Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
KONSTYTUCJA WŁOCH Art. 87
Prezydent Republiki jest głową państwa i reprezentuje jedność narodową.
Może kierować orędzia do izb.
Zarządza wybory nowych izb i ustala termin ich pierwszego posiedzenia.
Upoważnia do przedstawienia izbom rządowych projektów ustaw.
Promulguje ustawy i wydaje rozporządzenia oraz dekrety z mocą ustawy.
Zarządza referendum powszechne w przypadkach przewidzianych Konstytucją.
Mianuje urzędników państwowych w przypadkach wskazanych w ustawach.
Akredytuje i przyjmuje przedstawicieli dyplomatycznych,
ratyfikuje traktaty międzynarodowe za uprzednią zgodą izb, o ile jest wymagana.
Jest zwierzchnikiem sił zbrojnych,
przewodniczy Najwyższej Radzie Obrony, utworzonej na podstawie ustawy,
ogłasza stan wojny uchwalony przez izby.
Przewodniczy Najwyższej Radzie Sądownictwa.
Nadaje odznaczenia państwowe.
Może udzielać prawa łaski i łagodzić kary.
Auroro...
Brakuje mi ciebie.
Prezydent De Santis palił.
Nie.
Przeczysz oczywistości.
W prawie oczywistość wcale nie jest oczywista.
Wiem.
Pisał o tym De Santis.
Tato, trzeba ci przypominać, że masz tylko jedno płuco?
Nie. Skoro ma się tylko dwa.
Co porabiasz?
Dopracowuję ustawę, którą masz podpisać.
- Jaką ustawę? - Świetnie wiesz.
Co słychać u twojego brata?
Cieszy się z przeprowadzki do Montrealu. Uważa, że to piękne miasto.
Cóż...
Znasz Riccarda. Wszystko wydaje mu się piękne.
Jutro zaczyna się biały semestr.
Jeszcze pół roku i wrócisz do domu.
Nawet gdybym chciał, nie mógłbym teraz rozwiązać parlamentu.
A gdybyś mógł, to byś to zrobił?
Nie. Obecnie nie ma już takiej potrzeby.
Więc problem nie istnieje. Wszystko jest jak przedtem.
Czy nie?
Nie.
Jeszcze w pracy, panie generale?
Kiedy nie pracuję, panie prezydencie,
nudzę się.
Ja też.
Za pół roku będzie pan z powrotem w domu.
W międzyczasie możemy zawsze wypowiedzieć jakąś wojnę, prawda?
Proszę mnie nie prowokować, panie prezydencie.
Mój dziadek był w strzelcach alpejskich z Valpolicelli.
Świetny pluton. Obecnie dowodzi nim zacny człowiek.
Nazywamy go Baryłą.
Ze względu na gabaryty.
- Pan też ma jakąś ksywkę, generale? - Ja?
Ja jestem Marynarzem.
Dlaczego?
Bo mam morskie nazwisko.
Lanfranco Mare.
A ja?
Czy mam jakąś ksywkę?
Nikt by nie śmiał, panie prezydencie.
Generale, gdzie się podziała odwaga strzelców alpejskich?
Niektórzy nazywają pana
Żelbetem.
- To pochlebna ksywka. - Mówi pan?
No nie wiem.
O 17:00 cotygodniowe spotkanie z premierem.
O 19:00 kolacja z pańską przyjaciółką, Coco Valori.
Prezydenta Portugalii oczekujemy o 21:00.
Protokół wymaga potwierdzenia, czy odpowiada panu menu.
Medaliony z bakłażana i sola meunière.
To chyba żart.
- Ryba na parze z komosą ryżową. - Wyśmienicie.
Naczelna „Vogue’a” prosi o wypowiedź na temat mody.
Moda to sektor przemysłowy, który we Włoszech wiedzie absolutny prym.
- Nie, tato... - W ostatnich latach...
Przepraszam, panie prezydencie.
„Vogue” nie prosi o formalną wypowiedź o przemyśle modowym,
tylko o osobiste przemyślenia.
Opowieść o tym, co pan nosi prócz granatowego garnituru.
Jako tytuł proponują: „Elegancja prezydenta”.
Moja żona była elegancka.
Wyśmienicie.
Uprzejmie odrzucę propozycję.
Coś jeszcze?
Mieliśmy się połączyć z inżynierem Giordano,
który przebywa w stacji kosmicznej.
- Od kiedy jest na orbicie? - Chyba od roku.
- A ile zostanie? - Jeszcze pół roku.
No to zdążymy przed końcem mojego mandatu.
A zatem...
Wobec tego rzekłbym... Wyśmienicie.
Opozycja?
Jak zwykle udaje, że jest wściekła.
Czyli w końcu wszystko ma się ku lepszemu.
Kraj jest bezpieczny. Dzięki panu.
Ja zaś stałem się zbędny.
Co znaczy... To, co znaczy.
Nie powiedziałbym, że zbędny.
Powinien pan podpisać ustawę o eutanazji.
Ojciec Święty chce się ze mną spotkać w tej sprawie.
Trudno się spodziewać, żeby było inaczej.
Podpisze pan?
Moi doradcy doszlifowują jeszcze kluczowe kwestie.
Czy wystarczy pół roku, które panu zostało?
Panie prezydencie, to dobra ustawa.
Może zje pan kolację ze mną i moją córką?
Będzie też moja koleżanka z czasów szkolnych,
Coco Valori. Jest ujmująca.
- Z wielką przyjemnością. - To będzie lekka kolacja.
Córka, by utrzymać mnie przy życiu, robi ze mnie ascetę.
Ileż się naślęczałem nad pańskim podręcznikiem.
2046 stron. Na studiach nazywaliśmy go „Himalaje. K3”.
- K3 nie istnieje. - Tak. Była to przeprawa niemożliwa.
To oddaje postać rzeczy.
Prawo karne właśnie takie jest.
To przeprawa przez niemożliwe.
Jeśli mogę spytać... Co pan ma na myśli, mówiąc „niemożliwe”?
Ustalenie prawdy.
Skończyliście zabawę w zawiadywanie waszym nudnym państewkiem?
A nie mówiłem? Coco jest ujmująca.
Prawda. Skurwiele zawsze są ujmujący.
Skarbeńku, odmłodniałeś.
Dobrze, że Dori zakazała ci palenia i makaronu.
- Giulio Malerba. - Coco Valori. Parodia krytyczki sztuki.
Nieprawda. Jest pani instytucją.
To dlaczego mój stary przyjaciel, gdy został głową państwa,
nie dał mi stołka dyrektorskiego w żadnym muzeum?
Bo nie jest to moją prerogatywą z artykułu 87. Konstytucji.
Skarbeńku, żartowałam. Sama spaliłabym te wszystkie muzea.
Premierze, wie pan, jak długo znam ten monolit? 56 lat.
Proszę cię, Coco. Nie mówmy o mnie, to najnudniejszy temat świata.
Uwielbiam go, bo zawsze mówi prawdę. Siedzieliśmy w jednej ławce.
Wszystko mi zawdzięcza. To ja przedstawiłam mu Aurorę.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
Gdyby nie ja, nie odważyłby się do niej zalecać.
Aurora była przepiękna.
On niekoniecznie, choć szczodrze przyznam, że coś w sobie miał.
Więc to dzięki mnie mamy naszą cudowną Dori.
- Poznał pan Riccarda? - Nie miałem przyjemności.
- Mieszka w Kanadzie. - Czym się zajmuje?
