Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Salamat.
Montezara… Five. Track five.
Puwede ba kitang tulungang umakyat?
Ano 'yon?
-Hahawakan ko 'yong ilalim. -Salamat.
Sige. Hi! Diyos ko, ang cute mo naman!
Buti nakarating ka nang maayos.
Hindi pa. Ang hirap hanapin ng bayang 'to sa mapa.
Ilang taon ka ring di nagbakasyon.
Di maituturing na bakasyon ang pagpunta sa Italy.
-Okay, heto na naman tayo sa "sumpa." -Uy.
Totoo 'yong sumpa.
Unang trip, nawala 'yong passport ko.
Noong honeymoon, nagkatrangkaso kami, at umulan araw-araw.
Di ko nga alam kung paano nakatagal si Liv.
Buti nakita ko sa Instagram
na gusto niyang bilhin 'yong one-euro house.
-Akala ko nabili na niya? -Baka mapigilan ko pa.
Hahanapin ko dito 'yong anak ko at iuuwi.
Ikaw si Eric Field sa Italy, hindi si Liam Neeson sa Taken.
Tama naman. Pinadala ko sa 'yo 'yong pitch presentation para sa Northstar.
Ayos. Mag-relax ka na. Tumingin sa magagandang tanawin.
-Sige, mag-usap na lang ulit tayo. -Sige.
Dapat ginawa kong private 'yong Instagram ko.
'Yong anak na kilala ko, babati ng, "Hi, Pa."
Hi, Pa.
Okay na sa 'kin 'yon. Wala bang yakap?
Sige na.
Salamat.
Bakit nandito ka? Akala ko hinding-hindi ka pupunta ng Italy?
Ginawa ko dahil lang sa 'yo,
mahal kong anak, na umalis sa kalaliman ng gabi.
-Red-eye 'yon. -Wala man lang sinabi.
-Nagpadala ako ng detalyadong WhatsApp. -What's up? Ano?
-Nawala ka. -Lagi ako sa social media.
Tapos nakabili ka na pala ng Italian villa?
Kung gusto mong magpatulong…
-Hindi. -Oo. Big time.
Alam mo? Bahala ka, BatDad. Ihahatid na kita sa hotel.
Pupunta ako sa mayor para makapili.
Makapili ng bahay? Di ka pa pala nakabili? Magaling. Hindi pa ako huli.
Akala mo mapipigilan mo 'ko?
Kailangan ko ng kape.
Akala ko limot mo na 'yong Italy. Kumain ka ng pizza. Pumasyal sa ruins.
Mag-Italian ka sa mga cute na waiter.
-Akala mo. Di ka nagtanong. -Paano? Di tayo nag-uusap.
Busy ako sa trabaho. Nag-tutor ako ng English sa Milan.
Nagyaya ako sa Florence. Nag-harvest ako ng olives.
Tapos, papunta ako sa isang wine festival gig.
Maling tren 'yong nasakyan ko, at napadpad dito.
At parang, boom.
Parang "boom" na ano? Parang kulang 'yong kuwento.
Kailangan mong maramdaman. Ang Montezara ay isang pakiramdam.
Jet lag lang ang nararamdaman ko. Do'n na tayo sa parteng "bumili ng villa".
Totoo. May mga ibinebentang bahay sa halagang one euro para magkatao.
Nakuwento na sa 'kin ng mayor 'yong scheme.
Kahit paano inamin mong scheme 'yon.
Kaya nag-apply ako, tinanggap nila, at isa na akong Montezaran ngayon.
-Pero akala ko… -Akala na naman.
Babalik ka sa Ohio.
Magkakaroon ka ng roommates, suweldo, dental insurance.
Alam mo na, adulting.
Di ba adulting 'yong pagkakaroon ng sariling bahay?
Mahal, kailangan kong buksan itong cafe.
Oo, pero parang mas mahal mo pa 'to kaysa sa 'kin.
Mahal ko kayo pareho.
Pantay, Cesare? Seryoso ka ba?
-Hindi… -Talaga?
-Hindi pantay… -Di ko kaya 'to!
Kaibigan mo ba'ng mga 'to?
Sina Cesare at Donata. Naghihiwalay sila halos araw-araw.
-Ciao, Olivia. -Ciao.
-Hi, Cesare. -Hi.
Dalawang kape, please.
-Salamat. -Nico, dalawang kape para kay Olivia.
-Salamat. -Walang anuman.
Samahan sana akong magkape ngayon ng kagandahang ito.
Di gumagana ang charm sa 'kin, Giovanni.
Di pa ako natanggihan nang ganito.
Maganda 'yong may mga bagong karanasan.
-Ako na'ng magbabayad ng kape. -Salamat.
Pero mas mahal nang kaunti 'yong bahay kaysa sa kape.
Gagamitin ko 'yong itinabi ni Mama.
Naka-invest lahat 'yon. Magbebenta ka, magbabayad ng tax.
Isa pang adulting word.
Parang ayaw mo talaga akong tumanda.
Ang alam ko, matanda ka na, Liv. Uy, ano ka ba…
Mga bata talaga.
Talagang babaliwin ka. Bigyan mo sila ng space.
Hayaan mong matuto sa buhay. Maging cool dad ka, di ba?
Pero wag maging cool sa masasamang idea.
Di man lang ako tinanong,
kaya nga naloko siya sa one-euro house scam na 'to…
-Ayos! Nagkakilala na kayo. -Ano?
Papa, si Francesca Pucci.
Mayor ng Montezara.
Welcome to Italy, Mr. Field.
A, lintik.
-BatDad, ano'ng ginawa mo? -Parang gusto niyang umatras.
-Mismo. Aatras kami. -Hindi, di kami aatras.
Nasimulan 'yong mga papeles at nasa amin na 'yong depositong €5,000.
€5,000? Akala ko one euro lang.
Standard procedure ang deposito para masigurong matatapos ang trabaho.
Card ang ginamit ko. Ibabalik nila 'yong deposito pag natapos.
-Scam nga 'to. -Titingin ako ng mga bahay ngayon.
Okay?
Mag-uusap muna kami.
Bakit determinado ka dito?
Sa ospital, nagtitingin kami ni Mama ng one-euro villas online.
'Yong mga may before and after,
at pinag-uusapan namin 'yong babaguhin namin.
Mag-aapply sana kami pag galing niya.
Akala ko pangarap lang 'yon para malampasan 'yong hirap ng sitwasyon.
Gano'n nga, pangarap 'yon noon, kaya gusto kong totohanin ngayon.
Proud si Mama na may dugong Italian siya,
at parang mas malapit ko sa kanya dito sa Italy.
Ba't di mo sinabi sa akin?
Tama, dahil di ako nakikinig.
Sige.
Francesca?
Okay! Tingnan natin kung ano'ng mabibili ng one euro dito.
House…
number one.
Teka, ayan!
Kaya naman pala one euro.
Para sa one euro, umaasa ka ng Sistine Chapel?
Kailangan lang ng kaunting TLC.
Do'n na tayo sa susunod.
Dito tayo.
House number two.
Maaliwalas naman.
Di ako umaasa ng Sistine Chapel.
Pero umaasa akong may kisame.
O, may roommates pa. Do'n na tayo sa susunod.
Bilis.
Seryoso?
Magaling si Nino sa renovations.
Si Nino, bayaw ni Francesca, ang contractor ko.
Scam ng pamilya pala 'to.
Dito muna kayo sandali.
Kahit may henyong contractor, naisip mo bang ang DIY ay do-it-yourself?
Matututo ako sa trabaho.
Ibang-iba 'to sa pagyayaya o pagtatrabaho sa renaissance fair.
Naiintindihan ko 'yang pangarap mo, pero gigisingin ka ng realidad.
Matteo, naririnig mo 'ko?
Oo, Francesca, oo, hello.
Nandito ngayon 'yong taga-road maintenance company.
Tumalbog ulit 'yong tseke ng Montezara.
Kunin mo 'yong emergency credit card sa ibabang drawer ng mesa.
Di mabuksan.
Tadyakan mo!
Ayaw, kahit pa…
Lakasan mo! Maliwanag?
Lakasan… sige.
Heto na… ayan!
Salamat, Francesca.
Mabuti. Mabuti.
Ipagpalagay mo nang €5,000 euros na life lesson 'to, at umuwi na tayo.
May isa pa akong bahay na ipapakita.
Wala sa official one-euro list, pero, Olivia, mukhang magugustuhan mo.
Tayo na.
Magugustuhan? Gustong-gusto ko. Ang ganda. Tingnan n'yo 'yong olives.
Bakit di wasak 'to?
Kamamatay lang no'ng may ari noong isang taon.
Kakaibang matanda, si Mario il Burbero. "Mariong Masungit".
Uy, Maltese!
Heto ka na namang kambing ka. Dati siyang alaga ni Mario.
Salitan siyang pinapakain ng mga tagarito. Kasama na siya bilihan.
Puwede na ba ang one euro para alisin siya?
Ang laki.
Oo nga.
Ang ganda ng mga kisame.
Kilalang local architect ang gumawa nito, si Greco.
Dito tayo!
May mga kuwarto.
May kuryente at tubig.
Parehong luma na, pero gumagana.
At may fresco pa. Si Mariong Masungit ang nagpinta.
Maganda, ha.
Ayos.
Isang legit na Italian room with a view.
Teka, ito ba 'yong kusina?
Di gaanong nagluluto si Mariong Masungit. Umasa siya sa lumang microwave.
Mario, naiintindihan kita.
Lutong microwave ang solusyon pag mag-isa ka.
Nakakalungkot naman, Papa.
