Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Teşekkürler.
TATLI VİLLA
Montezara… Beş. Beşinci peron.
Bebeği çıkarmanıza yardım edeyim mi?
Ne?
-Alttan tutayım. -Sağ olun.
Pekâlâ. Merhaba! Tanrım, ne tatlısın!
-İyi bari, sağ salim varmışsın. -Henüz değil.
-Kasabayı haritada bile bulamadım. -Yıllardır ilk kez tatile çıkıyorsun.
İnan bana, hiçbir İtalya seyahati tatil sayılmaz.
-Hadi ama, yine "lanet" deme. -Hey.
Lanet gerçek. Üniversite sonrası geldim, pasaportumu kaybettim.
Balayımızda geldik, grip olduk, her gün yağmur yağdı.
Liv'in bu kadar dayanması mucize.
İyi ki şu bir avroluk evi almak istediğini Instagram'da gördüm.
-Çoktan almamış mıydı? -Hayatta izin vermem.
Kızımı bulup eve getirmeye geldim.
Takip filminden Liam Neeson değilsin, İtalya'da Eric Field'sın.
O da doğru. Bu arada Kutup Yıldızı için sunum dosyasını yolladım.
Harika, o zaman rahatla. Manzaranın tadını çıkar.
-Tamam, sonra konuşuruz. -Tamam, konuşuruz.
Instagram hesabımı gizli yapmalıydım.
Benim kızım normalde "Merhaba baba" diyerek lafa girerdi.
Merhaba baba.
Öyle olsun. Babaya sarılmak yok mu?
Hadi ama.
Teşekkürler.
Neden geldin? İtalya'ya hayatta gelmezsin sanıyordum.
Gecenin bir yarısı çekip giden canım kızım için bir istisna yaptım.
-Gece uçuşuydu. -Haber vermeden.
-WhatsApp'tan detaylı yazdım. -WhatsApp… Ne?
-Kayboldun. -Her gün sosyal medyadayım.
İtalyan villası almak ne alaka? Babana "yarasa sinyali" yolladıysan…
-Yollamadım. -Yolladın. Hem de nasıl.
Keyfin bilir Yarasa Baba.
Seni otele bırakıp belediye başkanıyla ev bakacağım.
Ev bakmaya mı? Yani kesinleşmedi mi? Harika. Geç kalmamışım.
Beni durduracağını mı sandın?
Bu iş kahvesiz olmaz.
İtalya'dan hevesini alırsın sanmıştım. Pizza yer, harabeleri görür,
İtalyancanla hoş garsonları etkilersin.
-Sanmışsın, sormadın. -Senden haber almadım ki.
Harıl harıl çalışıyordum. Milan'da İngilizce dersi verdim.
Floransa'da bakıcılık yaptım. Bir ara zeytin topladım.
Birkaç hafta önce şarap festivalinde çalışmaya giderken yanlış trene binip
kendimi burada buldum ve "Hah!" oldum.
"Hah!" derken? Hikâyede eksik kalan kısımlar var.
Anlatılmaz, hissetmek lazım. Montezara bir his.
Tek hissettiğim jet-lag. Şu villa alma tezgâhına geçebilir miyiz?
Gerçek. Küçük kasabalar insan çekmek için eski evleri bir avroya satıyor.
Başkan bana tüm operasyonu anlattı.
Operasyon olduğunu kabul ediyorsun!
Ben de başvurdum, kabul edildim ve artık Montezara'lıyım.
-Ama sandım ki… -Yine aynı kelime.
Ohio'ya dönersin sandım.
Ev arkadaşı bulup maaşlı, sigortalı işe girersin.
Yetişkinler gibi.
Ev sahibi olmak yetişkinliğin tanımı değil mi?
Aşkım, kafeyi açmam gerekiyordu.
Bu kafeyi benden çok seviyorsun sanki.
İkinizi eşit seviyorum.
Eşit mi Cesare? Ciddi misin?
-Hayır… -Cidden mi?
-Eşit değil de… -Yeter ya!
Arkadaşların mı?
Cesare ve Donata. Her gün mutlaka ayrılırlar, şaşmaz.
-Ciao Olivia. -Ciao.
-Ciao Cesare. -Selam.
İki kahve lütfen.
-Sağ ol. -Nico, Olivia'ya iki kahve.
-Sağ ol. -Ne demek.
Belki bu güzellik bugün artık benimle kahve içer.
Caziben bana işlemez Giovanni.
Hiç bu kadar fena toslamamıştım.
Yeni şeyler deneyimlemek iyidir.
-Kahveler benden. -Sağ ol.
Ev sahibi olmak kahveden biraz daha pahalı ama.
Annemin bana ayırdığı parayı düşündüm.
Hepsi yatırımda. Satman gerekir, sonra vergi borcu çıkar.
Al sana bir yetişkin terimi daha.
Şu yetişkinlik muhabbetinden soğuttun beni.
Kusura bakma ama zaten yetişkinsin Liv. Hey, hadi ama…
Çocuklar işte.
İnsanı çileden çıkarıyorlar.
Kendi yolunu çizsin diye rahat bırakıp anlayışlı baba oluyorsun.
Ama kötü fikirlere anlayış gösteremiyorsun.
Gerçi hiç fikrimi sormuyor.
Bu bir avroluk ev dümenine de öyle kanmış zaten…
Harika! Tanışmışsınız.
-Ne? -Baba, bu Francesca Pucci.
-Montezara belediye başkanı. -İtalya'ya hoş geldiniz Bay Field.
Tüh.
-Yarasa Baba, yine ne yaptın? -Vazgeçmek istiyor gibi.
-Aynen öyle. Vazgeçiyoruz. -Hayır, vazgeçmiyoruz.
Resmî işlemlere başladık ve 5.000 avroluk kaparosunu kabul ettik.
5.000 avro mu? Hani bir avroydu?
İtalyan villa programları için kaparo standarttır.
İşi bitirme garantisi için.
Kartla ödedim, iş bitince belediye iade edecek.
-Yani bu gerçekten bir vurgun. -Bugün ev bakacağım.
Tamam mı?
Yalnız konuşabilir miyiz?
Bu konuda neden bu kadar kararlısın?
Annem hastanedeyken internette bir avroluk villalara bakardık.
Önceki ve sonraki hâllerine bakıp neleri farklı yapardık diye konuşurduk.
İyileştiğinde başvuracaktık.
Zor günleri atlatmak için kurduğunuz bir hayal olduğunu düşünmüştüm.
Zor günleri atlatmak için bir hayaldi, o yüzden gerçekleştirmek istiyorum.
Annem kısmen İtalyan olmaktan gurur duyardı.
İtalya'da kendimi ona yakın hissediyorum.
Neden daha önce söylemedin?
Tabii, dinlemiyorum da ondan.
Peki.
Francesca?
Peki! Burada bir papele ne alınabiliyormuş bakalım.
İşte…
İlk evimiz.
Bir dakika… İşte oldu!
Neden bir avro olduğu belli oldu.
Bir avroya Sistine Şapeli mi bekliyordunuz?
Sadece biraz bakım lazım.
Bence bunu eleyelim.
Bu taraftan.
İkinci evimiz.
Aydınlık ve havadar.
Bir avroya Sistine Şapeli beklemem ama bir tavan beklerim.
Ev arkadaşları da var. Bu da elendi.
Çabuk.
Cidden mi?
Nino renovasyon konusunda bir dâhi.
Francesca'nın kayınbiraderi Nino müteahhidim.
Yani bu bir aile vurgunu.
Bir saniye lütfen.
Dâhi bir müteahhitle bile "kendin yap" ne demek, farkında mısın?
İşi yaparken öğrenirim.
Bakıcılıktan ya da Rönesans panayırında çalışmaktan çok farklı.
Hayali anlıyorum ama bazen gerçekler yüzüne tokat gibi çarpar.
Matteo, duyuyor musun?
Evet Francesca, merhaba.
Evet. Şu anda yol bakım şirketinden biri yanımda.
Montezara'nın çeki yine karşılıksız çıkmış.
Alt çekmecedeki acil durum kredi kartını kullan.
Sıkışmış.
Tekme at!
Yok, yine olmadı…
Daha sert! Anladın mı?
Daha sert. Evet.
İşte oldu! Evet!
Sağ ol Francesca.
İyi, tamam.
5.000 avroyu pahalı bir hayat dersi olarak gözden çıkar, eve dönelim.
Size bir ev daha göstereceğim.
Resmî bir avroluk ev listesinde değil ama bence beğeneceksin Olivia.
Gidelim canım.
Beğenmek ne kelime, bayıldım. Çok güzel. Şu zeytin ağaçlarına bak.
-Bu neden virane değil? -Sahibi daha geçen yıl öldü.
Eksantrik bir ihtiyardı. Mario il Burbero derdik. "Aksi Mario".
Maltız!
Demek buradasın şapşal keçi. Mario'nun evcil hayvanıydı.
Artık ona kasabalılar bakıyor. Bir avroya onu da dâhil ederim.
Gitmesi için bir avro versem?
Vay, kocamanmış.
Evet.
Tavanlar şahane.
Evi yapan Greco diye ünlü bir yerel mimardı.
Gelin.
Yatak odaları var.
Elektriği, su tesisatı var.
Biraz eskiler ama çalışıyorlar.
Ayrıca bir fresk bile var.
Aksi Mario kendisi yaptı.
Çok güzelmiş.
Müthiş.
Manzaralı bir İtalyan odası resmen.