Jest kompozytorem muzyki klasycznej.
Nic podobnego! Pisze piosenki dla gwiazd popu z USA.
Zarabia więcej niż my wszyscy razem wzięci.
Kiedy zaczyna się festiwal tańca współczesnego?
Nie pamiętam, dam ci znać.
I jak? Cieszysz się, że za pół roku opuścisz to muzeum
i w domciu będziesz się napawał swoim zbiorem kodeksów?
- Wyznam, że mnie to cieszy. - On nie mówi. On wyznaje.
To wielki katolik, a ja jestem wielką ateistką.
Dlatego żyjemy w zgodzie. Prawda, skarbeńku?
Ugo Romani, pański minister sprawiedliwości, też był z nami w klasie. Wie pan?
Wiem. Ma pasję do starych zdjęć klasowych.
- Posiada całą kolekcję. - Jakże się pasje spospolitowały.
Ugo to kolejny stary przyjaciel.
Jest od nas starszy o rok.
Urody mu nie brak, ale rozumku owszem. Jak on został ministrem,
to tajemnica na miarę Całunu Turyńskiego!
- Czy on się nadaje? - Świetnie się nadaje.
Skoro pan tak mówi... Ale nie wierzę.
Politycy mają dość histeryczne relacje z prawdą.
- Ja też jestem politykiem. - Nie. Ty jesteś prawnikiem.
- Za młodu... - Dość tej prehistorii.
Co słychać w pełnym blichtru świecie sztuki?
Jak na stypie. Tu w porównaniu jest jak na Ibizie.
Idą w zaparte, że są artystami, a żaden nie jest wart małego palca De Chirica.
Byłam pupilką mistrza, wie pan?
Po prawdzie mu się podobałam. Jasna sprawa, miałam 21 lat.
Od lat podsyca legendę, że była kochanką De Chirica.
Coco, proszę, przestań, to nie miejsce.
Skarbeńku, jak to nie? Nie obowiązuje nas tajemnica państwowa?
Z czasem tajemnica państwowa staje się własnością publiczną.
Niech pan będzie tak uprzejmy i mnie upubliczni.
Nie mogę się doczekać.
- Plany na tegoroczne urodziny, skarbeńku? - Żadnych.
Zawsze był nieprzewidywalny.
Kochanieńka, dieta dietą, ale w ten sposób zagłodzisz go na śmierć.
Idę. Mam kolację z węgierskimi marszandami.
- Kolejną? - Skarbeńku, to była przystawka.
- Panie premierze, było mi miło. - Cała przyjemność po mojej stronie.
- Skarbeńku, zadzwonię jutro. - Odprowadzę cię.
- Jakie wrażenie na tobie zrobił? - Jest nie do zdarcia.
- Co mu dać na urodziny? - Żelbetowi? Kilof.
- Coś cię martwi? - Wszystko w sobie dusi. Nie wiem, czy to dobrze.
- Jesteście tacy sami. - W jakim sensie?
Jezu! Jesteście sztywni. Nie umiecie się odprężyć.
Weźcie przykład ze mnie:
tyle mam lekkości pomimo skandalicznych 22 kg nadwagi.
Jego przytłacza ciężar odpowiedzialności.
A ciebie?
- Chcesz mi coś powiedzieć? - Tylko dobranoc.
Podoba ci się, jak rapuje Guè?
Bzdura! Nie znoszę refrenów w dzisiejszej muzyce.
Czy Malerba całujący w rękę nie wydał ci się za słodki?
Wiesz, że nazywają mnie Żelbetem?
Wszyscy to wiedzą.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - By nie mącić w twojej podświadomości.
Dobrze zrobiłaś.
WNIOSKI O PRAWO ŁASKI
- Tylko nie to. - Właśnie, że to, panie prezydencie.
Dwa wnioski, które warto rozważyć. Ostatnio zaniedbaliśmy ten zakres.
Minister sprawiedliwości gorąco je popiera.
Z moim biurem wyrażamy jednogłośne poparcie dla wniosku Arpy.
Rocca to bardziej skomplikowany przypadek. Zaopiniowaliśmy go odmownie.
Czy mogłabyś się tym zająć?
Masz panią Gallo i cały sztab prawników. Dlaczego ja?
Bo pani jako prawniczka cieszy się największym poważaniem swojego ojca.
- Zaraz po nim. - Ma się rozumieć.
Oddać honory prezydentowi Republiki Portugalskiej.
Panie pułkowniku...
Czy ja też jestem taki stary?
Nie, panie prezydencie.
Wierzy mi pan?
Zawsze panu wierzę.
Ale ostatnio, kiedy się modlę, zasypiam.
Dosłownie padam. Na kilka minut.
I nic mi się nie śni.
Chciałby pan śnić?
Bardzo.
Musi się pan dla mnie czegoś dowiedzieć.
O co chodzi?
O tytuł piosenki.
Nigdy się z tym nie pogodziłem, Auroro.
Nigdy nie pogodziłem się z twoim odejściem.
Minęło już osiem lat.
Pozostawiłaś mnie wdowcem, samotnym, starym,
niepotrzebnym i zmęczonym.
A życie, bez ciebie, przestało mnie ciekawić.
Ale nie mówmy o mnie.
Przecież wiesz, że to najnudniejszy temat świata.
Pomówmy o tobie.
Byłem młodym chłopakiem.
Moja rodzina dopiero co przeniosła się na północ spod Neapolu
Zobaczyłem cię i uderzyła mnie myśl:
ona jest nieśmiertelna.
Bo przez chwilę twoje stopy nie stykały się z ziemią.
Zawieszone jak gdyby w stanie nieważkości.
To było niezapomniane.
Auroro, ja, kiedy wspominam...
...umieram.
♪ ... więc szzz, szzz, jak tego nie czaisz ♪
♪ Na 39. piętrze palę sziszę ♪
♪ Takie mam flow, że temperatura skacze ♪
♪ A niunie wszystkie płaczą ♪
♪ Wyjrzyj przez okno temaciarzu ♪
♪ Marzymy o Bentleyu, w szóstkę jedziemy Clio ♪
♪ Marzymy o sianie i dawcy z sercem złotym ♪
♪ Staje mi od snobek, co francuskie „r” mają ♪
♪ Żyję we śnie, nie spodziewam się szacunku ♪
♪ Serio gadaj, w lustrze się przejrzyj... ♪
Pamiętasz, kiedy zadedykowałem ci ten wierszyk?
Nosił tytuł „Jesienie”.
Nie przypadł ci do gustu. Miałaś rację. Nigdy nie byłem dobrym poetą.
A ty? Czymże byłaś?
Rozbrajającym uśmiechem.
Czym jeszcze?
Kłamstwem.
Tak.
Tamtym kłamstwem!
Jakże tamto widmo zaważyło wtedy nad naszym życiem?
Wiem, co byś odpowiedziała:
„Minęło tyle czasu. Daj spokój. Kochaliśmy się”.
To dlaczego upływ czasu mi nie pomógł, Auroro?
Dlaczego od tamtego dnia sprzed 40 lat pozostaję w bezruchu?
Nazywają mnie Żelbetem.
Teraz rozumiem dlaczego.
Jak z nim?
Szybko wraca do zdrowia.
Elvis jest nie do zdarcia.
Panie pułkowniku, jak się pan dowiedział
w tak krótkim czasie, o którą piosenkę chodzi?
Kirasjer musi podołać wszystkiemu.
