż martini zacznie działać,
skoro możesz ekspresowo wejść w imprezowy klimat?
Zatańczmy!
Byłem podatny na wpływy.
Kochałem komedię i zobaczyłem Johna Candy’ego.
KOMIK I GOSPODARZ PODCASTU
Chciałem wiedzieć, kto to taki.
Nazywasz mnie pijakiem?
Załatwiłem ci pracę.
Jedna z rzeczy, które uwielbiałem w pracy Johna,
to niemal przerysowane nagłe zmiany.
- Wiesz, to... - Lesbijki?
W pozytywnym znaczeniu. Poważnie.
Żadnych listów.
Był trochę dziecinny, dobrotliwy, a nagle...
„Co ty gadasz?”. Niesamowite.
CYKOR
Co za cykor
Grał w skeczu postać Cykora.
To fałszywa zapowiedź serialu
o tchórzliwym żołnierzu na Dzikim Zachodzie.
To było jak wybuch bomby atomowej.
Wyklęty przez Północ i Południe podczas wojny secesyjnej
za dwulicową grę na dwa fronty,
to największy tchórz Dzikiego Zachodu.
Oto Cykor.
Cały się trzęsie, jest przerażony.
Przechodzą koło niego kobieta z synem.
Chłopak pyta: „Czy to Cykor?”.
A ona: „Cicho!”.
Mamo, to Cykor.
Cykor obraca się i strzela im w plecy.
Pamiętajcie, że to był jakiś 1980 rok.
To było bez precedensu.
Zastrzeliłeś mi dziecko!
Ty Cykorze!
Pomocy!
Ach, ten Cykor!
Odebrało mi mowę.
Ktoś napisał skecz,
w którym facet strzela w plecy matce i jej dziecku,
a w tle leci wesoła piosenka.
Jestem Yosh Schmenge.
A ja Stan Schmenge.
Tworzymy Wesołe Włóczęgi.
W tym skeczu
John momentalnie wtapiał się w kostium.
Tylko Schmenge złoży ci taką ofertę.
Nagle...
Kiedy osiągasz taką swobodę,
w pełni komuś ufasz i doskonale go znasz,
to rodzi się chemia.
Ale przy pierwszym sezonie
John był niezadowolony.
Nie podobało mu się,
kto mógł pisać skecze, a kto nie.
Dostawaliśmy gaże jako aktorzy i scenarzyści.
Ale Johnowi płacili tylko za aktorstwo.
Nie był zachwycony.
John zobaczył kwotę na czeku.
Zapytał, czemu dostaje mniej pieniędzy.
Wtedy zaczął się rozłam.
Nosił w sobie urazę i nigdy się jej nie pozbył.
Ona w nim tkwiła.
Bywało, że przez bardzo długi czas.
W trakcie swojej kariery zebrał pewnie tysiące takich uraz.
Jim pracował w Second City.
John mu to załatwił.
Był częścią załogi. Rozwijał kable.
Jim miał zawał w garderobie.
John mocno to przeżył.
Wiecie?
Jim o siebie nie dbał.
To był dla ojca wstrząs.
Przeraził się, bo historia się powtarzała.
Nic mu nie było. Jim czuł się dobrze,
ale pojechaliśmy do szpitala.
John kazał mi zostać. Był wściekły.
W końcu wrócił.
W studio mieliśmy hawajski bar.
John przy nim usiadł, pił drinka i palił.
Powiedział: „Znasz mojego brata, w ogóle o siebie nie dba”.
John miał w sobie sprzeczność.
Nikt nie wymagał od niego więcej niż on sam.
Więc wszystkie perypetie i problemy
zupełnie go wyniszczały.
SCTV miało premierę w 1976 roku.
Trzy lata później skończyła się kasa.
Program sprzedano,
a później anulowano.
Powrócił rok później w Edmonton w Albercie.
Zaczęło się od 30 minut,
ale do 1981 roku program rozrósł się do 90 minut.
To był przebój.
GORĄCZKA SECOND CITY
John miał kluczowy wpływ na transformację
niepopularnego programu w komediowy hit.
To był wyjątkowy czas.
Byli moją drugą rodziną,
ale stali się tą pierwszą.
Moją prawdziwą rodziną.
Kochał to. Ciężko mu było odejść,
targały nim emocje.
Ale czuł, że to już czas.
Zaczęły się filmy.
John zaliczył debiut kinowy w filmie 1941.
Nadal grał w SCTV, ale Spielberg go chciał.
Kończyliśmy prace nad nowym sezonem
i zrobiliśmy imprezę.
Ludzie szeptali mi,
że Spielberg przyszedł.
Myślałem, że żartują. Ale go zobaczyłem.
Otaczał go tłum ludzi.
Powiedział, że ceni moją pracę. Byłem w szoku.
A potem dodał, że chce mnie do filmu 1941.
Miał dla mnie idealną rolę.
Odparłem: „Doceniam to.
Jest impreza i wszyscy trochę wypiliśmy,
ale dziękuję bardzo.
Miło, że ogląda pan SCTV”.
A on: „Ale ja naprawdę cię chcę”.
Zmasakrujmy to jedzenie, nim dadzą je komuś innemu.
Boże.
- John. - Jestem w ukrytej kamerze. Chwila.
- Jak tam? - Dobrze.
John obiecał, że załatwi nam role.
Było mu głupio.
Tylko on dostał angaż w amerykańskim filmie.
„John, nie trzeba”.
Obejrzałeś film 1941?
Tak.
- Podobał ci się? - Momentami.
Mieliśmy na sobie mundury.
Byliśmy jak dzieci odgrywające swoje fantazje.
Wolisz grać na dużym ekranie?
Postaram się zostać w branży filmowej.
Więc jeśli ktoś ma jakiś film...
KONIEC ZDJĘĆ!
Gdzie byliście, gdy się oświadczyłeś?
Od wielu lat żyliśmy w grzechu,
więc to nic wielkiego.
Chyba oświadczyłem się w LA,
kiedy kręciliśmy 1941.
Spieszyliśmy się, szukaliśmy daty.
W weekend nie daliśmy rady.
Ślub był dziwaczny. Fajnie było.
Dziwaczny?
Kościół był w budowie.
Nie sprawdziliśmy, a tam była budowa.
Twoi rodzice pobrali się w McDonaldzie?
Nie, to było studio,
w którym chwilę wcześniej nagrywano reklamę McDonalda.
Złote łuki grają pierwsze skrzypce.
Rose zawsze dawała mi
spokój i poczucie kontroli,
mądrość i stałość.
Jeśli Johna coś wkurzyło,
to wieczorem Rose umiała go uspokoić.
Byli bardzo udanym małżeństwem.
Letnią tradycją stała się premiera co najmniej jednej
szalonej, obleśnej, slapstickowej komedii.
W tym roku to Szarże.
Nazywam się Dewey Oxburger.
Mówią na mnie Ox.
Może zauważyliście, że jestem przy tuszy.
- Skąd. - Jestem.
Poszedłem do lekarza,
a ten mówi, że nałykałem się agresji.
I mnóstwo pizzy.
Pizzy.
Jestem nieśmiały,
wstydziuch ze mnie.
Od początku opisywali go...
PRÓBY KOSTIUMÓW
Ze względu na jego okrągłą twarz
postrzegali go przez pryzmat wagi.
Wiedział, że jest na to skazany.
Uznałem, że skorzystam i zrzucę tu parę kilo.
Ile trwa szkolenie? Sześć do ośmiu tygodni?
Harówka wyjdzie mi na dobre.
Wyjdę stąd jako szczupła maszyna bojowa.
Powiedz mi coś.
Czy we wnętrzu Johna Candy’ego
jest szczupła maszyna bojowa?
Raczej...
Raczej nie wygląda.
Nie ma.
Lubię siebie takiego, jakim jestem.
Nawet w wywiadach padały obraźliwe stwierdzenia.
Komedia w wielkim mieście.
W równie wielkim co nasz John.
- Wielki jak miasto. - Łatwo zapamiętacie.
Wiedział, z czym wiąże się praca w branży.
Jesteś przystojny.
Ale jeśli naprawdę zmieniłbyś się
w gwiazdora filmowego z idealną sylwetką...
