Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ระวัง นี่ ระวังเจ้านั่นด้วย
ขอบคุณ
ผมไม่ค่อยเข้าใจความหมาย ของคําว่า "ความเปราะบาง"
ผมแค่ไม่เข้าใจ
ผมบอกไม่ได้ว่า อะไรถูกต้องเกี่ยวกับจอห์น แคนดี้
หรืออะไรที่ผิด
ผมไม่... ผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เขาเป็นเพื่อนผม
และเวลาที่เห็นเขา เวลาที่เห็นหน้าเขา
(บิล เมอร์เรย์ นักแสดงหลัก เซคันด์ซิตี้)
ผมไม่อยากร้องไห้ แต่พอเห็นหน้าเขา
ผมคิดถึงเขามาก
เพราะเราอยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกันจริงๆ
แล้วเราสองคนก็แบบว่าแยกย้ายกันไป...
เราทั้งคู่สร้างพื้นที่เล็กๆ ของตัวเองขึ้นมาในโลกนี้
แล้วเขาก็ถูกพรากไป เขาจากไป
เร็วมาก
และเขาก็ฉลาดและเขา...
เขารักดนตรีและเขาก็ดีกับคนอื่น
เราตัดสินคนได้เสมอ จากวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อพนักงานเสิร์ฟ
เขาใจดีกับคนที่ทํางานอยู่เสมอ
เพราะครั้งนึงเราเคยอดอยาก
คือเรา...
ผมก็อยากมีเรื่องแย่ๆ ของเขา มาเล่าให้ฟังมากกว่านี้นะ
แต่นั่นแหละปัญหาเวลาที่พูดถึงจอห์น
คนไม่ค่อยมีเรื่องจะพูดถึงเขาในแง่ลบ
และผมหวังว่ารายการที่คุณกําลังทําอยู่
จะทําให้มีคน ออกมาเผยเรื่องไม่ดีของเขา เพราะ...
ผมเคยเล่นละครเวทีครั้งหนึ่ง ผมอ่านบทละครบนเวที...
นี่เป็นเรื่องไม่ดีของเขาที่จะพูดถึง ผมดีใจที่นึกออก
หวัดดีค่ะ พ่อ
หวัดดี เจนนิเฟอร์ สบายดีไหม
- สบายดีค่ะ - เห็นพ่อในนี้ไหม
- ค่ะ - โอเค
(วันที่ 18 มีนาคม 1994)
เมื่อไหร่กันนะ เมื่อไหร่ฉันจะได้รู้
(มหาวิหารเซนต์บาซิล โทรอนโต แคนาดา)
ฉันจะเชื่อในเรื่องราวที่เธอเล่า
นกจะโบยบินอย่างกล้าหาญและโดดเดี่ยว
และจะโบยบินอีกครั้ง
และจะไม่มีวันมอดม้วย
โดดเดี่ยวแต่ไม่หวาดกลัว
ฟังเสียงนกขับขาน
พร้อมคํามั่นแห่งเกียรติยศ
ที่เรื่องราวของเธอนํามา
วันนี้ผมจะกล่าวในแบบที่เขาน่าจะต้องการ
เมื่อเราได้รับเกียรติอย่างสูง
เราจะลุกขึ้นและเดินไปหน้าห้อง
และโดยปราศจากความเศร้าหรือการร่ําไห้
กล่าวอย่างเสียงดังฟังชัด
สั้นและตรงประเด็น
คําสดุดีที่ดีที่สุดเท่าที่วาทศิลป์จะพึงทําได้
จากใจของเพื่อนร่วมอาชีพ
พี่น้องด้านความคิดสร้างสรรค์ และชาวแคนาดาด้วยกัน
ที่รักหนุ่มจากดอนแลนส์คนนี้
ราวกับมาจากสายเลือดเดียวกัน
ก่อนอื่นเราขอคารวะ ผู้รักชาติที่มักประกาศและส่งเสริม
ผลประโยชน์ที่ดีของแดนเหนือเสมอ
แต่ก็อ้าแขนโอบกอดชาวอเมริกัน
และได้รับการโอบกอดจากพวกเขาเช่นกัน
เช่นเดียวกับทุกคนบนโลก ในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็น
คุณค่าที่ไม่อาจกลั่นออกมาได้ของเขา
ที่เรารําลึกถึงในวันนี้ไม่ใช่ชีวิตที่เล็กน้อย
นี่คือชีวิตที่เต็มเปี่ยมที่สุด เท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีได้
ความสุข จิตวิญญาณ ที่เปี่ยมล้นด้วยอารมณ์ความรู้สึก
ความโกรธที่ติดต่อกันได้ กลิ่นอายความบ้าคลั่งแบบลูโกซี
ด้วยฟันล่างแวมไพร์กลับด้านของเขา และทุกอย่าง
ยักษ์ใหญ่หัวใจทองคํา
งดงามทั้งใบหน้า ดวงตาและรูปร่าง
อย่าให้ใครถูกหลอก
ด้วยสิ่งที่ผู้ไม่รู้แจ้งเรียกว่าความอ้วน
เพราะมีพยานมากมายสัมผัสถึงแรงหนีบของมือ
และความแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าในท่อนแขน
ความรวดเร็วและความเบา ของเท้าและขาของเขา
ท้าทายเขา แล้วคุณจะถูกเหวี่ยงออกไปเหมือนของเล่น
มีคําหนึ่งในภาษาเราที่เราไม่ค่อยได้ยินกันแล้ว
แต่มันใช้ได้กับแคนดี้
คํานั้นคือ "ยิ่งใหญ่"
เขาคือชายผู้ยิ่งใหญ่
จอห์น แฟรงคลิน แคนดี้ ลูกชายที่อุทิศตน น้องชาย
เด็กประจําโบสถ์ นักเรียน พนักงานขาย
นักเขียน และนักแสดงละครเวที วิทยุ กับโทรทัศน์
ทูตด้านความตลกที่มีชื่อเสียงระดับโลก
นักแสดงตลกและดราม่า
ดาราภาพยนตร์ระดับนานาชาติ
ผู้กํากับ นักธุรกิจ
ผู้เชี่ยวชาญ มือกลอง
ผู้ใจบุญ
สามี พ่อ
และคนที่น่ารักและใจกว้างที่สุด เท่าที่ผมเคยรู้จักมา
ผมรักเขาตั้งแต่วินาทีที่เห็นเขา
ในชุดสูทไร้ที่ติตัวแรกของเขา
และจะไม่มีวันหยุดรัก
จอห์น แคนดี้: ผมชอบตัวเอง
(จบบริบูรณ์ นิวส์ออนเดอะมาร์ช)
นิวส์ออนเดอะมาร์ช
โอเค หยุด อีกเดี๋ยวเราจะถ่ายใหม่
ไม่ธรรมดาเลย มันใช้ได้กับเรื่องราว
เอาละ แค่นี้แหละ พวกนายคิดว่าไง
เป็นสารคดีที่โคตรดีเลย ถ้าให้ฉันพูดเองน่ะนะ
มีเรื่องเดียวที่กวนใจฉัน
ผู้ชายคนนั้นล่ะ
แต่เรารู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง แรงจูงใจของเขาล่ะ
ทําไมเขาถึงทําแบบนั้น เขามาจากไหน เขาเกิดที่ไหน
ใช่ๆ เขาเกิดที่ไหน
จะไปดาวพฤหัสบดี ดาวศุกร์ ดาวพลูโต ฉันไม่สน
เอาเรื่องมา นั่นละสิ่งที่เราต้องการ
เพื่อที่เขาจะได้นั่งดู
แล้วเราจะบอกเล่าเรื่องของเขา มากกว่าที่เขารู้จักตัวเอง
ฉันชอบนะ
ห้านาที
คุณแคนดี้
- นี่เป็นผลงานวันเกิดปีแรกของคุณเหรอ - ใช่
นี่เป็นผลงานแรกของผมจริงๆ
เราหวังว่ามันจะไปได้สวย
เรากังวลนิดหน่อย และทุกคนก็เครียด
แต่เราซ้อมกันเท่าที่จะทําได้แล้ว
มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น
โอเค คริสโตเฟอร์
คริสโตเฟอร์ ปาร์ตี้เป็นไงบ้าง
ก็ดีฮะ ผมต้องไปกินพิซซ่า
โอเค
คนมักจะเข้ามาถามว่า
"พ่อคุณเหมือนตัวละครไหนมากที่สุด"
ทักทายพ่อหน่อยสิ หวัดดี
ผมเป็นคนที่ส่วนใหญ่โตมาโดยไม่มีพ่อ
และมันแอบรู้สึกเหมือน
เป็นนักสืบชีวิตพ่อตัวเอง
เราย้อนกลับไปมองว่า
เขาเป็นใคร เขารู้จักใครบ้าง
แล้วก็ประสบการณ์ที่เรามีกับเขา
พอฉันซูมเข้าไป...
แล้วคุณก็ต้องปรับนี่
เคราน่าเกลียดจัง
นี่คือภาพระยะใกล้ของคุณ
ขอดูได้ไหม
เห็นไหม ตอนนี้คุณสมบูรณ์แบบ เห็นชัดเลย
แล้วทีนี้ก็ปรับมัน เห็นไหม
ในอีกแง่มุมหนึ่งที่เบากว่า เขาก็เป็นคนสนุกสนานสุดๆ
ผมคิดว่าพ่อผมเหมือนเด็กตัวโต
เขาเลยรู้วิธีที่จะทําตัวเป็นเด็กกับผม
หวัดดีค่ะพ่อ
ขอถ่ายได้ไหม
ใครๆ ต่างก็อยากขึ้นไปถึงจุดสูงสุด
ได้เวลาของจอห์นเบิ้มแล้ว
และมันเป็นงานหนัก
บางครั้งเราจดจ่อจนมองไม่เห็นสิ่งรอบข้าง
(เจนนิเฟอร์ แคนดี้)
เรามองไม่เห็นอย่างอื่น
หรือไม่เราก็หลงลืมคนอื่น
หรือหลงลืมตัวเอง
- หวัดดี เจนนิเฟอร์ - มาหาพ่อสิ
เขารู้ว่าการทํางานหนัก การดูแลทีม
การดูแลครอบครัว
นั่นคือสิ่งที่สําคัญที่สุด
และพ่อเราทําแบบนั้นเสมอ เขาดูแลทุกคน
เขาได้สัมผัสกับหลายแง่มุมของโลก
ฉันคิดว่านั่นได้ทิ้งความประทับใจที่ยั่งยืนไว้
(แฮมเบิร์กส์)
(ปี 1950)
(ถนนยองจ์ ทางใต้เท่านั้น)
คุณอายุเท่าไหร่ ตอนที่ได้รับเสียงหัวเราะครั้งแรก
และตัดสินใจว่าคุณชอบมัน
น่าจะตั้งแต่ยังเด็กเลย
ก็เหมือนเด็กส่วนใหญ่ ผมเล่นไปเรื่อย
ผมเล่นเยอะมาก
ผมมีจินตนาการกว้างไกล
พวกเรามักจะเล่นเกมสมมติอยู่เสมอ
จัดการแสดงเล็กๆ ในโรงรถ หรือไม่ก็ห้องใต้ดินบ้านใครสักคน
พ่อฉันเกิดในวันฮาโลวีน ที่นิวมาร์เก็ตในแคนาดา
ทางเหนือของโทรอนโต
พวกเขาอยู่ที่นั่นแค่ประมาณหนึ่งปี จากนั้นจึงย้ายไปอยู่ในเมืองที่อีสต์ยอร์ก
กับจิม พี่ชายเขา และแวน แม่เขา
(อีแวนเจลีน แคนดี้ แม่ของจอห์น)
ปู่ผมชื่อซิดนีย์
ซิดเคยอยู่ในกองทัพแคนาดา เขาเป็นจ่าและทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายรุนแรง
(สตีฟ เอเคอร์ ลูกพี่ลูกน้อง)
ในปี 1955 วันเกิดปีที่ห้าของจอห์น
ปู่ฉันเสียตอนอายุ 35
เราแบบว่า "เดี๋ยวนะ 35 เหรอ ยังหนุ่มอยู่เลย"
พวกเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้
ส่วนพ่อผมอายุห้าขวบ เขายังเด็กอยู่เลย
มีบางอย่างที่อาจเกิดขึ้นกับเด็ก
ที่ผ่านการสูญเสียตั้งแต่อายุยังน้อย
พวกเขาไม่รู้วิธีรับมือกับบาดแผลทางใจ
ดังนั้นถ้าพ่อผมตอนห้าขวบ เสียพ่อไป
และไม่มีใครอยากรับมือกับเรื่องนี้
พวกเขาก็ยังคงจัดงานวันเกิดให้เขาต่อไป
เขาไม่รู้ว่าต้องทํายังไง และเติบโตมากับการมองหาความช่วยเหลือ
จอห์นเข้ามาทําหน้าที่เป็นพ่อ
เขาเป็นเด็กที่ทําให้ทุกคนมีความสุข
(โรส แคนดี้ ภรรยาของจอห์น)
แล้วเขาก็เป็นผู้ใหญ่ เขาทําแบบนั้นต่อไป
เขาแทบจะไม่พูดถึงมันเลย
มีความเชื่อมโยงกัน
ระหว่างการเกิดของเขากับการตายของพ่อเขา
ที่น่าสับสนเกินไป
แวนอุ้มเขา จอห์นด้วย จิมด้วย
ความทรงจําของเขาคงอยู่ตลอดไป
พวกเขาย้ายไปอยู่บ้านปู่ย่าผม ในห้องใต้ดินข้างล่างนั่น
"หลุมหลบภัย" อย่างที่พวกเขาเรียกกัน
พวกเขาย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้น
ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นบ้านของย่าทวดผม
และนั่นก็เป็นที่เอาตัวรอดของพวกเขา พวกเขาต้องการที่อยู่
ย่าผม เธออยู่กับพี่สาว ย่าแฟรน
พ่อผมกับพี่ชายอยู่ชั้นล่าง
ส่วนคนอื่นๆ อยู่ชั้นบน
พวกเขาอยู่กันแน่น เหมือนปลาซาร์ดีนในกระป๋อง
บ้านหลังนั้นเปิดเสมอ
และผมคิดว่า นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่หล่อหลอมจอห์นขึ้นมา
การที่เขาเป็นคนเปิดรับผู้คน
เขารักครอบครัวของเขา พวกเขาหัวเราะกันเยอะมาก
พวกเขาหัวเราะเสมอ
คนเดินเข้าไปที่นั่นได้ทุกเวลา ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน
จะมีอาหารที่เธอทําอยู่ แล้วเธอก็จะบอกผมกับจอห์นว่า "กินๆ"
แล้วเธอก็หันกลับมา แล้วพูดว่า "เริ่มอ้วนกันแล้วนะ"
ผมแบบว่า "อ้อ โอเค ขอบคุณฮะย่า"
เราได้คุยกับบางคนที่รู้จักคุณตั้งแต่วัยเด็ก
จนถึงวัยรุ่น
และพวกเขาจําได้ว่าคุณเป็นคนติดดิน
และเป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้อย่างแท้จริง
คุณเปลี่ยนไปไหม การเป็นดาราเปลี่ยนมันหรือเปล่า
หวังว่าจะไม่เปลี่ยน หวังว่าไม่
ผมค่อนข้างซื่อสัตย์ ผมเหมือนหมามั้งครับ
คุณต้องทําร้ายผมหนักถึงจะทําให้ผมถอยห่างได้
(ปี 1994)
(ปี 1965)
จอห์น แคนดี้ในโลกของคุณ ต่างจากจอห์นในโลกของผม
ในตอนแรก เขาเป็นคนขี้อายและเก็บตัว
(แพต เคลลี่ เพื่อนวัยเด็ก)
มันยากที่จะเชื่อ
เขาไม่ได้เดินเข้าไปในห้อง แล้วดึงดูดความสนใจของผู้คน
เขามีกลองชุดตั้งไว้ในห้องใต้ดิน
เขามีคอลเลกชันแผ่นเสียงชุดใหญ่
และทั้งหมดถูกจัดเรียงตามตัวอักษร
จอห์นกับจิมซื้ออัลบั้มตลกมา
แต่อัลบั้มที่เราฟัง
คือวงที่ชื่อว่าเดอะไฟร์ไซน์เธียเตอร์
และพวกเขามีรายการวิทยุในช่วงกลางยุค 60
พวกเขาทําละครตลกได้ยอดเยี่ยม
(เทอร์รี่ เอนไรท์ เพื่อนวัยเด็ก)
และเราจะฟังมันซ้ําแล้วซ้ําเล่า
นี่ พวกนายมีของไหม
โอ๊ย ไม่ วิธีการผลิตเป็นของประชาชนทุกคน
- ใช่แล้ว - ไม่ดิ มียากระตุ้นไหม
เขาเป็นแฟนหนังตัวยง และที่ดอนแลนส์มีโรงหนัง
(เอนนิโอ เกรกอริส เพื่อนวัยเด็ก)
เขาจะพูดไม่หยุดเกี่ยวกับหนังที่เขาดู
หรือตัวละครในหนัง
พวกเขาไม่เคยทํารถให้ใหญ่พอเลยใช่ไหม
เขาชอบมาก ลอเรลแอนด์ฮาร์ดี้
และอิตส์อะแมดแมดแมดแมดเวิลด์
ฟิล์มนัวร์ แค่เป็นแฟนหนังตัวยง
เขาพูดถึงฮัมฟรีย์ โบการ์ตเสมอ
แด่การมองเธอ สาวน้อย
เขารู้ว่าเขาอยากเป็นผู้ชายคนนั้น
เขาอยากเป็นแจ็คกี้ กลีสัน
ผมสนุกมากกับการได้อยู่ในละคร
ผมไม่รู้เลยว่ามันจะพาไปทางไหน
ผมหลงทางและตอนนั้นเป็นช่วงกลางยุค 60
จะให้ทํายังไงล่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายอยู่แล้ว
ผมลองทําอะไรหลายอย่าง แต่ก็ยังหวนกลับไปหาการแสดงอยู่ดี
ฉันคิดเสมอว่า
โลกของเขาและวิถีชีวิตของเขา
เหมือนในหนังมาก
เขาเป็นคนช่างฝัน
ความเป็นคนตลกของจอห์น แคนดี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อไหร่
ตอนมัธยมปลาย
มันน่าจะเป็นเหมือนกลไกป้องกันตัวมากกว่า
ผมพยายามแล้ว แต่ผมไม่ใช่นักเรียนที่ดีนัก
คิดว่าผมน่าจะยังช็อกอยู่
จากโศกนาฏกรรมทั้งหลายที่เราต้องเผชิญ
(จอห์น เอฟ แคนดี้ นักเรียนโรงเรียนเอกชนนีล แมคนีล)
การไปโรงเรียน อาจเป็นวิธีการหลบหนีสําหรับเขา
มันเป็นโรงเรียนมัธยมปลายคาทอลิก
ฉันโตมาในฐานะคาทอลิกหัวขบถ
เขาโตมาแบบ "ฉันเป็นคาทอลิก"
ครูที่นั่นเป็นบาทหลวงทั้งหมด
ไม่มีผู้หญิงเลย มันแทบจะเหมือนกองทัพ
ตอนแรกมันค่อนข้างน่ากลัว
แต่พอเข้าปีที่สอง ก็มีบางอย่างเกิดขึ้นในช่วงฤดูร้อน
เขาเริ่มเปิดเผยตัวตนมากขึ้น
สําหรับผู้ชายร่างใหญ่ เขากลับมีพลังงานไม่รู้จบ
เขาเป็นคนชอบลุย เขาอยากลุย
เขาอยากทําสิ่งต่างๆ "มาลองทํานี่กัน ลองทํานั่นกัน"
ความนิยมในตัวเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
(สภาเยาวชน)
การเติบโตมาในฐานะผู้ชายในโทรอนโต กีฬาเป็นสิ่งที่คุณถนัด
ไม่เล่นฮอกกี้ก็ฟุตบอล
(ฟุตบอลระดับซีเนียร์)
ที่จริงเขาชอบฟุตบอลมากกว่าฮอกกี้
ผมคิดว่าตอนเด็ก เขาคงหวังว่าสักวันเขาอาจทําแบบนั้นได้
("เดอะพิงก์แพนเธอร์")
สมัยมัธยมปลาย เขาเล่นจนเข่าพัง
เขาต้องผ่าตัดเอากระดูกสะบ้าออก และไม่เคยใส่กลับเข้าไปอีกเลย
แค่ไม่มีกระดูกสะบ้าที่ขาซ้าย
มันบีบหัวใจมาก
และฉันคิดว่าเขาต้องหาคําตอบว่า เขาอยากทําอะไรต่อไป
การประท้วงของนักศึกษาเหมือนกับปีที่แล้ว
เว้นแต่ตอนนี้ป้ายเขียนว่า "นิกสัน" แทนที่จะเป็น "จอห์นสัน"
ตอนอายุราวๆ 17-18 ปี สงครามเวียดนามกําลังถึงจุดสูงสุด
เขาอยากเข้าเป็นทหารในกองทัพอเมริกันมาก
ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นอายุเท่าไร ถึงจะเกณฑ์ทหารได้
แต่รัฐบาลแคนาดาบอกว่า "ไม่มีทาง พวกคุณทําแบบนั้นไม่ได้"
แต่ผู้ชายแคนาดาหลายคนก็ทํา
และเขาก็กระตือรือร้นที่จะทําแบบนั้น
เราพูดว่า "บ้าไปแล้ว"
แต่เขาแค่รู้สึกว่าเขาอยากเป็นส่วนหนึ่ง
และปกป้องโลกหรืออะไรทํานองนั้น ไม่รู้สิ
ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน
เขาคงต้องการเป้าหมาย
เขาไปบัฟฟาโลสองสามหน เพื่อดูว่าเขามีคุณสมบัติไหม
แต่ปรากฏว่าเพราะอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า
ทางกองทัพเลยไม่รับเขา
ผมคิดว่าความเป็นคนธรรมดาของพ่อ มาจากการเลี้ยงดูของเขา
เขาเข้าใจถึงชะตาของคนทํางาน
จอห์นทํางานหลายอย่างแม้กระทั่งในช่วงวัยรุ่น
ทําให้แต่ละช่วงเวลาเป็นช่วงเวลาพิเศษ
ต้องซื้อของคริสต์มาสหลายอย่าง
ทุกคนทํางานที่อีตันส์
อีตันเซ็นเตอร์เป็นห้างใหญ่ในแคนาดา
ฟรานทํางานที่นั่น เธออยู่แผนกของเล่น
แล้วพวกเขาก็หางานให้จอห์นที่นั่น ในแผนกอุปกรณ์กีฬา
พ่อฉันอยู่ที่นั่นกับทอมและริต้า เดวิดสัน
ผมทํางานอยู่ที่ห้างอีตันส์ และถูกจ้างให้อยู่แผนกอุปกรณ์กีฬา
(ทอม เดวิดสัน เพื่อนวัยเด็ก)
และเราเข้ากันได้ทันที
แม่ฉันก็ทํางานที่นั่น
ทอมเป็นเพื่อนสนิทพ่อฉัน ริต้าเป็นเพื่อนสนิทแม่ฉัน
เราไปพักดื่มกาแฟด้วยกัน
(ริต้า เดวิดสัน เพื่อนวัยเด็ก)
ฉันจําได้ว่าเราเดินไปและเธอพยายามมอง
มองจอห์นแบบเนียนๆ
พวกเขาจัดการให้พ่อกับแม่ฉันไปนัดบอด
ตอนที่คุณพาภรรยาไปเดตครั้งแรก คุณไปไหน
เราไปดูหนังกัน สําหรับเดตแรกของเรา
ใช่ เราเข้ากันไม่ได้ในเดตแรก
มันเป็นนัดบอดด้วย
และผมว่าเราเข้ากันไม่ค่อยได้
แต่ผมว่าจะแสดงให้เธอเห็นว่า "กล้าดียังไงถึงไม่ชอบฉัน"
เขาใจดีมาก น่ารักมาก
เขามีความเปราะบางในตัวเขา
เขาตลกและเสียงเพราะ
เขามีลักษณะเฉพาะตัวของเขาน่ะ
เขาเป็นคนน่ารัก
เขาโฟกัสกับทิศทางในชีวิตตัวเอง
และเขาพูดว่า "ถ้าผมจะมีแฟน
ผมต้องหางานที่มั่นคง"
เขาถามผมว่า เขาควรไปเป็นนักแสดงหรือทํางานนั้นต่อไป
และแน่นอน ผมบอกเขาให้ทํางานต่อ
เขาได้รถมาใช้เป็นสวัสดิการ
และเขาได้เงินเดือนประจํา
(อีตันส์ คุณเจ แคนดี้)
แล้วทําไมถึงจะยอมทิ้งมันเพื่อไปเป็นนักแสดงล่ะ
เขาใส่สูทและพูดกับฉันว่า "คิดว่ายังไง"
แล้วฉันก็บอกว่า "โอเคนะ ถ้าอยากทํา ก็ไม่เป็นไร"
แต่ฉันตกใจแทนเขาเพราะ...
