Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Bayanlar baylar, alkışlarınızla,
Kumail Nanjiani!
Selam!
Evet.
Selam!
Evet!
Teşekkürler.
Nasıl gidiyor Şikago?
Çıkar çıkmaz tezahüratınızı duyunca neredeyse ağlayacaktım.
Yok, sadece duygulandım. Teşekkürler.
Kesinlikle harikasınız.
Bu gece burada olmanız çok değerli.
Bir şeyi netleştirmek istiyorum.
Şunu bilmenizi istiyorum, stand-up komedyenliğine burada,
Şikago'da başladım.
Gerçekten.
Stand-up'a Şikago'da başladım,
sonra yıllarca sürdürdüm,
yaklaşık on yıl ara verdim
ve şimdi tekrar başladım.
Şunu bilmeniz önemli,
"Biraz da stand-up yapayım." diyen
aktörlerden değilim.
COVID'i icat ettiğimi düşünmenizi tercih ederim.
Ayrıca kaslara da takılmayın.
Bazılarının takıldığını biliyorum.
Takılmayın.
Şey gibi...
Bazıları korkuyor. Korkmayın.
Bu kaslar zarar veremez.
Bu kaslar dekoratif.
Bu kaslar hiç dövüşmedi.
Kavgaya en fazla yaklaştığım an şuydu.
Yıllar önce Brooklyn'de yaşarken
gece eşimin arabasıyla park yeri bulmaya çalışıyordum.
Sonunda yer buldum.
Ben girecekken başka biri girmeye kalktı.
Tartışmaya başladık.
"Git kendini becer." dedim.
Arabadan indi,
bana doğru yürümeye başladı ve "Ne dedin sen?" dedi.
"Özür dilerim, dedim!" diye cevap verdim.
Kavgaya en çok bu kadar yaklaşmıştım.
Hiç kavga etmedim çünkü özür dilemede çok iyiyimdir.
Şikago'ya dönmek çok güzel. Çok şey değişmiş.
Esrar artık burada yasal.
Tartışmalı bir giriş yapacağım.
Bence esrarın yasallaştırılması bir hataydı.
Tamam, bir saniye.
Gösteri bitmedi, bir noktaya değinmem lazım.
Bu arada yasal olmadan önce esrar almanın
nasıl bir şey olduğunu hatırlayan var mı?
Birinin evine gitmeniz gerekirdi.
Arkadaşıymış gibi davranmanız gerekirdi.
Onunla Matrix filmini biraz izlemeniz gerekirdi.
İguanasını sevmeniz gerekirdi. Tam bir kâbustu.
Ondan ot aldıktan sonra ne yapardın?
Tüttürürdün.
Evet, onunla tüttürürdün!
Ne? Olmaz!
Sende çok var, bende çok az var.
Neden bir kısmını bedavaya geri vermem gerekiyor?
Başka yerlerde bunu yapmazsınız. Restoranda garsona
"Buyur, hamburgerimden bir ısırık al." demezsiniz.
Açıklayayım, olur mu?
Bence esrar suç olmaktan çıkarılmalı.
- Bence kimse... Evet. - Evet.
Kimse bulundurduğu için hapse girmemeli.
Bulundurmaktan hapse girenler serbest bırakılmalı.
Bence bu çok saçma.
Bence tamamen yasal da olmamalı.
O kafayı yaşamak için birazcık kanun çiğnemem gerekiyor
gibi hissediyorum.
Bir örnek vereyim.
Birkaç hafta önce eşimle Kuzey Kaliforniya'daydık.
Güzel bir restoranda randevumuz vardı,
esrarlı yiyecek almıştım.
Bu arada, esrar yasal olduğuna göre,
esrarlı yiyecekler çok daha iyi çünkü kutunun üstünde
ulaşabileceğin kafa seviyesini gösteren bir rakam oluyor.
Eskiden hep gizemli bir maceraydı.
Bazıları sırf şov için yapıyordu.
Burada yaşadığım dönemde barlara gidip
esrarlı kek satan yaşlı bir teyze vardı.
Bir keresinde ondan esrarlı kek aldım.
Yedim ve şöyle dedi, "Hepsini mi yedin?"
"Hemen eve gitmelisin."
Sonra üç gün yatakta uyanık yattım.
Son beş yılda gönderdiğim her e-postayı düşündüm.
Yani şimdi çok daha iyi.
Randevudaydık, esrarlı yiyecek almıştım ve kafam fenaydı
ama kutudaki sayıyı biliyordum, ona güveniyordum.
Neyse, gidip dışarıda oturduk.
Karşıda muhteşem dağlar, güneş gözüme vuruyor.
Güneşe bakıyorum,
kafam güzel, "Sen güzelsin, ben güzelim." dedim.
"Eş anlamlı kelimeler."
Garson geldi, "Efendim, şu an güneş gözünüze vuruyor." dedi.
Ben de "Evet, farkındayım." dedim.
"Efendim, şu an güneş gözünüze vuruyor
ama birazdan batmaya başladığında,
Kaliforniya'nın en güzel gün batımını göreceksiniz." dedi.
Adama şöyle bir baktım, kafam çok güzel,
şöyle dedim, "Güneş dağların arkasından mı batacak,
yoksa dağların önünden mi?"
Birazcık yasa dışı olmalı.
Güneşin nasıl bir şey olduğunu unutmak için
kanunları biraz çiğnemeliyim.
Cidden şöyle dedim, "Restoranınıza hiç gelmemiştim, yani..."
"Burada işler yürür bilmiyorum."
"Güneşi dağların arkasına mı yoksa önüne mi
batırdığınızı bilmiyorum."
"Ama öndense yerimi değiştirmek istiyorum."
Son dönemde çok konsere gittim. Konsere gitmeyi severim.
Canlı müziğe bayılırım. En sevdiğim şeylerdendir.
Büyü gibi, ben yapamıyorum. Yani seviyorum...
Evet, konserleri severim.
Nefret ettiğim şeyi söyleyeyim ve bu her konserde oluyor.
Bisten nefret ederim.
O süreçten nefret ediyorum.
Gidiyormuş gibi yapma.
Kal şurada, şarkıları peş peşe çal.
Geç oldu. Sabah işe gideceğim.
Kal şurada, şarkıları peş peşe çal.
