Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dikkat. Elindekine dikkat et.
Teşekkürler.
"Kırılganlık" kelimesinin anlamını bilmiyorum.
Bilmiyorum işte.
John Candy hakkında neler doğru, neler yanlıştı,
söyleyemem.
Neler olup bittiğini pek bilmiyorum.
Ama o benim arkadaşımdı
ve onu gördüğünüzde, yüzüne baktığınızda...
ANA KADRO, THE SECOND CITY
Ağlamayacağım ama yüzünü görünce
onu çok özlüyorum.
Çünkü birlikteydik, gerçekten yakındık
ve sonra bir şekilde ayrıldık ve kendi...
İkimiz de dünyada kendimize bir yer edindik
ve sonra o dünyadan ayrıldı, gitti.
Bir anda.
O akıllıydı ve...
Müziği severdi ve insanlara iyi davranırdı.
Birinin garsonlara tavrından kişiliğini anlayabilirsiniz.
Çalışan insanlara hep nazik davranırdı çünkü biz de
bir zamanlar açtık.
Yani...
Keşke hakkında söyleyecek kötü şeylerim olsaydı.
Ama John'dan konuşmanın sorunu bu.
İnsanların onun hakkında söyleyecek pek olumsuz şeyleri yok
ve çektiğiniz bu şeyle
onu kötüleyebilecek insanlar ortaya çıkar.
Bir keresinde bir oyunda sahne okuması yaptım...
Bu onunla ilgili kötü bir şey. İyi ki aklıma geldi.
Selam baba.
Merhaba Jennifer. Nasılsın?
- İyi. - Beni görüyor musun?
- Evet. - Tamam.
18 MART 1994
Ne zaman, ne zaman öğreneceğim
ST. BASIL KATOLİK KİLİSESİ TORONTO, KANADA
Bana anlattığın hikâyeye inanıyorum
Cesur ve yalnız bir kuş uçacak
Ben tekrar uçacağım
Ve asla ölmeyeceğim
Yalnızım ama korkmuyorum
Kuşların cıvıltısını dinliyorum
Senin hikâyelerinin getirdiği
İhtişam vaadiyle
Bugün onun isteyeceği tarzda konuşma yapacağım.
Size büyük bir onur bahşedildiğinde
ayağa kalkıp odanın önüne doğru yürürsünüz.
Yas tutmadan, ağlamadan
yüksek sesle, net şekilde
belirgin noktalara kısaca değinirsiniz,
bir meslektaş, bir yaratımcı kardeş,
Donlands'li bu adamı
aynı kanı taşıyormuşçasına seven
Kanadalı bir hemşerisi olarak
en iyi övgüyü sunarsınız.
Önce her zaman kuzeyin çıkarlarını savunan ve destekleyen
ve Amerikalıları kucaklayıp
karşılığında onlar tarafından kucaklanan
bir vatanseveri selamlıyoruz.
Gezegenimizde onun paha biçilemez değerini
gören herkes gibi.
Bugün hatırladığımız basit bir hayat değil.
Bu alabildiğine dolu bir hayat.
Neşe, duygularla dolu bir ruh,
ve alta ters takılmış vampir dişleriyle
Lugosi tarzı bir çılgınlık.
Nazik, dev bir altın adam.
Gözleri ve çehresiyle muhteşem biri.
Onu tanımayanların
göbek diye nitelendireceği şey sizi aldatmasın
çünkü tokalaşırken onun ellerinin gücüne, kollarındaki çelik güce,
ayak ve bacaklarının çevikliğine
tanık olan çok kişi var.
Ona meydan okursanız sizi oyuncak gibi silkeler.
Artık pek kullanmadığımız bir sözcüğümüz var,
Candy'ye uyuyor.
O kelime "muhteşem."
O muhteşem biriydi.
John Franklin Candy, sadık bir oğul, kardeş,
rahip yardımcısı, öğrenci, satıcı,
tiyatro, radyo ve TV yazarı ve oyuncusu,
dünyaca ünlü komedi elçisi,
komedi ve drama aktörü,
uluslararası sinema yıldızı,
yönetmen, iş insanı,
duayen, perküsyoncu,
hayırsever,
koca, baba
ve tanıdığım en tatlı, en cömert insan.
Onu kusursuz takımı içinde
gördüğüm andan bari seviyorum...
...ve hep seveceğim.
JOHN CANDY KENDİMİ SEVİYORUM
SON GELİŞEN HABERLER
Gelişen haberler.
Tamam, bekle. Birazdan tekrar oynatacağız.
İyiydi. Hikâyede iş gördü.
Bu kadar. Ne diyorsunuz beyler?
Bana sorarsanız çok iyi bir belgesel.
Takıldığım tek şey var.
Adama ne oldu?
Hakkında ne biliyoruz? Motivasyonu ne?
Yaptıklarını niye yaptı? Nereli? Nerede doğdu?
Evet, nerede doğdu?
Jüpiter'e, Venüs'e, Plüton'a git.
Haberi yap. Bize gereken bu.
Böylece adam bunu izlesin
ve ona hakkında bildiğinden fazlasını anlatalım.
Tuttum bunu.
Beş dakika.
Bay Candy?
- İlk doğum günü çekiminiz mi? - Evet.
Evet, ilk çekimim.
Umarız iyi geçer.
Biraz gerginiz, herkes stres içinde
ama mümkün olduğunca prova yaptık
ve ne olacak, göreceğiz.
Tamam. Christopher.
Christopher, parti nasıl?
İyi. Pizza yemeliyim.
Tamam.
İnsanlar sık sık şunu soruyor,
"Baban en çok hangi karaktere benziyordu?"
Babana merhaba de.
Ben genelde babasız büyüdüm.
Bu bana babanızın hayatına
dedektiflik yapmak gibi geliyor.
Geçmişe dönüp onun kim olduğuna,
kimleri tanıdığına ve onunla yaşadığınız
tecrübelere bakıyorsunuz.
Zoom yaptığımda...
Bunu ayarlaman gerekir.
Sakalın çok çirkin.
Bu yaklaştırma.
Bakabilir miyim?
Şimdi mükemmel oldun. Netsin.
Şimdi de ayarladık.
En güzel tarafı süper eğlenceli olmasıydı.
Şöyle düşünüyorum, babam büyük bir çocuktu
ve benimle çocuk olmayı biliyordu.
Merhaba baba.
Çekebilir miyim?
Herkes zirveye ulaşmak ister.
Koca John vakti!
Çok çalışmak gerekir.
Bazen aşırı konsantre olursunuz.
JOHN'UN KIZI
Başka şey görmezsiniz
ya da insanları unutursunuz
veya kendinizi unutursunuz.
- Merhaba Jennifer. - Gel bana.
Çok çalışmanın, ekibine iyi bakmanın,
ailene iyi bakmanın
önemini biliyordu.
Babam bunu hep yapardı. Herkesle ilgilenirdi.
Dünyaya o kadar çok etki etti ki
bence kalıcı bir iz bıraktı.
KIZARMIŞ PATATES
YONGE CAD. SADECE GÜNEYE
İlk birini güldürüp bunu sevdiğinde
yaşın kaçtı?
Küçük yaştaydım galiba. Yani...
Çoğu çocuk gibi aylaklık edip oynuyordum.
Çok oynadım.
Hayal gücüm genişti.
Hep rol yapma oyunları oynardık,
garajlarda, birinin bodrumunda sahneler kurardık.
Babam Toronto'nun hemen kuzeyindeki Newmarket, Kanada'da
Cadılar Bayramı günü doğmuş.
Bir yıl orada kalıp sonra East York'a taşınmışlar,
kardeşi Jim ve annesi Van'le.
JOHN'UN ANNESİ
Dedemin adı Sidney'di.
Sid, Kanada Ordusu'ndaydı. 2. Dünya Savaşı gazisi bir çavuştu.
1955'te John'un beşinci doğum gününde...
JOHN'UN KUZENİ
...şiddetli bir kalp krizi sonucu öldü.
Dedem 35 yaşında öldü.
İnsan "35 mi? Çok genç." diye düşünüyor.
Bunu hiç konuşmazlardı.
Babam ise beş yaşındaydı. Küçük bir çocuktu.
Küçük yaşlarda birini kaybeden
bir çocuğun yaşayabileceği şeyler var.
O travmayla baş etmeyi bilemezler.
Babam beş yaşında babasını kaybettiğinde
kimse bununla ilgilenmek istemeyince
devam edip doğum gününü kutladılar.
Ne yapacağını bilmiyordu ve büyürken yardım arıyordu.
Babalık rolünü John üstlendi.
Herkesi mutlu eden bir çocuktu.
JOHN'UN EŞİ
Yetişkin olan oydu. Buna devam etti.
Bunu nadiren konuşurdu.
Doğumu ve babasının ölümü arasında
aşırı kafa karıştırıcı
bir bağlantı vardı.
Van olsun, John olsun, Jim olsun onu unutmadılar.
Anısı sonsuza dek baki kaldı.
Dedemlerin evine taşındılar, bodruma.
Oraya "sığınak" diyorlardı.
Büyük büyükannemin olan
o eve taşındılar.
Onlar için bir sığınaktı. Yaşayacak bir yere ihtiyaçları vardı.
Ninem kız kardeşi Fran teyze ile yaşıyordu.
Babam ve kardeşi alt katta kalıyordu,
diğerleri üst kattaydı.
Çok kalabalıktı. Balık istifi gibi.
Ev her zaman açıktı
ve John'un insanlara karşı bu kadar açık olması
bu yüzden kişiliğinin bir parçası.
Ailesini seviyordu. Çok gülerlerdi.
Hep gülüyorlardı.
İnsanlar her an eve girip yemek bulabiliyordu,
ninesi, John ve bana "Yiyin, yiyin." diyordu.
Sonra da dönüp "Şişmanlaşıyorsunuz." derdi.
"Tamam, sağ ol nine." diyordum.
Sizi çocukluğunuzdan ve ergenliğinizden tanıyan
birileriyle konuştuk.
Sizi gerçekçi ve son derece güvenilir bir dost olarak
hatırlıyorlar.
Yıldızlık bunu değiştirdi mi?
Umarım değiştirmemiştir.
Çok sadığım. Köpek gibiyim galiba.
Beni uzaklaştırmak için çok hırpalamanız gerekir.
Sizin dünyanızdaki John Candy ile bendeki farklıydı.
Başlarda utangaç ve içine kapanıktı.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI
İnanması zor.
Bir odaya girip ortamı fethetmiyordu.
Bodrumunda davul seti vardı.
Muazzam bir plak koleksiyonu vardı
ve alfabetik olarak dizilmişti.
John ve Jim komedi albümleri alıyordu.
Bizim dinlediklerimiz ise
Firesign Theatre adında bir grubunkilerdi,
60'larda radyo programları vardı.
Harika skeçler yapıyorlardı.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI
Bunları defalarca dinlerdik.
Kalacak mısınız?
Tanrım, hayır. Üretim araçları halkındır.
- Doğru. - Yok ya, keyifli bir şey var mı?
Sinema hayranıydı ve Donlands'de bir sinema vardı.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI
İzlediği bir film ya da karakterler hakkında
hep konuşurdu.
Arabaları yeterince büyük yapmıyorlar.
Bayılıyordu. Laurel ile Hardy,
ve Çılgın Dünya,
kara sinema, büyük bir sinema hayranıydı.
Hep Humphrey Bogart'ı konuşurdu.
Sana bakıyorum ufaklık.
Onun gibi olmak istediğini biliyordu.
Jackie Gleason gibi.
Dramada olmaktan çok keyif aldım.
Bir yere varacağımdan emin değildim.
Kararsızdım, 60'ların ortasıydı.
Ne yapacaksın? Çalkantılı bir dönemdi.
Farklı şeyler denedim ama oyunculuğa döndüm.
Onun dünyasının
ve yaşam şeklinin filmlerdeki gibi olduğunu
düşünürdüm hep.
O bir hayalperestti.
John Candy'nin komik yönü ne zaman gelişti?
Lisede.
Daha çok bir savunma mekanizması gibiydi.
Çabaladım ama iyi öğrenci değildim.
Sanırım trajedilerimden
ve yaşadıklarımdan dolayı hâlâ şoktaydım.
NEIL MCNEIL ÖZEL OKULU ÖĞRENCİSİ
Okula gitmek onun için bir kaçıştı.