จอห์นมีความคิดสร้างสรรค์ เขาเป็นพลังขับเคลื่อน
เขาชอบการแสดงมาก แล้วก็ทําได้ดีมากด้วย
เขาเดี่ยวไมโครโฟนและด้นสด
การด้นสด เขาเกิดมาเพื่อสิ่งนั้น
เขาจุดประกายได้ทันที
เขาดูจะไม่กลัวความล้มเหลว
เขาดูจะไม่รู้ว่าตัวเองมีข้อจํากัดอะไรบ้าง
แต่เขาต้องลองดู
เป็นเรื่องน่ายินดีตอนที่แคทเธอรีน แมกคาร์ตนีย์ พูดว่า "นี่ คุณจะเป็นนักแสดงที่ดี"
นั่นเกิดขึ้นตอนเขาเดินจากห้างอีตันส์ เพื่อข้ามถนนไปร้านอาหาร
มีเอเจนต์เห็นเขา และแค่มองหน้าเขาแล้วพูดว่า
"คุณน่าจะไปได้ดีในวงการนะ"
ครั้งแรกที่เราคุยกัน
(แคทเธอรีน แมกคาร์ตนีย์)
เขาบอกว่า "ผมอยากเป็นนักฟุตบอลมาก
แต่ผมก็อยากแสดงด้วย"
และมันก็เริ่มต้นขึ้นแบบนั้น
ไม่ว่าจะเมฆครึ้ม
หรือฟ้าใส
ไม่ว่าจะเป็นเสียงฟ้าร้อง หรือสายลมที่คุณได้ยิน
ที่โรงละครเด็ก เขาได้พบกับ แดน แอครอยด์และวาลรี บรอมฟิลด์
แล้วฉันก็พูดว่า "คุณจะแสดงละครเด็กเหรอ โอเค"
ผมเพิ่งมาจากออตตาวากับวาลรี บรอมฟิลด์
คู่หูเก่าของผมในวงการตลก
เธอเคยแสดงละครเวทีเด็ก
(แดน แอครอยด์)
ผมคิดว่าน่าจะกับวายพีทีหรือสักกลุ่มหนึ่งในนี้
ที่พวกเขาจะไปที่บาลาเบย์
แล้วก็ออกทัวร์ แต่งตัวเป็นกระรอกอะไรทํานองนั้น
และเธอบอกว่าเธอเจอผู้ชายคนหนึ่งที่...
เธอบอกว่า "เขาเหมือนคุณเลย" เธอบอกว่า "เหมือนกันเลย พวกคุณน่ะ"
ผมเห็นรถพอนทิแอค ลอเรนเชียน สีน้ําตาลสี่ประตูขับมาจอด
แล้วชายผู้สง่างามคนนี้ก็ก้าวลงมาจากรถ
เขาเข้ากับรถอย่างสมบูรณ์แบบ
เขาดูดีมาก เป็นสุภาพบุรุษ
(แดน แอครอยด์ นักแสดงหลัก เซคันด์ซิตี้)
ดูเป็นคนแคนาดามากๆ
ผมว่า "ไม่ โทษที จอดไม่ได้"
เขาพูดว่า "ทําไมล่ะ" ผมพูดว่า "เพราะผมจะให้ใบสั่ง"
"ผมจะจอดที่ไหนก็ได้"
ผมถามว่า "คุณเป็นหมอเหรอ" เขาบอกว่า "บางครั้ง"
แล้วเราก็เริ่มต้นแบบนั้น
เราเลยเริ่มกันทันที
นี่คือคนที่น่ารัก
นี่คือผู้ชายที่ทันทีที่คุณเห็นหน้าเขา...
(เดฟ โทมัส นักแสดง)
คุณจะต้องยิ้มออกมา
เราเจอกันที่ก็อดสเปลแล้วก็ชอบเขาทันที
(ก็อดสเปล)
ก็อดสเปลมาก่อนเซคันด์ซิตี้
ตอนนั้นมีกิลด้า แรดเนอร์
แอนเดรีย มาร์ติน วิคเตอร์ การ์เบอร์ พอล แชฟเฟอร์ และยูจีน เลวี่
และจอห์นยืนยันเสมอว่าเขาเกลียดก็อดสเปล
เพราะเขาเบื่อที่เราเอาแต่พูดถึงมัน
(มาร์ติน ชอร์ต นักแสดง)
ก็อดสเปลเป็นการแสดงใหญ่ในโทรอนโตในปี 1972
มันแค่สนุก
(ยูจีน เลวี่ นักแสดง)
เราสนุกกับการทํางานเพราะเราทํางาน
(เซคันด์ซิตี้)
ปี 1972 เซคันด์ซิตี้คอมเมดี้เธียเตอร์ ที่มีชื่อเสียงจากชิคาโก
มาถึงโทรอนโตเพื่อจัดการออดิชั่น
โทรอนโตมีวงการวัฒนธรรมที่ใหญ่พอ
เราเลยมีโอกาสมากมายที่จะเติบโต
เราสามารถฝึกฝนพรสวรรค์ของเราได้
(แอนเดรีย มาร์ติน นักแสดง)
เพราะมันเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยในการทําเช่นนั้น
และเรามีเพื่อนในหมู่พวกเรา
คนที่มีความคิดคล้ายคลึงกัน ที่เราไม่ได้แข่งขันด้วย
และบุคลิกกับทักษะของทุกคนก็พัฒนาขึ้น
และนั่นคือสิ่งที่มอบโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้จอห์น
แดนนี่ได้เข้าเซคันด์ซิตี้
แดน แอครอยด์กับวาลรี บรอมฟิลด์ ชวนจอห์นไปด้วย
เพราะจอห์นเป็นตัวเลือกที่เหมาะมาก สําหรับเซคันด์ซิตี้
พวกเขาหลอกผมไป พวกเขาอยู่ในเซคันด์ซิตี้อยู่แล้ว
พวกเขาบอกว่า "นายควรมาร่วมกับเรา นายควรมีส่วนร่วม
พวกเขาต้องชอบนายแน่ นายตลก ลุยเลย"
ผมพูดว่า "ไม่ๆ ฉันล้อเล่นกับพวกนายได้ แต่ฉันทําเรื่องพวกนั้นไม่ได้"
เขาบอกว่า "เราต้องลงไปที่นั่นอยู่แล้ว เจอกันที่นั่นตอนมื้อเที่ยงนะ"
ผมไปที่นั่น รออยู่แถวนั้น
ผมมองดูทุกคนด้วยความทึ่ง ทุกคนจากก็อดสเปล
และผมได้ยินเสียงเรียกจอห์น แคนดี้
และวาลรีก็แบบว่า "เอาเลย เข้าไป เราใส่ชื่อนายลงไป"
ผมแบบว่า "ฉันจะฆ่าเธอที่ทําแบบนี้กับฉัน"
ตอนที่จอห์นออดิชั่น ผู้ชายที่อยู่กับเขาพูดไม่หยุด
(โรบิน ดุ๊ก นักแสดง เอสซีทีวี)
จอห์นแค่ฟัง
ได้ยินทุกคําที่เขาพูด พยักหน้า เห็นด้วย
และจอห์นก็ได้งานเพราะแบบนั้น
สิ่งนึงที่ผมสังเกตเห็นเกี่ยวกับจอห์น
ระดับความมั่นใจของเขาสั่นคลอน
(แอนดรูว์ อเล็กซานเดอร์ ผู้ก่อตั้ง)
และเขาจะกลืนหายไปบนเวทีเลย
เขาจะยืนชิดผนังด้านหลัง
ตอนที่มีการด้นสด
มีนักแสดงตลกที่มีความสามารถ และมีการศึกษาเยอะมาก
เขาเอาแต่สงสัย...
ความรู้สึกที่ว่าเขาไม่สามารถ
ตลกและมีความสามารถได้เท่าพวกเขา
เราเริ่มพร้อมกัน และเราห่วยที่สุด
เราขึ้นแสดงเลย และพวกเขามอบหน้าที่ให้เรา แต่แล้วเราก็ต้อง...
ส่วนที่สองของการแสดงคือต้องด้นสด
ไม่มีใครอยากแสดงกับเรา เพราะเราไม่รู้ว่าทําอะไรอยู่
เราเลยแสดงด้วยกันเองเท่านั้น
แต่เรามั่นใจ เรามีความมั่นใจสูงมาก
ผมว่าคนสมัยนี้ไม่ตระหนักว่าเราต้องห่วยแค่ไหน
ถึงจะเป็นคนรักความสมบูรณ์แบบได้
เราต้องห่วยและรู้ว่าตัวเองห่วยด้วย
เพราะไม่มีอะไรเหมือนกับ การที่เราห่วยมากจนอยากจะเก่งขึ้น
เป็นเรื่องน่าสนใจ ที่ได้เห็นพัฒนาการของจอห์นบนเวที
ในที่สุดความมั่นใจของเขาก็เริ่มก่อตัวขึ้น
เขามีพรสวรรค์และแข็งแกร่งมาก
(แคทเธอรีน โอฮารา)
แต่ไม่ใช่แบบที่จะทําให้คุณกลัว
แม้ว่าจอห์นจะแสดงเป็น ตัวละครที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน
แต่ความเป็นจอห์นก็ยังคงอยู่เสมอ
มันมีชีวิตชีวาและน่าตื่นตาตื่นใจมาก
ที่ได้เห็นผลงานของเขา และได้เห็นตัวละครค่อยๆ พัฒนา
มันเป็นความสบายใจที่คุณรู้สึกได้
แล้วทุกอย่างที่เขาพูดก็ฉลาดหรือจริงใจ
เขาไม่ได้พยายามเล่นมุกตลอดเวลา
นั่นไม่ใช่สมาชิกเซคันด์ซิตี้ที่ประสบความสําเร็จ
(เซคันด์ซิตี้ มาจากชิคาโก)
เซคันด์ซิตี้เริ่มต้นที่ชิคาโกในปี 1959
มหาวิทยาลัยชิคาโกไม่มีภาควิชาการละคร
พวกเขาเลยสร้างขึ้นเอง
(จอห์น แคนดี้)
มีอีเลน เมย์ ไมค์ นิโคลส์
เซเวอริน ดาร์เดน เดล โคลส เบอร์นี่ ซาห์ลินส์
- แฮร์รี่ ทรูแมน - แฮร์รี่ ทรูแมนก็เป็นหนึ่งในนั้น
จริงหรือเปล่าที่บางคนบอกว่า คุณคือแฮร์รี่ ทรูแมนคนต่อไป
ใช่ครับ พวกเขาพูดแบบนั้นมานานแล้ว
- และนั่นเป็นเหมือนคําสาปที่ติดตัวผม - ใช่ๆ
(เซคันด์ซิตี้ บทแคนาดา)
เซคันด์ซิตี้ช่วยผมได้มากจริงๆ
ผมเติบโตขึ้นมากในหลายๆ ด้านตอนทํางานที่นั่น
ผมเรียนรู้ทักษะของตัวเอง ซึ่งผมไม่เคยเข้าใจเลยในตอนนั้น
ตอนนี้ผมเพิ่งจะเข้าใจสิ่งที่ผมเรียนรู้ในตอนนั้น
เขาตลก
เขาเก่งเรื่องการด้นสด
และเขาเป็นคนดี
เขาไม่เพียงแต่ดูแลอีกฝ่ายในฐานะตัวละคร
แต่เขายังดูแลอีกฝ่าย
ในฐานะคนจริงๆ อยู่เสมอ
คุณทําให้ฉันนึกถึงชื่อเล่นเขา จอห์นนี่ โทรอนโต
มันมาจากอีโก้ของจอห์น
"สักวันฉันจะครองเมืองนี้"
"ถ้าอยากทําอะไร ฉันจัดการให้ได้"
"ฟังฉันนะ ฉันมีคําตอบสําหรับทุกอย่าง"
มันเกิดขึ้นได้ยังไงเหรอ
ฉันก็ไม่รู้ คนเริ่มเรียกเขาว่า "จอห์นนี่ โทรอนโต"
รู้ไหมว่ามีกี่คนที่อยากเป็นจอห์นนี่ โทรอนโต
หลายคนเลย
เราทุกคนบางครั้งพอเหล้าเข้าปาก ก็ทําอะไรเกินขอบเขตไปบ้าง
เขาตลกมากเพราะเขาจะลงไม้ลงมือ
เขาจะเดินเข้ามาคว้าตัวคุณ
เขาจะโอบกอดคุณ
และเขาเหวี่ยงคุณไปมา เหมือนตุ๊กตา ผมสาบานเลย
เขาจะคว้าต้นแขนคุณแล้วบีบ
และกดเนื้อคุณจนถึงกระดูก
มันเหมือนกับทุกคนคิดว่าจอห์นจะได้เป็นดารา
เพราะเขาดูเหมือนดารา เพราะเขาทําตัวเหมือนดารา
เพราะเขาขับรถลีมูซีนไปทั่ว ทั้งที่ไม่มีเงินแล้วพูดว่า
"นี่แหละตัวฉัน ทุกคนต้องตามให้ทัน"
ผมไปอะพาร์ตเมนต์ของจอห์นหลายครั้ง
และเขามีเก้าอี้บาร์คาเลาน์เจอร์
และรอธแมนส์ ซึ่งเป็นบุหรี่ที่หรูหราในความเห็นเรา
มีโฆษณาสถานที่ที่เรียกว่าลินคอล์น คาร์เพ็ตติง
"สามห้อง 199 ดอลลาร์"
จอห์นได้จ้างลินคอล์น คาร์เพ็ตติงให้มาที่บ้านเขา
ปรากฏว่าพอเข้ามาในบ้านแล้ว
พวกเขาคิดเงินแพงกว่า 199 ดอลลาร์
เขาโดนไป 1,200 ดอลลาร์ซึ่งเขาไม่มีจ่าย
และมันเป็นพรมสีเขียวมะนาว น่าจะเป็นสินค้าลดล้างสต็อก
แต่เพื่อให้เข้ากัน เขามีผ้าม่านสีทองอร่าม
และขณะที่เขานั่งลงบนเก้าอี้บาร์โค พร้อมกับบุหรี่รอธแมนส์และพูดว่า
"ใช่ ดูสิ่งที่ฉันได้มาสิ"
มันน่าทึ่งนะ ทุกครั้งที่ไปกินมื้อค่ํากัน
จอห์นจะเป็นคนเลี้ยง
ทั้งที่เขาก็หาเงินได้เท่ากับพวกเรา
แต่จอห์นมีความ "เดี๋ยวฉันจ่ายเอง" อยู่ในตัว
และรู้ตัวอีกที เราทําเอสซีทีวีด้วยกัน
(ปี 1976)
มีคนหกคนที่ชอบดูทีวี
แต่พวกเขาไม่ชอบสิ่งที่เห็น
พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะทําบางอย่าง
ตอนนั้นเป็นฤดูใบไม้ร่วง
ผมออกทัวร์กับเทศกาลเกรตเลกส์เชกสเปียร์
สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น ด้วยเหตุผลบางอย่าง
(ทอม แฮงส์ นักแสดง)
ฉายรายการที่ซื้อลิขสิทธิ์มา ระหว่างห้าโมงเย็นถึงหนึ่งทุ่ม
แล้วผมก็มาเจอเข้ากับรายการนี้
มันเหมือนกับ...
