Downloaded from YTS.MX
Tańczysz, tak?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Uśmiechnij się.
Ona tańczy!
Tańczysz?
Larissa!
Widzicie tę dziewczynkę w różu stojącą w kącie w czasie urodzin?
Ma na imię Larissa.
W kwietniu 1994 roku,
gdy wszyscy na naszej ulicy rozprawiali o mundialu,
ona świętowała swoje pierwsze urodziny.
Kiedy się urodziła,
30 marca poprzedniego roku,
nikt nie pomyślał, że tańcząca przy głośnikach Larissa
stanie się Anittą, największą gwiazdą pop w historii Brazylii.
Anitta, kochamy cię!
Skąd można było to wiedzieć?
W końcu w tamtym czasie
była zwyczajnym dzieckiem z Honório Gurgel.
To dzielnica zupełnie inna
niż Rio z jego bossa novą czy Girl from Ipanema.
Dzięki Larissie zasłynęła na cały świat,
a favela funk zawitał na najważniejsze sceny świata.
Jeśli przyjrzycie się nieco uważniej…
zobaczycie, że ta dziewczynka z Honório
już wtedy była inna.
Na pełnym gości przyjęciu dla dzieci
ona bawi się sama.
Niby tańczy, a jednocześnie wszystko obserwuje.
Jakby podzielona.
Nie wie, że Brazylia wygra mundial,
a ona sama pozostanie już taka podzielona…
i że w końcu tej wielkiej Anitcie
zacznie brakować takiej samotności w czasie imprez.
Nie tylko w czasie imprez, w życiu też.
Bo wszystko, co pozostało po tej imprezie z motywem Czerwonego Kapturka,
to moc głośników.
Anitta!
Anitta jest na pierwszym miejscu…
Piosenkarka przeszła do historii najważniejszego festiwalu muzycznego…
Gdy zaczynałam, radio nie grało muzyki funk.
Starałam się, by piosenki brzmiały jak pop.
- Anitta zdobyła kolejną nagrodę. - Jest w trasie.
Odwiedziła wiele miast, zagrała wiele koncertów.
Z biednych przedmieść Rio w świat…
Dziewczyna z Rio!
- Anitta! - Anitta!
Kiedy zadzwoniła Larissa i zaproponowała mi pracę przy filmie,
poczułem się trochę zagubiony.
Nie do końca wiedziałem, o co chodzi.
- A więc teraz ma na imię Anitta? - Anitta! Anitta!
Mogłaby zaproponować tę pracę każdemu.
Dlaczego ja?
Ale kiedy mi to wyjaśniła, zrozumiałem dlaczego.
Będziesz nagrywał wszystko.
Anittę w czasie pracy i Larissę w jej prywatnym czasie.
Anittę może sfilmować…
każdy.
I każdy chyba już to zrobił.
Ale Larissę…
Larissę nie.
Potrzebuję kogoś, kto ma dużo taktu.
Larissa to dobrze strzeżony sekret, do którego dostęp
mają tylko ci, którym naprawdę ufa,
ci, którzy są z nią od początku.
Jeśli o mnie chodzi, możemy zacząć, kiedy chcesz.
Zacznę, kiedy zechcesz.
Właściwie to jestem tu z powodu tego zamieszania z Larissą i Anittą,
tworem i stwórczynią,
bo nadal nie poukładała sobie tego w głowie.
VMA otrzymuje…
O Boże!
Praca gwiazdy z Honório Gurgel została doceniona za sprawą nagrody
za najlepszy latynoski teledysk muzyczny na ceremonii wręczenia VMA
organizowanej przez amerykańską MTV.
Chyba zrozumiała, że moja perspektywa
i wspólne pochodzenie będą przydatne w trakcie filmowania.
Znów tu jesteśmy, Brazylio.
Dziś zaprezentowałam rytm,
który w moim kraju przez lata uznawany był za przestępstwo.
Urodziłam się i wychowałam w brazylijskim getcie.
Będziecie teraz słyszeć więcej brazylijskiego funku,
a to dopiero początek.
Brazylijski funk zdobywa VMA. Dziękuję!
Anitta!
Móc reprezentować tu mój kraj co roku to dla mnie szczególne wyróżnienie.
Dziękuję wam wszystkim.
