Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Taka jestem niezdarna.
A skąd! Dawno nie wyglądałaś tak dobrze.
Chyba wzrok ci się psuje.
To prawda.
Już niewiele mi zostało.
A skąd! Minimum pięć lat.
Za dużo!
Masz skromne oczekiwania.
Natury nie oszukasz.
SPŁATA
- Zmęczona? - Trochę.
- Mam zimne ręce? - Nie.
Chwileczkę.
Wrócę za kwadrans.
Dziękujemy. Zmęczona?
Nie.
Czyli masz się świetnie.
"Bosko”.
Pokaż się.
- Lepiej? - Nie.
Uwaga, schodek!
Pomocy!
Lekarza!
Wrócimy do domu i odpoczniesz.
Muszę na chwilę wyjść.
Matko boska!
Szybko wrócę.
ZGAŚ ŚWIATŁO!
- Co byś zjadła? - Nie jestem głodna.
- Coś musisz jeść. - Nic nie przełknę.
Jak przeżyjesz te pięć lat?
To ty powiedziałeś pięć.
- Cwana jesteś. - Po prostu stara.
Zrobię omlet i sałatkę z pomidorów.
Nie zadręczaj mnie.
No nic...
Cholera.
Sałatkę ci daruję.
Kazali nam się wynosić...
Wszyscy są umoczeni.
Nadal wierzę w państwo prawa!
A król też?
Może jestem stara, ale nie jestem świnią.
Ostatni kawałek.
Mówisz to trzeci raz.
Teraz naprawdę.
Poprzednio też tak mówiłeś!
Wiesz, jak to jest jeść bez apetytu?
A nie móc się najeść?
Podobnie.
- Ostatni kawałek. - Nie poddajesz się.
- Antonia Perez? - Tak?
Z sądu.
Co my teraz zrobimy?
Śmierdzi gazem.
Cholera!
Zostawiłaś odkręcony gaz.
- Wcale nie. - A kto odgrzewał kawę?
Mówiłem, żebyś używała mikrofalówki!
Grzałam w mikrofalówce.
Zostawiam ci kartki!
Wybacz, nie zauważyłam.
- Nie możesz mieszkać sama. - Mieszkam z tobą.
Cholera!
Nie gniewaj się. I tak nieźle sobie radzę.
- Co tam? - Pomalutku. A u ciebie?
Co to?
Nówka sztuka.
Defibrylator.
Na to nie ma popytu.
Przecież handlujesz wszystkim.
Na to nie będzie chętnych.
Nowy kosztuje ponad trzy tysiące.
Ale na gwarancji.
Ile możesz za nie godać?
Takie grosze, że szkoda gadać.
Dam ci go za 40% wartości.
Jak tam sprawy?
Działam.
- Coś się wyjaśniło? - Dużo komplikacji.
Wiesz, że możesz mnie prosić o pomoc.
Nie chcę mieć u ciebie długu.
Daj mi, ile uważasz.
To sobie dzisiaj zjemy.
- Ty znowu o jedzeniu? - Musisz jeść.
Porównałeś ceny?
Przecież byś nie odpuściła.
Musisz się ogolić i wyszykować.
Obyś dostał pracę!
To moje marzenie.
Wyobrażasz sobie?
Jeśli się uda, wszystko się ułoży.
Jak myślisz, co się wydarzy?
Nic. Wszystko będzie dobrze. Zaufaj mi.
Pieluchy w dzieciństwie. Pieluchy na starość.
Kółko się zamyka...
Ale marudzisz. Nie mogę z tobą!
- Brakuje dyplomu. - Nic więcej nie mam.
- Angielski średniozaawansowany. - Może wyższy?
Rozumiem wszystko.
Widzę, że dużo pan pracował,
ale w naszym sektorze, nie.
Na razie nie, ale chętnie zrobię kursy doszkalające.
- Dyspozycyjność? - Pełna.
No nie wiem.
Dlaczego jest pan właściwym kandydatem?
Jestem osobą metodyczną i zorganizowaną.
Sprawdzę się jako wykładacz towaru.
Poprawił mi pan humor.
- Może i pani mi go poprawi? - Spróbuję.
Odeślę dokumenty do firmy i jeśli czegoś się dowiem, oddzwonię.
- Dziękuję za spotkanie. - To ja dziękuję.
Policja, proszę z nami.
- Dlaczego? - Później wszystko wyjaśnimy.
- Co się dzieje? - Idziemy.
Możecie mi wytłumaczyć.
- Idziemy na komisariat. Spokojnie. - Jestem spokojny.
Lucas Rodriguez Perez. Gdzie go masz?
Nie wiem, o czym mowa.
Ale nawywijałeś, chłopie.
Oj, Lucas.
Lucas!
Gdzie go masz?