เหมือนรายการลีฟอิตทูบีเวอร์
นี่คือลีฟอิตทูบีเวอร์ งานครบรอบ 25 ปี
และสิ่งที่ผมบังเอิญเจอคือตอนหนึ่งของเอสซีทีวี
(เจอร์รี่ แมเทอร์ส)
และจอห์น แคนดี้รับบทบีเวอร์
ฟลาเฮอร์ตี้รับบทวอร์ด คลีฟเวอร์
(บาร์บารา ไบลิงส์ลี)
และแคทเธอรีน โอฮารารับบทจูน คลีฟเวอร์
และยูจีน เลวี่เป็นวอลลี่ พี่ชายของเขา
(โทนี่ ดาว)
และผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่มันทําผมขําแทบตาย
- นี่ เจ้าตัวเล็ก - หวัดดี เอ็ดดี้
ได้ข่าวว่าแม่นายเป็นชู้กับเฟร็ด รัทเธอร์ฟอร์ด
สวัสดีครับ คุณนายคลีฟเวอร์
ผมเพิ่งบอกวอลเลซกับธีโอดอร์ว่า
นับวันคุณยิ่งดูเด็กลงเรื่อยๆ ทุกปี
ขอบคุณนะ เอ็ดดี้
ผมเอานี่มาให้คุณคลีฟเวอร์
ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเขา มือเขาสั่นหนักทีเดียว
- หวังว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้น - เขาต้องดีขึ้นแน่จ้ะ เอ็ดดี้
ขอบคุณที่ถามถึงนะ
- มากินมื้อเที่ยง บีเวอร์ - โอเคครับ แม่
มันเหมือนกับ คํามั่นสัญญาครั้งแรกที่ผมได้เจอเขา
ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ดูสุขุมนุ่มลึก
แต่งตัวเป็นเจอร์รี่ แมเทอร์ส แล้วพูดว่า "ไม่รู้สิ วอลลี่"
เอ็ดดี้ แฮสเคลล์ เขาทําผมโกรธจริงๆ
- ทําไมไม่ฆ่าเขาล่ะ - ไม่เอาอะ
ผมอาจจะติดคุก อีกอย่างมันก็ผิดกฎหมายด้วย
แต่ว่าบีเวอร์ อย่าให้ใครรู้สิว่านายทํา
ไม่รู้สิ ไวตี้ ผมไม่มีปืนด้วยซ้ํา
ไม่เอาน่า บีเวอร์
สําหรับนักเรียนการแสดงตลก และผมหมายถึง...
นายเป็นไก่อ่อนหรือไง
เหมือนเวลานักแสดงตลกเห็นสิ่งที่ตลก
พวกเขาจะไม่หัวเราะ พวกเขาจะพูดว่า "ตลกนะ"
มาลุยกันเลย
สวัสดีครับ ผมกิล ฟิชเชอร์ นักดนตรีที่ตกปลา
เคล็ดลับการแสดงของผม คงเป็นการเสแสร้งหนักมาก
ในตอนนั้น...
(จอห์น แคนดี้ โจ ฟลาเฮอร์ตี้)
เราบังเอิญได้แสดงในเซคันด์ซิตี้ โทรอนโต
(ยูจีน เลวี่)
ตอนที่พวกเขาตัดสินใจทํารายการทีวี
พวกเขาดึงแฮโรลด์มาเป็นหัวหน้าทีมเขียนบท
(แฮโรลด์ เรมิส หัวหน้าทีมเขียนบท)
รายการเราเหมือนญาติจนๆ ของเอสเอ็นแอล
เราไม่มีสปอนเซอร์ และไม่มีใครมาสั่งให้เราทําอะไร
เหมือนถูกปล่อยเป็นอิสระในสตูดิโอทีวี
เราไม่เคยรู้เลยว่ารายการจะฉายเมื่อไหร่ เราเลยทําเนื้อหาที่ทันเหตุการณ์ไม่ได้
เราจึงถูกบังคับให้เข้าสู่ด้านมืดของจินตนาการ
(พวกคนตลก ระวังไว้ให้ดี)
สไตล์การแสดงของจอห์นเป็นแบบเปิดเผย
และเขามีความต้องการอย่างยิ่ง ที่จะเชื่อมโยงกับผู้คน
สวัสดีครับ ผมคุณแมมโบ้
ถ้าคุณนึกถึงมอนตี้ ไพธอน เซคันด์ซิตี้ แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
(สตีฟ มาร์ติน นักแสดง)
เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงตัวท็อป ในบรรดาพวกเขาทุกคน
และจอห์นที่ไม่อาจปกปิดรูปร่างของเขาได้ เวลาที่เขาเล่นเป็นจูเลีย ไชลด์
หรือเล่นเป็นปาวารอตตี
โอกาสเดียวที่คุณจะได้เห็น ผู้ชายตัวโตทําอะไรแบบนั้น
คือแจ็คกี้ กลีสันหรือลู คอสเตลโล
มันต้องเป็นแบบว่า ผู้ชายเล่นมุกเรื่องขนาดตัวของตัวเอง
และเขาไม่ได้ทําแบบนั้น
บรูโน่
เขากับยูจีนเล่นเป็นด็อกเตอร์ทังกับบรูโน่
(บ้านแอร์โฮสเตสสามมิติของด็อกเตอร์ทัง)
มันดีที่สุดเลย
เป็นหนังสยองขวัญที่สุดท้ายไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น
และทั้งหมดเป็นหนังสามมิติ
แต่ไอเดียในการสร้างเอฟเฟกต์สามมิติ ที่ทุนต่ําสุดๆ...
เป็นไอเดียที่ตลกเอามากๆ
ถูกต้อง ทําไมต้องรอหลายชั่วโมง ให้มาร์ตินีออกฤทธิ์
ในเมื่อการดื่มแบบรวดเร็ว ทําให้คุณเป็นดาวเด่นงานปาร์ตี้ได้ทันที
มาแมมโบ้กันเถอะ
ผมอยู่ในวัยที่ประทับใจง่าย
ผมเป็นพวกคลั่งคอมเมดี้ แล้วจอห์น แคนดี้ก็มา
(โคแนน โอไบรอัน นักแสดงตลก)
แล้วผมก็แบบ "หมอนั่นเป็นใคร"
หาว่าฉันเป็นพวกขี้เมาเหรอ
ฉันหางานนี้ให้นายนะ
สิ่งหนึ่งที่จอห์นชอบทําและผมชอบมากคือ
การหักมุมกะทันหันที่แทบจะเหมือนการ์ตูน
- ใช่ คือว่า พวกเธอเป็น... - เลสเบี้ยนเหรอ
และฉันหมายถึงในแง่ดี จริงๆ นะ
ไม่ต้องส่งจดหมายมา
เขาเปลี่ยนจากนิสัยแบบเด็กๆ ไปเป็นลุงใจดีได้
"พูดเรื่องอะไรน่ะ" และมันบ้ามาก
(เยลโลว์เบลลี่่ จอห์นนี่ ลารู)
จอมขี้ขลาด เยลโลว์เบลลี่
เขาแสดงเป็นตัวละครตัวหนึ่ง ในละครสั้นชื่อเยลโลว์เบลลี่
มันเป็นคลิปโปรโมตรายการทีวี
เกี่ยวกับทหารขี้ขลาดในยุคคาวบอย
มันเป็นช่วงเวลาที่สําคัญมากสําหรับผม
ถูกขับไล่จากทั้งฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ในช่วงสงครามกลางเมือง
เพราะเป็นคนทรยศตีสองหน้า
เขาเป็นคนขี้ขลาดที่สุดในแถบตะวันตก
เขาคือเยลโลว์เบลลี่
เขาอยู่ตรงนั้น ตัวสั่นงันงก หวาดผวา
แล้วก็มีผู้หญิงกับลูกชายเดินผ่านมา
เด็กคนนั้นน่าจะพูดว่า "นั่นเยลโลว์เบลลี่เหรอ"
แล้วเธอก็พูดว่า "เงียบ"
แม่ฮะ นั่นเยลโลว์เบลลี่นี่
แล้วเยลโลว์เบลลี่ ก็หันกลับมายิงพวกเขาจากด้านหลัง
และคุณต้องอย่าลืมว่านี่คือ ไม่รู้สิ ปี 1980
มันเป็นอะไรที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
นายยิงลูกฉัน
ไอ้ขี้ขลาดตาขาว
ช่วยด้วยๆ
ไอ้ขี้ขลาดตาขาวนั่น...
มันทําเอาผมตะลึงไปเลย
ที่คุณสามารถทําละครสั้น
ที่มีคนยิงแม่กับลูกจากด้านหลัง
ในขณะที่มีเพลงสนุกๆ เล่นประกอบได้
สวัสดีครับ ผมโยช ชเมงกี
ส่วนผมสแตน ชเมงกี
และเราคือแฮปปี้วันเดอเรอส์
สําหรับพวกชเมงกี
(แฮปปี้วันเดอเรอส์)
ทันทีที่เขาใส่ชุด เขาก็กลายเป็นตัวละครนั้นทันที
คุณต้องเป็นชเมนกี ถึงจะยื่นข้อเสนอแบบนั้นได้
แค่...
เมื่อคุณไปถึงจุดที่สบายใจและไว้ใจกันได้
(แฮปปี้แวนเดอเรอส์)
รู้จักกัน และใช้เวลาร่วมกัน
เคมีจะดีงามมาก
แต่ในซีซันแรก
จอห์นหงุดหงิดมาก
มันเกี่ยวกับว่า
ใครมีส่วนร่วมในการเขียนบทและใครไม่มี
เราได้รับค่าจ้าง ในฐานะนักแสดงและคนเขียนบท
แต่จอห์นได้รับค่าจ้างแค่ในฐานะนักแสดง
เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไร
จอห์นน่าจะเห็นเช็ค
แล้วก็พูดว่า "เดี๋ยวนะ ทําไมฉันได้ค่าจ้างน้อยกว่าล่ะ"
นั่นคือตอนที่รอยร้าวที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้น
เขาจะเก็บความแค้นไว้ และไม่เคยปลดปล่อยออกมา
มันยังอยู่ตรงนั้น
และจอห์นแบกความเจ็บปวดไว้ได้นานมาก
จอห์นคงมีเรื่องปวดใจเป็นพันเรื่อง ตลอดเส้นทางอาชีพเขา
ฉันว่าจิมเคยทํางานที่เซคันด์ซิตี้
จอห์นหางานให้เขา
เขาเป็นทีมงาน พี่ชายของจอห์น เขาเลยใช้เส้นสาย
จิมหัวใจวายในห้องแต่งตัว
และนั่นทําให้จอห์นรู้สึกไม่ดีเลย
เข้าใจที่ผมพูดไหม
จิมไม่ดูแลตัวเอง
นั่นทําให้พ่อผมสะเทือนใจมาก
ทําให้เขากลัว เพราะมันกําลังเกิดขึ้นอีกครั้ง
เขาไม่เป็นไร จิมไม่เป็นไร
แต่เราขึ้นรถไปโรงพยาบาล
จอห์นบอกว่า "อยู่ตรงนี้นะ" และเขาโกรธมาก
จอห์นกลับมา
และที่สตูดิโอมีบาร์แบบทิกิอยู่
จอห์นนั่งอยู่ที่บาร์ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่
เขาพูดว่า "เจ้าพี่ชายตัวดีของฉันน่ะ เขาไม่ดูแลตัวเองเลย"
นั่นคือความไม่คงเส้นคงวาของจอห์น
ไม่มีใครคาดหวังกับตัวเองสูงไปกว่าจอห์นอีกแล้ว
ดังนั้นเมื่อมีเรื่องเกิดขึ้น ความล้มเหลว
มันเลยสะเทือนใจมาก
เอสซีทีวีเริ่มต้นในปี 1976
ประมาณสามปีต่อมา เงินก็หมด
มันถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปฉาย
แล้วก็หยุดไป
แล้วหนึ่งปีต่อมา มันก็เริ่มอีกครั้ง ในเอ็ดมันตัน อัลเบอร์ตา
พวกเขาเริ่มจากการแสดง 30 นาที
แล้วภายในปี 1981 มันก็ขยายเป็น 90 นาที
แล้วมันก็ดังเป็นพลุแตก
(ทีวีไกด์ กระแสเซคันด์ซิตี้)
แต่จอห์นเป็นกุญแจสําคัญในการเปลี่ยนสิ่งนั้น
(มองก์ตันของฉัน)
ให้กลายเป็นสิ่งที่ประสบความสําเร็จและตลก
มันเป็นช่วงเวลาสําคัญ
มันเหมือนครอบครัวที่สอง
แต่กลายมาเป็นครอบครัวแรกของเขา
กลายเป็นครอบครัวของฉัน
(เดฟ โทมัส)
เขารักมันมาก มันยากสําหรับเขาที่จะปล่อยวางด้วย
เพราะอารมณ์ความรู้สึกมันถาโถม
(ริค โมรานิส)
(แคทเธอรีน โอฮารา)
แต่เขารู้ว่าเขาต้องก้าวต่อไป
(จอห์น แคนดี้)
แล้วก็มีหนังเข้ามา
หนังใหญ่เรื่องแรกของจอห์นคือเรื่อง 1941
เรายังทําเอสซีทีวีอยู่ และสปีลเบิร์กอยากได้ตัวเขา
เราเขียนบทซีซันหนึ่งของเอสซีทีวีเสร็จ
และจัดปาร์ตี้ใหญ่กัน
(เอสซีทีวี)
ผู้คนแวะเวียนเข้ามา "สตีเวน สปีลเบิร์กมา"
"เขาอยู่ที่นี่ เขาอยากเจอนาย"
ผมนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น ผมเดินไป แล้วเขาก็อยู่ที่นั่นจริงๆ
เขาถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนมากมาย
เขาพูดว่า "จอห์น ผมชอบ ผลงานของคุณมาก" แล้วผมก็แบบ...
แต่เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณเล่นหนังเรื่องนี้ 1941
ผมมีบทให้คุณ และผมคิดว่าคุณเหมาะมาก"
และผมบอกว่า "ผมซาบซึ้งจริงๆ
ผมรู้ว่านี่เป็นงานปาร์ตี้ และพวกเราก็ดื่มกันมา
เพราะงั้นขอบคุณมาก
ผมซาบซึ้งมากที่คุณดูเอสซีทีวี"
เขาบอกว่า "ไม่ ผมอยากได้คุณ มาเล่นหนังจริงๆ" ใช่
มาจัดการอาหารพวกนี้ ก่อนที่เขาจะเอาไปเสิร์ฟให้คนอื่นกันเถอะ
พระเจ้าช่วย
- สวัสดี จอห์น - นี่มันแคนดิดคาเมร่า เดี๋ยวนะ
- สบายดีไหม - ผมสบายดี
จอห์นพูดว่า "ฉันจะหาบทให้ทุกคน"
เหมือนเขารู้สึกแย่
เพราะเขาเป็นคนเดียว ที่ถูกเรียกไปเล่นหนังในอเมริกา
"ไม่เป็นไร จอห์น"
ได้ดูหนังเรื่อง 1941 หรือยังคะ
ดูแล้วครับ
- ชอบไหมคะ - ชอบบางส่วนครับ
เราแต่งตัวเป็นทหาร
เราเป็นเด็กที่ใช้ชีวิตตามจินตนาการ
คุณชอบเล่นหนังใหญ่มากกว่าหรือเปล่า จอห์น
ผมอยากเล่นหนังต่อ ถ้าเป็นไปได้
ถ้าหากใครมีหนังนะ
(ปิดกล้อง)
ตอนที่คุณขอภรรยาแต่งงาน คุณอยู่ที่ไหน
เราอยู่ด้วยกันก่อนแต่งมาหลายปี
มันเลยไม่เหมือนกันเท่าไร
ที่ที่ผมขอเธอแต่งงาน น่าจะเป็นที่ลอสแอนเจลิส
ตอนที่เราถ่ายเรื่อง 1941
มันเร่งรีบมาก เราพยายามหาวัน
หาช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ได้เลย
มันสนุก มันเป็นงานแต่งเพี้ยนๆ เราสนุกกัน
งานแต่งเพี้ยนๆ เหรอ
โบสถ์ที่เราจัดงานแต่งกําลังซ่อมอยู่
เราไม่คิดจะดู และมันกําลังซ่อมอยู่
พ่อแม่คุณแต่งงานที่แมคโดนัลด์เหรอ
เปล่าครับ พวกเขาแต่งงานกันที่เวทีเสียง
ที่โฆษณาแมคโดนัลด์แคนาดาเพิ่งถ่ายเสร็จ
และเส้นโค้งสีทองก็เด่นหรา
สิ่งที่โรสนํามาเสมอ
คือความสงบ คุมสถานการณ์ได้
มั่นคง ฉลาด
ถ้าจอห์นไม่พอใจเรื่องอะไร
ภายในวันนั้น โรสจะทําให้เขาเย็นลง
พวกเขามีชีวิตคู่ที่ประสบความสําเร็จ มากที่สุดคู่หนึ่งที่ผมเคยรู้จักมา
ฤดูร้อนกลายเป็นฤดูกาลสําหรับตลกเจ็บตัว
ที่ไร้ความเคารพ ชวนแหวะ แหกกฎอย่างน้อยหนึ่งเรื่อง
และหน้าร้อนนี้คือสไตรปส์
ฉันชื่อดิวอี้ อ็อกซ์เบอร์เกอร์
เพื่อนๆ เรียกฉันว่าอ็อกซ์
พวกนายอาจจะสังเกตเห็นแล้ว ฉันมีปัญหาเรื่องน้ําหนักนิดหน่อย
- ไม่นะ ไม่ - ใช่สิ
ฉันไปหาหมอมา
หมอบอกว่าฉันเก็บกลืน ความก้าวร้าวเข้าไปเยอะเกิน
พร้อมกับพิซซ่าอีกเพียบ
พิซซ่า
หลักๆ แล้วฉันเป็นคนขี้อาย
ฉันเป็นคนขี้อาย และ...