Anitta, popatrz tu i podnieś…
Prośba, bym nakręcił ten film, miała sens.
Ale nim zaczęliśmy, prawie spanikowałem. To chyba oczywiste?
Larissa, pierwsza dziewczyna, w której się zabujałem,
była teraz królową świata.
I mogła tego nie wiedzieć,
ale też królową najgorzej zakończonej miłości mojego życia.
Wysłaną wiadomość usunęłam…
Spytałam, czy zamierzasz tam nocować.
Czy może chciałbyś przyjść tutaj.
Bo ja najpierw piszę coś takiego, a potem dziękuję.
Boże, wtedy ostatni raz powiedziałam ci coś słodkiego.
O nie, znowu cię irytuję.
Pomyślałam: „Walić to. Wysyłam. Wisi mi to”.
Olewam to, czy poczujesz się przytłoczony.
Hej, jestem na ciebie zła. Ale nie mogę być, prawda?
Nie martw się.
LARISSA: DRUGA TWARZ ANITTY
Bo cię kocham.
WYJŚCIE
NOWY JORK, USA
- Będzie nas filmował? - Tak.
Zatrzymaj tu. Na tym się skup.
Wiesz, że znamy się od 12. roku życia?
No co ty.
- Tak. - Tak.
Gdy byliśmy dzieciakami, ja miałam może jedenaście lat,
a on trzynaście,
poszliśmy na koncert rockowy.
Z niego było straszne ciacho,
naprawdę mega, mega…
Największe ciacho w okolicy, normalnie odlot.
A ja nie byłam atrakcyjna. No i… Czekaj, bolą mnie nogi.
I on mnie pocałował,
a ja nie mogłam uwierzyć, że się z nim całuję,
bo takie było z niego ciacho.
A ja byłam taka brzydka! Strasznie brzydka!
O Boże.
Ja byłam brzydka, a on był mega. Myślałam tylko: „O Boże.
Całuję największe ciacho w moim życiu”.
Byłam przeszczęśliwa.
A obok nas moja przyjaciółka całowała jego kumpla!
I ja tak…
Aż tu nagle,
w czasie tego całowania,
mój brat Renan…
Przyszedł Renan!
Przyszedł i mówi…
„Przestań całować moją siostrę!”.
Ja na to:
„Zamknij gębę!
Wiesz, kiedy znów będę całować takie ciacho? Nigdy!
Już nigdy! To największe ciacho w moim życiu!
Zamknij się i wynocha!”.
Mój brat się wściekł i wyszedł.
A ja wróciłam do niego i mówię: „Nie przestawajmy”.
MENEDŻERKA
Rozpoczęłam współpracę z nią, gdy zaczęła śpiewać po hiszpańsku.
Byłam wtedy menedżerką J Balvina
i pomogliśmy jej z piosenką Downtown.
Anitta jest zawsze taka sama.
Ma dużo energii i radości życia.
Dostaje to, czego chce.
Bez dwóch zdań.
Nie boi się, że zostanie skrzywdzona.
Wie, że przetrwa wszystko.
Anitta jest superbohaterką.
Larissa jest człowiekiem.
Jest bardzo, bardzo wrażliwa.
Po raz pierwszy filmowałem ją z tyłu sceny.
Nie byłem do tego przyzwyczajony.
Zawsze byłem blisko Larissy.
No chodź.
Wybaczcie.
Chyba się nie przedstawiłem.
Mam na imię Pedro i też jestem z Honório.
Stopniowo zacząłem rozumieć,
kiedy ze sceny schodzi Larissa i pojawia się Anitta.
O tak.
Wróciłam.
Chcesz tego czy nie.
Zaprosiła mnie do pracy nad tym filmem,
bo widziałem, kim była, zanim stała się Anittą.
Zgodziłem się, bo zrozumiałem, że chce mówić o tym niesamowitym rozdarciu.
I wiedziałem, znając ją dawniej,
że jako jeden z niewielu potrafię to wyjaśnić.
Wiem, że moja miłość do niej nie ma nic wspólnego z tym filmem.
Ale pomyślałem,
że może tym razem zdobędę się na odwagę,
żeby jej powiedzieć, co czułem przez te lata,
obserwując ją z daleka.
Kręcenie filmu zbliża ludzi do siebie.