Ale co?
Co z nim zrobiłeś?
Jestem obrońcą.
Chyba nie zaczęliście beze mnie?
Nie! Skąd! Tylko sobie gawędzimy.
Kajdanki są konieczne?
Skoro je dostał, to nie bez powodu.
Może wróci ci pamięć?
Przesłuchiwali cię przed moim przyjściem?
Czy to prawda, że 17-tego około godziny 13.00
towarzyszył pan Antonii Perez Gonzalez,
która tam się leczyła na zapalenie oskrzelików?
Tak.
Czy był pan z nią w gabinecie przez około 15 minut?
- Zgadza się. - Proszę opowiedzieć, co pan robił.
Nic. Siedziałem z nią.
Niewiele rozmawialiśmy,
bo Antonia miała maseczkę i nie mogła mówić.
Podałem jej chusteczkę, bo leciało jej z nosa.
Czekaliśmy, aż zabieg się skończy, a potem wyszliśmy.
Co znajdowało się w gabinecie?
Nie pamiętam dokładnie.
Stół. Kilka krzeseł.
Biurko.
Sprzęt medyczny.
A czy wśród tych sprzętów był defibrylator?
Nie pamiętam.
Czy w którymś momencie ruszał pan to urządzenie?
Żeby je obejrzeć albo w innym celu?
Nie.
Nie mam więcej pytań.
Spróbuj odpocząć. Słyszysz?
Jesteś tam?
Jak się czujesz?
Pierwsze dni zawsze są ciężkie.
A w takim miejscu...
Jestem obrońcą z urzędu.
Reprezentowałem cię przy aresztowaniu i na przesłuchaniu wstępnym.
Czy teraz wynajmiesz prywatnego adwokata?
Nie stać mnie.
Nie mam pieniędzy.
To nieważne.
Mogę cię bronić dalej.
Jeśli chcesz, możemy od razu zacząć przygotowania.
Ile będę czekał na proces?
Pół roku, rok, półtora. Zależy od obłożenia sądu.
Czy wcześniej nic nie da się zrobić? Nie można złożyć apelacji?
Można, ale wątpię by się udało,
ze względu charakter czynu i fakt, że byłeś karany.
To była młodzieńcza głupota.
Jasne, ale oni patrzą całościowo.
Na rodzaj przestępstwa, ryzyko ucieczki, reakcję opinii społecznej.
W takich przypadkach sędziowieniechętnie zdejmują środki zapobiegawcze.
Muszę się stąd wydostać.
Starsza osoba na mnie polega.
Każdy mój dzień tutaj to dla niej zagrożenie.
Nie będę kłamał.
O wyjściu na wolność przed procesem możesz zapomnieć.
Pomyśl o innym rozwiązaniu.
Może opieka społeczna?
Ile to potrwa?
Muszą zbadać sprawę, zatwierdzić działania,
znaleźć miejsce w domu opieki, przenieść ją...
Miesiąc? Półtora?
- Wiesz coś o rodzinie tego...? - Nie.
Chciałem porozmawiać z tobą, nim skontaktuję się z ich adwokatem.
- Ile miał lat? - Jedenaście.
Jak się czujesz?
Tak, tak, wszystko w porządku. Musiałem wyjechać.
Masz co jeść?
To dobrze.
Nie gotuj sama. Poproś Juana, tego z góry.
Nie ma go? Jak to?
Nikogo nie ma w kamienicy?
Nic się nie dzieje. Posłuchaj.
Bierz leki.
Zadzwonię jeszcze. Nie mogę teraz rozmawiać.
Pogadamy później.
Jak tam, stary? Jak się trzymasz?
Jak poranek?
W porządku.
Jesteś zamknięty,
więc lepiej nie zamykaj się dodatkowo w sobie.
Musisz sobie jakoś poradzić z tym, co zrobiłeś.
Z tym nie można sobie poradzić.
Mylisz się. Ze wszystkim można sobie poradzić.
- Nie. - Tak uważam.
Wciąż o nim myślę.
Wyobrażam sobie tę chwilę, kiedy powiedzieli rodzicom...
Musisz się z tym pogodzić.
Jak można się z czymś takim godzić?
Myślisz, że gdybyś nie zabrał tego ustrojstwa, to chłopak by przeżył?
Tak uważasz?
Nie wiem.
Ale umarł.
Nie wiem, jak mogłem zabrać coś takiego.
Dla gównianych czterech stów!
Zniszczyłem komuś życie, na zawsze.
Tu masz rację. Zjebałeś tym rodzicom życie.
A teraz musisz się nauczyć z tym żyć.
To potrwa.
Znam etap, na którym teraz jesteś.
I każdy, na którym się znajdziesz przez najbliższe lata.
Byłem tam.
Czasem nadal jestem.