Katolik lisesiydi.
İsyankâr bir Katolik olarak büyüdüm.
O ise "Ben Katoliğim." şeklinde.
Öğretmenlerin hepsi rahipti.
Kadın yoktu. Ordu gibiydi.
Başta epey ürkütücüydü
ama ikinci sınıftayken yazın bir şey oldu.
Biraz daha açıldı.
İri biri için sonsuz enerjisi vardı.
Bir yerlere gitmek isterdi.
Bir şeyler yapmak. "Şunu deneyelim."
Popülaritesi artıyordu.
GENÇLER KONSEYİ
Toronto'da erkek olarak büyürken sporla ilgilenirdiniz.
Ya hokey ile ya da futbolla.
SON SINIFLAR FUTBOL
Futbolu hokeyden çok seviyordu.
Bence çocukken bir gün futbolcu olmayı umuyordu.
PEMBE PANTER
Lisede dizini sakatlayana kadar oynadı.
Diz kapağını çıkarttılar ve yerine bir şey takmadılar.
Sol bacağında diz kapağı yok.
Bu moralini bozdu
ve ne yapmak istediğine karar vermek zorunda kaldı.
Öğrenci protestoları geçen yılkiyle aynıydı,
tek fark dövizlerde "Johnson" yerine "Nixon" yazması.
17, 18 yaşlarında Vietnam Savaşı doruktaydı.
Amerikan Ordusu'na katılmak istiyordu.
O dönem asker olmak için yaş sınırını bilmiyorum
ama Kanada hükûmeti "Olmaz. Yapamazsınız." dedi
ama çok Kanadalı katıldı.
Bunu yapmayı çok istiyordu.
"Delisin." dedik
ama bunun bir parçası olmak ve dünyayı korumak
falan istiyordu. Bilemiyorum.
Ben de şoke oldum.
Bir amaç istiyordu galiba.
Kabul edilip edilmeyeceğini görmek için birkaç kez Buffalo'ya gitti.
Fakat diz sakatlığı yüzünden
onu kabul etmediler.
Babamın sıradan nitelikleri yetiştirilmesinden geliyordu bence.
Çalışan insanların çilesini anlıyordu.
John gençlik yıllarında bile çeşitli işlere girdi.
Her anın özel olsun
Yapacak çok Noel alışverişim var
Eaton's'ta çalışan çoktu.
Eaton Merkezi, Kanada'da büyük bir mağaza.
Fran orada oyuncak bölümünde çalışıyordu.
John'a spor departmanında iş buldular.
Babam Tom ve Rita Davidson'la oradaydı.
Eaton's Mağazası'nda spor bölümünde çalışıyordum.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI
Hemen arkadaş olduk.
Annem de orada çalışıyordu.
Tom, babamla iyi arkadaştı, Rita, annemle iyi arkadaştı.
Birlikte kahve molası verdik.
ÇOCUKLUK ARKADAŞI
Onun yanından geçerken John'a çaktırmadan
bakmaya çalıştığını hatırlıyorum.
Annemle babama rastgele randevu ayarladılar.
İlk randevunuzda eşinizi nereye götürdünüz?
İlk randevumuzda sinemaya götürdüm.
İlk randevumuzda çok anlaşamadık.
Rastgele randevuydu.
Pek iyi anlaşamadığımızı düşünüyorum.
"Beni nasıl beğenmezsin?" diye düşündüğümü belli etmedim.
Çok nazik, çok tatlıydı.
Kırılgan bir yanı vardı.
Komikti ve sesi çok güzeldi.
Kendine has bir havası vardı.
Tatlı bir adamdı.
Hayatının gidişatına odaklanmıştı
ve şöyle dedi, "Bir kız arkadaşım olacaksa
"gerçek bir iş bulmalıyım."
Aktör mü olsam yoksa ticarette mi kalsam, diye sordu
ve ticarette kalmasını söyledim.
Yan hak olarak ona verilen bir arabası
ve düzenli maaşı vardı.
BAY J. CANDY
Oyunculuk uğruna bu işi niye bırakasın?
Takım elbise giyip "Ne düşünüyorsun?" dedi.
"Sorun değil. İstediğin buysa sorun değil." dedim
ama onun için korktum...
John yaratıcıydı. Etkiliydi.
Oyunculuğu seviyordu ve çok da iyiydi.
Stand-up ve doğaçlama gösteriler yaptı.
Doğaçlama yapmak için doğmuştu.
Ortamı anında alevlendirebiliyordu.
Başarısızlık korkusu yok gibiydi.
Sınırlamaları olup olmadığını bilmiyordu.
Denemek zorundaydı.
Catherine McCartney'nin "Senden iyi oyuncu olur." demesi çok iyi oldu.
Eaton's'tan yolun karşısındaki bir restorana geçti.
Menajer onu gördü, yüzüne bakıp şöyle dedi,
"Sektörde başarılı olursun."
İlk konuştuğumuzda...
YETENEK MENAJERİ
..."Futbolcu olmak istiyorum.
"Oyuncu olmak da." dedi.
Bu şekilde oldu.
Bulutlu da olsa
Gökyüzü açık da olsa
Gök gürültüsü ya da rüzgâr duysan da
Çocuk tiyatrosunda Dan Aykroyd ve Valri Brumfield'la tanıştı.
"Çocuk tiyatrosuna mı çıkıyorsun? Peki." dedim.
Valri Brumfield'la Ottawa'dan yeni gelmiştim,
orada komedi ortağımdı,
çocuk tiyatrosundaydı.
Bala Bay'e giden, turneler yapan,
insanların sincap kılığına girdiği
YPT veya başka bir gruba girmişti.
Biriyle tanıştığını söyledi.
"Aynen senin gibi. Siz aynısınız beyler." dedi.
Dört kapılı kahverengi bir Pontiac Laurentian yanaştı
ve içinden harika bir adam çıktı.
Arabayla tamamen uyumluydu.
Prezantabl, tam bir centilmen...
ANA OYUNCULAR, THE SECOND CITY
...ve Kanadalıydı.
"Üzgünüm. Park yasak." dedim.
"Niye ki?" dedi. "Çünkü ceza yazarım." dedim.
"Her yere park ederim." dedi.
"Doktor musun?" dedim. "Bazen." dedi.
Bu şekilde başladık.
Hemen yakınlaştık.
Çok sevimli bir adam.
Yüzünü gördüğünüz anda...
AKTÖR, SCTV
...gülersiniz.
Godspell'de tanıştık ve onu hemen sevdim.
Godspell, Second City'den önceydi.
Gilda Radner,
Andrea Martin, Victor Garber ve Paul Shaffer, Eugene Levy vardı.
John, Godspell'i hiç sevmediğini söylerdi
çünkü hep bundan konuşmamızdan bıkmıştı.
AKTÖR, SCTV
Godspell 1972'de Toronto'da büyük bir gösteriydi.
Çok eğlenceliydi.
AKTÖR, SCTV
Çalıştığımız için eğleniyorduk.
1972'de Şikago'nun ünlü Second City Komedi Tiyatrosu
seçmeler için Toronto'ya geldi.
Toronto'da zengin bir kültürel ortam
ve büyümemiz için fırsatlar vardı.
Yeteneklerimizi geliştirebiliyorduk...
AKTÖR, SCTV
...çünkü bunun için güvenli bir ortam vardı
ve dostlar arasındaydık,
bizim gibi düşünen ve rekabet etmediğimiz dostlar.
Herkesin kişiliği ve becerileri gelişti.
İşte bu da John'a büyük fırsatlar sundu.
Danny, Second City'ye girdi.
Dan Aykroyd ve Valri Bromfield, John'u yanında getirdi
çünkü John, Second City için mükemmel bir adaydı.
Beni kandırdılar. Onlar zaten Second City'deydi.
"Bize mutlaka katılmalısın." dediler.
"Sana bayılırlar. Komiksin. Hadi."
"Hayır, sizlerle takılabilirim ama bu işi yapamam." dedim.
"Zaten oraya gideceğiz. Yemekte bize katıl." dediler.
Oraya gittim, bekledim.
Millete hayranlıkla bakıyordum çünkü Godspell'denlerdi
ve John Candy anons edildi.
Valri "Hadi. Gir. Adını yazdırdık." dedi.
"Geberteceğim sizi." diye düşündüm.
John seçmelerdeyken yanındaki adam sürekli konuştu.
AKTÖR, SCTV
John sadece dinledi.
Dediği her şeyi duydu. Başını salladı. Onayladı.
Ve John o sayede işi aldı.
John'da bir şeyi fark ettim,
güven seviyesi düşüktü...
KURUCU, THE SECOND CITY TORONTO
...ve sahnede resmen kayboluyordu.
Doğaçlama yapıldığında
sahnede arkalarda dururdu.
Pek çok eğitimli ve yetenekli komedyenle beraberdi.
Sürekli kendini sorguluyordu...
Onlar kadar komik
ve yetenekli olduğunu hissetmiyordu.
Aynı anda başladık ve en kötüsü bizdik.
Bir gösteriye daldık ve bize görevler verdiler ve onları...
Gösterinin ikinci kısmı doğaçlamaydı.
Kimse bizimle çalışmak istemedi çünkü ne yaptığımızı bilmiyorduk.
Birbirimizle çalışıyorduk.
Fakat kendimize güveniyorduk.
İnsanlar mükemmeliyetçi olmak için kötü olmanız gerektiğini
anlamıyor günümüzde.
Kötü olmalı ve farkında olmalısın.
Sizi daha iyi olmaya iten en etkili şey çok kötü olmaktır.
John'un sahnede gelişimini izlemek ilginçti
çünkü bir şekilde kendine güveni arttı.
Çok yetenekli ve çok güçlü...
AKTÖR, SCTV
...ama göz korkutmayacak şekilde.
John çok farklı karakterleri oynasa da
John hep oradaydı.
Onun çalışmalarını, karakterlerinin gelişimini izlemek
çok olağanüstüydü.
Bir rahatlama hissediyordunuz.
Söylediği her şey zekice ve samimiydi.
Hep esprilere yönelmiyordu.
Bu başarılı bir Second City üyesi değildi.
THE SECOND CITY ŞİKAGO'DAN
Second City, Şikago'da başladı.
Şikago Üniversitesi'nin tiyatro bölümü yoktu
ve kendileri yaptı.
Elaine May, Mike Nichols,
Severn Darden, Del Clos, Bernie Sahlins...
- Harry Truman. - O da bunun bir parçasıydı.
Geleceğin Harry Truman'ı olacağını söyleyenler oldu.
Evet, uzun süre söylediler.
- Üstümdeki bir lanet gibiydi. - Evet.
SECOND CITY KANADA BÖLÜMÜ
Second City'nin bana çok faydası oldu.
Oraya gidince pek çok açıdan geliştim.
O vakte kadar anlamadığım şekilde zanaatımı öğreniyordum.
Neler öğrendiğimi şimdi anlıyorum.
Komikti.
Doğaçlamada ustaydı
ve çok da iyi bir insandı.
Karşısındaki kişiyle sadece karakter olarak değil
onunla her zaman insan olarak da
ilgileniyordu.
Lakabını hatırlattınız, Johnny Toronto.
Johnny Toronto.
John'un egosundan çıktı.
"Bir gün bu şehri fethedeceğim."
"Bir işin düşerse ben hallederim."
"Dinle, bende her şeyin cevabı var."
Nasıl mı çıktı?
Bilmiyorum. Ona "Johnny Toronto" demeye başladılar.
Kaç kişi Johnny Toronto olmak istedi bir bilseniz.
Bir sürü insan.
Hepimiz bazen içki içip bunu yapardık.
Çok komikti çünkü çok fiziksel olurdu.
Gelip sizi yakalardı.
Size sarılır
ve kukla gibi sağa sola fırlatırdı. Yeminle.
Bisepsinizi tutup çimdikler
ve etinizi kemiğe kadar sıkardı.
John'un yıldız olacağı tahmin ediliyordu
çünkü yıldız gibi görünüyor, öyle davranıyordu
çünkü parası yokken bile limuzinle dolaşıp
"Ben buyum. Herkes bana yetişsin." derdi.
Sık sık John'un dairesine giderdim
ve Barcalounger koltuğu vardı,
bize göre zarif bir sigara olan Rothmans'ı olurdu.