-O, bakit? Hindi ka nagluluto. -Pero ikaw, oo. Noon.
May sekreto si Papa.
Bago naging boring na restaurant consultant,
professional chef siya.
Puno ng sorpresa.
Lumipat ako sa corporate side para masuportahan ang pamilya ko.
Pero di ka pa rin bumabalik sa cheffing.
Mas gusto kong ipagluto ka.
Nakakatawa. Matagal mo nang di ginagawa 'yon.
Kailangan kasing nando'n ka para sa dinner.
Talagang hinuli mo 'yong pinakamaganda.
Wala pa sa official list itong villa.
Namatay na single si Mario, walang will,
kaya dapat maayos muna ang legal na papeles bago ito ipakita.
Siguradong di niya iniwan sa kambing?
Di interesado 'yong mga kamag-anak niya. Masyadong abala, masyadong malayo.
At 'yong posibleng malalayong kamag-anak, walang sumasagot sa tawag o email,
kaya donated na 'to sa Montezara.
Ito na 'yon. Nararamdaman ko.
Bentahan na ba ito?
Ayaw mo ng normal na quarter-life crisis at magpa-tattoo na lang?
Nagawa ko na 'yon.
-Ano? Saan? -Wala 'yon.
Kung ganoon, mukhang may one-euro house na tayo.
Ayos!
Ano? Di ka pa uuwi?
Oo. Tutulungan ko pa si Liv na simulan 'yong renovation.
Ilang linggo, mahaba na ang isang buwan.
Isang buwan? Mami-miss mo 'yong Northstar pitch.
Kalaban natin do'n ang Perfect Plate Consulting.
Tama. Baka puwede kang mag-pitch sa Northstar execs. Zola, handa ka na.
Eric, alam mong ikaw 'yong closer. Aasahan ka nila do'n.
Gagawa tayo ng visuals at menus sa Zoom. Mas charming ka naman sa 'kin.
Baka may marating 'yang pambobola mo. Pero bilisan mo sa reno.
Okay, si Eric Field, namumuhay nang marangya sa isang Italian villa.
-Sino'ng mag-aakala? -Hindi si Liv.
Mag-usap tayo bukas. Sige.
Uy, akala ko nakapag-unpack ka na.
Oo. Katatapos lang.
-Puwede mong iligpit 'yang mga 'yan. -Paano ko malalaman kung nasaan?
Oo nga.
Walang itong mga kalat ko sa hotel. Doon ka na lang kaya?
-Ayokong mag-isa ka. -Hindi. Lalabas ako.
Makikipagkita ako kay Donata para marinig ulit 'yong breakup saga niya.
A. Okay.
Okay.
Wag kang magpapagabi. Maaga tayo bukas.
MINI PIZZAS
-Stracciatella, please. -Yes, sir.
-Paborito ko rin 'yan. -Uy. Di ko pa talaga natitikman 'to.
Eric, si Bernardo. Bernardo, si Eric, ang ama ni Olivia.
Kasama ako sa kickoff meeting n'yo kay Nino bukas.
Si Bernardo ang local geometra.
Walang gano'n sa America. Parang…
Property expert.
Kailangan kami sa bawat Italian construction project.
Ayos. Tatanggapin namin lahat ng tulong.
Mukhang 'yan na ang huling scoop ng stracciatella.
Sa 'yo na, Madam Mayor.
Hindi. Ito ang pinakamasarap na flavor ng gelato.
-Masamang mayor ako kung tatanggapin ko. -Peace offering ko.
Di maganda 'yong ugali ko kanina. Please.
-Heto. -Okay.
-Salamat. -Oo naman.
At chocolate sa 'kin, kung manlilibre ka.
Oo naman. Duo cioccolato, per favore.
'Yong Italian mo…
Nasa proseso na. Nandito na rin lang ako, aaralin ko na.
Grazie.
Magandang gabi.
Bernardo, puwede ba kitang makausap tungkol sa expansion permit ko?
Mag-uusap lang kami.
Si Giovanni Rosada 'yon, local chef. Napakatalentado.
-Maupo tayo. -Sige.
Dito.
-May… -A.
-May kaunti kang… -Lagi.
-Doon pa. -Ayos na? Di ko makuha.
Salamat.
Kumusta na lang kay Olivia.
-Ciao. -Ciao.
Nag-tourist shopping ka na?
Oo. Ito…
Mahalagang kargamento. Iuuwi ko na 'tong hapunan ko.
Di ka nagbibiro tungkol sa microwave. Alam mong nasa Italy ka, di ba?
Oo, pero Italian frozen pizza 'to.
Mauuna na 'ko.
Mabait siya, di ba?
Amerikano siya…
'Yong bahay ni Mariong Masungit?
Sugal 'yan.
Lalo na't wala pa sa official list.
Umaalis na ang lahat ng mga kabataan.
Papunta sa Rome, Milan.
Gawan natin ng paraan na masagip itong bayan.
At solusyon ang palitan sila ng mga estrangherong may frozen na pizza?
Isipin mong sasamahan nila tayo, di tayo papalitan.
Para suportahan ng assessore 'yong mga bagong initiative ko,
kailangang maging successful itong unang one-euro house.
Okay.
Good morning, sunshine.
Nasaan ako? Anong oras na?
8:30.
Isang oras na rito si Nino. Maaga tayo, di ba?
Oo. 'Yong pagbabago ng oras at 'yong alarm ko, hindi…
Ikinakatuwa mo 'to, 'no?
Oo. Pantalon.
-Ano? -Kailangan mo ng pantalon.
Oo nga.
Napuyat ka do'n sa microwave?
Kilala mo na nga ako. Darating ka pala.
Oo naman. Parang unang araw ng klase.
Buongiorno.
-Ikaw siguro si Eric. -Oo.
-Nino. -Hi.
Good choice. Pinakamagandang villa sa bayan!
-Sinasabi mo 'yan sa lahat? -Oo.
Gumawa ako ng schedule at budget.
-Kukuha ako ng whiteboard. -Pa, kalma lang.
Kaninong renovation ba 'to?
Iniisip kong i-advance sa 'yo 'yong pera.
Hanggang sa mabenta 'yong investment accounts.
Kakailanganin mo ng cash.
Maxed out na 'yong credit card ko.
Okay. Pero babayaran kita agad. Salamat.
Samantala, gusto kong may input kami ni Amex.
May karanasan kami.
Oo, consulting sa commercial kitchens.
Malayo 'yon sa pinag-uusapan namin ni Nino, 'yong pakiramdam.
Iniisip naming modern, pero nando'n pa rin 'yong OG charm.
Brava. Gusto ko kung paano siya magsalita.
Ako ang bahala sa garden do'n sa likod.
-Tara na. -Okay.
Oo, tamang-tama ito. Dito.
Garden? Basurahan lang ang nakikita ko.
Laging may garden si Mama.
Itutuloy ko ang family legacy.
Magiging sustainable 'to, at eco-friendly ang buong renovation.
Sustainability ang isa sa primary goals ko dito sa Montezara.
Masaya 'to, pero magseryoso tayo sandali?
Ano'ng kailangan natin? Sino? Electrician, roofer.
-Kailangan natin ng tubero. -Hindi. Ako 'yon. Ako na.
-Jack-of-all-trades si Nino. -Oo.
Ako ang bahala sa 'yo.
Siya na'ng bahala.
Okay. Titingnan lang natin ang kailangan habang gumagawa tayo.
Ako na'ng mamamahala.
Pa. Bahay ko. Ako'ng mamamahala.
Oo. Gagawin natin itong isang napakagandang villa.
-Pero una, permits. -Oo.
At maraming permit sa ating sikat na Italian bureaucracy.
Buti na lang nandito ako.
-Hi. -Bernardo.
Pero bago ang anumang permits, patingin ng plano.
Demo. Plumbing. Plaster. Painting. I-restore ang fresco.
At totoong kusina.
Kaya lahat 'yan. Standard issue permits.
Aabutin lang ng anim na buwan 'to.
-Ano? -Ano?
Alam ko. Ang bilis, 'no?
Ipangako mong gagawin mo lahat ng makakaya mo para mapabilis.
Alam mo kung gaano kahalaga ito para sa Montezara.
-Naririnig mo ba? -Gamitin mo'ng galing mo.
Paano kita matatanggihan, ladybug?
Puwede na kayong magsimula.
Ang sikat na Eric Field whiteboard.
-Di ko kailangan ng schedule mo. -Kailangan mo.
'Yong villa ang nagse-set ng schedule.
-Kailangan naming maramdaman 'yon ni Nino. -Ano'ng na-miss ko?
-Gusto ko 'tong kalendaryo. Napakaayos. -Kita mo? Mayro'n may gusto nito.
Nino, sakto. Gusto kong ipakita sa inyo ni Olivia
itong bagong renovation software Gumawa ako ng model.
Nino, bigyan mo 'ko ng trabaho.
Para maiwasan ko 'yong PowerPoint ni Papa.
-Di PowerPoint 'to. Simulation. -Kita mo? Aalis na 'ko.
Maganda 'yan.
-Alam mo, kaya ko na 'to. -Oo naman. Gusto ko lang tumulong.
Naiintindihan ko. Oo.
Subukan nating ilipat 'yong food supply page bago 'yong menu…
Hi!
-Sorry sa abala. -Oo.
-Ituloy mo lang. -Salamat.
Sino 'yong magandang 'yon?
'Yong mayor.
'Yan 'yong mayor? Naku.
Kaya pala 30 days ka diyan.
Sino, siya? Hindi. Mahirap siyang kasama.