Muszę się stąd wydostać.
Sebas, pomóż mi.
Muszę zdobyć pieniądze i poprosić o przebaczenie.
Otwórzcie! Otwórzcie drzwi!
Otworzyć trzynastkę!
Bardzo mi przykro.
Pani Antonio, czy zawiadomić jakichś krewnych?
Nie mam nikogo.
Była pani świadoma sytuacji?
Tak.
Tylko nie sądziłam, że to zaszło tak daleko...
Ośrodek Pomocy Społecznej udzieli pani wsparcia.
Rozumiemy, że to trudny moment.
Ma pani u kogo się zatrzymać?
Nie mam nikogo.
Dzień dobry.
Hej, śpiąca królewno.
Czas na landrynki. Nie masz kłopotów ze snem?
Dużo pracowałem. Jestem zmęczony.
Już niedługo.
Nie dawaj mi tabletek.
Połknij.
Następnym razem przynieś ptasie mleczko.
- Jeszcze byś odfrunął. - Chciałbym!
Co mówi moja obstawa?
Nic, raczej zadają pytania, najczęściej o mój numer.
Która godzina?
Późna. Zobaczymy się jutro.
Rozchmurz się.
Jeszcze bardziej?
- Cześć. - Cześć.
Pokaż.
Jak sobie radzisz?
Rozmyślam.
To zabronione.
- Ciężko mi się skupić. - Odepnę cię.
- Już. - Jestem wolny i mogę iść do łazienki?
Jutro uwolnisz się też od landrynek.
Możesz coś dla mnie zrobić?
Zadzwonić na ten numer?
- To telefon starszej pani... - Nie mogę.
Zapytaj, jak ona się ma. Tylko tyle.
Przykro mi, nie mogę.
Jasne, rozumiem.
Kurczę, co za dzień!
Panowie agenci, czy mogę wziąć prysznic?
Tak?
Po zakończeniu zmiany, zajrzę do ciebie.
Wszystko w porządku?
Najlepszym.
WYNAJEM MIESZKAŃ
- Synku, co ty tu robisz? - Puścili mnie na parę dni.
Jak się czujesz? Jadłeś coś?
- A ty? - Ja nie.
Przyszli jacyś ludzie
i powiedzieli, że za tydzień muszę się wyprowadzić.
Nie przejmuj się. Nigdzie się nie wyprowadzisz. Zaufaj mi.
Posłałam ci czystą pościel. Pomyślałam, że a nuż się zjawisz.
Nie mogę zostać na noc.
Wezmę trochę ubrań i niedługo porozmawiamy.
Musimy to dobrze rozegrać.
WYŁĄCZ RADIO
- Jak tam? - Dobrze.
Sąd powiadomił nas o dacie eksmisji.
Referendarz mówił, że aby powstrzymać procedurę
musimy spłacić dług w państwa banku.
Zgadza się.
Ale sprawa trafiła do działu ryzyka, więc nie mogę pomóc.
Eksmisję wyznaczono za tydzień.
Pani jest w trudnej sytuacji, a ja nie mam pracy.
Potrzebujemy więcej czasu. Proszę.
Nie mam nic do powiedzenia, takie są procedury.
Czy możemy porozmawiać z dyrektorem?
Nie ma go.
Przekażę państwa prośbę i umówimy spotkanie.
Chce nas pani zbyć?
- Ależ nie! - Nie?
- Takie mamy procedury. - Procedury?
Takie procedury, że zabieracie domy starszym ludziom w dzielnicy,
żeby urządzać apartamenty dla turystów.
Wasze procedury niszczą ludziom życie.
Proszę powiedzieć, ile wynosi dług.
Tu jest cała kwota, wraz z obsługą długu i odsetkami.
Jeśli w ciągu tygodnia przyniosę pieniądze,
wstrzymacie eksmisję?
- To koniec, chłopcze. - Wcale nie.
Jak zdobędziesz tyle forsy w tydzień?
Zaufaj mi. Zdobędę.
Nie, chłopcze, nie narażaj się.
Pójdę z radością do domu opieki.
Po co? Żeby umrzeć ze smutku po trzech dniach.
Nie ma mowy, to twój dom. Nikt cię z niego nie wyrzuci.
Już nie jest mój.
Co ci jest? Nie możesz oddychać?
Trudno mi iść pod górę.
Ta ulica jest naprawdę stroma.
Synku, nie chcę być dla ciebie ciężarem.
Masz przed sobą całe życie.
Moje życie jest przy tobie.
Nie, musimy zaakceptować sytuację.
Jaką? Że wyrzucą cię na ulicę?
Trzeba się pogodzić z losem.
Kiedyś mi pomogłaś, prawda?
To co innego.
Muszę lecieć. Zadzwonię później.