Bir dakika. Mutfak burası mı?
Aksi Mario pek yemek yapmazdı. Bu eski mikrodalgayla idare ederdi.
Mario benim kafadanmış. Yalnız yaşayınca tuşa basıp iki dakika ısıtıveriyorsun.
İçimi kararttın baba.
-Ne var? Sen de yemek yapmıyorsun. -Evet ama sen yaparsın. Yapardın.
Babamın sırrı var.
Sıkıcı bir restoran danışmanı olmadan önce profesyonel şefti.
Sürprizlerle dolusunuz.
Sonra aileme bakabilmek için kurumsal tarafa geçtim.
-Ama hâlâ şefliğe geri dönmedin. -Onun yerine sana yemek yapmayı seviyorum.
Güldürme beni, yıllardır bana yemek yapmadın.
Onun için bir gün olsun yemeğe gelmen lazım.
Doğrusu en güzel evi sona saklamışsınız.
Bu villa henüz resmî listede değil.
Mario bekârdı ve vasiyet bırakmadı,
evi göstermeden önce vârisleri elemeliyiz.
Gizlice o keçiye bırakmış olmasın?
İtalyan akrabaları ilgilenmedi.
Çok zahmetli, çok uzak.
Olası uzaktan akrabaları da telefon ve e-postalara dönmeyince
daha yeni Montezara'ya bağışlandı.
Aradığım yer burası. Hissediyorum.
Evet, alıyor musunuz?
Normal bir 25 yaş krizi yaşayıp dövme yaptıramaz mıydın?
Yaptırdım bile. Çok oldu.
-Ne? Nerene? -Boş ver.
O zaman görünüşe göre bir avroluk evimiz oldu.
Harika!
Ne? Kalıyor musun?
Liv'e renovasyonda yardım etmeliyim. Birkaç hafta, en fazla bir ay.
Bir ay mı? Kutup Yıldızı sunumunu kaçırırsın.
Rakibimiz, Şahane Tabak Danışmanlık.
Doğru. Belki Kutup Yıldızı yöneticilerine sunumu sen yaparsın. Zola, hazırsın.
Eric, anlaşmaları bağlayan sensin. Orada olmanı beklerler.
Zoom üzerinden görsel ve menü hazırlarız. Benden daha karizmatiksin zaten.
Peki, yağ çekmen işe yarayabilir belki. Ama renovasyonu çabuk hallet.
Öyle olsun. Eric Field İtalyan villasında lüks hayat yaşıyor.
-Kimin aklına gelirdi? -Liv'in değil, o kesin.
Yarın konuşalım. Tamam.
Selam. Eşya yerleştiriyorsun sanmıştım.
Evet. İşte bitti.
-Bir yerlere kaldırabilirsin. -Bir şeyi aradığımda nasıl bulacağım?
Tabii.
Otelde benim ıvır zıvırım yok. Neden orada kalmıyorsun?
-Yalnız kalma diye. -Kalmayacağım. Çıkıyorum.
Yine ayrılık maceralarını dinlemek için Donata'yla buluşacağım.
Peki.
Çok geç kalma. Erken kalkacağız.
MİNİ PİZZA
-Stracciatella, lütfen. -Tabii.
-Benim de favorim. -Merhaba. Ben hiç denemedim.
Eric, Bernardo ile tanış. Bernardo, bu Olivia'nın babası Eric.
Yarın Nino ile renovasyon toplantısına geleceğim.
Bernardo yerel geometra'mız. Amerika'da onlardan yok. Şey denebilir…
Emlak eksperi.
İtalya'daki her inşaat projesinde yer almamız şart.
İyiymiş. Her yardıma açığız.
Galiba bu son stracciatella topu.
Siz alın Başkan Hanım.
Olmaz. En meşhur dondurma aroması bu. Alırsam başkanlığa yakışmaz.
Barış hediyesi diyelim. Bugün pek kibar davranmadım. Lütfen.
-Buyurun. -Peki.
-Sağ olun. -Ne demek.
Bana da çikolatalı. Ismarlıyorsanız.
Evet, tabii. Duo cioccolato, per favore.
İtalyancanız şey…
Geliştirmeye çalışıyorum. Biraz kalacaksam gayret edeyim dedim.
Grazie.
İyi akşamlar.
Bernardo, genişletme iznimle ilgili konuşalım mı?
İzninizle.
Bu Giovanni Rosada, yerel bir şef. Çok yeteneklidir.
-Oturalım. -Peki.
Buyurun.
Şey, şuranızda…
-Biraz şey… -Her zamanki gibi.
-Şurada. -Oldu mu? Beceremedim.
Teşekkürler.
Lütfen Olivia'ya selamımı söyleyin.
-Ciao. -Ciao.
-Turist alışverişine başlamışsınız. -Evet. Bu…
Özel kargo. Akşam yemeğimi eve yetiştirmeliyim.
Mikrodalga şaka değilmiş. İtalya'da olduğunuzun farkında mısınız?
Evet ama bu da donmuş "İtalyan" pizzası.
Görüşürüz.
Tatlı adam, değil mi?
Amerikalı işte.
Aksi Mario'nun evi, ha? Riskli hamle.
Hele ki henüz resmî listeye girmemişken.
Gençler taşınıp duruyor.
Roma'ya, Milan'a.
Kasabamızı bir şekilde kurtarmalıyız.
Çözüm de donmuş pizza yiyen yabancıların ele geçirmesine göz yummak mı?
Ele geçirmek değil de, bize katılmak gibi düşün.
Yeni girişimlerime bölge yönetiminden destek almak için
bu ilk bir avroluk evin yüzde yüz başarılı olması lazım.
Pekâlâ.
Günaydın güzellik.
Neredeyim?
-Saat kaç? -Sekiz buçuk.
Nino geleli bir saat oldu. Hani güne erken başlıyorduk?
Evet. Saat değişikliği yüzünden. Alarmım da çalmamış…
-Rezil olmam hoşuna gidiyor, değil mi? -Evet. Pantolon.
-Ne? -Pantolon giymen lazım.
-Mikrodalgayla gece uzun mu geçti? -Beni şimdiden tanıdınız.
-Geleceğinizi bilmiyordum. -Gelmez miyim? Okulun ilk günü gibi.
Buongiorno.
-Eric sizsiniz herhâlde. -Evet.
-Nino. -Merhaba.
Müthiş seçim. En güzel villa bu!
-Her yere aynı laf mı? -Evet.
Program ve bütçe çıkardım.
-Yazı tahtası getireyim. -Baba, ağır ol biraz.
Bu kimin renovasyonu?
Ön ödemeyi ben karşılayayım dedim.
Yatırım hesaplarını bozdurana kadar.
Biraz avans gerekecek.
Kartımın limiti doldu.
Tamam ama en kısa zamanda geri ödeyeceğim. Sağ ol.
O zamana dek söz ben ve kart şirketinde. Deneyimliyiz.
Endüstriyel mutfak danışmanlığında.
Nino ile konuştuğumuz şeyden çok farklı. Yani verdiği histen.
Bizce modernize edelim ama orijinal cazibesini de koruyalım.
Brava. Bu kızın konuşma tarzı hoşuma gidiyor.
Arka bahçenin ekilip biçilmesi de bende.
-Hadi. -Tamam.
Evet, mükemmel. Burası.
Bahçe mi? Ben sadece hurdalık görüyorum.
Annem hep bahçeyle ilgilenirdi. Aile mirasını devam ettiriyorum.
Tamamen sürdürülebilir olacak. Renovasyon da çevre dostu olacak.
Montezara'da temel hedeflerimden biri sürdürülebilirlik.
Bunlar iyi hoş da, biraz ciddi düşünsek?
Ne lazım, kim lazım? Elektrikçi, çatı ustası.
-Tesisatçı. -Hayır. Hepsi benim. Ben hallederim.
-Nino her işten anlar. -Evet.
O iş bende.
O iş ondaymış.
Pekâlâ. Süreç içinde ne gerekecek bakarız. Seve seve dümene geçerim.
Baba. Ev benim, dümen benim.
Evet. Burayı müthiş bir rüya villa yapacağız.
-Ama önce izinler. -Evet.
Ünlü İtalyan bürokrasimizde bir sürü izin almak gerekiyor.
Neyse ki kurtarıcınız benim.
-Selam. -Bernardo.
Ama izinlerden önce planları göreyim.
Yıkım. Tesisat. Sıva. Badana. Freskin restorasyonu.
-Evet, bir de gerçek mutfak istiyoruz. -Hepsi mümkün. Standart izinler.
Sadece altı ay sürer.
-Ne? -Ne?
Çok hızlı, değil mi?
Bernardo, hızlandırmak için elinden geleni yapacağına söz ver.
Montezara için önemini biliyorsun.
-Anlıyor musun? -Sihrini konuştur.
Sana nasıl hayır derim uğur böceği?
İşe başlayabilirsiniz.
Eric Field'ın meşhur yazı tahtası.
-Programını istemiyorum. -Sana program lazım.
Evet ama programı villa belirler. Nino ile bunu hissetmeliyiz.
Ne kaçırdım?
Takvime bayıldım.
-Çok düzenli. -Bak, biri sevdi.
Nino, tam zamanında.
İkinize yeni renovasyon yazılımını gösterecektim. Bir model yaptım.
Nino, bana görev verir misin? Babamın PowerPoint sunumunu çekemem.
-PowerPoint değil. Simülasyon bu. -Bak işte. Ben yokum.
Güzelmiş.