Nie uważasz,
że wszyscy kochają grubasów?
- Chyba tak. - Dlaczego?
Nie wiem. Może wydają się niegroźni.
Nie jestem pewien.
Jeśli mocno bym schudł,
raczej niewiele by się zmieniło.
Nie zmieniłyby się twój styl
albo twoje poczucie humoru?
Nie.
Mało powiedzieć, że tego nie znosił.
On tego nie akceptował.
W sumie na to samo wychodzi.
Nie czuł niechęci do samego siebie.
Jego artyzm był nieskalany.
Traktują cię jako kogoś gorszego
albo tak to odczuwasz.
Jesteś wrażliwy i łatwo cię to dotyka.
Chyba ma to wiele wspólnego z tym,
jak gram niektóre postaci.
Patrzę na świat szczupłym okiem.
Nigdy nie oceniam nikogo po wyglądzie, po fizyczności.
Liczy się to, co we wnętrzu.
Przez lata nauczyłem się,
że ludzie o pokaźnych rozmiarach
zaczynają...
Ludzie inaczej cię traktują
i czasem to przykre. To potrafi cię zranić.
Bardzo przeżył Szarże
i scenę w błocie.
Pokaż, jak kopiesz.
Prowadziłem walkę wrestlingową.
On nie chciał tej sceny.
Miał zdjąć koszulę
i potaplać się w błocie ze striptizerkami.
Miał na sobie koszulkę z długim rękawem,
bo nie chciał się całkiem rozebrać.
One się wkręciły. Były szczupłe.
Zaczęły ciągnąć go za uszy.
Ludzie trochę przesadzali,
bo uważali, że mogą go krzywdzić,
mówić, co chcą. „Można mu dokopać.
Jest taki wielki, nic mu nie będzie”.
On tego nie lubił.
Dlatego ja nigdy...
Rozumiałem to.
To, jak prezentujesz się światu,
definiuje cię w oczach innych.
On był zawsze uśmiechnięty, miły.
A mógł być szorstki,
obrażać innych albo się im odgryzać.
Ale tego nie robił.
Może spasuję.
Najpierw mi pokaż.
Nie z takimi kartami. Weź.
Wyzwij mnie. Blefuj.
Ile postawić?
Ja postawiłbym wszystko.
Ale lubię grać agresywnie. Pan Vegas.
No dalej. Walcz.
Dawaj.
Tak jest. Wchodzę.
- Co masz? - Fulla.
Trzy trójki i dwie szóstki. To full.
- A ty? - Czwórki, as.
As, ósemka i siódemka.
Przegrywasz.
Gdybyś miał cztery czwórki, to byś wygrał.
Zaczynasz ogarniać.
Fajnie, co? Dobra zabawa?
Jak na nowicjusza dobrze ci idzie.
Jesteśmy w twojej oazie spokoju.
Pewnie rzadko tu bywasz.
Wiesz, jaką gwiazdą jesteś w rodzinnej miejscowości?
Nie.
Wiesz, że ludzie klaszczą,
gdy pojawiasz się na ekranie?
Mówią: „To John Candy, nasz idol”.
Miło to słyszeć.
Dociera to do ciebie? Czy wydaje się dziwne?
Bardzo dziwne. Ciężko to zrozumieć.
Oto i on. Mój dom.
Tu jestem u siebie.
Lubię Nowy Jork, ale wariuję tam.
Naprawdę mi tam odwala.
Lubię to miasto.
Ale to za dużo dobrego. Jest tam wszystko.
Tak mówił John Belushi,
kiedy mnie namawiał na Saturday Night Live.
Puścił „New York, New York” Franka Sinatry
i powiedział: „Nowy Jork to Rzym”.
Aktor komediowy John Belushi zmarł dziś
w wynajętym domu w Hollywood Hills.
Według źródła „Los Angeles Times” w jego krwi wykryto kokainę.
AKTOR JOHN BELUSHI NIE ŻYJE
Powiedziałem Johnowi. Rozpłakał się
i powiedział: „Zaczyna się”.
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Ale zrozumiałem. Wiedziałem, o czym mówi.
Wiedziałem,
że rozrywkowe życie, które miała ta paczka dwudziestolatków,
może się skończyć.
To trudne, ale tak działa mózg dziecka.
Tak zaczynamy myśleć.
To wynika z naszej psychiki,
z tego strachu: „Czy ty niedługo umrzesz?
A ty?
Wszystko dobrze?”
Doświadczyłem tego jako dziecko.
„Mamo, czy ty umrzesz?”
Pamiętam, co wtedy mówił John.
Nie był pewien, czy dożyje 35 lat.
Ojciec Johna zmarł w wieku 35 lat,
w jego piąte urodziny.
John wiedział, że ma serce po ojcu.
Poznałem Johna, gdy miał 33 albo 34 lata.
Już wtedy czuł,
że jego dni są policzone
i że zaraz odejdzie.
W jednej chwili, jak jego ojciec.
Pamiętam Johna na imprezie w domu Marty’ego Shorta.
Sporo wtedy wypił.
Upił się na smutno i chciał wracać do domu.
Chciałem go odwieźć.
Opuściłem szybę i próbowałem go nakłonić,
żeby wsiadł do auta.
Przeszedł jakiś kilometr, może trochę ponad,
nim w końcu dał się namówić.
Wtedy powiedział:
„Nie rozumiesz, Dave. Nie wiesz, przez co przechodzę.
Nie wiesz, co mi siedzi w głowie”.
Odparłem, że pewnie zaraz się dowiem.
Niemal każdego dnia nosił w sobie
ciężar śmierci ojca.
Leżało mu to na wątrobie,
ciągle nosił to w sercu.
Przerosło go to.
Ciężar wszystkich ludzi,
ciężar jego przeszłości.
Nie chciał iść do lekarza,
bo usłyszałby, że musi zmienić swoje nawyki.
Idziesz do lekarza, a ten każe ci przestać pić.
Ale ty tego nie chcesz.
Był uzależniony.
Trzeba sobie radzić.
On robił to przez picie i jedzenie.
Myślał, że jeśli przestanie, ucierpi jego praca.
Błędne koło.
Czasem po prostu to wypierasz.
Każdy sobie sterem i okrętem.
A on pracował w branży, gdzie liczy się wizerunek.
To na pewno dodatkowo go stresowało.
Ale też stanowiło jego część.
Ostatnio wyglądałeś trochę inaczej.
- Zrzuciłem parę kilo. - Tak?
Byłem w takim miejscu.
Ośrodku Długowieczności Pritikina.
Spędziłem tam 26 dni.
Już nie palę. Rzuciłem.
Byłeś tam prawie miesiąc?
Tak, 26 dni.
Ile ważyłeś przed tym pobytem?
Powiesz?
Ważyłem 155 kilo. Dużo.
W domu mocno się starał.
Codziennie przychodziła trenerka.
Zawsze był na jakiejś diecie.
Dopytywał lekarzy, czy wszystko jest dobrze.
- Ile schudłeś? - Na razie 32 kg.
Ale w branży chcieli, żeby miał tuszę.
Agencja mu groziła,
żeby natychmiast przestał chudnąć.
W umyśle Johna to był sygnał, że może dalej jeść.
„Chcą, żebym był gruby, to taki pozostanę”.
Martwiłam się.
Uspokój się.
Już nie jestem zły. Mam pełną kontrolę.
Nie remontują wszystkich atrakcji naraz.
BIURO OCHRONY PARKU
Przykro mi, zamknięte.
Nie było widać po łosiu?
Harold Ramis pisał dla SCTV i wyreżyserował
W krzywym zwierciadle.
Walley World!
Końcówka była słaba.
Okropna. Dlatego awaryjnie zatrudnili tatę.
Miał odmienić to zakończenie.
Był idealny do tej roli.
Tata się zgodził.
Znałem i lubiłem Johna.
GŁOS HAROLDA RAMISA
W SCTV grał postać, która nazywała się Paul Damciwtwarz.
To taki duży gamoń.
Niektórzy mieszkańcy wyjechali.
Nikt nie poinformował biura.
Poprosiłem, żeby zagrał kuzyna Paula Damciwtwarz.
