Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziękuję.
Montezara… Tor piąty.
Pomóc pani?
Co?
- Złapię za dół. - Dzięki.
Nie ma sprawy. Rany, ale śliczne dziecko!
- Więc dotarłeś cały i zdrowy. - Jeszcze nie.
Ledwo mogę znaleźć to miasto na mapie.
To twój pierwszy urlop od lat.
Żadnej wycieczki do Włoch nie nazwę urlopem.
Tylko nie mów znów o tej klątwie.
Gdy przyjechałem po studiach, zgubiłem paszport.
Podczas podróży poślubnej oboje złapaliśmy grypę i co dzień padało.
Nie wiem, jak Liv tu wytrwała.
Dobrze, że zobaczyłem na Instagramie, że chce kupić dom za jedno euro.
- Myślałam, że już kupiła. - Nie.
Odnajdę córkę i przywiozę ją do domu.
Nie jesteś Liamem Neesonem z Uprowadzonej.
Słusznie.
Wysłałem ci prezentację dla Northstar.
Super. Teraz wyluzuj. Podziwiaj widoki.
- Dobra. Pogadamy później. - Do usłyszenia.
Mogłam przełączyć Instagram w tryb prywatny.
Córka, którą kiedyś znałem, zaczęłaby od: „Cześć, tato”.
Cześć, tato.
Niech będzie. Uściskasz staruszka?
Chodź.
Dziękuję.
Co tu robisz? Myślałam, że akurat do Włoch nigdy nie przyjedziesz.
Robię wyjątek dla ciebie, kochanej córki, która ulotniła się w nocy.
- Taki miałam lot. - Bez słowa.
- Wysłałam ci info na WhatsAppie. - Że co?
- Zniknęłaś. - Co dzień jestem w necie.
A teraz kupujesz włoską willę? Chciałaś zaalarmować tatę?
- Nie. - To ci się udało. I to jak!
Jak chcesz. Odwiozę cię do hotelu. Spotykam się z burmistrzem w sprawie domu.
Czyli umowa jeszcze niepodpisana? Świetnie. Nie przybyłem za późno.
Myślisz, że mnie powstrzymasz?
Bez kawy nie dam rady.
Założyłem, że zbrzydną ci Włochy. Zjesz pizzę. Pooglądasz ruiny.
Swoim włoskim oczarujesz paru kelnerów.
- Założyłeś, nie pytałeś. - Nie odzywasz się.
Byłam zajęta pracą. Uczyłam angielskiego w Mediolanie.
Byłam nianią we Florencji. Zbierałam oliwki.
Kilka tygodni temu jechałam na festiwal wina.
Pomyliłam pociągi i wylądowałam tutaj.
To było takie… bum.
Jakie „bum”? Brakuje mi paru szczegółów w tej historii.
Trudno to wyjaśnić. Musisz poczuć. Montezara to uczucie.
Czuję tylko jet lag. Możemy przeskoczyć do tych bzdur z kupnem willi?
Małe miasta sprzedają stare domy za jedno euro, żeby ściągnąć ludzi.
O całej imprezie wiem od władz miasta.
Czyli wiesz, że to tylko zabawa.
Złożyłam podanie, zostało przyjęte i teraz jestem montezaranką.
- Założyłem… - Znowu to słowo.
…że wrócisz do Ohio.
Współlokatorzy, wypłaty, ubezpieczenie dentystyczne.
Wiesz, dorosłość.
Czy posiadanie domu to nie esencja dorosłości?
Skarbie, musiałem otworzyć bar.
Czy ty ten bar kochasz bardziej niż mnie?
Kocham was jednakowo.
Jednakowo, Cesare? Mówisz serio?
- Nie… - Naprawdę?
- Nie jednakowo… - Nie zniosę tego!
Twoi znajomi?
Cesare i Donata. Rozstają się prawie codziennie.
- Cześć, Olivia. - Cześć.
Cześć, Cesare.
Dwie kawy.
- Dzięki. - Dwie kawy dla Olivii.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Może dziś ta piękność w końcu napije się ze mną kawy.
Urok na mnie nie działa, Giovanni.
Nigdy nie poniosłem tak sromotnej porażki.
Dobrze doświadczać czegoś nowego.
- Zapłacę za kawę. - Dziękuję.
Na dom potrzeba większych sum niż na kawę.
A fundusz, który mama mi założyła?
To inwestycje. Musiałabyś sprzedać, a potem płacić podatki.
To kolejne dorosłe słowo.
Nie zachęcasz mnie do tej całej dorosłości.
Zdaje się, że już jesteś dorosła.
Daj spokój…
Dzieci, co?
Oszaleć przez nie można.
Dostają przestrzeń. Idą swoją drogę. Jesteś fajnym tatą.
Ale złe pomysły trzeba krytykować.
I tak nie pyta mnie o zdanie.
Dlatego dała się wrobić w ten przekręt z domem za jedno euro…
Poznaliście się.
- Co? - To Francesca Pucci.
- Burmistrzyni Montezary. - Witamy we Włoszech.
Cholerka.
- Co zrobiłeś? - Wyczuwam, że chce się wycofać.
- Właśnie. Wycofujemy się. - Nie wycofujemy się.
Zaczęliśmy już papierkową robotę i pobraliśmy 5000 euro kaucji.
Dom miał kosztować jedno euro.
Kaucja to standard we włoskich programach willowych.
To nasze zabezpieczenie.
Miasto zwróci pieniądze, gdy skończymy remont.
- To naprawdę szwindel. - Oglądam dziś domy.
Dobrze?
Przepraszamy na chwilę.
Czemu tak ci na tym zależy?
Gdy mama była w szpitalu, oglądałyśmy w sieci takie wille.
Rozmawiałyśmy, co byśmy zrobiły inaczej.
Miałyśmy się zgłosić, gdy wyzdrowieje.
Myślałem, że to tylko marzenie, żeby przetrwać trudne chwile.
To było tylko marzenie
i dlatego chcę je urzeczywistnić.
Mama była bardzo dumna, że ma włoskie korzenie.
Tutaj czuję się bliżej niej.
Czemu wcześniej nie mówiłaś?
Jasne. Bo nie słucham.
Dobra.
Francesca?
Dobra! Sprawdźmy, co tu można kupić.
Dom…
numer jeden.
Chwila… Tak!
I wiadomo, skąd taka cena.
Za euro chcesz mieć Kaplicę Sykstyńską?
Trzeba tu włożyć trochę serca.
Możemy jechać dalej.
Tędy.
Dom numer dwa.
Jasno i przewiewnie.
Za euro nie chcę Kaplicy Sykstyńskiej,
ale sufit już tak.
Są współlokatorzy. Możemy iść dalej.
Szybko.
Poważnie?
Nino jest mistrzem remontów.
Nino, szwagier Franceski, zrobi mi remont.
Więc to rodzinny szwindel.
Przepraszam na chwilę.
Nawet z mistrzem remontów dużo będziesz musiała zrobić sama.
Nauczę się.
To nie pilnowanie dzieci czy praca na jarmarku.
Rozumiem marzenia, ale rzeczywistość czasem z nich leczy.
Matteo, słyszysz mnie?
Tak, Francesca, cześć.
Jestem tu z panem z firmy zajmującej się utrzymaniem dróg.
Znów odrzucono czek z Montezary.
Weź awaryjną kartę kredytową. Jest w dolnej szufladzie.
Zacięła się.
Kopnij!
Nic nie dało.
Mocniej! Rozumiesz?
Mocniej… tak.
No i jest!
Dziękuję, Francesca.
Dobrze.
Uznaj te 5000 euro za kosztowną lekcję życia
i wracajmy do domu.
Mam jeszcze jeden dom.
Nie ma go na oficjalnej liście, ale myślę, że ci się spodoba.
Chodźmy.
Jest przepiękny. Spójrz na te drzewa oliwne.
- Skąd ten dobry stan? - Właściciel zmarł w zeszłym roku.
Ekscentryczny staruszek. Mówiliśmy na niego Marudny Mario.
Maltese!
Tu jesteś, głupia kózko. Była pupilkiem Maria.
Teraz miasto ją karmi.
Dorzucę ją w cenie tego jednego euro.
Mogę zapłacić euro, żeby ją zabrali?
Jest duży.
Tak.
Niesamowite sufity.
Dom zbudował znany miejscowy architekt, Greco.
Chodźcie.
Są sypialnie.
Jest prąd, hydraulika.
Wszystko stare, ale działa.
Jest nawet fresk. Marudny Mario sam go namalował.
Nawet ładny.
Super.
