Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Grazas.
Montezara…
Cinco, vía cinco.
Axúdoche a subir o bebé?
Que?
- Cólloo por abaixo. - Grazas.
Xa está. Ola! Mi madriña, que cousiña máis feita!
- Que ben! Chegaches enteiro. - Aínda non.
Case non atopo a vila no mapa.
Son as túas primeiras vacacións en anos.
As viaxes a Italia non se consideran vacacións.
- Veña, non empeces co da "maldición". - Oe.
É real.
Vin tras a carreira, perdín o pasaporte. Vin de lúa de mel,
collemos a gripe e choveu sen parar.
Non sei como Liv aguantou tanto.
Menos mal que vin no Instagram
que quere mercar unha casa dun euro.
- Non a mercou xa? - Non se o podo evitar.
Veño buscar a miña filla e levala á casa.
Es Eric Field en Italia, non Liam Neeson en Taken.
Xa, tes razón. Envieiche a presentación para Northstar.
Xenial, pois reláxate. Goza da paisaxe.
- Veña, xa falaremos. - Si, deica pronto.
Tiña que ter o Instagram privado.
A miña filla normalmente diría: "Ola, papá."
Ola, papá.
Váleme. Dáslle unha aperta ao teu pai?
Veña.
Graciñas.
Que fas aquí? Crin que nunca volverías a Italia.
Fixen unha excepción por ti,
a miña filla, que escapou de noite.
- Era un voo nocturno. - Sen avisar.
- Expliqueicho por WhatsApp. - "Wha" que?
- Desapareciches. - Estou en redes.
E agora suponse que mercas unha vila italiana?
É para activar o meu Batsinal?
- Non. - Pois fixéchelo. Ao grande.
Mira, pensa o que queiras, Batpapá.
Voute deixar no hotel.
Vou ver casas coa alcaldesa.
Ver casas? Aínda non a mercaches? Estupendo, non cheguei tarde.
Pensas que me vas deter?
Que falta teño dun café.
Pensei que te fartarías de Italia logo de comer pizza,
ver ruínas e mocear en italiano con camareiros guapos.
- Non me preguntaches. - Se non sei nada de ti.
Estaba ocupada traballando. Dei clases de inglés en Milán,
coidei nenos en Florencia, apañei olivas.
Hai dúas semanas ía ir a un festival de viño,
subín no tren que non era e acabei aquí.
E foi como: zas!
Como que "zas"? Fáltanme varios capítulos da historia.
Custa explicalo. Hai que sentilo. Montezara séntese.
Eu só sinto jet lag. Explícame a parvada de mercar unha vila.
Vai en serio. As vilas venden casas vellas a un euro para atraer xente.
A alcaldesa contoume como o argallou.
Logo admites que é unha argallada.
Presentei unha solicitude, aceptáronma e agora son montezarense.
- Pero crin… - E dálle.
…que volverías a Ohio,
compartirías piso, terías un soldo e seguro dental.
Que serías adulta, vaia.
Ter casa propia non é a definición de ser adulto?
Amor, tiña que abrir o bar.
Quéreslle máis ao bar ca a min.
Quérovos igual.
Igual, Cesare? Estás de broma?
- Non… - De verdade?
- Igual non, muller… - Non te aturo!
Son amigos teus?
Cesare e Donata. Déixanse case todos os días.
- Ola, Olivia. - Ola.
- Ola.
Ponnos dous cafés.
- Grazas. - Dous cafés para Olivia.
- Graciñas. - De nada.
A ver se hoxe esta preciosidade toma un café comigo.
O teu encanto non funciona comigo.
Nunca me fallara tanto.
É bo probar novas experiencias.
- Pago eu os cafés. - Grazas.
Pero ter unha casa é máis caro ca un café.
Ía usar o fondo que mamá me abriu.
Está todo invertido. Terías que vender e pagar impostos.
Outra palabra de adultos.
Non me vendes moi ben o de ser adulta.
Que eu saiba, xa es adulta, Liv. Mira…
Os fillos.
Volven tolo a un.
Quéreslles dar espazo, que atopen o seu camiño, ser comprensivo.
Pero non se poden apoiar as malas ideas.
Tampouco me pediu opinión,
por iso a estafaron co de mercar unha casa por un euro…
Ai, xa vos coñecedes.
- Que? - É Francesca Pucci.
Alcaldesa de Montezara.
Benvido a Italia, Sr. Field.
Ostras.
- Batpapá, que fixeches? - Creo que quere botarse atrás.
- Exacto, botámonos atrás. - Non nos botamos atrás.
Xa empezamos co papelame e aceptamos a súa fianza de 5000 euros.
Pero a casa non custaba un euro?
A fianza é un requisito do programa para garantir que se remate a obra.
Paguei coa tarxeta, pero o concello devolverama.
- Ou sexa, que si é unha estafa. - Vou ir ver casas.
Vale?
Dános un momento, anda.
Por que tes tanta teima con isto?
Cando mamá estaba ingresada, mirabamos vilas dun euro.
Viamos o antes e o despois
e falabamos de como o fariamos nós.
Iamos mercar unha cando mellorase.
Pensei que só era un soño para superar un momento difícil.
E só era un soño,
por iso o quero facer realidade.
Mamá estaba orgullosa das súas raíces italianas,
e estando aquí síntome máis preto dela.
Por que non mo dixeches?
Xa, porque non atendo.
Vale.
Francesca?
Veña! A ver que se pode mercar aquí por un euro.
Casa…
número un.
A ver… Si!
Agora entendo que custen un euro.
Por un euro esperabas a Capela Sistina?
Só precisa un lavado de cara.
Xa podemos ver a seguinte.
Seguídeme.
Casa número dous.
Home, luz ten.
A ver, non espero a Capela Sistina,
pero si que teña teito.
Anda, inclúe inquilinos. Podemos seguir.
Bulide.
En serio?
Nino é un xenio das reformas.
O cuñado de Francesca, é o contratista.
Ah! É un roubo en familia.
Perdoade un momento.
Liv, aínda cun bo contratista, ti terás que facelo case todo.
Aprenderei sobre a marcha.
Non é como coidar nenos ou traballar nunha feira.
Soñar está moi ben, pero a realidade pódete espertar de mala maneira.
Matteo, escóitasme?
Si, Francesca. Si, ola.
Estou cun señor da empresa do mantemento das estradas.
O cheque do concello non tiña fondos.
Usa a tarxeta de urxencias.
Está no último caixón da mesa.
Non abre.
Dálle unha patada!
Non, nin por esas.
Dálle forte, home.
Forte, vale.
Agora si! Perfecto.
Grazas, Francesca.
Ben, moi ben.
Dá os 5000 euros por perdidos, aprende a lección e vamos para a casa.
Teño outra casa que ensinarvos.
Non está na lista oficial do programa, pero creo que che gustará.
Vamos alá!
Gustarme? Encántame! Ala!
É preciosa! Fíxate nas oliveiras.
- Por que esta non está tan mal? - O dono morreu o ano pasado.
Era un ancián, Mario il Burbero, Mario "o Rabudo".
Ai, Maltese!
Velaquí estás, cabra tola! Era a mascota de Mario.
Agora roldámonos para darlle de comer. Vai incluída no prezo.
Se che dou un euro, lévala?
Que grande!
Si.
O teito é precioso.
A casa fíxoa un coñecido arquitecto local, Greco.
Vide.
Ten cuartos.
Ten electricidade, canos.
Todo algo antigo, pero funciona.
E ata ten un fresco. Pintouno Mario o Rabudo.
Pois é ben bonito.
Ostras.
Un salón italiano con vistas.
Un momento. Esta é a cociña?
Mario o Rabudo non cociñaba moito. Facíao todo neste microondas.
Mario, enténdote ben, meu.