-Onu ben hallederim. -Tabii. Yardım etmek istedim.
Anladım. Evet.
Yiyecek tedarik sayfasını menü sayfasının önüne…
Selam!
-Pardon, böldüm. -Olsun.
-Devam edin. -Sağ ol.
Kim o fıstık?
Belediye başkanı.
Başkan o mu? Vay be. Neden 30 gün kaldığın belli oldu.
O mu? Yok canım. Baş belası.
-Cidden. Aşırı detaycı. -Çok ortak noktanız varmış.
Sıradaki panel.
MENÜ TASARIMI
Evet.
Selam! Günlerin üstünü çizmek çok eğlenceli.
Biliyorum. Senin belediyede halletmen gereken işler yok mu?
Var. Bernardo'nun peşine takılıp geldim ama şimdi gidiyorum.
Neyse. Ciao.
Ciao. Elektrik güvenliği kontrolü mü yapıyorsunuz?
-AB standartları çok yüksek. -Bir soru.
-Emlak değerini belirlersin, değil mi? -Tabii. Neden sordun?
Biz, yani Olivia renovasyon sonrası hemen satmak ister diye.
-Akıllıca olur. -Bence de.
Olivia ve Francesca'yı ikna etmek zor.
Francesca buraya çok sık geliyor gibi.
Açıkçası beklediğimden sık.
Francesca öyledir. Söz hakkı hep ondadır.
-Yakın mısınız? -Çok.
Özel bir kadın.
Montezara'nın nüfuzlu çiftisiniz sanki.
-Öyle denebilir. -Hey, Bernardo!
-İzninle. -Tabii.
Kompozit ahşap daha kaliteli ve otantik.
Otantik olduğu kadar da pahalı. Döşemesi de zor.
Bence ikisine de gerek kalmadı.
Vay canına.
-Çok güzel. -Vay be.
Alıcı cezbedecek klasik bir detay.
Alıcı mı?
-Ne alıcısı baba? Dedim ya, satmayacağım. -Yapma. Daha 24 yaşındasın.
-Bu sıkıcı kasabada mı yaşlanacaksın? -Evet.
Bizim neslin yetişkinlik deneyimi iç açıcı değil.
İstikrarlı iş yok. Sağlık sigortası yok. Almayayım.
-Hangi dönemden kalma? -1800'lerin sonu.
Hep Fas fayanslı bir ev isterdim.
20. GÜN
Nino!
Gelsene.
Şu ne?
Baca.
Ama evin o kısmında şömine yok ki.
-L'Orso Grasso'ya göre bir iş. -"Şişko ayı" mı?
Evet.
Aferin be! Bir daha! Hadi!
Olivia, dikkat et.
Merak etme. Şişko ayı halleder.
Var gücünle!
Evet!
Yaşasın!
İyi misin?
Evet. Vay canına.
-Bu neden kapatılır ki? -Cereyan. Kuş yuvaları.
İnanılır gibi değil.
Vay canına. Bu sahici bir taş fırın. Pizza için.
Orijinal mutfağa dâhildi herhâlde.
-Yine gözünü para mı bürüdü? -Hayır!
Mutfak yenileme konusunda kafamda planlar dönüyordu
ama iş bambaşka bir boyut aldı.
Orijinal planlar duruyor mu? Gözden kaçan bir şey var mı baksam?
Olabilir. Belediye binasında.
-Bulmakta kolay gelsin. -Hodri meydan.
Bu kez ben başkana uğrayayım. En hızlı nasıl giderim?
Mario'nun bisikleti vardı.
Galiba arkadaki barakada. İsmini de Vecchia Strega koymuştu.
"Vecchia" yaşlı demekti. "Strega"?
Cadı. Yaşlı Cadı.
Yaşlı… Cadı.
-Görmezden gelin. -Tamam.
Günaydın hanımlar.
Günaydın!
-Neden konuşuyorsun? -Ayıp olmasın diye.
Adam yabancı!
Yakışıklı bir yabancı ama.
Ne o, kasabanın şıllığı mı oldun?
O gözlere kanma sakın.
Bu Amerikalılar bizi mahvetmeye geldi.
Merhaba.
Burada şey var mı… Riparo bicicletta…
…negozio?
Beni böyle konuşturacaksınız, değil mi?
-Tipik Amerikalı. -Bunu anladım.
Ukala. Herkes İngilizce bilir sanıyor.
Bana uyar, ben ukala severim. Şuna bak, filinta gibi.
Yeter be!
Selam!
Yaşlı Cadı! Yerli efsanemiz yine yollarda.
Takım çantam var. Gel.
Teşekkürler.
-Fena düştün herhâlde. -Evet, "lanet" yüzünden.
-Lanet mi? -Uzun hikâye.
Günün bedava eğlencesi biz miyiz?
-Antonia'lar mı? -Ne?
Üçünün de adı Antonia. Gösteri izlemeyi severler.
Gün boyu o çeşmede mi oturuyorlar?
Bütün gün. Il dolce far niente. Boş durmanın zevki.
-Hiç duymadım. -İtalya'da popüler bir konsepttir.
Pek benlik değil.
Aynen. Şirketim var, işkolik olmak bunun bir parçası.
İşkoliklik neden kötü olsun?
-Lütfen. -Dünyayı biz döndürüyoruz.
Sağ ol! Dünyayı biz döndürüyoruz.
Pronta! Yeni gibi oldu.
Bu bisiklet 50 yıldır yeni bir şey görmemiştir ama eksik olma.
Villanın orijinal planını arıyorum. Belediyeye kadar yarışırım.
-Zevkli bir yarış olmaz. -Yapma.
-Bununla seni yenmemden mi korktun? -Hayır. Zaten burası.
Burası park yerim.
-Asistanım Matteo. Bay Eric Field. -Buyurun.
Eşyaları kaldırınca bulamıyorum.
Sen de Olivia gibisin.
Onu neden sevdiğim belli oldu. İşte.
Bölge yönetimiyle kalkınma toplantısına 10 dakika kaldı.
-Kahvelerine grappa katayım mı? -Matteo, yapma.
Gidelim.
Tanrım, yardım et.
-Bu taraftan. -Tamam.
İşte geldik.
Buraya kıyasla ofisin epey düzenli kalıyor.
Sel yüzünden her şeyin yeri değiştirildi.
Burada bir yerlerdedir.
Kolay gelsin.
Hay böyle işe… Olamaz!
Ne var?
Yok artık.
-Olsun yardım çağırırız. -Çağıramayız. Burada telefon çekmiyor.
Toplantımı kaçıramam, bölge yönetimi hiç anlayışlı değildir.
Tamam. Bana bırak.
Dur. İzin ver de…
-Tamam. -Lütfen.
Üç deyince. Bir. İki. Üç.
Başkan Hanım?
-Konuklarınız geldi. -Evet.
Amerikalı konuğumuzu gezdiriyordum, tam da bitmek üzereydi.
Lütfen, bu taraftan.
Eğlenceli tiplermiş. Bence kendi kahvene grappa kat.
Hoşça kal.
-Günaydın Eric. -Günaydın.
Eric, renovasyon nasıl gidiyor?
Gürültülü ve darmadağın.
Sen süpürgeni alıp villaya git, ben espresso shot yapayım.
Takma, hallederim.
-Tamam, harika olur. -Sağ olun. Bunu iple çekiyorduk.
-Görüşürüz. -Tamam.
Kutup Yıldızı müşterimiz oldu yahu!
Sunumda harikalar yarattın herhâlde.
Evet. Telefonum susmuyor.
Şahane Tabak'tan Deb Welch bile tebrik mesajı attı.
Cidden mi? Bana atmadı.
Dur. Rakibimiz seni kapmaya mı çalışıyor?
Saçmalama. Ne zaman dönüyorsun?
Onu diyecektim.
-Galiba… -Eric…
-Evet? -Burada lazımsın.
Tabii.
Tam da lafının üstüne. Deb arıyor.
-Ne? -Merak etme. Başımdan savarım.
-Kapatıyorum. -Tamam.
Tamam.
Nino, henüz planları bulamadım.
Yeni boru döşemeye başlayabiliriz. Önce eskileri sökelim.
Adesso, başla.
Neye "başla"? Bana mı diyorsun?
Evet, sen de el at. Ben tutarım. Eğlenceli iş sende.
-Testere. -Testere eğlenceli iş. Tabii.
-Hadi. -Ben… Peki o zaman.
-Pekâlâ. -Burası mı?
Evet.
Francesca'yla akrabaymışsınız, öyle mi?
-Eşinin tarafından mı… -Hayır.
Kardeşim Alessandro'yla evliydi.
Beş yıl önce kalp krizinden kaybettik.
Hiç beklenmedik bir anda.
Çok üzüldüm. O hissi bilirim. Ben de…
Üç yıl önce eşimi kaybettim. Böyle bir kayıp yaşamak korkunç.
Baksana…
Sen bekârsın, Francesca bekâr…
Şey sandım… Bernardo'yla ikisi…
Bernardo mu? Tek bildiğim, Alessandro'dan beri kimseyi sevmedi.
Cazipmiş ama ben hazır değilim.
Neye hazır değilsin?
Francesca!
Başkan Hanım, tam vaktinde yetişip beni bundan kurtardınız.
Bence eğlenceli görünüyor.
Ben gideyim.
Olivia beni çağırıyor.
Çağırmıyor ki.
Hadi, yardım edeyim.
Yok, şıksınız…
Yani? Ginger Rogers Fred Astaire'in yaptığı her şeyi topuklularla yapmadı mı?