Prawdziwy włoski pokój z widokiem.
Zaraz. To kuchnia?
Mario nie był dobrym kucharzem. Ograniczał się do kuchenki mikrofalowej.
Mario, rozumiem cię.
Opcja dwuminutowa to skarb, gdy się mieszka samemu.
Przygnębiające, tato.
- Też nie gotujesz. - Ale ty gotujesz. Gotowałeś.
Tata ma sekret.
Zanim został nudnym konsultantem, był zawodowym kucharzem.
Pełen niespodzianek.
Przeszedłem na stronę korporacji, żeby zająć się rodziną.
Ale nawet teraz nie wróciłeś do kuchni.
Wolę gotować dla ciebie.
Zabawne. Nie gotowałeś dla mnie od lat.
Musiałabyś choć raz wpaść na kolację.
Najlepsze zostawiłaś na koniec.
Willa nie jest jeszcze na oficjalnej liście.
Mario nie zostawił testamentu.
Musimy najpierw wyjaśnić sprawy spadkowe.
Na pewno nie zostawił domu tej kozie?
Włoscy krewni nie byli zainteresowani. Za dużo kłopotów, za daleko.
Dalsi krewni nie oddzwonili, nie odpowiedzieli na maile,
więc dom przekazano Montezarze.
To jest to miejsce. Czuję to.
Więc umowa stoi?
Wyrazem buntu nie mógłby być tatuaż?
Już go zrobiłam. Dawno temu.
- Gdzie? - Nie martw się.
Wygląda na to, że mamy dom za jedno euro.
Świetnie!
Co? Zostajesz?
Muszę pomóc Liv przy remoncie.
Parę tygodni, góra miesiąc.
Miesiąc? Ominie cię prezentacja Northstar.
Konkurujemy z Perfect Plate Consulting.
Może ty przedstawisz ofertę. Zola, jesteś gotowa.
Wiesz, że jesteś najlepszy.
Chcą, żebyś był obecny.
Wizualizacje i menu zrobimy przez Zoom. Masz więcej uroku niż ja.
Pochlebstwami możesz coś zyskać. Ale pośpiesz się z tym remontem.
Dobra, Eric Field żyje jak król we włoskiej willi.
- Kto by pomyślał? - Na pewno nie Liv.
Pogadamy jutro.
Myślałem, że się rozpakowujesz.
Tak. Właśnie skończyłam.
- Możesz pochować te rzeczy. - Skąd będę wiedziała, gdzie są?
Słusznie.
W hotelu nie patrzyłbyś na mój bałagan. Czemu nie zatrzymasz się tam?
- Nie chciałem, żebyś była sama. - Wychodzę.
Spotykam się z Donatą, by kolejny raz usłyszeć o jej rozstaniu.
Dobra.
Nie wracaj późno. Wcześnie zaczynamy.
- Poproszę stracciatella. - Oczywiście.
- Też lubię ten smak. - Cześć. Nigdy go nie próbowałem.
Eric, to Bernardo. Bernardo, to Eric, ojciec Olivii.
Będę na waszym spotkaniu z Ninem.
Bernardo to nasz lokalny geometra.
Nie macie ich w Ameryce. To taki…
Ekspert od nieruchomości.
Musimy być przy każdym projekcie budowlanym we Włoszech.
Super. Każda pomoc się przyda.
To ostatnia porcja stracciatelli.
Proszę, pani burmistrz.
Nie. To kwintesencja smaku lodów.
- Jako burmistrzyni nie mogę ci go zabrać. - To na zgodę.
Wcześniej źle się zachowywałem. Proszę.
- Proszę. - Dobra.
- Dziękuję. - Jasne.
Dla mnie czekolada, jeśli stawiasz.
Oczywiście.
Twój włoski jest…
Uczę się. Będę tu przez jakiś czas, więc się postaram.
Grazie.
Miłego wieczoru.
Możemy pogadać o pozwoleniu na rozbudowę?
Przepraszam.
To Giovanni Rosada.
Miejscowy kucharz. Bardzo zdolny.
- Usiądźmy. - Tak.
Tutaj.
- Masz trochę… - Zawsze.
- Bardziej tam. - Jestem beznadziejny.
Dziękuję.
Pozdrów ode mnie Olivię.
- Ciao. - Ciao.
Zakupy turystyczne?
Tak. To…
cenny ładunek.
Zaniosę kolację do domu.
Nie żartowałeś z mikrofalówką. Wiesz, że jesteś we Włoszech?
Tak, ale to włoska mrożona pizza.
Do zobaczenia.
Sympatyczny gość.
Amerykanin…
Więc dom Marudnego Maria?
To ryzykowne.
Zwłaszcza że nie jest na oficjalnej liście.
Młodzi ludzie się stąd wynoszą.
Do Rzymu, Mediolanu.
Musimy jakoś ocalić nasze miasto.
Więc rozwiązaniem są obcokrajowcy z mrożoną pizzą?
Pomyśl, że do nas dołączą,
a nie nas podbiją.
Jeśli assessore ma poprzeć moje nowe inicjatywy,
ten pierwszy dom za euro musi odnieść sukces.
Dobra.
Dzień dobry, słonko.
Gdzie jestem? Która godzina?
8.30.
Nino jest tu od godziny. Mieliśmy wcześnie zacząć.
To ta zmiana czasu, a mój budzik nie…
Napawasz się tym, co?
Tak. Spodnie.
- Co? - Włóż spodnie.
Długa noc z mikrofalą?
Dobrze mnie znasz. Nie wiedziałem, że będziesz.
To jak pierwszy dzień w szkole.
Buongiorno.
- To pewnie Eric. - Tak.
- Nino. - Hej.
Brawo! To najlepsza willa w mieście!
- Każdy dom tak chwalisz? - Si.
Przygotowałem harmonogram i budżet.
- Przyniosę tablicę… - Zwolnij.
Czyj to remont?
Pomyślałem, że wyłożę za ciebie pieniądze.
Dopóki nie sprzedasz aktywów z funduszu.
Potrzebujesz gotówki z góry.
Na swojej karcie wyczerpałam limit.
Dobra. Oddam ci jak najszybciej. Dzięki.
Ja i moja karta będziemy ci doradzać. Mamy doświadczenie.
Tak, w zakresie profesjonalnych kuchni. To coś innego.
Ja i Nino chcemy postawić na klimat.
Zmodernizujemy dom, ale zachowamy oryginalny urok.
Brawo. Mądrze mówi.
Ja zajmę się ogrodem za domem.
- Chodź. - Dobra.
To jest idealne.
Ogród? Widzę tylko śmietnisko.
Mama zawsze miała ogród.
Kontynuuję rodzinną tradycję.
Chcę, żeby cały remont był ekologiczny.
Ekologia to jeden z moich głównych celów w Montezarze.
Fajnie, ale czy możemy pogadać poważnie?
Czego potrzebujemy? Kogo? Elektryka, dekarza.
- Potrzebujemy hydraulika. - Nie. Ja się tym zajmę.
- Nino ma talent do wszystkiego. - Tak.
Wszystko załatwię.
Wszystko załatwi.
Zobaczymy, czego potrzebujemy w trakcie. Mogę przejąć dowodzenie.
Tato. Mój dom, ja dowodzę.
Tak. Zrobimy z tego wymarzoną willę.
- Ale najpierw pozwolenia. - Tak.
W naszej słynnej włoskiej biurokracji jest wiele pozwoleń.
Przybywam z odsieczą.
- Hej. - Bernardo.
Zanim wyciągnę pozwolenia, zerknę na plany.
Demontaż. Hydraulika. Tynk. Malowanie. Odnowienie fresku.
I chcemy prawdziwą kuchnię.
Da się zrobić. To standardowe pozwolenia.
Całość zajmie pół roku.
- Co? - Co?
Wiem. Szybko, co?
Bernardo, obiecaj, że postarasz się przyśpieszyć sprawy.
Wiesz, co to oznacza dla Montezary.
- Rozumiesz? - Użyj swojej magii.
Jak mógłbym ci odmówić, biedroneczko?
Możecie zacząć pracę.
Owiana złą sławą tablica Erica Fielda.
- Nie chcę twojego grafiku. - Jakiś musisz mieć.
To willa ustala harmonogram. Nino i ja musimy to poczuć.
Co przegapiłam?
Jaki cudowny kalendarz!
- Dobrze zorganizowany. - Komuś się podoba.
Nino, idealny moment. Chcę pokazać wam używany przeze mnie program do remontów.
Nino, dasz mi jakąś pracę?