Nawet zadaniom dla tajnego agenta.
Co ci?
- Ostatnio, kiedy się modlę, zasypiam. - To się nie módl.
Na porannej mszy ksiądz mówił o życiu po śmierci.
- Mówił, że życie nie należy do nas? - Mimochodem.
Myślę, że kiedy umrę,
wciąż będę wśród was,
blisko ciebie, twojego brata, tylko nie będę się wtrącał.
Czym się to różni od obecnej sytuacji?
Dlaczego jesteś taka opryskliwa?
Nigdy nie interweniujesz. Zawsze zajmujesz pozycję obronną.
Przetrwałeś tak sześć kryzysów rządu.
Być może.
Ciążą nade mną obyczaje Chrześcijańskiej Demokracji.
Ale politycy Chrześcijańskiej Demokracji w kluczowych chwilach
- zawsze umieli podjąć decyzję. - Oni tak. A ty?
O co chcesz mnie zapytać?
Od trzech miesięcy pracujemy nad ustawą o eutanazji.
Ja, Gallo, całe biuro prawne. Dzień i noc.
Szlifujemy, skracamy, weryfikujemy, poprawiamy, odsyłamy do parlamentu.
Robimy to wszystko dla ciebie.
Ale to na nic, bo nigdy nie podpiszesz tej ustawy.
Podpisanie jej wymaga odwagi, której nie masz.
- Wcale tak nie jest. - To jak jest?
Sprowadzasz wszystko do konfliktu między odwagą a strachem.
- Nie o to chodzi. - A o co?
Jeśli nie podpiszę, wyjdę na sadystę.
Jeśli podpiszę, wyjdę na mordercę.
O to chodzi.
Na tym właśnie polega dylemat.
Wiesz, czym jest argument równi pochyłej?
Świetnie wiem. Holokaust to końcowy rezultat
zamiarów, które z początku mają zbożny cel:
uśmierzyć cierpienie chorych.
Jeśli prawodawca ustąpi w punkcie „A”, z czasem ustąpi też w punkcie „N”.
Nie można tego dowieść i tu do tego nie dojdzie.
- Dlaczego? - Bo my, dzięki wam, jesteśmy od was lepsi.
Pytanie jest tylko jedno, tato.
- Pytań jest wiele. - Nie. Tylko jedno.
Do kogo należą nasze dni?
Dziękuję, siostro.
Teraz niech mi siostra coś powie.
Pomimo zachmurzenia mamy piękny dzień.
Uśmiech kobiety potrafi zmienić świat.
Prawda?
Ojciec Święty wydaje mi się wielkim optymistą.
Mój przyjacielu, mój przyjacielu.
Pan jest moim przyjacielem.
Moim drogim przyjacielem.
Chce mnie pan o coś zapytać. Prawda?
- Widzę to. - To prawda.
Śmiało. Przyjaciela można pytać o wszystko.
Czuję się samotny, Ojcze Święty.
Jest pan starym człowiekiem.
Dolegliwości są częstsze.
Pańska rola polityczna i społeczna wkrótce się skończy.
Horyzont już blisko.
Dzieci głową i sercem są gdzie indziej.
Pańska żona nas opuściła.
Przeszłość jest ciężarem.
Przyszłość to pustka.
Z pewnością nie brak Ojcu Świętemu szczerości.
Kłamstwa są dobre dla wiejskich proboszczów.
Ja jestem papieżem.
Proszę mnie uważnie posłuchać.
Czy pan jest chory z samotności?
Czy po prostu czuje ciężar długiego życia?
Czy pamięta pan, co to lekkość?
Czy kiedykolwiek miał pan w sobie lekkość?
Lekkość?
- Nie wiem. - Voilà!
Nikt tego nie wie.
Nikt!
Bóg podsuwa nam pytania i skrupulatnie unika odpowiedzi.
Tajemnica utrzymuje nas przy życiu.
To nie my mamy udzielać odpowiedzi.
Nauka też nie.
Nawet nie nauki prawne,
których jest pan znamienitym przedstawicielem.
Dlatego mam pewność, że nie podpisze pan tej śmiercionośnej ustawy.
Prawda?
Prawda, przyjacielu?
Ani ja, ani pan,
nikt nie zna odpowiedzi.
- Wszystkiego najlepszego, Mariano. - Dziękuję, Ugo.
To oryginał. Z drugiej klasy.
Sobie zatrzymałem odbitkę.
- Ileż wspomnień, prawda? - To piękny podarunek.
Schudłeś.
Kiedy sobie pofolguję, Dorotea serwuje mi ziółka.
Co u Dori?
W bojowym nastroju. Jak zwykle.
Wypomina mi brak odwagi w kwestii ustawy o eutanazji.
To delikatna i drażliwa sprawa. Nie chciałbym być na twoim miejscu.
Bezruch jest chyba moją odwieczną cechą.
Wiesz, że nazywają mnie Żelbetem?
Mogą cię zwać, jak chcą.
Ale to niepodważalne, że byłeś wielkim prezydentem.
Szósty kryzys rządu, wywołany przez tego głupca...
Spisałeś się na medal, Mariano.
Zawsze wierny Konstytucji.
Cieszysz się, że to koniec?
Tak. Nie mogę się doczekać powrotu do domu.
Odnajdziesz wolność.
W naszym wieku wolność na niewiele się zdaje.
Poza tym moja wolność miała na imię Aurora.
Brakuje ci jej, co?
Mnie też.
Pytaj.
Zgoda.
Kiedy wygaśnie twój mandat,
a pojawi się moje nazwisko jako kandydata na urząd, poprzesz mnie?
Co za pytania? Znamy się od zawsze.
- Po to tu przyszedłeś? - Nie tylko.
Jest jeszcze jedna sprawa. Bardziej delikatna.
Pragnę też uprzedzić wszelkie nieporozumienia.
Byś nie pomyślał, że chcę nadużyć naszej przyjaźni.
Wysłałem ci dwa wnioski o prawo łaski.
Jedno dotyczy Isy Rocca, 45 lat, zabójstwo.
Odsiedziała 9 lat.
Isa Rocca
jest siostrzenicą mojej obecnej partnerki.
Wiem. To konflikt interesów...
Szczerze mówiąc, jestem zmęczony.
Postanowiłem, że wnioski przeanalizuje Dorotea.
Jako prawniczka stała się o wiele bardziej wnikliwa ode mnie.
Chyba dziś miałem jeść komosę?
Zrobimy wyjątek ze względu na twoje urodziny.
- Nie chciałeś znów się ożenić? - Nigdy.
- Dlaczego? Mama by się cieszyła. - Nie sądzę.
- Sama mi to powiedziała. - Ale ja bym się nie cieszył.
Dlaczego Riccardo przestał komponować muzykę klasyczną? Był taki dobry.
Bo lubi muzykę rozrywkową. Jak ty.
Twój prezent.
- Co to? - Słuchawki do telefonu.
Chyba nie chcesz ciągle słuchać płyt?
- Nie umiem tego używać. - Labaro ci pomoże.
W ogóle was nie znam.
Ja z Riccardem też ciebie nie znamy.
A ty?
Czy kiedyś wyjdziesz za mąż?
Zajrzałeś do wniosków o prawo łaski?
Nie. Chcę, żebyś ty się tym zajęła.
Teraz masz więcej czasu. Może sam się tym zajmiesz?
- Nie pracuję jako sędzia od wielu lat. - Sędzią jest się przez całe życie.