W krzywym zwierciadle: Wakacje stały się przebojem.
Miał potencjał na gwiazdę, widać to było w Plusku.
Był niezwykle zabawny,
cały Johnny Toronto.
Taki się pokazał w Plusku.
Poziom upicia zależy od stosunku wypitego alkoholu
do twojej masy ciała.
Rozumiesz?
Wcale dużo nie wypiłeś.
Jesteś za chudy.
To była czysta frajda.
Jak praca na wakacjach.
Bałem się trochę pracy z Johnem Candym,
bo jestem wielkim fanem jego i Eugene’a Levy’ego.
Uwielbiam Second City, więc miałem trochę tremy.
Wiedziałem, że na planie
obaj mogą mnie z łatwością przyćmić.
Ron Howard to trudny reżyser.
Nie znoszę go.
Jego rodziny.
A Tom Hanks,
ze swoimi problemami,
potrafi grać tylko na nerwach.
Freddie, pogadajmy.
Co, zgubiłeś drobne?
- To sprzątaczka. - Co mnie to?
- Co cię to? - Nic.
To byłem ja. Przyznaję.
Zrobiło na mnie wrażenie, ile John dawał przestrzeni.
Nie próbował dominować w scenie.
Nie brał dla siebie najlepszych puent.
Starał się nawiązać dialog.
Nie rozumiałem tego aspektu improwizacji.
Wyciągał z ciebie kolejne rzeczy.
Czekał, aż wymyślę coś jeszcze, coś nowego,
co pozwoli komedii w pełni się rozwinąć.
W scenach rozmów braci w biurze
zaczynał gadać o tym, co robił wieczorem.
Być może byłem wczoraj w Club A.
To coś nowego.
Może spotkałem pana Buyrite’a, właściciela sieci supermarketów.
I być może zostaliśmy jego dostawcami.
Dopiero wtedy zorientowałem się,
że John zapraszał mnie do zabawy.
Na poczekaniu wymyślaliśmy nowe wątki.
A biurko...
- Całą noc z nim piłem. - Nie mam smokingu.
Łasiłem się, by to załatwić.
Dasz radę.
- Uspokój się. - Dam radę.
Posprzątaj biurko. Zawsze masz tu chlew.
- Daj spokój. - Naśladuj mnie.
Mam swój system.
Mam rozmowę,
a John podnosi słuchawkę i zaczyna się wygłupiać.
Po ślubie byś się tak nie wyprowadziła.
- Jasne, że tak. - Rozłącz się.
- To ty? - Odłóż słuchawkę.
- Przepraszam. - Nie, nie ty, Victoria.
Rozmawiasz?
To uzależnia.
Uzależnia i pozwala się wykazać.
A scena z racquetballem?
Nie spał całą noc, bo pewnie uczył się kwestii.
A tak, ta historia.
Pił gdzieś na mieście,
a nagle pojawił się Jack Nicholson.
Jack znał Johna,
a może wtedy się poznali,
ale poszli razem pić.
Gdyby Jack Nicholson mnie zaprosił
i kazał pić z nim całą noc,
to tak bym zrobił.
John przyszedł na plan wyczerpany,
spał może półtorej godziny,
a do tego był nakręcony po wieczorze z Jackiem Nicholsonem.
A graliśmy wymagającą fizycznie scenę.
Wszyscy się zaśmiewali,
a John wykorzystał swój stan
do kreowania postaci mojego brata.
- Jak długo gramy? - Pięć minut.
Boże, serce mi zaraz wyskoczy z piersi.
Chcesz piwo?
Ile dubli zrobiliście,
nim uderzyłeś piłkę tak, że trafiła cię w głowę?
Nie uwierzysz, ale trzy.
Jedna z lepszych scen w filmie to ta,
kiedy mówisz Tomowi Hanksowi:
„Zaakceptuj, że się zakochałeś.
Ja mogę nie mieć szansy”.
„Wszyscy się zakochują”.
- Tak mówiłeś? - Tak.
To bzdura.
Tak to nie działa.
Wiesz, jak szczęśliwy z nią byłeś?
Chyba że akurat ci odbijało.
„Wszyscy”? Daj spokój.
Niektórych nie spotka szczęście.
Mnie nigdy nie spotka.
Dlatego chciałem zagrać w tym filmie.
Moja rola przewidywała coś więcej niż grę w racquetballa.
To było coś.
Dzięki Pluskowi John stał się gwiazdą.
Coś się zmieniło i John zyskał wielką sławę.
To był moment.
Od kiedy jesteś gwiazdą,
jak radzisz sobie z normalnym życiem?
Staram się mieć do tego dystans.
Życie jest zbyt krótkie.
To jest zwykłe miejsce. Otaczają mnie zwykli ludzie.
Muszę robić zwykłe rzeczy.
Muszę czyścić kuwetę,
wynosić śmieci i tak dalej.
Mam obowiązki.
Wybrałem to życie.
Wiele osób ucieka od obowiązków,
od rodziny i stabilności.
Wiele osób woli żyć spontanicznie.
Żyć szybko, umrzeć młodo. Puścić hamulce.
Szaleć.
Ale ja wybrałem inne życie.
To dobrze.
Uwielbiałem komedię
i interesowali mnie komicy i scenarzyści komediowi,
ale nigdy nie sądziłem, że sam będę to robił.
Chyba była jesień, ostatni rok studiów.
Przewodniczyłem klubowi komediowemu
i wymyśliliśmy, że zaprosimy paru naszych idoli.
Bardzo chciałem namówić Johna Candy’ego.
Jego zespół dał nam znać, że się zgodził.
Pojechałem na lotnisko.
Przyleciał komercyjnym lotem z Toronto.
Zobaczyłem go na schodach ruchomych.
Miał na szyi aparat, wyglądał jak turysta.
Gdyby John Candy miał zagrać turystę,
miałby wielki aparat na szyi
i wszystkim by się zachwycał. On tak wyglądał.
To ja na dziedzińcu Harvardu,
a tu jestem w akademiku.
Mam dowód, że w dwóch momentach
chwycił aparat i zrobił mi zdjęcie.
To dobrze świadczy o moim wielkim ego.
Tylko to mnie obchodzi.
Chcieliśmy pokazać montaż jego występów
i cały kampus się zleciał.
Był taki, jak sobie wyobrażaliśmy.
John Candy do potęgi.
Wygłupiał się. Wszystkich rozśmieszał.
Pamiętam, że patrzył na swoje nagrania,
jakby pierwszy raz je widział.
Wypełnił pomieszczenie charyzmą.
Był otwarty, radosny, chętny do wszystkiego.
Wyznałem mu, że interesuję się komedią
i może nawet spróbuję w to iść.
Nie zapomnę tego.
Spojrzał mi w oczy i powiedział: „Nie próbuj.
Rób to albo nie rób.
Ale nie próbuj”.
Zrozumiałem. Wszystko albo nic.
Wchodzisz w to albo nie.
Jak rodzina się czuję z takim sławnym synem?
Jest im ciężko.
Bratu się to nie podoba.
Pytają go o mnie.
On jest starszy,
więc to jeszcze pogarsza sprawę.
Głupio mi z tym, ale...
- Jakim jesteś mężem? - Mężem?
Chyba beznadziejnym, bo często mnie nie ma.
Jestem aktorem.
- A ojcem? - To jest super.
Tam jest moja córka, Jennifer.
To najlepsze, co mi się przydarzyło.
Proszę.
Tata kupił farmę w miasteczku Queensville,
kiedy miałam niecały roczek.
To było dla taty schronienie.
Ogromna, rozległa posiadłość.
Ale sam dom był skromny, z basenem,
hamakiem w ogródku i piękną czerwoną szopą.
To była jego droga ucieczki.
Odmawiałeś ról, bo musiałbyś podróżować.
Tak, wiele razy tak było.
Dzieciaki rosną i chcę być przy nich.
Córka dopiero co się urodziła,
a już idzie do szkoły.
Tak szybko rosną.
Wszyscy to mówią, ale taka jest prawda.
Chcę spędzać z nimi czas.
Żeby widziały we mnie tatę, a nie pana z telewizji.