-Talaga. Talagang micromanager. -Mukhang marami kayong pagkakapareho.
Okay, next panel, please.
Oo.
Uy! Sobrang sayang markahan 'yong mga araw.
Oo, alam ko. Wala ka bang tatapusing trabaho sa city hall?
Mayro'n. Sumama lang ako kay Bernardo, pero aalis na ako.
Oo, kaya ciao.
Ciao. Gumagawa ba kayo ng electrical safety check?
Napakataas ng pamantayan ng EU.
Hi. Nag-aappraise ka ng property value, tama?
Oo naman. Bakit mo naitanong?
Alam mo na, kung sakaling gustong mag-flip and sell ni Olivia.
-Wise move 'yan. -Oo.
Good luck sa pagkumbinsi kay Olivia o Francesca.
Si Francesca. Madalas siya rito, ha?
Madalas kaysa sa inaasahan ko.
Gano'n talaga si Francesca, laging in charge.
-Close kayo? -Sobra.
Espesyal siyang babae.
Para kayong power couple ng Montezara.
-Parang gano'n. -Hoy, Bernardo!
-Excuse me. -Oo naman. Sige.
Mas makapal at mas authentic ang engineered hardwood.
Oo, at mas mahal. At mahirap ikabit.
Parehong di kailangan.
Wow.
-Ang ganda. -Wow.
Gusto ng buyers 'yang ganyang antigong detalye.
Buyers?
-Ano? Sabi ko na. Di ko ibebenta. -Please, 24 ka lang. Ano'ng gagawin mo?
-Tumira dito habambuhay? -Oo.
Di maganda 'yong karanasan ng henerasyon ko sa pagtanda.
Walang job stability. Walang health insurance. Wag na.
-Anong panahon ito? -Late 1800s.
Pangarap ko ang Moroccan tiles para sa bahay ko.
Nino!
Halika rito.
Ano ’yan?
Chimney.
Pero walang fireplace sa parteng 'yon ng bahay.
Trabaho para sa L'Orso Grasso.
Ang matabang oso?
Oo.
Uy! Magaling! Isang hampas pa! Go!
Olivia, mag-ingat ka.
Wala 'to. Kaya 'to ng matabang oso.
Isunod mo 'yong katawan mo.
Yes!
O, ayos ka lang?
Oo. Wow.
-Bakit tatakpan nila 'to? -Hangin. Mga ibong nangingitlog.
Grabe, pare.
Wow. Totoong brick oven 'to. Para sa mga pizza.
Baka parte ng original na kusina.
-Nakakakita ka na naman ng dollar signs? -Hindi.
Pinag-iisipan ko 'yong kitchen makeover kanina.
Pero ibang usapan na 'to.
May original blueprints ba? Baka may di pa tayo nakikita.
Posible. Sa City Hall.
-Good luck sa paghahanap. -Challenge accepted.
Ako'ng pupunta sa mayor. Saan 'yong pinakamabilis na daan?
-May bicicletta si Mario. -Okay.
Baka nasa shed sa likod. "Vecchia Strega" ang tawag niya do'n.
'Yong "vecchia", "matanda," di ba? 'Yong "strega"?
Bruha. Matandang Bruha.
Matandang… Bruha.
Wag mo siyang pansinin.
Sige.
Magandang umaga.
Magandang umaga!
Bakit mo siya kinakausap?
Ayokong bastusin.
Pero estranghero siya!
Isang guwapong estranghero.
Naglalandi ka na pala ngayon?
Wag kang mahuhulog sa mga matang 'yan.
Nandito ang mga Amerikano para sirain tayo!
Hi.
May riparo bicicletta…
negozio?
Hahayaan n'yo lang akong magsalita, di ba?
-Tipikal na Amerikano. -Naintindihan ko 'yon.
Mayabang. Akala niya lahat marunong mag-Ingles.
Ayos lang, gusto 'yang mayabang.
At maganda ang katawan.
Tama na.
Uy!
Vecchia Strega! Umandar uli ang isang lokal na alamat.
May repair kit ako. Halika.
Salamat.
-Malala siguro ang pagtilapon mo. -Oo, ito 'yong "sumpa".
-"Sumpa"? -Mahabang kwento.
Tayo ba ang libangan ngayong araw?
-Ang mga Antonia? -Ano?
Antonia ang pangalan nilang tatlo. At mahilig sila sa magandang palabas.
At nakaupo lang sila sa fountain buong araw?
Buong araw. Il dolce far niente. Ang ginhawa ng walang ginagawa.
-Di ko pa narinig 'yan. -Sikat na konsepto 'yon sa Italy.
Hindi ko ugali 'yon.
Ako rin. May kompanya ako, natural 'yong pagiging workaholic.
Bakit ba masamang salita 'yon?
-Puwede ba? -Pinapatakbo natin ang mundo.
Sakto. Pinapatakbo natin ang mundo.
Pronta! Parang bago.
Wala yatang bago dito sa loob ng 50 taon, pero salamat.
Kailangan kong hanapin 'yong original blueprints ng villa.
Unahan tayo sa Municipio.
-Wala nang karera. -Sige na.
-Nag-alaala kang matatalo kita dito? -Hindi. Nandito na tayo.
Parking spot ko 'to.
-Si Matteo, assistant ko. Mr. Eric Field. -Tuloy po.
Naku.
Mahirap maghanap pag nakaligpit.
Para kang si Olivia.
Kaya gusto ko siya. Heto na.
Sa loob ng sampung minuto 'yong meeting Assessore Provinciale staff.
-Lalagyan ko ba ng grappa 'yong kape nila? -Ano ka ba?
Tara na.
Diyos ko po.
-Dito ang daan. -Okay.
Nandito na tayo.
Nagmukhang maayos 'yong opisina mo.
Nagkabaha kasi, kaya kung saan-saan napunta ang lahat.
Nandito lang 'yon.
Good luck.
Naku, huwag naman…
Ano 'yon?
Imposible.
-Tatawag tayo ng tulong. Ayos lang. -Walang signal dito.
Kailangan ako sa meeting.
At mahigpit 'yong opisina ng Assessore Provinciale.
Okay. Ako na. Teka. Hayaan mo 'kong…
-Okay. -Sige na.
Pagdating ng tatlo. Isa. Dalawa. Tatlo.
Madam Mayor?
-Nandito na 'yong mga bisita. -Oo.
Tinatapos ko lang 'yong tour sa ating American guest.
Dito po tayo.
Mukhang masayahin sila.
Maglagay ka siguro ng grappa sa kape.
Bye.
-Good morning. -Good morning.
Eric, kumusta 'yong renovation?
Maingay at makalat.
Dalhin mo 'yong walis mo sa villa. Ako na sa espresso shots.
Kaya ko na 'to.
Mukhang maganda 'yan.
Salamat. Inaasahan namin ito.
-Bye. -Yep.
Lintik na Northstar, kliyente na natin!
Ang galing mo siguro do'n sa presentation, 'no?
Oo, ayaw tumahimik ng phone ko.
Kahit si Deb Welch ng Perfect Plate, nag-text ng congrats.
Talaga? Wala akong natanggap.
Sandali. Gusto ka bang kunin ng kalaban?
Ano ka ba? Kailan ka babalik?
Tungkol do'n.
Sa tingin ko…
-Eric. -Oo.
Kailangan kita rito.
Oo naman.
Pinag-uusapan lang natin. Si Deb.
-Ano? -Wag kang mag-alala, di ko papansinin.
O, sige na.
Okay.
Uy, Nino. Wala pa rin 'yong blueprints.
Puwede pa tayong magre-pipe. Alisin natin 'yong mga lumang tubo.
Adesso, umpisahan mo na.
Umpisahan? Alin? Sandali. Ako ba?
Oo, tumulong ka na.
Hahawakan ko. Mas masaya ang trabaho mo.
-Paglalagari. -Masaya 'yon. Oo, sige.
-Halika na. -Okay. Sige.
-Okay. -Dito?
Oo.
Si Francesca, hipag mo siya, di ba?
-Sa asawa mo, o… -Hindi ako.
Kasal siya sa kapatid kong si Alessandro.
Namatay siya limang taon na ang nakalipas. Atake sa puso.
Biglaan.
Sorry. Alam ko ang pakiramdam. 'Yong…
Namatay ang asawa ko tatlong taon na ang nakalipas. Nawalan na rin ako.
Alam mo,
single ka, single si Francesca.
A, akala ko… Sila ni Bernardo…
Bernardo? Ang alam ko lang, wala pang iba bukod kay Alessandro.
Nakakaintriga, pero wala akong balak.
Walang balak na ano?
Francesca.
Madam Mayor. Tamang-tama, maililigtas mo ako… dito.
Ewan ko. Pero mukhang masaya 'yan.
Kailangan ko nang umalis.
Tinatawag ako ni Olivia.
Hindi, a.
Heto, tutulong ako.
Wag, bihis na bihis ka.
Ginawa ni Ginger Rogers lahat ng ginawa ni Fred Astaire,
pero paatras at naka-heels, di ba?
Sige, Madam Mayor, sayaw tayo. Ipakita mo ang kaya mo.
May aaminin ako. Hindi ako DIY guy.
Ako'ng bahala.
Naipit ako minsan sa chimney para itaboy ang isang squirrel.
No'ng araw na 'yon, nalaman ni Liv na di totoo si Santa,
dahil kung di kasya si Papa, si Santa pa kaya?
Naku. Naku, sandali.
-Heto, ako na. Alam ko. -Kadiri!
-Salamat. -Ang galing nating partners, ha?
Oh, Dio. Pinatay ko ang tubig. Baka may natira pa sa tubo.