Cieszę się, że wróciłeś.
Ja też się cieszę.
Czy między nami nadal coś jest?
Czy pomyśli, że taki zwykły facet może być interesujący
po tym, jak spotkała tylu znanych ludzi?
Czy uda mi się zachować profesjonalnie i nie pomieszać tych dwóch spraw?
Lepiej się czujesz, gdy jesteśmy razem?
Chyba tak. A co?
Nic.
Albo co gorsze…
Super.
Czy nadal jest sobą?
Czy ja będę umiał być sobą?
Oczywiście nie mówiłem jej o tym,
ale o tym myślałem, gdy weszliśmy do pokoju hotelowego.
Założyć?
Pamiętam, że lubiła moje imię, bo tak samo miał na imię jej dziadek.
On także był muzykiem.
To on wprowadził ją w świat muzyki.
Pedro! Gdzie jest Pedro? Pedro!
Długo mnie nie było.
Długo cię nie było!
Mnie nigdy nie przeszło.
Ja, Anitta, Larissa i moja kamera.
Kamera miała kręcić jedną osobę,
a przed nią znajdowały się dwie.
Dwie niesamowite kobiety,
które otworzyły drzwi przede mną,
a teraz także przed wami.
- Nie masz dziewczyny? - Nie. Myślisz, że mam?
- Tak. - Czemu?
Po prostu.
Myślę, że masz, ale zaprzeczasz, bo… to wszystko w imię sztuki.
- Widziałam ją na Instagramie. - Tak? Kogo widziałaś?
- Tę, która tam jest. - Ale kto?
- Ta z twojego Instagrama. - Na zdjęciu?
Zerwaliśmy jakieś…
cztery miesiące temu.
Więc jesteś singlem?
- Niestety tak. - Serio?
Serio.
Czemu miałbym kłamać?
Nie wiem.
To znaczy, wiem.
Wiesz, co mnie wkurza? Że opowiadasz,
że gdy byliśmy dzieciakami, byłaś brzydka.
Byłam straszna!
Proszę cię, Larissa.
Byłam okropna. W klasie wszyscy…
Koleżanki tak ci mówiły?
Kiedy wchodziłam do klasy,
wszyscy udawali, że umierają, bo miałam wielki nos.
- Przysięgam. - Co?
Udawali, że się duszą.
Co to była za klasa?
Ojciec miał wtedy kłopoty ze swoim biznesem.
Musieliśmy chodzić do szkoły…
Do szkoły publicznej.
Uwielbiałam się uczyć. Byłam kujonką.
Bałam się szkoły publicznej. Przeklinałam ją.
Ogłoszono konkurs piękności. Nie wierzę w zbiegi okoliczności.
To wszystko się zdarzyło, żebym miała o czym opowiadać.
W konkursie wybierano dziewczynę wiosny.
Nagrodą było stypendium.
No to się zapisałam.
Skąd wiem, że byłam brzydka? Bo byłam.
Zapisałam się i zostałam pośmiewiskiem całej szkoły.
Konkurs miał motyw przewodni: recykling.
W domu powiedziałam mamie, że się zgłosiłam
i że muszę wygrać, bo nagrodą jest stypendium.
Zaczęłyśmy z mamą wymyślać ciuchy z kubków do kawy.
A kiedy tam przyszłyśmy, wszystkie dziewczyny były wystrojone.
Popatrz na nią!
Normalnie Paco Rabanne.
A popatrz na mnie!
Mama powiedziała, że powinnyśmy zrezygnować.
Ja na to: „Mamo, jak to?”.
A ona: „Nie, nie.
Nie widzisz, że wszyscy wynajęli Bóg wie kogo,
a my uszyłyśmy twoje ciuchy same?”.
Ja na to: „Mamo, to nieważne. One nie mają tego, co ja”.
- I ona spytała: „Czyli czego?”. - A ja: „Charyzmy”.
I weszłam na scenę.
O tak.
O tak. Tak!
- Mam zdjęcia. - Wyobrażam sobie ciebie.
- Nie… - Wszystko.
Mam zdjęcia.
Około 19.00 moja mama zaczęła…
Postanowiła wyjść.
Była już przy drzwiach.