Uwielbiał bycie ojcem.
Był zaangażowany w społeczność,
odwiedzał dzieciaki w szkole.
Żarłok.
Sam taki był.
Był dzieciakiem.
Był najszczęśliwszy
we własnej kuchni.
Styl życia Johnny’ego Toronto
wypruwał z niego energię.
Bardzo pragnął
zajmować mniej miejsca.
Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Moja ręka!
Każdy, kto z nim pracował, zakochiwał się w nim.
Carl mówił, że kiedy kręcił Zakład,
nie mógł się doczekać spotkań z Johnem.
REŻYSER, KOSMICZNE JAJA
Odebrałeś mojej rodzinie wakacje.
teraz ja odbiorę coś tobie.
Wszyscy zapamiętywali jego pozytywne nastawienie.
Na planie był dla wszystkich miły.
Od ekipy technicznej po wizażystów, kostiumografów,
kierowców.
Chciał się dobrze bawić z innymi.
Dzień dobry.
Zajmował się mamą i ciotką.
Zajmował się bratem i kuzynami.
Nami też.
Widać było, jakim jest człowiekiem, po tym, jak traktował rodzinę.
Jego życie rodzinne odzwierciedlało,
jakie miał wielkie serce.
Nie przyjmował ról,
które nie pasowały do jego strategii
albo wizji tego, jakim chce być człowiekiem.
Uściskaj mnie.
- Co? - Uściskaj mnie.
- Tato. - No dalej.
- Jestem za stary. - Nikt nie jest za stary na uścisk.
Był Johnem Candym, ale też odgrywał siebie
w roli ojca.
Czasem broiliśmy. Bywało, że krzyczał.
Uciekaj!
Ale też bardzo nas kochał.
Nie zaczęłaś palić?
Tato!
Jako ojciec muszę zapytać.
Tak jakby stworzył
sam dla siebie ojca, którego zawsze pragnął mieć.
Nasza wycieczka do lasu przypomina twoje wyprawy z ojcem?
Chyba tak.
Rozumiem.
Do każdej postaci, którą kreował na ekranie, wnosił mnóstwo
własnej wrażliwości, życzliwości i łagodności.
Był świetnym aktorem. Umiał z łatwością to pokazać.
Za Chesterów.
Był wytrawnym aktorem.
Wiedział, czego się od niego wymaga, i potrafił to zapewnić.
Odkładał aktorstwo na bok i pokazywał prawdziwe człowieczeństwo.
Był aktorem spełnionym, bo takim był człowiekiem.
Carl zachwycał się Johnem Candym,
bo był niezwykle pozytywny i uprzejmy.
Polecał mi go, a ja przecież szukałem człopsa.
Zapytał co to.
Pół człowiek, pół pies.
Przyjaciel samego siebie.
- Kręciłem kolejny film... - Kosmiczne jaja.
Niech szmoc będzie z tobą.
- A ty kto? - Świadek.
- Imię? - Barf.
Pełne imię?
Barfolomew.
Nie robimy tego tylko dla kasy.
Robimy to dla kupy kasy.
Daj łapę!
Cholera!
To on.
Raz John zajął moje krzesło z napisem „Reżyser”
i tak sobie siedział.
Powiedziałem, że to moje miejsce.
A on: „Wiem.
Chcę coś nakręcić i sprawdzam, jakie to uczucie”.
Rozwalił mnie tym. „Sprawdzam, jakie to uczucie”.
Pytam: „No i jakie?”, a on: „Żadne.
Jakbym siedział na zwykłym krześle”.
Miał trochę szalone, dziwaczne, ale wspaniałe poczucie humoru.
Był przemiły i zawsze uśmiechnięty.
Pamiętam ten uśmiech.
Dwa pokolenia później
ja nadal takiego go pamiętam, wyraźnie i niezmiennie.
Tylko profesjonaliści potrafią być w trakcie pracy uprzejmi
dla wszystkich, którzy przewijają się wokół.
Czasem coś się sypie.
Miał doświadczenie, grał w wielu filmach.
Wiedział, jak pracować na scenie.
Tak samo przed kamerą.
Nie możesz pozwolić, by inni pracowali na pół gwizdka.
Mówisz: „To nie tak. To poważna sprawa.
Musimy coś od siebie dać.
Musimy włożyć w to cały wysiłek”.
Czytaliśmy na scenie tekst Marilyn Suzanne Miller,
scenarzystki Saturday Night Live.
Napisała sztukę.
Miał ją wyreżyserować Sydney Pollack.
W obsadzie było sporo gwiazd.
Ray Liotta, Kevin Kline,
Candy, ja i parę innych osób.
Candy miał scenę w łazience,
w której mówił do kogoś na zewnątrz.
Przeszarżował.
Całkowicie.
Jego timing był...
niewiarygodny.
Coś niesamowitego.
Patrzyłem na to.
Widziałem, jak Sidney Pollack wychodzi z siebie,
bo John zupełnie odleciał
i zaczął na swój sposób się bawić.
Śmiałem się, bo wiedziałem, że Sydney go zabije.
Słuchanie o tym, że nawalił, jest ciekawsze, niż peany...
Nie nawalił. Po prostu przeszarżował.
Dał do pieca.
To nadal było zabawne.
Tyle że jego występ zupełnie nie brał pod uwagę,
że wokół są inni aktorzy. W tej scenie i w ogóle w sztuce.
Powtórzę to, co zawsze mówię.
Życie szybko mija.
Jeśli się nie zatrzymasz i nie rozejrzysz, możesz go nie zauważyć.
Kiedy poznał Johna Hughesa...
SCENARZYSTA, REŻYSER, PRODUCENT
...złapał swój rytm.
Byli jak bracia.
Bracia, których chcieli mieć.
John Candy i John Hughes umieli...
REŻYSER, KEVIN SAM W DOMU
...wyczuć, kiedy ktoś gada od rzeczy.
Nie znosili głupków.
Byli bratnimi duszami.
John Hughes uwielbiał Johna Candy’ego.
Obaj przepadali za czarnym humorem.
Lubili mroczne żarty.
Ale takie aktualne. Strach przed rodzicielstwem.
Nasze rodziny wspólnie wypoczywały.
My odwiedzaliśmy ich farmę, a oni naszą.
Jeździliśmy do nich na grille i na wakacje.
Tę więź widać w filmach.
Pracował najlepiej przy drugim Johnie.
Wielu ludzi kojarzy z Johnem Hughesem
aktorów takich jak Molly Ringwald.
A powinni Johna Candy’ego.
Ja i Molly zagraliśmy
w trzech jego filmach.
A Candy w dziewięciu.
Ta dwójka to tandem.
Pracowali uczciwie, twardo stąpali po ziemi.
Kiedy przestajesz chodzić do sklepu
i jadać w lokalnej kawiarence,
gdy dystansujesz się od zwykłych ludzi,
tracisz kontakt z prawdziwym światem.
John Candy i John Hughes go nie stracili.
John Hughes obserwował Johna
i był nim zafascynowany,
w dobrym tego słowa znaczeniu.
Mogłem dać Johnowi scenariusz,
a on dokładnie go sprawdzał.
Dla reżysera to wielka pomoc.
Nie pozwalał mi popełnić błędu.
Pisał postaci pod niego.
Wujaszek Buck powstał z myślą o Johnie.
To o czymś świadczy, skoro taki talent reżyserski i pisarski
jak John Hughes tworzy pod ciebie.
Jak się masz?
Pan to kto?
Twój wujek, Buck.
Słuchajcie. John Candy zmarł w wieku 43 lat.
Ja teraz mam 44.
Jestem siedem lat starszy niż on podczas kręcenia Wujaszka Bucka.
Taki fakt od Maca. Poczujcie się staro.
Łatwo było szukać podobieństw
między prawdziwym Johnem Candym a wujaszkiem Buckiem.
Dlatego to jedna z moich ulubionych ról.
Włożył w nią dużo samego siebie.
Podejście do grania z dzieciakami w filmie
wziąłem z relacji z Jennifer i Christopherem
i tego, jak ich traktuję.
Nigdy nie byłem wobec nich protekcjonalny.