Egonuz ne kadar kırılgan ki parasını zaten verdiğimiz konseri
bitirmeniz için ekstra alkışlatıyorsunuz?
Bütün gece sizi alkışladık.
Müzisyenler, ruhunuzdaki o boşluğu ne dolduracak?
Bizi şu küçük oyununuza ortak etmeyin.
"Tamam, konser bitti.
En ünlü üç şarkımızı çalmadan gidiyoruz." diyorlar.
"Olamaz!"
"Eagles'ın Hotel California'yı çalmadan gittiğine inanamıyorum."
"Ve Desperado'yu!"
"Ve Hotel California'yı."
Şarkılarını pek bilmiyorum.
Geçen bir konser izledim. Çok kızdım!
Bis için gidiyor gibi yaptıklarında
gitarist telefonunu orada bıraktı.
Alsana telefonunu dostum!
Bari gerçekten gidiyormuş gibi yap.
Madem rol yapıyorsun, iyi rol yap!
Işıkları aç, kapıları aç, konser bitti diye ısrar et.
Sonra herkes çıkarken yeniden çıkın ve üç şarkı daha çalın.
Herkese Uber'lerini iptal ettirin.
Şikago, harikasınız.
Benim için konuşması biraz zor,
duygusal bir konuya girebilir miyim?
Uygun mu sizin için? İzniniz var mı?
Olur mu? Tamam, harika.
Bir kedim var. Evet. Adı Bagel.
Ona Her Şeyim Bagel diyorum çünkü o benim her şeyim.
Ben... Biliyorum.
Bu hikâyeyi,
sevgimin iğrençliğini göstermek için anlatıyorum.
Onu çok seviyorum. Benim için çok önemli.
Ona olan sevgim beni korkutuyor. O her şeyim.
Bazen yüzünü öyle öpüyorum ki
tüm yüzünü ağzıma sokuyorum.
Keşke onu yiyebilsem ve o hep yanımda olsa.
Trump göçmenler konusunda haklıymış.
Keşke onu yiyebilsem, sonra da onu doğurabilseydim
çünkü gerçek aşk budur.
Ona taktığım o kadar çok isim var ki, Bagel, Bages, Minik Bebek Bages.
Ve son zamanlarda, nedense bir de Tatlı Hristiyan Kız.
Nasıl başladı, bilmiyorum.
Ben fark etmemiştim bile. Eşim yakaladı.
"Kedimize, Tatlı Hristiyan Kız mı diyorsun?" dedi.
Çok saçma çünkü ben Hristiyan değilim.
Kedi de Hristiyan değil.
Yani bir şey olduğuna inanıyor.
Ruhani tiplerden.
Lanet olası Hollywood kedileri. Budala şey.
Bagel 16 yaşını doldurdu.
Pekâlâ, buna ihtiyacım yok.
Bu tepkiyi sevmedim.
Zamanın nasıl işlediğini anlıyorum, tamam mı?
İnsanlar için öyle diyemezsiniz. "Büyükannem 90 yaşında."
Biliyorum, 16 bir kedi için ileri bir yaş.
Yaşlandığını fark etmedim. Minik Bebek Bagel'ın
sekiz yaşını hatırlıyorum.
Veterinere götürdüm. Veteriner şöyle dedi,
"Yaşlı kedilerde durum şöyledir..."
"Ne demek yaşlı?" dedim.
"O küçük bir bebek. Ona bir bak."
"Küçük bir bebek!"
"Aptal çizelgene 'bebek' diye yaz."
"Sana bir sorum var. Sen aptal mısın?"
Lazeri çıkardım. "Bir yetişkin böyle mi davranır?"
"Bebek yaz."
Yaşlandığını fark etmedim çünkü kedilerde zamanı gösteren
dönüm noktaları yok.
Okula gitmiyorlar, araba kullanmayı öğrenmiyorlar, evlenmiyorlar.
Hayır. Bagel'ı şu kadarcıkken aldım.
Birkaç ay sonra bu kadar oldu.
O günden beri de aynı görünüyor.
Ve yeni hiçbir şey öğrenmedi.
Yani yaşlandığını göremedim.
Geçen yıl dört ay Londra'da çalıştım.
Bagel'ı da yanımda götürdüm çünkü onsuz yaşayamam.
Minik Bebek Bagel'ın sağlık sorunları başladı. Evet.
Defalarca veterinere gitmemiz gerekti.
Bir sürü farklı test yaptırmamız gerekti. Gece hastanede kalması gerekti.
Korkunçtu. Evet.
Sonra veterinerle son görüşmemiz oldu.
Bagel'ın nesi olduğunu bulmuşlardı.
İçeri girdik. İngiliz veteriner vardı.
Yüzünde çok kasvetli bir ifade vardı.
"Kedinizin kalbi büyümüş." dedi.
"Kalbinin büyük olduğunu biliyorum." dedim.
"Mesela ben üzülünce hemen anlar,
sanki aramızda bir bağ var. Yüzünü buraya koyar
ve mırıldar, beni daha iyi hissettirir."
O da "Hayır, kedilerde büyük kalp kötü bir şeydir." dedi.
Ben de "Tamam." dedim.
"Peki hangi boyutta olanı iyidir?"
O da "Normal boyutta bir kalp." dedi.
Görüşmenin iyi gitmediğini anlamıştım
çünkü eve gidince hemen Google'a şunu sordum,
"Veterinerler gerçek doktor mu?"
Öyleler.
Bu işin okuluna falan gidiyorlar.
İnsan doktorlarının insan vücuduyla ilgilenmesi gerekiyor.
Veterinerlerse bu gezegendeki diğer tüm canlılarla ilgilenmek zorunda!
Bir iguana veya tavus kuşu getirsen
"Pekâlâ, şu şeyin içinde neler oluyor bir bakalım." diyorlar.
"Umarım kalbi vardır, yoksa nereden başlarım, bilmiyorum."
Neyse, görüşmeye dönelim.
Adam durumu anlatıyor ve haberler pek iyi değil.
Yüzüm nasıl oldu bilmiyorum
ama bu İngiliz adam çok garipleşti.
Geri çekilmeye başladı.
Bir şeyler aradı ama bulamadı.
Sonunda buldu...
Hani şu doktorların serip sizi oturttukları o incecik,
çok ses çıkaran kasap kâğıdını bilir misiniz?