Ciekawe, co porabia inżynier Giordano w swej kosmicznej kapsule.
Zapewne śpi.
Chyba niełatwo spać w stanie nieważkości.
Albo wprost przeciwnie.
Komary.
Kirasjer musi sobie radzić w każdej sytuacji.
Auroro,
dlaczego 40 lat temu mnie zdradziłaś?
Auroro,
dlaczego w dzień twojego pogrzebu
miałem niezbite poczucie, że twój kochanek jest wśród zebranych.
Nigdy nie chciałaś wyjawić mi jego nazwiska,
ale ja wiedziałem, że on tam jest.
Auroro, on tam był.
Co ty wyrabiasz?
Nie panujesz nad sobą. Wracaj na miejsce.
Zajmiesz się wnioskami o prawo łaski?
Zaczęłam analizować dokumenty.
I jakie wrażenia?
Przypadek Isy Rocca mnie poruszył.
Ale to nieważne, bo z perspektywy etycznej ułaskawienie jest ryzykowane.
- Nie sądzę, by tata mógł... - Znam ją.
Ty też powinnaś ją poznać.
W jakim sensie?
Odwiedź ją w więzieniu. W Turynie.
- To pomoże ci lepiej ocenić sytuację. - Nie ma takiej potrzeby.
- Aspekt prawny jasno wynika z dokumentów. - Ale istnieje coś więcej niż dokumenty.
Istnieje też człowiek.
Według ciebie tata podpisze ustawę o eutanazji?
Nie sądzę.
Ale gdybym miał go zastąpić,
to podpiszę.
„Isa Rocca, urodzona w Rzymie dn. 9 października 1980 r.,
skazana za zabójstwo, dokonane na mężu, Alessiu Piccone...
...urodzonym w Rzymie dn. 2 sierpnia 1975 r.,
który przez 15 lat znęcał się nad nią, bił i zastraszał”.
„Cristiano Arpa, urodzony w Turynie dn. 3 lutego 1951 r.,
nauczyciel historii w liceum Morosiniego w Moncalieri, w prowincji Turyn.
Skazany za zabójstwo, dokonane na żonie,
Dianie Della Ragione, chorującej na alzheimera”.
„Dziękuję moim uczniom za wyrazy solidarności,
lecz nie sądzę, bym zasługiwał na ułaskawienie.
Nie stanąłem na wysokości zadania”.
Wezwałem panią, bo nie pamiętam harmonogramu.
Za dwie godziny przyjmuje pan panią ambasador Litwy.
Słusznie, zapomniałem.
W środowy wieczór inauguracja festiwalu tańca.
Naczelna „Vogue’a”...
Wyśmienicie.
Pójdę przygotować się do spotkania.
Doskonale.
Jak zwykle było to bardzo owocne spotkanie.
Być może ostatnie, panie prezydencie.
Mój mandat dobiega końca.
Mój też.
- Dokąd się pani przenosi? - Nie wiem,
ale postanowiłam zrobić rok przerwy
i zostać w Rzymie, by wreszcie zwiedzić miasto.
Skoro pański mandat też się kończy,
może zechciałby pan
pokazać mi zabytki, których nie widziałam.
Wkrótce będziemy wolnymi ludźmi.
- To ekstrawagancki pomysł. - Ale jest to pomysł.
Zapomniałam dodać:
świetnie panu w krótkich włosach.
Twój sposób chodzenia, Auroro.
Jak byłaś wtedy ubrana, Auroro?
Co było w modzie?
Właściwie byliśmy jeszcze dziećmi.
Elvis?
Co ci?
Tak świetnie się czuł.
Ale ma nawrót choroby.
Należy go uśpić.
Nie. Utrzymajcie go przy życiu.
Panie prezydencie,
on jest w agonii.
Tak postanowiłem.
Pytaj.
Chcesz rzucić okiem na ostatnią wersję ustawy o eutanazji?
- Pomarańczowy zakreślacz. - Już.
PROJEKT USTAWY
Proszę.
Znakomicie.
Artykuł 4, ustęp 1.
Do niczego. Wyrzucić.
Ustęp 2. Wyjaśnić, co należy rozumieć przez „agonię”.
Ustęp 3.
Dopisać: „Tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych prawem”.
Artykuł 4.
Dopisać: „po pisemnej opinii medycznej”. Oraz: „podpartej drugą opinią”.
Artykuł 5, ustęp 1.
Do niczego. Wyrzucić.
Wyjaśnić „agonię”.
Odesłać do ustępu 3. Wyjaśnić „agonię”.
Jeśli porządnie to poprawicie, mogę rozważyć podpisanie ustawy.
- Tato, ja... - Przejdźmy do wniosków o prawo łaski.
Cristiano Arpa, 73 lata,
przez 35 lat w związku małżeńskim, bezdzietny,
nauczyciel historii w liceum.
Żona od 7 lat chorowała na alzheimera.
Wystąpił o wcześniejszą emeryturę, by się nią zajmować.
Rok po przejściu na emeryturę udusił żonę.
Zeznał: „Nie mogłem dłużej znosić napadów złości i ciągłej przemocy”.
Wniosek złożyli dawni uczniowie skazanego za pośrednictwem jego obrońcy.
Od 15 lat przebywa w więzieniu, przyznał się do winy,
twierdzi, że nie zasługuje na ułaskawienie.
Wnioskodawcy załączyli listy miłosne,
które skazany pisał do żony podczas jej choroby.
„Przestał czytać, prawie nie je.
Nie wychodzi na spacer.
Nie życzy sobie wizyt.
Oddaje się śmierci”.
Co myślisz?
Tato, co z tobą?
Dziś miałem okazję ujrzeć prawdę z bliska.
A prawo zawsze ukazuje ją z daleka.
Proszę za mną. Mamy dla pani osobną salę.
Dziękuję.
Jak się pani czuje?
Męża poznałam na studiach.
Po pierwszym pocałunku zemdlał.
Od razu pokochałam go bardziej niż siebie.
Nikogo nie należy kochać bardziej od siebie.
Wiem.
Pani nic nie wie.
Dlaczego?
Bo jest wolna.
Pani też byłaby wolna,
gdyby nie zadała 18 ciosów nożem śpiącemu mężowi.
Musiałam to zrobić.
- Musiała pani? - Był nieuleczalnie chory.
Na co cierpiał?
Na swoje obsesje.
- Pani mąż był zdrowy. - Nie.
Był wyniszczony.
Wyniszczony od środka.
A ja go wyzwoliłam.
- Zasługuję na ułaskawienie. - W ten sposób daleko pani nie zajdzie.
Pani nic nie wie, bo nigdy nikogo nie kochała.
Dosyć. To pani nic o mnie nie wie.
Jest pani kretynką. To wiem.
Po co pani tu przyszła?
Żeby zobaczyć.
Ale to, że jest pani antypatyczna, wcale nie pomaga.
Prawa łaski udziela się z wielkoduszności, a nie z sympatii.
Wielkoduszność nie wystarczy. Potrzeba podstawy prawnej. Uzasadnienia.
A w pani wypadku tego brakuje.
Eutanazja.
Uwolniłam męża od nieuleczalnej choroby.
To był akt eutanazji.
We Włoszech nie mamy ustawy o eutanazji.
Obciąża panią to, że miała pani kochanka.
Pewnie, że miałam.
Chociaż tyle mogłam zrobić w tej sytuacji.
Mąż przypalał mi włosy, gdy spałam.