Wujaszek Buck też nie patrzy na dzieci z góry.
Dlatego tak go lubią.
Traktuje je jak równe sobie,
uczy je szacunku i pewności siebie.
Wiele osób nie umie albo nie lubi pracować z dziećmi.
To poważna kwestia.
Jako dorosły wiem, że z dziećmi nie ma łatwo.
John był zawsze uprzejmy i dobry dla nas.
Okazywał nam szacunek.
Ośmiolatki rzadko tego doświadczają,
czy to w pracy, czy ogólnie ze strony dorosłych.
Czuliśmy się chciani.
Weźmy scenę przesłuchania.
Zaskoczył go mój refleks.
Zrozumiał, że musi nadążyć za ośmiolatkiem.
I zaczęła się wymiana.
- Gdzie mieszkasz? - W mieście.
- Masz dom? - Mieszkanie.
- Własne? - Wynajem.
- Jak zarabiasz? - Różnie.
- Gdzie masz biuro? - Nie mam.
- Nie? - Nie potrzebuję.
- A żona? - Nie mam.
- Nie? - Długa historia.
- Dzieci? - Nie.
- Nie? - Dłuższa historia.
Jesteś bratem taty?
Masz rekord liczby pytań z rzędu?
Mam, 38.
Widzę w pana bratanicy
zepsute jajo.
To lekkoduch z głową w chmurach,
marzycielka.
Szczerze mówiąc,
chyba nie bierze na poważnie własnego życia
ani swoich postępów w nauce.
W każdym filmie widać inną postać,
inną stronę Johna.
Ma sześć lat.
Przebija jego spojrzenie na świat, jego ludzka natura.
Nie znam sześciolatków bez marzeń
ani głowy w chmurach,
a na pewno nie chcę znać takich, które na poważnie biorą postępy w nauce.
Ja nie skończyłem studiów.
Nawet nie mam pracy.
Ale umiem poznać dobrego dzieciaka.
Wszystkie takie są.
„Ojcowski” to dobre słowo.
Miał w sobie naturalny instynkt.
Kiedyś też posadził mnie i powiedział mi coś ważnego.
Nawet przed szczytem mojej kariery
i rolą w Kevinie samym w domu
wszyscy wiedzieli, że mam trudnego ojca.
Nie dało się ukryć, że już wtedy był potworem.
Kiedy pojawiły się sława i pieniądze,
stał się rozpoznawalnym potworem.
Ale już wcześniej był okropny.
John patrzył na niego z przekąsem
i zapytał mnie, czy jest w porządku.
Sprawdzał, jak sobie radzę.
Dopytywał o to,
o sytuację w domu.
Co robisz?
Skąd jesteś? Gdzie mieszkasz?
- W mieście. - Co robisz?
Takim był człowiekiem.
Martwił się o dziecko.
Doceniam to, bo to rzadko się zdarzało.
Później było jeszcze gorzej.
Ludzie zakładali, że jest super.
Byłem gwiazdą i zarabiałem.
A on dopytywał mnie, jak ja się czuję.
To jak... Wspaniały zastrzyk w serce.
Szkoda, że więcej osób tak nie robiło.
To ważna rzecz. Zapamiętałem to.
Że John chciał dla mnie dobrze,
kiedy mało kto się mną przejmował.
Napisany pod niego Wujaszek Buck był wymarzoną robotą reżyserską,
bo on włożył w film całego siebie.
Jest taka scena, kiedy zabiera dzieciaki
na wyścigi, chociaż nie powinien.
Przez tylne lusterko
i patrzy na dwójkę dzieci, które chce zabrać na tor,
gdzie spotka się z gangsterami.
Nie jest w stanie tam pojechać.
Wiem, że w tamtym momencie,
kiedy patrzył w lusterko, nie widział dwójki małych aktorów.
Widział prawdziwe dzieci.
To był cały on. Ojciec.
SAMOLOTY, POCIĄGI I SAMOCHODY
Mój agent mówi:
„Jest taki scenariusz, Samoloty, pociągi i samochody.
Załatwię ci go”.
Zatrudnili mnie i Johna.
W ogóle się nie znaliśmy.
Uznałem, że trzeba spędzić razem czas.
Mieliśmy razem grać w filmie.
Rozwijałem się jako aktor, a John mi towarzyszył.
Udało nam się stworzyć chemię przed kamerą.
Moja postać była spięta.
Niezły fart. Musiałem tylko udawać wkurzonego.
A on wiedział, jak zagrać kogoś wkurzającego.
Przyjemnie.
Mówię panu,
moje stopy wyją.
Tak lepiej.
Pokazywał kółka do zasłon,
palił w samochodzie.
Zaśmiewał się.
Nawet jego śmiech wkurzał.
Do milionera brakuje mi miliona.
John był idealny do tej roli.
Nadał postaci delikatność.
W jednej scenie go strofuję.
Nie jesteś święty.
Masz podwózkę, spanie za darmo
i kogoś, kto posłucha twojego nudzenia.
Nie widziałeś, że jak gadałeś w samolocie,
czytałem napisy na torebce do rzygów?
Postać Steve’a Martina mu ubliża.
Mówi rzeczy, których nikt nie chciałby usłyszeć.
Wybierasz zabawne, intrygujące albo ciekawe tematy.
Jesteś ewenementem.
Twoje historie tego nie mają.
On dalej ciągnie.
Kiedy zapytają, skąd mam tę siłę,
powiem, że skoro przetrwałem Dela Griffitha,
to przetrwam wszystko.
I ciągnie.
Widzimy przebitki na twarz Johna.
Jakbym był na randce z gadającą lalką.
Pewnie masz sznurek na piersi,
który trzeba pociągnąć i puścić.
Tyle że ja go nie pociągam. Tylko ty.
Jego wyraz twarzy jest bardzo wymowny.
Okropnie mi z tym było.
Mówiłem mu, że to wszystko na niby.
Pokazał, jak go to uraziło.
To nie jest komik.
To dużo bardziej złożona postać,
niż wielu ludzi mogło sądzić.
Jeśli chcesz mnie zranić,
to dalej, może poczujesz się lepiej.
Jestem łatwym celem.
To prawda. Za dużo mówię.
I za dużo słucham.
Mógłbym być zimnym cynikiem jak ty,
ale nie lubię ranić innych.
Myśl o mnie, co chcesz.
Nie zmienię się.
Lubię siebie.
Moja żona mnie lubi.
„Lubię siebie”. Pamiętam.
„Moja żona mnie lubi”.
„Nie. Znam ludzi, którzy mnie kochają”.
Klienci mnie lubią, bo jestem autentyczny.
Dostajesz to, co widzisz.
Ludzie ciągle wracają do tej sceny.
Nawet dwadzieścia lat później.
Porównałbym Johna do kogoś w stylu Charliego Chaplina
w Światłach wielkiego miasta.
W ostatnim ujęciu filmu
Chaplin orientuje się, że niewidoma dziewczyna widzi.
Gra aktorska Chaplina wynosi tę scenę
na poziom prawdziwych, złożonych emocji.
Kiedy zobaczyłem Johna w Samolotach, pociągach i samochodach,
odniosłem to samo wrażenie.
Nie mam domu.
Marie nie żyje od ośmiu lat.
Wtedy uczepiła się mnie myśl,
że chciałbym z nim pracować.
Próbuję wrócić do ośmioletniego syna,
a teraz pan odbiera mi nadzieję.
Bracia Schmenge byli dla mnie
inspiracją do stworzenia Gusa Polinskiego.
- Co? - Przepraszam.
Pozwoli pan?
Rozmawialiśmy z Johnem Hughesem,
że Candy byłby wymarzony do tej roli.
Był dostępny tylko na jeden dzień.
John przyjechał na plan i powiedział,
żebyśmy się nie spieszyli.
Nagrania zajęły 23 godziny.
Przedstawię się. Gus Polinski.
Król polki Środkowego Zachodu?
Zespół Kenosha Kickers?
To prosta postać,
ale John wymyślił dla niej całą historię.
Ja jej nie znałem. Opowiedział ją
przez te 23 godziny.
„Polka Twist”.
To piosenki?
Tak, nasze wielkie hity.
W latach 70.