Hani kısmen şeffaf olanlar.
Uçak tuvaletlerindeki kullan at klozet kapak örtüleri gibi.
Bir köşesini koparıp bana verdi.
Ben de "Bunu neden veriyor ki?" diyorum.
"Ha, ağlayacağımı sandı."
Ona "Ağlamayacağım..." dememle birlikte yaşlar aktı,
gözümden döküldü.
O kâğıtla silmeye çalışıyordum
ama hiç emici değildi.
Sadece yaşları yüzümde gezdiriyordum.
Alnımda gözyaşı vardı ve bu yepyeni bir histi.
Beni ağlarken görünce İngiliz adam çok tuhaflaştı
çünkü o bir İngiliz ve duygular pek...
Cümle bu kadar.
Sonra bu adam bize beş tane hap verdi
ve dedi ki, "Bunları her gün kedinize verin."
"Peki bunu nasıl yapmamı öneriyorsunuz?" dedim.
"Bilirsiniz, kediler çok itaatkârdır
ve ne yapmalarını isterseniz yaparlar."
"Yemeğine koyun, yer zaten." dedi.
Tabii ki işe yaramadı!
Düşünsenize, restorandasınız
ve spagettinizde beş tane ağrı kesici var.
"Sikerim böyle restoranı." derdiniz.
"Gidiyorum. Sırtım artık ağrımıyor."
Hiç kediye ilaç vermeye çalışan oldu mu?
Çok zor, değil mi?
Eğer hayatınız çok kolaysa bir kediye ilaç verin.
Aslında, en yeni Testere filmindeki görevlerden biri
bir kediye ilaç vermek olmalı.
Herkes ölür.
Kedi hariç. Kedi hâlâ hayatta olur.
Yemeğe hap koyma planı işe yaramadı.
Sonrasında bize... Kedilere ilaç verenler eminim bilir,
plastik şırınga gibi şeyden verdiler.
Ama ucunda iğne yerine bir delik var.
Hapı deliğe koyuyorsun.
Ağzını açıp hapı minik boğazının arkasına
fırlatmanız gerekiyor.
Ama bu da bir sorun.
Ağzını açamıyorum ki.
Nasıl bilmiyorum.
Ondan çok daha büyüğüm.
Çene kaslarını nasıl çalıştırıyor bilmiyorum.
Tae Bo mu yapıyor,
yoksa daha yeni bir egzersize mi gönderme yapayım?
P90X yapıyor.
Mır-90X yapıyor. Mır-90X.
Miyav Bo yapıyor. Düşünsenize, küçük bir kedi.
Terapistim, duygusal zorluk yaşayınca kelime oyunu yaptığımı söylüyor.
Haklı olduğuna "emiyavım".
Pekâlâ.
Gösteriden sonra siktir olup gideceğim.
O da olmadı. Londra'daydık.
Fransız malı bir ürün bulduk. Kedi macunu.
Yumuşak bir şey, hapı ortasına koyup
etrafını kaplıyorsun, tadını alamıyorlar.
Sonra da hepsini yiyorlar.
Bilmeyenler için söyleyeyim, kedi macunu oyun hamuruna benziyor
ve Buffalo Wild Wings'in kanalizasyonu gibi kokuyor.
Ve Bagel buna bayılıyor!
Tadına doyamıyor!
Özellikle sevdiği ürün de...
Londra'daydık, Fransız bir üründü.
Sevdiği ürünün adı da
KolayHap Verir Kedi.
Google Çeviri'ye bir şeyler yazıp şöyle demişler,
"Aynen bunu kullanalım."
"Düzeltmeye gerek yok."
"Yapay zekâ yine iş başında!"
KolayHap Verir Kedi.
KolayHap, Verir Kedi.
KolayHap, tek kelime. KolayHap diye bir kelime yok.
KolayHap Verir Kedi.
O ilaç "veren" kedi değil, "verilen" kedi.
Notlarım var.
Ama Bagel buna bayıldı. Los Angeles'taki evimize döndüğümüzde
yanımızda bavullar dolusu KolayHap Verir Kedi vardı.
Los Angeles'ta, evde verdik, "Hayır, o Avrupa yemeğim." dedi.
"Evde bunu yemem. Diyetteyim." dedi.
Los Angeles'taki veterinerine götürdük.
Bize kulağına sürülen,
aynı etkiyi yapan bir merhem verdi.
"Neden en başta söylemediniz? Geçen hafta mı icat ettiniz?"
"Avrupalı veterinerlere anlatın."
Yani size tavsiyem bu.
Bir kediye ilaç vermeliyseniz
doğrudan kulağa sürülen merhemi kullanın.
Ama bunu yapmadan önce KolayHap Verir Kedi'yi deneyin.
Gösteriden sonra kutuyla satıyorum.
Gece kuruntularım oluyor.
Gece kuruntularınız oluyor mu? Evet, ne dediğimi anladınız.
Gece yatağa uzanmış, uyuyamıyorsunuz ve beyniniz diyor ki,
"Al, dert edecek yeni bir şey."
"Bunu hiç düşünmedin mi? Çünkü biraz aptalsın."
"Tüm arkadaşların da biliyor."
Gündüz kuruntularına benzerler ama senden nefret ederler.
Güneş doğduysa özgüvenim tavan yapar ama gece gelince
sorgulama vakti gelir.
Her gece bir saat ayırıyorum.
Her gece 3.00 ila 5.00 arasında,
her gece tam bir saat,
beynimin iyi kısımları uyurken
kötü kısımları uyanıp oynamaya çıkıyor.
En güncel gece kuruntularımı size okuyacağım.
Bunların hepsi gerçek, birebir,
gece uykusuz bırakan kuruntular.
"Gece kuruntuları."
"Sabah attığım o e-posta."
"Ben 'Sağ ol. Senden haber almak güzel.' dedim.
'Senden haber almak harika.' mı deseydim?"
"Hemen e-posta atıp netleştirmeliyim."
"Sabah 4.17'de e-posta attığım için ne kadar önemsediğimi anlarlar."
"Evine her gün gelen rakunu hatırlıyor musun?
Sonra bir gün gelmeyi bırakmıştı."
"Acaba onu kıracak bir şey mi yaptım?"
"Büyük Kuş bir tavuk mu?"