Ter a cea en dous minutos é a clave se vives só.
Que deprimente, papá.
- Que? Se ti non cociñas. - Xa, pero ti si. Ou cociñabas.
Papá ten un segredo.
Antes de ser un consultor aburrido,
era xefe de cociña.
Que caixa de sorpresas.
Logo paseime ao lado empresarial para coidar da familia.
Pero nin agora volviches dedicarte á cociña.
Prefiro cociñar para ti.
Se hai anos que non me cociñas nada.
Para iso terías que vir cear comigo algunha vez.
Hai que dicilo: gardaches o mellor para o final.
É que esta vila aínda non está na lista oficial.
Mario non fixo testamento.
Cómpre descartar que haxa herdeiros antes de ensinala.
Seguro que non lla deixou á cabra?
Os parentes italianos non a queren.
É moito traballo e está moi lonxe.
E outros posibles familiares non contestan as chamadas nin os correos,
así que se considera unha doazón á vila.
É esta casa. Dámo a alma.
Entón quedas con ela?
Non podías ter unha crise normal e facer unha tatuaxe?
Onde vai que a fixen.
- Que? Onde? - Tanto ten.
Entón supoño que xa temos unha casa dun euro.
Xenial!
Que? Vas quedar aí?
Para axudar a Liv a empezar coas obras.
Dúas semanas. Máximo un mes.
Un mes? Perderás a presentación de Northstar.
Competimos con Perfect Plate.
Xa. Igual podes facer ti a presentación. Zola, estás preparada.
Eric, ti es quen pecha os tratos. Contarán contigo.
Prepararemos todo por Zoom. Sempre tiveches máis encanto ca min.
Poida que che funcionen os afagos. Pero apura coa reforma.
Manda truco. Eric Field vivindo ao grande nunha vila italiana.
- Quen contaba? - Liv non, iso seguro.
Falamos mañá. Veña.
Ola. Crin que ías desfacer a maleta.
Si. Xa rematei.
- Era ben que gardases as cousas. - E así como sei onde está todo?
Xa.
No hotel non hai cousas miñas por todas partes. Por que non quedas alí?
- Non quería deixarte soa. - Se vou saír.
Quedei con Donata para que me conte a súa enésima ruptura.
Ah. Vale.
Ben.
Non veñas moi tarde. Mañá madrugamos.
MINIPIZZAS
- Stracciatella, por favor. - Marchando.
- Tamén é o meu favorito. - Ola. Nunca o probei, a verdade.
Eric, preséntoche a Bernardo. Bernardo, Eric, o pai de Olivia.
Mañá irei á reunión inicial da reforma con Nino.
Bernardo é o noso geometra.
Nos Estados Unidos non os hai. É como…
Un experto en propiedades.
Estamos en todos os proxectos de construción en Italia.
Estupendo. Toda axuda é pouca.
Coido que xa non queda máis stracciatella.
Para ti, alcaldesa.
Non. É o sabor de xeado por excelencia.
- Sería mala alcaldesa se o collese. - É unha ofrenda de paz.
Non fun moi educado antes. Cólleo.
- Toma. - Vale.
- Grazas. - De nada.
Para min, un de chocolate, se convidas.
Si, claro. Dous de chocolate, por favor.
O teu italiano é…
Está en proceso. Xa que quedo por aquí, tereime que esforzar.
Grazas.
Boas noites.
Bernardo, podemos falar do meu permiso de ampliación?
Desculpádeme.
É Giovanni Rosada. É cociñeiro. Ten moito talento.
- Sentamos? - Si.
Aquí.
Ai, tes…
- Tes un pouco de… - Sempre.
- Máis cara a alá. - Son un desastre.
Grazas.
Por favor, dálle saúdos a Olivia.
- Abur. - Adeus.
Xa mercaches recordos da zona?
Si. É…
cousa boa. Será mellor que vaia cear.
Era certo o do microondas. Sabes que estás en Italia, non?
Si, pero é italiana, aínda que sexa conxelada.
Vémonos.
É simpático, verdade?
É estadounidense…
A casa de Mario o Rabudo?
É arriscado.
Sobre todo porque non está na lista.
Bernardo, toda a xente nova marcha.
A Roma, a Milán…
Temos que salvar a vila como sexa.
Deixándonos colonizar por estranxeiros que comen pizza conxelada?
Considérao unha unión, non unha colonización.
Para que os asesores apoien algunha das miñas iniciativas,
a primeira casa a un euro ten que ser un éxito total.
Moi ben.
Bos días, princesa.
Onde estou?
Que hora é?
As 08:30.
Nino leva aquí unha hora. Non había que madrugar?
Si. É polo cambio de hora. E a alarma non…
Gozas humillándome, non si?
Si. Pantalóns.
- Que? - Que poñas pantalóns.
Enredaches onte co microondas?
Que ben me coñeces xa. Non sabía que viñas.
Claro. É coma o primeiro día de cole.
Bos días.
- Ti has de ser Eric. - Si.
- Nino. - Ola.
Boa elección. A mellor casa da vila!
- Dilo de todas? - Si.
Fixen un calendario e un orzamento.
- Vou por un encerado. - Papá, para o carro.
Quen vai facer a reforma?
Quero prestarche os cartos. Ata que recuperes o fondo de investimento.
Farán falla cartos por adiantado.
Non podo tirar da tarxeta.
Vale. Pero devólvochos en canto poida. Grazas.
American Express e eu podemos opinar. Temos experiencia.
Como consultor de cociñas profesionais.
Non ten que ver co que falamos Nino e eu: as sensacións.
Pensamos en modernizala, pero mantendo o encanto orixinal.
Brava. Gústame como fala esta moza.
Eu ocupareime de preparar o xardín de atrás.
- Vide. - Vale.
Si, é perfecto. Xusto aquí.
Que xardín? Eu só vexo chatarra.
Mamá sempre tivo xardín.
Continuarei a tradición familiar.
Será totalmente sostible e a reforma ten que ser ecolóxica.
A sostibilidade é un dos meus obxectivos principais.
Todo moi bonito, pero poñámonos serios.
Que nos cómpre? Un electricista, alguén que poña o tellado, un fontaneiro.
Non, meu. Iso vouno facer eu.
- Nino é un milmañas. - Si.
Ocúpome eu de todo.
Ocúpase el de todo.
Vale. Iremos vendo que fai falla sobre a marcha. Levarei eu o temón.
Papá, a miña casa, o meu temón.
Si. A vila vai quedar espectacular.
- Pero antes, os permisos. - Si.
Hai que pedir moitos permisos na famosa burocracia italiana.
Menos mal que me tedes a min.
- Ola. - Bernardo.
Pero antes dos permisos, a ver os planos.
Demolición, fontanaría, enxesado, pintura e restaurar o fresco.
E queremos unha boa cociña.
Pódese facer. Son permisos estándar.
Levará uns seis meses.
- Que? - Que?
Xa. Vai rápido, verdade?
Bernardo, prométeme que farás o que poidas para axilizalo.
Sabes que é importante para Montezara.
- Enténdelos? - Move os teus fíos.
Non podo negarche nada, xoaniña.
Podedes ir empezando coa obra.
Anda, o clásico encerado de Eric Field.
- Non preciso o teu programa. - Precisas un.
Si, pero o que marque a vila. Nino e eu temos que sentilo.
A ver, que me perdín?
Encántame o calendario.
- Que organizadiño. - Ves? A ela gústalle.
Nino, que ben. Quero ensinarvos o programa que uso para reformas. Fixen un bosquexo.
Nino, ponme a traballar, anda.
O que sexa por non ver un PowerPoint.
- Non é un PowerPoint, é unha simulación. - Ves? Paso.
Moi bonito.
- Mira, iso xa o fago eu. - Perdón. Era por axudar.
Xa. Claro.