Peki Başkan Hanım, dans edelim. Hünerinizi gösterin.
Bir şey itiraf edeyim. Elinden iş gelen bir adam değilim.
Ben hallederim.
Hatta bir kere sincap kovalarken bacamıza sıkışmıştım.
Böylece Liv Noel Baba'nın gerçek olmadığını anladı
çünkü bacaya babası sığmazken o nasıl sığacaktı?
Yok artık! Bir dakika.
-Sileyim. Evet ya! -İğrenç!
-Teşekkürler. -Ne dans ikilisiyiz ama.
Oh, Dio! Suyu kapatmıştım. Borunun içinde su kalmış herhâlde.
Çok özür dilerim Francesca.
Çok özür dilerim!
Cidden mi? Onca konuşmadan sonra villayı satılığa mı çıkarıyorsun?
Hayır, sadece civardaki benzer gayrimenkullere bakıyorum.
Al. Yatırımlar bozuldu.
Vergiler hâriç sana borcum için bir çek. Bak işte. O yetişkin terimini biliyorum.
-Sağ ol Liv. Ama bence… -Bence artık gitsen iyi olur.
-Daha bir ay oldu. Biraz daha kalabilirim. -Beni vazgeçirmeye geldin.
Onu başaramayınca da
beni satmaya ikna etmek gibi tuhaf bir çabaya girdin.
Çünkü bitince ne yapacaksın? Nasıl geçineceksin?
-Yarasa Babalar endişelenir. -Çaresine bakarım.
-Ne ekiyorsun? -Burada lavanta var.
Bunlar da biberiye olacak
çünkü yenebiliyorlar ve tozlaşmaya elverişliler.
Yardım ister misin?
-Dinle, düşündüm de… -Konuşmasan?
Lütfen.
Bir saniye olsun.
Sadece bahçeyle ilgilensek olur mu?
Ve yatmak istiyorum
Bir saat önce bir şeyler içtim
Kafam güzel oldu hemen
Nereye gidersem gideyim
Karada, denizde, dalgada
O şarkı hiç düşmez dilimden
Göster yolu bana Evin yolunu göster bana
-Evet! -Tanrım.
Bunu ne zamandır söylememiştim.
Belki de haklısın. Haddinden fazla kaldım.
Ama İtalya'daki zamanımın sonuna geliyorsam
bir geceliğine iş görüşmeleriyle donmuş pizzaya ara verebilirim.
Akşam yemeğe çıkalım.
Sen ve ben mi?
Maltız muhtemelen doymuştur artık.
Çok isterim.
Tamam.
İşte burası.
Hadi bakalım.
-Hoş geldiniz. -Teşekkürler.
Harika, teşekkürler.
Buonasera. Restoranıma hoş geldiniz.
Donata, özel konuklarımı mutfağa yakın VIP masasına alalım.
Tabii, buyurun.
VIP hizmeti.
-Vay be. -Babamın gözüne girdin Gio.
Benimle kahve içmezsen radikal yollara başvurmam gerekir. Prego.
-İşte oldu. -Teşekkürler.
O bir yerli Brunello di Montalcino.
Eric, duyduğuma göre sen de restoran işindeymişsin.
-Doğru mu? -Evet ama böyle değil. Danışmanım.
Danışman mısın? O ne demek?
Restoranlara işletme geliştirme tavsiyeleri veriyorum.
Bütçeden yeni menülere ve…
Bırak ya. Kısacası yemek yapması gerekirken yapmıyor.
Ana yemeğimiz porçini mantarlı maltagliati.
-Bölgeye özel. Afiyet olsun. -Sağ ol.
Buralı mısın Giovanni?
Roma'da büyüdüm ama Montezara'da akrabalarım var.
-O yüzden mi burada restoran açtın? -Nihayet beni merak etti.
Bir araya gelmişken havadan sudan sohbet ediyoruz.
Roma'da yardımcı şeftim ama hayalim kendi yerimi açmaktı,
aile tariflerimi ikram edebileceğim bir yer.
Makarna çok hafif ama aroması çok zengin.
Zeytinyağında eritilmiş ançüez tadı mı alıyorum?
-Damak tadın etkileyici. -Sende iş var baba.
Afiyet olsun.
Teşekkürler.
İkinci yemeğimiz,
taze kesilmiş, otlarla doldurulup tuz kabuğunda pişirilmiş levrek.
Sağ ol Fabio.
Bu teknikleri biliyorum ama tadı nasıl tutturdun? Hayran kaldım.
Cennette miyim, bilemedim.
Bir ara öğle ve akşam yemeği arasında gelsene.
Sana birkaç Toskana numarası gösteririm.
-Harika olur. -Tamam.
Nefisti. Sağ ol.
-Görüşürüz. -Ciao.
-Harikaydı. -Görüşürüz.
Pekâlâ.
Cazibeni mi konuşturuyorsun?
Nihayet işe yarıyor mu?
Haber veririm.
Ekip burada mı? Gelin, hadi.
E, nedir bu kadar acil olan?
Liv'le Trattoria Rosada'da muhteşem bir yemek yedik.
Tebrikler, gerçek makarna tatmışsın.
-Gidebilir miyiz? -Daha değil.
Bu renovasyon bana bir müşteriyi hatırlattı.
Columbus'ta eski bir bungalov alan bir şef çift.
Sadede gel baba.
Mutfaklarını tamamen yenilediler ve yemek dersleri veriyorlar.
Villada öyle bir şey yapmayı mı teklif ediyorsun?
Böyle bir şey mümkün mü?
Hayır, değil.
Durun, dinleyin.
Aksi Mario'nun mikrodalgasını atmakla kalmayıp
taş fırından başlayarak tam donanımlı bir endüstriyel mutfak yapalım.
Peki kim öğretecek?
Amerikalılar olmaz tabii.
Yerel şefler alıp esaslı bir yere dönüştürürüz.
Yardım ederim, hep yaptığım iş.
Yerel şefler, yerel yemekler. Yemek okulu çok turist çeker.
Montezara'nın ne kadar özel olduğunu mutfağımızla gösteririz.
Peki. Aklıma yatıyor, evet.
Dersler için kullanım değişikliği izni lazım.
Bu izinleri almak çok zordur.
Orada sen devreye giriyorsun. Gizli silahımızsın.
İzin dairesi elinin altında.
Bakarız.
31. GÜN
Bulaşık alanı burada olur, hazırlık ve yemek alanından görülmez.
Çift kapılı buzdolabı, dikey derin dondurucu,
bir gazlı ocak ve iki elektrikli ocak da burada yer alacak.
-Beğendim. -Teşekkürler.
Baba, harika bir fikir ama gerekli mi? Paramız yetmez bence.
Biraz birikimim var.
Ne için biriktirdiğimi bilmediğim bir para
ama anlaşılan birinci sınıf İtalyan aletleri içinmiş.
-Senden hiç kurtulamayacağım, değil mi? -Gidebilirim.
Hayır! Endüstriyel mutfaklardan hiç anlamam. Bana lazımsın.
Temelli değil! Sadece bir süre daha.
Yıllardır makarna yapmadım. Hazır yemeklerle besleniyorum.
Öyle deme. Yapma. Korkunç bir şey, orrendo.
Kutudan iyi yemek çıkmaz.
Biliyorum. Eskiden her şeyi evde yapardım.
Olivia ve eşim Mia mutfakta eşlik ederlerdi.
Muazzam yemekli partiler verirdik.
Olivia çok tatlı, küçük bir bıyık takıp
yazı tahtasına tebeşirle yazardı. Küçük başgarsonumuz.
-Artık yapmıyor musun? -Hayır.
-Olivia bıyık için çok büyüdü. -E tabii.
Bir de hayatımız değişti tabii…
Mia'nın kanser olduğunu öğrenince.
Yemek yapmanın eğlencesi kaçtı.
Şimdi yemek yapmak nasıl geliyor?
-Olmam gereken yerdeymişim gibi. -Yuvana hoş geldin Eric.
Sağ ol.
Villa için planlar değişti.
Yemek dersleri vermek için endüstriyel mutfak kuruyoruz.
-Ders vermeyi düşünür müsün? -Ciddi misin?
Olivia ders vermemi mi istedi?
Buralı insanların bilgilerini paylaşması fikrine bayıldı.
Şahane, olur. Varım.
Harika.
Buna ne dersin?
Sıkıcı.
Bu arada Gio senden hoşlanıyor.
Çirkin. Pas.
Gio mu, fayans mı?
Yapma böyle, iyi biri. Yetenekli, nazik.
Eski sevgilin Frizbi Brad'den iyidir.
En iyi profesyonel frizbici olmayı hedeflemekte bir sorun yok.
Tabii. Şimdi ne yapıyor?
En iyi profesyonel frizbici olmayı hedefliyor.
İşte bak.
Evet! İşte bu. Villa havasına tam uyuyor.
-Modern ama geleneksel. -Ben de öyle düşündüm.
Vakit varken gideyim. Ben kaçtım.
Bu işte doğuştan yeteneklisin Olivia. Tasarım ve akış. Ruh.
-Teşekkürler, çok naziksin. -Nezaketten söylemiyorum.
Ciddi ciddi bunu okumayı hiç düşünmedin mi?
Hayır, düşünmedim.
Şimdiye kadar.
Roma'da yetenekli bir tasarımcı dostum var.
Hatta stajyer alıyor. İlgilenirsen yani.
Ben… Bilmem ki. İlgilenir miyim?