Dzień dobry pani. Policja.
To chyba nie taki dobry?
Chcemy porozmawiać z pani współlokatorem.
Gdzie on jest?
Chyba pracuje, ale nie wiem...
Wszystko zapominam...
Był ostatnio w domu?
Nie wiedziałam go.
Ukrywanie przestępcy jest karalne.
W telewizji ciągle o tym mówią.
Proszę nie dzwonić, mam klucze.
Dobry wieczór. Szukam Jero.
Cześć. Nazywam się Lucas. Siedziałem z Sebasem.
Dał mi kontakt.
Podobno zdecydowałeś się bez wahania.
Szybko podejmuję decyzje, kiedy trzeba.
- A czego ci trzeba? - Pieniędzy.
- Kto ich nie potrzebuje? - Niektórzy bardziej niż inni.
- Czego się napijesz? - Niczego, dziękuję.
A drink, soda, water?
Nie, naprawdę, dziękuję.
- Coś innego? - Nie.
Ile ci potrzeba? Sto piętnaście tysięcy.
- To będzie dużo pracy. - Mogę zacząć od razu.
Nie spiesz się, dopóki ci nie gonią.
Nie dam się złapać.
Nie byłbym taki pewien.
Zbyt wiele osób jest poszukiwanych, żeby nas wyłapali.
Nie muszą łapać. Wystarczy, że poczekają na twój błąd.
Bójkę, kontrolę, cokolwiek.
Wtedy wpadniesz.
Nie zamierzam wpaść.
Masz prawo jazdy?
Tak. Jestem dobrym kierowcą.
- Moi ludzie się skontaktują. - Tyle, że nie mam telefonu.
I dobrze, dłużej przetrwasz na ulicy.
- Policja. - Proszę z nami.
- O co chodzi? - O nic nie chodzi.
Myślałeś, że tak łatwo nam uciekniesz?
A doprowadziłeś nas do ptaszka, którego szukamy.
O czym rozmawialiście?
Z nikim nie rozmawiałem.
Współpracuj, to może sędzia pozwoli ci odpowiadać z wolnej stopy.
Nie wiem, o czym mowa.
Kto cię z nim skontaktował?
Nikt mnie z nikim nie kontaktował.
O czym z nim rozmawiałeś?
Z nikim nie rozmawiałem.
Nie ściemniaj.
Skąd go znasz?
Nie wiem, co mam powiedzieć, z nikim nie rozmawiałem.
Mój kolega nie przestanie, póki nam nie powiesz.
Trzy, dwa, jeden...
No, byku.
Pracujesz dla nas.
Odważny jesteś.
Nie sypiesz, masz swój honor.
Szefowi to się spodoba.
Witaj.
Miejsce i termin odbioru.
Adres doręczenia znajdziesz w schowku.
Pamiętaj o dwóch rzeczach.
Masz zaparkować pod wskazanym adresem i nie otwierać bagażnika.
- Jasne? - Tak.
Jeśli samochód nie dotrze pod wskazany adres
albo jeśli otworzysz bagażnik, to nic ci nie pomoże.
Jasne?
Kiedy dojedziesz, zostawisz kluczyki w schowku
i dostaniesz nowy adres odbioru.
Wysiądziesz z samochodu i dojedziesz autobusem do centrum.
My zajmiemy się resztą.
Nie przyjeżdżaj wcześniej niż ustalona pora.
Kiedy będziesz w samochodzie, będziemy cię monitorować.
Nie zapominaj o tym.
Nasz samochód będzie za tobą jechał, dopóki nie wysiądziesz.
Jasne?
Jeśli cię zatrzymają i coś chlapniesz,
to koniec z tobą i twoimi bliskimi.
- Pytania? - Nie.
Żebyś dłużej wytrzymał na ulicy. Z pierwszego zlecenia cię odbierzemy.
Naucz się na pamięć tego numeru i danych.
Nigdzie ich nie używaj.
Tylko w razie awarii.
Jasne?
Gdyby był jakiś problem, dzwoń na ten numer.
SZPITAL
Cześć, jak się masz?
Bardzo dobrze.
- Czekasz na autobus? - Nie, na prywatny odrzutowiec.
Przepraszam, że się nie pożegnałem.
Spieszyłem się.
Tak pomyślałam.
Nie miałem wyboru.
Szybki byłeś. Zaskoczyłeś mnie.
Zadawali dużo pytań?
Więcej niż bym chciała.
Co im powiedziałaś?
Prawdę. Ja nie kłamię.
Ja też nie. Chyba że muszę.
Wybacz, że ci sprawiłem kłopot.
Mnie? Chyba im. Byli wkurzeni.
O nich się nie martw.
Mają dobrą pensję i mnóstwo czasu, by mnie znaleźć.