A ver se pasando a páxina da subministración antes…
Ola!
- Ai! Sinto interromper. - Nada.
- Sigue. - Grazas.
E ese bombón?
É a alcaldesa.
Carafio coa alcaldesa!
Xa entendo por que quedas un mes.
Que dis? Non. É insufrible.
- Quere controlalo todo. - Semella que tedes moito en común.
A ver, seguinte imaxe, por favor.
Si.
Ola! É moi divertido riscar os días.
Xa. Non tes cousas que facer no concello?
Si. Vin con Bernardo, pero xa marcho.
Veña, deica.
Deica. Estades revisando a seguridade eléctrica?
Os estándares da UE son esixentes.
Oe, ti podes taxar propiedades, non?
Si, claro. Por que?
Home, por se Olivia quixese vender a casa despois da reforma.
- Sería o máis intelixente. - Xa.
Olivia e Francesca non dirán o mesmo.
Francesca vén moito por aquí, non?
Máis do que contaba, si.
Francesca é así. Sempre ten que estar ao mando.
- Sodes moi amigos? - Si.
É unha muller especial.
Semella que sodes a parella executiva de Montezara.
- Pódese dicir así. - Ven, Bernardo.
- Perdoa. - Claro. Si.
O parqué é máis bonito e auténtico.
Si, autenticamente máis caro. E difícil de poñer.
Non nos vai facer falla.
Ala!
- Que bonito. - Vaites.
Estes detalles atraen compradores.
Compradores?
- Xa che dixen que non a vou vender. - Liv, a ver, tes 24 anos.
- Pensas quedar a vivir nesta vila? - Si.
A experiencia da miña xeración coa vida adulta non é boa.
Nin estabilidade nin seguro médico. Paso.
- De que época son? - De finais do XIX.
Soñaba con ter baldosas así.
DÍA 20
Nino!
Ven aquí.
Que é iso?
Unha cheminea.
Pero nesa parte da casa non hai cheminea.
- Un traballo para l'Orso Grasso. - O oso gordo?
Si.
Así! Dálle outra vez. Dálle!
Olivia, ten coidado.
Acouga. Ocúpase o oso gordo.
Axúdate co corpo.
Toma!
Ben!
Estás ben?
Si. Ala!
- Por que taparían isto? - Correntes, niños de paxaros…
Que forte.
Ostras!
É un forno de ladrillo para pizzas.
Sería da cociña orixinal.
- Xa volves ver cartos? - Que? Non.
É que estaba bosquexando plans para refacer a cociña,
pero con isto cambia o conto.
Temos os planos orixinais? Por se hai algo máis que non sabemos.
É posible. Na casa do concello.
- Sorte buscándoos. - Reto aceptado.
Hoxe irei eu ver a alcaldesa. Como se chega antes?
- O Rabudo tiña bici. - Ben.
Creo que está no caseto de atrás. El chamáballe Vecchia Strega.
Vecchia é "vella", non? E strega?
Bruxa. Vella Bruxa.
Vella… bruxa.
Ignorádeo.
Vale.
Bo día, señoras.
Bo día!
Por que lle falas?
Por cortesía.
É de fóra!
De fóra, pero ben guapo.
Seica agora es a coqueta da vila?
Que non ten enganen eses ollos.
Os americanos véñennos arruinar.
Boas.
¿Hai algún riparo bicicletta…
negozio?
Vanme facer seguir falando, non si?
- Típico estadounidense. - Iso entendino.
Arrogante. Cre que todos falan o seu idioma.
Tanto me ten, gústanme soberbios.
E está moi en forma.
Cala.
Ola!
A Vecchia Strega! A lenda local volve rodar.
Pódocha arranxar. Vamos.
Grazas.
- Debeu ser unha boa caída. - Si, é a "maldición".
- Maldición? - Unha longa historia.
Somos o espectáculo do día?
- As Antonias? - Que?
Chámanse Antonia as tres. Encántanlles os espectáculos.
E pasan o día sentadas na fonte?
Todo o día. Il dolce far niente. A dozura de non facer nada.
- Nunca o oíra. - É un concepto popular en Italia.
Eu non o teño por costume.
Xa. Eu teño unha empresa, tamén son adicto ao traballo.
Por que ten mala fama iso?
- Xa. - Facemos avanzar o mundo.
Si, iso! Facemos avanzar o mundo.
Pronta! Como nova.
Non creo que teña unha peza de menos de 50 anos, pero grazas.
Vou buscar o plano orixinal da vila. Unha carreira ao municipio?
- Non será moita carreira. - Que?
- Dáche medo que gañe con isto? - Non. É que é aquí.
Aquí aparco eu.
Ah.
- Matteo, o meu axudante. Eric Field. - Ola.
Ala.
Non atopo nada se gardo as cousas.
Es igualiña a Olivia.
Por iso me cae ben. Aquí está.
A reunión co equipo do assessore provinciale é en dez minutos.
- Bótolles grappa no café? - Matteo, por favor.
Vamos.
Ai, Deus.
- Por aquí. - Vale.
Velaquí estamos.
Ao lado disto, o teu despacho parece ordenado.
Inundouse e puxeron todo por onde cadrou.
Han de estar por aquí.
Sorte.
Contra! Non…
Que?
Non pode ser.
- Pediremos axuda. Acouga. - Non podemos, aquí non hai cobertura.
Debo ir á reunión.
O equipo do assessore provinciale non é moi comprensivo.
Vale. Déixame probar a min. A ver…
- Vale. - Dálle.
Á de tres. Unha, dúas, tres.
Señora alcaldesa?
- Xa chegaron. - Si.
Estáballe ensinando o edificio ao visitante estadounidense.
Síganme, por favor.
Parecen boa xente.
Víñache ben botarlle grappa ao teu café.
Abur.
- Bo día, Eric. - Bo día.
Eric, que tal a reforma?
Un desastre.
Mira, ti vai varrer alí e quedo eu aquí poñendo cafés.
Xa, enténdote.
Vale, perfecto!
Graciñas. Que ganas!
- Adeus. - Abur.
Mimá! Northstar, clientes nosos!
Supoño que bordaches a presentación.
Si, o meu móbil bota fume.
Ata me felicitou Deb Welch, a de Perfect Plate.
Si? A min non me escribiu.
Non te quererá levar a competencia?
Veña, ho. A ver, cando volves?
Pois mira…
Creo…
- Eric. - Dime?
Precísote aquí.
Xa o sei.
Falando do rei de Roma, é Deb.
- Que? - Acouga. Mandareina a pastar.
Déixote.
Vale.
Ola, Nino. Aínda non houbo sorte cos planos.
Podemos ir mudando os canos. Primeiro, sacar os vellos.
Adesso, dálle.
Que lle dea? A que? Que o faga eu?
Si, bótame unha man.
Eu termo e ti fas o divertido.
- Serrar. - Serrar é o divertido. Claro.
- Veña. - Vale. Moi ben.
- A ver. - Aquí?
Si.
Oe, Francesca é a túa cuñada, non si?
- Pola túa muller ou…? - Non.
Ela casou co meu irmán, Alessandro.
Morreu hai cinco anos. Dun infarto.
Totalmente inesperado.
Síntoo moito. Sei do que falas. A miña…
A miña muller morreu hai tres anos. É unha merda ser dese club.
Mira,
ti estás solteiro, Francesca está solteira…
Cría que Bernardo e ela…
Bernardo? Que eu saiba, ninguén lle encheu o ollo despois de Alessandro.
Vaites. Pero non estou no mercado.
Que mercado?
Ah, Francesca.
Señora alcaldesa. Xusto a tempo para salvarme… disto.
Non che sei. Semella divertido.
Teño que marchar.
Chámame Olivia.
Non é certo.
A ver, que che axudo.