Olabilir. Evet, ilgilenebilirim.
Birkaç yıldır akıntıya kapılmış gidiyor gibiyim.
Hayatta ne yapacağımı bulmaya çalışıyorum.
Bilmem ki. Villaya babamı daha yeni ikna ettim.
Kaçıyor gibi olmaz mıyım?
Şüphen varsa küreğe sarıl, uzaklaş.
-Nino'dan sörfçü tavsiyesi mi? -Evet!
-"Kendini dalgaya kaptır" gibi mi? -Evet.
Peki.
Bir düşüneyim, olur mu?
Acelesi yok. Haber verirsin.
"İki kişilik masa lütfen" deyin.
İki kişilik masa lütfen.
Un tavolo per due, per favore.
İki kişilik masa lütfen.
Giuliano Montaldo…
Ne yakışıklı adamdı.
Günaydın hanımlar.
Ne güzel bir gün.
Hâlâ anlamıyorum.
Tarihî yollarımıza priz mi takalım?
Bunu konuşmuştuk.
Turistler şarj istasyonu istiyor.
Kiralık araba şirketleri elektrikli araçlara geçiyor.
Amerikalı sakinimiz.
Eric, acil bir iş için mi geldin?
Evet. Evet, çok acil…
Özür dilerim…
Başkanın yardımına ihtiyacım var.
Matteo sorularınızı cevaplar beyler.
Teşekkürler.
Buyurun.
-Belediyenin en iyi saklanma yeri. -Gitmelerini beklerken senin planı ararız.
-Kapı aralık kalsın. -Evet.
Burada kadın belediye başkanı olmak kolay olmasa gerek.
İtalya'da bizden pek fazla yok,
o yüzden de planlarımı uygulatmak çok daha zor.
-Peki neden başkan oldun? -Kaybettiğim eşim Alessandro başkandı.
Yıllar önce.
Bu o mu?
O kadar da önce değil.
Bana Alessandro'yu anlatsana.
Nazikti. Dışa dönüktü.
İnatçıydı.
Hep kaybolurduk, asla yol sormazdı.
Ama bu erkeklerin evrensel özelliği.
Yanıldığımızı kabul etmektense uçurumdan atlarız.
-Mükemmel dans ederdi. -Bak o erkeklerin evrensel özelliği değil.
Beni dans pistine çıkaramazsın.
Ölümünden sonra işi devralmam için teşvik ettiler
ama işte, politikada çok politika var.
Evet. Neden fikrini değiştirdin?
Birinin gelip Montezara'yı kurtarmasını beklemekten sıkıldım.
İtiraf edeyim, başta merak ettim,
"Başkan niye villa renovasyonunun her detayına karışıyor?"
Her detaya karışmıyordum.
Tamam, karışıyordum.
Çünkü her şeyin dört dörtlük gitmesi lazım.
-Çünkü bu kasabayı seviyorsun. -Bu kasaba için korkuyorum.
Beş parasızız ama bir şey diyeyim mi?
Sevmeye değer her şey için savaşmaya da değer.
Evet.
Peki ya Olivia'nın annesi?
Mia. Evet, o…
Kendine özgü biriydi.
Tanıştığımız andan itibaren asla yapmam dediğim şeyler yaptım.
Kuru üzüm yemek gibi.
Aşk hikâyen kuru üzüm mü?
Hep nefret ederdim.
İlk buluşmamızda yürüyüş yapmaya karar verdik.
Kahvaltıya ona gittim, kuru üzümlü yulaf ezmesi yapmıştı.
Hepsini silip süpürdüm.
Gerçek aşka giden yol hep zorludur.
Doğru. Benimki kuru üzümlerle döşeliydi.
-Onu çok sevdiğini biliyordur. -Aşkından üzüm gibi kurudum.
-Yapma. -Espri işte, hani…
Anladım da, berbat bir espri.
Biliyorum. Bu arada galiba buldum.
-Greco mu? -Evet.
Evet, mimarı Greco'ydu.
İşte. Leoni. Şuna bak.
Lütfen bu olsun. Lütfen.
Evet!
Bak işte, biliyordum. Villanın aslında geniş bir mutfağı varmış.
Var ya, yemek okulu olması âdeta kaderde varmış.
Kullanım değişikliği izni alabilirsek. Bernardo ortalarda yok.
Öyle mi? Ben hallederim.
Grazie.
Bu arada iş yeri işlevi gören bir avroluk başka evler var mı?
Evet, Cossari'de var. Eski bir Toskana şatosu.
Yenilendikten sonra lüks bir butik otele dönüştürüldü.
-Bakabilir miyiz? -Yarın sabah buluşalım mı?
-Randevu diyelim. -Gerçekten mi?
Amerika'da öyle denir.
Hep böyle derler. Evet.
Tamam o zaman. Randevu diyelim.
Merhaba hanımlar.
Ben Eric Field.
-İtalyanca konuşuyor! -Kötü konuşuyor.
Roma bir günde kurulmadı.
Akıl sormaya geldim. Siz burada bilirsiniz her şeyi.
-Biliriz tabii. -Antonia!
Ama biliyoruz, hem adam çabalıyor.
Ne istiyorsun bakalım delikanlı?
Bir pikniğe gideceğim.
Francesca'yla mı?
Daha ilk günden demiştim.
Sökül bakalım kardeşim. İddiayı kazandım.
Hadi, sökül.
Üçkâğıtçı.
Peki o zaman.
Başkan neleri sever?
Prosciutto di Cinta'ya bayılır.
Biraz da Gota.
Gota, tamam.
Yerli Caprino del Maremma peyniri al. Bunu herkes bilmez.
Etkilenir.
Bütün bunları aklında tutamaz. Erkeklerin hafızası berbattır.
Beyinleri çok daha küçük, ondan.
Sana bir liste yapalım.
Tamam, galiba bunu anladım.
Bu da lazım olacak.
Bu mükemmel oldu. Grazie.
Allora, bunlar onaylanmış Montezara ev renkleri.
Peki.
-Galiba bunun tonunu beğendim. -Bunun mu?
Evet, çok hoş, canlı. Bu olsun.
İyi seçim. Çok iyi bir seçim.
Nino, stajyerliği düşündüm de… Galiba küreğe sarılıp başvuracağım.
Çok sevindim Olivia. Sizi görüştürürüm.
Bu dalga nihayet doğru gibi geliyor.
Babana söyledin mi?
Hayır. Bu arada o nerede?
Hiç bilmiyorum. Bugün erken çıktı.
Yaşlı Cadı ilham verdi.
İyi ki şu hâlimizi görmüyor. Kıskanç bir tip.
Ne zaman dönmeliyiz?
Detaycılığım sağ olsun, takvimimi yalandan toplantılarla doldurdum.
Aferin Başkan Hanım.
Vay canına. Burası çıtayı yükseltti.
Gel. Sana manzaraya karşı pahalı bir kahve ısmarlayayım.
Dövme demir işçiliğini beğendim. İçerisi hoş.
Kusura bakmayın. Bugün özel bir etkinlik için kapalıyız.
-Buyurun. -Teşekkürler.
-Bugün bu oteli görmeliyiz. -Bisikletle o kadar yol teptik.
Hadi…
-Sağ olun. -Pardon. Nereye gidiyorsunuz?
-Buna hemen alışırım. -Gecesi 1.000 dolara alışabilirsin.
Affedersiniz!
-Pardon. -Buraya. Çabuk.
Buyurun?
Pardon. Affedersiniz.
Şuraya. Çabuk.
Özel etkinlik bir fotoğraf çekimiymiş.
Hadi, aralarına karışalım.
-Olur. -Olur mu?
Bunlar İtalyan tarzına benziyor. Ne dersin? Evet.
Şunların arkasına geçelim.
Evet!
Marcello!
Vay canına!
Bir baksana.
Adam yukarıda. Hadi.
Bak, manzaraya karşı pahalı kahvemiz.
-Nefis. -Teşekkürler.
Pardon!
Tur için teşekkürler!
Bu sana yakışır.
"Boş durmanın zevki"ne hemen alışabilirim.
Şimdi onu mu yapıyoruz?
Bence evet. Becerimizi tazelemenin tam zamanı.
-Peki, göster kendini koç. -Senden bekliyordum. Amerikalı olan benim.
Peki.
Hatırlayabilecek miyim bakalım.
Önce rahatlıyoruz.
Sonra uzanıyoruz.
Peki.
Evet. Görev tamamlandı. Sırada ne var?
Anı yaşıyoruz. Dikkatimiz dağılmıyor. Gevşiyoruz.
Gevşeme konusunda çok kötüyüm.
İkinci en kötü ben olabilirim.
Bizden etkilendim doğrusu.
Başımıza bir iş gelmedi.
Birbirimizin üstüne düşmedik, üstümüze su fışkırmadı.
Gün yeni başladı. Başımızı belaya sokacak çok zaman var.
Aklında nasıl bir bela var?
Birkaç fikrim var.
Ofisten arıyorlar. Matteo?
Evet…
Hayır, hemen gelirim, evet. Hoşça kal.
Bölge yönetim heyeti gelmiş.
Yeni girişimlerimi tekrar konuşmak istiyorlarmış.
Gitmem lazım.
Peki.
Dinle… Bugün olanlar…
Evet. O anı kastediyorsun.
Evet, bence biz kesinlikle…
Birlikte olamayız.
Başkan olarak bir avroluk evinden sorumluyum.
Aslında Olivia'nın bir avroluk evi.