Zamykał w piwnicy i wyłączał światło.
Pewnie, że miałam kochanka.
Ja też musiałam jakoś oddychać.
Pani nie oddycha.
Może napisałaby pani list pełen skruchy?
- Gdyby poprosiła pani o wybaczenie... - Kogo miałabym prosić?
Boga?
W tej sytuacji prezydent nie może udzielić prawa łaski.
Właśnie, że tak.
Niby dlaczego?
Bo cierpiałam.
I pani ojciec o tym wie.
Nie oddycham.
Wiem.
Muszę napić się kawy.
Oczywiście, proszę pani.
Marco, zostaw go.
Chociaż może wydawać się inaczej,
ucieszyła się z pani wizyty.
- Pan jest... - Tak. Przychodzę codziennie.
- Żeby się z nią spotkać? - Nie.
Widzenia są tylko raz w tygodniu.
- To po co pan przychodzi? - Ja?
Czekam na nią.
- To nie on. - To kto?
- Nigdy ci nie powiem. Przysięgłam Aurorze. - Na co przysięgłaś? Jesteś ateistką!
Obiecałam jej!
Obietnica nie obowiązuje. Aurora nie żyje.
Już możesz mi powiedzieć. Musisz mi powiedzieć.
Musisz mi podać imię i nazwisko kochanka mojej żony.
Od 40 lat o tym myślę. Chcę prawdy!
Odpierdol się! Odpierdol się wreszcie ode mnie!
Nie możesz się tak zwracać do prezydenta.
Możesz mnie aresztować za znieważenie, a i tak nie podam tego nazwiska.
Cześć, Riccardo.
Ja jak się miewam?
Masz zapasowe pytanie?
Co u taty?
Wszystko dobrze.
Pali jednego papierosa dziennie
i po 7 latach w pałacu boi się wrócić do domu.
Dziś spotkałam się z Isą Rocca.
Powiedziała, że jestem kretynką, ale nie poczułam się urażona.
Powiedziała, że nigdy nikogo nie kochałam,
ale nie poczułam się urażona.
Powiedziała, że nie oddycham.
To mnie wyniszczyło.
Wyniszczyło od środka.
Pewnie. Prędzej czy później do ciebie przyjadę.
W barze spotkałam jej nowego partnera.
Co dzień stoi pod oknem jej celi.
Co tam robi?
Czeka na nią.
Czy poprawki są w porządku?
Rząd przyjął wszystkie twoje uwagi.
Możesz podpisać.
Dlaczego ten człowiek, Cristiano Arpa,
przestał czytać i przyjmować wizyty?
Dlaczego przestał żyć?
- Zmieniasz temat. - Tak, masz rację.
Za radą Uga odwiedziłam w więzieniu Isę Rocca.
To niezgodne z procedurą.
Sam mówiłeś, że prawdzie należy przyglądać się z bliska.
Nie. Powiedziałem, że miałem okazję ją ujrzeć.
- Mam dość procedur. - Potrafię to zrozumieć.
Opowiedz mi o Isie Rocca.
Mąż znęcał się nad nią latami.
Zamykał w piwnicy i gasił światło. Przypalał jej włosy. Bił.
Ale ona zabiła go, gdy spał.
Osiemnaście ciosów nożem.
To zabójstwo.
Wiem.
Czy okazała skruchę?
- Okazała skruchę? - Tak. Okazała skruchę.
Nie umiesz kłamać.
Twierdzi, że zabijając,
uwolniła go od nieuleczalnej choroby psychicznej.
- Według niej był to akt eutanazji. - Nie mamy ustawy o eutanazji.
Jednak ona zasługuje na łaskę.
- Potrzeba podstawy prawnej. - Wiem.
Jednak ona zasługuje na łaskę ponad wszelką uzasadnioną wątpliwość.
Oto wątpliwość:
Isa Rocca jest siostrzenicą partnerki ministra sprawiedliwości.
- Uga? - Tak. Uga Romaniego.
Jak wszystkim wiadomo, znamy się z Ugiem od liceum.
Gdybym udzielił prawa łaski, opinia publiczna by mnie zmasakrowała.
Biurokracja.
Każdy jej nienawidzi, bo wszystko spowalnia.
Lecz służy właśnie temu.
- Czemu? - Niepodejmowaniu pochopnych decyzji.
Potrzebuję więcej czasu do namysłu.
Panie prezydencie, mamy kłopoty z dźwiękiem.
Nie uda nam się porozmawiać z inżynierem Giordano.
Nie wie, że się połączyliśmy.
Nie szkodzi. Popatrzę na niego jeszcze chwilę.
„Kochanie moje,
za fasadą wiedzy i powagi, którą sobie zbudowałem,
dochodzę do wniosku, że zawsze kierował mną jeden cel:
miłość.
Moja bezbrzeżna miłość do Ciebie.
Dziś ta miłość stała się niemożliwa.
Dlatego wkrótce Cię nie będzie.
I mnie również nie będzie.
Będę starał się jakoś żyć
w oczekiwaniu na nasze następne, tajemne spotkanie w miejscu,
które ludzie nazywają pięknym słowem:
zaświaty.
Na zawsze Twój. Cristiano”.
- Mogę ci opowiedzieć dowcip? - Nie.
Szkoda, jest śmieszny.
Chcesz?
To ty.
W jakim sensie?
To ty przed 40 laty byłeś kochankiem Aurory.
Mariano...
Jeśli w ten sposób chcesz mi powiedzieć,
że nie ułaskawisz Isy Rocca, daj sobie spokój.
Możesz mówić wprost.
To ty.
Posłuchaj mnie.
Może to znieważenie, ale muszę ci to powiedzieć.
Zwariowałeś. Jak możesz coś takiego myśleć?
Od czasów liceum jestem twoim najlepszym przyjacielem.
To ty.
Wiem o tym.
Ugo...
O czym myśli mój ojciec, gdy pali?
O pani matce.
O mojej matce?
Tak.
Pytaj!
Dlaczego nie pozwolisz mu odejść?
Bo mnie o to nie poprosił.
- Dokąd się wybierasz? - Nic tu po mnie,
a od lat nie miałam wakacji.
Pojadę do Montrealu, odwiedzę Riccarda.
Też bym pojechał. Dawno go nie widziałem.
Nie. Z Riccardem chcemy pobyć trochę sami, jak brat z siostrą.
Karzesz mnie, bo nie podpisałem ważnej dla ciebie ustawy.
To nieistotne.
Ustawę podpisze Ugo Romani, kiedy zajmie twoje miejsce.
Tak? Nie byłbym taki pewien.
- Dlaczego tak ci zależy na tej ustawie? - Co za pytanie?
Świat przestał cię ciekawić,
ale nie możesz żądać, by przestał ciekawić innych.
Wyjeżdżasz, bo chcesz mnie ukarać.
Nic nie rozumiesz.
A co jest do rozumienia?
Nie chcę tu być, kiedy na zawsze będziesz opuszczał Kwirynał.
Owszem. Nic nie rozumiem.
Nigdy nie rozumiałem, kim jest twój brat,
kim jesteś ty.
Nie wiem, czy masz przyjaciół,
partnera, partnerkę.
Jedyne, co o tobie wiem,
to że całymi dniami studiujesz przepisy prawne.
Poświęciłam swoje życie, by zajmować się tobą.
Tego też nie wiesz?
A teraz już mnie nie potrzebujesz.
Prawdę mówiąc, nigdy nie potrzebowałeś.