Non, vas ben vestida.
Ginger Rogers facía o mesmo ca Fred Astaire,
cara a atrás e en tacóns.
Vale, alcaldesa, pois a bailar. A ver como se che dá.
Teño que confesarche algo. Eu non son moi mañoso.
Non te preocupes.
Unha vez quedei atoado na cheminea tentando espantar un esquío.
Ese día, Liv soubo que Papá Noel non existía.
Se papá non cabía na cheminea, como ía caber el?
Mimá! Agarda.
- A ver, que te limpo. - Que noxo.
- Grazas. - Vaia parella de baile.
Dio! Se pechei a auga. Quedaría algunha nos canos.
Síntoo moito, Francesca.
Perdoa!
En serio? Vas poñer a vila en venda despois do que falamos?
Non, só estudo a competencia da zona.
Toma. Investimento liquidado.
O que che debo despois de impostos.
Ves? Coñezo esa palabra de adultos.
- Grazas, Liv, pero creo… - Creo que é hora de que marches.
Levo un mes escaso. Podo quedar máis.
Non querías que mercase a casa.
E, ao non convencerme,
montaches unha campaña absurda para que a venda.
Cando remates a obra, que vas facer? De que vas vivir?
Papá preocúpase.
Xa verei.
- Que sementas? - Aquí, lavanda.
E aquí vai ir romeu.
Ambas plantas son comestibles e polinizadoras.
Axúdoche?
- Estaba pensando… - Podes non falar?
Por favor.
Un segundo.
¿Podemos…
plantar?
Quero irme deitar.
Tomei unha copiña hai unha hora
e subíuseme á cabeza.
Vaia onde vaia,
por terra, mar ou escuma,
sempre me oirás cantar a mesma canción.
Amósame o camiño, amósame o camiño á casa.
- Si! - Mimá.
Non a cantaba había moito.
Igual tes razón. Levo aquí moito tempo.
Pero se o meu tempo en Italia vai rematar,
podo aparcar o traballo e a pizza conxelada unha noite.
Saiamos cear.
Ti e eu?
Muller, supoño que Maltese xa comeu a fartar.
Encantaríame.
Vale.
É aquí.
Moi ben.
- Benvidos. - Grazas.
Perfecto, graciñas.
Buonasera. Benvidos ao meu restaurante.
Donata, a mesa vip para estes convidados especiais.
Claro, por aquí.
Trato vip.
- Xenial. - Xa gañaches a meu pai, Gio.
Como non queres tomar un café comigo, teño que tomar medidas extremas. Prego.
Aí tes.
Grazas.
É un Brunello di Montalcino, da zona.
Allora, Eric, disque tamén te dedicas á restauración.
- É certo? - Si, pero non así. Son consultor.
Consultor?
Que significa?
Asesoro restaurantes que queren optimizar a actividade.
Dende orzamentos a cartas novas e…
Significa que non cociña cando debería cociñar.
Aquí temos un primo de maltagliati con funghi porcini.
- Especialidade rexional. - Grazas.
Es de por aquí, Giovanni?
Crieime en Roma, pero teño familia aquí.
- Por iso abriches aquí o local? - Por fin sente curiosidade por min.
Só tento ser educada nun espazo reducido.
Era axudante de chef,
pero sempre quixen ter o meu restaurante
para ofrecer as receitas da miña familia.
Esta pasta é moi lixeira, pero ten un sabor moi intenso.
Pode ser que o aceite de oliva leve anchoa?
- Impresionante padal. - Lévalo dentro.
Bo proveito.
Grazas.
O secondo é branzino fresco ao forno,
con especias e feito en codia de sal.
Grazas, Fabio.
Coñezo as técnicas, pero alucino cos sabores.
Creo que estou no paraíso.
Por que non vés un día entre o xantar e a cea?
Ensinareiche algúns trucchetti toscani.
- Sería xenial. - Moi ben.
Boísimo. Grazas.
- Aburiño. - Chao.
Todo riquísimo.
- Abur. - Abur.
Vale.
Todo isto para facerme as beiras?
Por fin funciona?
Xa cho direi.
Estamos todos? Rapaces, vide. Achegádevos.
A ver, que é tan urxente?
Onte, Liv e eu ceamos de marabilla en Trattoria Rosada.
Parabéns, comiches pasta auténtica.
- Xa podemos marchar? - Aínda non.
Esta reforma recórdame á duns clientes que tiven,
dous cociñeiros que mercaron un almacén vello.
Onde queres ir parar?
Modernizaron totalmente a cociña e agora úsana para dar clases.
Falas de facer algo así nesta vila?
Poderíase facer?
Non, é imposible.
A ver, escoitade.
No canto de limitarnos a tirar o microondas,
construímos unha cociña industrial profesional,
comezando polo forno.
Pero quen dará clases?
Non serán estadounidenses.
Contrataremos cociñeiros locais. Será incrible.
Podo buscalos eu, é ao que me dedico.
Cociñeiros locais, pratos locais. Unha escola de cociña atraería turistas.
Si. Amosar o especial que é Montezara a través da súa cociña.
Vale. Gústame a idea, si.
Cómpre un permiso de cambio de actividade.
E eses permisos son moi difíciles de conseguir.
Aí é onde entras ti, Bernardo. Es a nosa arma secreta.
Os dos permisos comen da túa man.
Xa veremos.
DÍA 31
Aquí irá o vertedoiro, afastado do mesado e do comedor.
Haberá unha neveira dobre, un conxelador,
unha cociña de gas aquí e dúas eléctricas.
- Gústame. - Grazas.
Papá, é estupendo, pero fai falla tanto? Non creo que o poida pagar.
Eu tamén teño un fondo.
Son cartos que tiña aforrados, non sei para que,
pero, polo visto, son para electrodomésticos de alta gama.
Non me dou desfeito de ti.
- Podo marchar. - Non.
Eu non sei nada de cociñas. Precísote.
Non para sempre, só un tempiño máis.
Hai séculos que non fago pasta. A que como vén en caixas.
Non digas iso, non me amoles. É orrendo.
Nada bo sae dun cartón.
Xa o sei. Antes facíao todo caseiro,
na cociña, con Olivia e a miña muller, Mia.
Organizabamos ceas tremendas.
Olivia poñía un bigotiño postizo
e escribía o menú nun taboleiro.
Era a maître.
E xa non o facedes?
Non.
- Non, Olivia xa non leva bigote. - Vaites.
E a vida cambiou cando…
nos dixeron que Mia tiña cáncer.
Xa non me facía ilusión cociñar.
E que sentes agora cociñando?
Que estou na miña salsa.
Entón, benvido de novo, Eric.
Graciñas, meu.
Cambiamos os plans para a vila.
Imos poñer unha cociña industrial para ofrecer cursos.
- Gustaríache dar clases alí? - En serio?
Olivia quere que as dea eu?
A ver… encántalle a idea de que os de aquí compartan o que saben.
Fantástico, si. Conta comigo.
Bárbaro.
Que che parece este?
Aburrido.
Oe, a Gio gústaslle.
É feo. Non.
Gio ou o azulexo?
Veña, é bo rapaz. Ten talento, é amable.
É mellor ca o teu exmozo, Frisbee Brad.
Non ten nada de malo
querer ser profesional do frisbee.
Abofé. A que se dedica agora?
A tentar ser profesional do frisbee.
Pois iso.
Si! Xusto! Vaille que nin pintado!
- Moderno, pero tradicional. - Iso me pareceu!
Decidide vós. Lisco.
Vales para isto, Olivia. Deseño, fluidez, alma.
Grazas. Es moi amable.
Non é por ser amable.
Nunca pensaches en estudar para isto?
Pois non, non o pensara.
Ata agora.
Un amigo meu de Roma é un gran deseñador.
Colle xente en prácticas. Se che interesa.