Patawad, Francesca.
Patawarin mo ’ko!
Inililista mo 'yong villa pagkatapos ng lahat ng pinag-usapan natin?
Hindi. Naghahanap ako ng kaparehong properties sa lugar.
Heto. Na-liquidate na 'yong investments.
Tseke 'yan para sa lahat ng utang ko, minus 'yong tax. Di ba?
Alam ko 'yong adult word na 'yon.
-Salamat, Liv. Pero sa tingin ko… -Sa tingin ko, oras na para umalis ka.
Wala pang isang buwan. Puwede pa akong magtagal.
Nandito ka para pigilan ako.
No'ng di mo magawa 'yon,
gusto mo akong kumbinsihing ibenta ito.
Dahil pag tapos na 'to, paano na? Paano ka mabubuhay?
-Nag-aalala din ang mga BatDad. -Kaya ko na 'to.
-Ano'ng itinatanim mo? -Lavender 'to.
At rosemary ang lahat ng ito
dahil nakakain 'to at pollinator friendly.
Tulungan na kita?
-Iniisip ko… -Puwedeng wag kang magsalita?
Please?
Kahit saglit lang.
Puwede bang
magtanim lang?
At gusto ko nang matulog
Mga isang oras na nang uminom ako
At dumiretso 'yon sa ulo ko
Kahit saan ako gumala
Sa lupa man o dagat o bula
Lagi mong maririnig sa 'kin Ang kantang 'yan
Ipakita mo ang daan Ipakita mo ang daan pauwi
-Yes! -Diyos ko.
Ang tagal ko nang di nakakanta 'yon.
Baka tama ka. Nakakaabala na ako rito.
Pero kung malapit nang matapos ang oras ko sa Italy,
kaya kong isuko 'yong work Zooms at frozen pizza para sa isang gabi.
Mag-dinner tayo.
Tayong dalawa?
Malamang busog na si Maltese, kaya…
Gusto ko 'yan.
Okay.
Dito 'yon.
Okay.
-Welcome. -Salamat.
Okay, salamat.
Buonasera. Maligayang pagdating sa aking restaurant.
Donata, 'yong VIP table para sa mga espesyal kong bisita.
Sige, sunod po kayo.
VIP treatment.
-Ayos. -Napapayag mo talaga ang papa ko.
Dahil ayaw mo 'kong samahang magkape, kailangan kong gawin 'to. Prego.
Ayan.
Salamat.
Lokal na Brunello di Montalcino 'yan.
Allora, Eric, nasa restaurant business ka rin pala.
-Tama ba? -Oo, pero di ganito. Consultant ako.
Consultant? Ano'ng ibig sabihin no'n?
Pinapayuhan ko ang mga restaurant clients kung paano mapapabuti ang operasyon.
Mula sa budget hanggang sa bagong menu…
Di siya nagluluto kahit dapat siyang magluto.
Mayro'n tayong primo ng maltagliati na may porcini mushrooms.
-Regional specialty ito. Enjoy. -Wow. Salamat.
Tagarito ka ba, Giovanni?
Lumaki ako sa Rome, pero may pamilya ako sa Montezara.
-Kaya ka nagbukas ng restaurant dito? -Interesado na siya sa akin.
Magalang na usapan lang naman.
Sous-chef ako sa Rome,
pero pangarap kong magkaroon ng sariling restaurant,
kung saan ko maipapatikim ang family recipes ko.
Napakagaan ng pastang 'to, pero talagang malasa.
Melted anchovies in olive oil ba 'to?
-Ang galing ng panlasa mo, Eric. -Di ka pa rin kumukupas.
Enjoy your meal.
Salamat.
Ang secondo ay bagong hiwang branzino
na siniksikan ng herbs at binake nang balot sa asin.
Salamat, Fabio.
Alam ko'ng techniques, pero bakit ganito kasarap? Napahanga ako.
O namahika, alin nga ba?
Daan kayo sa pagitan ng lunch at dinner service.
Magpapakita ako ng trucchetti toscani.
-Mukhang ayos 'yan. -Sige.
Masarap. Salamat.
-Bye. -Ciao.
Magaling.
-Bye. -Bye.
Okay.
Parte 'yon ng charm offensive mo?
Bakit, gumagana na ba?
Sasabihan kita.
Nandito na ba ang lahat? Pasok. Dito tayo.
Ano 'yong emergency?
Napakasarap ng kinain namin ni Liv sa Trattoria Rosada.
Congrats, totoong pasta ang na-enjoy mo.
-Puwede na kaming umalis? -Hindi pa.
Naalala ko 'yong mga kliyente ko sa remodel na 'to.
Mag-asawang chef na bumili ng lumang bungalow sa Columbus.
Saan papunta 'to, Pa?
In-upgrade nila 'yong kusina, at may cooking classes na sila doon.
Sinasabi mo bang gagawin din 'yon dito sa villa?
Posible ba 'yon?
Hindi.
Teka, pakinggan n'yo 'ko.
Imbes na itapon 'yong microwave ni Mariong Masungit,
bubuo tayo ng isang commercial-grade kitchen,
simula sa brick oven.
Pero sino'ng magtuturo?
Hindi mga Amerikano. Ano ba?
Kukuha tayo ng local chefs. Gawin nating totohanan ito.
Makakatulong akong mag-recruit. Trabaho ko 'yon.
Local chefs. Local food. Hahatak ng turista ang cooking school.
Oo. Ipakita natin sa mga lutuin kung gaano ka-espesyal ang Montezara.
Okay. Maganda 'yan.
Kailangan ng change-of-use permit para sa cooking classes.
At ang hirap makuha ng mga permit na ganito.
Doon ka papasok. Ikaw ang secret weapon namin.
May impluwensiya ka sa permit office.
Tingnan natin.
Dito 'yong dish pit, di kita sa prep at dining area.
May double-door ref dito, standing freezer,
tapos may gas stove dito, at dalawang electric range.
-Gusto ko 'yan. -Salamat.
Maganda ito, pero kailangan ba talaga? Di yata kaya ng budget ko.
May sarili akong pondo.
Perang iniipon ko na di ko alam kung para saan,
pero ngayon, parang sa top-of-the-line Italian appliances.
Hindi kita mapapaalis, di ba?
-Puwede pa rin. -Huwag.
Wala akong alam sa commercial kitchens. Kailangan kita.
Hindi permanente. Kaunting panahon lang.
Matagal na 'kong di gumagawa ng pasta. Umaasa lang ako sa nakakahon.
Wag mong sabihin 'yan. Ano ba? Orrendo 'yan.
Walang masarap na galing sa karton.
Alam ko. Noon, ako lahat ang gumagawa.
Kasama ko sa kusina si Olivia at ang asawa kong si Mia.
Magpapa-dinner party kami,
at magsusuot si Olivia no'ng cute na pekeng bigote
at magsusulat ng chalkboard menu.
Ang mini maître d'.
-At di n'yo na ginagawa 'yon? -Hindi na.
-Ayaw nang mag-bigote ni Olivia. -'Yon lang.
At, alam mo, nagbago ang buhay nang…
noong nalaman naming may cancer si Mia.
Nawala ang saya ko sa pagluluto.
Ano'ng pakiramdam ngayong nagluluto ka?
-Parang nasa dapat kong kalagyan. -Maligayang pagbabalik, Eric.
Salamat.
Nagbago ang plano sa villa.
Maglalagay kami ng commercial kitchen para makapag-cooking classes sana.
-Baka gusto mong magturo do'n? -Talaga?
Hiniling ni Olivia na magturo ako do'n?
Gusto niya 'yong idea na mga tagarito ang nagtuturo ng kaalaman nila.
Ayos, oo. Isali n'yo 'ko.
Ayos.
Uy, ito kayang isang 'to?
Boring.
Si Gio. Gusto ka niya.
Pangit. Pass.
Si Gio o 'yong tile?
Ano ka ba? Mabuting tao siya. May talento. Mabait.
Malayo sa ex mong si Frisbee Brad.
Walang mali sa ambisyong maging professional ultimate Frisbee player.
Sige. Ano'ng trabaho niya ngayon?
Nag-aambisyong maging professional ultimate Frisbee player.
'Yon na nga.
Tama! 'Yan nga. 'Yan nga ang vibe ng villa.
-Modern pero traditional. -'Yan din ang iniisip ko.
Baka di na 'ko makasabay dito. Aalis na 'ko.
Talented ka sa ganito, Olivia. 'Yong design at flow. 'Yong kaluluwa.
Salamat. Ang bait mo sa 'kin.
Di ako mabait sa 'yo.
Naisip mo bang seryosong pag-aralan?
Hindi, hindi ko naisip 'yan.
Hanggang ngayon.
Talented designer sa Rome 'yong kaibigan ko.
Oo, kumukuha siya ng mga apprentice. Kung interesado ka.
Hindi ko… Hindi ko alam. Interesado ba ako?
Siguro. Oo, siguro nga.
Alam mo, sa nakalipas na ilang taon, pakiramdam ko, naaanod ako.
Parang naghahanap ako ng gagawin sa buhay ko.
Ewan. Nakumbinsi ko na si Papa na magandang idea ang villa.
Di ba parang tumatakas ako?
Kung nagdududa ka, gawin mo na.
-Nino surfer wisdom? -Oo!
-Teka, sasaluhin ko 'yong alon? -Oo.
Okay.
-Pag-iisipan ko, okay? -Wag kang magmadali. Sabihan mo 'ko.
Sabihin mo, "Mesa para sa dalawa."
Un tavolo per due, per favore.
Giuliano Montaldo.