- sprzedaliśmy 623 kopie. - W Chicago?
Nie, Sheboygan. Podbiliśmy miasto.
- Ludzie oszaleli. - Mówił pan, że mi pomoże.
Siedzieliśmy w tym vanie,
a John ciągle miał nowe pomysły, John Hughes też coś dopowiadał.
Czuć tu szczura?
Nie wiem, jak pachnie szczur.
Okropnie.
Byliśmy kiedyś na festiwalu pierogów.
W całej garderobie czuć było...
Mało nie kojfnęliśmy.
Zapytaliśmy księdza, co tak śmierdzi.
Podobno szczur wszedł między ściany i od jakiegoś miesiąca
się tam rozkładał.
No i...
Tak pachnie szczur?
Pani powącha.
Powiesiłem płaszcz na tamtej ścianie.
Dlaczego dał mi pan powąchać?
Zalałem ją perfumami.
Dałem perfum na grubo
i zrobił się koktajl smrodów.
- Przepraszam. - To nic.
W filmie jest bardzo mało mojej improwizacji.
Ale John był świetny.
Umieją to tylko prawdziwe gwiazdy.
John Candy nią był.
I właśnie...
Tłumy widzów, które oglądały te filmy
dobrze to rozumiały
i uwielbiały Johna Candy’ego.
Opisałeś to lepiej
i bardziej angażująco niż inni moi rozmówcy.
Nie wystarczy być kreatywnym,
trzeba mieć dryg do biznesu.
Tak dzisiaj jest. Bez tego zapomnij o karierze.
Jeśli jesteś tylko aktorem,
to zapewne nie osiągniesz sukcesu.
Tak samo jeśli jesteś tylko scenarzystą.
Nieważne, jak wybitny jesteś?
Dłużej ci to zajmie.
Był u szczytu kariery,
kiedy pojawiła się szansa
na zakup drużyny Toronto Argonauts
z Waynem Gretzkym i Bruce’em McNallem.
Spełniło się jego marzenie.
To drużyna futbolowa z Toronto,
gra w Kanadyjskiej Lidze Futbolu.
To liga idealna dla niektórych rynków,
niemających dostępu do NFL,
i oferuje fascynujący futbol.
Muszę to zareklamować.
- Przykro mi. - To nic. Nikt...
Na dole ekranu pojawią się numery biletów sezonowych.
Dużo dobrych miejsc jest wolnych, więc przyjeżdżajcie na mecz.
Dawał autografy, a ja się przedstawiłem.
LINIOWY ARGONAUTÓW, KOLEGA
„Kelvin Pruenster, prawy atakujący”.
Odparł, że wie, kim jestem.
Kojarzył mnie.
John był częścią drużyny,
nie obserwował nas z boku.
Siedział na ławce,
a czasem wybiegał na boisko,
by ściągnąć kontuzjowanych graczy.
Reszta szefostwa Argonautów siedzi w ciepełku loży,
ale John Candy stawił czoła żywiołom.
Właśnie tak, Scott. Walczymy.
John ciężko pracował,
żeby trochę ożywić Toronto.
Organizował występy w przerwach meczów.
Pierwszego wieczora wystąpili Blues Brothers.
W pełni się zaangażował.
Pan ma drużynę hokeja?
Nie, futbolu.
Nasz dom i ojczysta ziemia...
Argonauci dostali się do finału, kanadyjskiego Super Bowl.
John zorganizował nam lot na mecz
samolotem LA Kings Bruce’a McNalla.
Ludzie czekali, aż wyjdzie z tunelu.
A wtedy podniosła się wrzawa.
Zebrało się 50 tysięcy ludzi.
„Panie i panowie,
Bruce McNall, Wayne Gretzky i John Candy!”
Tłum oszalał.
Danny na niego spojrzał i powiedział:
„To Johnny Toronto”.
Stał się tym gościem, na którego pozował,
a my się z niego śmialiśmy.
Wcześniej przebywał na planach,
grał w filmach, był otoczony ekipą,
a nagle jego życie wskoczyło na inny poziom.
To była zupełnie inna skala.
Na zewnątrz...
Więcej ludzi, więcej wydarzeń.
Powalenie, a Will Johnson...
Poznawaliśmy się, a on nabierał do mnie zaufania.
Mógł ze mną pogadać,
a ja byłem wobec niego lojalny.
Zacząć dzielić się ze mną zmartwieniami o pracę w filmach.
Całkowicie skupił się na futbolu
i nie miał żadnych nowych projektów.
Chociaż pojawiały się propozycje,
to zawsze narzekał na brak pracy.
Bał się, że go nie zechcą.
Że nigdy już w niczym nie zagra.
U Johna zaczął wypływać
brak pewności siebie.
Dorastałem z kimś, kto odniósł sukces jako aktor,
komu udało się wybić.
Ale ciążył mu wielki sekret.
Brak wiary w siebie.
Czy jest coś bardziej ludzkiego?
Dużo rozmawialiśmy o jego psychice
i presji, jaką odczuwał.
John chciał zrozumieć, skąd ona się wzięła.
Dlaczego teraz się uruchomiła? Zaczęło się w 1991 roku.
Narzucił na siebie bardzo rygorystyczną rutynę.
Wygrywanie to cel mojego życia.
Jeśli postawisz sobie taki cel,
musisz wciąż wygrywać.
Kiedy trafiasz do Hollywood,
wpadasz w błędne koło.
Wpychają cię na kołowrotek,
którym musisz nieustannie kręcić,
bez przerwy.
Zaczynasz czuć presję,
zwłaszcza jeśli działasz na kilku polach.
Możesz stać na czerwonym dywanie
ze statuetką Oscara w ręku.
Możesz być u szczytu sławy.
Ale zawsze zapytają cię: „No dobrze, co dalej?”.
Jeśli dam ci nazwisko grubej ryby,
to żegnaj, świecie.
Na zawsze.
Dostanę kulkę w łeb. Czaisz?
Jesteś jak mysz w starciu z gorylem.
Długa kariera w Hollywood
zmienia ludzi w wariatów albo dupków.
Albo nieboszczyków.
Wszyscy martwiliśmy się o zdrowie Johna.
Coś wisiało w powietrzu.
Był przy kości, żył intensywnie.
Martwiliśmy się o niego.
Jeden znajomy wysłał do Johna list,
w którym napisał, że niepokoi go jego waga.
John wyrzucił go z kontaktów.
Facet był skończony.
John miał tylu lekarzy, ile wypalał papierosów.
Szedł do jednego, a ten mu kazał
schudnąć i przestać pić.
John nie chciał tego słuchać.
Czy ludzie wypominają ci wagę
i sugerują schudnięcie?
- Przejmujesz się tym w ogóle? - Nie bardzo.
Inni ludzie przejmują się bardziej niż ja.
- Ty się przejmujesz? - Nie.
Dobrze. Pytam, bo sam zacząłeś.
Więc może się przejmujesz.
W końcu serce zaczyna nie wyrabiać.
Martwiłam się. Kiedy kupowałam mu ubrania,
widziałam, że zaczyna od XXL,
a potem skacze do 3XL i 5XL.
Uderzyło mnie to.
Mówiłam mu, że tak nie może być.
Bardziej tutaj.
Pamiętam, jak reżyserował pierwszy film.
AKTOR, KARAWANA
Nazywał się Zakładnik z wyboru.
Zaszalej.
- Dobra. - Zajmij się tym.
Dobrze pamiętam nagrania w nocy.
Chciał przepisać ze mną scenę.
Nie mogłem uwierzyć, że chce ją zmienić.
Siedliśmy w przyczepie, wyjęliśmy scenariusz
i zmodyfikowaliśmy całą scenę.
Zwróciłem mu uwagę,
że to wpłynie na całą obsadę.
Ale on się tym nie przejął.
Akcja!
Trzymałem kciuki za Johna.
Chciałem mu pomóc, miał w sobie pasję.
Widziałem, ile pracy wkłada
w zmiany scenariusza.
Chyba ten ciężar
w końcu go przytłoczył.
Miał rodzinę i dzieci.
Przykro mu było je zostawiać i jechać na plan filmowy.
Ciążyło mu to.