Non… o sei. Interésame?
Pode ser. Se cadra si.
É que estes últimos anos estiven algo perdida.
Tentaba atopar algo que facer coa miña vida.
Agora que convencín a meu pai para obrar na vila,
crerá que me boto atrás.
Perante a dúbida, colle a onda.
- Sabedoría surfeira? - Si!
- Ou sexa, que me lance? - Si.
Vale.
Vouno pensar, vale?
Sen présa. Ti avísame.
Di: "Mesa para dous, por favor."
Un tavolo per due, per favore.
Giuliano Montaldo.
Ese si que era bo mozo.
Bo día, señoras.
Está un día precioso.
Sigo sen entendelo.
Quere encher de enchufes o casco vello?
Xa o falamos. Os turistas piden estacións de carga.
Os coches de alugamento xa son case todos eléctricos.
O noso residente norteamericano.
Eric, vés por algo urxente?
Si. Si, é moi urxente…
Pídolles desculpas.
Preciso que a alcaldesa me axude.
Matteo responderá as preguntas que teñan.
Grazas.
Adiante.
É o mellor acocho.
A ver se marchan mentres buscamos os planos.
- Deixo a porta entornada. - Si.
Oe, ser alcaldesa aquí non debe ser doado.
Somos moi poucas en Italia,
co cal é moito máis difícil levar a cabo o meu programa.
Entón por que o es?
O meu marido, Alessandro, foi alcalde.
Hai anos.
É este?
Non hai tantos anos.
Fálame del, de Alessandro.
Era bo, extravertido,
testán.
Sempre nos perdiamos, pero nunca pedía indicacións.
Iso é típico de todos os tíos.
Saltamos ao abismo antes de admitir un erro.
- E bailaba que daba gusto. - Iso non é típico de todos os tíos.
A min non me pillas na pista de baile.
Cando morreu, a xente animoume a substituílo,
pero é que hai demasiada política na política.
Xa. Como cambiaches de opinión?
Farteime de agardar a que alguén se ofrecese a salvar Montezara.
O certo é que, ao principio, dicía:
"Por que a alcaldesa quere controlar toda a reforma?"
Non a estaba controlando.
Vale, si que a estaba controlando.
Pero é porque preciso que todo saia perfecto.
- Porque queres a vila. - Preocúpame a vila.
Estamos case arruinados. Pero sabes que?
Se algo merece amor, paga a pena pelexar.
Si.
E como era a nai de Olivia?
Mia. Pois era…
Era auténtica.
En canto a coñecín, empecei a facer cousas que nin imaxinara.
Como comer pasas.
- A túa historia de amor vai de pasas? - Aborrecíaas.
Na primeira cita, decidimos ir facer sendeirismo,
así que almorzamos na súa casa e deume avea con pasas.
E, non sei como, comín todo.
O camiño ao amor non é doado.
Non. O meu estaba pavimentado con pasas.
Sabía que a querías de verdade.
Era a miña sultá.
- Non. - É un chiste.
- Polas pasas. - Pilleino, pero é malísimo.
Seino. Eh, creo que son estes.
- Greco? - Si.
Si, el foi o arquitecto.
Si, Leoni. Mira.
Por favor, que sexan estes.
Si!
Ves? Sabíao. Mira, a vila tiña unha cociña espazosa.
É como se estivese destinada a ser unha escola de cociña.
Se nos dan o permiso de cambio de actividade. Bernardo anda desaparecido.
Si? Encárgome eu.
Grazie.
Unha pregunta.
Montaron empresas nalgunha das casas a un euro?
Si, nunha de Cossari. É un castelo toscano.
Reformárono e agora é un hotel boutique de luxo.
- Podémolo ir ver? - Quedamos pola mañá?
É unha cita.
Ai, si?
É un xeito de falar.
Alá dicímolo moito. Sen parar. Si.
Vale. Pois é unha cita.
Boas, señoras.
Chámome Eric Field.
- Fala italiano! - Mal!
Roma non se construíu nun día.
Veño pedirlles consello.
Sábeno todo de aquí.
- Abofé que si. - Antonia!
Se é certo. E está facendo un esforzo.
Que quere saber, mozo?
Vou ir de pícnic.
Con Francesca?
Díxeno dende o primeiro día.
Paga, guapa. Gañei a aposta.
Veña, os cartos.
Estafadora.
Moi ben.
Cales son os petiscos favoritos da alcaldesa?
Adora o prosciutto di Cinta.
E tamén a gota.
Gota, vale.
Merque un caprino della Maremma.
Só os da zona coñecen ese queixo.
- Quedará pampa. - Si?
Como se o fose lembrar. Os homes teñen moi mala memoria.
- Teñen o cerebro pequeno. - Si.
Facémoslle unha lista.
Vale, creo que as estou a entender.
E tamén lle irá ben isto.
É perfecta! Grazie.
Allora, estas son as cores aprobadas para as casas históricas de Montezara.
Vale.
- Creo que me gusta este ton. - Este?
Si, é luminoso. Usaremos ese, si.
Boa elección. Moi boa elección.
Nino, sobre o das prácticas, creo que vou coller a onda… e solicitalas.
Fantástico, Olivia! Poñereivos en contacto.
Creo que esta onda vai ser a boa.
Xa llo dixeches a teu pai?
Non. Por certo, onde anda?
Nin idea. Hoxe marchou cedo.
Inspiroume a Vecchia Strega.
Menos mal que non nos ve. É moi celosa.
Canto tempo temos?
Pois programei reunións falsas para toda a tarde.
Ben xogado, alcaldesa.
Ala! Isto é difícil de superar.
Ven. Convídote a un café con vistas moi caro.
Gústame o ferro forxado. Queda moi ben.
Desculpen. Hoxe está pechado por un evento privado.
- Por favor. - Grazas.
- Imos ver o hotel. - Xa que viñemos ata aquí…
Vamos.
- Grazas. - Desculpen. Onde van?
- Poderíame afacer a isto. - Podes, por mil euros a noite.
Desculpen.
- Señores. - Por aquí. Bule.
Precisan algo?
Scusa! Perdón!
Por aí. Axiña.
O evento privado. É unha sesión de fotos.
Veña, metámonos no medio.
- Si. - Si?
Moi italianas. Que che parecen?
Ponte detrás destes. Si.
Que ben!
Marcello!
Xenial!
Ei, ponte.
Está aí arriba. Vamos.
Mira, o café con vistas caro.
- Delicioso. - Grazie.
Señores!
- Grazas pola visita! - Vanlle quedar xenial.
Poderíame afacer a il dolce far niente.
É o que estamos facendo?
Creo que si. Que mellor momento para practicar?
Vale. Dálle, instrutor.
Instrúeme ti a min, eu son de fóra.
Vale.
A ver se me lembro.
Primeiro, relaxámonos.
Despois, deitámonos.
Vale.
Ben, misión cumprida. Agora que?
Vivimos o momento. Sen distraccións. Relaxados.
Son a peor relaxándome.
Eu serei o segundo peor.
Estou impresionado.
Ningún incidente hoxe.
Non caemos un enriba do outro nin nos puxemos pingando.
Aínda temos toda a tarde para meternos en problemas.
Que se che ocorre?
Teño varias ideas.
É do concello.
Matteo?
Si.
Non. Vou agora mesmo, si.
Adeus.
O equipo do assessore provinciale.
Queren que lles volva explicar as miñas iniciativas.
Teño que ir.
Vale.
Escoita… o de hoxe…
Si, xa. Falas do que pasou antes.
Xa. Pois sería mellor…
Non enredarnos.
Como alcaldesa, estou a cargo da túa casa.
Tecnicamente, é a casa de Olivia.
- É un conflito de intereses igual. - Xa.
E a miña vida é moi complicada. É mellor ser profesionais.