Potrzebowałeś tylko więcej czasu do namysłu.
Twój mandat wygasa, tato.
Kiedy chcesz podjąć te decyzje?
Wkrótce.
Ty też nic o mnie nie wiesz.
Wiem to, co mi ujawniasz.
Czterdzieści lat temu
twoja matka
zdradziła mnie z innym mężczyzną.
Nigdy się z tego nie otrząsnąłem. Kurwa mać!
W życiu nie słyszałam, żebyś przeklinał.
Ja też.
Co mam ci powiedzieć?
Czterdzieści lat temu. To już uległo przedawnieniu.
Musisz dojść do siebie. Czas na zmiany.
Idę, zaraz mam samolot. Zadzwonię, gdy wyląduję.
Nie wiem, co myśleć.
Astronauta płacze w kosmosie, po czym śmieje się ze swojego płaczu.
Coco Valori chce palić muzea,
a nie chce mi wyjawić nazwiska, o które proszę.
Nie chce się sprzeniewierzyć przyjaźni. Czy nie jest też moją przyjaciółką?
Przepiękna kobieta zaprasza mnie na spacer.
Patrzę, jak odchodzi, taka wolna, pewna siebie.
I przez chwilę dostrzegam,
czym jest szczęście.
A nawet nie było dobrego światła.
Mało jem, jeszcze mniej palę,
a mimo to boli mnie płuco, którego nie mam.
Moje dzieci
umówiły się beze mnie.
Mają głowę na karku.
Znają przyszłość, ja nie znam nawet przeszłości.
Jest też przyjaciel. Mój najlepszy przyjaciel.
Ja go...
uraziłem. A nawet upokorzyłem.
Jest jeszcze jeden człowiek.
Przestał czytać, jeść, z nikim się nie widuje. Co takiego wie?
Co on wie, czego ja nie wiem?
Ktoś inny co dnia czeka pod więzieniem na swoją partnerkę.
W deszcz, ziąb, skwar.
Codziennie myślę o żonie.
Wielbiłem ją.
Nie znosiłem jej. Nienawidziłem. Zdradziła mnie.
A jednak nie przestałem jej kochać i szanować.
Choć jedyna rozsądna myśl kazała mi ją zabić,
to tego nie zrobiłem. Nie zrobiłem tego.
Dlaczego?
I jest jeszcze koń, Ojcze Święty.
Który umiera.
A my wszyscy cierpimy wraz z nim.
Wiesz, co to, przyjacielu?
Co?
Łaska.
A co to jest?
♪ Obczaj nas, kiedy tam wbijemy ♪
♪ Skumaj, ile lat bracia odsiedzieli ♪
♪ Dycha na bani, trójka w iphone’ie, czwóra za to, co w kieszeni ♪
♪ Nie w detalu, Seba, tylko hurtem ♪
♪ Czarną albo złotą kartą kruszymy temat ♪
♪ Dwie pół-Filipinki w szpilkach mam w trójkącie ♪
♪ Fioletowe chmury puszczam, a konto mi puchnie ♪
♪ Ty, ty, kiedy nawijasz, ♪
♪ to niunie wszystkie płaczą, więc szz, szz, ♪
♪ jak tego nie czaisz ♪
♪ Na 39. piętrze palę sziszę ♪
♪ Takie mam flow, że temperatura skacze ♪
♪ A niunie wszystkie płaczą ♪
♪ Wyjrzyj przez okno, temaciarzu ♪
♪ A niunie wszystkie płaczą ♪
Panie prezydencie,
- Elvis... - Potrzebuję więcej czasu do namysłu.
Nie tym razem. Nie musi już pan podejmować decyzji.
Elvis nie żyje.
To była śmierć naturalna?
Tak, panie prezydencie. To była śmierć naturalna.
Panie prezydencie, jest inauguracja sezonu w La Scali.
Dobrze.
Najpierw jednak chcę się udać tam, gdzie poznałem Aurorę.
Niedaleko jest więzienie, w którym siedzi Cristiano Arpa.
- Chciałbym z nim porozmawiać. - To niezgodne z procedurą.
Mam dość procedur.
Zazwyczaj tego rodzaju bunt objawia się około 18 roku życia.
Przepraszam, panie prezydencie.
Panie sekretarzu, chciałbym o coś spytać.
Do kogo należą nasze dni?
Nikt tego nie wie.
Spróbujmy się tego dowiedzieć.
♪ Spod wiernych domów strzech ♪
♪ strzelcy alpejscy ruszyli w dal ♪
♪ odwagą, siłą się wykażą ♪
♪ świeżej młodości swej ♪
♪ Piękny kadecie prosto z Alp, ♪
♪ w młodości kwiecie, ♪
♪ śmiało wypręż pierś, ♪
♪ by dumą tchnąć i chwałą ♪
♪ Och, strzelecka odwago, ♪
♪ zawsze granicy ♪
♪ murem broń ♪
♪ i sztandar nasz wysoko nieś ♪
♪ Strażniku, czujny bądź, ♪
♪ by dobrze bronić włoskiej ziemi, ♪
♪ gdzie miłość czasem się uśmiechnie, ♪
♪ a słońce piękniej świeci się ♪
♪ Tam pośród puszczy i przepaści, ♪
♪ wśród chłodnych mgieł i w ziąb, ♪
♪ kilofem skały będą łupać, ♪
♪ by drogę skrócić swą ♪
♪ A kiedy słońce szczyty grzeje, ♪
♪ wąwóz głęboki pali też, ♪
♪ dumny ten strzelec bacznie spojrzy się, ♪
♪ gotów - „Stój! Kto idzie”? - krzyknąć wnet ♪
♪ Och, strzelecka odwago, ♪
♪ zawsze granicy ♪
♪ murem broń ♪
♪ i sztandar nasz wysoko nieś ♪
♪ Strażniku, czujny bądź, ♪
♪ by dobrze bronić włoskiej ziemi, ♪
♪ gdzie miłość czasem się uśmiechnie, ♪
♪ a słońce piękniej świeci się ♪
PRZEJŚCIA NIE MA
Podam się do dymisji
dwa tygodnie przed wygaśnięciem mandatu.
Dlaczego, panie prezydencie?
Ponieważ w ten sposób,
jako senator dożywotni,
będę mógł wybierać następnego prezydenta.
Panie prezydencie, czy mogę pana skomplementować?
Proszę.
Jest pan bardzo, ale to bardzo inteligentny.
Tak.
Obiło mi się o uszy.
Mieszkałem tu.
A ona przeszła tamtędy.
Po co tu te dwa krzesła?
Właściwie to nie wiem.
Panie burmistrzu,
co pan myśli o wniosku o ułaskawienie Cristiana Arpy?
To wspaniały przykład jednoczenia się społeczności we wspólnym celu.
Arpa wychował tu całe pokolenia uczniów.
Zawsze go lubiano i szanowano.
Wszystkich poruszało oddanie,
z jakim Arpa opiekował się chorą na alzheimera żoną.
Petycję o ułaskawienie podpisali wszyscy mieszkańcy.
Naprawdę wszyscy?
To zaskakujące.
Prawie wszyscy...
- Kto nie podpisał? - Tylko dwie osoby.
Kto dokładnie?
Moja żona.
I ja.
- Dlaczego? - Cóż, to małe miasteczko, panie prezydencie.
Nie pytałem, jak duże jest miasteczko.
Pytałem, dlaczego nie podpisaliście.
Moja żona nigdy nie lubiła Cristiana Arpy.