İşte bu beni geceleri uyutmuyor.
Evet, bu gerçekten beni mahvediyor.
Bu beni geceleri uyutmuyor.
"Beyazlar..."
Dahası var!
Aslında tamamen haklısınız. Sadece bu da var.
Sadece "Beyazlar. Nokta."
Orada olduğunuzu bilmek...
Kim uyuyabilir ki?
Bu akşam sizden bunca görmek harika.
Bakalım anlayabilecek misiniz, bu düşünce geceleri beni uyutmuyor.
Bakalım anlayabilecek misiniz, "Beyaz insanlar doğuştan
her çeşit saç ve göz rengine sahip olurken
geri kalan tüm ırklara hep aynı renk düşüyor."
"Beyazlar kızıl saçlı, sarışın,
kumral, yeşil gözlü, mavi gözlü,
ela gözlü olabiliyor
ama diğer tüm ırklar siyah saçlı, siyah gözlü."
Hepsi böyle!
Diğer tüm ırklar mı?
Asyalılar, siyahiler,
benim gibi Asyalılar.
Latinler.
Siyah saçımız ve siyah gözlerimiz var.
Bu ne lan böyle?
Anlayamıyorum.
Bulabildiğim en iyi açıklama,
Tanrı sizi daha çok seviyor.
Ama bence bu doğru olamaz. O sizi tanıyor.
Sadece siyah saçlarımız ve siyah gözlerimiz var.
Ayrıca onlar bile bize özel değil.
Beyazların da siyah saçları ve gözleri olabiliyor.
Onu da sömürgeleştirdiniz.
Ne zaman siyah saçlı ve siyah gözlü bir beyaz görsem
"Bahçemden defol!" diyorum.
"CVS'in açılımı ne?"
Kaygı bozukluğum var.
Düşünüyorum da, kaygı bozukluğumuzun olma sebebi,
vücudumuzun kendini koruma sistemlerinin
tamamen çağdışı kalması.
Kendimizi koruma mekanizmalarımız,
hayatta kalma mekanizmalarımızın hepsi savaş veya kaç temelli.
Çünkü eskiden bir leopar görürsen
vücudun seni yoğun fiziksel aktiviteye hazırlar, sen de
savaşabilir veya siktir olup gidebilirsin.
Artık çoğunlukla
öyle problemlerimiz yok
ama vücudumuz hâlâ aynı tepkileri veriyor.
Savaş veya kaç.
Gecenin bir yarısı yatakta yatıyorum,
uyuyamıyorum,
"Bugün partide,
Greta'ya tüm çocukların aptal olduğunu düşündüğümü söyleyince
umarım onun çocuğunun aptal olduğunu kastettiğimi düşünmedi."
Beynimse, "Şu an aslan saldırısına uğruyorsun!" diyor.
"Kalbini hızlandırdım, nefesini kestim."
"Hadi bir ağaca tırman! Koş!"
Ben ise yatakta uzanmış titriyorum.
"Instagram'ına girip
çocuğunun olduğu fotoları beğeneyim."
Vücudum "Aşırı ısınma diye seni terlettim." diyor.
Ben de "Uyumak istiyorum!" diyorum.
"Uyuyor musun? Merak etme."
"Tüm o enerji, bütün gece
dişlerini gıcırdatman için harcanacak."
"Bu yardımcı olur mu?"
"Seni küçümseyip yargılayan bir dişçiye gitmek
aradığın çözüm olur mu?"
Sorunlarımız ile bedenimizin tepkileri arasında
uçurum gibi bir fark var.
Şöyle diyorsun, "Yarın yeni işe başlıyorum."
"Umarım iş arkadaşlarım beni sever."
"Umarım boktan biri olduğumu anlamazlar."
Vücudun "Anladım. Bir hafta kaka yapmamanı sağlarım." diyor.
Hiç yardımcı olmuyor.
Karım ve ben, biz...
Los Angeles'ta yaşıyoruz, evimiz var.
Evin bir havuzu var.
Bu hikâye için bu detayı söylemem gerekmese söylemezdim.
Sizle bağ kurmaya çalışıyorum Şikago.
Ne diyebilirim bilmiyorum. Hayat zor, adil değil.
Bir havuzum var.
Mütevazı bir havuz.
Kocaman! Sadece öz güveni yok.
Evde tadilat var,
biz de işler yapılırken
eşimle bir arkadaşımızda kalıyoruz.
Bir gün gidip yapılan işe bakmak istedik.
Havuzun etrafında
boş bir cips paketi
ve boş bir pantolon bulduk.
Canım karım ise hafif çıldırdı.
"Ne oluyor? Hemen öğren!" dedi.
"Ne yapsak bilmiyorum. Ne yapalım?"
"Kamera takmalıyız."
"Tamam, yapalım tatlım. Kamera takalım." dedim.
Kameraları taktık.
Birkaç gün sonra, arkadaşımızda kalıyoruz
ve telefonuma bir uyarı geldi.
Açtım.
Evimin kameralarından canlı yayın geliyordu
ve gerçek zamanlı olarak görüyordum,
genç bir adam ve kadın, genç bir çiftin,
kapımdan tırmandıklarını ve arka bahçeme
yürüdüklerini görüyordum. Bunu izliyorum.
En azından nezaketen
hırsız yürüyüşü bile yapmıyorlardı.
Çok rahatlardı.
Hiç rahatsızlık duymuyorlardı.
Arka bahçeme girdiler. Piknik sepetini açtılar.
Piknik sepeti getirmişler!
İçinden ekmek, peynir ve bir ekmek bıçağı çıkardılar.
Ekmek bıçağı getirmişler!
Havuzuma girmiyorlardı. Havuzla cilveleşiyorlardı.
Havuzumla ön sevişme yaşıyorlardı.
Orada oturup ekmek ve peynir yiyor,
gülüyorlardı. Onlar gülüyordu.
Ben de bunu izliyordum.
Emily de yanımda izliyordu.
"Neye gülüyorlar?" dedim. "Küçük suçlarda çok iyiyiz." falan.
Emily, "Kamerada mikrofon var." dedi.
Evet! "Pekâlâ, parti başlasın." dedim.
Mikrofonu açtık.
Artık gerçek zamanlı olarak tüm konuşmalarını duyabiliyorduk.