Si, seremos dous profesionais moi profesionais.
- Profesionais. - Si.
- Mira que maduros somos. - Si…
Teño que marchar.
- Si, claro. - Si.
- Cría que ías… Aínda non pillei… - Dá igual. Tranquilo.
- Vale. - Veña, abur.
- Abur. - Vémonos.
Ola!
Ola. Non souben de ti en todo o día.
Xa, é que… Si.
- Tivestes unha cita? - Que? Non.
Non foi unha cita.
Pero saes con mulleres? Alá, nos Estados Unidos?
Non. Si. Non. Non sei…
Non sei que dicirche.
A ver, si ou non?
A ver. Si. Zola organizoume algunha cita, pero ningunha callou.
E as apps danme medo.
- Xa, benvido ao club. - Si.
Pero seguro que o de hoxe non foi unha cita?
- A min dáme que si. - Era pola casa.
Ademais, eu creo que está con Bernardo, así que…
E ti que fixeches hoxe?
Elixir a cor das contras.
- E nada máis. - Vale.
Vou seguir.
Mira.
Neste gráfico vese que os proxectos sostibles
acabarán sendo rendibles.
Francesca, estás preparada.
Grappa?
Matteo!
Non hai que celebrar todo con grappa.
- Ola, Francesca. - Bernardo.
- Grazas. - Que hai.
Vin antes, pero non estabas. Que raro en ti.
Estaba nunha visita oficial.
Por certo, que pasa co permiso de cambio de actividade dos Field?
Eric non te volveu ver.
Era el a túa visita oficial?
Non poden solicitar a licenza comercial ata que amañen o do permiso.
A casa de Mario nin sequera estaba na lista
das casas a un euro.
E agora queren montar unha escola?
Quen vai vir cociñar aquí?
Montezara pode ser moito máis do que imaxinas.
Oxalá o entendeses.
Pois convénceme, xoaniña.
Ceamos?
Non podo. Teño que traballar toda a noite.
Quedamos… para tomar un xeado esta semana?
Cando queiras.
- Adeus. - Abur.
Non dixen iso.
- Estou tola? Di que estou tola! - Mira…
Non hai nada bo en Netflix?
Donata e eu quedaramos para tomar un viño, pero…
Pois eu tamén ía tomar un viño. Apúntaste?
Claro.
Vamos.
Se pensas secuestrarme,
que saibas que de nena cheguei a ser cinto negro.
- Ollo! - Non te vou secuestrar.
Pero está ben saber o do cinto negro. Terei coidado.
Ostras.
Ala.
Que preciosidade.
Ás veces aínda non o creo.
Que agora viva en Italia.
Montezara é un lugar máxico.
Botareino en falta se vou a Roma.
Que hai en Roma?
Es de fiar?
Claro que son de fiar. É parte do meu encanto.
Pedín unhas prácticas de deseño de interiores.
Olivia! Fantástico!
Non sei se meu pai compartirá o teu entusiasmo.
O seu traballo é opoñerse ás decisións que tomo.
Si? Parece que vos levades ben.
Antes si, cando era máis nova.
Pero…
Ás veces creo que poderiamos volver levarnos coma antes.
Teño case 25 anos. Por que aínda me importa o que pense?
Porque o queres.
Si.
Vaiche encantar. É xenial.
Dos planos orixinais de Greco. Un leñeiro para o forno.
Ese Greco! Que ideaza.
- Va que si? - Si.
Amodo. Por aquí.
- Por fin chegou. - Poñédea aí.
Veña, vámola colocar.
Non. É unha neveira moi chula,
pero hoxe non vos podo axudar. Vou a Roma.
A Roma? Iso non estaba planeado.
Non, quedei cun amigo da universidade.
En Roma.
Volves á noite? Podemos ir cear…
Quedo alí, pero vémonos pronto.
- Olivia… - Abur!
- Ten coidado. - Si.
Vamos alá.
Ola, alcaldesa!
- Ola. - Canto tempo.
- Botamos en falta a supervisión. - Dubídoo.
Cociñas hoxe con Gio?
- Si. Ti vés xantar? - Si, sen pensar no traballo.
Sigo practicando il dolce far niente.
Teño unha lista de actividades.
A ver, iso frustra o propósito.
Pero, como instrutor, valoro o esforzo. Despois de ti.
Grazas.
- Bo proveito. - Grazas.
- Adeus. Graciñas. - Deica.
- Abur. - Que tal?
Non mirei o móbil nin unha vez. Alucinoume a comida.
Que ben. Fixémolo especialmente para ti.
Que modesto o signore. Fíxoo todo el.
Bravo. Estaba todo exquisito.
Moitas grazas. Agradézocho moito.
Grazas.
Cóntoche un segredo?
Comiches a miña primeira mozzarella. Non temos segredos.
- Non sei cociñar. - Unha italiana que non sabe cociñar?
Gardo libros no forno. Non o contes, que me retiran a nacionalidade.
E rícheste do meu microondas.
Dicíao por experiencia.
Grazas por axudarme.
- Marcho. Quedei coa miña nonna. - Que ben!
- Que ides facer? - Por que non vés?
- Si? - Si.
Quedas coa túa avoa para beber?
É o aperitivo, un costume que trouxen de Roma.
- Nonna e as amigas xa non o perdoan. - Nonna e as amigas?
- Chegou o teu neto favorito! - Anda!
Ola.
- Que ben! - Estaba claro.
O meu neno guapo!
Graciñas.
Grazas.
Só un, despois teño que preparar as ceas.
Vale.
Eric, ti tes moita présa?
Eu teño todo o día.
Que ben!
Esta Antonia tiña unha pastelería
e as outras dúas Antonias traballabamos nela.
Eu era a pasteleira.
Fun a primeira muller aquí, en Montezara,
que tivo un negocio propio.
Ala! E que pasou?
Que nos fixemos vellas.
Mandáronnos a pastar.
Crin que vos gustaba a dozura de non facer nada.
Abúrrome coma unha ostra.
Queremos ser avoas influencers.
En TikTok.
Cancelo "obxectivos". Si?
Xusto!
Que foi? Ratos? Un cociñeiro rosmón?
Podo con todo.
Non daba durmido, así que vin ao despacho.
- Íacho dicir o luns, pero… - Dicirme que?
Deb Welch ofreceume traballo
en Perfect Plate.
E Northstar quererá ir contigo, claro.
Interésache?
Ao mellor.
Mira, entendo que foses a Italia e por que quedaches.
Pero gústame estar no mesmo continente ca o meu xefe.
E non estás moi centrado dende que estás aí.
Xa, enténdoo.
Si que estou reconsiderando certas cousas.
Zola, non quero que marches, claro.
Pero tes que facer o mellor para ti.
Díxenlle a Deb que o ía pensar.
Ben. Pois faino. Aquí me tes.
- Avísame antes de falar con ela. - Vale.
Grazas.
De nada. Grazas a ti.
Di: "Quero ir a Roma."
Vorrei andare a Roma.
- Boas! - Ola!
- Que lle pasa á Vecchia Strega? - Pinchei outra vez.
Quere deixarme e non é moi sutil.
Non superou o da nosa excursión.
- É unha dramática. - Si.
Direille a Matteo que cha parchee.
Ai, que ben! Este é o modelo dos sábados?
- Nunca te vira así. Que guapa. - Unha amiga fai unha festa na praia.
Sempre quere sacarme do despacho. Non adoita convencerme.
Pero alguén te instruíu na dozura de non facer nada.
Exacto.
Ao mellor faime falta o instrutor.
Queres vir?
Pina!
- Perdoade. Francesca! - Ola!
- Boas! - Ola!
Ti es Eric?
- Si. - Faloume moito de ti.
- Non é certo. - Si. É o da pizza conxelada.