Ang guwapo niya.
Magandang umaga.
Maganda ang araw ngayon.
Hindi ko pa rin maintindihan.
Plugs sa mga makasaysayan nating daan.
Napag-usapan na 'to. Gusto ng mga turista ng charging stations.
Nagiging de-kuryente na 'yong mga rental cars.
Ang Amerikanong residente.
Eric, may importante kang sadya?
Oo. Oo, sobrang importante nito…
Pasensiya na…
Kailangan ko ng tulong ng mayor.
Si Matteo ang sasagot sa iba pang katanungan.
Salamat.
Pasok po kayo.
Best hideout sa City Hall.
Hanapin natin 'yong lumang blueprint habang di pa sila umaalis.
-Iiwan kong bukas ang pinto. -Oo.
Bilang babaeng mayor dito, hindi madali 'yon.
Kakaunti lang kami dito sa Italy,
kaya mas mahirap isulong ang agenda ko.
Bakit ka nag-mayor?
'Yong nasira kong asawa, si Alessandro, dati siyang mayor.
Matagal na 'yon.
Siya ba 'to?
Di ganyan katagal.
Ikuwento mo siya, si Alessandro.
Mabait siya. Palakaibigan.
Matigas ang ulo.
Lagi kaming naliligaw at ayaw magtanong ng direksiyon.
Gano'n ang mga lalaki.
Magpapahulog sa bangin bago amining mali kami.
-At magaling siyang sumayaw. -Di lahat ng lalaki ganyan.
Hindi mo 'ko makikita sa dance floor.
Noong wala na siya, kinumbinsi ako ng mga tao na pumalit,
pero, alam mo, masyadong maraming politika sa politika.
Oo. Ano'ng nagpabago sa isip mo?
Napagod na akong maghintay sa darating at sasagip sa Montezara.
Alam mo, noong una, nagtataka ako,
"Bakit mina-micromanage ng mayor 'yong villa renovation?"
Hindi totoo 'yan.
Okay, sige na nga.
Pero dahil ayoko lang magkaroon ng problema.
-Dahil mahal mo ang bayang ito. -Natatakot ako para sa bayang ito.
Halos wala nang pondo. Pero alam mo ba?
Pag karapat-dapat mahalin, ipinaglalaban.
Tama.
At 'yong mama ni Olivia?
Si Mia. Oo, siya…
Wala siyang katulad.
Mula nang makilala ko siya, nagagawa ko na 'yong dating di ko magawa.
Gaya ng pagkain ng pasas.
Pasas ang love story mo?
Ayoko talaga no'n.
Sa unang date, nagkasundo kaming mag-hiking.
Nag-almusal kami sa kanila, at gumawa siya ng oatmeal na may pasas.
At naubos ko.
Di makinis ang daan papunta sa true love.
Hindi. 'Yong akin, puno ng pasas.
-Alam niyang mahal mo talaga siya. -Siya ang raisin d'être ko.
-Naku. -Nilaro ko 'yong French. Raison d'être.
-Kuha ko. Ang sama nga lang. -Alam ko.
Uy, parang ito na 'yon.
-Greco? -Oo.
Oo, siya 'yong architect.
Ayan. Leoni. Tingnan mo 'to.
Maging tama ka. Please.
Yes!
Kita mo? Sabi na. Tingnan mo, may maluwag na kusina ang villa.
Alam mo, parang itinadhana 'yong cooking school.
Kung makukuha 'yong change-of-use permit. Di nagpapakita si Bernardo.
Talaga? Ako'ng bahala.
Grazie.
Iniisip ko.
May one-euro house pa bang ginawa ring negosyo?
Oo, may isa sa Cossari. Isa itong lumang Tuscan castle.
Ni-renovate 'to, at isa nang luxury boutique hotel.
-Puwede nating tingnan? -Bukas ng umaga?
It's a date.
Talaga?
Kasabihan 'yan sa America.
Sinasabi ng lahat 'yon. Lagi. Oo.
O, sige. It's a date.
Hello.
Ako si Eric Field.
-Nagsasalita siya ng Italian! -Ang sama.
Hindi naitayo ang Rome sa isang araw.
Narito ako para sa advisory.
Alam n'yo ang lahat dito.
-Tama 'yan. -Antonia!
Pero alam natin, at nagsisikap siya.
Ano'ng kailangan mo, mister?
Magpi-picnic ako.
Kasama si Francesca?
Sinabi ko na 'yan, unang araw pa lang.
Magbayad ka. Panalo ako sa pustahan.
Sige na, bayaran mo na.
Mapagsamantala.
Okay.
Ano ang ilan sa mga paborito ng mayor?
Mahilig siya Prosciutto di Cinta.
At kaunting Gota.
Gota, okay.
Kumuha ka ng Caprino del Maremma cheese.
Insiders lang ang nakakaalam niyan.
Mai-impress siya.
Di niya maaalala lahat ng ito. Malala ang memorya ng mga lalaki.
Dahil mas maliit ang utak nila.
Gagawa kami ng listahan.
Okay, parang nasusundan ko 'yan.
Kakailanganin mo rin ito.
Sakto 'to. Grazie.
Allora, ito ang mga aprubadong makasaysayang kulay ng bahay ng Montezara.
Okay.
-Parang gusto ko ang tone nito. -Ito?
Oo, ayos 'yan at matingkad. 'Yan na lang.
Magaling. Napakagaling mong mamili.
'Yong tungkol sa apprenticeship, parang gusto kong gawin at mag-apply.
Magaling, Olivia. Patatawagan kita.
Alam mo, mukhang ito na 'yong tamang alon.
Sinabi mo 'yan sa papa mo?
Hindi. Nasaan na nga ba siya?
Wala akong idea. Maaga siyang umalis ngayon.
Na-inspire ako sa Vecchia Strega.
Buti di niya tayo nakikita ngayon. Selosa 'yon.
Kailan tayo makakabalik?
Na-micromanage ko 'yong kalendaryo ko at naglagay ng pekeng meeting buong hapon.
Magaling, Madam Mayor.
Wow, mahirap pantayan 'to.
Halika, ibibili kita ng overpriced caffé with a view.
Gusto ko 'yong wrought iron work. Bagay dito.
Pasensiya na. Sarado kami para sa private event.
-Heto. -Salamat.
-Titingnan natin ang hotel na 'to ngayon. -Nagbisikleta pa tayo papunta rito.
Halika na. Basta…
-Salamat. -Excuse me. Saan kayo pupunta?
-Puwede akong masanay sa ganito. -Para sa €1,000 kada gabi, puwede.
Excuse me!
-Excuse me. -Dito. Bilis.
May maitutulong ba ako?
Ay, scusa! Sorry.
Doon sa baba. Bilis.
'Yong private event. Parang photoshoot.
Uy, makihalo tayo.
-Sige. -Sige?
Mukhang Italian 'to. Ano sa tingin mo? Oo.
Sa likod nila tayo. Ayan.
Yes.
Marcello!
Naku!
Uy. Dito.
Nasa taas siya. Go.
Ayun, 'yong overpriced caffé with a view.
-Masarap. -Salamat.
Excuse me.
-Salamat sa tour! -Magmumukha kang astig sa mga 'to.
Baka masanay ako sa il dolce far niente.
'Yon ba ang nangyayari ngayon?
Sa tingin ko. Oras nang mahasa ang mga kakayahan natin.
Sige. Umpisahan na natin, coach.
Ikaw dapat 'yong coach. Ako 'yong Amerikano.
Okay.
Tingnan ko kung maaalala ko.
Una, kakalma tayo.
Tapos sasandal.
Sige.
Ayan. Tapos na ang misyon. Ano'ng susunod?
Mabuhay tayo sa ngayon. Walang abala. Naka-relax lang.
Ako ang pinakamalalang nagre-relax.
Baka pangalawa ako.
Hanga ako sa atin.
Walang aksidente ngayon.
Hindi pa tayo natumba sa isa't isa o nabugahan ng tubig.
May buong hapon pa tayo. Marami pang oras na mapasok sa gulo.
Anong gulo ang iniisip mo?
May mga idea ako.
'Yong opisina ko. Matteo?
Oo…
Hindi. Pupunta na 'ko ngayon, oo.
Bye.
'Yong staff ng Assessore Provinciale.
Gusto nilang i-present ko ulit 'yong mga bago kong initiative.
Aalis na 'ko.
Okay.
Makinig ka, tungkol sa araw na ito…
Oo, tama. 'Yong sandaling 'yon.
Oo… Talagang dapat…
Di ma-involve.
Bilang mayor, in charge ako sa one-euro house mo.
One-euro house ni Olivia.
-Conflict of interest 'yon. -Okay.
Komplikado na ang buhay ko. Panatilihin nating professional 'to.
Oo, magiging professional professionals tayo.
-Professionals. -Oo.
-Tingnan mo, napaka-mature natin. -Well…
Kailangan ko nang umalis.
-Oo naman. -Sige.
-Akala ko… Hindi ko pa rin… -Okay lang. Ayos lang.
-Okay. -Basta… ciao.
-Ciao. -Mauuna na 'ko.
Uy!
Uy. Nagtataka ako kung nasaan ka buong araw.
Oo, basta… Oo.
-Nakipag-date ka ba? -Ano? Hindi.
Hindi date, hindi.
Pero nakikipag-date ka ba? Doon sa atin?
Hindi. Oo, hindi. Hindi ko…
-Di ko alam ang sasabihin ko sa 'yo. -Oo o hindi?
Sige. Oo. Si Zola ang nag-set up nang ilang beses, pero walang spark.