Üçüncü randevu muhabbeti yapıyorlardı.
Anladınız mı?
Kız "Annemle babam ben çocukken boşandı." diyor.
Oğlan "Benim de. Hadi ilk kez sevişelim." diyor.
Öyle bir hava vardı.
Neyse, ben buradan izliyorum, Emily buradan izliyor.
Emily, "Hemen oraya gitmeliyiz." dedi.
Ben de "Oraya gitmek istemiyorum tatlım. Bıçakları var." dedim.
Emily "Biz de bıçak götürebiliriz." dedi.
"Evet de, bugün bir bıçak kavgasına girmek istemiyorum aşkım.
Kaybedersem ne olur?
Hatta Emily, bıçak kavgasını kazanırsam ne olacak?
Onları öldürecek miyim yani?
İstediğin bu mu aşkım?"
"Havuzumda yüzüyordunuz!" Sapla bıçağı!
"Tatlım, talimatın üzerine kaçak piknikçileri öldürdüm.
Cesetleri burada.
Yeni kamera sisteminin kullanım kılavuzu sende mi?
Çünkü bazı görüntüleri silmeliyiz."
Önceden planlanmış görünüyor. Bıçakla içeri giriyorum.
Bunu yapmamaya karar verdik.
Sadece tartışıyorduk, konuşuyorduk,
"Polisi mi arasak?" diye.
Bunu tartışıyorduk, ciddi ciddi konuşuyorduk.
Ben şöyle dedim, "Yani tatlım, havuzumuzda yüzmelerini istemiyoruz
ama bunun için tutuklanmalarını da istemeyiz.
Teknik olarak bu haneye tecavüz.
Ama Emily, bu siciline bir kez işlendi mi iş bulamazsın.
Çıkması çok zor bir kuyu bu, aşkım."
Harbi tartışıyoruz.
Ben de diyorum ki, "Bu ülkedeki ceza adalet sistemi,
ıslahla falan ilgilenmiyor, hayır!
Amerika'nın ceza adalet sistemi profesyonel suçlular yaratıyor.
Bununla ilgili bir belgesel izledim."
Ve fark ettim ki biz konuşurken
ikisi de konuşmayı kesmişti
ve telefondan bize bakıyorlardı.
Çünkü mikrofonu açınca iletişim çift yönlü oluyormuş.
Tüm konuşmayı dinlemişler.
"Bıçak götürelim." dediğimizi de duymuşlar.
Biz onlara bakıyoruz, onlar bize.
Çöpte yakalanmış iki rakun gibiler.
Parlak yeşil, parıldayan, gece görüşlü gözler.
Hayatımın en uzun sessizliğinden sonra... Yemin ederim bu doğru!
Hayatımın en uzun sessizliğinden sonra
eşim "Polis çağırıldı." dedi.
"Emily, robot sesi mi yapıyorsun?" dedim.
"Daha resmî görünür." dedi.
Bu kısmı da duyuyorlar.
"Polis çağrıldı."
Sürekli aynı şeyi söylüyordu.
Takıldı, nasıl susacağını bilmiyordu.
Yardım için bana baktı, ben de,
Onu öyle bırakamazdım, panikleyip şöyle dedim,
"Evet, haklısın. Polis yolda.
Polis arabasına bindiler.
Ben polis arabası robotuyum.
Los Angeles'taki yeni bir deneme programı bu.
La Cienega'dan sola dönün."
Gittiler.
Çünkü iki siborgun,
hapishane sistemi hakkında tartıştığını dinlediler,
tam da ilk kez sevişmeye karar verdiklerinde.
Tam giderlerken mikrofona döndüm ve şöyle dedim,
"Çıkarken lütfen bir kutu KolayHap Verir Kedi alın."
Ben bir göçmenim.
Evet. Burada başka göçmen var mı?
Kimse var mı? Öyle mi?
- Evet, nerelisin? - Hindistan.
Hindistan mı?
Sanırım burada başkaları da var.
Ben Pakistanlıyım.
Eskiden adı Hindistan'dı.
Ne zamandır buradasın?
- Kırk sekiz yıldır. - Kırk sekiz yıl!
Başka kimse var mı? Başka?
- Evet, merhaba. Siz nerelisiniz? - Eski SSCB.
Eski SSCB.
Bugünkü adı ne?
Bana nereli olmadığını söyledin.
- Neresi? - Rusya.
Rusya. Sen... Neden sadece "Rusya" demedin?
Neden? Son zamanlarda haberlere mi çıktı?
Rusya'ya ne oldu?
Eskiden adlarını sık duyardık,
bir süredir sessiz.
- Ne zamandır buradasın? - Kırk dokuz yıl.
Kırk dokuz yıl.
- Buraya geldiğinde kaç yaşındaydın? - Yedi.
Yedi. Burada gerçek göçmen var mı?
Cidden söylüyorum.
Başka var mı? Başka göçmen var mı?
Tamam, başka birini işaret edemezsin.
"Göçmen burada." falan diyemezsin.
Bunu önümüzdeki dört yıl yapamazsın.
Yani şunu biliyoruz,
Burada doğan insanlar sınırların tamamen açık olduğunu düşünür,
herkes girebilir,
Ama buraya taşınmak zorunda kalan bizler, bunun doğru olmadığını biliriz.
Amerika'ya taşınmak çok zordur.
Yeşil kartımı almak 14 yılımı aldı,
bana 10.000 dolara mal oldu. Avukat ücretleri, başvuru ücretleri.
İnsanlar bunu bilmiyor.
Tüm bu süreç, tek bir görüşmeye bağlı.
Ve o gün, o odada tek bir kişi var.
O gün her şey tamamen o kişiye bağlı.
Evet diyebilir ve kalabilirsin.
Hayır diyebilir ve Pakistan'a giden tekneye binersin.
Bu sadece Pakistanlıysanız geçerli. Standart bu değil.
"Ama ben Kanadalıyım."
"Siktir! Pakistan'a git."
"Olamaz, risk çok yüksek!"
Bir kadın ile görüşmeye girdim. Masasında oturuyordu
ve buna izin verildiğine inanamıyorum.
Bu tamamen doğru.
Masasının hemen arkasındaki duvarda büyük bir İsa takvimi vardı.
Ama "Ayın İsa'sı" takvimi gibiydi.