Mogą to zrobić szybko.
Zależy.
Wielu ludzi jest poszukiwanych za bardziej posrane sprawy.
Bardziej posrane?
Zrozumiem, jeśli zadzwonisz na policję.
Nie.
Pielęgnuję pacjentów, nie wysyłam ich do więzienia.
- Twoja praca bardziej mi się podoba. - Mnie też.
Chcesz się czegoś napić?
To żart.
W każdym żarcie jest trochę prawdy.
Chcę ci podziękować za opiekę.
To moja praca. Opiekuję się wszystkimi.
Fajnie, jak ktoś to docenia.
Byleby mi to nie zaszkodziło.
Gdybym ci opowiedział o sobie, to bym ci zaszkodził.
Albo sobie.
Lepiej, że ci nic nie powiem.
Chcesz się czegoś napić...
Teraz pytam serio.
Wolę, jak żartujesz.
No, to zażartuję: "Chcesz się czegoś napić?”.
Odpowiem poważnie: Do zobaczenia.
Mara!
Nie zauważyłaś, jaki ciężki był wózek?
Pani Gabrielo, proszę.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jestem pacjentem doktor Lledó.
Widziałem panią w poczekalni.
Leczę się u niej.
Nie wiem, czy problem jest we mnie czy w kuracji,
bo ciągle mam się kiepsko.
Czy pani widzi u siebie poprawę?
U mnie nie ma szans na poprawę.
Przykro mi.
Przepraszam, spieszę się.
Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.
Nie przeszkadza pan.
Czasem dzieje się coś, co zmienia wszystko.
- Bardzo mi przykro. - Dlaczego?
Przykro mi, że ma pani trudny okres.
Czy my się znamy?
Nie, tylko z przychodni.
Przepraszam, muszę iść.
Dzień dobry. Chciałbym wpłacić pieniądze.
Proszę o numer konta, dane właściciela, kwotę i tytuł przelewu.
Nie znam numeru, podam dane właścicielki i pan mi wyszuka szczegóły.
Nie mogę podać panu numeru konta klienta.
Aby zrealizować wpłatę, muszę mieć numer konta,
dane właściciela i pański dokument.
Dziękuję.
WYŁĄCZ RADIO!
Policja! Otwierać!
Otwierać drzwi!
Mara? Co tu robisz?
Masz chwilę? To ważne.
Pracuję!
Wiem. Potrzebuję pomocy.
- Posłuchaj. - Za mało mi sprawiłeś kłopotu?
Wysłuchaj mnie. Potem już mnie nigdy nie zobaczysz!
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Lucas.
Leży na OIOM-ie.
Miała zator płucny z powikłaniami kardiologicznymi.
Jej stan jest ciężki.
Ale wyjdzie z tego?
Starają się ją ustabilizować.
Trafiła do szpitala bardzo chora.
Prognozy są kiepskie.
Najbliższa doba zadecyduje.
- Jest przytomna? - Tak.
Naprawdę?
Jest słaba i zagubiona,
ale powiedziałam jej, że przyszedłeś i bardzo się ucieszyła.
Widać, że naprawdę chce żyć.
Mogę do niej wejść?
- Lepiej nie. - Dlaczego?
Koledzy mówią, że po szpitalu kręcą się ludzie w mundurach.
Zostawiłam swój numer, żeby mnie informowali.
No tak.
Kurwa mać!
Pieprzony dom!
Dziękuję za pomoc.
Przykro mi, narobiłem ci kłopotu, a teraz jeszcze to.
Teraz wyszłam z pracy.
Cześć, jak tam?
Trudna sesja?
Tak. Dosyć.
Masz ochotę się przejść albo skoczyć do baru, ochłonąć?
Nie, dzięki, muszę się położyć spać i zresetować.
Przykro mi, że przechodzisz trudne chwile.
Dziękuję.
Mnie jednak terapia pomaga.
Straciłem rodziców, kiedy byłem mały.
W wypadku.
Bardzo to przeżyłem.
Całe życie byłem sam.
No, może nie całe.
Poznałem osobę, która pokochała mnie bardziej niż własne dziecko.
Teraz ta osoba jest w trudnej sytuacji
i muszę się przygotować na to, że ją stracę.
Nigdy nie jest się gotowym na utratę bliskich.
A szczególnie gdy odchodzą nieoczekiwanie.
Tak, ale...
Musimy znaleźć w tym jakiś sens.
Albo nie. Może w życiu nic nie ma sensu?
Kurczę, opowiadam ci o sobie,
a na pewno masz większe problemy niż ja.
Każdy ma swoje kłopoty.
Ale cieszę się, że się lepiej czujesz. Słowo daję.
Przykro mi.
Nawet nie wiesz, jak bardzo mi przykro, że cierpisz.