Takot ako sa dating apps.
-Pareho tayo. -Oo.
Talaga bang positibo ka na di 'yon date?
-Para kasing date 'yon. -Business lang 'yon.
Oo, at sa tingin ko, sila ni Bernardo, kaya…
Ikaw, ano'ng gagawin mo ngayon?
Magpipintura sa labas ng bintana.
-'Yon lang, wala nang iba. -Okay.
Babalik na muna ako do'n.
Tingnan mo 'to…
Ipinapakita ng graph na 'yong sustainability projects ko,
makakabawi ng ginastos para sa kanila.
Francesca, kaya mo 'to.
-Grappa time? -Matteo!
Di lahat ng event kailangan ng grappa.
-Hi, Francesca. -Bernardo.
-Salamat. -Hi.
Dumaan ako kanina, pero nasa labas ka. Di pangkaraniwan para sa 'yo.
Nasa professional visit ako.
Kumusta 'yong change-of-use permit para sa Field villa?
Di ka raw nakikita ni Eric.
Siya ba 'yong… professional visit mo?
Di makaka-apply si Olivia ng commercial license
hanggang sa makuha ang permit.
Pero di pa officially cleared 'yong bahay ni Mario para sa one-euro list.
Tapos cooking school naman ngayon.
Bakit dadayo ang mga tao para magluto?
Puwedeng higit pa sa inaakala mo ang Montezara.
Sana nakikita mo 'yan.
Kumbinsihin mo ako, ladybug.
Dinner?
Di puwede. Kailangang magtrabaho buong gabi.
Puwede bang… mag-gelato tayo ngayong linggo?
Anumang oras.
-Bye. -Bye.
Di ko sinabi 'yan.
-Baliw ako? -Makinig ka…
-Iniisip mo 'yon. -Hindi.
Walang maganda sa Netflix ngayong gabi?
Dapat iinom kami ng wine ni Donata, pero…
Iinom din sana ako ng wine. Gusto mo 'kong samahan?
Sige.
Halika na.
Kung kikidnapin mo 'ko,
dapat malaman mo, junior black belt champ ako ng dojo ko.
-Kaya… -Hindi kita kikidnapin.
Pero buti nalaman kong black belter ka. Mag-iingat ako.
Wow.
Ang ganda nito.
Minsan di pa rin ako makapaniwala.
Na dito na 'ko nakatira sa Italy.
Napakagandang lugar ng Montezara.
Mami-miss ko 'to pag pumunta ako sa Rome.
Ano'ng nasa Rome?
-Mapagkakatiwalaan ba kita? -Oo naman.
Mapagkakatiwalaan ako. Parte 'yon ng charm offensive ko.
May interview ako para maging interior design apprentice.
Olivia! Fantastico!
Di ako sigurado kung magiging ganyan kasaya ang papa ko.
Trabaho niyang kontrahin ang mga desisyon ko sa buhay.
Talaga? Mukhang close kayo.
Dati. Noong bata pa ako.
Pero…
Ewan. May mga sandaling parang puwede uling maging close.
Halos 25 na 'ko. Bakit importante pa rin sa 'kin 'yong opinyon niya?
Dahil mahal mo siya.
Oo.
Magugustuhan mo 'to. Ang astig.
Galing sa original blueprint ni Greco. Imbakan ng panggatong para sa oven.
Go, Greco. Magandang idea 'yan.
-Di ba? -Oo.
Dahan-dahan. Halikayo rito.
-Sa wakas, heto na. -Ilagay n'yo diyan.
Tara. I-install natin.
Di puwede, magandan 'yang bagong ref.
Pero di ako makakatulong. Papunta ako sa Rome.
Rome? Wala sa schedule 'yan.
Makikipagkita ako sa isang college friend.
Sa Rome.
Babalik ka ngayong gabi? Puwede tayong kumain…
Doon ako matutulog. Magkita na lang tayo.
-Olivia… -Bye!
-Mag-ingat ka. -Oo.
Heto na tayo.
Uy, Madam Mayor.
-Hi. -Matagal na kitang di nakita.
-Miss na namin ang pag-micromanage mo. -Duda ako.
Magluluto kayo ni Gio?
-Oo. Ikaw? Late lunch? -Non-working lunch.
Sinusubukan ko pa rin 'yong il dolce far niente.
Nagsulat lang ako ng agenda sa telepono.
Okay, di wala nang kuwenta 'yon.
Pero bilang coach mo, salamat sa pagsisikap. Pasok ka.
Salamat.
-Enjoy your meal. -Salamat.
-Bye, Francesca, salamat. -Sa uulitin.
-Bye. -Ano?
Di ko tiningnan 'yong phone ko. Sobrang nabigla ako sa tanghalian.
Buti nagustuhan mo. Niluto namin 'yon para sa 'yo.
Nahihiya lang si Signore. Siya ang gumawa ng lahat.
Ang galing. Masarap lahat.
Maraming salamat. Natutuwa ako.
Salamat.
Gusto mong malaman 'yong sekreto ko?
Natikman mo na 'yong unang homemade mozzarella ko. Sabihin mo na.
-Di ako marunong magluto. -Italian na hindi marunong magluto?
Mga libro ang laman oven ko.
Wag mong ipagsabi, kukunin nila 'yong citizenship ko.
-At nilait mo 'ko sa microwave ko. -Nagsasalita ako mula sa karanasan.
Salamat sa tulong ngayong araw.
-Aalis na 'ko. May date kami ng nonna ko. -Ang sweet naman.
-Ano'ng ginagawa n'yo? -Bakit di ka sumama?
-Talaga? -Oo.
Nag-iinuman kayo ng lola mo?
Aperitivo lang 'yan. Pasadya 'yan na dinala ko mula sa Rome.
-Hinahanap nila ito ng mga kaibigan niya. -Si Nonna at mga kaibigan niya?
-Nandito na ang paborito mong apo! -Heto siya!
Hi.
-Heto na siya. -Sabi ko na nga ba.
Ang poging apo ni Lola!
Salamat.
Isa lang, tapos babalik na 'ko para sa dinner service.
Okay.
Kailangan mo ba talagang magmadali?
May buong araw ako.
Napakaganda.
At itong si Antonia ay isang professional baker.
At nagtrabaho kaming dalawa sa shop niya.
Ako ang baker.
Ako ang unang babae sa Montezara na nagkaroon ng sariling negosyo.
Wow. Ano'ng nangyari?
Tumanda na kami.
Pinaalis na kami sa serbisyo.
Akala ko gusto n'yo 'yong "ginhawa ng walang ginagawa."
Inip na inip ako.
Gusto naming maging "Grandfluencers".
Sa TikTok.
Hashtag: Goals. Tama?
Tama!
Ano 'yon? Mga daga. Galit na chef.
Kaya ko 'yan.
Hindi ako makatulog, kaya pumasok ako sa opisina.
-Sa Lunes ko sana sasabihin sa 'yo… -Ang ano?
May job offer ako galing kay Deb Welch.
Sa Perfect Plate.
At siyempre, susundan ka ng Northstar.
Interesado ka ba?
Siguro.
Naiintindihan ko kung bakit pumunta ka sa Italy at di pa umuuwi.
Pero gusto kong nasa parehong kontinente kami ng boss ko.
Aminin mo, wala ka sa focus mula nang dumating ka diyan.
Oo, naiintindihan ko.
Talagang nag-isip-isip ako habang nandito.
Zola, siyempre gusto kong di ka umalis.
Pero kailangan mong gawin 'yong tama para sa 'yo.
Sabi ko kay Deb, pag-iisipan ko.
Mabuti. Gawin mo 'yan. Nandito ako.
-Mag-usap tayo bago mo siya balikan. -Okay. Salamat.
Wala 'yon. Salamat.
Sabihin mo, "Gusto kong pumunta sa Rome."
Gusto kong pumunta sa Rome.
Vorrei andare a Roma.
Gusto kong pumunta sa Rome.
-Hoy! -Hoy!
-Ano'ng problema sa Vecchia Strega? -Flat na naman.
Parang galit siyang nakikipaghiwalay sa 'kin.
Galit pa rin siya sa pamamasyal natin.
-Napaka-drama queen. -Oo.
Ipapaayos ko siya kay Matteo para sa 'yo.
Maganda 'yan. Ano 'to? Casual Saturday?
-New look. Gusto ko 'yan. -Beach party no'ng kaibigan kong si Pina.
Lagi niya akong pinapalayo sa mesa ko. Madalas akong humindi.
Pero may nagturo sa 'yo ng ginhawa ng walang ginagawa.
Mismo.
Baka kailangan ko ng suporta ng coach ko.
Gusto mong sumama?
Pina!
-Sorry. Francesca! -Hi.
-Hi! -Hi!
Ikaw siguro si Eric.
-Oo. -Marami akong narinig tungkol sa 'yo.
-Wala. -Marami. 'Yong frozen pizza guy.
Heto ang para sa birthday girl!
-Congratulations. -Salamat.
Uy, may nabasa akong philosophy life test.
Ano'ng nararamdaman mo pag tumitingin ka sa dagat?
Makikita sa sagot mo ang pananaw mo sa buhay.
Ano'ng nararamdaman mo?
Ako?
Nagpaplano ka ng daraanan mo sa buhay, pero bumagyo,
at dinala ka ng agos sa isang lugar na ibang-iba,
at ikaw na ang bahalang tumuklas sa bagong lupaing ito.
Ikaw naman.
May nakikita akong higit pa sa kaya kong maintindihan.
Isang bagay na di ko makontrol.
Kahit gaano pa kalaki 'yong barkong gawin ko
o gaano kadalas kong tingnan 'yong compass.