Wtedy ogłoszono: „Zwyciężyła…
Larissa de Macedo Machado!”.
Spojrzałam na ciotkę i mówię: „A nie mówiłam?”.
Przemaszerowałam po scenie
i zgarnęłam szarfę, kwiaty i stypendium.
Mogłam się uczyć za darmo.
PRZEDSZKOLE DUMNEGO KACZĄTKA RIO, GRUDZIEŃ 1998 ROKU
Larissa od dziecka miała silną osobowość.
Nadal taką ma.
Wszystko musiało być tak, jak ona chce.
Nie dało się tego obejść.
Zawsze taka była.
Wymyślała gry, na przykład: „Bądźmy piosenkarkami,
pobawmy się w teatr”.
Zarządzała wszystkim od dziecka.
Tam!
Daj mi to!
Zawsze byliśmy ze sobą blisko.
Wszyscy schodzili się na przyjęcia urodzinowe.
Ona zawsze powtarza:
„Zawsze byliśmy szczęśliwi, prawda? Z pieniędzmi czy bez”.
I ja się z nią zgadzam.
Dla ludzi pochodzących stąd, co my, rodzina jest wszystkim.
To jest podstawa.
Zawsze bardzo ceniłem moją.
Ale to, co robi Larissa, jest niespotykane.
Cześć, tato. Jak się masz?
Śniło mi się, że leżysz w łóżku i płaczesz, bo bolą cię plecy.
Wszystko dobrze?
Anitto, bardzo dziękuję…
Zacznę nagrywać. Mogę po angielsku?
- Jak wolisz. - Dobra.
Od samego początku planowałaś światową karierę
i zrealizowałaś ten plan sama.
Czy brakuje ci czegoś, odkąd zaczęłaś karierę?
Brakuje mi tylko tego, że nie mogę być cały czas z rodziną.
- Mamo! - Tato!
Bardzo za nimi tęsknię, kiedy ich tu nie ma.
Jestem od nich uzależniona emocjonalnie.
Moja babcia…
BABCIA LARISSY
…rok po swojej śmierci
zaczęła się ze mną komunikować we śnie.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
W mojej religii wierzy się, że ludzie nigdy nie umierają.
Mówi do mnie, zdradza, co się wydarzy,
opowiada mi o przyszłości.
Jest moją przyjaciółką i rozmawiam z nią codziennie.
Wiem, że oni żyją.
Wciąż płaczesz?
O Boże.
Mój brat wie, co myślę i czego chcę.
To niedorzeczne. Kocham go i podziwiam. Nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Jest największą miłością mojego życia.
Razem pracujemy.
Jutro z tobą pojadę.
Dawniej tego nie dostrzegaliśmy.
Teraz wiem, że bardzo mnie kocha, i on wie, że ja jego też.
Jest dla mnie wszystkim.
Tato, bardzo cię kocham.
Uwielbiam spędzać z tobą czas. Jestem wtedy taka szczęśliwa.
Przy tobie moje życie staje się lepsze.
Pojawia się tęcza.
Jesteś wspaniały. Kocham cię.
Ja też, skarbie.
Bardzo się cieszę, gdy jestem z tobą. To mnie uszczęśliwia.
Ja też bardzo cię kocham.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Larissa jest też blisko ze swoimi ciotkami.
Zaobserwowałem to w Honório
i na Instagramie, choćby kiedy zabiera wszystkich w podróż.
- Portugalski. - Portugalski?
Rodzina i przyjaciele wejdą na scenę.
Kiedy wejdzie rodzina, wniesiesz brazylijską flagę.
- Super. - Potem przyjaciele i wszyscy tańczą…
Albo kiedy zaprasza na scenę całą rodzinę.
Jest tu ze mną moja rodzina.
To jeden z najlepszych dni w moim życiu. Dziękuję, Portugalio!
Do dziś myślę o tym, ile historii Larissa ma do opowiedzenia.
Jak to było?
Gdy była mała, w centrum handlowym były maskotki Disneya: Minnie,
Mickey, Pluto.
- Disney. - Do każdej była kolejka.
Tak.
Nie mogłyśmy stanąć w tej do Minnie, bo była za długa.
Więc stanęłyśmy w krótszej, do Pluto…
Stała więc i nie mówiła, że nie chce,
tylko patrzyła na nas, a my mówiłyśmy:
„Kolejka do Minnie jest za długa”. A ona patrzyła tak.