Her ay farklı şeyler yapan İsalar vardı.
Mesela balık tutan İsa.
LeBron'un üzerinden smaç basan İsa.
Benim ayda ise tekneyi Pakistan'a götüren İsa vardı.
Oturdum, benimle görüşecekti.
Korkmuştum, o da korkutucu olmaya çalışıyordu.
Gözlükleri burnunun ucundaydı, eğildi,
hikâyemde açık arıyordu,
bir yalan yakalamaya çalışıyordu.
Sonra ortalarına doğru, sırf ne olacağını merak ettiğim için
"Artık kendimi Müslüman görmüyorum." dedim.
Ve anında değişti.
Ondan sonra çok daha iyiydi.
Gerçekten omuzları gevşedi, "Şükürler olsun." dedi.
Gözlüğünü çıkardı, arkasına yaslandı.
Artık yaptığım şakalara gülüyordu.
Sonra bana dönüp dedi ki,
"çocuklarını Hristiyan olarak yetiştirecek olmanı
ailen nasıl karşılıyor?"
Evet, ben öyle bir şeyden hiç bahsetmedim.
Kadın varsaydı. Vanilyayı sevmiyorsa
çikolatayı seviyordur.
Baktım ve şöyle dedim, "Hanımefendi, mutlu olmayacaklar
ama İsa'yı çok seviyorum.
O takvimi nereden aldınız?"
Onaylandı.
Bu muhteşem tiyatroya geri döndüğüm için gerçekten çok heyecanlıyım.
Çok güzel.
Stand-up'a burada başladım. Sevgili eşimle burada tanıştım.
Aman tanrım!
Yani burada olmak beni çok mutlu ediyor.
Bu salonda en son iki binli yıllarda sahneye çıkmıştım.
Zach Galifianakis'in önünde çıkmıştım.
Şova çıktığımı ve şöyle dediğimi hatırlıyorum,
"Bir gün burada başrol olacağım."
Ve bugün, özel gösterimi burada çekiyorum.
Evet.
Geldiğiniz için sağ olun.
Harikaydınız. Geri dönmek gerçekten harika.
Benim için duygusal açıdan hassas
başka bir konudan bahsedebilir miyim?
Sorun olur mu? Evet mi?
Tamam, teşekkürler.
Bu konu benim için biraz hassas. Bunu anlatmak kolay değil.
Bu doğru.
Birkaç ay önce Fransızca bir podcast yaptım.
Podcast'te bir filmde olduğumdan bahsetmiştim.
Film çıkınca eleştiriler öyle kötüydü ki, beni öyle çok incitmişti ki
bir terapistle görüşmeye başlamıştım.
Ve nedense podcast'in o küçük kısmını Amerika'daki bütün büyük gazeteler
alıp haber yaptı.
Gerçekten. Chicago Tribune, Sun-Times,
New York Times, Rolling Stone gibi.
Herkes haber yapmıştı ve hepsinin manşeti aynıydı.
Başlık şöyleydi, "Kötü yorumlar
Kumail Nanjiani'yi terapiye düşürdü."
Beni terapiye düşürmedi.
İnsanlar hapse düşer.
Terapiye mahkûm edilmedim.
Hakim de şöyle demedi, "Rotten Tomatoes'ta yüzde 47 mi?
Bir uzmanla konuşmalısın.
Buna üçüncü perde mi diyorsun?
Çok karakter var."
Herkesin hangi filmden bahsettiğimi
anında bilmesi de pek hoş değil.
Hoş değil.
Terapiye düşmedim. Terapiye gitme kararı aldım
çünkü öz güvenimin büyük kısmının işlerime verilen tepkilere
bağlı olduğunu anladım.
Beğenilen iyi bir iş çıkarırsam iyi bir insandım.
Kötü bir iş çıkarırsam kötü bir insandım.
Ve bunun sürdürülemez olduğunu anladım.
Öz saygımı insanların işimle ilgili düşüncelerinde değil,
kendi içimde bulmam gerektiğini fark ettim.
Bu yüzden terapiye gittim.
Amerika'nın tepkisi bu değildi.
Onun yerine, sosyal medyada iki hafta boyunca herkes
bana "bebek" dedi.
Hayır, onların tarafından bakınca çok haklılar.
Koca bir bebeğim. Duygularım sürekli ve derinden inciniyor.
Bu yüzden terapiye gittim,
artık hayatımı mahvetmesin diye.
Ve sosyal medyada iki hafta boyunca binlerce yorum geldi.
Terapiye gittiğimi söylediğim için bir sürü insan bana kızdı.
Binlerce tepki vardı
ama aslında binlerce kez beş farklı tepki vardı.
Çünkü sosyal medyada herkes kendini çok zeki ve özgün buluyor
ama sadece binlerce insanın
zaten söylediği şeyi tekrarlıyorlardı.
Yani gerçekten beş farklı tepki vardı.
Binlerce kez yazılmış beş farklı yanıt.
Tepkilerin her birine tek tek bakacağız.
Onlar hakkında konuşacağız, tamam mı?
Bir numaralı cevap.
"Büyük Hollywood filmin tutmadı mı? Sana üzülmemizi mi bekliyorsun?"
Hayır, üzülmenizi beklemiyorum! Hayır!
Ama ben kendime üzülebilirim.
Bu benim hayatım. Bunun içindeyim.
Harika olacağını düşündüğüm bir şey için çok çalıştım.
Çıktığında herkes, "Hayır, berbat olmuş.
Ayrıca aptal olduğunu düşünüyoruz.
Ayrıca forma girdiği için dalga geçilecek ilk kişi olarak
seni seçtik." dediler.
Ne? Nasıl oldu bu lan?
İnsanlık tarihinde kimsenin başına böyle bir şey gelmedi.
Neden ben?
"Karın kası mı var? Ne salak ama."
Ne?
Kuralları kim değiştirdi?
Neden kimse bana haber vermedi?
Bunun ne kadar zor olduğunu biliyor musunuz?
Yıllardır pasta kokusu almadım!
Şimdi de hepiniz eski hâlime dönmemi bekliyorsunuz, biliyorum.
Eski hâlime dönersem çok mutlu olacaksınız!
Şimdi bu bedene hapsoldum
çünkü size o zevki tattırmak istemiyorum.