Puwede akong malunod sa alon, pero kaya nila akong iangat
at dalhin sa ibang mga lugar.
Nadala lang ako.
Hindi, ano? Ang galing no'n.
Sabi ko na, may sayawan.
Naku. Naisahan mo 'ko!
Sayaw tayo?
Kung gano'n…
tungkol do'n sa dalawang "professional professionals" na sitwasyon.
Di ako nakikinig sa mga politiko.
Hindi ka aakyat?
Kayo ni Bernardo?
-Bernardo? -Oo.
Kaibigan lang siya.
May iba siyang sinabi?
-Hindi naman, pero… -Parang kapatid ko na siya.
'Yon lang.
Kung gano'n, oo. Gusto kong umakyat.
-Magaling ka diyan. -Hindi, pinapanood ko si Cesare.
Ayan na. A, Francesca.
May kailangan akong malaman, at napaimportante nito.
Mga libro sa oven mo? Talaga?
Di ako nagsisinungaling.
Dito ko itinatago 'yong mga ayokong may makakita sa bookshelf.
Nakakatuwa 'yan. Diyos ko.
Okay.
Wala pa 'kong nakaing ganito kasarap.
Hindi totoo 'yan. Kasuklam-suklam ang American pastries.
Masarap daw ang Dunkin' Donuts.
Umalis ka nga dito.
"Panforte" ang tawag dito.
-Panforte. -'Yon nga.
Habang hinahanap ko 'yong blueprint ng villa,
tingnan n'yo'ng nakita ko.
Hindi!
Tingnan n'yo.
Ang ganda naman.
-Napakabata pa namin. -Diyos ko.
Oras na para hindi mag-retire.
At magturo sa cooking school.
Maging… "Grandfluencers".
Paborito ito ni Olivia noong bata siya.
Talaga? Masarap ang pagkaing beige? Di dapat beige ang Italian food.
Alam kong iba ang pagluto ng Italians dito.
Tikman mo na lang.
Itong fettuccine Alfredo na 'to ay… hindi na masama.
Pero di ko aamining sinabi ko 'yon.
Huhulaan ko. Si Francesca?
-Paano mo nalaman? -Buong araw kang nakangiti.
Isa lang ang ibig sabihin ng ngiting 'yan.
L'amore.
L'amore. Di ko pa rin alam kung paano sasabihin kay Olivia.
Sabihin ang ano? Thursday night surprise ni Papa.
-Tinuturuan niya ako ng American dishes. -Talaga?
-Pupunta ka ulit sa Rome? -Nakuha mo 'yong apprenticeship?
Ano 'yon?
Olivia… Akala ko alam na niya.
Ano 'yon? Ano'ng sinasabi niya?
Tara.
Mag-usap tayo.
Uy.
Ano'ng nangyayari?
Pumupunta ako sa Rome para makipagkita sa kasamahan ni Nino. Si Carlo.
Interior designer siya at gustong kumuha ng apprentice.
Ako.
Alam ko, parang tumatakas na naman ako.
-Pero… -Ang galing niyan, Liv.
Okay.
Di ko inaasahan 'yon.
Aaminin ko, natuto ka habang nagtatrabaho. Gaya ng sinabi mo.
Sana lang di ka nag-alangang sabihin sa akin.
Kailan tayo tumigil?
Ng pagsasabi sa isa't isa?
Hindi ko alam.
Siguro… Si Mama talaga 'yong nagdudugtong sa atin.
-Oo. -'Yong tagapamagitan natin.
At pagkatapos… wala na siya.
Kaya nawalan tayo ng pandikit.
Kasalanan ko. Di ko maisip kung paano kita kakausapin nang wala siya.
Hindi.
Di mo kasalanan lahat.
Magkaiba tayo ng pagluluksa.
Di ko naisip na ang pagluluksa mo…
Puwede kong sabihing nagloko ka, pero…
baka hinahanap mo lang ang sarili?
Oo. At…
'yong pagluluksa mo, noong huminto ka.
Sorry sa oras na pinalampas natin.
Tingnan mo, nandito ka na. At di ka umalis.
Kahit noong ayaw kita dito.
Oo. Dahil nag-aaminan tayo…
-Kayo na ni Francesca? -Ano? Paano mo nalaman?
Please! Akala mo di ko napansin na pagbalik ko galing sa Rome
na di ka natulog dito?
-Sa totoo lang, bago lang 'to. Pangako… -Pa, chill.
Hindi ako galit.
At isa pa, gusto ko si Francesca. Mabait siya.
Baka sira ang bat radar ko.
Alalang-alala akong baka pakiramdam mo…
pinapalitan ko si Mama.
Dad, bata ka pa… medyo.
Siyempre may makikilala kang bago.
Di ikakabawas 'yon sa ano mang mayro'n kayo ni Mama.
Minsan lang sa buhay 'yong sa amin ng mama mo.
Pero matagal ka pang mabubuhay.
Alam ko.
Tingnan mo'ng sarili mo!
Nagluluto ka na ulit. Nagde-date ka na ulit.
Masaya ka.
At masakit aminin 'to, pero gusto kong nandito ka.
Natutuwa akong marinig 'yan.
Baka wala na 'yong "sumpa".
Sandali.
Paano kung sa Italy ka na tumira? Pakinggan mo 'ko.
Isang taon 'yong apprenticeship. Kailangan ko ng tutulong mag-manage
sa villa cooking lessons at tulungan si Gio sa kusina.
Di ko magagawa 'yon, di ba?
Matagal akong naging subsob sa negosyo,
at ngayon itong cooking school.
Kaya ko ba 'yong gano'n kalaking pagbabago?
Sa edad kong 'to? Ewan ko.
Bakit hindi?
Noong pinapangarap namin ni Mama 'yong villa,
di lang 'yon para sa aming dalawa.
Para sa ating tatlo 'yon.
Lagi siyang nasa tabi natin.
Parang dito sa garden, nakikinig lang.
-Gusto ko 'yan. -Ako rin.
Pag ikaw ang una niyang nakausap, wag mong banggitin 'yong tattoo ko.
Wala akong sasabihin.
Sige, magkita tayo sa Miyerkules ng 2:00. Bye.
Kayo na ni Eric Field.
Oo, bago lang.
Pero di pa 'ko nagkakaroon ng pagkakataong sabihin kahit kanino.
-Paano naman tayo? -Alam mo ang nararamdaman ko.
Akala ko nagluluksa ka pa rin kay Alessandro.
Akala ko ayoko ng relasyon.
Pero may pinagsamahan tayo. Aalis siya.
Iniisip ni Eric na dito na tumira.
Para patakbuhin 'yong cooking school.
-'Yong cooking school? Pero… -Nag-aalinlangan ka, oo.
Sobra na siguro ang hiniling ko sa 'yo.
Pero sa huli, ako na ang gumawa
at nakakuha ng change-of-use permit.
Makinig ka.
Sa Sabado gaganapin 'yong fresco reveal.
Tumulong kang maging matagumpay itong unang one-euro house na ito.
Gusto kong pumunta ka.
Sige, bye.
Hi. Nasaan si Donata?
Nakakapanibaging dumaan na walang basag na pottery.
Wala na. Hiwalay na talaga kami.
Naku. Sorry. Sinusuportahan ko pa naman kayo.
Alam mo, isang matalinong babae ang nagsabi sa akin,
pag karapat-dapat mahalin, ipinaglalaban.
At kayong dalawa, lagi kayong nag-aaway, kaya…
Isa kang henyo.
Isa kang henyo, Eric.
Maraming salamat.
Dahan-dahan.
-Heto na. -Okay.
-Pakilagay 'yan dito. -Sige.
Okay.
-'Yong apat doon. -Dito.
-Salamat! -Oo naman.
-Ayos. -Oo.
Ayokong pagsisisihan 'yong pangalang ito.
Ladies and gentlemen, ang huling piraso.
-Wow, guys! -Ang ganda!
-Ang ganda. -Ano sa tingin mo?
Ang galing.
Ang ganda, di ba?
Napakaganda.
Kailangan natin ng mag-celebrate.
-Tama. -Tama!
-Uy! -Bernardo, nakarating ka.
Sorry, na-late ako. May sinundo akong dalawang bisita sa istasyon ng tren.
Sina Larry at Tracey Longo.
Hindi. Imposible.
Sila 'yan.
American heirs ni Mariong Masungit, at ang mga may-ari ng villa na 'to.
Hi.
Okay, heto.
Patunay na ang lola ko sa tuhod, si Maria Leoni, ay mula sa Montezara,
ipinanganak noong Hulyo 6, 1867.
At nakipag-ugnayan ang Montezara tungkol sa pagiging potential heirs namin.
Oo, kami 'yon. Maraming beses. Hindi kayo sumagot.
Di namin naisip na urgent 'yon.
Pero nagpadala ng mga litrato si Bernardo ng na-renovate na villa.
Ano'ng ginawa mo?
Binalaan kita.
Di mo dapat "ibinenta" itong property bago magsara ang claim window.
Ipaintindi n'yo sa akin. Di kayo sumagot sa mga tawag o email
noong di pa naaayos 'yong bahay.
At ngayong na-renovate na, interesado kayo.
Okay, sige. Kung ano man 'yan.
Pero amin pa rin ang villa. Kumuha na kami ng abogado.
Diyos ko, may pool ba dito?
Papa.
-Kumalma muna tayo rito, okay? -Yes, Mr. at Mrs. Longo.
Patutuluyin ko kayo sa hotel, Montezara ang magbabayad
habang vine-verify 'yong papeles.