-Yine de çıkar çatışması var. -Anladım.
Hayatım yeterince karmaşık. Profesyonelliği koruyalım.
Tamam, çok profesyonel iki profesyonel olalım.
-İki profesyonel. -Evet.
-Bize bak, çok olgunuz. -Evet…
Artık gitmem lazım.
-Tabii. -Evet.
-Şey sandım… Ben hâlâ… -Sorun değil. Önemi yok.
-Tamam. -Neyse… Ciao.
-Ciao. -Görüşürüz.
Selam!
Selam. Bütün gün neredesin diye merak ettim.
Evet, şey… Evet.
-Bu bir buluşma mıydı? -Ne? Hayır.
Buluşma değildi, hayır.
Peki birileriyle buluşuyor musun? Normalde yani.
Hayır. Evet, hayır. Ben…
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
-Evet mi, hayır mı? -Pekâlâ.
Evet. Zola birkaç buluşma ayarladı ama elektriğimiz tutmadı.
-Flört uygulamaları da ürkütücü geliyor. -Aramıza hoş geldin.
Bunun buluşma olmadığından emin misin?
-Bana öyle gibi geldi. -Tamamen iş.
Hem zaten sanırım Bernardo'yla birlikte.
Sen bugün ne yaptın?
Panjurların dış boyasını.
-Başka bir şey olmadı. -Peki.
İşe geri döneyim.
Baksana.
Bu grafik, sürdürülebilir projelerimin kendi masrafını çıkaracağını gösteriyor.
Francesca, bunu başaracaksın.
Grappa?
Matteo!
Her etkinliğe grappa gerekmez.
-Merhaba Francesca. -Bernardo.
-Sağ ol. -Selam.
Bugün uğradım ama yoktun. Hiç senlik değil.
İş ziyaretindeydim.
Field villasının kullanım değişikliği izni ne âlemde?
-Eric seni görmediğini söyledi. -İş ziyaretin onunla mıydı?
İzin hallolana kadar Olivia ticari ruhsata başvuramaz.
Mario'nun evi resmî olarak bir avro listesine alınmadı bile.
Bir de saçma yemek okulu çıktı. Neden biri buraya gelip yemek yapsın?
Montezara sandığından çok daha fazla gelişebilir.
Keşke bunu görebilsen.
İkna et beni uğur böceği.
-Akşam yemeği? -Olmaz. Bütün gece çalışmam lazım.
Bu hafta dondurma yemeye ne dersin?
Her zaman.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
Öyle demedim!
-Deli miyim? -Dinle…
-Söyle işte. -Hayır.
Netflix'te güzel bir şey yok mu?
Donata'yla şarap içmeye gidecektik ama…
Ben de şarap keyfi yapacaktım. Katılmak ister misin?
-Olur. -Gel.
Beni kaçırmaya çalışıyorsan haberin olsun, çocukken siyah kuşak şampiyonuydum.
-Bil de. -Kaçırmıyorum.
Ama siyah kuşağı öğrendiğim iyi oldu, ayağımı denk alırım.
Ne kadar güzel!
Bazen hâlâ inanamıyorum.
Artık İtalya'da yaşıyorum.
Montezara büyülü bir yer.
Roma'ya gidersem özleyeceğim.
Roma'da ne var?
-Sana güvenebilir miyim? -Tabii ki.
Çok güvenilirim. Cazibemin bir parçası.
İç mimarlık stajyerliği için görüşmeye gideceğim.
Olivia! Fantastico!
Babamın bu coşkunu paylaşacağını pek sanmıyorum.
Hayattaki seçimlerimi onaylamamayı görev edindi.
Öyle mi? Yakın gibisiniz.
Eskiden yakındık. Ben küçükken.
Ama…
Ne bileyim, bazen yine yakın olabilirmişiz gibi geliyor.
Neredeyse 25 olacağım. Neden hâlâ onun fikrini umursuyorum?
Çünkü onu seviyorsun.
Evet.
Buna bayılacaksın, şahane.
Greco'nun orijinal planından. Fırın için odunluk.
Aferin Greco. Harika fikir.
-Değil mi? -Evet.
Yavaş. Böyle gelin.
-Nihayet geldi. -Oraya bırakın.
Gel, kuralım.
Yok, çok çekici bir buzdolabı
ama bugün yardım edemem, Roma'ya gidiyorum.
Roma mı? Bugünkü programda yoktu.
Okuldan eski bir arkadaşla buluşacağım.
Roma'da.
-Akşam dönecek misin? Bir şeyler yeriz… -Kalacağım ama sonra görüşürüz.
-Olivia… -Hoşça kalın!
-Dikkat et. -Tamam.
Hadi bakalım.
Merhaba Başkan Hanım.
-Merhaba. -Görüşemedik.
-Detaycılığınızı özledik. -Hiç sanmam.
Gio'yla yemek mi yapacaksınız?
-Evet. Geç öğle yemeği mi? -İşten bağımsız.
"Boş durmanın zevki" üzerinde çalışıyorum.
-Telefonuma bir program bile yazdım. -Bu biraz amaca aykırı olmuş.
Ama koçun olarak çabanı takdir ettim. Önden buyur.
Teşekkürler.
-Afiyet olsun. -Teşekkürler.
-Francesca, sağ ol. -Görüşürüz.
-Evet?
Telefonuma bir kez bile bakmadım. Yemek aklımı başımdan aldı.
Beğenmene sevindim. Sana özel yaptık.
Senyör mütevazı davranıyor. Her şeyi kendi yaptı.
Bravo! Hepsi enfesti.
Güzel sözlerin için çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Büyük bir sır vereyim mi?
İlk ev yapımı mozzarellamı denedin, aramızda sır yok. Dökül.
-Yemek yapmayı bilmiyorum. -Yemek yapamayan bir İtalyan mı?
Fırınımda kitaplar duruyor. Kimseye söyleme, vatandaşlıktan atarlar.
-Utanmadan mikrodalgamla alay ettin. -Tecrübelerime dayanarak konuştum.
Bugünkü yardımın için sağ ol.
-Ben kaçtım. Ninemle randevum var. -Ne tatlı.
-Beraber ne yapıyorsunuz? -Gelsene.
-Olur mu? -Olur.
Ninenle içki mi içiyorsunuz?
Sadece aperitif. Roma'dan getirdiğim bir gelenek.
-Ninem ve arkadaşları artık hep istiyor. -Arkadaşları mı?
-En sevdiğin torunun geldi! -İşte burada!
Merhaba.
-Gel! -Tahmin etmeliydim.
Ninesinin yakışıklısı!
Teşekkürler.
Ay, teşekkürler.
Bir içki. Sonra akşam servisi için döneceğim.
Tamam.
Eric. Senin de acelen var mı?
Bütün günüm boş.
Ne güzel.
Antonia profesyonel pastacıydı.
Biz iki Antonia da onun fırınında çalışırdık.
Duayen pastacıydım.
Montezara'da kendi iş yeri olan ilk kadın bendim.
Vay canına. Ne oldu peki?
Yaşlandık.
Bizi emekliye ayırdılar.
"Boş durmanın zevki"ni sevdiğinizi sanıyordum.
Sıkıntıdan ölüyorum.
Influencer nineler olmak istiyoruz.
TikTok'ta.
#Hedefler. Öyle mi?
Öyle!
Ne oldu? Kemirgen mi bastı? Öfkeli şef mi var? Kaldırabilirim.
Uyuyamadım, ben de ofise geldim.
-Pazartesi söyleyecektim ama… -Neyi?
Deb Welch iş teklif etti.
Şahane Tabak'ta.
Tabii Kutup Yıldızı da seninle gitmek istiyor.
-İlgileniyor musun? -Olabilir.
Neden İtalya'ya gittiğini ve neden kaldığını anlıyorum.
Ama patronumla aynı kıtada olmak istiyorum.
Kabul et, oraya gittiğinden beri dikkatin dağınık.
Anlıyorum.
Buradayken bazı şeyleri yeniden değerlendirdim.
Zola, tabii ki kalmanı isterim.
Ama senin için doğru olanı yapmalısın.
-Deb'den düşünmek için zaman istedim. -Öyle yap. Ben buradayım.
-Ona dönüş yapmadan önce konuşalım. -Tamam. Sağ ol.
Bir şey değil. Sen sağ ol.
"Roma'ya gitmek istiyorum" deyin.
Roma'ya gitmek istiyorum.
Vorrei andare a Roma.
Roma'ya gitmek istiyorum.
-Selam! -Selam!
-Yaşlı Cadı'ya ne oldu? -Yine lastiği patladı.
Benden ayrılmak istediği çok belli. Seninle bisiklet gezintimize bozuldu.
-Amma kaprisli. -Evet.
Matteo'ya söylerim, halleder.
Harika olur. Sen nereye? Cumartesi keyfi mi?
-Çok yakışmış, beğendim. -Arkadaşım Pina plaj partisi veriyor.
Beni hep masabaşından kaldırmaya çalışır ve genelde hayır derim.
Ama koçun seni boş durmanın zevkine alıştırdı.
Aynen öyle.
Koçumun desteği gerekebilir. Gelmek ister misin?
Pina!
-Pardon. Francesca! -Selam.
-Merhaba! -Merhaba!
Eric olmalısın.
-Evet. -Hakkında çok şey duydum.
-Hayır, duymadı. -Duydum. Donmuş pizza yiyen adam.
Doğum günü kızına içelim!
-Tebrikler! -Teşekkürler.
Felsefi bir hayat testi okumuştum.