Chcę uciec od prezentacji w PowerPoincie.
- To nie PowerPoint. To symulacja. - Widzisz? Spadam.
Fajne.
Poradzę sobie.
- Oczywiście. Chciałam tylko pomóc. - Rozumiem.
Przesuńmy stronę z dostawami przed menu.
Cześć!
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Kontynuuj. - Dziękuję.
Co to za laska?
Burmistrzyni.
Burmistrzyni? Kurka.
Twój pobyt tam nabiera sensu.
Kto? Ona? Nie, jest upierdliwa.
- Drobiazgowa do bólu. - Macie ze sobą wiele wspólnego.
Poproszę kolejny panel.
Hej! Fajnie tak skreślać kolejne dni.
Wiem. Nie masz jakiejś pracy w ratuszu?
Mam. Zabrałam się z Bernardem, ale już idę.
Tak, ciao.
Ciao. Sprawdzacie instalację elektryczną?
W Unii są bardzo wysokie standardy.
Potrafisz wycenić nieruchomość, prawda?
Oczywiście. Dlaczego pytasz?
Na wypadek gdyby Olivia chciała zrobić remont i sprzedać.
- Mądre posunięcie. - Ale jak przekonać Olivię lub Francescę?
Francesca często tu bywa, co?
Częściej, niż się spodziewałem.
Taka jest Francesca. Zawsze rządzi.
- Jesteście blisko? - Bardzo.
To wyjątkowa kobieta.
Jesteście parą ludzi sukcesu w Montezarze.
- Można tak powiedzieć. - Bernardo!
- Przepraszam. - Oczywiście.
Drewniany parkiet jest bardziej autentyczny.
I autentycznie drogi. Do tego trudny w montażu.
Chyba nie będzie potrzebny.
Piękna podłoga.
Takie detale przyciągają kupców.
Kupców?
Mówiłam, że nie sprzedaję.
Proszę. Masz 24 lata. Zostaniesz w tym sennym mieście na zawsze?
Tak. Moje pokolenie ma kiepskie doświadczenia z dorosłością.
Niestabilna praca. Brak ubezpieczenia. Nie, dzięki.
- Jaki to okres? - Koniec XIX wieku.
Marzyłam o marokańskich płytkach.
Dzień 20
Nino!
Chodź tu.
Co to jest?
Komin.
Ale w tej części domu nie ma kominka.
Robota dla l’orso grasso.
Grubego misia?
Tak.
Brawo! Jeszcze raz!
Olivio, ostrożnie.
Spokojnie. Gruby miś da radę.
Całym ciałem!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Rany.
- Po co to zamurowali? - Przeciągi. Gniazda ptaków.
Szaleństwo.
To prawdziwy ceglany piec. Na pizzę. To musi być część oryginalnej kuchni.
- Znów masz dolary w oczach? - Nie.
Myślałem o remoncie kuchni. Ale teraz to zupełnie inna bajka.
Mamy oryginalne plany domu? Może jest więcej niespodzianek.
- Możliwe. W ratuszu. Ale kto je znajdzie? - Wyzwanie przyjęte.
Dla odmiany ja odwiedzę burmistrzynię. Jak tam dojadę?
Mario miał rower.
Chyba jest w szopie. Nazywał go Vecchia Strega.
„Vecchia” znaczy „stary”. A „strega”?
Wiedźma. Stara Wiedźma.
Stara Wiedźma.
Zignorujcie go.
Dobrze.
Dzień dobry.
Dzień dobry!
- Czemu z nim rozmawiasz? - Jestem uprzejma.
Ale to obcy!
Przystojny obcy.
Nagle stałaś się pierwszą flirciarką w mieście?
Nie daj się nabrać tym oczom.
Amerykanie chcą nas zrujnować!
Cześć.
Czy jest tu riparo bicicletta…
negozio?
Każecie mi mówić dalej, prawda?
- Typowy Amerykanin. - To zrozumiałem.
Arogant. Myśli, że każdy mówi po angielsku.
Ja lubię takich z tupetem.
I w takiej formie.
Przestań.
Vecchia Strega! Miejscowa legenda znów na chodzie.
Mam zestaw naprawczy. Chodź.
Dziękuję.
- Musiałeś się nieźle wyłożyć. - To przez klątwę.
- Klątwę? - Długa historia.
Jesteśmy dziś darmową rozrywką?
- Antonie? - Co?
Każda ma na imię Antonia. Uwielbiają dobre spektakle.
Cały dzień siedzą przy fontannie?
Cały dzień. Il dolce far niente. Błoga bezczynność.
- Pierwsze słyszę. - To popularne zajęcie we Włoszech.
Ja się mu nie oddaję.
Rozumiem cię. Mam firmę. Pracoholizm to podstawa.
Czemu pracoholików się krytykuje? Świat się kręci dzięki nam.
Tak! Dzięki nam świat się kręci.
Pronta! Jak nowy.
Chyba nic w tym rowerze nie było nowe od 50 lat, ale dzięki.
Chcę znaleźć oryginalne plany willi. Ścigamy się do ratusza.
- Nie będę się ścigać. - No weź.
- Boisz się, że cię pokonam? - Nie. Już jesteśmy na miejscu.
To moje miejsce parkingowe.
- Matteo, mój asystent. Pan Eric Field. - Witam.
Jeśli coś schowam, już nie znajdę.
Jak Olivia.
Dlatego ją lubię. Jest.
Spotkanie ze sztabem assessore privinciale za dziesięć minut.
Dolać grappy do kawy?
Matteo, proszę. Chodźmy.
Dobry Boże.
Tędy.
To tutaj.
Przy tym twoje biuro wygląda na uporządkowane.
Była powódź i wszystko się poprzemieszczało.
Gdzieś tu muszą być.
Powodzenia.
Ojej, nie…
Co?
Nie wierzę.
- Zadzwonimy po pomoc. - Tutaj nie ma zasięgu.
Nie mogę przegapić spotkania. Assessore provinciale nie jest pobłażliwy.
Dobra. Pozwól, że ja spróbuję.
- Dobra. - Proszę.
Na trzy. Jeden. Dwa. Trzy.
Pani burmistrz?
- Przyszli goście. - Tak.
Właśnie kończyłam oprowadzać naszego amerykańskiego gościa.
Proszę tędy.
Wyglądają na zabawnych. Może dolej sobie grappy do kawy.
Pa.
- Dzień dobry, Eric. - Dzień dobry.
Eric, jak idzie remont?
Jest głośno i jest bałagan.
Idź z miotłą do willi. Ja zostanę tu i zrobię espresso.
Spokojnie, już robię.
Brzmi świetnie.
Dzięki. Nie możemy się doczekać.
Pa, pa.
Northstar, czyli nasi klienci!
Wymiotłaś tą prezentacją.
Telefon mi zaraz wybuchnie.
Nawet Deb Welch z Perfect Plate napisała gratulacje.
Serio? Do mnie nie pisała.
- Czy konkurencja chcę cię zwerbować? - Daj spokój.
Kiedy wrócisz?
Właśnie.
Myślę…
- Eric. - Tak.
Potrzebuję cię.
Oczywiście.
O wilku mowa. To Deb.
- Co? - Nie martw się. Spławię ją.
Muszę kończyć.
Dobra.
Nino. Planów jeszcze nie znalazłem.
Ale hydraulikę można zacząć. Wpierw usuniemy stare rury.
Do roboty.
Do roboty? Że niby ja?
Tak, pomożesz.
Ja trzymam. Ty się bawisz.
- Piłowanie. - Piłowanie to zabawa. Jasne.
- Chodź. - Dobra.
- Tutaj?
Tak.
Francesca to twoja szwagierka?
- Przez twoje małżeństwo? - Nie.
Była żoną mojego brata, Alessandra.
Zmarł pięć lat temu. Zawał serca.
Jak grom z jasnego nieba.
Przykro mi. Wiem, jak to jest. Moja…
Moja żona zmarła trzy lata temu. Słabo być w takim klubie.
Wiesz co?
Jesteś sam. Francesca jest sama.
Myślałem, że ona i Bernardo…
Bernardo? Od czasów Alessandra nikt nie znalazł drogi do jej serca.
Intrygujące, ale nie jestem na rynku.
Jakim rynku?
Francesca!
Pani burmistrz. W samą porę, by uratować mnie przed… tym.
Nie wiem. Wygląda na fajną zabawę.
Muszę iść. Olivia mnie woła.
Wcale nie woła.
Pomogę ci.
Nie w tym stroju…
Ginger Rogers robiła wszystko to, co Fred Astaire, ale tyłem i na obcasach.