Aż tu nagle pytamy: „Gdzie Larissa?”.
Był tam ogromny tłum, a my nie wiedziałyśmy, gdzie Larissa.
Z miejsca się rozpłakałam, że ją porwą.
Była mała. Powinnam się uspokoić, ale nie mogę. Taka już jestem.
A ona po prostu zniknęła. Gdzie jest Larissa?
Stoi w kolejce.
Byłyśmy przerażone, że nie zrobiła sceny,
nie mówiła: „Chcę iść tam”, tylko poszła. Uznała, że tak będzie fajnie.
I poszła.
Ciotki wychowały ją wspólnie z matką,
bo pracowały razem we trójkę.
Miriam, Márcia i Marília.
Miriam i Mauro rozstali się, gdy Larissa miała dwa lata,
a Renan cztery, więc ciotki przyszły jej na ratunek.
Jest taka sprawa z Larissą,
bo ona uważa, że skoro brat był starszy w chwili rozstania
i bardziej to przeżywał, to ona czuła się opuszczona.
Są tacy, co zachowują się, jakby nie szukali uwagi,
ale to oni potrzebują jej najbardziej.
A kiedy jej nie dostają, stają się coraz twardsi.
To chyba ten przypadek.
Larissa jest delikatna
i rozsądna,
a Anitta jest twarda.
Czasem to dość straszne.
Ale w głębi duszy obie są bardzo romantyczne,
choć Larissa bardziej to okazuje,
a Anitta wydaje się jej całkowitym przeciwieństwem.
Kto powiedział, że nie można być jednocześnie jednym i drugim?
Dla kogoś, kto w dzieciństwie czuł się niewidzialny,
jak powtarza Larissa,
nie wiem,
może łatwiej jest wybrać jedną wersję siebie
i później zdać sobie sprawę, że obie mogą…
Jak to powiedzieć?
Współistnieć.
Przez całe dzieciństwo byłam niewidzialna.
Mama nie akceptowała tego, kim jestem.
Uważała, że jest mnie za dużo.
Za dużo?
Że powinnam mniej się wyróżniać, mniej mówić,
być mniej krzykliwa, mniej ekstrawagancka…
Powtarzała, że powinnam być jak mój brat.
A on był zawsze spokojniejszy,
taki jak ona.
Ja byłam bardziej…
A ja nie chciałam nie być…
Chciałam być…
Gdyby nie moja kariera,
gdybym nie zbudowała wizerunku Anitty,
tego wszystkiego, co mam…
tych przeżyć…
historii w mojej ojczyźnie…
w tym wszystkim,
to nie miałabym żadnej wartości.
I nikt by na mnie nie spojrzał.
Gdybym tego wszystkiego nie dokonała i nie stała się Anittą…
to byłabym kimś zupełnie nieważnym.
Bo tak było przez całe moje dzieciństwo.
Mamo, jak się masz?
Pamiętasz Pedra?
Mojego kolegę z Honório? Blondyn, niebieskie oczy, całowałam się z nim.
Kręci o mnie film.
Bardzo cię kocham. Nagranie było cudne.
Naprawdę super.
Wracam do Miami. Bardzo cię kocham. Tęsknię.
Charlie, chodź!
Charlie!
Myślisz, że ptaki mogą latać tak wysoko, jak chcą?
Czy istnieje dla nich jakiś limit?
Tak.
Jaki?
Anitta ustanowiła nowy rekord
za sprawą swojego hitu Envolver, który został Top 1 na Spotify.
- Gdzie mama? - Tam.
- Dajesz wiarę? - Mamo!
Dajesz wiarę? Ja też nie. Naprawdę nie wierzę.
Anitta!
- Mówię… - Tato!
Boże!
- Cudownie. - Boże.
- Mój Boże. - Tak.
- Tak, skarbie. - Tato…
To się nie dzieje.
- Tak. - To się nie dzieje.
Nie do wiary.
Grało i nagle…
Dla każdego artysty największą nagrodą
jest móc robić to, czego się pragnie,
i dawać to światu.
SESJA NAGRANIOWA UTWORU ENVOLVER
Ekstra!
- Pięknie! - Tak.