วิธีที่พวกเขาบรรยายเขาในตอนแรก
(ลองชุด #5)
เพราะหน้าเขา หน้ากลมๆ น่ะ
พวกเขาบรรยายตัวเขาด้วยน้ําหนัก
เขาเลยรู้ว่ามันถูกกําหนดไว้ให้เขาแล้ว
ฉันเลยคิดว่าไหนๆ ก็มาที่นี่แล้ว ฉันจะลดน้ําหนักสักหน่อย
และที่นี่มีโปรแกรมฝึก หกถึงแปดสัปดาห์ใช่ไหม แบบหฤโหด
ซึ่งเหมาะกับฉันมาก
ฉันจะเดินออกไปจากที่นี่ ในฐานะเครื่องจักรนักสู้ที่ผอมเพรียวใจอํามหิต
บอกหน่อยสิคะ
ในตัวจอห์น แคนดี้
มีเครื่องจักรนักสู้ที่ผอมเพรียวใจอํามหิต...
ดูเหมือนจะไม่...
ดูเหมือนจะไม่นะครับ ไม่
ไม่มีครับ
ผมค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่ผมเป็น
แม้แต่การสัมภาษณ์จอห์น พวกเขาก็จะพูดสิ่งที่ทําให้เขาไม่พอใจ
มันชื่อว่าบิ๊กซิตี้คอมเมดี้
และถ้าคุณนึกไม่ออก ว่าใหญ่เป็นยังไงก็ให้ดูที่จอห์น
- ดูเมืองนี้ - นั่นจะทําให้คุณนึกออก
เขารู้ว่าเขาต้องเจอกับอะไรในวงการนี้
คุณหล่อมาก
แต่ฉันสงสัยว่าถ้าคุณ
กลายเป็นพระเอก เป็นผู้ชายหุ่นเพรียว
จริงไหมคะที่...
ไม่คิดว่าทุกคนชอบผู้ชายอ้วนเหรอคะ
- คงงั้นมั้งครับ - ทําไมล่ะคะ
ไม่รู้สิ พวกเขาไม่มีพิษมีภัยมั้ง
ผมก็ไม่แน่ใจ
ไม่ ถ้าผมลดน้ําหนักเยอะ
ผมไม่คิดว่ามันจะส่งผลกับผมมากขนาดนั้น
แต่มันจะไม่เปลี่ยนสไตล์
หรืออารมณ์ขันของคุณเหรอคะ
ไม่ครับ
ถ้าจะบอกว่าจอห์นไม่ชอบที่...
จอห์นแค่ไม่ยอมรับ
และผมคิดว่า นั่นเป็นอีกวิธีในการบอกว่าเขาไม่ชอบ
จอห์นไม่มีความเกลียดชังตัวเองเลย
มันเป็นอีกขั้นของความบริสุทธิ์ทางศิลปะ
เรามักถูกปฏิบัติราวกับพลเมืองชั้นสอง
หรือไม่ก็ทําให้รู้สึกแบบนั้น ผมว่ามันแค่...
คุณเปราะบางและอ่อนไหวกับมันมาก
และผมคิดว่ามันเกี่ยวข้องอย่างมาก
กับวิธีที่ผมถ่ายทอดตัวละคร
ผมมองสิ่งต่างๆ ด้วยสายตาที่แคบ จริงๆ นะ
ผมไม่เคยมองใคร จากรูปร่างหน้าตา รูปลักษณ์ภายนอก
สิ่งที่สําคัญจริงๆ คือตัวตนข้างใน
ผมคิดว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้ว่า
การมีรูปร่างใหญ่
เราจะเริ่ม...
ผู้คนจะปฏิบัติกับเราต่างออกไป
และบางครั้งมันก็เจ็บปวด หลายคนเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้
เขารู้สึกแย่มากกับสไตรปส์
กับฉากที่เขาอยู่ในโคลน
เตะผมหน่อย ที่รัก
ผมเป็นพิธีกรในการแข่งมวยปล้ํา
ซึ่งเขาไม่อยากทํา
มันเหมือนกับ "จอห์น ถอดเสื้อ
แล้วไปกลิ้งในโคลน กับนักเต้นระบําเปลื้องผ้าซะ"
จอห์นสวมเสื้อยืดแขนยาว
เพราะเขาไม่ยอมเปลือยอกทั้งหมด
พวกผู้หญิงเข้าไป ทุกคนแข็งแรง
และพวกเธอเริ่มดึงหูเขา อะไรแบบนั้น
ผู้คนจะฉวยโอกาสนิดหน่อย
เพราะคิดว่า "เราทําอะไรก็ได้เพื่อทําร้ายเขา
จะพูดอะไรก็ได้ จะทําร้ายเขาก็ได้"
"เขาตัวใหญ่มาก ฉันทําร้ายเขาไม่ได้"
เขาไม่ชอบมันเลย
ผมไม่เคย...
ผมเข้าใจเรื่องนั้นนะ
แต่ใบหน้าที่คุณสวมให้โลกดู
เป็นตัวกําหนดตัวตนของคุณ
ใบหน้าที่เขาสวมให้ทั้งโลกดู เป็นมิตรและมีความสุข
คุณอาจจะใจร้าย
หรือดูถูกคนอื่น หรือสู้กลับ
แต่เขาไม่ได้ทํา
ฉันน่าจะหมอบ
ขอดูหน่อย ขอฉันดูก่อน
ไม่ ไม่ใช่ด้วยไพ่แบบนั้น เร็วสิ
ท้าฉันสิ เอาเลย หลอกฉันเลย เอาสิ
ฉันพนันเท่าไหร่ดี
ถ้าเป็นฉันจะทุ่มหมดหน้าตัก
แต่นั่นฉันนะ ฉันเป็นนักพนันที่ใจป้ํา คุณเวกัส
เร็วสิ เอาเลย
เอาเลย
ใช่ๆ ต้องอย่างนั้น ฉันตาม
- นายมีไพ่อะไร - ฉันมีตองคู่
สามสามใบกับหกสองใบ นั่นคือตองคู่
- นายมีอะไร - ฉันมีสี่หลายใบ เอซหนึ่ง
นายมีเอซเหรอ แปดกับเจ็ด
นายแพ้ละ
ถ้าได้สี่สี่ใบ นายก็จะชนะ
แต่ก็เก่งขึ้นแล้วนะ
ชอบไหม สนุกเนอะ
เล่นครั้งแรกก็ใช้ได้เลย จริงนะ
เราอยู่ในที่ที่เหมือนสถานที่พักผ่อน
ที่ที่ผมคิดว่าคุณคงไม่ได้เห็นบ่อยนัก
คุณรู้ไหมว่าคุณดังแค่ไหนในบ้านเกิดของคุณ
ไม่ครับ
รู้ไหมเวลาคุณปรากฏตัวบนจอ ในเรื่องสไตรปส์
มีคนบอกผมว่าผู้คนส่งเสียงเชียร์
พวกเขาบอกว่า "นั่นจอห์น แคนดี้ ฮีโร่ของเรา"
ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น
ที่พูดไปพอเข้าใจได้ไหม หรือมันแค่แปลกๆ
มันแปลกมาก ยากที่จะเข้าใจ
นี่คือบ้าน บ้านของผม
ผมรู้สึกสบายใจที่นี่
ผมชอบนิวยอร์ก แต่นิวยอร์กทําผมสติแตก
มัน... ผมบ้าไปเลยตอนอยู่ที่นั่น
ผมชอบนะ
มันเป็นเรื่องดีเกินไป มีทุกอย่าง
จอห์น เบลูชี่พูดว่า
ตอนที่เขาพยายามโน้มน้าวให้ผม มาเล่นแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ เขาว่า...
เขาเล่นเพลง "นิวยอร์ก นิวยอร์ก" ของแฟรงค์ ซินาตรา
และเขาพูดว่า "ฟังนะ นิวยอร์กคือโรม"
(ปี 1982)
วันนี้นักแสดงตลกจอห์น เบลูชี่เสียชีวิต
(ชาโตมาร์มอนต์)
ที่บังกะโลเช่าของโรงแรมในฮอลลีวูดฮิลส์
ลอสแอนเจลิสไทมส์อ้างจากแหล่งข่าวที่บอกว่า เขามีโคเคนอยู่ในกระแสเลือด
(นักแสดงจอห์น เบลูชี่เสียชีวิต)
ผมบอกจอห์น จอห์นร้องไห้ใหญ่
และพูดว่า "พระเจ้า มันเริ่มขึ้นแล้ว"
ผมไม่สามารถ...
เพราะผมเข้าใจ ผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
ผมรู้ว่ามันเหมือนกับ...
ช่วงเวลาสนุกสนานที่เด็กวัย 20 ทั้งหลายมี
มันอาจจบลง
มันเป็นเรื่องที่หนัก แต่มันคือสมองของเด็ก
เราคิดถึงเรื่องนั้นกัน
มันมาจากที่แห่งนี้ในเชิงจิตวิทยา
ความกลัวที่ว่า "เราจะต้องตายเร็วๆ นี้ไหม"
"คุณจะตายเร็วๆ นี้ไหม"
"เป็นอะไรหรือเปล่า"
และผมมีประสบการณ์แบบนั้นตอนเด็ก
"แม่ครับ แม่จะตายเร็วๆ นี้ไหม"
ในเวลานั้น ผมจําที่จอห์นพูดได้ว่า
"ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ถึง 35 ไหม"
พ่อของจอห์นตายตอนอายุ 35
ในวันเกิดปีที่ห้าของเขา
และจอห์นรู้ว่าหัวใจเขาเหมือนพ่อ
ผมคิดว่าผมเจอจอห์นตอนเขาอายุ 33 หรือ 34
ตอนนั้นเอง
ความรู้สึกของเขาก็คือ ชีวิตเขาใกล้จะถึงจุดจบแล้ว
และเขาจะหายตัวไป
ในชั่วพริบตา เหมือนพ่อเขา
ผมจําได้ว่าคืนหนึ่งจอห์นอยู่ในงานปาร์ตี้ ที่บ้านมาร์ตี้ ชอร์ต
คืนนั้นเขาดื่มเหล้า
แล้วเขาก็เกิดเศร้าและอยากไปจากที่นั่น
ผมขับรถพาเขาไป
ผมเปิดหน้าต่างและคุยกับเขา
ผมบอกว่า "จอห์น เร็วเข้า ขึ้นรถ"
เขาเดินไปประมาณ 800 เมตร หรือกิโลกว่าๆ ได้
กว่าที่เขาจะขึ้นรถ
แล้วเขาก็ว่า...
"นายไม่รู้หรอก เดฟ นายไม่รู้ว่าฉันเจออะไรบ้าง
นายไม่รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่"
และผมก็บอกว่า "ฉันรู้สึกว่าฉันจะได้รู้คืนนี้"
เขาแบกรับความรู้สึกที่สูญเสียพ่อไป
เกือบทุกวัน
สิ่งเหล่านั้นอยู่ในใจของเขา
ในหัวใจของเขา และเขาแบกมันไว้
คุณแบกมันไว้ไม่ได้
น้ําหนักของทุกคน
น้ําหนักของอดีตเขา
เขาไม่อยากไปหาหมอ
เพราะเขาจะพบว่าเขาต้องเปลี่ยนพฤติกรรม
คุณไปหาหมอ และหมอจะบอกว่าคุณต้องเลิกดื่ม
"ผมไม่อยากเลิกดื่ม"
เพราะเขาเสพติดมัน
มันเป็นกลไกในการรับมือน่ะ
กลไกการรับมือของเขาคือ "ฉันจะกิน ฉันจะดื่ม
และถ้าฉันหยุดทําแบบนั้น ฉันจะไม่ทํางาน"
มันเป็นวงจรอุบาทว์
และบางครั้งเราก็ปฏิเสธมัน เราแค่...
"เราเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้"
และตัวเขาในธุรกิจที่รูปลักษณ์เป็นสิ่งสําคัญมาก
ฉันมั่นใจว่านั่นคงเพิ่มความเครียดให้ชีวิตเขาค่ะ
แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของเขาด้วย
คุณดูต่างไปจากครั้งก่อนที่มาที่นี่
- น้ําหนักผมลดไปนิดหน่อย - จริงเหรอ
ผมไปที่ที่ชื่อว่า
ศูนย์อายุยืนพริติคินในแคลิฟอร์เนีย
ผมอยู่ในนั้น 26 วัน
ผมไม่สูบบุหรี่แล้ว ผมเลิกสูบบุหรี่
คุณอยู่ที่นั่นเกือบเดือนใช่ไหม
ใช่ 26 วัน
คุณบอกได้ไหมว่าคุณน้ําหนักเท่าไหร่ ก่อนที่คุณจะเข้าไปที่นั่น
ไม่อยากพูดเหรอ
ผมหนัก 155 กิโล หนักมาก
เขาพยายามทําอยู่ตลอดเวลาที่บ้าน
เขาพยายาม มีครูฝึกมาทุกวัน
เขากินอาหารตามโปรแกรมอยู่ตลอด
เขามักจะไปคุยกับหมอ และหมอบอกว่าเขาสบายดี
- คุณลดไปเท่าไรครับ - ลดไปได้ 32 กิโลแล้ว
แต่วงการนี้อยากให้เขาตัวใหญ่
ฉันจําได้ว่าเอเจนซี่พูดว่า
"อย่าลดน้ําหนักมากไปกว่านี้"
และในความคิดเล็กๆ ของจอห์น "โอเค กินต่อไป
นี่คือสิ่งที่พวกเขาชอบ พวกเขาอยากให้ฉันตัวใหญ่ ฉันจะตัวใหญ่ต่อไป"
ฉันกังวลค่ะ
ที่รัก ใจเย็นๆ นะ
บอกแล้วไง ผมไม่โกรธแล้ว ผมควบคุมทุกอย่างได้
ผมมั่นใจว่าพวกเขาไม่ได้ซ่อม เครื่องเล่นทุกเครื่องพร้อมกัน
(สํานักงานรักษาความปลอดภัยสวนสนุก)
ขอโทษครับ ทุกคน สวนสนุกปิดแล้ว
กวางมูสด้านหน้าน่าจะบอกคุณ
แฮโรลด์ เรมิสที่เขียนบทให้กับเอสซีทีวี
เขาสร้างหนังเรื่องเวเคชั่น
วอลลีย์เวิลด์!
ตอนจบทําออกมาได้ไม่ดีนัก มันแย่มาก
พวกเขาเลยเรียกพ่อฉันมาเป็นกรณีฉุกเฉิน
แบบว่า "คุณต้องเปลี่ยนตอนจบ
คุณจะเหมาะกับบทนี้มากๆ"
พ่อฉันบอกว่า "ได้ ผมจะเข้าไป"
จอห์นเยี่ยมมาก ผมรู้จักเขาดีมาก
(แฮโรลด์ เรมิส)
และเขามีตัวละครที่เขาสร้างในเอสซีทีวี ชื่อพอล ฟิสตินยัวร์เฟซ
ซึ่งดูเป็นคนต๊องๆ
คนในเมืองบางคนก็จากไปเหมือนกัน
ไม่มีใครรายงานอะไรกับสํานักงานนี้เลย
ผมขอให้เขาแสดงเป็นตัวละครตัวนี้ ในฐานะญาติของพอล ฟิสตินยัวร์เฟซ
(เวเคชั่น)
และเรื่องเวเคชั่น มันยิ่งใหญ่มาก
ผมรู้ว่าเขาจะโด่งดัง และคุณเห็นมันได้ในเรื่องสแปลช
(สแปลช)
เขาตลกอย่างน่าทึ่ง
และนั่นก็คือจอห์นนี่ โทรอนโต
นั่นคือตัวละครที่ออกมาในสแปลช
คุณจะเมาแค่ไหน ขึ้นอยู่กับปริมาณแอลกอฮอล์ที่ดื่ม
เทียบกับน้ําหนักตัวทั้งหมด
คุณเข้าใจประเด็นผมไหม
ไม่ใช่ว่าคุณดื่มไปเยอะนะ
แค่คุณผอมเกินไป
มันสนุกมากๆ
มันเหมือนเที่ยวไปทํางานไป
ในทางกลับกัน การทํางานกับจอห์น แคนดี้ มันน่ากลัวมาก
เพราะว่าผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ ของทั้งจอห์นและยูจีน เลวี่
จากผลงานของพวกเขาในเซคันด์ซิตี้
ทําให้ผมกังวลใจเล็กน้อยที่จะแสดงเรื่องนี้
และแน่ใจว่าพวกเขาทําให้ผมหลุดจากจอได้ โดยแทบไม่ต้องพยายามอะไรเลย
รอน ฮาวเวิร์ดเป็นคนที่ทํางานด้วยไม่ง่าย
ผมทนเขาไม่ได้
ครอบครัวเขา
ทอม แฮงส์
กับปัญหาทั้งหมดของเขา
เขาแสดงไม่ได้เรื่องเลย
เฟร็ดดี้ นายกับฉันต้องคุยกัน
มีอะไร เงินหายเหรอ
- แม่บ้านเอาไป - ฉันไม่สนเรื่องนั้น
- งั้นเหรอ - ไม่
งั้นก็ฉันเอง ฉันยอมรับ
สิ่งหนึ่งที่ทําให้ผมอึ้ง ก็คือจอห์นเป็นคนที่คิดถึงคนอื่น
จอห์นไม่ได้พยายามทําคะแนนให้อยู่เหนือผม
เขาไม่ได้พยายามจะแสดงบทที่ตลกที่สุด
เขาพยายามพัฒนาบทที่ตอบโต้กัน
ผมไม่เข้าใจกระบวนการด้นสด
เขาแบบว่า "ใช่ แล้วไง"
เขาแบบว่ารอให้ผมคิดบทอื่น
ที่จะทําให้มันดีขึ้น และขยายจังหวะออกไป
เรามีฉากตอนที่สองพี่น้องอยู่ในห้องทํางาน
และเขาเริ่มพูดถึงสิ่งที่เขาทําเมื่อคืน
ฉันอาจไปที่คลับเอมาเมื่อคืน
เรื่องใหม่สําหรับนายนี่
ฉันอาจได้เจอคุณบายไรต์ เจ้าของบายไรต์ซูเปอร์มาร์เก็ต
และบางทีเราอาจเป็น ผู้จัดหาสินค้ารายใหม่ของเขา
จนกระทั่งตอนนั้นผมถึงเพิ่งรู้ว่า
จอห์นกําลังเชิญผมให้แสดงไปกับเขา
ตอนนั้นเราคิดบทใหม่ขึ้นมาสดๆ เลย
เรื่องโต๊ะนั่น...
- ฉันออกไปดื่มทั้งคืน - ฉันยังไม่ได้ไปรับทักซิโด...