Dobrze, zatańczmy. Pokaż, co umiesz.
Muszę coś wyznać. Nie jestem majsterkowiczem.
Spoko.
Raz utknąłem w kominie, próbując przegonić wiewiórkę.
Wtedy Liv zrozumiała, że Mikołaj nie istnieje.
Nie zmieściłby się w kominie, skoro tata utknął.
O rany. Czekaj.
- Masz. Wiem. - Obrzydliwe!
- Dziękuję. - Ale z nas para taneczna.
Zakręciłem wodę. Pewnie coś zostało w rurze.
Przepraszam, Francesca.
Wybacz!
Serio? Wystawiasz ją na sprzedaż po tym, o czym rozmawialiśmy?
Nie, tylko oglądam podobne domy w okolicy.
Proszę. Inwestycje zlikwidowane.
Czek na wszystko, co mi pożyczyłeś minus podatki.
Znam to dorosłe słowo.
- Dzięki. Ale myślę… - Myślę, że powinieneś już jechać.
Minął ledwo miesiąc. Mogę zostać dłużej.
Przyjechałeś, by mi to wybić z głowy, a gdy się nie udało,
zacząłeś mnie przekonywać, żebym sprzedała ten dom.
Bo co zrobisz, gdy skończysz remont? Z czego się utrzymasz?
Martwię się.
Coś wymyślę.
- Co sadzisz? - Tutaj jest lawenda.
A tu obok będzie rozmaryn.
Rośliny jadalne i przyjazne dla zapylaczy.
Pomóc ci?
- Tak myślałem… - Możesz nie mówić?
Proszę?
Choć przez chwilę.
Możemy tylko…
sadzić?
- Tak! - Boże.
Dawno tego nie śpiewałam.
Może masz rację. Może się zasiedziałem.
Ale skoro mój pobyt we Włoszech dobiega końca,
mogę na jeden wieczór odpuścić pracę i mrożoną pizzę.
Chodźmy na kolację.
Ty i ja?
Maltese pewnie już się najadła.
Chętnie.
Dobra.
To tutaj.
Dobra.
- Witajcie. - Dziękuję.
Idealnie, dziękuję.
Buonasera. Witam w mojej restauracji.
Donata, stolik dla VIP-ów dla gości specjalnych.
- Proszę za mną. - Jesteśmy VIP-ami.
- Dobra. - Świetnie podszedłeś mojego tatę.
Na kawę nie chcesz pójść, więc łapię się każdego sposobu. Prego.
Proszę.
Dziękuję.
To miejscowe brunello di montalcino.
Eric, podobno też pracujesz w branży restauracyjnej.
- To prawda? - Nie w ten sposób. Doradzam.
Doradzasz? Co to znaczy?
Doradzam restauracjom, co mogą ulepszyć.
Od budżetów przez nowe menu…
To tylko znaczy, że nie gotuje, a powinien gotować.
Na pierwsze danie maltagliati z borowikami.
- Specjalność regionu. - Dziękuję.
Jesteś stąd, Giovanni?
Z Rzymu, ale mam rodzinę w Montezarze.
- Dlatego otworzyłeś tu restaurację? - W końcu mnie o coś pyta.
Tylko prowadzę uprzejmą rozmowę w ciasnym wnętrzu.
Pracowałem w Rzymie, ale marzyłem o własnym lokalu,
gdzie gotowałbym według rodzinnych przepisów.
Makaron jest lekki, a jednocześnie ma głębię smaku.
Czy wyczuwam anchois roztopione w oliwie?
- Co za podniebienie. - Wciąż to masz, tato.
Smacznego.
Dziękuję.
Drugie danie to świeży branzino nadziewany ziołami i zapiekany w soli.
Dziękuję, Fabio.
Nie umiałbym wydobyć takiego smaku. Jestem w szoku.
Albo w niebie. Sam nie wiem.
Może wpadniesz między lunchem a kolacją?
Pokażę ci trucchetti toscani.
- Świetny pomysł. - Dobra.
Pyszne. Dziękuję.
Do zobaczenia.
Było super.
- Pa. - Pa.
Dobra.
- To część twojej ofensywy? - W końcu zadziałała?
Dam znać.
Wszyscy są? Chodźcie.
Co to za nagła sytuacja?
Zjedliśmy z Liv cudowną kolację w Trattoria Rosada.
Gratuluję. Zjadłeś prawdziwy makaron.
- Możemy iść? - Jeszcze nie.
Ten remont przypomina mi klientów, z którymi pracowałem.
Para kucharzy. Kupili stary dom w Columbus.
O co ci chodzi?
Przebudowali kuchnię i teraz prowadzą tam lekcje gotowania.
Chcesz robić coś takiego w tej willi?
To w ogóle możliwe?
Nie.
Wysłuchaj mnie.
Nie tylko wyrzucimy mikrofalówkę Maria,
ale zbudujemy profesjonalną kuchnię, zaczynając od ceglanego pieca.
Kto będzie uczył?
Na pewno nie Amerykanie.
Zatrudnimy miejscowych. To będzie coś prawdziwego.
Mogę pomóc w rekrutacji. To moja praca.
Miejscowi kucharze, miejscowe potrawy. Szkoła gotowania przyciągnie turystów.
Pokaże wyjątkowość Montezary przez naszą kuchnię.
Podoba mi się to.
Zmiana przeznaczenia lokalu wymaga pozwolenia.
A takie pozwolenie bardzo trudno zdobyć.
Tu wkraczasz ty, Bernardo. Jesteś naszą tajną bronią.
Biuro pozwoleń to twoje poletko.
Zobaczymy.
DZIEŃ 31
Naczynia będą tu, niewidoczne z kuchni i jadalni.
Tu dwudrzwiowa lodówka, stojąca zamrażarka,
a tutaj kuchenka gazowa i dwie elektryczne.
- Podoba mi się. - Dzięki.
Super pomysł, ale czy to konieczne? Nie stać mnie na to.
Mam własne fundusze,
które oszczędzałem na nie wiem co,
ale chyba na włoskie sprzęty najwyższej klasy.
Nigdy się ciebie nie pozbędę.
- Mogę jechać. - Nie. Nie znam się na takich kuchniach.
Potrzebuję cię.
Nie na stałe. Jeszcze przez jakiś czas.
Dawno nie robiłem makaronu. Kupowałem taki w pudełkach.
Nie chcę tego słyszeć. To okropne. W tekturze nie ma dobrego jedzenia.
Wiem. Kiedyś wszystko robiłem sam.
Olivia i moja żona, Mia, były ze mną w kuchni.
Urządzaliśmy wielkie kolacje.
Olivia nosiła śliczne sztuczne wąsy
i pisała kredą menu na tablicy.
Nasz mały kelner.
Już tego nie robicie?
Nie.
- Olivia wyrosła z wąsów. - Cóż.
I życie się zmieniło, gdy…
gdy dowiedzieliśmy się, że Mia ma raka.
Gotowanie przestało mnie cieszyć.
Co czujesz, gdy teraz gotujesz?
- Że jestem tam, gdzie powinienem być. - Witaj w domu, Eric.
Dzięki.
Plany co do willi się zmieniły.
Urządzamy profesjonalną kuchnię. Chcemy tam uczyć gotowania.
- Może mógłbyś tam uczyć? - Naprawdę? Olivia chce, żebym tam uczył?
Podoba jej się pomysł mieszkańców, którzy dzielą się wiedzą.
Cudownie. Wchodzę w to.
Świetnie.
A może taki?
Nuda.
Ten Gio cię lubi.
Brzydki. Dalej.
Gio czy kafelek?
To dobry facet. Zdolny. Miły.
Lepszy niż twój dawny chłopak. Frisbee Brad.
Nie ma nic złego w tym, że ktoś chce profesjonalnie grać w frisbee.
- Jasne. Co on teraz robi? - Chce profesjonalnie grać w frisbee.
Właśnie.
Tak! To ten. W klimacie willi.
- Nowoczesny, ale tradycyjny. - Otóż to!
Poddaję się. Wychodzę.
Masz do tego dryg, Olivio. Umiesz projektować, stworzyć klimat.
Dziękuję. Miło z twojej strony.
Nie o to chodzi.
Myślałaś, żeby to studiować?
Nie, nie myślałam.
Aż do teraz.
Znam w Rzymie zdolnego projektanta.
Przyjmuje stażystów. Jeśli cię to interesuje.
Nie wiem. Interesuje mnie?
Może. Może interesuje.
Przez ostatnie kilka lat
mam wrażenie, że dryfuję.