- Rany. - Zarąbiście!
Mówiono mi, że Brazylijczyk
nigdy nie zrobi międzynarodowej kariery.
Wszyscy próbowali,
a ostatnim razem udało się to w poprzednim stuleciu z bossa novą.
W obecnym stuleciu to się nie wydarzyło.
W kraju wypromowałam wielkie przeboje,
więc zaczęłam się rozglądać za tym, co dalej.
Zadzwoniłam do brata…
mówiąc, że chcę śpiewać po hiszpańsku za granicą.
On odpowiedział:
„Po co?
Teraz, kiedy udało nam się przełamać uprzedzenia w naszym kraju,
chcesz zaczynać od nowa?
Musiałabyś zaczynać od samego początku
i robić to, co sześć lat temu.
Nie masz już na to energii”. Ja na to:
„Chcę to zrobić”.
DOLINA COACHELLA, USA
- Będą tam takie dziury? - Nie.
To kwadrat, nie możemy tego tak przesuwać.
Chodź. Pokażę ci, jak to działa.
Zawsze będę promować moją kulturę
i z niej korzystać, bo stamtąd pochodzę.
Walczy o coś, co jest dla niej ważne.
Taka jest.
Idealnie!
Pierwsza Brazylijka na topie światowych list,
pierwsza występująca na głównej scenie na Coachelli.
Czuję, że trzeba działać.
Wszystko jest w odpowiednim miejscu.
- Cześć! - Żyjemy!
Podoba mi się…
Podoba mi się to miejsce na warkoczyki.
Muszę dać spokój moim włosom.
- Żadnych dziwactw. - Rozpuść je!
Co tylko chcesz. Możemy być tutaj…
Po wszystkim planujemy drinki, jeśli masz ochotę.
Można palić, robić, co się chce. W zasadzie…
- Mój świat. - Jak fawela. Robisz, co chcesz.
- Jesteśmy na dzielni, czilujemy. - Trochę chaosu…
Głośniki.
Niektórzy artyści zmienili imię
i stworzyli nową osobowość artystyczną.
Ale zwykle tak jest, że jedna z ich dwóch twarzy w końcu
przestaje istnieć.
A z nią tak nie jest.
W ten sposób pojawiam się na scenie, patrzcie.
Na motorze.
W fawelach niektórzy mieszkają wysoko, prawda?
- Tak. - Więc nie chcemy się tam wspinać.
Motocykle służą za taksówki. Za jeden, dwa dolary wwożą cię pod dom
i wracają na dół.
- Więc wjedziesz taką taksówką na… - Jeździłam taką do pracy.
Chcę, żeby był karnawał, ale nie taki oczywisty.
- Ten jest tradycyjny. - Rio…
To inny tradycyjny karnawał.
Obserwując z bliska koegzystencję Larissy i Anitty…
znajdowaliśmy się w Kalifornii i w Honório jednocześnie.
Obie brały udział w najważniejszym festiwalu muzycznym świata.
- Pierwszy raz jesteś na Coachelli? - Tak, jestem…
Boję się jak diabli.
- Boisz się? - Tak.
W tym momencie
to ja się boję.
Boję się powierzyć siebie kobiecie bardziej nawykłej do życia z rozmachem
niż do zwykłego życia.
Kiedy jesteś kobietą w show-biznesie…
NOWY JORK, USA
Pomóż mi to założyć.
Jeśli nie masz faceta z show-biznesu,
to wszystko jest trudniejsze.
To prawdziwy biznes.
Z kim się zwiążesz? Gdzie będziecie się pokazywać?
Masz moje łyżwy?
Nie będzie ci w tym zimno?
Zrozumiałam, że choć to wszystko miało być dla mnie,
to nie jestem do tego stworzona.
Patrz.
Żeby nie było ci zimno.
Widzisz, jak lubię się troszczyć o tych, których kocham?
Więc zrozumiałam, jak to będzie,
gdy ktoś mi się spodoba, będę z kimś, kto jest dla mnie dobry.
Może to być kelner,
parkingowy,
portier…
Nieważne.
Musimy dojść do wejścia.
To idziemy…
- Nie widać nam głów. - Widzisz? Ja nie.
- Ja teraz tak. - Gdzie? Teraz widzisz?