Lincoln Halıcılık diye bir yerin reklamı vardı.
"Üç oda, 199 dolar."
John, Lincoln Halıcılık'tan evine gelmelerini istedi.
Evinize geldikleri zaman 199 dolardan
fazla istedikleri ortaya çıktı.
Onunki 1.200 dolar tuttu ve öyle bir parası yoktu.
Limon yeşili halıydı. Herhâlde zararına satıştı.
Ama uyumlu olsun diye muhteşem sarı perdeler aldı.
Koltuğuna oturup yaslandığında elinde Rothmans varken şöyle dedi,
"Evet, neler başardığıma bir bak."
Ne zaman bir akşam yemeği olsa
John hesabı öderdi,
bizimle aynı parayı kazanıyordu.
John'da "ben öderim" havası vardı.
Sonra bir baktım SCTV'de birlikte oynuyoruz.
Televizyon seyretmeyi seven altı kişi vardı
ama izlediklerini beğenmediler.
Bu konuda bir şey yapmaya karar verdiler.
Sonbahardı.
Great Lakes Shakespeare Festival'le turnedeydim.
Yerel televizyon kanalı nedense...
OYUNCU, DENİZ KIZI
...saat beş ile yedi arasında dış yapım programlar yayınlıyordu
ve bu şeye denk geldim.
Bu aslında...
Leave It to Beaver dizisiydi.
Leave It to Beaver, 25. yıldönümü.
Karşıma çıkan şey SCTV'nin bir bölümüydü.
Ve John Candy, Beaver rolündeydi.
Flaherty, Ward Cleaver'dı.
Catherine O'Hara da June Cleaver.
Eugene Levy, kardeşi Wally'ydi.
Ne olduğunu bilmiyordum
ama beni gülmekten kırdı geçti.
- Selam sümük. - Selam Eddie.
Annen, Fred Rutherford'la takılıyormuş.
Merhaba Bayan Cleaver.
Wallace ve Theodore'a
gittikçe gençleştiğinizi söylüyordum.
Teşekkürler Eddie.
Bunu Bay Cleaver'a getirdim.
Son gördüğümde çok kötü kriz geçiriyordu.
- Umarım daha iyidir. - Eminim iyidir Eddie.
Sorduğun için sağ ol.
- Yemeğini ye Beaver. - Tamam anne.
Onu ilk gördüğümde umut vadediyordu.
Jerry Mathers rolündeki kurnaz,
iri kıyım, yetişkin "Bilmem, Tanrım, Wally" diyordu.
Eddie Haskell, beni kızdırıyor.
- Öldürsene. - Hayır.
Hapse girerim. Ayrıca yasalara aykırı.
İyi de Beaver senin yaptığını kimse bilmez.
Bilemiyorum Whitey. Tabancam bile yok.
Hadi Beaver.
Komedi öğrencileri açısından, yani...
Ne o, tırstın mı?
...hani komedyenler komik olan bir şey görünce
gülmezler ya, "Komik." derler.
Yapalım.
Merhaba, ben Gil Fisher, balıkçı müzisyen.
Oyunculuk sırrım çok sıkı rol yapmam.
O dönemde
Second City, Toronto kadrosundaydık.
TV programı yapmaya karar verdiler.
Baş yazar olarak Harold'ı getirdiler.
BAŞ YAZAR VE OYUNCU, SCTV
Programımız, SNL'in yoksul kuzeni gibiydi.
Sponsorumuz, ne yapacağımızı söyleyen birileri yoktu.
TV stüdyosunda başıboş kalmış gibiydik.
Programın ne zaman yayınlanacağını bilmediğimizden güncel konulara girmedik.
Hayal gücümüzün karanlık yönlerine başvurduk.
KOMİK ADAMLARA DİKKAT
John'un oyunculuğu dışa dönüktü
ve bağ kurmaya ihtiyaç duyuyordu.
Merhaba, ben Bay Mambo.
Monty Python, Second City ve SNL'i düşünürseniz...
OYUNCU
...en iyi oyunculardan biriydi.
Julia Child'ı oynarken ya da Pavarotti skeci yaparken
John cüssesini gizleyemezdi.
Ancak Jackie Gleason ya da Lou Costello gibi
iri adamlar böyle şeyler yapardı.
Cüssesiyle dalga geçen biri olmalıydı.
O dalga geçmedi.
Bruno!
Eugene'le Dr. Tongue ve Bruno.
DR. TONGUE 3B HİZMETÇİLER EVİ
En iyisi.
Pek korkunç çıkmayan korku filmleriydi
ve hepsi üç boyutluydu.
Ancak ucuz 3B etkisi yaratma fikri...
...çok komikti.
İçkinin etkisini göstermesi için saatlerce beklemek yerine
hızlı içerek partinin merkezi olmak var.
Mambo vakti!
Etkilendiğim yaştaydım.
Komedi manyağıydım ve John Candy çıkageldi.
KOMEDYEN VE PODCAST SUNUCUSU
"Kim bu adam?" dedim.
Bana ayyaş mı dedin?
İşini ben buldum.
John'un yaptığı ve çok sevdiğim şeylerden biri
neredeyse karikatür gibi ani dönüşleri.
- Biliyorsun, onlar... - Lezbiyen mi?
İyi anlamda söyledim. Öyle.
Harfsiz.
Çocuksu ve amcavari bir tarzdan bir anda dönüp...
"Ne diyorsun sen?" olabiliyor. Delice.
TIRSAK
Tırsak
Tırsak skecinde bir tipleme yaptı.
Eski Batı'da korkak bir askerle ilgili
bir TV programının tanıtımıydı.
Bende atom bombası etkisi yaptı.
İç Savaş'ta iki tarafa da ihanet etmesi sonucu
hem Kuzey'den hem de Güney'den dışlanan
Batı'nın en büyük korkağı.
O Tırsak.
Orada korkmuş hâlde titriyor.
Bir kadın ve oğlu geçiyor.
Çocuk "Tırsak mı bu?" diyor.
Kadın "Sessiz ol!" diyor.
Anne, Tırsak bu.
Tırsak dönüp onları sırtından vuruyor.
Unutmayın, bu 1980'ler falan.
Duyulmamış bir şey.
Çocuğumu vurdun!
Tırsak!
İmdat!
Bu Tırsak...
Kafayı yedim.
Komik bir şarkı eşliğinde
bir anne ve çocuğunun sırtından vurulduğu
bir skeç yapabilmek.
Selam, ben Yosh Schmenge.
Ben de Stan Schmenge.
Biz Mutlu Gezginler'iz.
Schmenge'lerde...
MUTLU GEZGİNLER
...kostümünü giydiği an o kişi olurdu.
Böyle bir teklif yapmak için Schmenge olmalısın.
Şöyle...
O denli rahat olunca...
GEÇMİŞE BAKMAK
...o güvenle, birbirinizi iyi tanıyınca
çok iyi bir kimya oluşuyor.
Fakat ilk sezonlarında
John çok üzüldü.
Kimlerin senaryoya
katkıda bulunup bulunmadığıyla ilgiliydi.
Aktör ve yazar olarak ücret alıyorduk.
John sadece aktör ücreti alıyordu.
Bundan mutlu değildi.
Galiba John bir bordro gördü.
"Bir saniye. Niye az para alıyorum?" dedi.
O zaman ayrılıklar yaşandı.
Kin tutuyordu ve bunlardan vazgeçmiyordu.
Hep duruyorlardı.
John bu acıları uzun süre içinde taşıyordu.
John kariyeri boyunca binlercesini yaşamıştır.
Jim galiba Second City'de çalışıyordu.
John ona iş buldu.
John'un kardeşi ekibin bir parçasıydı ve kablo çekiyordu.
Jim soyunma odasında kalp krizi geçirdi
ve bu John için hoş değildi.
Anlıyor musunuz?
Jim kendine iyi bakmıyordu.
Bu babamı çok sarstı.
Onu dehşete düşürdü çünkü yine oluyordu.
İyiydi. Jim iyiydi
ama arabaya binip hastaneye gittik.
John "Burada kal." dedi. Çok sinirliydi.
John geri geldi.
Stüdyoda bir tiki barımız vardı.
John barda oturmuş içki ve sigara içiyordu.
"Kahrolası kardeşim kendine hiç bakmıyor." dedi.
Bu John'un tutarsızlığıydı.
John'un kendisine dair en büyük beklentiler yine kendisindendi.
Bir şeyler olup olumsuzluklar yaşanınca
bunlar yıkıcı oluyordu.
SCTV 1976'da başladı.
Yaklaşık üç yıl sonra parası bitti.
Kanallara dağıtıldı
ve sonra bitti.
Bir yıl sonra Edmonton, Alberta'da tekrar başladı.
30 dakikayla başladılar
ve 1981'de 90 dakikaya çıktı
ve muazzam oldu.
SECOND CITY TUTKUSU
Programı başarılı ve komik yapan...
MONCTON'IM
...kilit isim John'du.
Öyle bir dönemdi.
İkinci bir aile gibiydi
ama ilk ailesi oldu.
Benim ailem oldu.
Buna bayıldı. Bunu bırakmak onun için çok zor oldu
çünkü duygusal bağı vardı.
Devam etmeliydi.
Ve sinema filmleri başladı.
John'un ilk büyük filmi 1941'di.
SCTV çekimleri sürüyordu ve Spielberg onu istedi.
SCTV sezonunu yazmayı bitirdik
ve büyük parti yaptık.
İnsanlar "Spielberg geldi." diyordu.
"Konuşmak istiyor."
Şaka sandım. Gittim ve oradaydı.
Etrafı insanla doluydu.
"John, çalışmalarına bayılıyorum." dedi. "Vay be." dedim.
"1941 filminde oynamanı istiyorum." dedi.
"Tam senlik bir rolüm var."
"Çok teşekkürler." dedim.
"Partideyiz ve hepimiz içkiliyiz.
"Çok teşekkürler.
"SCTV izlediğin için sağ ol."
"Seni filmde cidden istiyorum." dedi.
Şu yemeği bozalım da başkalarına veremesinler.
Tanrım.
- Merhaba, John. - Candid Camera bu. Dur.
- Bir dakika. Nasılsın? - İyiyim.
John "Hepinize rol bulacağım." dedi.
Kendini kötü hissetti.
ABD'de bir sinema filmi için tek onu çağırmışlardı.
"Sorun değil John."
1941 filmini izlediniz mi?
Evet.
- Beğendiniz mi? - Bazı kısımları.
Asker kıyafetindeydik.
Fantezilerini yaşayan çocuklar gibiydik.
Sinema filmlerini tercih ediyor musun?
Mümkünse sinemada kalmak isterim.
Filmi olan varsa tabii.
ÇEKİM BİTTİ!
Eşine nerede evlenme teklif ettin?
Birkaç yıldır günah içinde yaşıyorduk,
yani eskisi gibi değildi.
Evet.
Teklifi Los Angeles'ta yaptım galiba,
1941 çekimlerindeydim.
Çok aceleye geldi, gün alıyorduk.
Hafta sonuna gün bulamadık.
Saçma bir düğündü. Eğlendik.
Saçma düğün mü?
Evlendiğimiz kilisede tadilat vardı.
Bakmak aklımıza gelmedi, tadilat vardı.
Ailen McDonald's'ta mı evlendi?
Hayır. Kısa süre önce McDonald's Kanada
reklamı çekilen bir platoda evlendiler.
Logo da son derece belirgin.
Rose her zaman ona
sakinlik, kontrol,
mantık ve bilgelik katıyordu.
John bir şeye kızsa
sonunda Rose onu sakinleştirirdi.
Bildiğim en başarılı evliliklerden birini yaşadılar.
Her yaz en az bir saygısız, iğrenç, anarşist
bir kaba komedi vizyona girer.
Bu yaz o film Stripes.
Adım Dewey Oxburger.
Arkadaşlarım bana Ox der.
Fark etmiş olabilirsiniz. Hafif bir kilo sorunum var.
- Yok. - Evet, var.
Bir doktora gittim
ve içime çok fazla öfke attığımı söyledi,
aşırı pizzayla beraber.
Pizza.
Genelde utangaç biriyim.
Utangacım ve...
Başlangıçta onu tanımlamaları...
KOSTÜM PROVASI 5
...yuvarlak yüzünden dolayı
kilosu ağırlıklı oldu.