- Cześć, tato. - Hej.
Zagrałeś w wielu przebojach i paru niewypałach.
Tak, paru krytyków mnie zjechało. Taka ich rola.
- Za co? - Słaby dobór materiału.
Albo za to, że zbyt dużo gram.
Sam osiągnął już wielki sukces,
więc chciał pomóc innym.
Ale to nie takie proste.
Myślisz, że to przysługa.
Ale to tak nie działa. Zabawna rzecz.
W pewnym okresie dawałem ludziom wiele przysług.
Brałem wszystko. Od razu się zgadzałem.
Bez zastanowienia, czy tego chcę.
Robiłem to z lojalności i przyjaźni.
Masz na koncie więcej niewypałów niż pole bitwy.
Kurczę.
- Czytałeś? - Nie.
- Ale... - Smutne.
Ale jest dopisek, że mimo to wszyscy cię uwielbiają.
Byłem w kilku nietrafionych projektach.
Niewypały to złe słowo.
- Masz słaby osąd? - Nie.
Zaczynasz funkcjonować jako produkt,
ludzie ciągle się odzywają
i coś ci proponują.
„A może animacja?”
A John zawsze był chętny.
Za tydzień w Karmelowym obozie...
Radio Kandy z Johnem Candym.
Pamiętam, że stałem pod stadionem, dookoła były tysiące fanów,
a John dawał autografy
przez trzy czy cztery godziny.
Potem leciał na drugi koniec kraju, żeby wspierać różne drużyny.
Te podróże mu ciążyły, bo nie było z nich pieniędzy.
Pokazywał się, spotykał z fanami.
Nie musiał,
ale robił to, bo ktoś go poprosił.
Dziękuję bardzo.
Ktoś taki jak John...
Jak mówiłem, spotkałem go raz,
ale widziałem jego szczodrość
i radość, jaką sprawia mu
dawanie siebie innym.
Dobrze się czuł, gdy dawał radość.
W tym mnie. Kim ja byłem?
Tylko odebrałem go z lotniska.
Ta branża potrafi być bardzo groźna i niezdrowa dla zadowalaczy.
Jeśli jesteś kimś takim,
ludzie cię rozszarpią i będą chcieć więcej.
To nie ma końca.
Beczka bez dna.
Może chwytał się tylu rzeczy,
żeby stłumić w sobie lęk.
Czym jest lęk?
Jeśli całe życie zajadasz uczucia,
zapijasz je lub palisz dla uspokojenia,
to w końcu wypływa na wierzch.
Lęk jest jak system alarmowy.
Mówi ci, że coś jest nie tak.
Jego umysł miał nadwagę.
Często na lotniskach miał ataki paniki.
Czekał na niego tłum ludzi.
Nie mógł oddychać.
Jakby wszystko wracało do środka.
Ciężko było na to patrzeć, bo nie znaliśmy przyczyny,
a on się denerwował.
Staraliśmy się go nie wkurzać.
Za jakiegoś powodu szliśmy z jednej restauracji do drugiej.
Nagle John zaczął się rozglądać.
Było widać, że coś jest nie tak.
Musiał usiąść, złapać oddech i się uspokoić.
Zakładam, że nie mówił, o co chodzi.
- Pewnie... - Nie.
A ja nigdy bym nie zapytał.
Nie chciałem wiedzieć.
Nie mieliśmy terapeutów.
Może mieli ich ludzie na Upper East Side w Nowym Jorku,
ale nie my w Toronto.
John dobrze czytał ludzi, rozumiał ich potrzeby
i potrafił przyjąć ich perspektywę.
Może to była strategia obronna?
Ale to chyba zdrowsze podejście
niż siedzenie we własnej głowie.
Twój ojciec umiera, gdy masz pięć lat,
a potem dorastasz wśród ludzi,
którzy nawet nie myślą jakoś się z tym zmierzyć.
Jasna cholera. Też bym miał lęki.
Niektóre przeżycia są zwyczajnie bolesne.
Nie da się pozbyć tego bólu.
Nie każdy temat można zamknąć.
Zadzwonił i dał znać, że wchodzi w spółkę
z jednym z najuczciwszych facetów w Hollywood, Bruce’em McNallem.
MCNALL PRZYZNAJE SIĘ DO OSZUSTWA
W końcu McNall zbankrutował przez przekręty bankowe.
Przyznał się do winy, bo jest winny.
Bruce chciał sprzedać drużynę.
John był załamany, bo Bruce obiecywał,
że da mu znać osobiście, a tego nie zrobił.
WYSTĘPKI MCNALLA: ZDRADA
Wróciły uczucia podobne do tych, które wywołał ojciec.
Zawiódł go i zranił. Głęboko zranił.
John był wrażliwy.
Wiele widział.
Wiele czuł.
Zaczął mu doskwierać przewlekły lęk.
Utrzymywał się cały dzień.
Mało dajesz wywiadów. Słabo się czujesz?
Jak widzisz, niezbyt dobrze mi wychodzą.
Jestem spięty.
Były lepsze i gorsze dni.
Nie mógł spać.
Bardzo cierpiał i chciał zrozumieć, o co chodzi.
Raczej unikał leków.
Szukał przyczyn tego, co mu dolegało.
Opowiesz o ciemnej stronie swojej osobowości?
Czy jest coś, czego w sobie nie lubisz?
Wstydzisz się. Zmienimy temat?
Tak, zmieńmy.
- Dobra. - Następne pytanie.
Chodził na terapię.
Opowiadał, czego się dowiedział
o źródłach i wyzwalaczach lęku.
Ludzie się nie przyznają,
ale wielu się z tym zmaga.
Kiedyś ludzie ukrywali bycie w terapii.
Teraz jest inaczej.
Ale mogę z dumą powiedzieć, że to dzięki ojcu zacząłem leczenie.
Mogę nad sobą pracować,
bo on poszedł na terapię.
Człowiek chciałby, żeby jego bliscy
akceptowali siebie
i żeby czarne chmury nad ich głowami
się rozeszły.
Kiedy go poznałem,
najpierw pokochałem jego talent.
Jest zabawny bez wysiłku.
Jego humor idzie prosto z serca.
Zaczął się temat Karawany.
Załatwił mi robotę, byłem mu wdzięczny.
We dwójkę polecieliśmy do Durango.
Dbał wtedy o siebie.
Zabrał ze sobą dietetyka.
Cieszyło mnie to.
Nie wiem, po co kręcili w Durango.
To słabe miejsce pracy.
Ludzie z karabinami maszynowymi
ochraniali produkcję.
John miał na sobie wiele warstw ubrań,
a było gorąco.
Piasek dawał o sobie znać.
Jak dosiądziesz konia, nie chcesz zaraz schodzić.
Była duża ekipa, mnóstwo ujęć.
Słaba atmosfera dla komedii.
A żarty były mało wymyślne.
Ludzie byli zmęczeni
i sfrustrowani.
Pamiętam, jak rano szliśmy na plan.
John poprosił, żebyśmy się zatrzymali.
Zapytałem dlaczego,
a on odparł, że ma atak paniki.
Proponowałem, by wrócił do przyczepy.
A on: „Wolę nic po sobie pokazywać.
Nie chcę niczego opóźniać.
Nie skupiajcie się na mnie”.
Byliśmy daleko. Rodziny z nim nie było.
Był przestraszony.
Już wcześniej pracowaliśmy razem i wiedziałem,
że musiał się ubezpieczyć, żeby móc grać.
Ludzie pilnie go obserwowali.
Nie chciał, żeby skupiano się na nim.
Pod koniec każdej produkcji
ludzie martwili się, czy John dotrwa do końca.
Ostatniego dnia było późno.
Byliśmy zmęczeni, chcieliśmy już do domu.
Ale wreszcie
Nadszedł koniec zdjęć. Zabrano konie.
Była 2.30 w nocy.
Spał sam w domu ranczera.
Powiedziano mi potem, że gdy go znaleźli,
wyglądał, jakby usiadł na skraju łóżka,
otworzył Biblię
i czytał ją, aż w końcu odszedł.
Ale wracała do mnie myśl,
że ciągle szukał domu.
Miałam sen.