Jakbym szukała, co zrobić ze swoim życiem.
Dopiero co przekonałam tatę do tej willi.
Teraz mam się wycofać?
W razie wątpliwości wskocz na deskę.
- Mądrości surfera Nina? - Tak!
- Mam złapać falę? - Tak.
Dobra.
Przemyślę to.
Bez pośpiechu. Daj znać.
Powiedz: „Poproszę stolik dla dwojga”.
Giuliano Montaldo…
To był przystojny mężczyzna.
Dzień dobry.
Piękny dzień mamy.
Wciąż nie rozumiem.
Wtyczki wzdłuż naszej historycznej drogi?
Już to omawialiśmy.
Turyści proszą o stacje ładowania.
Wypożyczalnie aut przechodzą na elektryki.
Nasz amerykański mieszkaniec.
Eric, masz pilne sprawy?
Tak. To bardzo pilne…
Przepraszam.
Potrzebuję pomocy burmistrzyni.
Matteo odpowie na pozostałe pytania.
- Dziękuję. - Proszę.
- Najlepsza kryjówka w ratuszu. - Poczekamy, aż pójdą, szukając planów.
- Zostawię uchylone drzwi. - Tak.
Tutaj kobieta burmistrz to chyba nic łatwego.
Nie jest nas wiele we Włoszech,
co mocno utrudnia mi realizowanie planów.
Po co nią zostałaś?
Mój zmarły mąż, Alessandro, był burmistrzem.
Dawno temu.
To on?
Nie tak dawno temu.
Opowiedz mi o nim.
Był miły. Towarzyski.
Uparty.
Zawsze się gubił, ale nigdy nie pytał o drogę.
Każdy facet tak ma.
Prędzej spadniemy z klifu, niż przyznamy, że się mylimy.
- I był świetnym tancerzem. - Tego nie ma każdy facet.
Mnie nie spotkasz na parkiecie.
Po jego śmierci ludzie zachęcali mnie, żebym go zastąpiła,
ale w polityce jest za dużo polityki.
Tak. Czemu zmieniłaś zdanie?
Miałam dość czekania na kogoś, kto wkroczy i ocali Montezarę.
Na początku zastanawiałem się:
„Czemu burmistrzyni dyryguje remontem willi?”.
Nie dyrygowałam.
Dobrze, dyrygowałam.
Po prostu chcę, żeby wszystko poszło idealnie.
- Bo kochasz to miasto. - Boję się o to miasto.
Jesteśmy prawie bankrutami. Ale wiesz co?
Warto walczyć o to, co się kocha.
Tak.
A mama Olivii?
Mia. Tak, ona…
była oryginalna.
Przy niej robiłem rzeczy, o których wcześniej nie śniłem.
Jak jedzenie rodzynek.
Rodzynki to oznaka miłości?
Nie znosiłem ich.
Na pierwszej randce mieliśmy iść na wycieczkę.
Poszedłem do niej na śniadanie.
Zrobiła owsiankę z rodzynkami. I jakoś ją zjadłem.
Droga do miłości nie jest łatwa.
Moja była wybrukowana rodzynkami.
- Wiedziała, że ją kochasz. - Była rodzynką mojego życia.
- Nie. - To takie powiedzenie.
- Jak „miłością życia”. - Rozumiem, ale…
Wiem. To może być to.
- Greco? - Tak.
On był architektem.
Proszę. Leoni. Spójrz na to.
Oby to było to.
Tak!
Wiedziałem. Spójrz. Pierwotnie była tam przestronna kuchnia.
Mam wrażenie, jakby ta szkoła gotowania była naszym przeznaczeniem.
O ile dostaniemy pozwolenie. Bernardo się nie odzywa.
Naprawdę? Zajmę się tym.
Grazie.
Czy są inne domy za jedno euro przerobione na firmy?
Tak, w Cossari. To stary toskański zamek.
Zrobili remont i teraz to luksusowy hotel.
- Możemy go zobaczyć? - Jutro rano?
A więc randka.
Naprawdę?
To takie powiedzenie w Ameryce.
Ludzie często tak mówią.
Dobrze. A więc randka.
Witam panie.
Jestem Eric Field.
- Mówi po włosku! - Źle.
Nie od razu Rzym zbudowano.
Przyszedłem po radę.
Wy wszystko wiecie.
- Owszem. - Antonia!
Przecież się stara.
Czego potrzebujesz, młody człowieku?
Jadę na piknik.
Z Francescą?
Przewidziałam to od pierwszego dnia.
Płacisz, siostro. Wygrałam zakład.
Dalej, płać.
Naciągaczka.
Dobrze.
Jakie dania lubi burmistrzyni?
Jest fanką prosciutto di cinta.
- Gota też lubi. - Gota.
Kup ser caprino del maremma.
Tylko wtajemniczeni go znają.
Będzie pod wrażeniem.
I tak nie zapamięta. Mężczyźni mają fatalną pamięć.
Ze względu na mniejsze mózgi.
Napiszemy ci listę.
Chyba nadążam.
Przyda ci się też to.
Idealnie. Grazie.
To są zatwierdzone kolory zabytkowych domów w Montezarze.
Okej.
- Ten odcień mi się podoba. - Ten?
Jest głęboki i ładny. Zróbmy taki.
Bardzo dobry wybór.
Jeśli chodzi o staż… Chyba złapię falę i złożę podanie.
Super, Olivio. Skontaktuję was.
Ta fala wydaje się właściwa.
Mówiłaś tacie?
Nie. Gdzie on w ogóle jest?
Nie mam pojęcia. Wyszedł dziś wcześniej.
Stara Wiedźma mnie zainspirowała.
Dobrze, że nas nie widzi. Jest zazdrosna.
Kiedy musimy wracać?
W kalendarzu wpisałam, że przez całe popołudnie mam spotkania.
Dobry ruch, pani burmistrz.
Wysoko zawiesili poprzeczkę.
Chodź, postawię ci drogą kawę z widokiem.
Podobają mi się te elementy z kutego żelaza.
Przepraszam. Dziś zamknięte. Prywatna impreza.
- Proszę. - Dziękuję.
- Musimy obejrzeć ten hotel. - Przejechaliśmy szmat drogi.
Chodź.
- Dziękuję. - Przepraszam. Dokąd państwo idą?
- To chciałbym mieć. - Płacisz 1000 euro za noc i masz.
Przepraszam!
- Proszę państwa. - Tu. Szybko.
Tak?
Przepraszam.
Tam. Szybko.
Prywatna impreza. Jakaś sesja zdjęciowa.
Wtopmy się w tłum.
- Tak. - Tak?
Wyglądają na włoskie. Co sądzisz?
Stańmy za nimi.
Tak.
Marcello!
Rany!
Spójrz tutaj.
Jest tam. Idź.
Nasza droga kawa z widokiem.
- Przepyszna. - Dziękuję.
Proszę państwa!
- Dzięki za oprowadzenie! - Będzie ci do twarzy.
Nie najgorsze to il dolce far niente.
To właśnie tu robimy?
To idealny moment, żeby się podszkolić.
Więc zaczynaj, trenerze.
Może ty potrenuj mnie, Amerykanina.
Dobra.
Spróbuję sobie przypomnieć.
Najpierw się odprężamy.
Potem kładziemy.
Dobra.
Tak. Misja wykonana. Co dalej?
Żyjemy chwilą. Nic nas nie rozprasza. Odprężamy się.
Jestem w tym najgorsza na świecie.
Ja chyba zaraz po tobie.
Jestem pod wrażeniem. Nie zaliczyliśmy dziś żadnej wpadki.
Nie upadliśmy jedno na drugie, nie oblaliśmy się wodą.
Przed nami całe popołudnie. Jeszcze zdążymy wpaść w kłopoty.
Jakie kłopoty masz na myśli?
Mam parę pomysłów.
To z biura. Matteo?
Tak…
Nie. Zaraz przyjadę.
Cześć.
To ludzie assessore provinciale.
Chcą jeszcze raz omówić moje propozycje.
Muszę jechać.
Okej.
Posłuchaj… To, co się stało…
Chodzi ci o tę chwilę.
Tak. Powinniśmy zdecydowanie…
Się nie wiązać.
Jako burmistrzyni nadzoruję twój dom.
W zasadzie to dom Olivii.
- To wciąż konflikt interesów. - Jasne.
Moje życie już jest skomplikowane. Powinniśmy zachować profesjonalizm.
Tak, będziemy bardzo profesjonalnymi profesjonalistami.
- Profesjonaliści. - Tak.