Rolün kendisi için yazıldığını biliyordu.
Hazır buradayken biraz kilo vereyim dedim.
Bu program 6-8 hafta mı sürüyor? Çok da zor mu?
Benim için mükemmel.
Buradan zayıf, pislik bir savaş makinesi olarak çıkacağım.
Söyleyin.
John Candy'nin içinde
zayıf, pislik bir savaş makinesi var mı?
Öyle mi görünüyor?
Öyle görünmüyor. Hayır.
Hayır, yok.
Bu hâlimden çok mutluyum.
John'la röportajlarda onu gücendirecek şeyler söylüyorlardı.
Büyük Şehir Komedisi deniyor.
Büyük sözcüğünü hatırlamayan John'a baksın.
- Şehre baksın. - Daha iyi oldu.
Bu sektörde nelerle karşılaşacağını biliyordu.
Çok yakışıklısın.
Merak ediyorum, bir gün
başrol tipinde, zinde bir erkek olsan.
Doğru mu...
Şişman erkekleri herkes sever mi?
- Galiba. - Niye?
Bilmem. Galiba onlar zararsız.
Emin değilim.
Hayır, çok kilo versem
beni pek etkileyeceğini sanmam.
Peki tarzını
ya da mizah türünü değiştirmez mi?
Hayır.
John'un bundan hoşlanmadığını söylemek...
John bunu kabul etmezdi.
Bunu sevmediğini söylemenin farklı bir ifadesi.
John kendinden nefret etmezdi.
Onda farklı bir sanatsal saflık vardı.
İkinci sınıf muamelesi görüyorsunuz
ya da bunu hissediyorsunuz.
Bence buna karşı hassas ve duyarlı oluyorsunuz.
Bana göre karakterleri canlandırma tarzımla
bunun büyük ilgisi var.
Ben hiçbir şeye yüzeysel bakmam,
asla kimseyi görünüşüyle, fiziğiyle değerlendirmem.
Önemli olan içlerindekidir.
Yıllar zarfında şunu öğrendim,
cüsseli biri olarak
en başından...
İnsanlar size farklı davranıyor
ve bazen incitiyor. Pek çok insan bundan incinir.
Stripes ve çamur sahnesi
onu çok üzmüştü.
Tekmele tatlım.
Güreş maçının takdimcisiydim.
Bunu yapmak istemiyordu.
"Tişörtünü çıkar
"ve striptizcilerle çamurda yuvarlan." dediler.
John uzun bir tişört giymişti
çünkü çıplak göğüsle çıkmak istemedi.
O zayıf kadınlar coştu.
Kulağını falan çekmeye başladılar.
İnsanlar bunu kullandı,
"Onu incitmek için her şeyi yapabiliriz." diye düşünüyorlardı.
"Her şeyi söyleriz. Onu incitebiliriz."
"Öyle iri ki onu incitemem."
Bundan hoşlanmadı. Hem de hiç.
Ben asla...
Bunu anlıyordum.
Fakat sizi tanımlayan şey
dünyaya sergilediğiniz yüzünüz.
O dost canlısı ve mutlu görünüyordu.
Kötü davranabilir,
insanlara hakaret edebilirdi.
Fakat yapmadı.
Belki pas demeliyim.
Bakayım. Önce bir göreyim.
Bu elle pas denmez. Hadi!
Cesur ol. Blöf yap bana. Hadi.
Ne kadar oynasam?
Ben olsam her şeyimi oynardım.
Ben agresif oynarım ama. Bay Vegas'ım.
Hadi. Cesur ol.
Cesur ol.
Evet. Hadi bakalım. Gördüm.
- Neyin var? - Bende ful var.
Üç tane 3, iki tane 2. Ful işte.
- Sende ne var? - Dörtlü, bir as...
Asın mı var? Sekiz ve yedi.
Kaybettin. Bak.
Dört dörtlü olsaydı kazanırdın.
Ustalaşıyorsun.
Beğendin mi? Eğlenceli mi?
İlk oyunun için iyisin. Gerçekten.
İnziva mekânınızdayız.
Pek sık görmediğin bir yer herhâlde.
Memleketinde ne kadar büyük yıldızsın, biliyor musun?
Hayır.
Stripes ile ekrana çıktığında
insanlar tezahürat yapıyormuş.
"John Candy, kahramanımız." diyorlarmış.
Bunu duymak güzel.
Bu seni etkiliyor mu, tuhaf mı geliyor?
Çok tuhaf. Anlaması güç.
İşte ev bu. Benim yuvam.
Burada rahatım.
New York'u seviyorum ama beni deli ediyor.
Çok fazla... Deliriyorum orada.
Hoşuma gidiyor.
Çok güzel bir şey. Her şey var.
John Belushi'nin
Saturday Night Live'a beni ikna etmek için söylediği bir şey var.
Frank Sinatra'nın New York, New York'unu çaldı
ve "New York, Roma gibidir." dedi.
Komedyen John Belushi bugün
bir otel bungalovunda vefat etti.
Los Angeles Times kaynağına göre komedyenin kanında kokain vardı.
AKTÖR JOHN BELUSHI ÖLDÜ
John'a ben söyledim. John gözyaşlarına boğuldu.
Ve "Tanrım, başlıyor." dedi.
Bir şey diyemedim...
Çünkü ne demek istediğini biliyordum.
20'li yaşlardaki gençlerin
yaşadığı o eğlenceli zamanların
bitmesi demekti.
Zor ama çocuk aklı böyle.
Oraya gidiyoruz.
Psikolojik "Yakında ölecek misin?" korkusu
buradan kaynaklanıyor.
"Yakında ölecek misin?"
"İyi misin?"
Çocukken bunu yaşadım.
"Anne, ölecek misin?"
O sıralar John'un şöyle dediğini hatırlıyorum,
"35 yaşımı aşabilecek miyim, bilmiyorum."
John'un babası 35 yaşında,
onun beşinci yaş gününde ölmüştü.
John, babasının kalbine sahip olduğunu biliyordu.
Galiba John'la o 33 ya da 34 yaşındayken tanıştım.
Tam da o sıralar
son zamanlarını yaşadığını
ve tıpkı babası gibi
bir anda öleceğini düşünüyordu.
Bir gece John, Martin Short'un evinde bir partideydi.
O gece içiyordu.
Sonra bir anda kaskatı kesildi ve gitmek istedi.
Arabayla ben getirmiştim,
camı açtım ve onunla konuştum.
"John, hadi. Arabaya bin." dedim.
800-1.200 metre kadar yürüdü
ve sonra arabaya bindi.
Şöyle dedi,
"Bilmiyorsun Dave. Neler çektiğimi bilmiyorsun.
"Kafamdan geçenleri bilmiyorsun."
"İçimde bu gece öğreneceğime dair bir his var." dedim.
Babasının ölümünün yükünü her gün
omuzlarında taşıyordu.
Bu şeyler sürekli aklında
ve kalbindeydi ve onları taşıyordu.
Çok ağır.
Herkesin ağırlığı.
Geçmişinin ağırlığı.
Doktora gitmek istemedi,
yaşantısını değiştirmesi gerektiğini öğrenmek istemiyordu.
Doktora gidince doktor içkiyi bırakmanızı söyler.
"İçmeyi bırakmak istemiyorum."
Çünkü bağımlıydı.
Bir savunma mekanizması.
Onunki "Yiyeceğim, içeceğim." şeklindeydi.
"Bunu yapmayı bırakırsam faal olamam."
Kısır döngüydü.
Bazen inkâr edersin. Şöyle dersin,
"Herkes kendi gemisinin kaptanı."
Görünüşün çok önemli olduğu bir sektördeydi.
Bu da onun üzerinde ek bir gerginlik olmuştur.
Bu da onun bir parçasıydı.
Son gelişine göre farklı görünüyorsun.
- Kilo verdim. - Cidden mi?
Kaliforniya'da
Pritikin Uzun Yaşam Merkezi'ne gittim.
Orada 26 gün kaldım.
Artık sigara içmiyorum. Bıraktım.
Neredeyse bir ay kaldın, doğru mu?
Evet, 26 gün.
Öncesinde kaç kilo olduğunu söyleyebilir misin?
İster misin?
154 kiloydum. Çok.
Evde hep egzersiz yapıyordu.
Her gün gelen antrenörü vardı.
Hep diyet programı uyguluyordu.
Doktorlara görünüyordu ve iyi olduğunu söylüyorlardı.
- Kaç kilo verdin? - Şu ana dek 32 kilo.
Sektör onu şişman istiyordu.
Ajansı şöyle demişti,
"Her ne yapıyorsan daha çok zayıflama."
John da çocuk aklıyla "Yemeye devam." dedi.
"Şişman hâlimi istiyorlar. Şişman kalacağım."
Endişelendim.
Sakin ol tatlım.
Kızgın değilim dedim. Kontrol bende.
Tüm eğlenceleri tamir ediyor olamazlar.
PARK GÜVENLİK BÜROSU
Üzgünüm millet. Park kapalı.
Öndeki geyik söylemiştir.
SCTV senaristi Harold Ramis Sevimli Aile Tatil'deyi
kaleme aldı.
Vadi Dünyası!
Filmin sonu pek iyi olmadı. Berbattı.
Acil çare olarak babamı çağırdılar.
"Sonunu değiştirmeliyiz." dediler.
"Bu rol için mükemmelsin."
Babam "Tamam, yaparım." dedi.
John harikaydı. Onu tanırdım.
RAMIS'İN SESİ
SCTV için Paul Suratayumruk adında bir karakter yaratmıştı,
tam bir pislikti.
Kasabadan ayrılanlar da oldu.
Kimse bu büroya bir şey bildirmedi.
Paul Suratayumruk'a benzer bir tipleme yapmasını istedim.
Sevimli Aile Tatilde müthişti.
Yıldız olacağını biliyordum, Deniz Kızı'ndan belliydi.
DENİZ KIZI
Son derece komikti,
O Johnny Toronto'ydu.
Deniz Kızı'nda o karakteri oynadı.
Ne kadar sarhoş olacağın vücut ağırlığına oranla
tükettiğin alkole bağlı.
Anlıyor musun?
Çok fazla içmedin.
Çok sıskasın ama.
Çok eğlendik.
İş tatili gibiydi.
John Candy ile çalışmak korkutucuydu
çünkü büyük hayranıydım, hem John hem de Eugene Levy'nin.
Second City çalışmalarından dolayı.
Bu yüzden film konusunda biraz tereddütlüydüm
çünkü beni kolayca ekrandan silebilirlerdi.
Ron Howard'la çalışmak zordur.
Ona katlanamıyorum.
Ailesine.
Tom Hanks
sorunları yüzünden
bir türlü düzgün oynayamıyordu.
Freddie, konuşmalıyız.
Ne o, paran mı kayıp?
- Temizlikçi kızdı. - Umurumda değil.
- Öyle mi? - Hayır.
Öyleyse ben yaptım.
Beni çok etkileyen şey John'un kapsayıcı olmasıydı.
John beni geçmeye çalışmıyordu.
En komik replikleri istemiyordu.
Karşılıklı paslaşmaya çalışıyordu.
Doğaçlama sürecini anlamıyordum.
"Evet, başka?" diyordu.
O anda başka bir şey bulmamı ve sahneyi
daha iyi bir hâle getirmemi bekliyordu.
İki kardeşin ofisimizde olduğu bir sahne vardı
ve önceki gece yaptıklarından bahsetmeye başladı.
Dün gece Kulüp A'ya gitmiş olabilirim.
Senin için yeni bir şey.
Belki Buyrite Marketleri'nin sahibi Bay Buyrite'la buluştum
ve belki de onun yeni sebze tedarikçileriyiz.
O ana kadar John'un beni onunla
oyuna davet ettiğini fark etmedim.
Hep o anda yepyeni şeyler bulduk.
Masayla ilgili...
- O ahmakla içtim be. - Smokinimi almadım.
Tüm gece yırtınıp iyi anlaşma yaptım.
Halledersin.
- Sakin ol. - Evet, hallederim.
Masayı temizle. Niye hep ahır gibi?
- Bırak masayı. - Benim gibi yap.
Masamda bir sistem var!
Telefondayım
ve John telefonu alıp abukluklar yapmaya başladı.
Evli olsaydık öylece taşınamazdın.