Okyanusa bakınca ne hissediyorsun?
Cevabın hayata bakışını yansıtıyor.
Sen ne hissediyorsun?
Ne mi hissediyorum?
Hayattaki rotanı belirlersin ama sonra bir fırtına kopar
ve akıntı seni bambaşka bir yer götürür.
Sana da bu yeni toprakları keşfetmek düşer.
Sıra sende.
Anlayamayacağım kadar büyük bir şey görüyorum.
Kontrol edemediğim bir şey.
Ne kadar büyük bir gemi yapsam da, pusulama ne kadar baksam da.
Dalgalarda boğulabilirim
ama beni kaldırıp yeni yerlere de götürebilirler.
Kendimi kaptırdım.
Hayır, muhteşemdi.
Dans başladı, biliyordum!
Olamaz, beni kandırdın!
Dans edelim mi?
Şimdi…
Şu "profesyonel iki profesyonel" meselesine gelirsek…
Politikacılara asla kulak asmam.
Gelmiyor musun?
Sen ve Bernardo?
-Bernardo mu? -Evet.
Sadece arkadaşım.
Başka bir şey mi dedi?
-Tam olarak değil ama… -Onu kardeşim gibi severim.
Hepsi bu.
O zaman evet. Gelmeyi çok isterim.
-İyi yapıyorsun. -Yok, Cesare'yi izledim.
İşte oldu. Francesca.
Bilmek istediğim bir şey var. Çok önemli.
Cidden fırınında kitaplar var mı?
Yalan değildi.
Kimsenin kitaplıkta görmesini istemediklerimi burada saklıyorum.
Çok sevimli. İnanılmaz.
Pekâlâ.
Hiç bu kadar güzel bir şey yememiştim.
Tabii ki. Amerikan hamur işleri rezalet.
Dunkin' Donuts iyiymiş diyorlar.
Hemen bu çeşmeyi terk et.
Bunun adı panforte.
-Panforte. -Aynen.
Villa planını ararken
bakın ne buldum.
Olamaz!
Şuna bakın.
Ne güzel.
-Ne kadar genciz. -Tanrım.
Emekliliği bırakma zamanı geldi.
Okulumuzda ders verin.
Influencer nineler olun.
Çocukken Olivia'nın favorisiydi.
Cidden mi? Bu bej yemek güzel mi? İtalyan yemeği bej olmaz.
İtalyanlar böyle pişirmiyor, biliyorum
ama bir dene.
Bu fettuccine Alfredo
hiç fena değil.
Ama bu lafımı inkâr ederim.
Tahmin edeyim. Francesca mı?
-Nereden bildin? -Gün boyu gülümsedin.
O gülümsemenin tek anlamı var.
L'amore.
Aşk! Olivia'ya nasıl söyleyeceğimi hâlâ çözemedim.
Ne söyleyeceksin? Babamın perşembe gecesi sürprizi.
-Eric bana Amerikan usulü yemek öğretiyor. -Öyle mi?
-Yine Roma'ya mı? -O stajyerliğe kabul edildin mi?
Ne stajyerliği?
Olivia… Şimdiye kadar öğrenmiştir sandım.
Neyi? Neden bahsediyor?
Gel.
Konuşalım.
Ne oluyor?
Roma'da Nino'nun iş arkadaşı Carlo'yla görüşüyordum.
Bir iç mimar ve stajyer almak istiyor.
Beni.
-Yine kaçıyormuşum gibi görünüyor ama… -Bence bu muhteşem bir şey Liv.
Peki.
Bunu beklemiyordum.
Hakkını vereyim, dediğin gibi işi yaparken öğrendin.
Keşke rahatça söyleyebilseydin.
Ne zaman bıraktık?
Dertleşmeyi yani?
Bilmem.
Sanırım hep annem bizi bir arada tutuyordu.
-Evet. -Ara bulucumuzdu.
Sonra onu kaybettik.
Biz de koptuk.
Suç bende. Annen olmadan seninle nasıl konuşacağımı bilemedim.
Hayır.
Tek suçlu sen değilsin.
Farklı şekilde yas tuttuk.
Annenin yasını o şekilde tuttuğunu anlayamadım.
Ben "çekip gitmek" derdim ama belki de sadece çözmeye çalışıyordun.
Evet. Sen de…
İçine kapanarak yas tuttun.
-Liv, kaçırdığımız zaman için üzgünüm. -Şimdi buradasın. Dişini sıktın, kaldın.
Ben istemediğimde bile.
Evet. Madem içimizi döküyoruz…
-Francesca'yla mı berabersin? -Ne? Nereden bildin?
Yapma! Roma'dan döndüğümde
gece burada kalmadığını anlamayacak mıydım?
-Açıkçası daha çok yeni. Söz veriyorum… -Baba, sakin ol.
Kızgın değilim.
Ayrıca Francesca'yı seviyorum. Harika biri.
Yarasa radarım bozulmuş.
Annenin yerine birini koymaya çalıştığımı falan sanırsın diye çok endişelenmiştim.
Baba, daha genç sayılırsın.
Tabii ki biriyle tanışacaksın.
Bu, annemle aşkınızdan bir şey götürmez.
Annenle olan hayatta bir kez yaşanır.
Ama önünde hâlâ uzun bir hayat var.
-Biliyorum. -Kendine bir bak.
Yine yemek yapıyorsun. Biriyle berabersin.
Mutlusun.
Ayrıca bunu itiraf etmek canımı sıksa da burada olman hoşuma gidiyor.
Bunu duymak çok güzel.
Belki "lanet" kalkmıştır.
Dur biraz.
İtalya'da kalsan ya? Bir dinle.
Staj bir yıllık.
Yemek derslerini idare edip mutfakta Gio'ya yardım edecek biri lazım.
Bunu yapabilir miyim ki?
Çok uzun zamandır işe gömülmüş durumdayım,
şimdi bu yemek okuluyla…
Böyle büyük bir değişiklik yapabilir miyim?
Hem de bu yaşta. Bilemedim.
Neden olmasın?
Annemle villa hayali kurarken
sadece kendimizi düşünmüyorduk.
Üçümüz içindi.
O hep bir şekilde bizimle.
Mesela bu bahçede bizi dinliyor.
-Hoşuma gitti. -Benim de.
Ama benden önce konuşursanız dövmemden bahsetme.
Tek kelime etmem.
Tamam, çarşamba 14.00'te görüşürüz. Hoşça kalın.
Eric Field'la berabersin.
Evet, daha yeni.
Henüz kimseye söylemeye fırsatım olmadı.
-Ya ikimiz? -Hislerimi biliyorsun.
Hâlâ Alessandro'nun yasını tuttuğun için sanıyordum.
Bir ilişki istediğimi düşünmüyordum.
Ama bir geçmişimiz var. Adam gidecek…
Aslında Eric kalmayı düşünüyor. Yemek okulunu işletmek için.
-Yemek okulu mu? Ama… -Biliyorum, şüphelerin vardı.
Belki de senden çok şey istedim.
Neyse, sonunda kendim hallettim. Kullanım değişikliği iznini aldım.
Dinle…
Cumartesi günü freski açacaklar.
Bu ilk bir avroluk evin başarılı olmasına yardım ettin.
Gelmeni isterim.
Hoşça kal.
Selam. Donata nerede?
Kırık tabak çanakların arasında yürümemek tuhaf geldi.
Her şey bitti. Tamamen.
Ah be. Çok üzüldüm. Sizi çift olarak çok seviyordum.
Bilge bir kadın demişti ki
sevmeye değer her şey için savaşmaya da değer.
Ve siz hep savaş hâlindesiniz.
Sen bir dâhisin.
Sen bir dâhisin Eric.
Çok teşekkürler.
Dikkat.
-Geliyor. -Pekâlâ…
-Buraya koyun lütfen. -Tamam.
Tamamdır.
-O dördü şuraya. -Burası.
-Sağ olun! -Ne demek.
MALTIZ'IN MUTFAĞI BİR EV YEMEK OKULU
-Güzel. -Evet.
Bu ismi verdiğime pişman etme kızım.
Hanımlar ve beyler, işte son parça.
-Vay canına! -Çok güzel!
-Şahane görünüyor. -Nasıl?
Muhteşem.
Çok güzel, değil mi?
Çok güzel.
Bunu kutlamak lazım.
-Evet. -Evet!
-Selam! -Bernardo, geldin demek.
Üzgünüm, geciktim. İstasyondan iki konuğumuzu almam gerekti.
Larry ve Tracey Longo.
Hayır. Olamaz.
Evet, onlar.
Aksi Mario'nun Amerikalı vârisleri ve bu villanın yasal sahipleri.
Merhaba.
İşte burada.
Bu belgelere göre büyük büyük büyük büyükannem Maria Leoni
6 Temmuz 1867'de Montezara'da doğmuş.
Montezara belediyesi potansiyel vâris olabiliriz diye ulaştı.
Evet, bizdik. Defalarca aradık ama cevap vermediniz.
Acil olduğunu bilemedik.
Ama sonra Bernardo yenilenen villanın resimlerini yolladı.
Ne yaptın sen?
Seni uyarmıştım.
Hak iddiası süresi dolmadan bu mülkü satmamalıydın.
Şunu netleştirelim. Ev harabeyken sayısız telefon ve e-postaya dönmediniz.
Tamamen yenilendikten sonra ilgilenmeye başladınız.
Tamam, evet. Neyse ne.
Villanın bizim olmadığı anlamına gelmez. Avukat tuttuk bile.