Artık kaslı olmam için bir sebep yok
ama kaslıyım çünkü canınız cehenneme!
Ölüm döşeğimde de şınav çekeceğim çünkü canınız cehenneme!
Bir pastaya bakıp yesem
ne kadar mutlu olacağınızı düşünüyorum,
bu da bana yememek için güç veriyor.
İki numaralı cevap.
"Tutmayan bir filmden para mı aldın? Yazık sana!"
Doğru. Bunun için para aldım.
Ama bu, tutmadığında üzülme hakkım olmadığı anlamına gelmez.
Buradaki ima şu, hayatım mükemmel olduğu için,
ki öyle, harika bir hayatım var,
cidden öyle ve bunun için çok minnettarım.
Sizin gibi harika insanlarla konuşarak geçimimi sağlayabildiğime
hâlâ inanamıyorum.
Gerçekten çok minnettarım.
Çok şanslı olduğumu anlıyorum.
Çok minnettarım.
Ama bu, kötü şeylerin başıma gelmediği anlamına gelmiyor.
Hayal kırıklıklarım var, korkularım var.
Yavru kedim hastalanıyor.
Bazen karın kaslarım kemerime sıkışıyor.
Siz o hissi bilemezsiniz hamur göbekliler!
İnsanlar izinsiz havuzuma giriyor.
Sınırın nerede olduğunu görmek istedim.
Üç numaralı cevap.
"Filmini izleyince ben terapiye gitmek istedim."
Güzel. Zekice.
Kendine kurabiye hediye et, ben yemem
çünkü canın cehenneme, hatırladın mı?
"Filmini izleyince ben terapiye gitmek istedim."
O zaman terapiye gitmek için bahane arıyordun.
Ne demek, rica ederim.
Tüm ailen bana teşekkür edebilir.
Dört numaralı cevap.
"Bir yıl boyunca filmi için çok çalıştı,
sonra tutmadı. Tabii ki çıldırdı."
Tamam, bundan bahsetmek istiyorum.
Öncelikle, zihinsel hastalık gerçektir.
Bu hastalığı olan insanları deli diyerek küçümsemeyin.
Bu yanlış. Evet.
Ayrıca, terapiye gitmek için zihinsel hastalığa gerek yok
ve terapiye gitmen bir zihinsel hastalığın olduğu anlamına gelmez.
Evet.
Zihinsel hastalığım olmadığı için şanslıyım
ama yine de terapiden faydalanıyorum
çünkü kafamda bir yığın çöp var
ve ne yapacağımı bilmiyorum. Ne nedir bilmiyorum.
Ne çöpe atılacak, ne geri dönüştürülecek,
ne kompost olacak bilmiyorum.
Her gece o lanet kuruntular dönüp duruyor.
Birinin oturup benimle onları ayıklaması,
etiketlemesi gerekiyordu.
Bu bana iyi geldi.
Doğru. Bu tamamen doğru.
Uzun bir süre, olumsuz duygularım olmadığını düşünürdüm.
Doğru. Olumsuz duygularım olmadığını düşünürdüm.
Hep mutlu olduğumu sanıyordum.
Ama arada bir sebepsiz öfkeleniyordum!
Meğer olumsuz duygularım varmış.
Sadece bilmiyormuşum.
O duyguları işleyemediğim için de yanlış yerlere yönlendiriyormuşum.
Yani konu duygular olduğunda, ne hissettiğimi bilmiyordum
ve ne için ne hissettiğimi de bilmiyordum.
Size bir örnek vereyim.
Birkaç yıl önce, babam bir trafik kazası geçirdi.
Yaralanmadı, gayet iyiydi.
Hâlâ gayet iyi. Çok iyi.
Ancak çok korkunç bir araba kazasıydı.
Arabası iki takla attı
ve ön camın olduğu yerden sürünerek çıktıktan sonra
yaptığı ilk şey beni telefonla aramak oldu
çünkü moral bulmak için biriyle konuşmak istedi.
İyi olduğunu anlayabiliyordum ama panikliyordu.
Şöyle dedim, "Baba, iyisin. Panikliyorsun
ama yaşadıklarından sonra bu çok normal.
Araba pert olmuş ama önemli değil.
Önemli olan senin iyi olman. Yani otur, derin nefes al.
Gelip ilgileneceklerdir. Söz veriyorum, iyi olacaksın.
Baba, seni çok seviyorum."
Sonra telefonu kapattım ve "Harikaydım." dedim.
"Şimdi kimmiş baba?" dedim.
Bir saat sonraysa şöyleydim, "Ninja Kaplumbağalı tişörtüm nerede?
Ninja Kaplumbağalı tişörtümü bulamıyorum. Üstüme tam oluyordu
ve üzerinde favori Ninja Kaplumbağam vardı.
Babam kazada neredeyse ölüyordu ve ben Donatello tişörtümü bulamıyorum.
Eşit derecede önemli iki trajedi yaşanıyor!"
Sonra anlaşıldı ki konu tişört değilmiş millet.
Aslında babam için üzülüp korkmuşum ama nasıl ifade edeceğimi bilmiyormuşum.
O yüzden kaybolan bir tişörte sinirlenmişim.
Burada genelleme yapacağım.
Bence bu birçok erkeğin yaşadığı bir sorun.
Biz erkekler üzgün olduğumuzu veya korktuğumuzu söylemekte zorlanıyoruz
çünkü bu duyguların zayıflık olduğunu sanıyoruz.
Tek erkeksi duygunun öfke olduğunu sanıyoruz.
Öfkenin güç olduğunu sanıyoruz.
Ama bence doğru olan tam tersi.
Bence öfke zayıflıktan kaynaklanıyor.
Üzgünken üzgün olduğunu
ve korktuğunda korktuğunu itiraf etmek güçtür.
Sadece kadınlar alkışladığında çıkan ses işte bu.
Hetero erkek, yana bak,
eşin sana bakarak alkış tutuyorsa...
O randevuyu al.
Ve bu bizim suçumuz değil. Böyle yetiştirildik.
Bize "erkek olmak" böyle öğretildi.
Tüm rol modellerimiz,
80'lerde Arnold'un kötü adamı
empatiyle yendiği hiçbir filmi yoktu.
Predator'da şöyle demedi, "Görünmez olduğunu düşünebilirsin
ama seni görüyorum."