- Yapabilir. Kesin. - Kapatsana.
- Sen miydin? - Kapat telefonu.
- Üzgünüm. - Hayır. Sen değil Victoria.
Fark etmedim.
Katkı gibiydi.
Katkı gibi ve kapsayıcıydı.
Bir de raketbol sahnesi.
Bir önceki gece uyumadan repliklerini incelemiştir.
Evet. Şu hikâye.
Bir yerlerde içiyordu
ve pat diye Jack Nicholson içeri girdi.
Jack, John'u tanıyordu.
Belki de ilk kez orada karşılaştılar
ama içtiler.
Jack Nicholson beni bir bara çağırsa
ve tüm gece benimle içse
bunu yapardım.
John geldiğinde bitkindi,
belki bir buçuk saat falan uyumuştu
ama Jack Nicholson'la bir akşamın enerjisiyle geldi.
Çok fiziksel bir sahne çekecektik.
Herkes bir şeye gülüyordu
ve John bitkinliğini
iyi bir şekilde kullanıyordu.
- Ne kadardır oynuyoruz? - Beş dakika kadar.
Tanrım, kalbim tavşan gibi atıyor.
Bira ister misin?
Atış yapıp topu duvardan sektirdiğin
ve kafana geldiği sahne kaç tekrarda çekildi.
İnanmayacaksın ama üç.
John, filmin belki de en etkili sahnelerinden biri seninki
ve Tom Hanks'e şunu diyorsun,
"Dinle evlat, âşıksan âşıksındır.
"Benim başıma asla gelmeyebilir."
"Herkes hep âşık oluyor."
- Öyle mi dedin? - Evet.
Öyle mi? Saçmalık.
O işler öyle değil.
Onunla çok mutlusun, farkında mısın?
Tabii kendini delirtmediğin zaman.
Hep mi? Hadi ama.
Bazıları o kadar mutlu olamaz.
Ben olamayacağım.
Filmi yapmak istememin nedenlerinden biriydi.
Senaryo raketbol oynamak dışında şeyler yapmama izin veriyordu.
Gerçekten harikaydı.
Deniz Kızı John'u yıldız yaptı.
Bir değişim başladı ve çok ünlü biri oldu.
Çok hızlı gelişti.
Sinema yıldızı olunca
normal hayat sürdürmek ne kadar zor?
Anlam vermeye çalışıyorsunuz.
Hayat çok kısa.
Bu gerçek bir yer. Etrafımda gerçek insanlar var.
Gerçek şeyler yapıyorsun.
Kedi kumu değiştirmek gibi.
Çöpü çıkarmak gibi şeyler yapıyorsun.
Sorumlulukların var.
O hayatı ben seçtim.
Çoğu insan aile, ev gibi sorumluluk
ve bağlanacak şey istemez.
Pek çok insan sadece "Hadi, eğlenelim." havasında.
Hızlı yaşa, genç öl. Hayat bir elmas.
"Hadi bakalım."
Ben hayatımı böyle yaşamayı seçmedim.
Böyle kal.
Ben komedi hayranıyım
ve komedyenler ile mizah yazarlarına ilgim var.
Milyon yıl düşünsem böyle bir şey yapmam.
Son sınıfta sonbahardı galiba
Lampoon başkanıydım,
kahramanlarımızın Lampoon'u ziyaret etmesi fikri belirdi.
John Candy'yi getirmeyi çok istiyordum.
Sonra adamları cevap verdi, "Evet, gelecek."
Logan Havaalanı'na gittim.
Toronto'dan yolcu uçağıyla geldi
ve John Candy'yi yürüyen merdivende gördüm.
Turist gibi boynunda fotoğraf makinesi vardı.
Hani John Candy turist rolü oynayacak olsa
boynunda olabilecek kamerayla.
"Vay be, harika, süper." derdi. Öyleydi.
Harvard avlusunda resmim var,
bir de Adams evinde.
İki durumda da kamerayı bana doğrultup
resim çektiğine dair kanıtım var.
Bu da büyük egomun kanıtı.
Tek önemsediğim buydu.
Kliplerinden uzun bir montaj gösterecektik
ve kampüsteki herkes gelmek istiyordu.
O tam da istediğimiz gibi çıktı.
John Candy çarpı on.
Şaklabanlık ediyordu. Herkesi güldürüyordu.
Çok net hatırlıyorum, klipleri sanki daha önce
izlememiş gibi izliyordu.
Varlığıyla bir salonu doldurdu.
Dışa dönük, neşeli ve her konuda istekliydi.
Komediyle çok ilgilendiğimi ve bir gün
deneyebileceğimi söyledim.
Bunu asla unutmam.
Doğrudan gözüme baktı, "Bu iş denenmez.
"Yaparsın ya da yapmazsın." dedi.
"Denemezsin evlat."
Bana "Her şeyini ver evlat." dedi.
"Her şeyinle ya da hiç."
Ünlü oğulları olması konusunda aileniz ne düşünüyor?
Onlar için zor.
Abim bundan pek hazzetmiyor galiba.
O hep "John'un kardeşi."
Ayrıca o abim.
Bir abi için durum daha zor.
Bunun için üzülüyorum ama...
- Eş olarak nasılsın? - Eş mi?
Öf, çok kötüyüm galiba. Nadiren buradayım.
Ben aktörüm.
- Ve bir babasın. - Evet, bu harika.
Şuradaki kızım Jennifer,
hayatta başıma gelen en iyi şey.
Hadi bakalım.
Ben bir yaşından küçükken babam Queensville diye bir kasabada
bir çiftlik satın almıştı.
Babam için orası sığınağıydı.
Devasa geniş bir araziydi.
Çok sade bir havuzlu ev vardı.
Arka bahçede bir hamak ve güzel, kırmızı bir ahır vardı.
Bence bir kaçış yeriydi.
Yolculuk gerektireceği için film geri çevirdiniz.
Evet, birkaç kez yapmam gerekti.
Çocuklar büyüdü ve onlarla vakit geçirmek istiyorum.
Bir de kızım daha yeni doğmuş gibiydi.
Şimdi okula gidiyor,
çok çabuk büyüyorlar.
Çok kez söylenmiştir ama çabuk büyüyorlar,
onlarla vakit geçirmek istiyorum,
böylece televizyondaki adam değil "Evet, o babam." desinler.
Baba olmayı seviyordu.
Toplumla da ilgilendi.
Okulda çocuklarla çalışmayı severdi.
Açgözlü bebek.
O çocuk gibiydi.
Aslında çocuktu.
John'u en mutlu gördüğüm anlar
kendi mutfağında olduğu anlardı.
Johnny Toronto yaşam tarzı
enerjisini tüketiyordu.
Dünyada daha küçük biri
olmak istiyordu.
Affedersiniz.
Çok özür dilerim.
Elime bastın.
Onunla çalışan herkes onu seviyordu.
Carl, Summer Rental çekimlerinde
John Candy'yle sohbet için sabırsızlandığını söyledi.
YÖNETMEN, UZAY TOPLARI
Ailemin elinden tatillerini aldın.
Şimdi senden bir şey alacağım.
İyi kişiliğiyle hatırlanacak.
Sette insanları mutlu ederdi.
Ekipten makyaj ve kostüm bölümüne
ve şoförlere kadar.
Birlikte eğlenmeye giderdi.
Selam!
Annesine baktı. Teyzesine baktı.
Kardeşine baktı. Kuzenlerine baktı.
Ve bizlere baktı.
John'un ailesine karşı tarzı hakkında çok şey anlatıyor.
Hayatında öyle bir yönü olan birinin
derinliğini ve yüreğini görüyorsunuz.
Belli düşüncelerine uymayan
rolleri kabul etmiyordu.
Şöyle veya böyle olmak istiyorum diye hayal kurmuyordu.
Sarıl bana.
- Ne? - Hadi, sarıl bana.
- Baba! - Hadi.
- Sarılmak için çok büyüğüm. - Asla çok büyük olamazsın.
Her ne kadar John Candy olsa da aynı zamanda baba olan
John Candy'yi oynuyordu.
Başımız belaya girdi. Bağırdılar.
Hadi, kaybol!
Ama hepsi sevgi doluydu.
Hâlâ sigara içmiyorsun, değil mi?
Baba!
Babalık yapıyorum. O kadar.
Bir açıdan
kendisi için hep istediği baba figürünü yarattı.
Ormana gelmemiz babanla buraya gelmen gibi mi?
Galiba öyle.
Anlıyorum.
Kendi kırılganlığını, tatlılığını ve nezaketini
canlandırdığı karaktere yansıtıyordu.
Çok iyi bir aktördü. Bunu hiç çaba göstermeden aktarıyordu.
Chester'lar.
Tam bir oyuncuydu.
Ne gerektiğini biliyordu, bunu gerçekleştirebileceğini de.
Oyunculuğu ikinci plana itip bir insan gibi davrandı.
Eksiksiz bir insan olduğu için eksiksiz oyuncuydu.
Carl bunun büyük keyif olduğunu söyledi
çünkü John Candy eğlenceli ve iyi huyluydu.
"Fırsatın olursa..." dedi. "Köpadam arıyorum." dedim.
"O da ne?" dedi.
Yarı köpek, yarı insan.
Kendimin en iyi dostuyum.
- Sonraki filmimde... - Uzay Topları.
Gürç sizinle olsun!
- Kimsin sen? - Sağdıç.
- Adın ne? - Hav.
Tam adın ne?
Havfolomew.
Bunu sırf para için yapmıyoruz.
Tonla para için yapıyoruz.
Patiden gel!
Vay be!
Başardı.
Bir gün John "yönetmen" yazılı sandalyemi aldı
ve oturuverdi.
"John, o benim sandalyem." dedim.
"Biliyorum." dedi.
"Yönetmenliği düşünüyorum, nasıl bir hismiş göreyim."
Yerlere yattım. "Nasıl bir hismiş göreyim."
"Nasıl?" dedim. "Aynı." dedi.
"Aynı. Sıradan bir sandalye gibi."
Çılgın, tuhaf ve güzel bir mizah anlayışı vardı.
Harika bir kişilik ve gülümsemeyle kutsanmıştı.
Çok sevgi dolu bir gülümseme.
İki nesil geçti ve ben hâlâ...
Onun anısı her zamanki kadar canlı.
John bir dakikalığına beraber olduğu insanlara karşı çok nazikti,
çalışırken profesyonel olmalısınız...
Doğru değil bu...
Çok deneyimliydi. Bir ton film yapmıştı.
Sette çalışmayı öğrenmişti.
Sahnede öyle oynardı.
Kimse size sıradan, şapşal bir şey yaptıramazdı.
"Hayır, hadi ama. Ciddi ol." derdin.
"Bir şey sunmalıyız."
"Elinden geleni yapmalısın."
Saturday Night Live'ın harika yazarı Marilyn Suzanne Miller'ın
bir sahne okumasını yaptık.
Bir oyun yazmıştı.
Sydney Pollack yönetecekti.
Birkaç ünlü oyuncumuz vardı.
Ray Liotta, Kevin Kline, Candy,
ben ve birkaç kişi daha.
Candy'nin tuvalette olduğu ve oradan konuştuğu
bir sahne vardı. Ve...
Fena abarttı.
Hem de fena abarttı.
Zamanlama akıl alır gibi...
...değildi.
İnanamazdınız.
İzliyordum.
Sydney Pollack'a bakıyordum. John sahneyi abarttığı
ve kendince eğlendiği için
resmen kafayı yiyordu.
Sydney onu öldüreceği için gülüyordum sadece.
John'un berbat olduğunu duymak bana ilginç geliyor...
Berbat olmak değildi. Abartıyordu.
Sadece abartıyordu.
Komik değildi, diyemem.
Sahnede ya da oyunda başka aktörlerin de olmasına karşı
büyük bir sorumsuzluktu sadece.
Söyledim ve tekrarlayacağım.
Hayat çok hızlı ilerliyor.
Arada durup etrafa bakmazsan hayatı kaçırabilirsin.
John Hughes ile buluştuğunda...
YAZAR, YÖNETMEN VE YAPIMCI
...tam kapasitesine kavuştu.
İkisi kardeş gibiydi.
Hayallerindeki kardeş gibi.
John Candy ve John Hughes...
YÖNETMEN, EVDE TEK BAŞINA
...saçmalıkları iyi görürdü.
Aptallarla işleri olmazdı.
O ikisi kafadardı.
John Hughes, John Candy'yi çok seviyordu
ve çok güzel, ortak bir karanlık mizah anlayışları vardı.
İyi, karanlık şakalar.
Ama çok gerçekçi. Ebeveyn olmanın dehşeti.
Birlikte tatil yapan bir aile.
Çiftliklerine giderdik. Onlar da bize gelirdi.
Evlerine, mangal partilerine, tatillerde giderdik
ve bence filmlere yansıdı.
İki John bir aradayken en iyi işlerini çıkardı.
John Hughes ile ilişkilendirecek
bir aktör varsa çoğu insan Molly Ringwald der.
"Hayır, John Candy." derim.
Molly Ringwald kadar Hughes filminde oynadım.
İkimiz de üç film.
Candy dokuz filmde oynadı.
O ikisi özdeşleştirilmeli.
Çalışmaları çok samimi ve gerçekçiydi.
Bence markete gitmiyorsanız
ve sabah yerel lokantaya gitmiyorsanız
gerçek insanlardan ayrı düşersiniz
ve dünyada olan bitenden bağınız kopar.
John Candy ve John Hughes bu bağı hiç kaybetmedi.
Bence John Hughes John'u yakından izliyordu
ve ondan iyi anlamda
etkileniyordu.
Senaryo yazıp John'a verirdim.
John son kontrolleri yapardı.
Bir yönetmen olarak bu harika bir armağandı.
Hata yapmama izin vermezdi.
Onun için karakterler yazdı.
Buck Amca, John için yazılmıştı.
John Hughes kadar yetenekli bir yönetmenin sizin için
bir karakter yazması çok şey ifade eder.
Selam. N'aber?
Kimsin sen?
Buck amcan.
Düşünün, John Candy öldüğünde 43 yaşındaydı.
Ben 44 yaşındayım.
Buck Amca'yı çektiğimiz zamanki yaşından yedi yaş büyüğüm.
Yaşlandığınızı hissettiren bir gerçek.
Gerçek dünyadaki John Candy ile
Buck Amca arasında paralellik kurmak kolay.
Bu yüzden en sevdiğim oyunculuklarından biri
çünkü kendinden çok şey kattı.
Filmde iki çocuk varken performansım
Jennifer ve Christopher'la ilişkime
ve onlara tavrıma dayanıyordu.
Ben hiçbir zaman onları küçüksemedim.
Buck amca da filmde onları hiç küçümsemiyor.
Onu bu yüzden sevdiler.
Dengi gibi davranıyor,
onlar da saygı ve öz saygı gösteriyor.
Pek çok insan çocuklarla çalışmayı bilmez veya sevmez.
O harikaydı.
Yetişkin olarak söylüyorum, çocuklarla çalışmak zordur.
John bize karşı her zaman çok nazik ve iyiydi.
Büyük saygı gösterirdi.
Sekiz yaşınızda iş yerinde bile
yetişkinlerden böyle saygı görmezsiniz.
İstendiğinizi hissediyordunuz.
Sorgu sahnesinde bile.
Hazırcevap olmamı beklemiyordu.
"Sekiz yaşındakine ayak uydurmalıyım." dedi.
Sonra gerisi geldi.
- Nerede yaşıyorsun? - Şehirde.
- Evin var mı? - Daire.
- Senin mi? - Kiralık.
- Ne iş yapıyorsun? - Çok şey.
- Ofisin nerede? - Yok.
- Niye? - İhtiyacım yok.
- Karın nerede? - Yok.
- Niye? - Uzun hikâye.
- Çocuğun var mı? - Yok.
- Niye? - Daha da uzun hikâye.
Amcam mısın?
Soru sorma rekorun ne?
Otuz sekiz.
Yeğeninize bakınca
bir çürük elma görüyorum.
O bir aylak, hayalperest,
şapşal biri.
Açıkçası
hayatı ya da eğitimi açısından
hiçbir şeyi ciddiye almıyor bence.
Her filmde John'un farklı bir karakterini,
yönünü bulurdunuz.
Daha altı yaşında.
Dünyaya bakış açısını, insanlığını görürdünüz.
Altı yaşında hayalperest ya da şapşal olmayan
birini tanımak istemem.
Eğitimini ciddiye alan birini de.
Üniversite mezunu değilim.
İşim bile yok.
İyi bir çocuğu görünce tanırım
çünkü hepsi iyi.
Doğru kelime "babacan" bence.
Bence harika sezgileri vardı.
Aynı zamanda "Dinle, ben..." derdi.
İlgi sona ermeden önce
Evde Tek Başına furyası devam ederken
babamın ne kadar zor biri olduğunu görebiliyordum.
Onun bir canavar olduğu biliniyordu.
Sonra birden şöhret ve para geldi,
o da ünlü bir canavar oldu.
Önceden de iyi biri değildi.
Galiba John göz ucuyla bize bakıyordu
ve "Her şey yolunda mı?" dedi.
"İyi misin?" dedi.
"Her şey yolunda mı?
"Evde her şey yolunda mı?"
İşin ne?
Nerelisin? Nerede yaşıyorsun?
- Şehirde. - Ne iş yapıyorsun?
Bu nasıl biri olduğunu gösteriyor.
Çocukla ilgileniyordu.
Minnettarım çünkü bu pek olmaz.
Zamanla daha da azaldı
çünkü "İyi tabii." diyorlardı.
"O film yıldızı. Para kazanıyor." Falan filan.
"Evet ama sen nasılsın?"
Bu güzel bir hançer gibiydi.
"Keşke hayatımda böyle şeyler daha çok olsa." diye düşündüm.
Bu yüzden önemli. Bunu hatırlıyorum.
Pek çok kişi ilgi göstermezken
John'un yaptıklarını hatırlıyorum.
Buck Amca yönetmenliğim açısından mükemmel bir Candy senaryosuydu
çünkü kendinden çok şey kattı.
Arabaya bindiği bir sahne var,
yanlış ama çocukları hipodroma götürüyor.
Arabada, dikiz aynasına bakıyor
ve o iki tatlı çocuğu hipodroma götürmek üzere.
Orada gangster arkadaşlarıyla buluşacak.
Bahis oynayacak ama yapamıyor.
O sahnede oynadığında
dikiz aynasına bakınca iki küçük aktör görmediğini biliyorum.
Gerçek çocuklarla konuşuyordu.
O öyle biriydi. Bir babaydı.
UÇAKLAR, TRENLER VE OTOMOBİLLER
Menajerim dedi ki
"Uçaklar, Trenler ve Otomobiller senaryosunu duydum.
"Senin için takipteyim."
John ve ben seçildik.
Birbirimizi pek tanımıyorduk.
Birlikte vakit geçirsek iyi olur, dedim.
Film çekeceğiz sonuçta.
Oyuncu olarak olgunlaşıyordum, John zaten o seviyedeydi.
Bu sahnelerde bir bağ kurabildik.
Karakterim çok gergin bir tipti.
Çok şanslıydım. Sinirli davranmam yetiyordu.
Sinir bozucu şekilde oynamayı iyi biliyordu.
İyi geldi.
Var ya,
ayaklarım feci ağrıyor.
Böyle iyi oldu.
Perde halkalarını gösteriyor,
arabada sigara içiyordu.
Çok kahkaha atıyordu.
Kendi kahkahalarıyla.
Vay be.
Milyoner olmama hâlâ bir milyon dolar var.
John bu rol için mükemmeldi.
Filmde çok hassastı.
Onu azarladığım bir sahne var.
Aziz değilsin.
Beleş taksi, beleş oda buldun
ve sıkıcı hikâyelerini dinleyecek birini.
Fark etmedin mi, uçakta konuşmaya başladığında
kusmuk torbasının üstündekileri okumaya başladım?
Steve Martin'in karakteri onu paylayınca...
İnsanın hayatında duymak istemeyeceği şeyler söyledi.
Komik, eğlenceli ya da ilginç şeyleri seçiyorsun.
Sen bir mucizesin.
Hikâyelerinde bu hiç yok.
Sonra devam ediyor.
"Nasıl katlanıyorsun?" diyorlar.
"Dell Griffith'le vakit geçirdim." diyorum.
"Her şeye katlanabilirim."
Daha da devam ediyor.
O devam ediyor ve John'un yüzüne geçip dinlediğini görüyoruz.
Konuşan bir oyuncak bebekle çıkmak gibi.
Göğsünde bir de ip vardır herhâlde,
çekip yeniden başlatmak için.
Ancak ben o ipi çekmezdim. Sen çekersin.
O sahnedeki yüz ifadesi çok şey anlatıyordu.
Kendimi kötü hissettim.
"Sadece rol yapıyoruz." diyordum.
İncinmiş gibi davrandı.
O komedyen değil.
Pek çok insanın sandığından
çok daha karmaşık biri.
İncitmek mi istiyorsun?
Kendini iyi hissedeceksen devam et.
Kolay bir hedefim.
Haklısın. Çok konuşuyorum.
Çok da dinliyorum.
Senin gibi bir alaycı olabilirim.
İnsanları incitmeyi sevmem.
Hakkımda istediğini düşün.
Ben değişmem.
Kendimi seviyorum.
Karım beni seviyor.
"Kendimi seviyorum." Yani...
"Karım beni seviyor."
Sadece "Hayır, beni sevenler var."
Müşterilerim beni seviyor çünkü ben gerçeğim.
İçim dışım aynı.
İnsanlar hep o anı konuşur.
Yirmi yıl sonra bile hep o anı konuşuyorlar.
John'u, Charlie Chaplin'le kıyaslıyorum,
özellikle Şehir Işıkları filmiyle.
Şehir Işıkları'nın son sahnesinde
Chaplin kör kızın aslında görebildiğini fark ediyor.
Chaplin'in oyunculuğu o anda
gerçek ve karmaşık duygular sergiliyor.
Uçaklar, Trenler ve Otomobiller'de John'u izlediğimde onun
aynı şeyi yaptığını gördüm.
Benim evim yok.
Marie sekiz yıl önce öldü.
İşte o anda büyülendim ve John'la
çalışmak istedim.
Eve, sekiz yaşındaki oğluma gitmeye çalışıyorum.
Bu kadar yaklaşmışken imkânsız mı diyorsun?
Schmenge kardeşler bana göre
Gus Polinski'nin ilham kaynağıydı.
- Ne var? - Pardon.
Biraz izin verir misiniz?
John Hughes'la John Candy hakkında konuştuk
ve "John'un bu rolde olması harika olur." dedim.
Nedense sadece bir günlüğüne müsaitti.
John erkenden gelip şöyle dedi,
"İstediğin kadar zaman kullan. Sorun yok."
23 saat çalıştık.
Kendimi tanıtayım. Gus Polinski.
Ortabatı'nın polka kralı?
Kenosha Kickers?
Basit bir karakter
ama sete geldiğinde kafasında yoğun bir hikâye vardı.
Bunu duymamıştım fakat 23 saat süren
çekimlerde öğrendim.
"Polka Twist."
Bunlar şarkı.
Evet, bizim için büyük hit şarkılar.
70'lerin başından.
- 623 kopya sattık. - Şikago'da mı?
Yok, Sheboygan. Orada ünlüydük.
- Bayıldılar. - Yardım mı edecektin?
Minibüsteki küçük sette
John yeni fikirler ortaya attı, John Hughes da.
Bit yeniği kokusu mu var?
O kokuyu bilmiyorum.
Berbat bir koku.
Bir mantı festivaline katılmıştım.
Soyunma odasına girdiğimde resmen...
Pat diye düşecektik.
Rahibe orada ne olduğunu sorduk
ve bir ay önce duvara fare girdiğini ve öldüğünü söyledi,
çürüyormuş.
Bilirsin işte...
Öyle bir koku mu?
Kokla. Bu...
Paltomu duvarın yanına astım.
Neden koklattın ki?
Old Spice'a daldırdım.
Her yerine Old Spice sürdüm
ve şimdi karışık kokular geliyor.
- Üzgünüm. - Sorun değil.
Filmi izleyince çok az doğaçlamam olduğunu görürsünüz.
Ama John çok eğlenceliydi.
Bu tam bir yıldız yeteneği
ve John da öyle biriydi.
O bu şekilde...
Bu filmleri izleyen kitleler
bunu hissediyordu
ve John Candy'yi seviyorlardı.