- Jesteśmy tacy dojrzali. - Cóż…
- Muszę już iść. - Oczywiście.
- Myślałem, że… - W porządku.
- Okej. - Ciao.
- Do zobaczenia.
- Zastanawiałam się, gdzie jesteś. - Ja tylko…
- Byłeś na randce? - Co? Nie.
Nie na randce.
Ale w ogóle widywałeś się z kimś, zanim tu przyjechałeś?
Nie. Tak…
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Tak czy nie?
Tak. Zola mnie umówiła kilka razy, ale nie zaiskrzyło.
- A aplikacji randkowych się boję. - Witaj w klubie.
Jesteś pewien, że to nie była randka?
- Bo czuję coś innego. - Spotkanie biznesowe.
Ona i tak chyba jest z Bernardem. A co ty dziś robiłaś?
Malowałam okiennice.
- Nic więcej. - Dobra.
Wracam do pracy.
Spójrz.
Wykres pokazuje, że moje projekty ekologiczne
w końcu się zwrócą.
Dobrze to przygotowałaś.
- Grappy? - Matteo!
Nie wszystko trzeba oblewać grappą.
- Cześć, Francesca. - Bernardo.
- Dziękuję. - Hej.
Wpadłem wcześniej, ale cię nie było.
Byłam na spotkaniu służbowym.
Co się dzieje z tym pozwoleniem na willę Fieldów?
Eric mówi, że się nie odzywasz.
To z nim spotkałaś się służbowo?
Olivia nie może się ubiegać o licencję, póki nie załatwimy pozwolenia.
Willa Maria nie jest oficjalnie na liście domów za jedno euro.
A teraz ta durna szkoła gotowania…
- Po co ktoś miałby tu przyjechać gotować? - Montezara ma duży potencjał.
Szkoda, że tego nie widzisz.
To przekonaj mnie, biedroneczko.
Kolacja?
Nie mogę. Pracuję cały wieczór.
Może zjemy lody w tym tygodniu?
Kiedy tylko zechcesz.
- Pa. - Pa.
Nie mówiłem tak.
- Robisz ze mnie wariatkę? - Nie.
Na Netfliksie nie ma nic lepszego?
Donata i ja miałyśmy skoczyć na wino, ale…
Też miałem się napić wina. Chcesz dołączyć?
Jasne.
Chodź.
Jeśli chcesz mnie porwać,
musisz wiedzieć, że jestem mistrzynią sztuk walki.
- Więc… - Nie porwę cię.
Ale dobrze wiedzieć, że umiesz się bić. Będę uważał.
Pięknie tu.
Czasem nie mogę w to uwierzyć.
Że mieszkam we Włoszech.
Montezara to magiczne miejsce.
Będę tęsknić, jeśli wyjadę do Rzymu.
Co jest w Rzymie?
Mogę ci zaufać?
Jasne. Jestem godny zaufania. To część mojej ofensywy.
Staram się o staż u projektanta wnętrz.
Olivia! Fantastycznie!
Nie wiem, czy tata podzieli twój entuzjazm.
Zawodowo krytykuje moje życiowe wybory.
Naprawdę? Jesteście zżyci.
Kiedyś byliśmy. Kiedy byłam młodsza.
Ale…
Czasem wydaje mi się, że moglibyśmy znów być.
Mam prawie 25 lat. Czemu mam się przejmować jego zdaniem?
Bo go kochasz.
Tak.
To ci się spodoba.
Z oryginalnych planów Greca. Schowek na drewno do pieca.
- Brawo, Greco. Świetny pomysł. - Prawda?
Powoli. Tutaj.
- Wreszcie jest. - Połóżcie tam.
Podłączmy ją.
To bardzo seksowna lodówka.
Ale dziś nie mogę pomóc. Jadę do Rzymu.
Tego nie ma w planie na dziś.
Spotykam się ze znajomą ze studiów.
W Rzymie.
Wracasz dzisiaj? Może coś zjemy…
Zostanę na noc. Do zobaczenia.
- Olivia… - Pa!
Uważaj na siebie.
Dobra.
Pani burmistrz!
Dawno cię nie widziałem.
- Tęsknimy za dyrygentką. - Wątpię.
Gotujesz dziś z Gio?
- Tak. A ty? Późny lunch? - Mam wolne.
Próbuję ćwiczyć il dolce far niente.
Napisałam plan w telefonie.
To mija się z celem.
Ale jako twój trener doceniam wysiłek. Ty przodem.
Dziękuję.
- Smacznego. - Dziękuję.
- Pa, dzięki. - Do zobaczenia.
- Pa. - I?
Ani razu nie spojrzałam na telefon. Lunch mnie powalił.
Zrobiliśmy go specjalnie dla ciebie.
Signore jest skromny. Wszystko zrobił sam.
Brawo. Wszystko było wybitne.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Zdradzić ci wielką tajemnicę?
Próbowałaś mojej pierwszej domowej mozzarelli. Mów.
- Nie umiem gotować. - Włoszka, która nie umie gotować?
W piekarniku trzymam książki. Nikomu nie mów. Odbiorą mi obywatelstwo.
Śmiałaś się z mojej mikrofalówki.
Mówiłam z doświadczenia.
Dzięki za pomoc.
- Idę. Mam randkę z babcią. - To urocze.
- Co robicie razem? - Może dołączysz?
- Tak? - Tak.
Pijesz razem z babcią?
To tylko aperitif. Zwyczaj, który przywiozłem z Rzymu.
- Babcia i jej koleżanki to lubią. - Babcia i koleżanki?
- Przyszedł twój ulubiony wnuk! - Oto on!
Cześć.
Mogłem się domyślić.
Przystojniak babci!
Dziękuję.
Tylko jeden kieliszek. Potem wracam do pracy.
Dobra.
Ty też musisz uciekać?
Mam cały dzień.
Pięknie.
Ta Antonia była zawodowym cukiernikiem.
A my pracowałyśmy w jej sklepie.
I to jakim cukiernikiem!
Byłam pierwszą kobietą w Montezarze,
która miała własny biznes.
Co się z nim stało?
Zestarzałyśmy się.
Odstawili nas na boczny tor.
Myślałem, że lubicie tę błogą bezczynność.
Umieram z nudów!
Chcemy być Babciofluencerkami.
Na TikToku.
Hashtag: Cele. Prawda?
Prawda!
Co jest? Gryzonie? Wściekły kucharz?
Wszystko załatwię.
Nie mogłam spać, więc przyszłam do biura.
- Chciałam poczekać do poniedziałku, ale… - Co?
Dostałam ofertę pracy od Deb Welch.
W Perfect Plate.
Oczywiście Northstar pójdzie z tobą.
Jesteś zainteresowana?
Może.
Rozumiem, czemu pojechałeś do Włoch i czemu zostałeś.
Wolę mieć szefa na tym samym kontynencie.
Przyznasz chyba, że przestałeś się angażować.
Okej, rozumiem.
Odkąd tu przyjechałem, wiele spraw przemyślałem.
Oczywiście chcę, żebyś została.
Ale musisz robić to, co dobre dla ciebie.
- Powiedziałam Deb, że się zastanowię. - Zrób to. Jestem tutaj.
- Połączmy się, zanim jej odpowiesz. - Dobra. Dzięki.
Nie ma sprawy. Dzięki.
Powiedz: „Chciałbym pojechać do Rzymu”.
- Co ze Starą Wiedźmą? - Kolejna guma.
Chyba próbuje ze mną zerwać. Dąsa się z powodu naszej wycieczki.
Królowa dramatów.
Matteo ci pomoże załatać dziurę.
Super. Co to? Sobotnia kreacja?
- Podoba mi się. - Idę na imprezę do koleżanki.
Zawsze próbuje mnie oderwać od biurka. Zwykle odmawiam.
Ale ktoś cię zachęcił do błogiej bezczynności.
Właśnie.
Przydałaby mi się pomoc trenera.
Chcesz jechać?
Pina!
Przepraszam. Francesca!
- Cześć! - Cześć!
To pewnie Eric.
- Tak. - Słyszałam o tobie.
- Nie. - To ten od mrożonej pizzy.
Za jubilatkę!
- Najlepszego! - Dziękuję.
Znam taki test na filozofię życiową.
Co czujesz, gdy patrzysz na ocean?
Odpowiedź ujawni twoje poglądy na życie.
A co ty czujesz?
Co czuję?
Wytyczasz sobie kurs w życiu, ale potem nadciąga burza
i prąd cię niesie gdzieś indziej.
I musisz poznawać ten nowy ląd.
Twoja kolej.