Brindemos polo teu aniversario!
- Parabéns! - Grazas.
Lin un test sobre filosofía de vida.
Que sentes cando miras o océano?
A resposta revela a actitude ante a vida.
Ti que sentes?
Que sinto eu?
Planeas o rumbo da túa vida, pero logo desátase unha tormenta
e a corrente lévate a outro sitio.
E tes que descubrir o novo territorio.
Tócache.
Eu vexo algo que escapa ao meu entendemento.
Algo que non podo controlar,
por moi grande que sexa o barco ou por moito que mire o compás.
Poida que afogue nas ondas, pero tamén me poden upar
e levarme a sitios novos.
Vinme arriba.
Que dis? Se é incrible.
Sabía que habería baile!
Miña nai! Enganáchesme!
Bailamos?
Entón…
aquilo de ser dous "profesionais moi profesionais"…
Non fago caso aos políticos.
Non vas subir?
Bernardo e ti…?
- Bernardo? - Si.
Só somos amigos.
Díxoche el outra cousa?
- Non exactamente, pero… - Eu véxoo coma un irmán.
Nada máis.
Entón, si, subo encantado.
- Que ben se che dá. - Véxollo facer a Cesare.
Iso é. Ah, Francesca.
Preciso saber unha cousa moi importante.
Tes os libros no forno?
Non era mentira.
Aquí gardo os que non quero que a xente me vexa na libraría.
Es adorable. Mi madriña.
A ver.
Nunca comera nada tan rico.
Normal. Os pasteis norteamericanos son noxentos.
Seica en Dunkin' Donuts están ricos.
Fóra de aquí.
Chámase panforte.
- Panforte. - Iso é.
Cando andaba a buscar os planos da vila,
mirade o que atopei.
Non!
Mirade.
Que guapas.
- Que noviñas eramos. - Xesús.
É hora de volver ao traballo.
Dade clases na nosa escola de cociña.
Así seredes avoas influencers.
Era o favorito de Olivia de nena.
En serio? Este prato beixe está bo? A comida italiana non é beixe.
Xa sei que os italianos non a facedes así.
Pero próbaa.
Os teus fettuccine Alfredo… non están tan mal.
Pero negarei que o dixen.
A ver se adiviño. Francesca?
- Como o sabes? - Levas todo o día sorrindo.
E iso só significa unha cousa:
l'amore.
L'amore. Aínda non sei como dicirllo a Olivia.
Dicirme que?
A sorpresa dos xoves de papá!
- Eric ensíname receitas de alá. - Si?
- Volves marchar a Roma? - Déronche as prácticas?
Que prácticas?
Olivia… pensei que xa o sabería.
Que xa sabería que? De que fala?
Ven.
Falemos.
A ver.
Que pasa?
Fun a Roma falar cun amigo de Nino. Chámase Carlo.
É deseñador de interiores e busca unha persoa en prácticas.
Eu.
Sei que parece que me volvo escapulir,
- pero… - Paréceme estupendo, Liv.
Vale.
Non mo esperaba.
Teño que recoñecelo. Aprendiches sobre a marcha. Como dixeches.
Oxalá mo contases antes.
Cando paramos?
De contarnos as cousas?
Non o sei.
Supoño… que mamá era o pegamento.
- Si. - O que nos unía.
E logo… morreu.
E quedamos… sen pegamento.
É culpa miña. Sen ela non sabía como falarche.
Non.
Non é todo culpa túa.
Chorámola de xeitos distintos.
Non entendía que levases o loito,
digamos, dando polo saco, pero…
supoño que o levabas como podías.
Si. E…
ti choráchela illándote.
Liv, perdoa polo tempo perdido.
Mira, agora estás aquí. E aguantaches.
Malia que eu non quería.
Si. Pois, xa que estamos de confesións…
- Estás con Francesca? - Que? Como o sabes?
Por favor! Crías que ao volver de Roma non vería que non durmiras aquí?
- A ver, é recente. Xúroche que… - Papá, acouga.
Non me molesta.
Ademais,
encántame Francesca. É xenial.
Terei o Batradar avariado.
Preocupábame moito que sentises que estaba…
substituíndo a túa nai.
Papá, aínda es novo… Case.
É normal que coñezas outra persoa.
Non fai menos especial o que tiñamos con mamá.
O que tiña con ela é irrepetible.
Pero aínda che queda moita vida por diante.
Xa o sei.
Mírate.
Volves cociñar, volves saír con alguén.
Es feliz.
E dóeme admitilo, pero… gústame terte aquí.
Alégrame moito oír iso.
Se cadra rematou a "maldición".
Un momento.
E se quedas en Italia? Atende.
As prácticas son un ano.
Preciso alguén para organizar as clases aquí e axudar a Gio na cociña.
Non o podo facer, non?
Levo tanto tempo pensando no traballo…
E agora unha escola de cociña…
Podería facer semellante cambio?
Á miña idade? Non che sei.
Por que non?
Cando mamá e mais eu fantasiabamos coa vila,
non era só para nolas dúas.
Imaxinabámola para os tres.
Sempre está con nós dalgún xeito.
Aquí, no xardín… escoitándonos.
- Iso gústame. - A min tamén.
Se falas con ela primeiro, non lle digas o da tatuaxe.
Non, nin unha palabra.
Vale, ata o mércores ás dúas. Adeus.
Saes con Eric Field.
Si, hai pouco.
Pero… non tiven ocasión de contarllo a ninguén.
- E ti e eu que? - Xa sabes o que penso.
Cría que seguías de loito por Alessandro.
Non planeaba ter unha relación.
Eu sempre estiven aí. E el vai marchar…
Está a pensar en quedar
e dirixir a escola de cociña.
A escola de cociña?
Tiñas dúbidas, xa o sei.
Se cadra pedinche demasiado.
Total, que ao final fíxeno eu
e temos o permiso de actividade.
Escoita.
O sábado é a inauguración do fresco.
Contribuíches ao éxito da primeira casa a un euro.
Gustaríame que viñeses.
Veña, adeus.
Ola. E Donata? É raro non navegar por un mar de cerámica rota.
Acabouse. Para sempre.
Vaia, meu. Síntoo. Quería que vos fose ben.
Mira, unha muller moi sabia díxome
que se algo merece amor, paga a pena pelexar.
E vós pelexades sen parar, así que…
Es un xenio.
Es un xenio, Eric!
Moitas grazas!
Con coidado.
- Paso. - Vale…
- Aquí, por favor. - Si.
Moi ben.
- Esas catro, aí. - Aquí.
- Grazas. - Claro.
CUCINA DI MALTESE ESCOLA DE COCIÑA CASEIRA
- Xenial. - Si.
Non fagas que me arrepinta do nome.
Damas e cabaleiros, o fresco rematado.
- Ala, rapaces! - Precioso!
- É incrible. - Que che parece?
Magnífico.
É precioso!
Precioso!
Hai que celebralo.
- Si! - Si.
- Ola! - Bernardo, chegaches.
Sinto a tardanza. Fun á estación de tren recoller os convidados.
Larry e Tracey Longo.
Non, non pode ser.
Pois é.
Son os herdeiros de Mario o Rabudo e os donos lexítimos desta vila.
Ola.
A ver, aquí.
A proba de que a avoa da miña bisavoa,
Maria Leoni, era de Montezara. Nada o seis de xullo de 1867.
O concello contactou con nós como posibles herdeiros.
Si, fomos nós. Moitas veces. Nunca contestaron.
Non sabiamos que era urxente.
Pero Bernardo enviounos fotos da vila reformada.
Que fixeches?
Aviseite.
Non debiches vendela dentro do período de reclamación.
A ver, non contestaron as chamadas nin os correos
cando a casa estaba sen amañar.
E agora que está renovada, interésalles.