Zanim on umarł.
Staliśmy przed domem,
ja z Jennifer i Christopherem.
A John zmarł w pokoju obok.
Już odchodził.
Słynny artysta sceniczny z Kanady, John Candy, zmarł w wieku 43 lat.
Kolejne reakcje z Hollywood.
John Candy zmarł.
Bliscy i fani...
Współtworzył trupę Second City z Toronto
i był gwiazdą programu SCTV.
Wystąpił w ponad 30 filmach.
John Candy wywarł przed śmiercią ogromne wrażenie,
zwłaszcza na ludziach z Durango w Meksyku.
Według doniesień podczas zdjęć
ten aktor o złotym sercu
bez rozgłosu wpłacił znaczną sumę na rzecz ubogich dzieci
z lokalnego szpitala.
- Jaka to była suma? - Nie wiem.
Nic o tym nie mówił, wiedziałem tylko, że coś dał.
- Nie chciał rozgłosu? - Nie.
Mocno to przeżywam, gdy siadam z wami i zaczynam
wspominać Johna,
bo muszę cofnąć się i przeżyć to jeszcze raz.
Muszę obudzić wyobraźnię
i odświeżyć pamięć o tym, jak to było. Nie wszystko pamiętam.
Kiedy usłyszałem o śmierci Johna,
zjechałem z drogi.
Wpadłem autem na czyjś trawnik.
Mało nie rozwaliłem ozdobnego dżokeja i flaminga.
Zgasiłem silnik
i siedziałem w szoku.
Nagle poczułem wielki napór wracających wspomnień
o tym wspaniałym człowieku, jego talencie i naszych przeżyciach.
Liczyłem, że się spotkamy.
Wiecie? To było strasznie smutne.
Cieszyłem się na myśl, że zobaczy mnie jako nastolatka.
Czekałem na taki dzień.
Ale nie miałem szansy.
Mało szczegółów pamiętam.
Człowiek robi się otępiały.
Mama mówiła, że płacz to nie wstyd.
Straty powinni doświadczać dorośli.
Wtedy rozumiesz, czym jest życie i istnienie.
Dziecko nie powinno musieć sobie z tym radzić.
Ale to się zdarza, zdecydowanie zbyt często.
Ja tego doświadczyłem i noszę to w sobie całe życie.
Śnił mi się częściej niż moi rodzice po ich śmierci.
W jednym z pierwszych snów o Johnie
siedzieliśmy razem, wygłupialiśmy się i odgrywaliśmy scenki,
była luźna, wesoła atmosfera.
A ja nagle zapytałam:
„Czemu umarłeś?”.
A on na to: „Musiałaś o tym wspominać?”.
Ojcze Wszechmogący, ufamy Tobie
i wznosimy do Ciebie swe błagania.
Wysłuchaj nas, Panie.
Kim ja jestem, żeby opowiadać o Johnie Candym?
Otóż jestem jedną z milionów osób,
których życie dzięki niemu stało się bogatsze.
Każdy ma swoją historię.
Może prosiliście go o autograf, a on chciał was bliżej poznać.
Może na przesłuchaniu do Second City John się do was uśmiechnął.
Nie zatrudnili was, ale wyszliście z przekonaniem:
„Rozbawiłem Johna Candy’ego”.
Może pracowaliście w obsłudze lotu
z Toronto do LA
i John umilał wam pracę.
Może w sklepie czy markecie
przyjmowaliście zamówienia Johna na imprezy
i staraliście się, żeby nic nie pomylić
i żeby dłużej go zatrzymać.
Może zamykaliście tłoczny bar,
bo jak długo był tam John Candy, nikt nie szedł do domu.
Może był imprezowiczem,
a może chciał pomóc wam zarobić.
Przez dekadę spędziłam z nim
niemal każdy dzień pracy, setki wieczorów i weekendów.
Czemu nie pamiętam szczegółów?
Kiedy wspominam Johna,
nie liczą się szczegóły.
Liczy się ogół.
Po ceremonii jechaliśmy na pogrzeb.
Siedziałem z resztą osób niosących trumnę.
Nagle...
wyjrzałem przez okno i coś mnie tknęło.
Nie było ruchu.
Boże!
Dla konduktu zamknięto autostradę.
Na każdym wjeździe policjanci robili tak.
Wiesz, że osiągnąłeś sukces, jeśli zamykają dla ciebie drogi.
Wcześniej zrobili to dwa razy.
Dla papieża i dla prezydenta.
Wesołego, Neal.
Dobra.
W filmie Samoloty, pociągi i samochody
jest taka scena.
Moja postać się żegna.
Jedzie do domu.
„Dzięki za wszystko. Miło było poznać”.
Kiedy odjeżdżam, myślę sobie,
że coś się nie zgadza w jego historii o żonie.
To się kupy nie trzyma.
Postanawiam wrócić.
Zaprosić go do siebie.
John Candy będzie ci patrzył w oczy
i słuchał każdego twojego słowa.
Dzięki niemu poczujesz się
jak najciekawszy człowiek na tym świecie.
Jest jak każdy z nas.
Uwielbiamy, kiedy tacy ludzie stają się gwiazdami,
bo widzimy w nich siebie.
Gdyby nie tryskał tak energią,
może mniej byśmy tęsknili.
Ale on miał taką osobowość i cudowny charakter,
że odebranie go nam to czysty grzech.
Świat jest pełen koni,
ale rzadko natrafiasz na jednorożca.
Myślę, że on nim był.
Niepowtarzalnym stworzeniem,
które odciskało się na twojej duszy.
Jesteś dość zabawny.
Dzięki.
Ty też.
Miło to słyszeć. „Jesteś zabawny”.
Lepiej niż nazwać kogoś dupkiem.
Wolę być zabawny.
„Ale z ciebie gnój”. „Dziękuję”.
„Zabawny jesteś”. „Dzięki, miło mi”.
Ostrzegałem.
Ciężko mówić o Candym,
bo oprócz tej jednej sceny,
w której peron mu odjechał,
nie mam nic złego do powiedzenia.
Jeśli to najgorsze, czego ktoś się dopuścił...
Jakbym stawiał mu drugi nagrobek.
„A tak w ogóle, to spartolił tę jedną scenę”.
Nie zapominajmy.
Wszyscy go uwielbiali,
ale Sydney Pollack miał z nim ciężko.
Jeszcze wrócicie.
Kto chce koktajl? Koktajl? Trzy poproszę.
Wielki talent komediowy.
Obyś mi nie wchodził w dupę.
Tyle powiem.
Czemu nie?
Jak mi tam coś zmajstrujesz,
to zaraz dostaniesz list od prawnika.
Gdzie prawko?
Nie ma.
Sama gotówka.
A to obok zmiętej dyszki?
Prawko.
W porządku? Wiem, że martwisz się rozprawą.
- Mów stop. - Wystarczy.
Lincoln, największy serwis telezakupów w Chicago.
Hurtowe ilości dywanów z najlepszych fabryk w kraju.
Nie poznałem lepszego człowieka niż John Candy.
Był moim aniołem.
Odcisnął się na mnie.
Niedługo John Candy będzie dostawał
równie wielkie role co Charles Laughton.
To fantastyczny aktor.
- Słuchaj matki. - Słucham.
Dajemy sobie prezenty, a potem wspólnie czytamy.
Wymieniacie się skarpetami?
Macie taką tradycję u siebie?
- My tak. - Poważnie?
Tak, faceci to robią.
Mężczyźni wymieniają się skarpetami.
Nie słyszałam o tym.
- To nie jest powszechne? - Ale jak to?
Zdejmujesz skarpety i dajesz je facetowi obok.
Wujkowi, kuzynowi, nieważne.
Planujecie to?
Tak, to świąteczna tradycja.
Robimy to z samego rana.
Chcesz mnie zranić?
Dalej, może poczujesz się lepiej.
Jestem łatwym celem.
Po raz pierwszy od dawna lubię siebie.
Moja żona mnie lubi.
Klienci mnie lubią, bo jestem autentyczny.
Dostajesz to, co widzisz.
Na razie.
Pa.
W skrzyni?
Tak.
Proszę.
Napisy: Natalia Kłopotek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński