Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
KUMAIL NANJIANI STRUMIEŃ ŚWIADOMOŚCI
Panie i panowie, powitajmy na scenie
Kumaila Nanjianiego!
Cześć!
Witajcie!
Dziękuję.
Jak leci, Chicago?
Wychodzę, słyszę wasze reakcje i prawie się rozpłakałem.
To mnie przytłoczyło.
Jesteście wspaniali.
To, że tu jesteście, wiele dla mnie znaczy.
Chcę coś wyjaśnić.
Chcę, byście wiedzieli, że zaczynałem jako komik
w Chicago.
Naprawdę.
Zacząłem od stand-upu w Chicago,
działałem przez wiele lat,
przestałem na jakieś 10 lat
i znów do tego wróciłem.
To dla mnie bardzo ważne,
że nie jestem aktorem, który mówi:
„Teraz będę robić stand-up”.
Wolę, byście myśleli, że to ja wymyśliłem COVID.
Nie świrujcie na punkcie tych mięśni.
Wiem, że niektórzy tak mają.
Nie świrujcie.
Niektórzy się boją. Nie trzeba.
Te mięśnie was nie zranią.
Te mięśnie są ozdobą.
Te mięśnie nigdy nie widziały walki.
Najbliżej fizycznej konfrontacji byłem
kilka lata temu, na Brooklynie.
Jeździłem nocą autem żony, by znaleźć miejsce do zaparkowania.
W końcu je znalazłem.
Zatrzymałem się, pojawił się inny facet,
zaczęliśmy się kłócić.
Powiedziałem: „Pierdol się”.
Wysiadł z samochodu,
zaczął iść w moją stronę i spytał: „Co mówiłeś?”.
A ja: „Powiedziałem: »Przepraszam«!”.
To moja niedoszła fizyczna konfrontacja.
Nigdy się nie biłem, bo opanowałem przepraszanie.
Cudownie znów być w Chicago. Wiele się zmieniło.
Marihuana jest tu teraz legalna.
Zacznę od kontrowersji.
Uważam, że zalegalizowanie marihuany to błąd.
Dobra, chwila.
To nie koniec pokazu. Chciałbym coś powiedzieć.
Czy ktoś pamięta czasy,
gdy kupowało się marihuanę, zanim była legalna?
Trzeba było iść do domu ziomka.
Musiałeś udawać, że się z nim przyjaźnisz.
Musiałeś obejrzeć z nim kawałek Matrixa.
Musiałeś pogłaskać jego iguanę. To był jebany koszmar.
A co robiłeś po zakupie zioła?
Zapaliłeś je.
Tak, paliłeś je z nim!
Co? Nie!
Ty masz tak wiele, ja tak mało.
Czemu muszę ci je oddać za darmo?
Nie robisz tego gdzie indziej. Na przykład w restauracji
nie mówisz kelnerowi: „Masz tu mojego burgera”.
Wyjaśnię wam, co mam na myśli.
Posiadanie marihuany nie powinno być karalne.
Ludzie nie powinni
iść do więzienia za jej posiadanie.
Osadzonych za posiadanie marihuany powinni wypuścić.
Przecież to niedorzeczne.
Ale też marihuana nie powinna być w 100% legalna.
Trzeba trochę złamać prawo,
żeby poczuć się na haju.
Dam wam przykład.
Kilka tygodni temu byliśmy z żoną w północnej Kalifornii.
Byliśmy na randce w ładnej restauracji
i wziąłem ciastko z THC.
A skoro zioło jest legalne,
to ciastka są lepsze, bo na pudełku jest numer,
który informuje, ile maksymalnej odsiadki możesz dostać.
W tamtych czasach to była wielka niewiadoma.
Niektórzy chcieli coś udowodnić.
Pamiętam, jak tu mieszkałem, pewna starsza pani
sprzedawała babeczki z ziołem w barach.
Raz kupiłem od niej taką babeczkę.
Zjadłem ją, a ona na to: „Zjadłeś wszystko?
Musisz iść do domu”.
A potem nie mogłem zasnąć przez trzy dni
i myślałem o każdym wysłanym mailu z ostatnich pięciu lat.
Teraz jest znacznie lepiej.
Byliśmy na randce, wziąłem coś i się bardzo naćpałem,
ale widziałem numer na pudełku, więc czułem się bezpiecznie.
Usiedliśmy na zewnątrz.
Mamy widok na piękne góry, słońce świeci mi w oczy,
gapię się, przy takim widoku
odlatuję. I myślę: „Co za odlot. Ja mam odlot”.
„To samo słowo, dwa znaczenia”.
Kelner podchodzi i mówi: „Proszę pana, słońce świeci panu w oczy”.
A ja na to: „No coś ty”.
Mówi: „Słońce świeci panu w oczy,
ale kiedy zajdzie, czeka pana najbardziej odlotowy
zachód słońca w całej Kalifornii”.
Spojrzałem na tego człowieka, na odlocie,
i pomyślałem: „Czy słońce zajdzie za górami...
czy przed górami?”.
To powinno być trochę nielegalne.
Muszę złamać prawo,
by zapomnieć, jak działa słońce.
Pomyślałem: „Nigdy nie byłem w twojej restauracji”.
„Nie wiem, jak tu sobie wszystko wymyśliłeś”.
„Nie wiem, czy chowasz słońce za górami,
czy przed górami”.
„Ale jeśli jest z przodu, chciałbym się przesiąść”.
Ostatnio chodzę na koncerty. Uwielbiam je.
Uwielbiam muzykę na żywo. To jedna z moich pasji.
To jak magia, sam na niczym nie gram.
Uwielbiam chodzić na koncerty.
Powiem wam, czego nienawidzę, a to zdarza się na każdym koncercie.
Nienawidzę bisów.
Nienawidzę ich do cna.
Nie świruj, że to koniec.
Zostań tu, zagraj wszystkie numery z rzędu.
Jest późno, rano mam pracę.
Zostań tu, zagraj wszystkie numery z rzędu.
Jak kruche jest twoje ego, że wymuszasz na nas dodatkowe brawa,
byś dokończył występ, za który już zapłaciliśmy?
Całą noc klaszczemy.
Co wypełni pustkę w waszych duszach, muzycy?
Nie każcie nam bawić się w te podchody.
Mówią: „Koniec przedstawienia.
Wyjeżdżamy bez grania naszych trzech największych piosenek”.
„O nie!”
„Nie wierzę, że The Eagles nie zagrali Hotelu California”.
„I Desperado!”
„I Hotelu California”.
Nie znam ich piosenek.
Byłem ostatnio na koncercie i się wkurzyłem!
Gdy udawali, że wychodzą na bis,
gitarzysta zostawił telefon na scenie.
Weź go ze sobą!
Przynajmniej udawaj, że wychodzisz na dobre.
Jeśli chcesz to zrobić, musisz się zaangażować.
Włącz światła, otwórz drzwi, przekonaj publikę, że to koniec występu.
A gdy wszyscy wyjdą, wróćcie i zagrajcie jeszcze trzy piosenki.
Niech wszyscy odwołają swoje Ubery.
Chicago, jesteście wspaniali.
Mogę porozmawiać o czymś,
co jest dla mnie trudne emocjonalnie?
Nie przeszkadza wam to? Mam wasze pozwolenie?
Świetnie.
Mam kotkę, nazywa się Bajgiel.
Nazywam ją Światową Bajgiel, bo jest dla mnie całym światem.
Wiem.
Opowiadam tę historię,
by pokazać, jak niesmaczna jest moja miłość do niej.
Za bardzo ją kocham. Jest dla mnie zbyt ważna.
Boję się tego, jak mocno ją kocham, całym swoim sercem.
Czasem tak ją całuję,
że wkładam jej pyszczek do ust.
Chciałbym ją zjeść i mieć ją przy sobie.
Trump miał rację co do imigrantów.
Chciałbym ją zjeść, a potem ją urodzić,
bo na tym polega prawdziwa miłość.
Mówię do niej na wiele sposobów. Bajgiel, Bajgi, Bajgietusia.
A ostatnio, ni stąd, ni zowąd, Chrześcijaneczka.
Nie wiem, jak to się zaczęło.
Nie wiedziałem, że to robię. Żona mnie przyłapała.
Spytała: „Nazywasz naszą kotkę Chrześcijaneczką?”.
To nie ma sensu, bo nie jestem chrześcijaninem.
A ona nie jest chrześcijanką.
Wierzy, że coś tam jest.
Jest „uduchowiona”.
Pieprzone hollywoodzkie koty. Wkurzające.
Bajgiel właśnie skończyła 16 lat.
Tylko bez takich.
Nie podoba mi się ta reakcja.
Wiem, jak działa czas.
Nie można tego robić z ludźmi. „Babcia skończyła 90 lat”.
Wiem, 16 lat to dla kota zaawansowany wiek.
Jej wiek mnie zaskoczył. Pamiętam, jak miała osiem lat,
kiedy Bajgietusia miała osiem lat.
Zabrałem ją do weterynarza, a on na to:
„Wie pan, z geriatrycznymi kotami...”.
„Jakimi? Geriatrycznymi”?
To dziecko. Spójrz na nią”.
„To dziecko!”
„Zapisz »dziecko« w swojej durnej karcie”.
„Mam do ciebie pytanie. Jesteś idiotą?”
Wyciągam wskaźnik laserowy. „Czy tak zachowuje się dorosły?”
„Zapisz »dziecko«”.
Jej wiek mnie zaskoczył, bo u kotów nie ma momentów,
które wyznaczają im upływ czasu.
Nie chodzą do szkoły, nie uczą się jeździć, nie biorą ślubu.
Dostałem Bajgiel, kiedy była mała.
Kilka miesięcy później była taka duża.
Od tego czasu wyglądała dokładnie tak samo.
I nie nauczyła się niczego nowego.
Jej wiek mnie zaskoczył.
W zeszłym roku pracowałem w Londynie cztery miesiące
i zabrałem ze sobą Bajgiel, bo nie mogę bez niej żyć.
Bajgietusia zaczęła mieć problemy zdrowotne. Serio.
Wiele razy zabieraliśmy ją do weterynarza.
Robiliśmy różne badania. Musiała zostać na noc w lecznicy.
To było okropne.
W końcu odbyliśmy ostatnią wizytę u weterynarza
na której przekazano, co dolega Bajgiel.
Był tam brytyjski weterynarz
i z bardzo ponurą miną
powiedział: „Wasza kotka ma powiększone serce”.
A ja na to: „Wiem, że ma wielkie serce”.
„Kiedy jestem smutny, ona to czuje,
jakbyśmy byli połączeni, kładzie twarz tutaj i mruczy,
a ja naprawdę czuję się lepiej”.
A on na to: „Nie, u kotów wielkie serce jest złe”.
A ja na to: „W porządku.
To jakie serce jest dobre?
A on na to: „Serce normalnego rozmiaru”.
Czułem, że wizyta nie idzie dobrze,
bo od razu po powrocie wygooglowałem:
„Czy weterynarze są lekarzami?”.
Są.
Chodzą do szkoły i takie tam.
Lekarze muszą dbać o ludzkie ciało,
a weterynarze o każde inne ciało na Ziemi!
Można przywieźć iguanę albo pawia,
a oni: „Zobaczmy, co się dzieje u tego cholerstwa”.
„Oby miało serce, bo inaczej nie wiem, od czego zacząć”.
Wróćmy do spotkania.
Facet przekazuje nam te nieciekawe wieści.
Nie wiem, jaką miałem minę,
ale ten Brytyjczyk zrobił się dziwny
i zaczął podpierać się hipotezami,
szukał czegoś i nie mógł niczego znaleźć.
W końcu znalazł...
Pamiętacie ten papier rzeźniczy, na którym każą wam usiąść?
Bardzo cienki i głośny kawałek papieru?
Taki trochę przezroczysty.
Taki sam materiał, co w jednorazowych nakładkach na deski klozetowe.
Urywa kawałek i podaje go mi.
Zastanawiam się, czemu mi go daje.
Myśli, że się rozpłaczę.
Mówię mu: „Nie będę...”. Nim kończę zdanie,
łzy spływają mi po twarzy.
Teraz próbuję otrzeć łzy.
A ten papier nie zdaje egzaminu.
Rozcieram łzy po twarzy.
Mam łzy na czole, co jest nowym doznaniem.
Patrząc, jak płaczę, Brytyjczykowi zrobiło się niezręcznie,
bo jest Brytyjczykiem, a emocje to nie...
Koniec zdania.
Ten facet daje nam pięć tabletek
i mówi: „Codziennie dajcie je swojej kotce”.
„Jak mam to zrobić?”
„Wiecie, że koty są posłuszne
i robią to, o co ich poprosisz”.
A on na to: „Dołóżcie do karmy, a ona ją zje”.
Co oczywiście nie działa!
Wyobraź sobie, że jesteś w restauracji,
a w spaghetti masz pięć tabletek paracetamolu.
Myślisz: „Jebać tę restaurację.
Wychodzę. Plecy mnie już nie bolą”.
Czy ktoś z was musiał leczyć kota?
To trudne, prawda?
Jeśli wasze życie jest zbyt proste, podajcie kotu lek.
W najnowszym filmie z serii Piła jednym z wyzwań
jest leczenie kota lekami.
Wszyscy umierają.
Poza kotem. Kot wciąż żyje.
Tabletki w karmie nie działają.
Ludzie, którzy leczyli koty, to wiedzą.
Jest taka plastikowa strzykawka.
Ale zamiast igły na końcu jest otwór,
a pigułka jest w otworze.
Masz otworzyć pysk i wstrzyknąć tabletkę
w jej dziecięce gardło.
Co stwarza problem.
Nie mogę otworzyć jej pyszczka.
Nie wiem jak.
Jestem od niej większy.
Nie wiem, jak ćwiczy mięśnie żuchwy.
Nie wiem, czy ćwiczyła tae bo,
czy coś bardziej zaawansowanego.
Robi trening P90X.
Robi Pomruk 90X. Pomruk 90X?
Robi miau bo. Wyobraźcie sobie takiego kotka.
Terapeuta mówi, że uciekam się do żartów, gdy sytuacja jest emocjonalnie trudna,
i uprawiam koterię. Ale miała rację.
W porządku.
Odpierdolę coś po występie.
To nie pomaga. Jesteśmy w Londynie.
Znaleźliśmy francuską pastę w tabletkach.
Coś jak maź. Wkładacie tabletkę do środka
i smarujecie tą mazią, nie czują smaku tabletki
i zjadają wszystko.
Dla tych, którzy nie wiedzą, co to, pasta wygląda jak ciastolina
i pachnie jak ścieki za fast foodem.
Bajgiel ją uwielbia!
Nigdy nie ma jej dość!
A produkt, który lubiła...
to produkt francuski. Choć był to Londyn.
Uwielbiała go, nosił nazwę:
EasyPill Giver Cat.
Wpisali coś w Google Translate
i powiedzieli: „To jest to”.
„Nie trzeba nic zmieniać”.
„SI znowu się sprawdza”.
EasyPill Giver Cat.
EasyPill, Giver Cat.
EasyPill, jedno słowo, które nawet nie jest słowem.
EasyPill Giver Cat.
To nie kotka dawca, to dar od kogoś.
Mam notatki.
Ale Bajgiel je tak uwielbia, że gdy wracamy do domu w LA,
zabieramy ze sobą walizki pełne opakowań EasyPill Giver Cat.
Dajemy jej to w LA, a ona mówi: „Nie, to moje europejskie żarcie”.
„W domu tego nie żrę. Jestem na diecie”.
Potem zabieramy ją do weterynarza w LA,
a on daje nam maść,
którą można wcierać jej w ucho i która daje taki sam efekt.
„Dlaczego od tego nie zacząłeś? Wymyśliłeś to w zeszłym tygodniu?”
„Powiedz o tym europejskim weterynarzom”.
To moja rada.
Jeśli musicie leczyć kota,
idźcie prosto po maść, którą wetrzecie w ucho.
Ale zanim to zrobicie, spróbujcie EasyPill Giver Cat.
Po występie będę je sprzedawać.
Myślę po nocach.
Też tak macie? Wiecie, o czym mówię?
Kiedy leżycie w łóżku i nie możecie spać,
a wasz mózg mówi: „Pomartw się teraz tym”.
„Nie pomyślałeś o tym? Bo jesteś odrobinę głupi”.
„Wszyscy twoi przyjaciele wiedzą”.
Nocne rozmyślanie jest jak to za dnia, tyle że cię nienawidzi.
Gdy świeci słońce, pokładam wiarę w świat,
ale w nocy nadchodzi godzina pytań.
Każdej nocy przeznaczam na to godzinę.
Każdej nocy między trzecią a piątą,
godzina każdej nocy,
gdy dobre części mojego mózgu śpią,
a złe części wychodzą się bawić.
Przeczytam wam moje ostatnie myśli.
To prawdziwe myśli,
które nie pozwalają mi zasnąć.
„Nocne rozmyślanie”.
„Ten e-mail, który dziś wysłałem”.
„Dziękuję za kontakt. Miło, że się odezwaliście”.
Powinienem napisać: „»Miło, że się odezwaliście«?”.
„Powinienem wysłać im e-mail z wyjaśnieniami”.
„Będą wiedzieć, że mi zależy, bo piszę go o 4.17 w nocy”.
„Pamiętasz szopa, który codziennie do ciebie przychodził,
a pewnego dnia przestał?
Zastanawiam się, czym go zdenerwowałem”.
„Czy Wielki Ptak to kurczak?”
Nie mogę przez to spać.
To mnie rozpierdala.
Nie daje mi spać w nocy.
„Biali ludzie”...
Nie skończyłem!
Masz całkowitą rację. Tylko tyle.
Biali ludzie, kropka.
Świadomość, że tam jesteście.
Kto by spał?
Dobrze widzieć dziś tak wielu z was.
Rozumiecie? Nie mogę przez to spać.
Spróbujcie zrozumieć: „Biali mają
możliwie każdy kolor włosów i oczu występujący w naturze,
a inne rasy mają jeden i ten sam kolor”.
„Biali mogą mieć rude włosy, blond włosy,
kasztanowe włosy, zielone oczy,
niebieskie oczy, piwne,
a inne rasy mają czarne włosy i czarne oczy”.
Na całym globie!
A inne rasy?
Azjaci, czarni.
Azjaci tacy jak ja.
Latynosi.
Czarne włosy i czarne oczy.
Co to ma być, kurwa?
Nie rozumiem.
To jedyne, co mogę wymyślić:
Bóg kocha was bardziej.
Ale wiem, że to nieprawda. Widzi, jacy jesteście.
Mamy czarne włosy i czarne oczy.
Ale nie tylko my.
Biali też mogą mieć czarne włosy i czarne oczy.
To też skolonizowaliście.
Gdy widzę białego z czarnymi włosami i oczami, myślę:
„Wynocha z mojego podwórka!”.
„Co oznacza skrót DoZ?”
Mam stany lękowe.
Myślę, że powodem naszego lęku jest to,
że mechanizmy samozachowawcze naszych ciał
są totalnie przestarzałe.
Nasze mechanizmy samozachowawcze
są oparte na walce lub ucieczce.
Widząc lamparta, ciało przygotowuje cię
do intensywnej aktywności fizycznej,
możesz z nim walczyć lub od niego uciec.
A teraz, w większości,
nie mamy tych problemów,
ale nasze ciało daje te same rozwiązania.
Walka albo ucieczka.
Leżę w łóżku w środku nocy
i nie mogę spać.
Dziś na imprezie
powiedziałem Grecie, że wszystkie dzieci są głupie.
Mam nadzieję, że nie myślała, że jej dziecko jest głupie.
A mój mózg mówi: „Atakuje cię teraz lew!”.
„Twoje serce bije bardzo szybko i oddychasz bardzo płytko”.
„Znajdź drzewo do wspinaczki. Ruchy, ruchy!”
Leżę w łóżku i wibruję.
„Powinienem wejść na jej Insta
i polubić zdjęcia, na których widać jej dziecko”.
Moje ciało mówi: „Pocisz się, żeby się nie przegrzać”.
A ja: „Chcę tylko zasnąć!”.
„Śpisz, nie martw się”.
„Cała ta energia sprawi,
że będziesz zgrzytał zębami całą noc”.
„Czy to pomoże?”
„Czy wizyta u protekcjonalnego, osądzającego dentysty
będzie rozwiązaniem, jakiego szukasz?”
Istnieje przepaść między problemami, które mamy,
a rozwiązaniami, które daje nam ciało.
Myślisz: „Jutro zaczynam nową pracę”.
„Oby koledzy mnie polubili”.
„Oby się nie połapali, że jestem gówno wart”.
Twoje ciało mówi: „Kumam. Dopilnuję, byś nie robił kupy przez tydzień”.
To nie pomaga.
Moja żona i ja
mieszkamy w Los Angeles, mamy tam dom.
Z basenem.
Gdybym nie musiał o tym wspominać, pominąłbym tę informację.
Staram się być tu przystępny.
Nie wiem, co powiedzieć. Bywa ciężko, życie nie jest fair.
Mam basen.
To skromny basen.
Jest ogromny! Sam nie jest tego pewien.
Remontowaliśmy dom,
a podczas remontu moja żona i ja
nocowaliśmy u kolegi.
Pewnego dnia poszliśmy sprawdzić, jak idą prace,
a przy basenie
znaleźliśmy paczkę czipsów
i spodnie.
Moja urocza żona trochę świruje.
„Co się dzieje?
Nie wiem, co robić. Co robimy?
Zainstalujmy kamery”.
Mówię: „Dobrze, skarbie. Zamontujemy kamery”.
Więc to robimy.
Kilka dni później jesteśmy u kolegi,
u którego nocujemy. Dostaję alert na telefon.
Włączam go.
Kamera w moim domu łączy się z telefonem.
Widzę to na żywo.
Para, młody mężczyzna i młoda kobieta,
wspina się przez moją bramę
i idzie do mojego ogródka. Widzę to dokładnie.
Nie mają nawet na tyle przyzwoitości,
żeby się skradać jak złodzieje.
Wykazują się typową nonszalancją.
Zapomnieli chyba o „szalancji”.
Idą do naszego podwórka. Otwierają kosz piknikowy.
Przynieśli koszyk piknikowy!
Wyciągają chleb, ser i nóż do chleba.
Przynieśli nóż do chleba!
Nie moczą się nawet w basenie. Drażnią się z nim.
To gra wstępna z moim basenem.
Siedzą, jedzą chleb i ser.
I się śmieją.
Oglądam to tutaj,
a Emily tu.
„Z czego się śmieją?” „Umiemy popełniać wykroczenia”.
Emily mówi: „Kamera ma mikrofon”.
Mówię: „Zabawmy się”.
Włączamy mikrofon
i słyszymy ich rozmowę na żywo.
A oni rozmawiają sobie na trzeciej randce.
Rozumiecie?
„Moi rodzice rozwiedli się, gdy byłam dzieckiem”.
On: „Moi też. Bzyknijmy się po raz pierwszy”.
Taki jest to klimat.
Oglądam to tutaj, a Emily ogląda tu.
Emily mówi: „Powinniśmy tam pojechać”.
„Nie chcę tam jechać, skarbie, bo mają nóż”.
A Emily mówi: „Sami możemy wziąć nóż”.
„Nie chcę dziś walczyć na noże, kochanie.
Co się stanie, jeśli przegram?
Co będzie, jeśli wygram walkę na noże?
Mam ich zamordować?
Tego chcesz, kochanie?”
„Pływaliście w moim basenie!” Dźgam ich, dźgam!
„Kochanie, zgodnie z poleceniem zabiłem intruzów na pikniku.
Oto ich zwłoki.
Masz instrukcję obsługi nowego systemu kamer?
Bo musimy usunąć nagranie”.
Wszystko dobrze przemyśleliśmy. Wchodzę z nożem.
Zrezygnowaliśmy z tego pomysłu.
Tylko o tym rozmawiamy.
„Powinniśmy wezwać policję?”
Naprawdę o tym rozmawiamy,
a ja na to: „Nie chcemy, żeby pływali w naszym basenie,
ale nie chcemy też, żeby ich za to aresztowali.
Technicznie to włamanie.
Ale gdy twoje nazwisko raz trafi do systemu, nie znajdziesz pracy.
Trudno się z niego wydostać, kochanie”.
Rozmawiamy o tym.
„Wymiaru sprawiedliwości tego kraju
nie interesuje resocjalizacja.
Amerykański wymiar sprawiedliwości tworzy zawodowych przestępców.
Oglądałem o tym dokument”.
Zauważyłem, że podczas naszej rozmowy
oboje przestali rozmawiać
i gapią się na nas do kamery.
Bo gdy włączasz mikrofon, działa w obie strony.
Słyszeli całą tę rozmowę.
Słyszeli, jak mówimy: „Sami możemy wziąć nóż”.
Patrzymy na nich, a oni patrzą na nas
jak dwa szopy złapane w śmieciach.
Jasnozielone, świecące oczy widoczne nocą.
I po najdłuższej ciszy w moim życiu... Przysięgam, że to prawda!
Po najdłuższej ciszy w moim życiu żona mówi:
„Wezwano policję”.
„Emily, czy to głos robota?”
Odpowiada: „Brzmi bardziej formalnie”.
To też słyszą.
„Wezwano policję”.
Ciągle to powtarza.
Nie wie, jak się z tego wykręcić.
Prosi mnie o pomoc,
a ja nie mogę jej zostawić, więc spanikowałem
i mówię: „Dobrze słyszycie. Policja jest w drodze.
Policjanci właśnie wsiedli do radiowozu.
Jestem robotem policyjnym.
To nowy program w hrabstwie Los Angeles.
Skręć w lewo w La Cienega”.
Uciekli.
Słyszeli, jak dwa cyborgi
kłóciły się o tajniki kompleksu więzienno-przemysłowego,
gdy oni decydowali się na pierwszy seks w życiu.
Gdy uciekali, powiedziałem do mikrofonu:
„Uciekając, weźcie opakowanie Easypill Giver Cat”.
Jestem imigrantem.
Są tu inni imigranci?
Ktoś chętny? Tak?
- Skąd jesteś? - Z Indii.
Z Indii?
Są też i inni.
Ja jestem z Pakistanu.
Kiedyś nazywali go Indiami.
Jak długo tu jesteś?
Czterdzieści osiem lat.
Ktoś jeszcze?
- Skąd jesteś? - Z byłego ZSRR.
Dawne ZSRR.
Jak się dziś nazywa?
Powiedziałaś mi, skąd nie jesteś.
- Skąd? - Z Rosji.
OK. Czemu nie powiedziałaś „Z Rosji”?
Ostatnio było o niej w wiadomościach?
Co się stało z Rosją?
Często o niej słyszeliśmy,
ale od jakiegoś czasu cisza.
- Jak długo tu jesteś? - Czterdzieści dziewięć lat.
Czterdzieści dziewięć lat.
- Ile miałaś lat, gdy tu przyjechałaś? - Siedem.
Czy są tu prawdziwi imigranci?
Mówię poważnie.
Jeszcze jakiś imigrant?
Nie możesz wskazywać na kogoś innego.
Nie możesz pokazywać: „Tu siedzi imigrant”.
Nie można tego robić przez następne cztery lata.
Wiemy o tym.
Ludzie, którzy się tu urodzili, myślą, że granice są otwarte,
każdy może tu wjechać,
ale ludzie tacy jak my, którzy musieli się tu przenieść, wiedzą, że to nieprawda.
Bardzo trudno przenieść się do USA.
Zdobycie zielonej karty zajęło mi 14 lat,
kosztowało ponad 10 000 dolarów. Opłaty za prawnika, za podanie.
Ludzie o tym nie wiedzą.
A cały proces sprowadza się do jednej rozmowy.
Tego dnia w tym pokoju jest jedna osoba.
I tego dnia wszystko zależy od tej osoby.
Może powiedzieć „tak” i możesz zostać
albo odmówi i siedzisz w łodzi do Pakistanu.
Tylko jeśli jesteś z Pakistanu. To nie jest standard.
„Ale jestem z Kanady”.
„Pierdol się! Wracasz do Pakistanu”.
„O nie, stawka jest wysoka!”
Wchodzę, by porozmawiać z kobietą, a ona siedzi przy biurku
i nie wierzę, że pozwolono jej go mieć.
Prawdę mówię.
Tuż za biurkiem na ścianie miała wielki kalendarz z Jezusem.
Ale kalendarz z Jezusem na dany miesiąc.
Jezus co miesiąc wykonuje inne czynności.
Jezus łowi ryby.
Jezus robi wsad do kosza jak LeBron.
Mój miesiąc przypadł Jezusowi płynącemu łodzią do Pakistanu.
Usiadłem, a ona mnie przesłucha.
Jestem onieśmielony, a ona chce, bym to odczuł.
Ma okulary aż dotąd, pochyla się,
chce znaleźć luki w mojej historii,
próbuje przyłapać mnie na kłamstwie.
W połowie, żeby zobaczyć, co się stanie,
mówię: „Nie uważam się już za muzułmanina”.
Od razu się uruchomiła.
Po tym jest o wiele milsza.
Jej ramiona się rozluźniły i myśli: „Dzięki Bogu”.
Zdjęła okulary, odchyliła się.
A teraz śmieje się z moich żartów.
A potem pyta mnie:
„Co pańscy rodzice sądzą o tym,
że wychowa pan dzieci na chrześcijan?”.
Nigdy o tym nie mówiłem.
Uznała, że skoro nie lubię lodów waniliowych,
to lubię czekoladowe.
Spojrzałem na nią i mówię: „Nie będą szczęśliwi,
ale tak bardzo kocham Jezusa.
Skąd ma pani ten kalendarz?”.
Zgoda.
Cieszę się, że znów jestem w tym pięknym teatrze.
Jest piękny.
Tutaj zacząłem stand-up. Tu poznałem swoją uroczą żonę.
Boże!
Bardzo się cieszę, że tu jestem.
Ostatni raz byłem tu w roku dwa tysiące...
Otwierałem występ Zacha Galifianakisa,
pamiętam, jak robiłem tamten program i myślałem:
„Kiedyś będę tu gwiazdą”.
A dziś kręcę tu swój występ specjalny.
Właśnie.
Dziękuję, że tu przyszliście.
Jesteście wspaniali. Cudownie jest tu powrócić.
Mogę wyznać coś,
co wywołuje u mnie sporo emocje?
Zgadzacie się?
Dobrze, dziękuję.
To emocjonalne ryzyko. Trudno mi o tym mówić.
To prawda.
Parę miesięcy temu brałem udział we francuskim podcaście.
Wspomniałem w nim, że gram w filmie,
gdy wszedł do kin, recenzje były tak złe i tak bardzo raniły moje uczucia,
że zacząłem chodzić do terapeuty.
Z jakiegoś powodu tę małą część podcastu podchwyciły
wszystkie ważne gazety w Stanach.
Chicago Tribune, Sun-Times,
New York Times, Rolling Stone.
Wszystkie to podchwyciły i miały ten sam nagłówek.
Możecie to sprawdzić. Brzmiał tak:
„Po kiepskich recenzjach Kumail Nanjiani ląduje na terapii”.
Nie wylądowałem na terapii.
Ludzie lądują w więzieniu.
Nie skazali mnie na terapię.
Sędzia nie powiedział: „Tylko 47% na Rotten Tomatoes?
Musi pan porozmawiać z profesjonalistą.
Nazywa pan to trzecim aktem?
Za dużo postaci”.
Niedobrze, że tak wiele osób
wie dokładnie, o jakim filmie mówię.
Nie najlepiej.
Nie wylądowałem na terapii. Sam ją wybrałem,
bo zdałem sobie sprawę, że moja samoocena jest związana z tym,
co ludzie myślą o mojej pracy.
Jak zagrałem dobrze, ludziom się podobało, to byłem dobry.
Jeśli zagrałem kiepsko, byłem tym złym.
I zrozumiałem, że to było nie do wytrzymania.
Musiałem sprawić, by moja samoocena pochodziła z mego wnętrza,
a nie opierała się na opiniach innych o mojej pracy.
Dlatego poszedłem na terapię.
Reakcja USA nie miała na to wpływu.
Zamiast tego wszyscy przez dwa tygodnie w mediach społecznościowych
nazywali mnie dzieciuchem.
Nie no, stawię się za nich, mają rację.
Jestem dzieciuchem. Ciągle ranią moje uczucia,
dlatego chodzę na terapię,
by nie zrujnować sobie życia.
Przez 14 dni w mediach społecznościowych było tysiące postów.
Ludzie, którzy byli na mnie źli za to, że mówiłem o pójściu na terapię.
Tysiące odpowiedzi,
ale w sumie było pięć różnych odpowiedzi, powtórzonych tysiące razy.
Bo wszyscy w mediach społecznościowych myślą, że są sprytni i oryginalni,
ale powtarzają tylko to,
co powiedziało już tysiące innych osób.
Było pięć różnych odpowiedzi
powtórzonych tysiące razy.
Omówimy każdą z tych odpowiedzi
i porozmawiamy o nich.
Odpowiedź numer jeden.
„Twój hollywoodzki film nie wypalił? Mamy ci współczuć?”
Nie chcę, żebyście mi współczuli.
Ale ja mogę współczuć sobie.
To moje życie. Żyję w tym wnętrzu.
Ciężko pracowałem nad filmem, który miał być niesamowity.
Gdy wszedł do kin, wszyscy mówili: „Jest do bani!
I uważamy, że jesteś głupi.
Będziesz pierwszą osobą, z której ponabijamy się,
że tak przypakowała”.
Jak, kurwa, do tego doszło?
W historii cywilizacji nikomu innemu się to nie przytrafiło.
Dlaczego mnie?
„Ma kaloryfer? Co za kretyn”.
Co?
Kto zmienił zasady?
Dlaczego nikt mnie nie uprzedził?
Wiecie, jakie to było trudne?
Od lat nie wąchałem tortu!
Teraz wiem, że wszyscy czekacie, aż wrócę do tego, co było.
Będziecie szczęśliwi, jeśli wrócę do tego, co było!
Teraz utknąłem w tym więzieniu,
bo nie chcę dać wam satysfakcji.
Nie ma powodu, bym był taki napakowany,
ale jestem. I walcie się!
Będę robić pompki na łożu śmierci. I walcie się!
Kiedy patrzę na ciasto i je jem,
myślę, że się ucieszycie, jeśli je zjem.
To daje mi siłę, by go nie zjeść.
Odpowiedź numer dwa.
„Zapłacono ci za film, który okazał się klapą?”
Tak, zapłacono mi.
Co nie znaczy, że nie mogę się smucić, gdy słabo wypadł.
A założenie jest takie, że moje życie jest wspaniałe.
I to prawda, mam wspaniałe życie
i jestem za to bardzo wdzięczny.
Nie wierzę, że mogę tu być i mówić do wspaniałych ludzi,
zawodowo.
Jestem za to wdzięczny.
Rozumiem, że mam szczęście.
Jestem za to wdzięczny.
Ale to nie znaczy, że nie przytrafia mi się nic złego.
Mam rozczarowania i lęki.
Moja kotka zachorowała.
Czasem pasek wcina się w mój kaloryfer.
Nie wiecie, jak to jest, sukinsyny!
Ludzie pływają w moim basenie bez mojej zgody.
Próbuję ustalić, gdzie jest granica.
Odpowiedź numer trzy.
„Twój film skłonił mnie do terapii”.
To dobre. I sprytne.
Kup sobie ciastko, nie zjem go.
I wal się, pamiętasz?
„Twój film skłonił mnie do terapii”.
Czyli szukasz wymówki, by iść na terapię?
I nie musisz dziękować.
Cała twoja rodzina może mi podziękować.
Odpowiedź numer cztery.
„Przez rok ciężko pracował nad filmem,
który okazał się klapą. Normalne, że oszalał”.
Chcę o tym pogadać.
Choroba psychiczna to prawdziwa choroba
i nie należy szkalować tych, którzy ją mają, nazywając ich wariatami.
To nie tak.
Ale nie trzeba być chorym psychicznie, żeby iść na terapię.
A gdy się na nią chodzi, nie znaczy, że jest się psychicznie chorym.
Właśnie.
Na szczęście nie jestem psychicznie chory,
ale nadal korzystam z terapii,
bo mam w głowie śmietnik
i nie wiem, co z nim zrobić. Nie wiem, co i jak.
Nie wiem, co jest do wywalenia, co do recyklingu,
a co na kompost.
Conocne rozmyślanie.
Potrzebowałem kogoś, kto przez to przebrnie
i to poszufladkuje za mnie.
To mi pomaga.
To sama prawda.
Przez długi czas nie sądziłem, że mam negatywne uczucia.
Nie miałem żadnych negatywnych uczuć,
myślałem, że jestem cały czas szczęśliwy,
ale od czasu do czasu bardzo się wściekałem!
Okazuje się, że mam negatywne uczucia.
Tylko o nich nie wiedziałem.
Brałem te nieprzepracowane uczucia i kierowałem je w złą stronę.
Jeśli chodzi o uczucia, nie wiedziałem, co czuję
i do czego to zmierza.
Podam przykład.
Kilka lat temu mój tata miał wypadek samochodowy.
Nic mu nie było.
Nic mu nie jest.
Ale to był straszny wypadek samochodowy.
Jego auto dwukrotnie koziołkowało.
Jak tylko wyczołgał się przez otwór po szybie,
zadzwonił do mnie,
bo chciał pogadać z kimś, kto by go pocieszył.
Wiedziałem, że nic mu nie jest, ale panikował.
„Tato, nic ci nie jest. Panikujesz,
ale to zrozumiałe po tym, przez co przeszedłeś.
Wiem, że auto jest zniszczone, ale to nieważne.
Ważne, że nic ci nie jest, więc siedź tam i oddychaj.
Przyjdą, zaopiekują się tobą. Obiecuję, że nic ci nie będzie.
Tato, bardzo cię kocham”.
Odłożyłem słuchawkę i pomyślałem: „Zajebiście mi to wyszło.
I kto jest teraz ojcem?”.
A godzinę później pomyślałem: „Gdzie moja koszulka z żółwiem ninja?
Nie mogę znaleźć mojej koszulki. Pasuje mi idealnie
i był na niej mój ulubiony żółw ninja.
Tata prawie zginął w wypadku, a ja nie mogę znaleźć koszuli z Donatello.
Doszło do dwóch równie ważnych tragedii!”.
Nie chodziło o koszulkę.
Było mi smutno i bałem się o tatę, nie umiałem tego wyrazić
i wściekłem się na koszulkę, której nie mogłem znaleźć.
Teraz to uogólnię.
To problem wielu z nas, mężczyzn.
Wielu mężczyzn ma kłopot z przyznaniem się do smutku lub strachu,
bo uważają, że takie emocje to słabość.
Myślimy, że jedyną męską emocją jest złość.
Myślimy, że gniew to siła.
Ale ja myślę, że jest odwrotnie.
Złość może wynikać ze słabości.
A przyznanie się do smutku
i do strachu, kiedy je odczuwamy, to siła.
Tak to brzmi, kiedy klaszczą tylko kobiety.
Heteryku, jeśli widzisz,
że twoja dama klaszcze, patrząc na ciebie...
umów się na wizytę.
To nie nasza wina. Tak nas wychowano.
Tego nauczono mężczyzn.
Taki był wzorzec. W latach 80.
nie było filmów z Arnoldem,
w których pokonuje złoczyńcę empatią.
W Predatorze nie mówi: „Myślisz, że jesteś niewidzialny,
ale ja cię dostrzegam”.
Wiele osób na świecie jest teraz wściekłych,
bo ciągle wahają się
między smutkiem a strachem.
Nie chcemy tego, więc złościmy się na kogoś,
kto zajechał nam drogę na autostradzie,
albo na nerda, który przypakował do filmu.
Dwa równie trafne przykłady.
Zajmujemy się teraz wieloma kwestiami i wiele przeszliśmy.
Bardzo dużo!
Nie tak dawno wybuchła pandemia.
Nie mogliśmy wyjść z domu, bo pojawiła się nowa choroba.
Czekaliśmy, aż nauka nadrobi zaległości,
i mało o tym gadaliśmy.
Nikt z nas tego nie przetworzył.
Nie wiem, co to znaczy przetworzyć,
ale przynajmniej było o tym pogadać.
Ignorujemy to jak bąki w windzie.
Co robiliście podczas kwarantanny?
Ja obejrzałem wszystkie filmy z 1980 roku
i myłem banany w zlewie.
Myłem banany w zlewie!
Myłem te banany w zlewie!
To jedyny owoc, którego nie trzeba myć.
Natura dała mu opakowanie.
W ciągu roku umyłem 200 bananów w zlewie.
W życiu nie umyłem żadnych bananów,
w ciągu roku umyłem ich 200,
a teraz znów żadnego.
Co jakiś czas wychodziłem po deser.
Zakładałem maskę na twarz, kupowałem sernik,
niosłem go do domu, jakbym niósł pluton.
Wkładałem go do mikrofali, neutralizowałem go przez dwie minuty,
redukowałem go do papki, jadłem na gorąco z miski
jak diabelskie płatki.
To był dziwny rok.
Moja urocza żona należała
do grupy wysokiego ryzyka, a ja cały czas się o nią bałem.
Wiecie, co mi pomogło?
Terapia mi w tym pomogła.
Pomogła mi.
Rozumiem, że mam wiele przywilejów.
Mam wspaniałe życie, ale teraz mocniej kontaktuję się ze sobą.
Odczuwam mocniej. Jeszcze nad tym pracuję.
To nadal wymaga pracy, ale jestem w kontakcie z moim wewnętrznym ja.
Teraz częściej płaczę.
Płakałem dwa razy, oglądając Godzillę.
Widzieliście film Godzilla Minus One? Jest dobry.
Dwa razy płakałem.
Nawet teraz oglądam filmy z Emily.
I nawet teraz, gdy mam łzy w oczach,
moja męskość jest zagrożona
i próbuję ukryć łzy przed Emily,
mimo że mój płacz przynosi jej tyle radości.
Jestem mężem psychopatki.
Odpowiedź numer pięć.
„Myślisz, że kiepskie recenzje filmu to dobry powód do terapii?”
Tak, kiepskie recenzje mojego filmu to dobry powód do terapii.
Wiecie, co jeszcze jest dobrym powodem?
Konieczność wstawania rano z łóżka.
To naprawdę trudne.
Teraz jest nam ciężko.
Wiele razem przeszliśmy. Zmiany klimatu.
Moje miasto płonęło przez miesiąc z powodu zmian klimatu.
System opieki zdrowotnej, który przedkłada dobrobyt nad zdrowie.
To, co się teraz dzieje w naszej polityce, kurwa.
Ludzie, którzy żyją obok nas
w zupełnie innych wersjach rzeczywistości od nas. To całkiem sporo.
Cenną rzeczą jest to, że profesjonalista patrzy ci w oczy
i mówi: „Czujesz się tak, bo wszystko jest teraz pojebane”.
Właśnie.
Wiecie, co robi terapeuta po rozmowie z wami?
Rozmawia ze swoimi terapeutami.
Mówi: „Powiedziałem klientowi, że wszystko jest teraz pojebane”.
Potwierdzają: „Bo jest pojebane”.
A potem rozmawiają ze swoim terapeutą i z jego terapeutą.
Aż do samego końca, gdzie jest jeden wielki uberterapeuta,
który rozwiązuje wszystkie problemy
i nie ma z kim rozmawiać.
Włażą do sklepów,
próbując nawiązać kontakt wzrokowy i myślą: „Powiedz, że będzie dobrze!”.
Musisz spojrzeć im w oczy i rzec: „Wszystko jest pojebane
i wszystko będzie dobrze”.
Wszystko jest pojebane
i wszystko będzie dobrze.
To właśnie mówię wam.
„To jest pojebane i wszystko będzie dobrze”.
To jest pojebane i wszystko będzie dobrze.
Teraz wasza kolej.
To jest pojebane i wszystko będzie dobrze.
Jeszcze raz.
To jest pojebane i wszystko będzie dobrze.
Dziękuję, Chicago. Byliście wspaniali.
Dziękuję.
Bis, bis!
Nie mam nic na bis!
Powinienem zaśpiewać całą piosenkę Hotel California.
Nikt tego nie chce.
Zrobię tak. Jako że to mój bis, przypomnę wam
pierwszy żart, jaki wykonałem na scenie.
Ale zrobię go w całości. No wiecie...
Dzięki, mój czas się skończył!
Od dziecka
chciałem być naukowcem.
Ale takim, który odniósł sukces.
Zawsze chciałem, by nazwano jednostkę miary moim nazwiskiem.
Bo wszyscy fajni naukowcy ją mają.
Dżul, niuton,
pan kilometr.
Ale nie przyjechał do Ameryki.
Chcę mieć jednostkę miary nazwaną moim nazwiskiem,
ale chcę czegoś fajnego.
Na przykład: „Podkręć torpedy do pięciu nanjianów!”.
„Pięć nanjianów? To za duża moc!”
„Większość ludzi nie daje rady z jednym nanjianem”.
Dziękuję.
KU PAMIĘCI BAJGIEL
SIERPIEŃ 2008 – WRZESIEŃ 2025
Napisy: Sławomir Apel