John, bunu konuştuğum herkesten daha iyi
ve ilginç şekilde ifade ettin
çünkü yaratıcı bir insan olmanın ötesinde
bir de iş insanı olman...
Bugünlerde öyle olmazsan unut bu işi.
Bugünlerde sadece aktörsen
muhtemelen başarılı olamazsın.
Sadece yazarsan muhtemelen başaramazsın.
İyi ve zeki olsan da mı?
Daha uzun sürer.
Kariyerinin zirvesindeydi
ve birden Wayne Gretzky
ve Bruce McNall'un oynadığı Toronto Argonauts'u
satın alma fırsatı doğdu.
Hep hayal ettiği bir şey gerçekleşmiş gibiydi.
Kanada Futbol Ligi'nin
Toronto'daki bir futbol kulübü.
Kanada Futbol Ligi, NFL takımı olmayan
bazı pazarlar için ideal.
Çok heyecan verici bir lig.
Tanıtacağım Rick.
- Üzgünüm. - Sorun değil. Hiç...
Ekranın altından kombine bilet sayısı vereceğim.
Hâlâ boş koltuklar var. Lütfen SkyDome'a gelin.
İmza veriyordu, kendimi tanıttım.
ARGONAUTS OYUNCUSU, ARKADAŞI
"Kelvin Pruenster, sağ bekiniz." dedim.
Bana baktı, "Seni tanıyorum." dedi.
"Kendini tanıtman gerekmez."
John takımın parçası gibiydi.
Herkesle tribünde olmak yerine
yedek kulübesindeydi
ve sakatlanan oyunculara yardım için
sahaya koştuğu bile oluyordu.
Argonaut'un diğer sahipleri sıcak localarında
ama John Candy doğaya göğüs germeye karar verdi.
Aynen Scott. Göğüs geriyoruz.
John, o yıl Toronto'yu canlandırmak için
çok çabaladı.
Devre arası gösterileri düzenledi.
Açılış gecesi Blues Brothers'ı getirdi.
Her şeye el attı.
Hokey takımı sahibisin.
Hayır, futbol takımı.
Yerli ve yerel...
Argonauts, Kanada'nın Super Bowl'u sayılan Grey Kupası'na çıktı.
John o sabah Bruce McNall LA Kings uçağıyla
Grey Kupası'na uçuşumuzu ayarladı.
Onun gelmesini ve tünelden çıkmasını beklediler,
seyircinin uğultusu artıyordu.
Orada 50.000 kişi var.
"Hanımlar ve beyler,
"Bruce McNall, Wayne Gretzky ve John Candy." denince
seyirci çıldırdı.
Danny baktı ve şöyle dedi,
"Ona bakın. O Johnny Toronto."
O olacağını düşündüğü fakat hepimizin dalga geçtiği
adam oluvermişti.
Daha önce hep setteydin.
Film çekimlerinde, ekibinizleydin
ve birden farklı bir seviyeye atladın.
Her şey yükseldi.
Dıştan bakılınca...
Daha çok insan ve etkinlik vardı.
Oyuncuyu düşürdü ve Will Johnson...
Birbirimizi tanıdıkça konuşabilecek biri olduğuma
ve onu yüzüstü bırakmayacağıma
daha çok güvenmeye başladı.
Sinema sektörüyle ilgili endişelerini paylaşmaya başladı.
Futbol takımına odaklanmıştı
ve o sıralar hiç proje yoktu galiba.
Ona teklif götürülen filmler vardı
ve hep "İş yok." derdi.
"Beni beğenirler mi? İş verirler mi?
"Başka iş alabilecek miyim?"
John'un güvensizliği
kendini hep belli ediyordu.
Zaten başarılı olan ve bir yerlere ulaşmış
bir aktörle büyüdüm.
Kendine inanmıyor olması büyük bir olay
ve büyük bir sırdı.
Bu ne kadar insani?
Psikolojik sağlığını ve yaşadığı baskıları
bir hayli konuştuk
ve bunların nedenini öğrenmeye çalışıyordum.
Niye şimdi? Niye 91'de başladı? Bence o dönemde başladı.
Bir şeyleri başarma konusunda agresif bir iş ahlakı vardı.
Hayatım kazanmaktan ibaret.
Hayatınız kazanmaktan ibaretse
kazanmayı sürdürmelisiniz.
Hollywood sürekli hareket hâlinde
bir makine gibi.
Sanki bir hamster tekerleğindeymiş gibi
sürekli hareket etmeli
ve devam etmelisiniz.
Baskıyı hissetmeye başlarsınız,
özellikle de aynı anda birden çok şeyle uğraşıyorsanız.
Kırmızı halıda, elinizde
Oscar'la olabilirsiniz,
işinizin zirvesinizdesinizdir
ve ilk soracakları soru "Şimdi ne yapacaksın?" olur.
Sana büyük kodamanın adını verirsem
iyi yolculuklar Deano.
Hem de sonsuza dek.
Kafama kurşunu yerim.
Bir gorille savaşan bir faresin.
Hollywood'da uzun süre kalan
ya delirir ya da pisliğin tekine dönüşür.
Ya da ölürler.
Hepimiz sağlığı yüzünden John için biraz endişeliydik.
Bir şeyler hissediliyordu.
Çok şaşaalı şekilde yaşıyordu
ve bu yüzden onun için endişelendik.
Bir arkadaşı ona mektup yazıp
kilosu yüzünden endişelendiğini söylemişti.
John onun adını fihristinden çıkardı.
Yani elemanı hayatından sildi.
John sigara içer gibi doktora gidiyordu.
Doktora gittiğinde doktor şöyle diyordu,
"Kilo ver. İçkiyi bırak."
John bunu duymak istemiyordu.
Kilo konusunda sana baskı yapıp
"Zayıflasana." diyen var mı?
- Bunu hiç düşündün mü? - Yok, pek sayılmaz.
Bence benden çok başka insanları rahatsız ediyor.
- Seni rahatsız ediyor mu? - Rahatsız etmiyor...
Sen söyleyince merak ettim.
Seni rahatsız ediyor mu diye.
Bu devam ettikçe kalp strese giriyor.
Endişelendim çünkü ona hep kıyafet alırdım
ve her seferinde "Tamam, bu XX." diyordum.
Sonra XXX oldu ve ardından XXXXX.
"Tamam. Bu kadar yeter." dedim.
"John, bu iyi değil. Biliyorsun."
Biraz daha ileri.
O sıralar ilk filmini yönetecekti.
OYUNCU
Adı Hostage for a Day'di.
Uç benimle.
- Tamam. - Al ve ayarla.
Bir gece çekimini çok net hatırlıyorum,
"Karavana gel, sahneyi yeniden yazalım." dedi.
"Ne? Yeniden mi? Tamam." dedim.
Karavandaydık, senaryoyu çıkardık
ve sahneyi çok farklı şekilde yazdık.
"Vay be. İyi de John
"başka oyuncular eklenmeli." dedim.
"Bunun için..." "Sorun olmaz."
Motor!
John için "Onun için çok iyi olmasını isterim.
"Onun için iyi olmalı çünkü çok sever." dersiniz.
Tekrar yazımlardan adanmışlığını biliyordum
ve tüm sahnelerde yaptı.
Yaptığı her şeyin ağırlığı
fazla geldi galiba.
Ailesi ve çocukları vardı.
Sette olup çocuklarını yalnız bırakmak onu çok üzüyordu.
Bununla boğuştu.
- Merhaba baba. - Merhaba.
Birçok başarılı filmde ve bazı başarısızlarda oynadınız.
Evet, bir dizi eleştirmen bana taktı, bu normal.
- Neden? - Genelde kötü malzeme seçimi.
Ya da "Yine o, çok film yapıyor." gibi.
Zaten büyük bir başarı elde ettiğinden
başkalarını da sürüklemeye çalışıyordu.
İnsanları başarıya sürüklemek o kadar kolay değil.
İyilik yaptığını sanırsın.
İnsanlara iyilik yapamazsın. Tuhaf bir şey.
İnsanlara çok iyilik yaptığım bir dönem yaşadım.
"Tabii, yaparım." "Acaba..." "Tabii."
Hiç düşünmeden, kalbimi izleyerek.
Sadakatten ve dostluktan yaptım.
Herkesten çok başarısız film çektin.
Tanrım.
- Gördün mü? - Hayır.
- Ancak... - Canımı sıkıyorsun.
Hayır, şöyle bir sonuca varıyor, "Yine de herkes onu seviyor."
Başarısız olan bazı filmlerde oynadım.
Fakat bunlara fiyasko diyemem.
- Kötü mü karar verdiniz, yoksa... - Hayır...
Bir tür ticarileşmiş versiyona bürününce
insanlar gelip
"Şunu yapabiliriz." diyor.
"Animasyon yapabiliriz."
John "Hadi yapalım." diyen biri.
Kamp Candy'nin yeni bölümü.
John Candy ile Radyo Candy.
Stadın dışındaydım ve binlerce taraftar vardı.
John orada üç dört saat durup
sürekli imza vermiştir.
Sonra ülkenin öteki ucuna uçup başka futbol takımlarına destek oldu.
Onu olumsuz etkilediğini biliyordum çünkü işin içinde para yoktu.
Görünüyor, selamlaşıyordu.
Buna mecbur değildi
ama rica edildiği için yapıyordu.
Çok teşekkürler.
John gibi biri,
dedim ya, onu o dönem tanıdım,
fakat herkese bir şey veriyordu
ve etrafına yaydığı parıltıdan
bundan keyif aldığını gördüm.
Herkese bir şeyler vermek ona iyi geliyordu.
Ben dâhil. Ben kimim ki?
Havaalanından onu alan bir çocuk.
İnsanları memnun edenler için bu sektör sağlıksızdır.
İnsanları mutlu edersen
elinizdekini alır, fazlasını isterler.
Bunun sonu yok.
Dipsiz bir kuyu.
Bu kadar çok şey alma ihtiyacı
belki de bir kaygıyı bastırmak içindi.
Kaygı. O da ne?
Ömrünüz boyunca hislerini bastırır,
içkiye ve sigaraya boğarsanız
bir şekilde kendini gösterir.
Bu bir alarm sistemi.
"Hey, bir terslik var." der.
Asıl ağırlık zihniydi.
Havaalanlarında panik ataklar geçirirdi.
Uçaktan inerdik, büyük kalabalıklar olurdu.
Nefes alamazdı.
Her şey içine yöneldi sanki.
Ne olduğunu bilmediğinizden bunu görmek zordu.
Tedirgin olurdu.
"Tamam, babanı kızdırma." derdin.
Bir nedenden ötürü restoran restoran dolaşıyorduk.
Birden John etrafa bakınmaya başladı.
Bir terslik olduğu anlaşılıyordu.
Oturup nefesini toplaması ve sakinleşmesi gerekti.
Ne olduğunu açık etmedi galiba.
- Sanki o an... - Hayır.
Benim gibi biri de sormaz.
Öğrenmek istemem.
Kimsenin terapisti yoktu.
New York'un Yukarı Batı Yakası'ndakilerin terapisti vardı belki.
Toronto'da yoktu.
John başkalarına ve onların ihtiyaçlarına çok duyarlıydı
ve dışa dönük olmada çok iyiydi.
Belki de korunma için.
Kendi zihninde kaybolmaya göre
daha sağlıklı değil mi?
Babası öldüğünde beş yaşında olan birinin
büyürken etrafındaki insanlar
bir an için bile bunu kabullenmek istemiyor...
Evet, hadi ya. Ben de kaygılanırdım.
Bazı şeyler acı vericidir.
O kadar. Acı vermemelerini sağlayamazsın.
Bazı şeylerin sonu olmaz.
John arayıp "Hollywood'da tanıştığım
"çok dürüst biriyle, Bruce McNall'a ortak olacağım." dedi.
DOLANDIRICI MCNALL
Bruce McNall banka dolandırıcılığından hapse girdi.
Bruce suçlu olduğu için suçu kabul etti.
Bruce takımı satmaya çalışacaktı
ve Bruce onu aramadığı için yıkılmıştı
çünkü "Seni şahsen ararım." demişti.
MCNALL'IN SUÇU: İHANET
"Bu benim babamdı. Beni yüzüstü bıraktı." diye düşünüyorsunuz.