Naprawdę.
Dziękuję. Muszę iść.
Nie wiem, jak się nazywasz.
Jeżeli zgadnę, jak masz na imię, zrobimy sobie wycieczkę?
Tutaj!
Z daleka wszystko wygląda trochę lepiej.
W tym cała bieda.
Z daleka widać lepiej.
Musisz się postarać zresetować, jak to mówi pani doktor.
Ona tak mówi?
Nigdy nie słyszałam.
Powtarza mi to na każdej sesji.
Dlaczego chodzisz na terapię?
O ile mogę spytać?
Z powodu moich rodziców...
i tak w ogóle.
A ty?
Straciłam syna.
Pierwszy raz powiedziałam to na głos.
Nie masz pojęcia, jaki to jest ból, śmierć dziecka.
Boli bardziej niż można sobie wyobrazić.
To dusi.
Nie pozwala oddychać.
Jakbyś miał nóż w piersi, dzień i noc.
I nie mógł go wyciągnąć.
Czasem boli tak, że jesteś otępiały.
Jest ci wszystko jedno.
Nie masz się czego chwycić.
Masz więcej dzieci?
A jego ojciec?
Jesteś z kimś?
Jego ojciec?
Podjął decyzję w dniu kiedy mu powiedziałam o ciąży.
I nie zmienił zdania aż do końca.
Nie chciał nic wiedzieć o dziecku.
Do dzisiaj.
Żal mi go...
bo stracił coś wyjątkowego.
Mój syn był cudowny.
Wybacz. Nie wiem, czemu ci o tym mówię.
Nawet się nie znamy...
Może dlatego?
- Co tu robisz? - Przyszedłem cię podleczyć.
Jak się czujesz?
A ty?
Tym razem dostałam mocno po głowie.
Wyglądasz świetnie.
Niech ci sprawdzą wzrok.
Humor cię nie opuszcza.
Wystraszyłam się.
Nie mogłam oddychać.
Mało brakowało...
Koledzy mówią, że wydobrzejesz. Zobaczysz!
No tak.
Zabrali już dom?
Jeszcze nie.
Pracuję nad tym. Nie martw się.
Obiecaj, że nie pytasz sobie biedy.
Ja poudaję chorą i zostanę tu parę dni.
Nie, szybko wyzdrowiejesz i wrócimy razem do domu.
Wszystko się ułoży.
Przyszła tu pielęgniarka, twoja znajoma.
Ładna i elegancka.
Posłuchaj, masz przy sobie dowód?
Nie zdążyłam nic zabrać.
A pamiętasz swój numer konta?
Pamiętam dzień i miesiąc urodzin,
ale zapomniałam rok.
Ja pamiętam, '33.
Ależ jestem stara!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nowy adres, dzień i godzina.
Mogę zobaczyć się z Jero?
Po co? Wszystko możesz przekazać mnie.
Czy mogę dostać wcześniej pieniądze?
Będę pracował, ile trzeba.
Ale jutro mija termin spłaty.
Zostały mi 24 godziny.
Wysadź go tutaj.
BANK
Dzień dobry.
Od pewnego czasu próbuję się umówić, ale ma pan napięty grafik.
Proszę przyjść jutro, chętnie porozmawiam.
Chciałbym, ale myślę, że mnie nie wpuszczą.
Pewnie wie pan, że jestem w trudnej sytuacji.
Niech mi pan okaże trochę uprzejmości, tak jak ja panu.
Jeśli pan odjedzie, znajdę pana w domu,
a to nie będzie miłe dla pańskiej rodziny.
Proszę posłuchać i nie marnować mojego czasu.
Antonia, starsza pani, którą chcecie eksmitować,
jest w szpitalu.
Pewnie z niego nie wyjdzie.
Ale jeśli wyjdzie, musi wrócić do domu.
Jutro jest termin eksmisji.
Potrzebuję kolejnych 24 godzin.
Zdobędę pieniądze i uratuję mieszkanie.
To nie zależy ode mnie, tylko od sądu.
Ja pana nie okłamuje,
niech pan też tego nie robi.
Nie jest pan w gabinecie.
Część pieniędzy mam.
- Proszę dać mi numer konta Antonii. - Nie mam go przy sobie.
Znajdźmy rozwiązanie teraz i w miłej atmosferze.
Proszę.
Pewnie pan wie, że czeka mnie dłuższy czas za kratami.
Parę lat więcej nie zrobi mi różnicy. Pan chce odzyskać pieniądze.
Ja chcę je panu dać i uratować mieszkanie.
Proszę o 24 godziny i numer konta.
Inaczej zniszczę panu życie.
Przepraszam, że dzwonię po tym, co obiecałem, ale nie mam wyjścia.
Nie spodziewałam się takiej propozycji.