Widzę coś większego, niż jestem w stanie pojąć.
Coś, nad czym nie zapanuję.
Choćbym miała wielką łódź i często spoglądała na kompas.
Mogę utonąć w falach, ale mogą też mnie ponieść…
i zabrać w nowe miejsca.
Poniosło mnie.
Nie. To było niesamowite.
Wiedziałam, że będą tańce.
O rany. Więc to podstęp!
Tańczymy?
Więc…
Więc jeśli chodzi o tych profesjonalnych profesjonalistów…
Nigdy nie słucham polityków.
Nie wejdziesz?
Ty i Bernardo?
- Bernardo? - Tak.
To tylko przyjaciel.
Mówił coś innego?
- Nie do końca, ale… - Jest dla mnie jak brat.
To wszystko.
Więc tak. Chętnie wejdę.
- Jesteś w tym dobry. - Podglądałem Cesarego.
Gotowe. Francesca.
Muszę coś wiedzieć. To bardzo ważne.
Serio masz książki w piekarniku?
Nie kłamałam.
To te, których wstydzę się trzymać na półce.
Urocze. O mój Boże.
Okej.
Nigdy nie jadłem niczego tak dobrego.
Oczywiście, że nie. Amerykańskie wypieki to ohyda.
Podobno Dunkin’ Donuts są dobre.
Oddal się od fontanny.
Nazywają się panforte.
- Panforte. - Brawo.
Gdy szukałem planów willi,
znalazłem to.
Nie!
Patrz.
Jakie ładne.
- Byłyśmy takie młode. - Mój Boże.
Pora wrócić z emerytury
i uczyć w naszej szkole gotowania.
Zostaniecie… „Babciofluencerkami”.
To było ulubione danie Olivii.
Ta beżowa potrawa jest dobra? Włoskie jedzenie nie powinno być beżowe.
Wiem, że Włosi gotują to inaczej.
Spróbuj.
To fettuccine Alfredo jest… niezłe.
Ale publicznie tego nie potwierdzę.
Niech zgadnę. Francesca?
- Skąd wiesz? - Cały dzień się uśmiechasz.
Ten uśmiech oznacza tylko jedno.
L’amore.
Wciąż nie wiem, jak powiedzieć Olivii.
Co powiedzieć? Czwartkowa specjalność taty.
- Uczy mnie gotować po amerykańsku. - Tak?
- Znów byłaś w Rzymie? - Dostałaś się na ten staż?
Jaki staż?
Olivia… Myślałem, że już wie.
Co wiem? O czym on mówi?
Chodź.
Pogadamy.
O co chodzi?
Byłam w Rzymie u kolegi Nina. Ma na imię Carlo.
Jest projektantem wnętrz i chce przyjąć praktykantkę.
Mnie.
Wiem, że znowu uciekam.
- Ale… - To cudownie, Liv.
Zaskoczyłeś mnie.
Uczyłaś się wszystkiego. Tak jak zapowiedziałaś.
Szkoda, że mi nie powiedziałaś.
Kiedy przestaliśmy?
Zwierzać się sobie?
Nie wiem.
Mama zawsze była tym, co nas spajało.
Naszym pośrednikiem.
A potem… odeszła.
I już nic nas nie spajało.
To moja wina. Nie wiedziałem, jak z tobą rozmawiać bez niej.
Nie.
To nie tylko twoja wina.
Przeżywaliśmy żałobę inaczej.
Nie rozumiałem, że opłakiwałaś mamę przez…
Ja bym to nazwał olewaniem wszystkiego,
ale może tylko szukałaś drogi?
Tak. A ty…
opłakiwałeś ją, odcinając się.
Przepraszam za ten stracony czas.
Słuchaj. Teraz jesteś tu. Wytrzymałeś do końca.
Mimo że cię tu nie chciałam.
Tak. Skoro już wyznajemy sobie prawdę…
- Spotykasz się z Francescą? - Co? Skąd wiesz?
Myślałeś, że nie zauważyłam, że tu nie spałeś, gdy wróciłam z Rzymu?
- To świeża sprawa. Obiecuję… - Tato, wyluzuj.
Nie jestem zła.
A poza tym uwielbiam Francescę. Jest niesamowita.
Mój radar się zepsuł.
Martwiłem się, że pomyślisz…
że próbuję zastąpić mamę.
Tato, wciąż jesteś młody.
Jasne, że poznasz kogoś nowego.
To nie zmienia tego, co mieliście razem z mamą.
Nasze życie z mamą było niepowtarzalne.
Ale przed tobą jeszcze sporo życia.
- Wiem. - Spójrz na siebie.
Znowu gotujesz. Znowu randkujesz.
Jesteś szczęśliwy.
I, choć przyznaję to z bólem, lubię cię mieć w pobliżu.
Miło słyszeć.
Może klątwa została zdjęta.
Czekaj.
A może zostaniesz we Włoszech? Posłuchaj.
Staż trwa rok.
Ktoś musi mnie wyręczyć w organizacji lekcji gotowania i pomóc Gio w kuchni.
Ja chyba nie mogę.
Tak długo siedzę w swoim biznesie, że…
A teraz ta szkoła gotowania…
Czy mogę dokonać tak wielkiej zmiany?
W moim wieku?
Nie wiem.
Czemu nie?
Ta willa, o której z mamą marzyłyśmy… nie miała być tylko dla niej i dla mnie.
Miała być dla nas trojga.
Ona zawsze jest gdzieś blisko.
Siedzi tu, w ogrodzie i słucha.
- Podoba mi się to. - Mnie też.
Jeśli będziesz z nią rozmawiał, nie mów o moim tatuażu.
Milczę jak grób.
Do zobaczenia w środę o drugiej. Do widzenia.
Spotykasz się z Erikiem.
Tak, od niedawna.
Nie miałam okazji ci powiedzieć.
- A co z nami? - Wiesz, co czuję.
Myślałem, że z powodu żałoby po Alessandrze.
Sądziłam, że nie chcę związku.
Kiedyś byliśmy razem. A on wyjedzie…
Myśli o tym, żeby zostać.
I prowadzić szkołę gotowania.
Szkołę gotowania?
Miałeś wątpliwości, wiem.
Może prosiłam cię o zbyt wiele.
W końcu sama to zrobiłam.
Zdobyłam pozwolenie.
Słuchaj…
W sobotę odsłaniają fresk.
Przyczyniłeś się do sukcesu pierwszego domu za euro.
Chcę, żebyś przyszedł.
Na razie.
Hej. Gdzie Donata?
Dziwnie tak nie lawirować między potłuczoną ceramiką.
To koniec. Na dobre.
O rany. Przykro mi.
Kibicowałem wam.
Mądra kobieta mi kiedyś powiedziała,
że warto walczyć o to, co kochasz.
A wy się ciągle kłócicie, więc…
Jesteś geniuszem.
Geniuszem!
Dziękuję.
Ostrożnie.
- Postawcie tutaj. - Tak.
- Dobra. - Te cztery krzesła tutaj.
- Dziękuję! - Jasne.
KUCHNIA MALTESY SZKOŁA GOTOWANIA
- Nieźle. - Tak.
Nie każ mi żałować tej nazwy.
Panie i panowie, ostatni element.
- Rety! - Piękne!
- Wygląda wspaniale. - Co sądzisz?
Przepiękny.
Jest piękny.
Przepiękny.
Trzeba to uczcić.
- Tak. - Tak!
- Hej! - Bernardo, zdążyłeś.
Przepraszam za spóźnienie. Musiałem odebrać gości z dworca.
Larry i Tracey Longo.
O nie. Niemożliwe.
A jednak.
Spadkobiercy Marudnego Maria i prawowici właściciele tej willi.
Cześć.
Proszę.
Dokumenty potwierdzające, że moja prapraprababcia,
urodzona 6 lipca 1867 roku Maria Leoni, pochodzi z Montezary.
Miasto kontaktowało się z nami w sprawie spadku.
Tak, to my. Wiele razy. Nie odpowiadaliście.
Nie wiedzieliśmy, że to pilne.
A potem Bernardo przysłał zdjęcia odrestaurowanej willi.
Co zrobiłeś?
Ostrzegałem cię.
Nie powinnaś była tak szybko „sprzedawać” tego domu.
Nie odpowiadaliście na telefony i maile,
gdy dom był w ruinie.
A po remoncie odzyskaliście zainteresowanie.
Jasne. Co z tego?
Willa i tak jest nasza. Już zatrudniliśmy prawnika.
Boże, czy tu jest basen?
Tato.
- Dajmy sobie chwilę. - Tak, państwo Longo.