- I mówi jeszcze... - Co jeszcze mówi?
Według mojej żony, panie prezydencie,
to nie alzheimer wywoływał u tej kobiety napady złości.
Ale to tylko zdanie mojej żony.
A co je wywoływało?
Żona twierdzi, że Cristiano Arpa od dłuższego czasu miał inną kobietę.
Dlaczego pańskim zdaniem Cristiano Arpa oddaje się śmierci?
Nie wiem.
A co mówi pańska żona?
Twierdzi, że on gra
na pańską litość.
W ten sposób miałyby wzrosnąć jego szanse na ułaskawienie.
- I mówi jeszcze... - Co jeszcze mówi?
Że Cristiano Arpa jest bardzo inteligentny.
- Ale to tylko zdanie mojej żony. - A jakie jest pańskie zdanie?
Również moja żona jest bardzo inteligentna.
A jeśli to błąd?
Co takiego?
Że tu przyjechałem.
Osobista wizyta w więzieniu u Cristiana Arpy,
by spróbować zbliżyć się do prawdy.
Czy mogę być szczery?
To szaleństwo.
Lecz pan jest znakomitym prawnikiem. Może pan odkryć prawdę.
Proszę się z nim nie patyczkować. Niech pan go przyprze do muru...
Panie generale, to nie wojna.
Szkoda.
Czy nigdy nie popełnił pan żadnego szaleństwa?
Raz.
Przeprowadzałem inspekcję w pokoju mojego syna.
W szufladzie leżał piórnik.
Znalazłem w nim jointa.
Wypaliłem go, panie prezydencie.
Czy wywarł na panu jakiś efekt?
Nie.
Bo nie umiem się zaciągać.
A pan?
Nigdy nie byłem odważnym człowiekiem.
Wy prawnicy i my wojskowi
myśleliśmy, że prawo i dyscyplina
uwolnią nas od przykrego obowiązku
posiadania wrażliwości.
Lecz stało się inaczej.
Czy chce się pan spotkać także z Isą Rocca? Ona też tu przebywa.
Nie widzę konieczności.
Panie prezydencie, mamy dla pana osobną salę.
Poczekam z innymi.
Uczył pan historii?
Brakuje panu uczenia?
Nigdy nie uczyłem.
Tylko z pasją odgrywałem, co napisano w książkach.
Uczniowie doceniali moje umiejętności aktorskie.
Grał pan tylko w szkole czy również w domu?
Proszę wybaczyć, ale nie ma sensu odpowiadać na to pytanie.
Dobremu aktorowi nikt nie uwierzy.
Jakkolwiek brzmiałaby odpowiedź.
- Podobno miał pan kochankę. - To nieprawda.
Nie mam zamiaru pana osądzać.
Dziękuję.
Dzięki Bogu mój wyrok wydano bezzwłocznie.
Od razu oddałem się w ręce sprawiedliwości.
Wie pan, że nie jest to okoliczność łagodząca?
Wiem, ale to fakt.
Oświadczył pan, że nie zasługuje na ułaskawienie.
Nie wydaje się pan szczególnie zainteresowany odzyskaniem wolności.
W moim wieku wolność na niewiele się zdaje.
- Pańska żona cierpiała na alzheimera? - To było ostatnie stadium.
Jej życie stało się piekłem.
Moje też.
Więc zabił ją pan, by uwolnić od cierpienia?
- Zabiłem ją z miłości. - „Zabiłem z miłości”.
Zbyt wiele razy to słyszałem. I za każdym razem nie rozumiem.
Miłość jako alibi dla śmierci.
Dla mnie miłość jest celebrowaniem życia.
Ma pan zupełną rację.
Ale niestety tutaj chodzi o coś innego.
A o co?
Że nie zawsze łatwo dochować wierności swoim zasadom.
Czyli nie chce pan zostać ułaskawiony?
Chcą tego wszyscy mieszkańcy mojego miasta.
Nie wszyscy.
Na kilka dni przed uduszeniem żony pisał pan do niej w liście:
„Będę starał się jakoś żyć”.
Tymczasem zmienił pan zdanie i oddaje się śmierci.
Czy twierdzi pan, że gram?
Nie. Dostrzegam pewną niekonsekwencję.
A niekonsekwencje prowadzą do wątpliwości.
Dlatego trzeba 2046 stron, by napisać podręcznik prawa karnego.
Ja nie dostrzegam żadnej niekonsekwencji.
Starać się jakoś żyć to tyle, co oddawać się śmierci.
Dlaczego oddaje się pan śmierci?
Bo jedyne czego chcę, to zapomnieć.
I znów nabrać lekkości.
Chłodno, ty ogrzewasz
Ciemno, ty oświetlasz
Ja się zagubiłem,
ty mnie odnajdziesz
Nie dziś,
jutro
Jednej, dziesiątej,
setnej jesieni
Uratował nas pan przed tym głupcem!
Panie prezydencie, uratował nas pan!
Widziałeś, jakie przyjęcie w La Scali?
Cały kraj cię kocha.
- Wkrótce będą kochać Uga Romaniego. - Co ty wygadujesz?
Jeszcze nie wiesz?
Ugo chce zostać prezydentem.
Święty Boże!
Czy przed emeryturą nie mógłbyś podpisać jakiegoś dekretu,
który ostatecznie obaliłby w tym kraju ambicje?
Co z tobą, skarbeńku?
To był dobry tekst.
Kiedy się modlę, zasypiam.
Szczęściarz. Ja muszę wziąć dwie pigułki nasenne.
Aurora śniła co noc.
Rano zdawała mi relację z niezwykłymi detalami.
To było czarujące.
Ty miewasz sny?
Nigdy.
A chciałbyś?
Bardzo.
Co chciałbyś, żeby ci się przyśniło?
Aurora?
Stan nieważkości.
Okej. Powiem ci.
To nie Ugo.
Już to mówiłaś i nie uwierzyłem.
Mariano, to nie Ugo.
To kto?
Ja.
Gratulacje.
„Proszę o wybaczenie potem, zamiast przedtem”
♪ W głowie mam niezły film w stylu gore piję czekomleko jak u Spike’a Lee ♪
♪ na stosie zielonych wysokim jak podwójny Whopper ♪
♪ najgorzej we Włoszech to być bez floty ♪
♪ to jak celownik prosto w czoło w Metal Gear Solid ♪
♪ Gdy patrzę na morze, myślę o morzu cashu ♪
♪ Ty podkręcaj volume, a ja podkręcę income ♪
♪ Obczaj nas, kiedy tam wbijemy ♪
♪ Skumaj, ile lat ♪
♪ bracia odsiedzieli ♪
Niezbyt się zgadzaliśmy.
Ale umiejętnie zachowaliśmy to dla siebie.
Nie.
Nie umiejętnie.
Tylko elegancko.
Czy to kłopot, jeśli pójdę do domu piechotą?
Od siedmiu lat nie byłem na spacerze.
To żaden kłopot, panie prezydencie. Zajmiemy się tym.
Wyśmienicie.
A jeśli kłamała?
- Kto, panie prezydencie? - Coco.
W jakiej sprawie?
Nigdy nie będę miał pewności, z kim zdradziła mnie żona.
Panie prezydencie, czy mogę pana skrytykować?
Tak.
Ale oględnie.
Przywiązuje pan zbytnią wagę do prawdy.
To skrzywienie zawodowe sędziów.
Jest pan już na emeryturze.