ฉันดื่มจนเหนื่อยทั้งคืน นั่นงานใหญ่เลยนะ
ไม่เอาน่า นายจัดการเรื่องนี้ได้
- ไม่เอาน่า ใจเย็น - ใช่ ฉันจัดการได้
เก็บโต๊ะให้เรียบร้อย ทําไมที่นี่เหมือนเล้าหมูตลอดเลย
- อย่ายุ่งกับโต๊ะตัวนั้น - ทําอย่างที่ฉันทําสิ
ฉันมีระบบของฉันบนโต๊ะนี่
ผมคุยโทรศัพท์
แล้วจอห์นก็ยกหูโทรศัพท์ แล้วเริ่มทําท่าตลกๆ แบบนั้น
ถ้าเราแต่งงานกัน คุณคงจะไม่ย้ายออกมาเฉยๆ แบบนี้
- เธออาจทําแบบนั้นก็ได้ - วางโทรศัพท์ซะ
- นั่นนายเหรอ - วางหูซะ
- ขอโทษจริงๆ - ไม่ๆ ไม่ใช่คุณ วิกตอเรีย
ฉันไม่รู้ว่านายคุยโทรศัพท์
มันเป็นการเติมแต่ง
มันเป็นการเติมแต่งและครอบคลุม
และฉากแร็กเก็ตบอล
เขาไม่ได้นอนทั้งคืน ผมมั่นใจว่าเขาศึกษาบทของเขาอยู่
ใช่ ส่วนนั้นของเรื่อง
เขาออกไปดื่มที่ไหนสักแห่ง
และทันใดนั้นเอง แจ็ค นิโคลสันก็เข้ามา
และแจ็คก็รู้จักจอห์น
พวกเขาอาจเจอกันเป็นครั้งแรกที่นั่น
แต่พวกเขาดื่มด้วยกัน
ถ้าแจ็ค นิโคลสันเรียกผมไปที่บาร์
แล้วให้ผมดื่มด้วยทั้งคืน
ผมก็จะยอม
แล้วจอห์นก็เข้ามา ไม่เพียงแค่เหนื่อย
อาจจะได้นอนแค่ชั่วโมงกว่าๆ
แต่เขาก็เข้ามา ได้เติมพลังจาก การใช้เวลาช่วงค่ํากับแจ็ค นิโคลสัน
และเราต้องแสดงบทที่ใช้ร่างกายอย่างหนัก
ทุกคนหัวเราะกับเรื่องนึงอยู่
และจอห์นก็ใช้ความอ่อนล้าของเขา
ในระดับที่เหมาะกับการเป็นพี่ชายผม
- เราเล่นมานานแค่ไหนแล้ว - ประมาณห้านาที
ให้ตาย หัวใจฉันเต้นแรงเหมือนกระต่ายเลย
เอาเบียร์หน่อยไหม
คุณต้องถ่ายกี่เทค
ฉากที่คุณตีบอลน็อกกําแพง และลูกบอลกระเด้งมากระแทกหัวคุณ
คุณต้องไม่เชื่อแน่ สามครับ
จอห์นครับ ฉากหนึ่งที่โดดเด่นที่สุด ในหนังเรื่องนี้คือฉากของคุณ
ตอนที่คุณบอกทอม แฮงส์
"ฟังนะ ไอ้หนู ถ้านายมีความรัก นายก็มีความรัก
มันอาจไม่เกิดขึ้นกับฉัน"
"คนตกหลุมรักกันทุกวัน"
- นายพูดแบบนั้นเหรอ - ใช่
เออ นั่นมันไร้สาระ
มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
นายรู้ตัวไหมว่า นายมีความสุขกับเธอแค่ไหน
ตอนที่นายไม่ทําให้ตัวเองเป็นบ้าน่ะ
ทุกวันเลยเหรอ ไม่เอาน่า
บางคนไม่มีวันได้มีความสุขขนาดนั้น
ฉันไม่มีวันมีความสุขขนาดนั้น
มันเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมอยากแสดงหนังเรื่องนี้
บทอนุญาตให้ผมได้ทําอย่างอื่น นอกจากเล่นแร็กเก็ตบอล
มันใหญ่มากจริงๆ
สแปลชทําให้จอห์นโด่งดังเป็นพลุแตก
มีการเปลี่ยนแปลงที่เริ่มเกิดขึ้น และเขากลายเป็นคนดังขึ้นมา
และมันเกิดขึ้นเร็วมาก
พอคุณกลายเป็นดาราหนัง
มันยากแค่ไหน ที่จะทําให้ชีวิตคุณเป็นปกติที่สุด
เราแค่พยายามจัดการมุมมองให้ถูกต้อง
ชีวิตมันสั้นเกินไป
นี่คือสถานที่จริง คนพวกนี้คือคนจริงๆ รอบตัวผม
และเราต้องทํางานจริงๆ ทุกวัน
ต้องเปลี่ยนทรายแมว
ต้องเอาขยะไปทิ้ง ต้องทําอะไรๆ
เรามีหน้าที่รับผิดชอบ
ผมเลือกชีวิตแบบนั้น
หลายคนไม่อยากรับผิดชอบ
ของครอบครัวที่บ้านและอะไรที่ต้องจัดการ
หลายคนชอบพูดว่า "ลุยกันเลยๆ"
ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยง ตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ชีวิตมีค่าดังเพชร
"เอาเลย"
และนั่นไม่ใช่วิธีที่ผมเลือกใช้ชีวิต
เป็นแบบนั้นต่อไปนะคะ
(ปี 1984)
ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้หนังตลก
และก็สนใจอยากเป็นนักแสดงตลก และนักเขียนบทด้วย
แต่ผมไม่เคยคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ผมจะทํา
ผมคิดว่าช่วงฤดูใบไม้ร่วงตอนปีสี่
และผมเป็นประธานของแลมพูน
เรามีความคิดว่า เราน่าจะให้ฮีโร่ของเรามาเยี่ยมชมแลมพูน
และผมก็กระตือรือร้นมาก ที่จะให้จอห์น แคนดี้มา
แล้วเราก็ได้คําตอบจากคนของเขาว่า "ใช่ เขาจะมา"
ผมเลยขับรถไปที่สนามบินโลแกน
เขาขึ้นเครื่องบินพาณิชย์มาจากโทรอนโต
และผมเห็นจอห์น แคนดี้ ลงมาจากบันไดเลื่อน
เขาคล้องกล้องไว้ที่คอเหมือนนักท่องเที่ยว
แบบที่ถ้าจอห์น แคนดี้เล่นเป็นนักท่องเที่ยว
เขาก็จะมีกล้องตัวใหญ่คล้องคอ
และเขาจะแบบว่า "ว้าว สุดยอด" เขาเป็นแบบนั้นเลย
มีรูปผมอยู่ที่ฮาร์วาร์ดยาร์ด
และมีรูปผมในหอพักอดัมส์เฮาส์
ผมมีหลักฐานว่ามีสองครั้ง
ที่เขาเล็งกล้องมาที่ผมและถ่ายรูปผม
ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์ถึงอีโก้ที่สูงเสียดฟ้าของผม
ผมสนใจแค่นั้นแหละ
เราจะฉายคลิปตัดต่อของเขาทั้งหมด
และทุกคนในมหาวิทยาลัยก็อยากไปดู
และเขาเป็นทุกอย่างที่คุณอยากให้เขาเป็น
เขาคือจอห์น แคนดี้ คูณสิบ
เขาล้อเล่นกับทุกคน เขาทําให้ทุกคนหัวเราะ
ผมจําได้ชัดเจนว่าเขาดูคลิปต่างๆ
ราวกับว่าเขาไม่เคยดูมันมาก่อน
ทั้งห้องเต็มไปด้วยออร่าของเขา
เขาเปิดกว้าง ร่าเริง และกระตือรือร้นในทุกเรื่อง
จําได้ว่าผมบอกเขาว่า ผมสนใจการแสดงตลกมาก
และผมอาจจะอยากลองแสดงดู
ผมจะไม่มีวันลืมเลย
เขาจ้องตาผมตรงๆ และพูดว่า "เราไม่ลอง
แค่ทําหรือไม่ทําเท่านั้น
เราไม่ลอง ไอ้หนู"
และนั่นบอกผมว่า "ทําให้เต็มที่เลย ไอ้หนู
ทุ่มให้สุดตัว หรือไม่ก็อย่าทํา"
แล้วครอบครัวคุณรู้สึกยังไง กับการมีลูกชายที่มีชื่อเสียง
มันยากสําหรับพวกเขา
ผมว่าพี่ชายผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
ต้องเจอ "คุณเป็นพี่จอห์น" ตลอด
เขาเป็นพี่ชายผมด้วย
ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่กับพี่ชาย
ผมรู้สึกแย่มากกับเรื่องนั้น แต่...
- คุณเป็นสามีแบบไหนครับ - ในฐานะสามีเหรอ
ให้ตาย คงแย่มากเลยมั้ง เพราะผมแทบไม่ได้อยู่ที่นี่
ผมเป็นนักแสดง
- แล้วคุณก็เป็นพ่อด้วย - ใช่ มันเยี่ยมมากเลย
เจนนิเฟอร์ ลูกสาวผมอยู่ตรงนั้น
เธอเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผม
นั่นแหละ
พ่อฉันซื้อฟาร์มนี้ในเมืองที่ชื่อว่าควีนส์วิลล์
ตอนฉันอายุไม่ถึงขวบ
สําหรับพ่อ ฉันว่ามันเป็นที่พักผ่อนของเขาค่ะ
มันเป็นที่ดินกว้างขวางมหึมา
แต่มันเป็นบ้านที่เรียบง่ายมาก มีสระว่ายน้ํา
มีเปลญวนในสวนหลังบ้าน และโรงนาสีแดงแสนสวย
และผมก็คิดว่ามันเป็นทางออก
คุณปฏิเสธหนังเพราะมันจําเป็นต้องเดินทาง
ใช่ หลายครั้งที่ผมต้องทําแบบนั้น
เด็กๆ เริ่มโตขึ้นแล้ว และผมอยากใช้เวลากับพวกเขา
และลูกสาวผม ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งเกิด
ตอนนี้เธอเข้าโรงเรียนแล้ว
และเด็กๆ โตเร็วมาก
ใครๆ ก็พูดแบบนี้ แต่ว่าพวกเขาโตเร็วมาก
และผมก็อยากจะใช้เวลาอยู่กับพวกเขา
พวกเขาจะได้พูดว่า "ใช่ นั่นพ่อฉัน" ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นในทีวี
เขาชอบที่ได้เป็นพ่อ
และเขามีส่วนร่วมในชุมชน
เขาชอบทําอะไรๆ กับเด็กๆ ที่โรงเรียน
เด็กโลภ
ที่จริงแล้ว เขาก็คือเด็ก
เขาเป็นเด็กน้อย
ผมคิดว่าจอห์นตอนที่มีความสุขที่สุด ที่ผมเคยเห็น
คือตอนที่เขาอยู่ในครัวของตัวเอง
ผมคิดว่าวิถีชีวิต แบบจอห์นนี่ โทรอนโตที่เขามี
ใช้พลังงานเยอะมาก
เขาอยาก...
ตัวเล็กกว่านี้ในโลก
ขอโทษครับ
โอ๊ะ ขอโทษจริงๆ ครับ
เฮ้ย นั่นมือฉัน
ทุกคนที่ทํางานกับเขาตกหลุมรักเขา
คาร์ลบอกว่า ตอนที่เขาแสดงเรื่องซัมเมอร์เรนทัล
เขารอไปที่กองเพื่อคุยเล่น กับจอห์น แคนดี้แทบไม่ไหว
(เมล บรูกส์ ผู้กํากับ)
คุณพรากวันหยุดไปจากครอบครัวผม
และตอนนี้ผมจะพรากบางอย่างไปจากคุณ
เขาเป็นที่จดจําอย่างง่ายดายเพราะมีจิตใจดี
เขาไปเข้าฉากเพื่อทําให้ผู้คนมีความสุข
ตั้งแต่ทีมงาน ช่างแต่งหน้า ทีมชุด
ไปจนถึงคนขับรถ
เขาไปที่นั่นเพื่อสนุกกับผู้คน
หวัดดีค่ะ
เขาดูแลแม่ของเขา ดูแลป้า
ดูแลพี่ชาย ดูแลลูกพี่ลูกน้อง
และดูแลเรา
วิธีที่จอห์นปฏิบัติต่อครอบครัวของเขา แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาเป็นคนยังไง
คุณเห็นความลึกซึ้งและหัวใจ
ในตัวผู้ชายคนหนึ่งที่มีแง่มุมนั้นในชีวิต
เขาไม่สวมบทบาท
ที่ไม่มีส่วนช่วยในกระบวนการคิด
หรือความฝันที่ว่า ฉันอยากเป็นแบบนั้นหรือฉันอยากเป็นแบบนี้
กอดพ่อที
- อะไรนะ - กอดพ่อหน่อยน่า
- พ่อ - มาเร็ว
- ผมแก่เกินจะกอดแล้ว - ลูกไม่เคยแก่เกินกอดหรอก
ถึงเขาจะเป็นจอห์น แคนดี้ แต่เขาก็เล่นเป็นจอห์น แคนดี้
เหมือนเขาเป็นพ่อด้วย
เราทําผิด เราโดนดุ
เร็วเข้า ออกไปจากตรงนี้
แต่มันก็มีความรักมากมาย
ลูกยังไม่สูบบุหรี่ใช่ไหม
พ่อคะ
ก็แค่ถามด้วยความเป็นห่วงของพ่อ
ในแง่หนึ่ง ก็ใช่
มันเหมือนเขาสร้างความเป็นพ่อ ที่เขาอาจต้องการมาตลอด
พ่อกับผมมาที่ในป่านี่ เหมือนที่ปู่เคยพาพ่อมาใช่ไหม
ใช่ ก็คงงั้น
ครับ ผมเข้าใจ
เขานําความอ่อนไหว ความอ่อนหวาน
และจิตใจดีๆ มากมายที่เขามี มาสู่ตัวละครที่เขาสร้างขึ้น
และเขาเป็นนักแสดงที่เก่งมาก เขาสื่อมันออกมาได้โดยไม่ต้องพยายาม
พวกเชสเตอร์
เขาเป็นนักแสดงที่เชี่ยวชาญอย่างยิ่ง
เขารู้ว่าอะไรที่จําเป็น และรู้ว่าเขานําเสนอมันออกมาได้
เขาเอาการแสดงเสียบไว้ในกระเป๋าหลัง และแสดงออกมาเหมือนมนุษย์คนนึง
เขาเป็นนักแสดงเต็มตัว เพราะเขาเป็นคนจริงๆ
คาร์ลบอกผมว่ามันสนุกมาก
เพราะจอห์น แคนดี้ เป็นคนที่สนุกมาก และนิสัยดีมาก
เขาว่า "ถ้าคุณมีโอกาส..." ผมตอบว่า "ผมกําลังมองหาม็อก"
เขาถามว่า "มันคืออะไร"
ครึ่งคนครึ่งหมา
ผมเป็นเพื่อนรักของตัวเอง
- ในหนังเรื่องต่อไปของผมชื่อ... - สเปซบอลส์
ขอให้ชวาร์ตซ์อยู่กับคุณ
- คุณเป็นใคร - ผมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
- คุณชื่ออะไร - บาร์ฟ
ชื่อเต็มๆ สิ
บาร์โฟโลมิว
เราไม่ได้ทําเรื่องนี้เพื่อเงินเท่านั้น
เราทําเพื่อเงินมหาศาล
ขอขาหน้าหน่อย
แม่เจ้าโว้ย
เขาเป็นคนทํา
วันหนึ่งจอห์นเอาเก้าอี้ของผมไป เก้าอี้ที่เขียนว่า "ผู้กํากับ"
และเขาก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น
และผมบอกว่า "จอห์น นั่นเก้าอี้ของผม"
เขาบอกว่า "ผมรู้
ผมกําลังคิดจะกํากับหนัง และอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง"
เขาทําผมตะลึงไปเลย "ผมอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง"
ผมถามว่า "แล้วเป็นไง" เขาว่า "เหมือนเดิม
มันก็เหมือนเดิม เหมือนนั่งบนเก้าอี้ธรรมดา"
เขามีอารมณ์ขันที่แปลกและงดงามมาก
เปี่ยมไปด้วยจิตใจดีและรอยยิ้ม
รอยยิ้มที่เปี่ยมรัก
ผ่านไปสองชั่วอายุคนแล้ว
แต่ความทรงจําเรื่องเขายังคง ชัดเจนและมีชีวิตชีวาเช่นเคย
แม้ว่าจอห์นจะใจดี กับคนที่เขาอยู่ด้วยแม้เพียงหนึ่งนาที
ตอนที่ทํางาน คุณต้องเป็นมืออาชีพ
ถ้ามันไม่ราบรื่น...
เขามีประสบการณ์มากมาย เขาเล่นหนังมาหลายเรื่อง
เรียนรู้การทํางานบนเวที
และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในฉาก
คุณยอมให้ใครทํางานแบบมั่วๆ ไม่ได้
คุณแบบว่า "ไม่ๆ ไม่เอาน่า นี่แสดงกันจริงๆ แล้ว"
"เราต้องทุ่มเท"
"ต้องมุ่งมั่นที่จะทําให้ดีที่สุดเท่าที่จะทําได้"
เราอ่านบทกันบนเวที เป็นมาริลิน ซูซาน มิลเลอร์
นักเขียนบทคนเก่งของแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
เธอเขียนบทละคร
ซิดนีย์ พอลแลคจะเป็นคนกํากับมัน
และเรามีนักแสดงชื่อดังหลายคน
มีเรย์ ลีออตต้า เควิน ไคลน์
แคนดี้ ผม และคนอื่นๆ อีกเยอะเลย
และแคนดี้มีฉากที่เขาอยู่ในห้องน้ํา
พูดจากในนั้น และ...
เขาแสดงแบบเกินเบอร์มาก
มากๆ ผมหมายถึงเวอร์วังอลังการ
ช่วงเวลามันเกิน...
ที่จะเข้าใจได้
มัน... คุณไม่อยากเชื่อเลย
และผมกําลังดูอยู่
ผมดูซิดนีย์ พอลแลคที่กําลังเสียสติ
เพราะจอห์นเล่นใหญ่ไฟกะพริบ
กําลังสนุกในแบบของเขาเอง
และผมหัวเราะ เพราะผมรู้ว่าซิดนีย์จะฆ่าเขา
ไม่รู้สิ การได้ยินว่าจอห์นห่วยแตก สําหรับผมมันน่าสนใจกว่าการได้ยินว่า...
มันไม่ได้ห่วย เขาแค่เล่นใหญ่ไปหน่อย
เขาแค่เล่นใหญ่
ไม่ใช่ว่าไม่ตลกนะ
มันก็แค่ไร้ความรับผิดชอบอย่างน่าละอาย
เพราะอาจมีนักแสดงอีกคนในฉาก หรือในละครทั้งหมด
ผมเคยพูดไปแล้ว และจะพูดอีกครั้ง
ชีวิตดําเนินไปเร็วมาก
ถ้าคุณไม่หยุดและมองไปรอบๆ บ้าง คุณอาจจะพลาดมันก็ได้
(ปี 1987)
ตอนที่เขาพบกับจอห์น ฮิวส์
(จอห์น ฮิวส์ นักเขียนและผู้กํากับ)
ผมว่าเขาเริ่มโชว์ฝีมือได้สุดๆ
สองคนนั้นเหมือนพี่น้องกัน
พี่น้องที่พวกเขาอยากมี
จอห์น แคนดี้และจอห์น ฮิวส์ ทั้งคู่มี...
(คริส โคลัมบัส ผู้กํากับ โฮมอะโลน)
เรียกว่าอะไรดี เครื่องจับโกหกที่เยี่ยมมาก
พวกเขาไม่สนพวกงี่เง่า
สองคนนั้นมีจิตวิญญาณเดียวกัน
จอห์น ฮิวส์รักจอห์น แคนดี้มาก
และพวกเขาก็มีอารมณ์ขัน ที่สวยงามและเลวร้ายร่วมกัน
มุกตลกร้ายดีๆ
แต่สมจริงมาก ความน่ากลัวของการเป็นพ่อแม่
ครอบครัวไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกัน
เราจะไปที่ฟาร์มของพวกเขา พวกเขาจะมาที่ฟาร์มของเรา
เราไปที่บ้านพวกเขา บาร์บีคิว ทุกวันหยุด
และฉันคิดว่ามันซึมเข้าไปในหนังค่ะ
มันเป็นงานที่ดีที่สุดของเขา เมื่อทั้งสองจอห์นร่วมมือกัน
ถ้าคุณคิดจะเชื่อมโยงนักแสดงกับจอห์น ฮิวส์
หลายคนจะคิดว่า เป็น "มอลลี่ ริงวอลด์" อะไรทํานองนั้น
แต่มันคือ "ไม่ใช่ เป็นจอห์น แคนดี้"
ผมแสดงหนังของจอห์น ฮิวส์มา มากเท่ากับมอลลี่ ริงวอลด์
เราทั้งคู่เล่นมาสามเรื่อง
ผมว่าแคนดี้เล่นไปเก้าเรื่อง
คุณควรเชื่อมโยงสองคนนั้นเข้าด้วยกัน
งานของพวกเขายังคงซื่อตรงและสมจริงมากๆ
และผมคิดว่าเวลาที่คุณไม่ไปร้านขายของชํา
ไม่ไปร้านอาหารในท้องถิ่นในตอนเช้า
เริ่มแยกตัวเองออกจากผู้คนจริงๆ
นั่นทําให้คุณสูญเสียสัมผัส ถึงสิ่งที่กําลังเกิดขึ้นในโลกใบนี้
จอห์น แคนดี้และจอห์น ฮิวส์ไม่เคยสูญเสียมัน
ผมว่าจอห์น ฮิวส์เฝ้ามองจอห์นอย่างจริงจัง
และรู้สึกประทับใจเขา...