To ogromna odpowiedzialność.
- Mam swoje życie. - Wiem.
Nie mam do kogo się zwrócić.
Finansowo nie będzie problemu.
Nie chodzi o pieniądze.
Nie mogę podjąć takiego zobowiązania.
Rozumiem. Przepraszam, ale musiałem spytać.
Nie szkodzi. Rozumiem, dlaczego musiałeś.
- Bardzo żałuję. - Czego?
Że poznaliśmy się w takich okolicznościach.
Wszystko dzieje się w swoim czasie.
Nie później ani nie wcześniej.
Takie jest życie.
Kiedy wrócisz?
To zależy, czy uda mi się załatwić kilka spraw.
Muszę iść.
Bardzo dziękuję.
Za wszystko, co dla mnie zrobiłaś.
Jesteś wyjątkowa.
Ty też jesteś wyjątkowy.
- Tak? - Cześć.
- Cześć? - To ja.
Przechodziłem akurat tędy. Powiedziałem sobie...
Nieprawda. Nie przechodziłem i nie powiedziałem.
Chciałem się dowiedzieć, jak się czujesz.
Radzę sobie.
No tak. Widziałaś, jaka pogoda?
Nie.
Masz ochotę na spacer?
Kiedy indziej.
Kiedy indziej? Nie będzie "kiedy indziej".
Nie mam ochoty, źle się czuję.
Chciałbym ci coś powiedzieć.
Jak tam?
Niedobrze mi. Kupiłeś mi za mały czepek.
Był w promocji. Prawie za darmo. Okularki też
- Chcesz mój? - O, nie, jeszcze mnie czymś zarazisz.
Radością?
Dlaczego chciałeś tu przyjść?
Nie wiem, przychodziłem tu jako dziecko.
Tu mogę się od wszystkiego oderwać..
Albo właśnie połączyć z czymś ważnym.
Możliwe.
Lepiej?
O czym chciałeś mi powiedzieć?
Dlaczego dzwoniłeś?
Jutro czeka mnie ważny dzień.
Jeśli wszystko się uda, wyjadę na długo.
- Aha? - Tak.
Od dłuższego czasu chcę ci coś powiedzieć.
- Ale nie mogę... - Dlaczego? O co chodzi?
O nic.
Jeśli to coś złego, wolę nie wiedzieć.
Chcę się oderwać od wszystkiego.
To nic złego.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- Na pewno? - Wszystko w porządku.
Nie przejmuj się.
No to mi powiedz.
Wiesz co?
Musimy uczcić dzień, w którym się od wszystkiego oderwałaś.
Kiedyś chodziłam po takich klubach.
Zanim zostałam matką.
Potem urodziłam dziecko.
I już tylko się nim zajmowałam.
Przestałam wychodzić, pić, tańczyć.
Kobieta traci cząstkę siebie.
Musisz odpocząć.
- Masz rację, porozmawiajmy o tobie. - Lepiej nie.
- Koniecznie. - Daj spokój.
Wyjeżdżasz z pracy?
Dokąd?
Jeszcze się zastanawiam. Nie wiem.
Zależy. Muszę najpierw coś zrobić.
Na jak długo?
Zależy.
Nie mam daty powrotu.
Wszystko pójdzie dobrze, bo jesteś dobrym człowiekiem.
Co ty!
Dolewkę?
Jeszcze nie wypiłam. Zamierzasz mnie upić?
Nie. Sam chcę się upić.
Kieliszeczek?
Nic nie rozumiem.
I dobrze.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. - Lepiej żebyś ty kierował.
Jesteś w dobrej formie.
A ty w świetnej.
Zaufaj mi i korzystaj z chwili.
Dlaczego ukradliśmy jeden rower, zamiast dwóch?
Albo zamiast motocykla?
- Patrz. - Co ty robisz?
Trzymaj się! Głowę rozbijesz!
No, dobrze.
Od dawna się tak nie czułam.
Mam nadzieję, ze będzie coraz lepiej.
Dziękuję.
- Nic nie rozumiem. - Z czego?
Z tego. Co tu robimy.
To życie.
Pieprzone życie.
Filozofko, odpocznij trochę, dzisiaj dałaś z siebie wszystko.
Chcesz wejść?
Nie, dziękuję. Jutro mam coś ważnego i muszę wcześnie wstać.
Tym bardziej. Wejdziesz, odpoczniesz i rano wyjdziesz.
- Nie. - Dużo wypiłeś.
Przejdę się, przewietrzę i mi przejdzie.
Dziękuję, ale nie.
Zostań.
- Nie mogę. - Proszę.
Poczekaj, aż zasnę.
Lepiej nie.
Odpocznij.
Nie chcę spać.
Boję się przebudzenia jutro.