Umieszczę was w hotelu na koszt miasta
i zweryfikuję dokumenty.
Chodźmy.
- Obiecuję, że to załatwię. - Tak.
Prababka Maria to Maria Leoni, urodzona w 1867 roku.
Czyli Larry Longo to najbliższy krewny.
Zatem krewni we Włoszech
nie mieli prawa, żeby oddać tę ziemię.
Źle to wygląda. Bardzo źle.
Nie teraz.
Nie teraz, Matteo. Proszę.
Spory o nieruchomości to duży problem programu domów za jedno euro.
To my zrobiliśmy remont.
Zainwestowaliśmy pieniądze Olivii. Mogą je zabrać?
Prawdopodobnie tak.
Włoskie prawo spadkowe jest po ich stronie.
Co możemy zrobić?
Możecie ubiegać się o zwrot poniesionych kosztów.
Nie mamy szans na willę?
Państwo Longo mają dowody, że są potomkami.
Takie sprawy ciągną się długo,
pochłaniają dużo środków i czasu.
- Jasne. Dziękuję za konsultację. - Szkoda, że nie mam lepszych informacji.
Ciao.
Możemy walczyć.
- Spieniężę fundusz emerytalny. - Nie.
Dzięki, ale… to chyba koniec drogi.
Lub, jak mówią, wszystkie drogi wiodą do Rzymu.
Dostałaś się na staż.
Tak, ale…
Co ty zrobisz?
Ja też pojadę do Rzymu.
Żeby złapać samolot.
Wrócę do Columbus, do pracy. Może przekonam Zolę, żeby została.
- Zrobię z niej wspólniczkę. - A co z tym?
Co z twoim gotowaniem?
Kiedy byliśmy tutaj razem, myślałem…
że możemy stworzyć nowy dom.
Że mogę mieć nowe życie.
Ale los chciał inaczej.
A Francesca?
Nie wiem.
Krótko jesteśmy razem.
Trudno tak szybko się do kogoś przywiązać.
Chcę, żebyś był szczęśliwy.
To tata ma dbać, żebyś ty była szczęśliwa. Wiem, że jesteś dorosła.
Ale zawsze będziesz moją córeczką.
Dobrze?
Byliśmy zaskoczeni, że zadzwoniłeś.
Słuchajcie, przejdę do rzeczy.
Olivia i ja nie mamy ochoty sądzić się latami o willę,
którą kochamy, więc mamy dla was propozycję.
Olivia zainwestowała swój spadek po zmarłej matce w remont tego domu.
Przykro nam z powodu waszej straty.
Jeśli zwrócicie jej tę kwotę, natychmiast opuścimy willę.
- To trochę więcej niż jedno euro. - Mówisz poważnie?
Ale to i tak okazyjna cena.
Umowa stoi?
Eric!
Tu jesteś.
Chciałam porozmawiać z tymi Longo, ale już z tobą rozmawiali.
Co się stało?
Dogadaliśmy się.
Zwrócą Olivii koszty remontu,
a my oddamy im nieruchomość.
Wstyd mi.
- To moja wina. Musisz mnie nienawidzić. - Nie. Zaryzykowałaś.
Próbujesz ratować miasto.
Ale willa była marzeniem Olivii.
Nic jej nie będzie. Jest mądra i wytrzymała.
I wyjeżdża do Rzymu na staż.
Wyjeżdża do Rzymu?
- Tak. - To dobrze.
A ty?
Tak, myślę…
Chyba muszę wrócić do Ohio.
Rozumiem. Ja…
Tak myślałam.
- Chciałbym… - Nie. Rozumiem.
Pozwoliliśmy, żeby zniósł nas prąd.
Mam jedno zadanie: być burmistrzynią.
Mogliśmy zostać przy profesjonalnych profesjonalistach.
Nie.
Jak mogłam?
Jak mogłam narobić takiego zamieszania?
Antonia.
Podaj jej lekarstwo.
Jakie lekarstwo?
Kogo chcesz oszukać?
To wina Marudnego Maria.
Rodzina Leoni zawsze była chamska.
Nie, Antonia, to była rodzina Leone.
Wszystko pomieszałaś. Rodzina Leone była cudowna.
Co powiedziałyście?
- Była rodzina Leoni przez „i”? - Tak.
- I rodzina Leone przez „e”? - Tak.
Burmistrzyni ukradła moje lekarstwo!
Matteo…
Wiedziałeś, że w mieście żyła rodzina Leone przez „e”?
Myślisz, że…
Może nazwisko praprababci Larry’ego Longo zmieniono po jej wyjeździe do Ameryki.
Słyszałem, że to częsty błąd.
Wiem, jak to sprawdzić.
Pani burmistrz?
Matteo, nie teraz.
Szukam spisów ludności.
Brakuje tych z lat 60. XIX wieku.
Mam kawę. I przyprowadziłem posiłki.
Jesteśmy.
Chętnie pomożemy Fieldom.
I tobie też.
Dziękuję.
Do roboty.
Dobra.
Hej. Jestem spakowany i gotowy do drogi.
- Będę tęsknić. - Ja też.
- Cieszę się, że pobyliśmy razem. - Ja też.
Co zrobimy z Maltese?
Donata ją weźmie. Mają podobne temperamenty.
To prawda.
Mogę cię nie odprowadzać na dworzec?
Chcę udawać, że wciąż tu jesteś.
Nie ma sprawy.
Słuchajcie. Znalazłem je pod zlewem w łazience.
Obrzydliwe! To pleśń. Nie.
Przestań.
To one! Geniusz.
- Każdy bierze jeden! - Brawo, kochany!
1867…
1867! Chodźcie tutaj!
Maria Leoni urodziła się 17 marca 1867 roku.
To praprababka Marudnego Maria.
Maria Leone urodziła się 6 lipca tego samego roku.
Jej rodzina wyjechała do Ameryki, gdy miała siedem lat.
To jest krewna Larry’ego Longo!
Tak!
Grappa?
- Która godzina? - 10.05.
Eric odjeżdża pociągiem o 10.10.
Nie ma zasięgu. Nie zdążę.
Zdążysz. Masz tajną broń.
Chodźmy!
- Stara Wiedźma! - Dzięki.
Pędź po swojego mężczyznę!
Szybko!
Buongiorno.
- Wysiadłeś z pociągu. - Nie wsiadłem.
Posłuchaj. Nie sądziłem, że kiedyś znowu doświadczę takich uczuć.
A potem… poznałem ciebie.
Straciliśmy willę, ale nie chcę stracić ciebie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- I nie straciliście willi. - Co?
Coś ci pokażę.
Wszystko przez jedną literę?
Dobra wiadomość jest taka, że rodzina Leone, nie Leoni,
też zostawiła nieruchomość w Montezarze.
Wspaniale.
Jesteś prawowitym spadkobiercą… tego domu.
Willa Leone vel Longo.
To rudera.
Nasza rudera.
Czuję wokół dziedzictwo swojej rodziny.
- Właśnie. Montezara to uczucie. - Tak!
- Wasz budowlaniec jest dobry? - Tak.
To najlepszy i jedyny budowlaniec w mieście.
Pozwolenia załatwi nowy geometra.
- Co się stało z Bernardem? - Postanowił przenieść się do Mediolanu.
Tęsknimy za nim.
Więc co o tym sądzisz, skarbie?
Jeśli będzie basen…
Co wy na to?
- Podoba mi się. - Jestem za.
Gratuluję wam, współszefowym nowej firmy, Main Course i Perfect Plate Consulting.
Długaśna nazwa.
Wymyślimy nową.
Tymczasem chcemy, żebyś nie zwlekał
i założył włoski oddział naszej firmy.
Jasne, szefowe.
To mi się podoba.
Montezara ma nową szkołę gotowania.
I poszerzamy program domów za jedno euro.
Testa Travel, firma produkująca pojazdy elektryczne,
doda nas do swojej trasy.
Sądzę, że w przyszłym roku uzyskamy nadwyżkę w budżecie.
Dziękuję.
Chyba jednak będziecie potrzebować tych stacji ładowania.
Teraz czas na grappę!
W końcu.
Dobrze! Oto Specjał Olivii!
Pizza!
Zobacz, jaka jest piękna.
Chodźmy!
Hej! Przyszliście!
Antonia!
Jak mawiał mój tatko…
Mikrofon robi bum!
Eric! Nauczyłam się gotować.
- Tak? - Wiesz, co to oznacza?
- Że ja muszę się nauczyć tańczyć. - Tak!
Napisy: Przemysław Rak