อย่างยิ่ง
ผมเขียนบท แล้วเอาไปให้จอห์น
จอห์นตรวจสอบขั้นสุดท้าย
และในฐานะผู้กํากับ นั่นเป็นของขวัญที่เยี่ยมมาก
เขาไม่ยอมให้ผมทําผิดพลาดจริงๆ
จอห์นเขียนตัวละครให้เขา
อังเคิลบัคถูกเขียนขึ้นมาให้จอห์น
นั่นถือเป็นคําชมของผู้กํากับ ที่มีพรสวรรค์ระดับจอห์น ฮิวส์
และพรสวรรค์ในการเขียนบทระดับเขา ที่สร้างหนังให้คุณ
ไง เป็นไงบ้าง
คุณเป็นใคร
ฉันคือลุงบัค
แบบนี้เป็นไง ตอนจอห์น แคนดี้เสียชีวิต เขาอายุ 43 ปี
ผมอายุ 44 ปี
วันนี้ผมแก่กว่าเขาเจ็ดปี ตอนที่เราถ่ายทําเรื่องอังเคิลบัค
นั่นคือเรื่องจริงของแมคสําหรับวันนี้ ที่ทําให้คุณรู้สึกแก่
ผมคิดว่ามันง่ายมากที่จะวาดเส้นขนาน
ระหว่างจอห์น แคนดี้ ในโลกแห่งความเป็นจริงกับลุงบัค
ผมว่านั่นคือเหตุผล ที่มันเป็นการแสดงเรื่องหนึ่งที่ผมชอบที่สุด
เพราะผมว่าเขาทุ่มเทกับมันมาก
ทัศนคติทั้งหมดในการแสดง กับเด็กสองคนในหนังเรื่องนั้น
มาจากความสัมพันธ์ของผม กับเจนนิเฟอร์และคริสโตเฟอร์
และวิธีที่ผมดูแลพวกเขา
สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยทํา ผมไม่เคยพูดจาดูถูกพวกเขาเลย
และในหนัง ลุงบัคก็ไม่พูดจาดูถูกเด็กพวกนี้
นั่นคือเหตุผลที่เด็กๆ ชอบเขา
เขาปฏิบัติอย่างเท่าเทียม
พวกเขาได้รับทั้งความเคารพ และความมั่นใจในตัวเอง
หลายคนไม่รู้วิธีการหรือไม่ชอบทํางานกับเด็ก
นั่นเป็นเรื่องใหญ่มาก
เชื่อผมเถอะ ในฐานะผู้ใหญ่ เด็กๆ ทํางานด้วยยาก
จอห์นเป็นคนใจดีมากๆ และดีกับเราเสมอ
และเขาเคารพเรามาก
ตอนเราอายุแปดขวบ ไม่มีใครเคารพเราหรอก
ไม่ว่าจะเป็นที่ทํางาน หรือแค่จากผู้ใหญ่ และคนที่โตแล้วทั่วไป
เรารู้สึกว่าถูกเชิญเข้ามามีส่วนร่วม
แค่ในฉากสอบสวน
ผมไม่คิดว่าเขาคาดหวังให้ผมว่องไวขนาดนั้น
เขาแบบว่า "ตอนนี้ฉันต้องตามเด็กแปดขวบให้ทันละ"
แล้วก็ตูมๆ
- บ้านคุณอยู่ไหน - ในเมือง
- มีบ้านไหม - อะพาร์ตเมนต์
- ซื้อหรือเช่า - เช่า
- คุณทํางานอะไร - หลายอย่าง
- ที่ทํางานคุณอยู่ไหน - ไม่มี
- ทําไมล่ะ - ฉันไม่ต้องใช้
- ภรรยาคุณอยู่ไหน - ไม่มี
- ทําไมล่ะ - เรื่องมันยาว
- คุณมีลูกไหม - ไม่มี
- ทําไมล่ะ - เรื่องมันยาวกว่าเดิมอีก
คุณเป็นน้องชายพ่อเหรอ
สถิติการถามต่อเนื่องของเธอคือเท่าไหร่
สามสิบแปด
ฉันเห็นตัวปัญหา
เวลาที่มองหลานคุณ
เธอเป็นพวกอยู่ไม่สุข ช่างฝัน
อ่อนไหว
และพูดตรงๆ นะ
ฉันไม่คิดว่าเธอจริงจังกับชีวิต
หรือหน้าที่ในการเป็นนักเรียนเท่าไหร่
ในหนังแต่ละเรื่อง คุณจะพบตัวละครที่ต่างออกไป
อีกด้านของจอห์น
เธออายุแค่หกขวบ
เห็นบางอย่างในมุมมองของเขาต่อโลก ความเป็นมนุษย์ของเขา
ผมไม่คิดว่าผมอยากจะรู้จัก เด็กหกขวบที่ไม่ใช่นักฝัน
หรือไม่มีหัวใจที่อ่อนไหว
และผมไม่อยากรู้จักคนที่จริงจัง กับหน้าที่การเป็นนักเรียนด้วย
ผมไม่มีปริญญา
ผมไม่มีงานทําด้วยซ้ํา
แต่ผมรู้จักเด็กดีเวลาที่เห็นพวกเขา
เพราะพวกเขาทุกคนเป็นเด็กดี
ผมว่า "เหมือนพ่อ" เป็นคําที่ถูกต้อง
ผมคิดว่าเขามีสัญชาตญาณที่ดีมากเสมอ
แต่เขาก็พูดว่า "ฟังนะ ฉัน..."
แม้แต่ก่อนที่จะขึ้นถึงจุดสูงสุด
และความดังของโดดเดี่ยวผู้น่ารักจะบังเกิด
มันไม่ยากที่จะเห็นว่าพ่อผมอยู่ด้วยยากแค่ไหน
มันไม่ใช่ความลับ เขาร้ายกาจอยู่แล้ว
แล้วจู่ๆ ชื่อเสียงและเงินทองก็ผุดขึ้นมา
แล้วเขาก็กลายเป็นคนร้ายกาจที่มีแต่ชื่อเสีย
แต่เขาก็ไม่ใช่คนดีอยู่ก่อนแล้ว
ผมคิดว่าจอห์นก็จะแอบๆ มองผม
แบบว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม"
เขาแบบว่า "เธอโอเคนะ"
"สบายดีไหม ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ"
"ทุกอย่างที่บ้านเรียบร้อยดีไหม ดี"
คุณทํางานอะไร
คุณมาจากไหน คุณอยู่ที่ไหน
- ในเมือง - คุณทํางานอะไร
นั่นเป็นข้อพิสูจน์ถึงคนแบบเขา
ผมคิดว่าเขาแค่คอยดูแลเด็ก
ซึ่งผมซาบซึ้งมาก เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก
และที่จริง เมื่อเวลาผ่านไป มันก็เกิดขึ้นน้อยลงด้วย
เพราะ "แน่นอน เขาสบายดี"
"เขาเป็นดาราหนัง เขาทําเงินได้" ต่างๆ นาๆ
"ใช่ แต่จริงๆ แล้วเธอเป็นไงบ้าง"
และนั่นแหละ มันทั้งดีงามและเจ็บปวด
แบบ "ฉันอยากมีเรื่องแบบนั้นมากกว่านี้ในชีวิต"
เพราะงั้นมันถึงสําคัญไง ผมจํามันได้
ผมจําได้ว่าจอห์นห่วงใย
เวลาที่มีคนไม่มากนักที่ใส่ใจ
อังเคิลบัคเป็นบทภาพยนตร์ ที่สมบูรณ์แบบของแคนดี้ที่ผมกํากับ
เพราะเขาทุ่มเทให้กับมันอย่างยิ่ง
เมื่อเขาขึ้นรถ มีฉากหนึ่งที่เขาขึ้นรถ
เขาพาเด็กๆ ไปที่สนามแข่งรถ และรู้ว่ามันผิด
เขาอยู่ในรถ เขามองกระจกมองหลัง
แล้วก็เห็นเด็กน่ารักสองคนนี้ ที่เขาจะพาไปสนามแข่ง
ในขณะที่เขาไปเจอกลุ่มเพื่อนนักเลง
พวกเขาพนันกันด้วย และเขาทําไม่ได้
และผมรู้ว่าตอนที่เขาแสดงฉากนั้น
ตอนที่เขามองในกระจก เขาไม่ได้มองนักแสดงตัวเล็กๆ สองคน
เขาคุยกับเด็กจริงๆ
ผมหมายถึง นั่นแหละตัวเขา นั่นคือเขา พ่อตัวจริง
(เพลนส์ เทรนส์ แอนด์ออโตโมบีลส์)
เอเจนต์ผมบอกว่า
"ผมได้ยินเรื่องบทหนัง เพลนส์ เทรนส์ แอนด์ออโตโมบีลส์
ผมดูมันให้คุณอยู่"
จอห์นกับผมได้รับเลือก
ตอนนั้นเราไม่รู้จักกันเลย
ผมคิดว่าเราน่าจะใช้เวลาด้วยกัน
เราจะแสดงหนังเรื่องนี้ด้วยกัน
ผมเริ่มมีวุฒิภาวะขึ้นในฐานะนักแสดง และจอห์นก็มีวุฒิภาวะแล้ว
ดังนั้นในฉากเหล่านี้ เราจึงต่อกันติด
ตัวละครของผมถูกเขียนให้เป็นคนเข้มงวด
ผมโชคดีมาก ทั้งหมดที่ผมต้องทําคือทําท่ารําคาญ
เขารู้ดีเลยว่าจะแสดงยังไงให้คนอื่นรําคาญ
รู้สึกดีจัง
พระเจ้า ผมบอกเลย
ผมปวดเท้าจริงๆ
รู้สึกดีขึ้นละ
เขาให้ผมดูแหวนรวบผ้าม่าน
และสูบบุหรี่ในรถ
หัวเราะเสียงดังลั่น
ผมหมายถึงเสียงหัวเราะของเขา
ว้าว
ยังขาดเงินอีกหนึ่งล้าน ก็จะได้เป็นเศรษฐีเงินล้าน
และจอห์นเป็นคนที่เหมาะสุดที่จะแสดงบทนั้น
เขาอ่อนโยนมากในหนัง
มีฉากที่ผมด่าเขา
คุณไม่ใช่นักบุญ
คุณได้นั่งแท็กซี่ฟรี ได้ห้องฟรี
และคนที่จะฟังเรื่องน่าเบื่อของคุณ
คุณไม่สังเกตบ้างเหรอว่า ตอนคุณเริ่มพูดบนเครื่องบิน
ในที่สุด ผมก็เริ่มอ่านถุงใส่อ้วก
ตอนที่ตัวละครของสตีฟ มาร์ตินต่อว่าเขา
พูดเรื่องที่เลวร้ายที่สุด ที่ไม่มีใครจะอยากได้ยินในชีวิต
คุณเลือกเรื่องที่ตลก ขบขัน หรือน่าสนใจนิดหน่อย
คุณนี่มันปาฏิหาริย์
เรื่องราวของคุณไม่มีอะไรแบบนั้นเลย
แล้วเขาก็พูดต่อ
พวกเขาถามว่า "คุณทนได้ยังไง"
แล้วผมก็ตอบว่า "เพราะผมเคยอยู่กับเดล กริฟฟิธ
ผมทนได้ทุกอย่างแหละ"
แล้วก็พูดต่อ
แล้วเขาก็พูดต่อ พอตัดมาที่หน้าจอห์นที่กําลังฟังอยู่
มันเหมือนไปเดตกับตุ๊กตาสาวสวยช่างพูด
ผมอยากให้คุณมีเชือกเล็กๆ ห้อยที่หน้าอก
ที่ผมดึงออกมาแล้วปล่อยกลับไปได้
แต่ผมจะไม่ดึงแล้วปล่อยมันกลับไป คุณจะเป็นคนดึง
การตอบสนองทางสีหน้าของเขาในฉากนั้น บอกเล่าเรื่องราวมากมาย
และผมก็รู้สึกแย่เสมอ
ผมจะบอกว่า "เราแค่แสดงกันนะ"
แต่เขาแสดงออกมาได้เจ็บปวดมาก
นี่ไม่ใช่นักแสดงตลก
ชายคนนี้เป็นคนที่มีอะไรซับซ้อน
มากกว่าที่คนทั่วไปคิด
คุณอยากทําผมเจ็บใช่ไหม
เอาเลย ถ้ามันทําให้คุณรู้สึกดีขึ้น
ผมเป็นเป้าที่โจมตีง่าย
ใช่ คุณพูดถูก ผมพูดมากไป
ผมฟังมากไปด้วย
ผมน่าจะเป็นคนเย็นชาช่างถากถางเหมือนคุณ
แต่ผมไม่ชอบทําร้ายความรู้สึกคนอื่น
คุณอยากจะคิดถึงผมยังไงก็ตามใจ
ผมไม่เปลี่ยนหรอก
ผมชอบตัวเอง
ภรรยาผมชอบผม
"ผมชอบตัวเอง" ฉัน...
"ภรรยาผมชอบผม"
แค่ "ไม่ ผมมีคนที่รักผม และผมมี... "
ลูกค้าชอบผมเพราะผมคือของจริง
สิ่งที่คุณเห็นคือสิ่งที่คุณได้รับ
ผู้คนพูดถึงช่วงเวลานั้นเสมอ
ยี่สิบปีต่อมา พวกเขาก็ยังพูดถึงช่วงเวลานั้นเสมอ
ผมเปรียบเทียบจอห์นกับคนอย่างชาร์ลี แชปลิน
โดยเฉพาะหนังเรื่องซิตี้ไลต์ส
ถ้าคุณได้ดูฉากสุดท้ายของซิตี้ไลต์ส
ที่แชปลินรู้ว่า ที่จริงสาวตาบอดคนนั้นมองเห็น
การแสดงของแชปลินยกระดับช่วงเวลานั้น
ไปสู่อารมณ์ที่ซับซ้อนที่แท้จริง
และผมตระหนักว่าตอนที่ผมเห็นจอห์น ในเพลนส์ เทรนส์ แอนด์ออโตโมบีลส์
เขามีสิ่งเดียวกัน
ผมไม่มีบ้าน
มารีตายไปแปดปีแล้ว
และตอนนั้นเองที่ผมเริ่มลุ่มหลง
กับการอยากร่วมงานกับจอห์น
ฉันพยายามกลับบ้านไปหาลูกชายวัยแปดขวบ
พอฉันใกล้ได้กลับขนาดนี้ คุณบอกฉันว่ามันหมดหวังเหรอ
สําหรับผม พี่น้องชเมงกี
เป็นแรงบันดาลใจแรกให้กัส โปลินสกี้
- อะไร - ขอโทษครับ
ขอเวลาเราสักครู่ได้ไหมครับ
จอห์น ฮิวส์กับผมคุยกันเรื่องจอห์น แคนดี้
และผมบอกว่ามันจะเป็นฝันที่เป็นจริง ถ้าให้จอห์นมารับบทนี้
และด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาว่างแค่วันเดียว
จอห์นเข้ามาในชั่วโมงแรก แล้วบอกว่า
"ใช้เวลาเท่าที่ต้องการเลย ไม่เป็นไร"
และเราใช้เวลา 23 ชั่วโมง
ผมขอแนะนําตัวเองนะครับ กัส โปลินสกี้
ราชาโพลก้าแห่งมิดเวสต์ครับ
เคโนชาคิกเกอร์ส
ตัวละครธรรมดา
แต่เขามาที่กองถ่าย พร้อมกับเบื้องหลังที่เข้มข้นในหัวของเขา
ผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย ผมต้องเรียนรู้เรื่องนี้
ใน 23 ชั่วโมงที่ถ่ายทํา
"โพลก้าทวิสต์"
พวกนี้คือเพลง
ใช่ เพลงฮิตน่าดูสําหรับเรา
ในช่วงต้นยุค 70 น่ะ
- เราขายได้ประมาณ 623 ตลับ - ในชิคาโกเหรอคะ
ไม่ครับ ชีบอยแกน มันดังมากในชีบอยแกน
- พวกเขาชอบมัน - ขอโทษนะ คุณบอกว่าช่วยฉันได้
บนเวทีเล็กๆ ของรถตู้
จอห์นก็มีไอเดียเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ และจอห์น ฮิวส์ก็มีไอเดียด้วย
ผมกลิ่นเหมือนหนูไหม
ฉันว่าฉันไม่รู้จักกลิ่นนั้นนะ
กลิ่นมันเหม็นมาก
ตอนนั้นผมอยู่ที่เทศกาลพีโรกี
อยู่ในห้องแต่งตัว เราเดินเข้าไป...
แล้วก็แทบล้มลงไปกองแน่ะ
เราถามบาทหลวงที่นั่นว่ามันคืออะไร
เขาบอกว่ามีหนูเข้าไปตายในกําแพง เมื่อหนึ่งเดือนก่อน
มันเน่าแล้ว
และรู้ไหม ผม...
กลิ่นหนูเป็นแบบนี้เหรอ
ถ้าคุณได้กลิ่นมัน มัน...
เพราะผมแขวนเสื้อโค้ตไว้ที่ผนังนั่น
ทําไมถึงให้ฉันดมกลิ่นนั่น
ผมจุ่มมันลงในโคโลญโอลด์สไปซ์
ผมใส่โอลด์สไปซ์ลงไปเพียบ
และตอนนี้กลิ่นก็ตีกัน จนเหม็นหึ่งออกมาจากเสื้อนี่
- โทษที - ไม่เป็นไร
ถ้าคุณดูหนังเรื่องนี้ ฉันด้นสดไว้น้อยมากค่ะ
แต่จอห์น เขาเป็นคนสนุกมาก
นี่คือพลังดาราจริงๆ
และนั่นคือจอห์น แคนดี้
และนั่นคือคนที่...