Zawsze żyjemy w "jutrze”.
Teraz mówisz jak pani doktor.
Jasne.
No to się zresetuję.
To trudne.
Wiesz co widzę co wieczór, przed zaśnięciem?
Mojego synka. Jak biegnie.
A ja za nim.
Próbuję go dogonić, złapać, ale mi się to nie udaje.
Ta scena mi się potem śni.
Nie mogłam się z nim pożegnać.
Jeśli chcesz, to idź, nie ma sprawy.
Tak jest dobrze.
Tak?
Tak.
Mnie też jest dobrze.
W końcu postawiłeś na swoim,
a ja nie wiem, czy chciałeś mi o czymś powiedzieć,
czy tylko mnie nabrałeś?
Może po prostu lubisz się ze mną spotykać.
Panie! Reszta!
Powodzenia.
Kurwa mać!
Ej, spokojnie,chłopie!
- Dzień dobry. - Słucham.
Chcę wpłacić pieniądze.
Numer rachunku, nazwisko właściciela i tytuł przelewu.
Proszę.
Kwota?
W porządku.
Prawda, że zimno?
Pozamarzamy.
Teraz znowu pod górę?
Tak, podoba ci się?
Myślałam, że czerwony.
Nie, ten tutaj.
Cześć.
Jak się masz?
Wszystko w porządku?
Nie wiem, ty mi powiedz.
O co chodzi?
Kim jesteś?
Skąd takie pytanie?
Kim jesteś? Dlaczego mnie okłamałeś?
Mam tylko jedną prośbę.
Nie dokładaj mi bólu.
Moja lekarka cię nie leczy. Ani żaden lekarz w przychodni.
Więc powiedz mi, kim jesteś.
Nie znam cię z przychodni.
Ale wszystko, co mówiłem o sobie, jest prawdą.
No, nie wszystko.
Nie znam swoich rodziców.
Cały czas próbowałem ci powiedzieć, kim jestem.
Ale nie mogłem. Może z tchórzostwa.
Może dlatego, że widziałem, że masz się coraz lepiej.
Jestem...
Przykro mi.
Przykro mi z powodu twojego synka.
Od dawna próbuję ci to wyznać.
Ja ukradłem defibrylator z przychodni.
Wybacz mi.
Dlaczego?
Dlaczego mi to zrobiłeś?
Co ja ci zawiniłam?
I co ze mną?
Co mam teraz zrobić?
Nie mam nic.
Nie mogę już dłużej.
Robiłeś to wszystko, żeby zmyć z siebie winę.
Pieprzoną winę.
Jesteś żałosny.
Jesteś nic niewartym egoistą.
Zabrałeś mi wszystko. Wszystko!
Patrz, sama wzięłam wszystkie leki.
Bardzo ładnie.
Dlaczego tu przyszłyśmy?
Na pewno jest drogo!
Cześć!
Wystraszyłeś mnie!
Co tu robisz?
Przyszedłem na podwieczorek.
- Mogę się dosiąść? - Siadaj, synku.
- Dziękuję. - Proszę.
Świetnie wyglądasz.
No nie wiem.
- Ten atak mnie powalił. - Daj spokój.
Jesteś jak cyborg. Niezniszczalna.
W swoim czasie byłam bardzo ładna.
- Jak Mara? - Nie, Mara jest ładniejsza.
Obie jesteście piękne.
Mówiłem, jak wszystko się skończy, pójdziemy to uczcić.
Tu na pewno jest drogo.
Nie szkodzi. Mara płaci.
Twoimi pieniędzmi.
A tamci ludzie już nie wrócą?
Nie, to koniec.
Nikt ci nie zabierze domu.
Hej! Nie płacz!
Tu się nie płacze. Nie rób scen.
Tutaj nie wolno płakać. Jest zakaz.
- Jak się czujesz? - Dobrze. Prowadzę normalne życie.
- Tak jak ty. - Chętnie bym się zamienił.
Wolę swoje.
- Coś dla pana? - Nie, dziękuję, spieszę się.
Muszę już iść.
Dokąd, synku?
Tam, gdzie będziesz mogła mnie odwiedzać co niedziela.
Do więzienia?
Tak.
Posłuchaj. Muszę to zrobić.
Jeśli zgłoszę się sam, wcześniej wyjdę.
Wytrzymaj i poczekaj, aż mnie uwolnią.
W razie czego, dzwoń do Mary.
Nie będziesz sama.
Zobaczysz, czas szybko minie i znowu będziemy razem.
I teraz dopisze nam szczęście.
Muszę lecieć.
Uważaj na siebie.
SPŁATA
DLA CHARO ZA AUTENTYCZNOŚĆ, POCZUCIE HUMORU I CZŁOWIECZEŃSTWO
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antonina Kasprzak