A ver, si. Dá igual.
Non quita que a casa é nosa. Xa temos un avogado.
Mimá, terá piscina?
Papá.
- Vámonos tranquilizar, vale? - Si.
Señores Longo,
aloxareinos nun hotel, á conta do concello,
mentres verifico os papeis.
Vamos. Veña.
- Prométoche que o amañarei. - Si.
A bisavoa de Mario era Maria Leoni, nada en 1867.
Larry Longo sería o parente máis próximo.
Os familiares italianos
non tiñan dereito a doarnos a propiedade.
A cousa pinta mal. Pinta moi mal.
Agora non.
Non, Matteo, por favor.
As casas abandonadas son un problema co programa de casas a un euro.
Pero renovámola nós.
E Olivia investiu os cartos. Poden quedar con ela?
Por desgraza, é probable.
Ampáranos as leis de sucesión italianas.
E que podemos facer?
Podedes denuncialos para recuperar o que investistes.
Non podemos quedar con ela?
Os Longo teñen probas sólidas do parentesco.
Estes casos adoitan alongarse,
con custos elevados e anos de litixio.
Vale. Pois moitas grazas pola consulta.
Síntoo moito.
- Xa. - Chao.
Mira, podemos pelexar.
- Podo cobrar o plan de pensións. - Non.
Non pasa nada. Agradézocho, pero…
o camiño remata aquí.
Disque todos os camiños levan a Roma.
Vas facer unhas prácticas grazas a isto.
Xa, pero…
que vas facer ti?
Eu tamén vou ir a Roma.
Pero coller un avión.
Volverei ao traballo. A ver se convenzo a Zola de que quede.
- Fareina socia. - E isto que?
Agora cociñas.
Mira, Liv, estando os dous aquí…
crin que podiamos crear un novo fogar, que podía ter unha nova vida.
Pero non estaba de ser.
E Francesca?
Non che sei.
Non levamos moito tempo xuntos.
É pronto para cargarlle esa responsabilidade a alguén.
Pero quero que sexas feliz.
É o meu traballo que ti sexas feliz.
E sei… que xa es adulta,
pero sempre serás a miña pequena.
Vale?
Ola.
Sorprendeunos que nos chamases.
Xa, mirade… irei ao gran.
Olivia e eu non desexamos pasar anos en litixios
pola nosa querida vila, así que temos unha oferta.
Olivia investiu a herdanza que lle deixou súa nai na obra da casa.
Sentimos moito a vosa perda.
Se lle reembolsades os gastos, deixaremos a vila de inmediato.
- É bastante máis dun euro. - Seica me amolas?
Segue a ser unha bicoca.
Entón hai trato?
Eric!
Velaquí estás.
Fun falar cos Longo, pero disque xa falaron contigo.
Que pasou?
Fixemos un trato.
Eles reembólsanlle a Olivia os gastos da renovación
e nós dámoslles as escrituras.
Que vergoña.
- É todo culpa miña. Seguro que me odias. - Non. Ti obraches de boa fe.
Queres salvar a vila, é comprensible.
Pero era o soño de Olivia.
Estará ben. É lista e resiliente.
E vai ir a Roma facer as prácticas, así que…
Ben. Vai ir a Roma?
- Si. - Que ben.
E ti?
Creo que…
Creo que terei que volver a Ohio, probablemente.
Si, claro…
Xa o supoñía.
- Oxalá… - Tiñas que… Non, se o entendo.
Deixamos que a corrente nos desviase.
Eu teño un traballo, que é ser alcaldesa.
Debiamos ser profesionais profesionais.
Non.
Pero que fixen?
Como a puiden armar tan gorda?
Antonia.
Pásalle a menciña.
Que menciña?
Non te fagas a parva.
A culpa é toda de Mario o Rabudo.
Os Leoni sempre foron mala xente.
Non, Antonia, eses eran os Leone.
Confúndeste, Antonia. Os Leone eran todos moi riquiños.
Que dicides?
- Hai uns Leoni con "i"? - Si.
- E uns Leone con "e"? - Si.
A alcaldesa rouboume a menciña.
Matteo…
Ti sabías que aquí viviron uns Leone? Con "e"?
Cres que…?
Igual o apelido da familia de Larry Longo
cambiou cando emigraron a América.
Disque era un erro común.
Só hai un xeito de sabelo.
Alcaldesa?
Matteo, agora non.
Estou buscando os rexistros do censo.
Os da década de 1860 non aparecen!
Traio café. E reforzos.
Aquí estamos.
O que faga falla polos Field.
E por ti, eh.
Grazas, rapaces.
A traballar.
- Veña. - Andando.
Ola. Xa teño todo listo para marchar.
- Voute botar de menos. - E eu a ti.
- Encantoume estar contigo. - E a min.
Que facemos con Maltese?
Vai quedar Donata con ela. Teñen o mesmo carácter.
É certo.
Impórtache que non te acompañe á estación de tren?
Prefiro finxir que segues aquí.
Non pasa nada.
Rapaces, atopei isto baixo a pía do baño.
Que noxo! Non. Paso do mofo.
Cala.
Son estes! Xenio!
- Collede un cada un. - Bravo, meu amor!
1867…
1867!
Rapaces, vide!
Maria Leoni, nada o 17 de marzo de 1867.
A avoa de Mario o Rabudo.
Maria Leone, nada o seis de xullo do mesmo ano.
A súa familia emigrou a América cando ela tiña sete anos.
Esa é a parente de Larry Longo!
Ben!
Grappa?
- Que hora é? - As 10:05.
Eric marcha no tren das 10:10.
Non hai cobertura! Non chego!
Claro que si. Tes unha arma secreta.
Vamos!
- Vecchia Strega! - Grazas.
A polo teu home!
Vamos! Dálle!
Buongiorno.
- Baixaches do tren. - Non, xa non subín.
A ver. Cría que nunca volvería sentir algo así.
Ata que… te coñecín.
Perdemos a vila, pero non quero perderte a ti.
Quérote.
E eu a ti.
- E non perdestes a vila. - Que?
Teño que amosarche unha cousa.
Todo isto por unha letra?
O bo é que a familia Leone, non a Leoni,
tamén deixou unha propiedade en Montezara.
Que emocionante!
Como lexítimo herdeiro, Larry… é túa!
Vila Leone-Longo.
É un cortello.
Pero é o noso cortello.
Sinto o legado da miña familia ao noso redor.
- Exacto. Montezara séntese. - Si!
- Gustouvos o voso contratista? - Si.
É o mellor e o único que hai na vila.
Canto aos permisos, para a semana temos novo geometra.
- Que lle pasou a Bernardo? - Mudouse a Milán.
- Unha mágoa. - Si.
Amor, ti que dis?
Mentres teña piscina…
A ver, que vos parece?
- Gústame. - Conta comigo!
Logo parabéns ás dúas copresidentas
da nova Main Course and Perfect Plate Consulting.
Que nome máis longo!
Xa buscaremos outro.
Mentres, tes que ir poñendo en marcha
a división italiana da empresa.
Feito, xefas.
Gústame como soa!
Montezara ten unha nova escola de cociña
e ampliamos o proxecto das casas a un euro.
Testa Travel, unha empresa de coches eléctricos,
poñerá unha parada na vila.
Prevexo un aumento do orzamento para o próximo ano.
Grazas.
Pois, ao final, si que van facer falla as estacións de carga.
É a hora da grappa.
Por fin!
Moi ben! Marchando unha Especial Olivia.
Pizzas!
Mirade que preciosidade!
Vamos!
Ei, viñestes!
Antonia!
Como dicía meu pai:
Acabouse! Pum!
Eric, aprendín a cociñar.
- Si? - Sabes que significa iso?
- Que teño que aprender a bailar. - Si!
Subtítulos: Marina do Albardeiro