ผู้ชมจํานวนมากที่ดูหนังพวกนี้
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาได้รับ
และพวกเขาก็ตกหลุมรักจอห์น แคนดี้
คุณอธิบายได้อย่างชัดเจนกว่า
และด้วยวิธีที่น่าสนใจกว่า ทุกคนที่ฉันเคยคุยด้วยค่ะ จอห์น
เพราะไม่ใช่แค่ คุณต้องเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์
แต่คุณจะต้องเป็นนักธุรกิจด้วย
ทุกวันนี้ ถ้าคุณไม่ได้เป็นแบบนั้น ก็ลืมไปได้เลย
ถ้าทุกวันนี้คุณเป็นแค่นักแสดง
มีโอกาสที่คุณจะไม่รอด
ถ้าคุณเป็นแค่นักเขียน มีโอกาสที่คุณจะไปไม่รอด
ขนาดว่าคุณเก่งและฉลาดขนาดนี้เหรอคะ
มันจะใช้เวลานานกว่า
(ปี 1994)
(ปี 1991)
เขาอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ
และทันใดนั้นเอง โอกาสนี้ก็ผุดขึ้นมา
โอกาสที่เขาจะได้ซื้อ ทีมโทรอนโต อาร์โกนอตส์
กับเวย์น เกรตสกีและบรูซ แมคนอลล์
มันเหมือนความฝันชั่วชีวิตที่เป็นจริง
มันคือทีมฟุตบอลในโทรอนโต
เป็นส่วนหนึ่งของลีกฟุตบอลแคนาดา
ลีกฟุตบอลแคนาดาเหมาะสําหรับบางตลาด
ที่จะไม่ได้ทีมเอ็นเอฟแอลมา
มันเป็นแบรนด์ฟุตบอลที่น่าตื่นเต้นมาก
ผมกําลังโปรโมตเรื่องนี้ ดิ๊ก
- ขอโทษนะครับ - ไม่เป็นไร จะไม่มี...
ผมจะให้เบอร์ตั๋วประจําฤดูกาล โชว์อยู่ด้านล่างจอ
ที่นั่งดีๆ ยังว่างครับทุกท่าน เชิญมาที่สกายโดมครับ
เขาแจกลายเซ็น แล้วผมก็เดินเข้าไปแนะนําตัวเอง
(เคลวิน พรูนสเตอร์ ไลน์แมนอาร์โกนอตส์)
บอกเขาว่า "ผม เคลวิน พรูนสเตอร์ ผมคือแทกเคิลขวาของคุณ"
เขามองผมแล้วพูดว่า "ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร
ไม่ต้องแนะนําตัวหรอก"
จอห์นเป็นส่วนหนึ่งของทีม
แทนที่จะออกไปอยู่ข้างสนามกับทุกคน
เขาอยู่บนม้านั่ง
และมีบางครั้งที่เขาวิ่งออกไปในสนาม
เพื่อช่วยผู้เล่นที่บาดเจ็บออกจากสนาม
สมาชิกเจ้าของทีมที่เหลือของอาร์โกนอตส์ อยู่ในไออุ่นของบูธ
แต่จอห์น แคนดี้ตัดสินใจ กล้าเผชิญอากาศอยู่กลางแจ้ง
ถูกต้อง สก็อตต์ เรากล้าเผชิญอากาศอยู่ข้างนอกนี่
จอห์นทํางานหนักมากในปีนั้น
เพื่อทําให้มันกลับมามีชีวิตในโทรอนโต
นําการแสดง การแสดงช่วงพักครึ่งที่เขามี
เขาพาบลูส์บราเธอร์สมาที่นี่ในคืนเปิดตัวครั้งแรก
เขาก้าวเข้าไปพร้อมทุกอย่าง
คุณเป็นเจ้าของทีมฮอกกี้นี่
ไม่ใช่ครับ ทีมฟุตบอล
บ้านและผืนแผ่นดิน...
ทีมอาร์โกนอตส์ได้เข้ารอบเกรย์คัป ซึ่งก็คือซูเปอร์โบวล์ของแคนาดา
จอห์นจัดการให้เราทุกคนบินไปดู รอบเกรย์คัปเช้าวันนั้น
บนเครื่องบินบรูซ แมคนอลล์ แอลเอคิงส์
พวกเขารอให้เขามาถึงและเดินออกจากอุโมงค์
และคุณจะได้ยินเสียงฝูงชนเริ่มดังขึ้น
มีคน 50,000 คนอยู่ที่นั่น
"ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
บรูซ แมคนอลล์ เวย์น เกรตสกี และจอห์น แคนดี้"
และฝูงชนก็บ้าคลั่ง
แดนนี่มองเขาแล้วพูดว่า
"ดูเขาสิ เขาคือจอห์นนี่ โทรอนโต"
เขากลายเป็นคนที่เขาอยากเป็นได้แล้ว
และเราทุกคนเคยล้อเขาเรื่องนั้น
ทุกอย่างก่อนหน้านี้คือคุณอยู่ในฉาก
คุณอยู่ในหนัง คุณอยู่กับทีมของคุณ
แล้วจู่ๆ มันก็สูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง
ทุกอย่างยกระดับขึ้น
ทางด้านนอก...
มีคนมากขึ้น มีกิจกรรมมากขึ้น
แทกเกิลได้ทัน ขณะที่วิล จอห์นสัน...
(ปี 1992)
พอเราได้รู้จักกัน ผมคิดว่าเขาเชื่อใจผมมากขึ้นเรื่อยๆ
ว่าผมเป็นคนที่เขาจะคุยด้วยได้
และเขาคงจะไม่ผิดหวังในตัวผม
เขาเริ่มเล่าความกังวลของเขา ที่มีต่ออุตสาหกรรมภาพยนตร์
เขาสนใจแต่ทีมฟุตบอล
และผมคิดว่าเขาไม่มีโครงการอะไร
แต่มีหนังหลายเรื่องที่มาเสนอเขา
และเขามักจะพูดกับฉันว่า "ไม่มีงาน"
"พวกเขาจะชอบผมไหม พวกเขาจะจ้างผมไหม"
"ผมจะหางานใหม่ได้ไหม"
จอห์นที่ไม่มั่นใจ
เปิดเผยออกมาตลอดเวลา
ผมโตมากับคนที่เป็นนักแสดง ที่ประสบความสําเร็จอยู่แล้ว
คนที่ทําสําเร็จ
สิ่งที่ยิ่งใหญ่และเป็นความลับอย่างยิ่ง
ก็คือเขาไม่เชื่อมั่นในตัวเอง
นั่นมันเป็นมนุษย์ขนาดไหนวะ
เราคุยกันเยอะมากเรื่องสุขภาพจิตของเขา
และความกดดันที่เขามี
และพยายามเรียนรู้ว่า อะไรเป็นสาเหตุของมันในชีวิตเขา
ทําไมถึงเป็นตอนนี้ ทําไมมันถึงเริ่มขึ้นในปี 91 ผมคิดว่านั่นคือตอนที่มันเริ่มขึ้น
เขามีจรรยาบรรณในการทํางาน ที่เข้มงวดเพื่อจัดการทุกอย่าง
ผมประสบความสําเร็จมาทั้งชีวิต
และเมื่อคุณชนะมาทั้งชีวิต...
คุณต้องชนะต่อไป
คุณหลงระเริงไปกับ เครื่องจักรที่เคลื่อนที่ตลอดเวลา
เมื่อพูดถึงฮอลลีวูด
มันเหมือนพวกเขาจับคุณ ใส่ในวงล้อของหนูแฮมสเตอร์
ที่คุณต้องวิ่งในวงล้อตลอดเวลา
และวิ่งไปเรื่อยๆ
คุณจะเริ่มรู้สึกกดดัน
โดยเฉพาะเมื่อคุณเริ่มทํา มากกว่าหนึ่งสิ่งในแต่ละครั้ง
เช่น คุณอาจเดินบนพรมแดง
มีรางวัลออสการ์อยู่ในมือ
คุณอยู่ที่จุดสูงสุดของคุณ
และคําถามแรกที่พวกเขาจะถามคุณคือ "คุณจะทําอะไรต่อ"
ถ้าผมบอกชื่อคนที่สําคัญที่สุดกับคุณ
งั้นก็คงต้องบอกลาละ ดีโน่
ผมหมายถึงแบบถาวร
แบบกระสุนในหัวผมน่ะ เข้าใจไหม
คุณเป็นแค่หนูที่กําลังสู้กับกอริลลา
ถ้าคุณอยู่ในฮอลลีวูดนานพอ
ทุกคนจะเสียสติ หรือไม่ก็กลายเป็นไอ้งั่ง
หรือไม่ก็จะตาย
(ปี 1993)
เราทุกคนเป็นห่วงจอห์นเรื่องสุขภาพ
เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้สึกกัน
เขาตัวโต ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่
และเราเป็นห่วงเขาเรื่องนั้น
เพื่อนคนหนึ่งของเขาเขียนจดหมายถึงเขา
บอกว่าเขากังวลเรื่องน้ําหนักตัวของจอห์น
จอห์นเอาชื่อของเขาออกจากรายชื่อผู้ติดต่อ
พูดอีกอย่างคือเขาเลิกคบหมอนั่น
ผมจําได้ว่าจอห์นเปลี่ยนหมอเร็วมาก
เขาจะไปหาหมอ และหมอบอกเขาว่า
"คุณต้องลดน้ําหนัก คุณต้องหยุดดื่ม"
จอห์นไม่อยากได้ยินเรื่องแบบนั้น
มีใครเคยกดดันคุณเรื่องน้ําหนัก
และพูดว่า "ทําไมไม่ลดน้ําหนักล่ะ" ไหม
- คุณกังวลบ้างไหมครับ - ก็ไม่นะครับ
ผมว่ามันกวนใจคนอื่นมากกว่าตัวผมเองนะ
- แต่มันกวนใจคุณไหม - มันไม่กวนใจผม...
ดีครับ ผมแค่สงสัยเพราะคุณพูดขึ้นมา
ผมเลยสงสัยว่ามันกวนใจคุณไหม
ขณะที่อะไรๆ ดําเนินไป หัวใจก็เครียด
ฉันกังวลค่ะ เพราะฉันจะเป็นคนซื้อเสื้อผ้าให้เขาเสมอ
และทุกครั้งที่ฉันพูดว่า "โอเค นี่ไซซ์สองเอ็กซ์"
แล้วเราก็ขยับไปที่สามเอ็กซ์ แล้วก็ห้าเอ็กซ์
แล้วฉันก็ "โอเค นี่มันยากนะ"
"จอห์น นี่มันไม่ดีนะ"
และไกลกว่าตรงนี้
ผมจําได้ว่าตอนนั้น เขากําลังจะกํากับหนังเรื่องแรกของเขา
(ดอน เลค นักแสดง)
มันชื่อเรื่องโฮสเตจฟอร์อะเดย์
บินไปกับผม
- ได้ - คุณเอามันไปแล้วปรับปรุงมัน
สิ่งที่ผมจําได้ชัดเจนคือในการถ่ายทําคืนหนึ่ง
เขาว่า "มาที่รถพ่วง เราจะเขียนฉากนั้นใหม่"
ผมแบบว่า "อะไรนะ ว้าว เราจะเขียนบทใหม่เหรอ ได้"
ตอนนี้พวกเราอยู่ในวินเนบาโก เรานําบทหนังออกมา
แล้วเราก็เขียนให้ทั้งฉากต่างไปจากของเดิม
มันแบบว่า "แต่จอห์น
มีคนอื่นที่จะเข้ามาอยู่ในทีมนักแสดงนี้ด้วย"
"เราจะโยน..." "พวกเขาจะโอเค"
แอ็กชัน
แต่กับจอห์น มันคือ "ฉันอยากทําให้ดีมากๆ เพื่อเขา
ฉันอยากทําให้มันยอดเยี่ยมสําหรับเขา เพราะเขาชอบมันมาก"
และผมรู้ว่าเขาทุ่มเทแค่ไหน จากการเขียนบทใหม่
และเขาทําแบบนั้นกับทุกฉาก
ผมคิดว่าภาระของทุกอย่างที่เขาทํา
มันมากเกินไป
เขามีครอบครัวและมีลูก
เขารู้สึกแย่ที่ทิ้งลูกๆ ไว้เพื่อมาอยู่ในกองถ่าย
เขามีปัญหากับเรื่องนั้น
- หวัดดีค่ะพ่อ - หวัดดี
คุณอยู่ในหนังที่ประสบความสําเร็จมากมาย และมีสองสามเรื่องที่ไม่ค่อยดีด้วย
ใช่ครับ มีนักวิจารณ์หลายคนวิจารณ์ผม ซึ่งก็ยุติธรรมดี
- เช่นเรื่องอะไรครับ - ปกติก็เลือกบทไม่ดี
หรือ "เป็นเขาอีกแล้ว มีหนังเขาเยอะเกินไป"
เพราะเขาประสบความสําเร็จอย่างยิ่ง
แล้วเขาก็พยายามดึงใครๆ เข้ามาด้วย
แต่คุณจะลากใครเข้ามาง่ายๆ ไม่ได้
คุณคิดว่ากําลังช่วยเหลือคนอื่น
คุณช่วยเหลือคนอื่นไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องตลก
ผมเคยผ่านช่วงเวลา ที่ผมช่วยเหลือใครๆ เยอะมาก
"ได้ ผมจะทําให้เอง" "คุณช่วย... " "ได้สิ"
โดยไม่คิดอะไรมาก ใช้หัวใจนําทางน่ะ
ผมทําด้วยความภักดีและเพราะมิตรภาพ
คุณเคยเจออะไรมาเยอะกว่านี้มาก
โอ๊ย
- เคยเห็นไหมคะ - ไม่
- ยกเว้น... - คุณทําผมหดหู่เลย
ไม่ค่ะ ผลที่ตามมาจากนั้นคือ "แต่ดูเหมือนทุกคนจะรักเขา"
ผมเคยแสดงหนังที่ไม่ค่อยประสบความสําเร็จ
ผมคงไม่บอกว่ามันแย่
- แล้วคุณตัดสินใจผิดหรือ... - ไม่ ผม...
คุณลงเอยกับสิ่งที่ถูกทําให้ดูเหมือนๆ กัน
และใครๆ ก็มาหาคุณ
แล้วบอกว่า "นี่ เราทําได้นะ
เราถ่ายแบบแอนิเมชันได้"
จอห์นเป็นคนประเภทที่พูดว่า "นี่ มาทํากันเลย"
ทั้งหมดอยู่ในแคมป์แคนดี้
เรดิโอแคนดี้นําแสดงโดยจอห์น แคนดี้
ผมจําได้ว่าอยู่นอกสนามกีฬา และมีแฟนๆ หลายพันคน
และจอห์นคงยืนอยู่ตรงนั้น
สามหรือสี่ชั่วโมงเพื่อแจกลายเซ็น
และบินข้ามประเทศ เพื่อไปให้กําลังใจทีมฟุตบอลอื่น
ผมรู้ว่าการเดินทางเหล่านั้นส่งผลกับเขา เพราะไม่มีเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง
มันคือการมาพบปะกัน
เขาไม่จําเป็นต้องทําเลย
แต่เขาทําเพราะมีคนขอให้เขาทํา
ขอบคุณมากครับ
สําหรับคนอย่างจอห์น
อย่างที่ผมเคยพูดไว้ ผมได้รู้จักเขาจริงๆ ในวันนั้น
แต่ผมเห็นเขาเมตตาต่อทุกคน
เห็นเขาปลื้มปีติ
กับสิ่งดีๆ ที่เขากําลังทํา
เขารู้สึกดีที่ได้มอบอะไรมากมายให้กับทุกคน
รวมถึงผมด้วย ผมเป็นใครกัน
ก็แค่เด็กที่ไปรับเขาที่สนามบิน
อันตรายของธุรกิจนี้คือ มันไม่ดีต่อสุขภาพของคนที่ชอบเอาใจคนอื่น
เพราะถ้าคุณเป็นคนที่ชอบเอาใจคนอื่น
พวกเขาจะเอาอะไรก็ตามที่คุณมี แล้วเรียกร้องเพิ่มอีก
และมันไม่มีจุดจบ
ถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม
บางทีความต้องการที่จะแบกรับภาระมากมายไว้
ก็เพื่อระงับความวิตกกังวล
ความวิตกกังวล มันคืออะไร
ถ้าทั้งชีวิต คุณกินเพื่อคุมอารมณ์
ดื่มเพื่อคุมอารมณ์ สูบบุหรี่เพื่อคุมความกังวล
มันแสดงออกมาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
มันเป็นสัญญาณเตือน
และมันก็บอกว่า "นี่ มีบางอย่างผิดปกติตรงนี้นะ"
จิตใจแบกรับเยอะเกินไป
เขาจะมีอาการแพนิกเมื่อเดินทางในสนามบิน
พอเราลงจากเครื่องบินและถ้าคนจํานวนมาก
เขาจะหายใจไม่ออก
เหมือนทุกอย่างมันรุมเร้าเข้ามา
มองออกยากค่ะ เพราะคุณไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่พ่อจะกระวนกระวาย
เราเลยแบบว่า "โอเค อย่าทําให้พ่อโมโห"
เราเปลี่ยนร้านอาหารจากร้านนึงไปอีกร้าน ด้วยเหตุผลบางอย่าง
แล้วจู่ๆ จอห์นก็มองไปรอบๆ
เราดูออกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาต้องนั่งลง หายใจยาวๆ และผ่อนคลาย
ผมเดาว่าเขาไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น
- มันเหมือนกับ... - ไม่
และคนอย่างผม ผมไม่มีทางถามหรอก
ผมไม่อยากรู้
ไม่มีใครมีจิตแพทย์หรอก
อัปเปอร์อีสต์ไซด์ของนิวยอร์กอาจมีจิตแพทย์
แต่ไม่ใช่ในโทรอนโต
จอห์นรับรู้ถึงความรู้สึกคนอื่น และสิ่งที่พวกเขาต้องการได้ดีมากๆ
และเขาเก่งมากในการไม่ยึดติดกับตัวเอง
อาจเพื่อปกป้องตัวเองก็ได้ ใครจะรู้
แต่นั่นไม่ใช่วิธีที่ดีกว่า
การจมอยู่กับความคิดตัวเองเหรอคะ
ถ้าเขาอายุห้าขวบตอนที่พ่อเขาตาย
แล้วต้องโตขึ้นมากับคนกลุ่มหนึ่ง
ที่ไม่คิดแม้แต่สักวินาทีที่จะยอมรับรู้ถึงเรื่องนั้น
ให้ตาย เป็นผมก็คงกังวลเหมือนกัน
มีบางอย่างที่เจ็บปวดอย่างมาก
นั่นแหละ และคุณทําให้มันหายเจ็บไม่ได้
เรื่องบางอย่างก็ไม่เคยมีบทสรุป
จอห์นโทรหาผมและบอกว่า "ฉันจะเป็นหุ้นส่วน
กับคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดคนหนึ่ง ที่ผมได้พบในฮอลลีวูด บรูซ แมคนอลล์"
(แมคนอลล์รับผิดฐานฉ้อโกง)
แต่ในที่สุด บรูซ แมคนอลล์ก็ติดคุก ข้อหาฉ้อโกงธนาคาร
บรูซยอมรับผิดเพราะเขาผิดจริง
บรูซพยายามจะขายทีม
และเขารู้สึกเสียใจมาก เพราะบรูซไม่ยอมโทรหาเขาเอง
เพราะบรูซสัญญาเสมอว่า "ผมจะโทรหาคุณด้วยตัวเอง"
(บรูซ แมคนอลล์: ทรยศ)
มันทําให้เกิดความคิดเหล่านี้ "นั่นพ่อฉัน เขาทําฉันผิดหวัง"
และมันเจ็บปวด เจ็บปวดมากๆ
จอห์นเป็นคนอ่อนไหวมาก
เขาเห็นมาเยอะ
เขารู้สึกเยอะมาก
เขาเริ่มเป็นโรควิตกกังวลอย่างรุนแรงเรื้อรัง
เขาจะมีอาการนั้นทั้งวัน
คุณไม่ชอบการสัมภาษณ์พวกนี้เหรอ แบบรู้สึกสบายใจ...