Bence şu anda dünyanın çoğu öfkeli
çünkü sürekli üzüntü ve korku arasında
gidip geliyoruz.
O duyguları istemiyoruz, onun yerine
otoyolda önümüzü kesen birine,
film için kas yapan bir ineğe kızıyoruz.
Eşit derecede ilgili iki örnek.
Zaten şu anda yeterince şeyle uğraşıyoruz, çok şey yaşadık.
Çok şey yaşadık!
Kısa bir süre önce bir pandemi geçirdik.
Yeni bir hastalık yüzünden evden çıkamıyorduk.
Bilimin çare bulmasını beklerdik.
Bunu zar zor konuştuk.
Hiçbirimiz bunu atlatamadı.
Atlatmak ne demek, onu bile bilmiyorum
ama en azından konuşmak olabilir.
Asansördeki bir osuruk gibi görmezden gelmeyi seçtik.
Karantinada siz ne yaptınız?
1980'lerde çekilen tüm filmleri izledim
ve lavaboda muz yıkadım.
Lavaboda muz yıkadım!
Yıkamana gerek olmayan tek meyve olabilir.
Doğa ona bir ambalaj vermiş.
Sanırım bir yıl içinde lavaboda 200 muz yıkamışımdır.
Hayatımda lavaboda hiç muz yıkamamıştım.
Bir yılda lavaboda 200 muz yıkadım.
Yine lavaboda hiç muz yıkamamaya döndüm.
Ara sıra tatlı almak için dışarı çıkardım.
Yüzüme maskemi takar, cheesecake alırdım.
Sanki plütonyum taşıyormuş gibi evime götürürdüm.
Mikrodalgaya atar, iki dakika ısıtırdım.
Çamur kıvamına gelince, kasede fokurdayan o şeyi
kaynar çorba içer gibi yerdim.
Garip bir yıldı.
Canım eşim yüksek risk grubundaydı.
O süre boyunca onun için hem üzüldüm hem de korktum.
Nasıl atlattım, biliyor musunuz?
Terapi, bunu atlatmama yardım etti.
Gerçekten.
Ayrıcalığım çok, anlıyorum.
Hayatım harika ama şimdi kendimi daha iyi tanıyorum.
Duygularımı daha yoğun yaşıyorum. Hâlâ yolum var.
Daha çok yolum var ama kendimi daha iyi tanıyorum.
Artık daha çok ağlıyorum.
Bir Godzilla filmi izlerken iki kez ağladım.
Godzilla Minus One'ı izlediniz mi? Çok güzel.
İki kez ağladım.
Şimdi bile Emily'yle film izlerken,
şimdi bile, gözlerim dolmaya başladığında
erkekliğimi tehdit altında hissedip
gözyaşlarımı Emily'den gizlemeye çalışıyorum,
beni ağlarken izlemekten çok keyif almasına rağmen.
Bir psikopatla evliyim.
Beş numaralı cevap.
"Sence filminin kötü yorumlar alması terapi için iyi bir sebep mi?"
Evet! Filmimin kötü yorumlar alması terapi görmek için iyi bir sebep.
Terapi için başka iyi bir neden ne biliyor musunuz?
O lanet yataktan her sabah kalkmak zorunda kalmak.
Çok zor.
Şu an bizim için çok zor.
Çok şey yaşadık. İklim değişikliği.
Şehrim bir ay boyunca iklim değişikliği yüzünden yandı.
Serveti sağlığa tercih eden bir sağlık sistemi.
Şu anda siyasetimizde yaşanan saçmalıklar.
Yanı başımızda yaşayan
ama tamamen farklı bir gerçeklikte var olan insanlar. Çok fazla.
Bir uzmanın gözlerine bakıp sana "Böyle hissediyorsun
çünkü şu an dünya berbat hâlde." demesi çok kıymetli.
Evet.
Sence terapistin seninle konuştuktan sonra ne yapıyor?
Kendi terapistiyle konuşuyor.
"Danışanıma 'Dünya berbat hâlde.' dedim. Öyle, değil mi?"
Onlar da, "Evet, çok berbat." diyor.
O da kendi terapistine gidiyor, o da kendi terapistine...
En sonunda dev, kocaman bir terapist kalır.
Herkesin derdini dinler,
konuşacak kimsesi olmaz.
Marketlerde dolaşıp
insanlarla göz teması kurmaya çalışır ve "İyi olacağımı söyle!" der.
Gözlerine bakıp şöyle demelisiniz, "Dünya berbat hâlde,
ama sen iyi olacaksın."
Dünya berbat hâlde
ama sen iyi olacaksın.
Ben de bunu söylüyorum.
"Dünya berbat hâlde ama siz iyi olacaksınız."
Dünya berbat hâlde ama siz iyi olacaksınız.
Şimdi siz bana söyleyin.
Dünya berbat hâlde ama sen iyi olacaksın.
Çok iyi geldi. Bir kez daha.
Dünya berbat hâlde ama sen iyi olacaksın.
Çok teşekkürler Şikago. Harikaydınız.
Teşekkürler.
Bir daha! Bir daha!
Bis yapacak şakam yok!
Hotel California'nın tamamını söyleyeyim.
Hayır, kimse bunu istemez.
Tamam, şöyle yapacağım. Size, bis olarak
sahnede yaptığım ilk şakayı anlatayım. Olur mu?
Ama hepsini yapacağım. Şu kısmı da...
Çok teşekkürler! Sürem doldu!
Çocukluğumdan beri
bilim insanı olmak istemişimdir.
Ama çok başarılı olmak istiyordum.
Hep kendi adımda bir ölçü birimine sahip olmak istemişimdir.
Çünkü tüm havalı bilim insanlarının var.
Joules, Newton,
Bay Kilometre.
Ama Amerika'ya gelmedi.
Kendi adıma bir ölçü birimi istiyorum
ama havalı bir şey istiyorum.
Mesela, "Torpidoları beş Nanjiani'ye getirin!" gibi.
"Beş Nanjiani mi? Bu çok fazla güç!"
"Çoğu insan bir Nanjiani'yi bile kaldıramaz."
Teşekkürler.
TATLI HRİSTİYAN KIZIMIZ BAGEL'IN ANISINA
AĞUSTOS 2008 - EYLÜL 2025
Alt yazı çevirmeni: Yagmur Uygun