Tanrım, havuzu var mı?
Baba.
-Biraz sakinleşelim, tamam mı? -Evet. Bay ve Bayan Longo.
Sizi Montezara bütçesiyle bir otele yerleştirip
belgeleri teyit edeceğim.
Gidelim. Hadi.
-Bunu çözeceğim, söz. -Tamam.
Mario'nun büyük büyük büyük büyükannesi Maria Leoni 1867'de doğmuş.
Larry Longo yaşayan en yakın akrabası.
Yani İtalya'daki akrabaların arsayı bağışlamaya hakkı yokmuş.
Durum iç açıcı değil. Hem de hiç.
Şimdi olmaz. Şimdi olmaz Matteo. Lütfen.
Bir avro programıyla
tartışmalı metruk mülk meseleleri çok büyüdü.
Ama renovasyonu biz yaptık.
Olivia'nın parasını da yatırdık. Alabilirler mi?
Maalesef muhtemelen evet.
İtalya miras kanunları onlardan yana.
Peki ne yapabiliriz?
Masraflarınızın ödenmesi için dava açabilirsiniz.
-Karşı koyma şansımız yok mu? -Longo'ların somut soy kanıtları var gibi.
Genelde bu davalar yüklü masraflar çıkarıp uzadıkça uzar.
Anladım, sağ ol. Tavsiyelerin için teşekkürler.
Keşke olumlu olsaydı.
-Evet. -Ciao.
Mücadele edebiliriz.
-Emeklilik paramı çekebilirim. -Hayır.
Gerek yok, düşünmen yeter ama sanırım yolun sonuna geldik.
Ya da dedikleri gibi tüm yollar Roma'ya çıkar.
-Burası sayesinde stajyerlik elde ettin. -Evet ama…
Sen ne yapacaksın?
Ben de Roma'ya gelirim.
Ama uçağa binmek için.
Columbus'a, işime dönerim. Umarım Zola'yı kalmaya ikna ederim.
-Ortak yaparım. -Ya tüm bunlar?
Yemek yapıyorsun.
Liv, burada seninle birlikte…
…yeni bir yuva kurarız, yeni bir hayatım olur diye düşünmüştüm.
Ama kaderde yokmuş.
Ya Francesca?
Bilmiyorum.
Çok uzun süredir birlikte değiliz.
Birine bu kadar çabuk bağlanmak fazla geliyor.
Ama mutlu olmanı istiyorum.
Baba olarak görevim seni mutlu etmek.
Biliyorum, büyüdün, kocaman oldun
ama daima Yarasa Baba'nın küçük kızı olacaksın. Tamam mı?
Merhaba.
Aramanıza şaşırdık.
Bakın, hemen sadede geleceğim.
Olivia'yla çok sevdiğimiz bu villa için yıllarca mahkemelerde savaşmak istemiyoruz
ve size bir teklifimiz var.
Olivia bu renovasyona kaybettiği annesinin mirasını yatırdı.
Başınız sağ olsun.
Masrafını karşılarsanız derhâl villayı teslim edip boşaltırız.
-Bir avrodan biraz fazla. -Yapma, ciddi misin?
Yine de çok uygun bir fiyat.
Peki anlaştık mı?
Eric!
Buldum seni.
Longo'larla konuşmaya gittim ama seninle konuşmuşlar.
Ne oldu?
Anlaşma yaptık.
Olivia'nın renovasyon masrafını karşılayacaklar,
biz de tapuyu vereceğiz.
Çok mahcubum.
-Benim yüzümden. Nefret ediyorsundur. -Hayır. Sen bir riske girdin.
Kasabayı kurtarmak istedin. Anlıyorum.
Ama villa Olivia'nın hayaliydi.
Toparlanır. Akıllı ve dayanıklı bir kız.
Hem staj için Roma'ya gidecek zaten.
Güzel. Roma'ya mı gidecek?
-Evet. -Güzel.
Ya sen?
Herhâlde…
Herhâlde Ohio'ya dönmem gerekecek.
Evet, anladım. Ben…
Öyle düşünmüştüm.
-Keşke… -Eninde sonunda… Hayır, anlıyorum.
Kendimizi akıntıya bıraktık.
Tek bir işim var, o da belediye başkanı olmak.
İki profesyonel profesyonel olarak kalmalıydık belki.
Hayır.
Nasıl başardım?
Bu kadar batırmayı nasıl başardım?
Antonia.
Kıza "ilacından" ver.
Ne ilacı?
Kimi kandırıyorsun?
Hep o Aksi Mario yüzünden.
Leoni ailesi hep çok kabaydı zaten.
Hayır Antonia, o senin bahsettiğin Leone ailesiydi.
Karıştırıyorsun Antonia. Leone ailesi çok tatlıydı.
Ne dediniz siz?
-Adı "i" ile biten Leoni ailesi mi vardı? -Evet.
-Bir de "e" ile biten Leone ailesi mi? -Evet.
Başkan ilacımı çaldı yahu!
Matteo…
Kasabada adı "e" ile biten bir Leone ailesi varmış.
Demek istediğiniz…
Belki Larry Longo'nun büyük büyükannesi Amerika'ya göçünce soyadı değişmiştir.
Yaygın bir hata olduğunu duymuştum.
Öğrenmenin tek yolu var.
Başkan Hanım?
Matteo, şimdi olmaz. Nüfus kayıtlarını araştırıyorum.
1860'ların hepsi kayıp…
Kahve getirdim. Bir de destek ekibi.
Biz geldik.
-Field'lara yardım için ne gerekirse. -Sana da tabii.
Sağ olun arkadaşlar.
İşe koyulalım.
-Hadi. -Tamam.
Selam. Ben toplandım, çıkmaya hazırım.
-Seni özleyeceğim. -Ben de.
-İyi ki bu vakti beraber geçirdik. -Bence de.
Maltız'ı ne yapacağız?
Donata alacak. Huyları benziyor sonuçta.
Öyle.
Seni istasyona bırakmasam olur mu?
Gitmemişsin gibi yapacağım.
Olur.
Millet. Bunları tuvalette lavabonun altında buldum.
İğrenç! Olmaz. Küflü. Hayır.
Kes şunu.
İşte bunlar! Dâhisin sen!
-Herkes bir tane alsın! -Aferin aşkım!
1867…
1867! Millet, buraya gelin!
Maria Leon-"i" 17 Mart 1867'de doğmuş.
Aksi Mario'nun büyük büyük annesi.
Maria Leon-"e" ise aynı yıl 6 Temmuz'da doğmuş.
Yedi yaşındayken ailesi Amerika'ya taşınmış.
Larry Longo'nun akrabası o!
Evet!
Grappa?
-Saat kaç? -10.05.
Eric 10.10 treniyle gidiyor.
Telefon çekmiyor. Hayatta yetişemem.
Yetişirsiniz. Gizli silahınız var.
Yürüyün!
-Yaşlı Cadı! -Teşekkürler.
Git getir erkeğini!
Hadi, hadi!
Buongiorno.
-Trenden inmişsin. -Hayır, binmedim.
Dinle. Bir daha böyle şeyler hissedebileceğimi düşünmemiştim.
Sonra seninle tanıştım.
Villayı kaybettik ama seni de kaybetmek istemiyorum.
Seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum.
-Villayı kaybetmediniz. -Ne?
Sana bir şey göstereceğim.
Hepsi bir harf yüzünden mi?
İyi haber şu ki Leoni değil, Leone ailesi de
Montezara'da bir mülk bırakmış.
Heyecan verici!
Yasal vâris olarak bu senin Larry.
Villa Leone / Longo.
Bir çöplük bu.
Ama bizim çöplüğümüz bebeğim.
Burada ailemin mirasını hissedebiliyorum.
-Aynen öyle. Montezara bir his. -Evet!
-Müteahhit iyi mi demiştiniz? -Evet.
Kasabanın en iyi ve tek müteahhidi.
İzinlere gelince, haftaya yeni bir eksper işe başlıyor.
-Bernardo'ya ne oldu? -Milan'a taşınmaya karar verdi.
-Onu özlüyoruz. -Evet.
Evet hayatım. Ne diyorsun?
Bir havuzum olsun da.
Evet, ne diyorsunuz?
-Beğendim. -Kesinlikle varım.
O zaman birleşmiş şirketimiz
Ana Yemek ve Şahane Tabak Danışmanlık eş başkanlarına tebrikler.
-Amma uzun oldu. -Yeni bir isim buluruz.
Bu arada hemen işe koyulup
şirketimizin İtalya şubesini faaliyete açmanı bekliyoruz.
Tamamdır patronlar.
Bak buna bayıldım.
Montezara'da yeni yemek okulumuz açıldı.
Bir avroluk ev programını da genişletiyoruz.
Elektrikli araç şirketi Testa Travel bizi rotasına durak olarak ekliyor.
Seneye bütçe fazlası bekliyorum.
Teşekkür ederim.
O şarj istasyonlarına ihtiyacınız olacak anlaşılan.
Grappa zamanı!
Nihayet!
Hadi bakalım! İşte geliyor, Olivia Spesiyali!
Pizza!
Şu güzelliğe bak.
Hadi!
Merhaba! Gelmişsiniz.
Antonia!
Babamın dediği gibi…
Al sana!
Eric, yemek yapmayı öğrendim.
-Öyle mi? -Bu ne demek sence?
-Benim de dans etmeyi öğrenmem gerek. -Evet!
Alt yazı çevirmeni: Can Atalay