อย่างที่คุณเห็น ตอนนี้ผมไม่เก่งเรื่องนั้นเท่าไหร่
ผมดูแข็งทื่อ
บางวันก็แย่กว่าวันอื่นๆ
เขานอนไม่หลับ
เขาจึงทุกข์ทรมานมาก และจําเป็นต้องค้นหาว่ามันเป็นเพราะอะไร
เขาไม่อยากกินยา
เขาต้องการเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
คุณโชว์ด้านมืดของบุคลิกคุณให้เราดูหน่อยได้ไหม
มีบางอย่างในตัวคุณที่คุณไม่ชอบไหม มีอะไรหรือเปล่า
น่าอายจัง ผมถามเรื่องอื่นดีไหม
ครับ ถามเรื่องอื่นเถอะ
- โอเค - คําถามต่อไปครับ
เขาไปบําบัด
เขาจะเล่าสิ่งที่ได้เรียนรู้ให้ผมฟัง
ต้นตอของความวิตกกังวลและสาเหตุ
ปกติคนไม่พูดว่าตัวเองเป็น
แต่มีคนมากมายที่ทุกข์ทรมานจากมัน
ผู้คนเก็บเรื่องการบําบัดไว้กับตัว หรืออย่างน้อยก็เคยเป็นแบบนั้น
ตอนนี้หลายคนพูดถึงมัน แต่...
แต่ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่จะบอกว่า พ่อคือเหตุผลที่ผมเข้ารับการรักษา
ผมสามารถดูแลตัวเอง
เพราะพ่อเข้ารับการบําบัด
เราแค่อยากให้ทุกคนที่เรารัก
ยอมรับตัวเองได้
แล้วเมฆดําก้อนนั้น...
ก็จะหายไป
(ปี 1950)
(ปี 1994)
ตอนที่ผมเจอเขาครั้งแรก
แน่นอนว่าเราตกหลุมรักพรสวรรค์ของเขา
มันเป็นตลกที่ไม่ต้องพยายาม
มันจริงใจมากและมันมาจากใจ
แวกอนส์อีสต์ถูกสร้างขึ้น
เขาให้ผมเข้ามาร่วมแสดง ซึ่งผมรู้สึกขอบคุณมาก
และเราบินลงไปที่ดูรังโก แค่เขากับผม
ตอนนั้นเขาดูแลตัวเองอยู่ด้วย
เพราะเขามีนักโภชนาการที่อยู่กับเขา
และผมคิดว่ามันเยี่ยมมาก
ผมไม่รู้ว่าทําไมพวกเขาถึงไปไกลถึงดูรังโก
มันเป็นสถานที่ถ่ายทําที่ลําบากมาก
คนรอบตัวเราพกปืนกลไปด้วย
เพราะพวกเขากําลังปกป้องเราอยู่
จอห์นใส่เสื้อผ้าหลายชั้น
และมันร้อนมาก
ทรายมัน... อยู่ที่นั่นสักพัก มันก็หงุดหงิดไปหมด
เมื่อคุณขึ้นม้าได้ คุณก็ไม่อยากลงจากม้า
มีคนเยอะมาก ต้องถ่ายทําเยอะมาก
มันไม่ค่อยเหมาะกับการเป็นหนังตลก
การแสดงตลกมันกว้างไปหน่อย
ความอดทนเริ่มลดน้อยลง
และมันเริ่มน่าหงุดหงิด
ผมจําได้ว่าเช้าวันหนึ่งขณะเดินไปที่กองถ่าย
และเขาพูดว่า "รอเดี๋ยวนะ"
ผมว่า "ได้สิ มีอะไรเหรอ"
เขาบอกว่า "ผมมีอาการแพนิก"
ผมว่า "คุณอยากกลับไปที่รถพ่วงไหม"
"ไม่ๆ ผมไม่อยากให้พวกเขารู้ว่าผมป่วย
ไม่อยากถ่วงเวลาใคร
ไม่อยากให้ใครๆ มาสนใจผม"
เราอยู่ไกลมาก เขาไม่ได้อยู่กับครอบครัว
และเขากลัว
เราเคยถ่ายทําหนังด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน และผมรู้ว่าเขาเอ่ยถึงมัน
เขาต้องประกันตัวเองเพื่อทําหนังเรื่องนั้น
เขาเลยรู้ว่ามีคนจับตาดูเขาอยู่
ผมรู้ว่าเขาไม่ต้องการให้ใครสอดส่องเขา
เพราะทุกกองถ่ายในช่วงท้ายๆ
คงจะพูดกันว่า "จอห์นจะผ่านมันไปได้หรือเปล่า"
ผมคิดว่าในวันสุดท้าย มันดึกมากแล้ว
เราเหนื่อย เราหมดแรง เราแค่อยากกลับบ้าน
แล้วก็แบบ
"โอเค บอกเขาทีว่ามันจบแล้ว" ลงจากม้าได้แล้ว
ผมคิดว่าตอนประมาณตีสองครึ่ง
เขาอยู่คนเดียวในบ้านคาวบอยหลังใหญ่
แล้วผมก็ได้ยินว่าพวกเขาเจอเขาในสภาพไหน
เหมือนเขานั่งอยู่ข้างเตียง
เปิดคัมภีร์ไบเบิล...
และอ่านมันอยู่ แล้วก็จากไปบนเตียง
แต่ผมจําได้ว่าคิดว่า...
เขาพยายามตามหาบ้าน
ฉันฝัน...
ก่อนที่เขาจะตาย
เราอยู่นอกประตู
และฉันอยู่กับเจนนิเฟอร์และคริสโตเฟอร์
และจอห์นตายในอีกห้องหนึ่ง
ใช่ เขาจากไป
หนึ่งในผู้ให้ความบันเทิงที่โด่งดังที่สุดในแคนาดา จอห์น แคนดี้เสียชีวิตขณะอายุ 43 ปี
ฮอลลีวูดยังมีปฏิกิริยาต่อข่าวที่น่าตกใจนั้น
การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของจอห์น แคนดี้
แม้ว่าเพื่อนและแฟนๆ...
เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง คณะเซคันด์ซิตี้แห่งโทรอนโต
และได้นําแสดงในรายการเอสซีทีวี
และในภาพยนตร์กว่า 30 เรื่อง
ก่อนเสียชีวิต จอห์น แคนดี้ ได้สร้างความประทับใจที่ยืนนาน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อผู้คนในดูรังโก เม็กซิโก
ที่มีการรายงานว่าในระหว่างการถ่ายทํา
นักแสดงจิตใจงามคนนี้
ได้บริจาคเงินเป็นจํานวนมากอย่างเงียบๆ ให้แก่โรงพยาบาลในท้องถิ่นแห่งหนึ่ง
สําหรับเด็กๆ ที่ยากไร้ในเมือง
- เขาบริจาคไปเท่าไหร่ - ผมก็ไม่รู้
เขาไม่ได้พูดถึงมัน แต่ผมรู้ว่าเขาบริจาคเงิน
- เขาพยายามปิดเรื่องนั้นไว้เหรอ - ครับ
ตอนที่เราย้อนคิดถึงจอห์นกัน
มันลึกซึ้งมาก
เพราะผมต้องย้อนกลับไป กลับไปคิดถึง
ต้องปลุกจินตนาการของผมให้มีชีวิตอีกครั้ง
สิ่งที่เคยเกิดขึ้น สิ่งที่ผมจําได้ สิ่งที่ผมจําไม่ได้
ตอนที่ผมได้ยินว่าจอห์นไม่อยู่แล้ว
ผมขับรถออกจากถนน
ขับขึ้นไปบนสนามหญ้าบ้านคนอื่น
เกือบชนรูปปั้นตกแต่งสวนกับนกฟลามิงโกสีชมพู
ผมเลยดับเครื่องรถกระบะ
แล้วนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความช็อก
แล้วความทรงจําก็หลั่งไหลเข้ามา...
ผมเห็นชายหนุ่มผู้งดงาม พรสวรรค์ของเขา และช่วงเวลาของผมกับเขา
ผมนึกว่าจะได้เจอเขาอีก
นั่นคือเรื่องที่ทําให้ผมเศร้า
ผมแบบว่า "ใช่ ต้องสนุกแน่ เขาจะได้เห็นฉันเป็นวัยรุ่นแล้ว"
ผมตั้งตารอวันนั้น
แต่มันก็โดนพรากไป
ช่วงเวลานั้นมันเบลอไปหมด
ทุกอย่างเป็นสีขาว เราไร้ความรู้สึก
และจําได้ว่าแม่บอกว่ามันโอเคที่จะร้องไห้
เราควรได้แก่ตัวลง แล้วค่อยรู้สึกถึงการสูญเสีย
จะได้เข้าใจถึงชีวิตและการมีชีวิตอยู่ และ...
เด็กไม่ควรต้องเจอเรื่องแบบนั้น
แต่มันเกิดขึ้นบ่อยเกินไปกับหลายคนเกินไป
ผมก็แค่คนที่มีประสบการณ์เรื่องนั้น และอยู่กับมันมาตลอดชีวิต
ฉันฝันถึงเขามากกว่าที่เคยฝันถึงพ่อแม่ หลังจากที่พ่อแม่ตายจากไปซะอีก
และหนึ่งในความฝันถึงจอห์นครั้งแรกๆ ที่ฉันมี
พวกเราแค่ไปเที่ยวกัน หัวเราะ พูดคุย และทําอะไรต่อมิอะไร
มันรู้สึกผ่อนคลายและตลกขบขัน
แล้วฉันก็พูดอะไรบางอย่างว่า
"ทําไมคุณต้องตายด้วย"
แล้วเขาก็บอกว่า "จะพูดถึงทําไมเนี่ย"
พระเป็นเจ้าผู้เป็นบิดา นี่เป็นสิ่งที่ทําด้วยความเชื่อใจและมั่นใจ
เพื่อให้เรานําคําภาวนาและคําขอมายังพระองค์
เราขอให้พระองค์รับฟังพวกเขา ผ่านพระเยซูคริสต์ พระเป็นเจ้าของเรา
ฉันเป็นใครถึงมายืนตรงนี้พูดถึงจอห์น แคนดี้
ฉันจะบอกให้ว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นหนึ่งในคนนับล้าน
ที่ชีวิตถูกสัมผัสและเติมเต็ม ด้วยชีวิตของจอห์น แคนดี้
ฉันรู้ว่าพวกคุณทุกคนมีเรื่องราว
คุณขอลายเซ็นเขา แล้วเขาก็หยุดเพื่อถามไถ่ถึงชีวิตคุณ
คุณออดิชั่นให้เซคันด์ซิตี้ และจอห์นดูคุณยิ้ม หัวเราะ
ถึงคุณจะไม่ได้งาน แต่คุณก็ได้เดินจากไปโดยคิดว่า
"ใครจะรู้ จอห์น แคนดี้คิดว่าฉันตลก"
คุณทํางานบนเครื่องบินแอร์แคนาดา หนึ่งในพันเที่ยวที่จอห์นบิน
ระหว่างโทรอนโตกับแอลเอ
และคุณไม่เคยคิดว่า เวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้
คุณทํางานอยู่ที่ร้านขายเนื้อ ขายปลา ตลาด ร้านขายเหล้า
ที่จอห์นสั่งมาเลี้ยงเพื่อนๆ
คุณไม่รีบร้อน ไม่ใช่แค่อยากทํามันให้ดีสําหรับเขา
แต่เพราะอยากให้จอห์นอยู่นานขึ้นอีกนิด
เขาทําให้คุณต้องปิดบาร์ เพราะลูกค้าแน่นเอี๊ยด
เพราะไม่มีใครยอมออกจากร้าน จนกว่าจอห์น แคนดี้จะกลับบ้าน
หนุ่มสายปาร์ตี้เหรอ ก็อาจจะ
หรือเขาอาจจะรู้ว่าคุณต้องการกําไรเพิ่ม
ฉันใช้เวลาทํางานเกือบทั้งหมด
หลายร้อยค่ําคืนและสุดสัปดาห์กับจอห์น เป็นเวลาเกือบสิบปี
แล้วรายละเอียดของวันเหล่านั้นอยู่ไหน
ฉันตระหนักได้ว่าเมื่อฉันคิดถึงจอห์น
ฉันไม่ได้คิดถึงรายละเอียดปลีกย่อย
ฉันคิดถึงจอห์นในแบบภาพรวม
หลังงานศพ เราไปที่พิธีฝัง
และผมอยู่ในรถกับคนหามหีบศพคนอื่นๆ
แล้วทันใดนั้น
ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง และพูดว่า "ทุกคนๆ
ทําไมไม่มีรถบนถนนเลย"
พระเจ้า
พวกเขาปิดถนนสายที่ 405 ให้ขบวนงานศพของจอห์น
และทุกทางเข้า คุณจะเห็นตํารวจทําแบบนี้
คุณรู้ว่าคุณประสบความสําเร็จแล้ว เมื่อตํารวจปิดถนนให้คุณ
เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนสองครั้ง
ครั้งนึงสําหรับพระสันตะปาปา และอีกครั้งสําหรับประธานาธิบดี
สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า
โอเค
ในหนังเรื่องนี้ เพลนส์ เทรนส์ แอนด์ออโตโมบีลส์
มันถึงตอนจบ
ตัวละครของผมพร้อมที่จะยอมรับแล้ว
เขากําลังจะกลับบ้าน
"ดีมากๆ ที่ได้รู้จักคุณ เยี่ยมที่สุด"
แล้วผมก็จากเขามา ผมเริ่มคิดว่า
"นี่มันไม่สมเหตุสมผล ที่เขาจะกลับไปหาภรรยา
ไม่สมเหตุสมผลเลย"
แล้วผมก็หันหลังและกลับไป
เชิญเขามาที่บ้าน
จอห์น แคนดี้เป็นคนที่จะมองตาคุณ
และอยู่ตรงนั้นกับคุณ
และเขาจะทําให้คุณรู้สึกว่า
คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจที่สุดในโลก
เขาดูเป็นคนธรรมดาสามัญมาก
และเราชอบมากๆ ที่คนธรรมดาสามัญคนนั้นได้กลายเป็นดารา
เพราะนั่นคือเรา เราทุ่มเทใจให้เขา
ถ้าเขาไม่ได้มีจิตวิญญาณที่แสนจะเริงร่า
เราคงไม่คิดถึงเขามากขนาดนั้น
แต่ตัวตนของเขามันช่างแรงกล้า และเป็นคนที่นิสัยน่ารักเหลือเกิน
การพรากเขาไปจากเรา มันเป็นบาป บาปอย่างแท้จริง
โลกนี้มีม้าอยู่มากมาย
แต่มันยากที่เราจะได้เจอกับยูนิคอร์นจริงๆ
และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่มันเป็น
เขาแค่เป็นคนที่ไม่เหมือนใคร
ที่ทิ้งรอยประทับไว้ในวิญญาณของคุณ
คุณเป็นคนที่ค่อนข้างตลกนะครับ
ขอบคุณครับ
คุณก็เหมือนกัน
นั่นเป็นคําชมที่ดีสําหรับคนอื่น "คุณเป็นคนตลก"
ดีกว่าบอกว่าคุณมันห่วยแตก
จะชมว่าผมเป็นคนตลกเมื่อไหร่ก็ได้นะ
"คุณมันนิสัยแย่" "ขอบคุณ"
"คุณเป็นคนตลก" "ขอบคุณมากๆ ผมดีใจมาก"
โอเค ผมบอกแล้วว่ามันยาก
มันยากจริงๆ ที่จะพูดถึงแคนดี้
เพราะนอกจากจะบอกว่ามันมีฉากนึง
ที่เขาเล่นใหญ่เกินเบอร์
ก็ไม่มีเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับเขาให้พูดถึง
ถ้านั่นเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดของผู้ชาย...
ผมรู้สึกอยากปักหินจารึกหลุมศพเพิ่ม
"เกือบลืม ครั้งนึงเขาเคยเล่นใหญ่ในฉากนั้น"
อย่าลืมซะล่ะ
คือทุกคนรักเขา
แต่ซิดนีย์ พอลแลคเคยไม่พอใจเขา
ได้ข่าวว่าทุกคนกลับมา
ค็อกเทลออเรนจ์วิปนะ ออเรนจ์วิปไหม ออเรนจ์วิปสามแก้ว
หนึ่งในคนที่มีพรสวรรค์ที่สุด ในสาขาภาพยนตร์ตลก
นายควรจะหวังไว้เลยว่าไม่ต้องจูบตูดฉัน
จะบอกแค่นี้แหละ
เออ แล้วทําไมไม่ได้ล่ะ
นายจะทิ้งรอยดูดไว้ที่ตูดฉันน่ะสิ เพื่อน
ฉันจะยัดจดหมาย จากทนายฉันใส่มือนายอย่างเร็วเลยละ
ใบขับขี่นั่นอยู่ไหน
ไม่อยู่ตรงนั้น
ไม่ นั่นเงิน นั่นก็เงิน
แล้วอะไรเนี่ยที่ข้างแบงก์สิบที่พับอยู่
ใบขับขี่
แน่ใจนะว่าคุณโอเค บิล ผมรู้ว่าคุณกังวลเรื่องการขึ้นศาล
- เมื่อไหร่กัน - ดีเลย บิล
ลินคอล์น บริการชอปปิงที่บ้าน ที่ใหญ่ที่สุดในชิคาโก
ซื้อพรมจํานวนมหาศาล จากโรงงานพรมคุณภาพดีที่สุดของอเมริกา
มนุษย์ที่ดีงามที่สุดที่ผมเคยรู้จักคือจอห์น แคนดี้
เขาคือเทวดาของผม
เขามีอิทธิพลต่อชีวิตผมมาก
แต่ในอีกไม่นาน จอห์น แคนดี้จะแสดง
บทบาทที่ยิ่งใหญ่ทั้งหมด ที่ชาร์ลส์ ลอห์ตันเคยแสดง
เขาเป็นนักแสดงฝีมือเยี่ยมค่ะ
- คุณต้องฟังแม่ไว้นะ - ผมฟังอยู่ครับ
เราแลกเปลี่ยนของขวัญกัน แล้วก็นั่งลงและอ่านหนังสือด้วยกัน
คุณแลกถุงเท้ากันเหรอ
มีอะไรแบบนั้นในคริสต์มาสของคุณ...
- เราแลกถุงเท้า - จริงเหรอ
ใช่สิ พวกผู้ชายเขาทํากัน
สมาชิกในครอบครัว ที่เป็นผู้ชายจะแลกถุงเท้ากันน่ะ
ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนั้น
- คิดว่าทุกคนทํากันแบบนั้นซะอีก - มันคือยังไงเหรอ
คุณถอดถุงเท้าออกมา แล้วก็ส่งให้ผู้ชายที่อยู่ข้างคุณ
จะเป็นลุง ลูกพี่ลูกน้อง ใครก็ได้
ทํากันมาแบบนั้นเหรอ
ใช่ ทุกคริสต์มาสเลย
เหมือนเป็นเรื่องแรกที่เราทําตอนตื่นนอนน่ะ
อยากทําผมเจ็บเหรอ
เอาเลย ถ้ามันทําให้คุณรู้สึกดีขึ้น
ผมเป็นเป้าหมายที่โจมตีง่ายนี่
และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันชอบตัวเอง
ภรรยาผมชอบผม
ลูกค้าชอบผมเพราะผมคือของจริง
สิ่งที่คุณเห็นคือสิ่งที่คุณจะได้รับ
- แล้วเจอกันนะ - โอเค
บาย
หีบนั่น
ใช่ หีบ
นี่ไง
คําบรรยายโดย ชวิศา
ผู้ตรวจสอบงานแปล วิภาพร หมู่ศิริเลิศ