Tara na. Sige na.
-Pangako, aayusin ko 'to. -Sige.
Ang lola sa tuhod ni Mario, si Maria Leoni, ay ipinanganak noong 1867.
Si Larry Longo ang pinakamalapit na kamag-anak.
'Yong mga kamag-anak sa Italy,
di talaga pinapayagang ipadonate 'yong lupa.
Hindi maganda 'to. Hindi talaga.
Wag ngayon.
Wag ngayon, Matteo. Please.
Naging malaking issue sa one-euro program 'yong mga disputed abandoned property.
Pero kami ang nag-renovate.
At namuhunan, 'yong pera ni Olivia. Kukunin lang nila?
Sa kasamaang palad, kaya nila.
Nasa panig nila ang Italian inheritance laws.
Ano'ng magagawa natin?
Puwede kayong magdemanda para sa reimbursement ng mga gastos.
Wala na bang pag-asa?
Mukhang may matibay na ebidensiya ng mga ninuno ang mga Longo.
Tumatagal halos lahat ng kasong ganito,
na may malaking gastos at maraming oras sa korte.
Sige. Maraming salamat. Salamat sa konsultasyon.
Iba sana ang sitwasyon.
-Oo. -Ciao.
Kaya nating lumaban.
-Liv, puwede kong i-cash in 'yong 401K ko. -Wag.
Ayos lang, at nagpapasalamat ako, pero… Mukhang hanggang dito na lang.
O, sabi nga nila, lahat ng daan ay papunta sa Rome.
May apprenticeship ka dahil sa lugar na 'to.
Oo, pero…
Ano'ng gagawin mo?
Pupunta rin ako sa Rome.
Pero para sumakay ng eroplano.
Pabalik sa Columbus, sa negosyo ko. Wag sanang umalis si Zola.
-Gagawin ko siyang partner. -Paano ito?
'Yong pagluluto mo.
Liv, alam mo, ngayong magkasama tayong dalawa dito…
Akala ko bagong tahanan na natin 'to.
Na magkaroon ako ng bagong buhay.
Pero malinaw, di nakatadhana.
Si Francesca?
Hindi ko alam.
Hindi pa kami nagkasama nang gano'n katagal. Ang bigat.
Mabigat 'yon para ipasa sa isang tao.
Pero gusto kong maging masaya ka.
Trabaho ng isang amang masigurong masaya ka.
At alam ko… alam kong matanda ka na,
pero ikaw pa rin ang BatDad's little girl.
Okay?
Hi.
Nagulat kaming lumapit ka.
Oo, di na ako magpapaligoy-ligoy pa.
Ayaw namin ni Olivia ng ilang taong demandahan
para sa villa na mahal namin, kaya may offer kami sa inyo.
Ipinuhunan ni Olivia ang mana mula sa yumao niyang ina para ipa-renovate ito.
Ikinalulungkot namin ang pagkawala ng asawa mo.
Pag binayaran n'yo siya, ibabalik namin ang villa at aalis kami agad.
-Higit na sa one euro 'to ngayon. -Seryoso ka ba?
Pero murang-mura pa rin sa presyong ito.
Ano, may deal ba tayo?
Eric!
Nandito ka pala.
Kinausap ko ang mga Longo, pero kinausap ka na pala nila.
Ano'ng nangyari?
May deal na kami.
Babayaran nila si Olivia para sa renovation,
tapos ibibigay namin 'yong kasulatan.
Hiyang-hiya ako.
-Kasalanan ko. Galit ka siguro sa akin. -Hindi. Sumugal ka.
Sinasagip mo lang ang bayang ito. Naiintindihan ko.
Pero pangarap ni Olivia 'yong villa.
Magiging okay din siya. Matalino siya at matibay,
at pupunta pa rin siya sa Rome para sa apprenticeship, kaya…
Oo, mabuti. Pupunta siya sa Rome?
-Oo. -Mabuti.
At ikaw?
Sa tingin ko…
Siguro kailangan ko nang bumalik sa Ohio.
Oo. Naiintihan ko. 'Yan…
'Yan ang naisip ko.
-Sana… -Gano'n… Hindi. Naiintindihan ko.
Hinayaan nating dalhin tayo ng alon sa maling direksiyon.
May trabaho ako, ang maging mayor.
Siguro naging professional professionals dapat tayo.
Hindi.
Paano?
Paano ko nagawang sirain ang lahat?
Antonia.
Iabot mo sa kanya 'yong "gamot" mo.
Anong "gamot"?
Wala kang maloloko!
Sinisisi ko si Mariong Masungit.
Bastos talaga ang pamilyang Leoni.
Hindi, Antonia, ang pamilyang Leone iyon.
Nalilito ka, Antonia. Mababait ang pamilyang Leone.
Ano'ng sabi n'yo?
-May pamilyang Leoni na may "I"? -Oo.
-At pamilyang Leone na may "E"? -Oo.
Ninakaw ng mayor ang "gamot" ko!
Matteo…
Alam mo bang may pamilyang Leone sa bayan? Na may "E"?
Teka, iniisip mo bang…?
Baka nagbago 'yong apelyido ng lola niya sa tuhod paglipat sa America.
Karaniwang pagkakamali 'yon.
May paraan para malaman.
Madam Mayor?
Matteo, wag ngayon.
Hinahanap ko 'yong census binders.
Nawawala lahat ng 1860s…
Nagdala ako ng kape. At reinforcements.
Heto na kami.
Kahit ano para sa Fields.
Kahit ano para tulungan ka.
Salamat, guys.
Magtrabaho na tayo.
-Tara. -Okay. Sige.
Hi. Nakaempake na 'ko, handa nang umalis.
-Mami-miss kita. -Ako rin.
-Masaya akong nagkapanahon tayo. -Ako rin.
Ano'ng gagawin natin kay Maltese?
Kukunin siya ni Donata. Parehas silang mainitin ang ulo, kaya…
Oo nga.
Ayos lang ba kung di kita ihatid sa istasyon ng tren?
Gusto kong magpanggap na nandito ka pa.
Ayos lang.
Guys. Nakita ko ang mga 'to sa ilalim ng lababo sa banyo.
Ew, kadiri! Amag. Hindi.
Tumigil ka.
Ito ang mga 'yon! Henyo.
-Lahat kayo, kumuha ng isa, bilis! -Magaling, mahal ko!
1867…
1867! Guys! Halikayo rito!
Si Maria Leon-"i" ay ipinanganak noong March 17, 1867.
Lola ni Mariong Masungit.
Si Maria Leon-"e" ay ipinanganak noong July 6 sa parehong taon.
Umalis ang pamilya niya papuntang America noong pitong taong gulang siya.
'Yan ang kamag-anak ni Larry Longo!
Yes!
Grappa?
-Anong oras na? -10:05.
Aalis si Eric sakay ng 10:10 train.
Walang signal. Di ako aabot sa oras.
Aabot ka. May secret weapon ka.
Tara na!
-Vecchia Strega! -Salamat.
Habulin mo ang mahal mo!
Dali! Dali!
Buongiorno.
-Bumaba ka sa tren. -Hindi ako sumakay.
Ang totoo, akala ko hindi na ako makakaramdam ulit ng ganito.
Tapos nakilala kita.
Nawala na sa amin ni Olivia 'yong villa, ayokong mawala ka rin.
Mahal kita.
Mahal din kita.
-At hindi pa nawala sa inyo 'yong villa. -Ano?
May ipapakita ako sa 'yo.
Lahat ng ito dahil lang sa isang letra?
Ang magandang balita ang pamilyang Leone, hindi ang Leoni,
ay nag-iwan din ng property sa Montezara.
Nakakatuwa naman.
Bilang karapat-dapat na tagapagmana, Larry, sa 'yo ito.
Villa Leone slash Longo.
Sira-sira.
Pero atin ang sira-sirang 'to.
Nararamdaman ko ang pamana ng pamilya ko sa paligid natin.
-Mismo. Ang Montezara ay isang pakiramdam. -Oo!
Sabi mo gusto mo 'yong contractor mo?
Oo. Siya ang pinakamagaling at nag-iisang contractor sa bayan.
Para sa mga permit, may bago na tayong geometra sa susunod na linggo.
-Ano'ng nangyari kay Bernardo? -Nagdesisyon siyang lumipat sa Milan.
-Miss na namin siya. -Oo.
Hon. Ano sa tingin mo, ha?
Basta may pool ako.
Ano sa tingin n'yo?
-Gusto ko 'yan. -Pasok ako diyan.
Congratulations, co-chairs ng bagong merge
na Main Course and Perfect Plate Consulting.
Wow, ang haba.
Papalitan natin 'yan.
Samantala, kailangang magtrabaho ka na agad,
at simulan ang Italian division ng negosyo natin.
Oo naman, mga boss.
Ang sarap pakingggan niyan.
May bagong cooking school sa Montezara.
At palalawakin natin ang one-euro house program.
'Yong Testa Travel, kompanya ng mga de-kuryenteng sasakyan,
maglalagay sila ng stop dito sa atin.
Inaasahan kong may surplus sa budget sa susunod na taon.
Salamat.
Mukhang kakailanganin mo talaga 'yong EV charging stations.
Grappa time!
Sa wakas!
Okay! Heto na, ang Olivia Special!
Pizza!
Ang ganda niya, di ba?
Tara na!
Uy! Nakarating kayo.
Antonia!
Gaya ng sabi ng papa ko…
Mic drop! Boom!
Eric, natuto talaga akong magluto.
-Talaga? -Ibig sabihin?
-Kailangan kong matutong sumayaw. -Tama!