Jakie plany na wieczór, panie prezydencie?
Zamówię pizzę.
Mam dla pana upominek.
A gdzie?
Znajdzie go pan. Na spokojnie.
Kirasjer umie wszystko ukryć.
Żeby nie okazywać emocji publicznie.
Kirasjer wszystko potrafi.
Halo?
Tu Mariano De Santis. Były prezydent.
O kurwa!
Proszę wybaczyć.
Wybaczam.
Pan ma mój numer, panie prezydencie?
Pozwoliłem sobie o niego poprosić panią Cafiero. Czy to źle?
To świetnie.
Czy nadal jest pani naczelną „Vogue’a”?
- Oczywiście. - Dobrze.
I wciąż chce się pani dowiedzieć,
w co ubiera się były prezydent w wolnym czasie?
Czy już za późno?
Za późno? Oczywiście, że nie.
Dobrze.
Jestem gotów odpowiedzieć na pani pytania.
Tak.
W takim razie.... Zacznijmy...
Czy pamięta pan, jak się ubierał jako młody chłopak?
Oczywiście.
Nie lubię zapominać.
Ja lubię pamiętać.
Nie będę twierdził, że nie chciałem być
jednym z tych, którzy noszą
czerwoną marynarkę do białych spodni.
Lecz nigdy nie miałem dość odwagi.
Wie pani, zawsze byłem
szarym, nudnym człowiekiem.
Zawsze byłem człowiekiem prawa.
I nigdy mi to nie ciążyło.
Spośród nas dwojga
to żona była ekscentryczna.
Co mnie cieszyło.
Uwielbiała
czerwony, żółty, kremowy...
Latem niebieski.
Tak,
niebieski.
We wszystkich odcieniach.
To było cudowne.
Zimą - zielony.
Tak. Świetnie pani wie,
że nie każdemu dobrze w zielonym.
Tymczasem Aurorze w zielonym było wspaniale.
Na kilka dni przed śmiercią
przypięła broszę
do granatowego żakietu.
Powiedziałem wtedy:
„Nie, Auroro, z broszą będziesz wyglądać jak starsza pani”.
Zaskoczona spytała:
„A kim jestem,
jak nie starszą panią?”.
I wtedy przyszło mi do głowy coś dziwnego.
Odparłem:
„Ty zawsze będziesz moją dziewczyną”.
To nie jest dziwne.
Tylko poruszające.
Tak. To odpowiednie słowo.
Rzeczywiście, Aurora się nie roześmiała.
A co zrobiła?
Najpierw powiedziała: „Przestań”.
Ale dostrzegłem, że się wzruszyła.
Zdaję sobie sprawę, że nie mówię zbyt wiele o sobie.
Nic nie szkodzi.
Wspaniale się słucha, jak opowiada pan o żonie.
Interesuje to panią?
Bardzo.
Powiem wprost.
Aurora była kobietą idealną.
Idealną dla mnie.
Dlaczego?
Bo nigdy mnie nie zapomniała.
Proszę się nie spieszyć, panie prezydencie.
Zaczekam.
Jest pani prawdziwie wrażliwą osobą. Wie pani o tym?
Dziękuję, panie prezydencie.
Dlatego chciałbym podzielić się z panią pewną nowiną.
Byłby to punkt kulminacyjny mojej kariery.
Przed opuszczeniem Kwirynału
postanowiłem podpisać ostatnią ustawę.
Tę o eutanazji.
Jeszcze nikt o tym nie wie.
To naprawdę punkt kulminacyjny mojej kariery.
Co na to papież?
Cóż... Nie sądzę, żeby źle zareagował. Jest moim przyjacielem.
Pozwolę sobie zauważyć, że chyba i tak mu się to nie spodoba.
Trudno.
To nieuniknione. Pełnimy różne role.
Ojciec Święty odpowiada przed Bogiem,
a ja przed moimi dziećmi.
Co sprawiło, że się pan przekonał?
To wielka niespodzianka.
Wszyscy sądzili, że jako katolik,
człowiek ceniący równowagę, skłonny do kompromisów,
będzie pan zwlekał do końca mandatu i nie podpisze.
Żeby obarczyć tym obowiązkiem następcę.
Co pana przekonało?
Moja córka.
Przekonała mnie córka.
To znakomita prawniczka.
Bo zdołała skruszyć moje zasady.
Pan też jest wielkim prawnikiem.
Chciałbym teraz powiedzieć coś banalnego:
jest taki czas, kiedy dzieci muszą iść za rodzicami.
Potem jednak to rodzice muszą pójść za dziećmi.
Poza tym moja córka ma coś jeszcze:
pasję.
Którą ja z wiekiem utraciłem.
Czy teraz odnalazł pan pasję?
Późno już na pasję.
Lecz...
odnalazłem coś, co ją przypomina.
Łaskę.
Łaska to piękno wątpienia.
Więc postanowił pan podpisać, mając wątpliwości?
Czy nie to właśnie robimy każdego dnia?
Udając pewność?
Tak, panie prezydencie. Właśnie to robimy każdego dnia.
Nazywa się to odwagą.
Pewnego dnia moja córka Dorotea spytała mnie:
„Do kogo należą nasze dni?”
Odpowiedź jest tak oczywista...
Do nas.
Ale paradoks polega na tym, że całego życia nie starczy, by to zrozumieć.
Arpa, wróciłeś przed czasem. Przepustka kończy się chyba o 22:00?
Hej, Dorotea.
Hej, Riccardo.
Cześć, tato.
Co porabiasz?
Jem kolację.
A co jesz?
Komosę.
Zamówił sobie pizzę.
Jesteś jak twoja matka.
Jak to?
- Znasz mnie. - Nie do końca.
Nigdy bym nie sądziła, że ułaskawisz Isę Rocca.
I to uzasadnienie...
„Zapobiegawcza obrona konieczna”.
Doprawdy brawurowe rozszerzenie
zasady obrony koniecznej.
Obrona konieczna przed życiem, które stało się piekłem.
Ale zabiła go, gdy spał.
Obudziłby się i znów zaczął nad nią znęcać.
- Mogła uciec. - Nie.
Nie mogła.
Dlaczego?
Bo go kochała.
A to by oznaczało ucieczkę od własnego życia.
Nie miała wyboru. Dlatego udzielamy jej prawa łaski.
A dlaczego nie ułaskawiłeś Arpy?
Jego wersja była bałamutna.
W jakim sensie?
Nie kochał żony.
- Skąd wiesz? - Rozmawiałem z nim.
Był wyniszczony...
Wyniszczony od środka.
Ponad wszelką uzasadnioną wątpliwość.
Tato?
Chcesz usłyszeć kawałek, który ostatnio napisałem?
W porządku.
Isa Rocca i jej partner rozstali się pół roku po ułaskawieniu.
Cristiano Arpa po odmowie prawa łaski
ponowił wniosek do prezydenta, tym razem we własnym imieniu.
Do wyboru Uga Romaniego na urząd prezydenta zabrakło jednego głosu.
W kuluarach plotkowano, że był to głos Mariana De Santisa.
Dorotea De Santis zapisała się na kurs tańca.
Mariano De Santis każdego ranka zasiada w senatorskim gabinecie.
Wieczorami w domu czeka.
Czeka na swoją przyjaciółkę, Coco Valori, by zjeść z nią lekką kolację.
Odpierdol się, dobra?
Dla Claudia
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Tłumaczenie: Katarzyna Skórska
Napisy: Studio Kropka