Ve derinden inciniyorsunuz.
John çok hassastı.
Çok şey gördü.
Çok şey hissetti.
Çok kötü kronik anksiyete yaşamaya başladı.
Bütün gün sürerdi.
Röportajları pek sevmiyorsun. Aşırı rahat...
Gördüğün gibi, röportajlarda o kadar da iyi değilim.
Biraz kasıldım.
Bazı günler daha kötüydü.
Uyumasını engellerdi.
Acı çekiyordu ve neler olduğunu öğrenmesi gerekiyordu
fakat ilaç almak istemiyordu.
Ona ne olduğunu anlamak istiyordu.
Kişiliğinin karanlık tarafını biraz anlatır mısın?
Beğenmediğin yönlerin var mı? Öyle bir şey var mı?
Utanç verici. Geçeyim mi?
Evet, geçebilirsin.
- Tamam. - Sıradaki soru.
Terapi görüyordu.
Anksiyetenin nedenleri hakkında
öğrendiklerini benimle paylaşıyordu.
İnsanlar bunu konuşmaz.
Fakat birçok insan muzdarip.
İnsanlar terapilerini gizler, eskiden öyleydi.
Şimdi pek çok insan anlatıyor...
Babam yüzünden terapi gördüğümü gururla söylüyorum.
O terapiye gittiği için
kendimle ilgilenebildim.
Herkesin sizi sevmesini,
sizi kabul etmesini istersiniz
ve kara bulutların
dağılmasını.
Onunla tanıştığımda
tabii ki yeteneğine hayran kaldım.
Çok zahmetsiz komediydi.
Çok samimi ve yürekten.
Beni programa aldığında
Vahşi Doğu Tatlı Batı çıkmıştı. Çok minnettardım.
İkimiz Durango'ya uçtuk.
O sıra da kendiyle ilgileniyordu
çünkü yanında beslenme uzmanı vardı
ve "Harika." diye düşündüm.
Niye ta Durango'ya gittiler, bilmiyorum.
Çekim için çok zorlu bir yerdi.
Çevrenizdeki insanlar sizi korudukları için
makineli tüfek taşıyordu.
John kat kat giyinmişti
ve çok sıcaktı.
Kuma gelince... Her yerinize ulaşıyor.
Ata binince inmek istemiyordunuz.
Bir sürü insan ve bir sürü çekim vardı.
Komedi açısından iyi değildi.
Çok genel bir mizah vardı.
Seyrelmeye başladı
ve hayal kırıklığı yarattı.
Bir sabah sete yürüyordum.
"Bir saniye." dedi.
"Ne var?" dedim.
"Anksiyete krizi geçiriyorum." dedi.
"Karavana dönelim mi?" dedim.
"Hayır. Hasta olduğumu bilmesinler.
"İşler aksasın istemiyorum.
"Bana odaklanmasınlar." dedi.
Uzaktaydık. Ailesi yanında değildi.
Ve korkuyordu.
Yıllar önce film çekmiştik ve bunu kastediyordu.
Kendini güvenceye alıp projeyi bitirmeliydi.
İzlendiğini biliyordu.
Mercek altında tutulmak istemediğini biliyordum
çünkü her yapımda sonlara doğru
"John başarabilecek mi?" diyorduk ne yazık ki.
Son gün öğleden sonraydı.
Yorgunsunuz. Bitkinsiniz. Eve gitmek istiyorsunuz.
Sonra bir anda
"Bittiğini söyleyin." Sonra atlar gidiyor.
Gece iki buçuktu galiba.
Büyük bir kovboy evinde yalnızdı.
Onu nasıl bulduklarını duydum.
Yatağın yanına oturmuş gibiydi,
İncil'i açmıştı
ve İncil'den okuyordu ve yatakta vefat etmişti.
Şöyle düşündüm,
evini bulmaya çalışıyordu.
O ölmeden önce...
...bir rüya gördüm.
Kapının önündeydik,
Jennifer ve Christopher'la.
John öteki odada ölmüştü.
Evet, gidiyordu.
Kanada'nın en ünlü şovmenlerin John Candy 43 yaşında öldü.
Hollywood hâlâ şok haberin etkisinde.
John Candy'nin ani ölümü...
Dost ve hayranları...
Second City kurucularındandı
ve SCTV televizyon programında oynadı.
30'un üzerinde filmde.
John Candy ölümünden önce özellikle Durango, Meksika'daki
insanlar üzerinde kalıcı bir etki bıraktı.
Çekimler sırasında
altın kalpli aktörün
şehrin muhtaç çocukları için yerel bir hastaneye
büyük bağış yaptığı bildirildi.
- Ne kadar verdi? - Bilmiyorum.
Bir şey söylemedi ama biraz para verdiğini biliyordum.
- Gizli tutmaya mı çalıştı? - Evet.
John'u hatırladığımızda
çok şey var.
Geriye bakıp kafamda canlandırdığımda
kendi hayal gücümde yaşananları, hatırladıklarımı
ve hatırlamadıklarımı canlandırmalıyım.
John'un öldüğünü duyduğum anda
yoldan ayrıldım.
Birinin bahçesine daldım.
Bahçedeki jokeye ve pembe flamingoya çarpacaktım.
Kamyoneti kapattım
ve şok içinde orada oturdum.
Sonra bir anılar seli başladı.
O güzelim insanın, yeteneğinin ve onunla zamanımın anıları.
Onu tekrar göreceğimi sanıyordum.
Beni üzen de buydu.
"Eğlenceli olacak. Ergen olduğumu görecek." dedim.
O günü iple çekiyordum.
O şansım olmadı.
O dönem bulanık.
Durgunlaşıyor, hissizleşiyorsunuz.
Annem ağlamanın sorun olmadığını söyledi.
Yaşlandıktan sonra bu kaybı yaşamanız gerekiyor.
Yaşamı, varoluşu anlayabilirsiniz.
Bir çocuk bunları yaşamamalı.
Ama birçok insanın başına geliyor.
Ben sadece bunu tecrübe etmiş ve ömür boyu etkilenmiş biriyim.
Annemle babamın ölümüne kıyasla onu daha çok rüyamda gördüm.
John'u gördüğüm rüyalarımdan birinde
takılıyorduk, gülüyorduk, sohbet ediyorduk falan.
Çok rahat ve eğlenceliydi.
Sonra şöyle dedim...
"Ölmen şart mıydı?"
"Bu konuyu açman şart mıydı?" dedi.
Tanrım, Babamız, güven ve imanla
dualarımızı sana iletiyoruz.
İsa Mesih aracılığıyla onları duymanı istiyoruz.
Kimim ki burada John Candy hakkında konuşuyorum?
Anlatayım. John Candy'nin
hayatını etkilediği milyonlarca insandan biriyim.
Hepinizin bir hikâyesi var.
İmzasını istediğinizde durup hâl hatırınızı sormuştur.
Second City için seçmelerde John sizi gülerek izlemiştir.
İşi almasanız da şöyle düşünerek ayrılmışsınızdır,
"Onlar ne anlar? John Candy'ye göre komiğim."
John'un Toronto ile LA arasında bindiği
uçakta çalışmışsınızdır.
Ve o uçuş çok çabuk bitmiştir.
Kasapta, balıkçıda, markette, John'un dostları için
ziyafet sipariş ettiği LCBO'da çalışıp
John'u orada daha uzun süre tutmak için
hiç acele etmemişsinizdir.
Barınızı kapatmıştır, hiç kimse
John Candy'den önce çıkmayacağı için çok kalabalıktır.
Parti canavarı mı? Belki.
Belki de bağlantıları kullanabileceğini biliyordu.
On yıl boyunca neredeyse
tüm mesaimi, yüzlerce akşam ve hafta sonu John için çalıştım.
O günlerin detayları nerede?
Şunu gördüm, John'u düşününce
detaylar ile ilgisi yok.
John'u daha geniş düşünüyorum.
Cenazeden sonra define gittik
ve tabut taşıyıcılarla arabadaydım.
Ansızın
camdan dışarı baktım ve "Millet." dedim.
"Trafik niye yok?"
Tanrım!
405. Otoyol'u John'un cenazesi için kapatmışlardı
ve her kavşakta böyle yapan polisler vardı.
Senin için otoyol kapatılıyorsa başarmışsın demektir.
Daha önce iki kez yapıldı,
bir kez Papa için, bir de Başkan için.
Mutlu Şükran Günü.
Tamam.
Uçaklar, Trenler ve Otomobiller filminde
sonlara doğru.
Karakterim pes etmeye hazır.
Memleketine gidecek.
"Harikaydı. Seninle tanışmak müthişti."
Onu bırakıyorum ve şöyle düşünüyorum,
"Onun karısına dönüyor olması mantıksız.
"Mantıklı değil."
Dönüp geri gidiyorum.
Evime davet ediyorum.
John Candy gözünün içine bakıp
öyle bir yanınızda olur ki
dünya üzerindeki
en muhteşem canlı olduğunuzu hissettirir.
Çok sıradan biri
ve sıradan birilerinin yıldız olmasını severiz
çünkü bizden biridir ve özdeşleşiriz.
Böyle coşkulu bir kişiliği olmasaydı
onu bu kadar özlemezdiniz.
Fakat öyle baskın ve öyle tatlı biriydi ki
onun bizden alınması bir günahtı.
Dünyada atlar var ancak nadiren
bir tekboynuzla karşılaşırsınız.
Bence o gerçekten öyleydi,
çok eşsiz bir insandı
ve ruhunuza silüetini basıyordu.
Oldukça komik birisin.
Teşekkürler.
Sen de öyle.
Birine "Komik adamsın." demek ne kadar hoş.
Hıyarsın demekten iyi.
Komik lafını kabul ederim.
"Pisliğin tekisin." "Sağ ol."
"Komik adamsın." "Teşekkürler, minnettarım."
Zor demiştim.
Candy hakkında konuşmak zor,
bir sahne hariç ama,
o sahnede çok abarttı
ve anlatabileceğim tek kötü şey bu.
Adamın başına gelen en kötü şey buysa
fazladan mezar taşı dikmek isterim.
"Bu arada, bir sahneyi çok fena abartmıştı."
Unutmayalım.
Herkes onu severdi
ama Sydney Pollack ona kızmıştı.
Geri gelin.
Orange Whip? Orange Whip? Üç Orange Whip.
Komedideki en yetenekli adamlardan biri.
Umarım kıçımı öpmemişsindir.
Tek diyeceğim bu.
Niyeymiş o?
Kıçıma morartırsan
avukatım hemen sana dava açar.
Ruhsat nerede?
Burada değil.
Yok. Daha çok nakit.
Katlı on dolarlık banknotun yanındaki ne?
Ruhsat.
İyi misin, Bill? Bu dava için endişelendiğini biliyorum.
- Durmamı söyle. - Yeter Bill.
Şikago'nun en büyük eve satış servisi Lincoln
Amerika'nın en iyi halı fabrikalarından alım yaptı.
John Candy tanıdığım en iyi insandır.
O benim meleğimdi.
Hayatımı çok etkiledi.
John Candy pek yakında Charles Laughton'ın
oynadığı tüm büyük rolleri canlandıracak.
O harika bir oyuncu.
- Anneni dinle. - Dinliyorum.
Hediyelerimizi verdik ve sonra hikâyeler okuduk.
Çorap mı verdiniz?
Sizin Noel'de öyle mi yapılıyor...
- Çorap veririz. - Ya?
Evet. Erkekler öyle yapar.
Ailenin erkek üyeleri birbirine çorap verir.
Bunu hiç duymadım.
- Herkes yapıyor sandım. - Ne demek o?
Çorabını çıkarıp yanındakine verirsin.
Amcana, kuzenine falan.
Planlı mı bu?
Evet. Her Noel'de.
Uyanınca ilk bunu yaparsın.
Canımı mı yakacaksın?
Kendini iyi hissedeceksen buyur.
Kolay bir hedefim.
Uzun süredir ilk kez kendimi seviyorum.
Eşim beni seviyor.
Müşterilerim beni seviyor. Çünkü ben gerçeğim.
İçim dışım aynı.
- Görüşürüz. - Tamam.
Hoşça kal.
Sandık mı?
Evet, sandık.
İşte burada.
Alt yazı çevirmeni: Murat Karahan
Proje Kontrol Sorumlusu M. Levent Yılmazoğlu