Tak.
To wariactwo.
Jeśli facet chodzi z piękną dziewczyną z prowincji,
a jest bogaty i sławny, wszyscy mówią:
„Ale super, co?
Umawia się z dziewczyną z prowincji”.
Ale jeśli to kobieta wiąże się ze zwykłym chłopakiem,
który ma normalną pracę:
„Powinnaś być z facetem na swoim poziomie, a nie z nim”.
Jak gdyby to mężczyzna decydował o twojej wartości.
SEWILLA, HISZPANIA
Nie idziesz?
Nie idziesz spać?
Wezmę prysznic i się kładę.
To ja cię umyję.
- Co? - Umyję cię.
Żebyś nie pachniał jak…
Gdzie to jest? Chodź tutaj.
Trochę cię umyję, żeby się pozbyć tej okropnej woni fajek.
Dobra.
Zaraz, ja to zrobię. Chodź.
No chodź!
Obróć się.
Jesteś cały w tatuażach,
a nie nauczyłeś się, jak się bierze prysznic.
- Mogę też cię umyć? - Nie. Ja sama umiem.
Dobra.
Ja umiem brać prysznic.
Ty nie umiesz.
Anitta!
Patrz, to Anitta!
Puk, puk.
No nie mogę!
- Anitta. - Nie mogę być z tobą Anittą, kretynie!
Muszę się dziś upić.
- Zacznijmy już teraz! - Ja zacznę. Daj mi to.
- Coś tylko dla dorosłych? - Ja to zrobię!
Mamy tequilę.
Wow!
Mamy…
Pamiętasz, jak byliśmy tylko we dwójkę?
Pamiętam.
- Rozmawialiśmy w specyficzny sposób. - Tak.
Nie zwróciłeś uwagi, jak się zmieniłam, kiedy przyszli inni?
Kiedy nie chcę pokazywać ludziom mojej prawdziwej twarzy…
moja osobowość się zmienia.
Czasem zadaję sobie pytanie: „Cholera!
Czemu nagle tak się zmieniam?”.
Wiem dlaczego,
ale nie potrafię tego kontrolować.
Czemu tak się dzieje?
Bo chyba boję się, że ci ludzie będą mnie oceniać.
- Jestem głodna. - Co jest?
Pedro.
Cześć!
- Chodź, zdradzę ci sekret. - Mów. Sfilmuję to.
Jesteś taki seksowny z tą kamerą w dłoniach.
To powiedziała Anitta czy Larissa?
- Odpowiedz. - Jestem zła.
Odpowiesz później?
Anitta. Ja nigdy bym tak nie powiedziała.
- Ale tak myślę. - Opowiesz mi o tym później.
- Co? - Opowiesz mi później.
Tak. Cześć wszystkim!
Cieszymy się, że tu jesteśmy. Gotowi?
- Poszło jak burza, co? - Tak. Dałaś radę.
Im bardziej nieswojo się czuję, będąc Anittą,
tym silniej ona do mnie przychodzi.
- Mówi o biznesie. - Przychodzi wcześniej, mocniej, bardziej…
Po prostu poza kontrolą.
Czy kiedy wrócimy do domu, przytulisz mnie…
- Jasne. - …jak spanikuję?
Jasne.
- I tak to robisz, nawet jak jest okej. - Tak.
Gdy zacząłem filmować Larissę,
najtrudniejsze było ukrywanie tego, co do niej czuję.
Udawanie, że kręcę wyłącznie moją byłą sąsiadkę,
która została gwiazdą popu.
- Wiesz, czyja to torebka? - Która?
Jaka torebka?
- Ach, ta? Nie wiem czyja. - Należała do Carmen Mirandy.
O rany.
„TOREBKA WIECZOROWA”
Szybko zrozumiałem, że nadal jest między nami bliskość.
Różnica polegała na tym, że poczułem, jakbym uczestniczył w love story.
Gotowe. Wiesz, co teraz zrobię?
Zgadnij.
- Nie wierzę. O Boże. - Wyłącz światło.
To sen?
Nic nie rób. Ja zamknę. Zobacz, jak ciemno się robi w sypialni.
Boże.
Czy ludzie uważają, że brak mi pewności siebie?
Myślisz, że teraz się dowiedzą?
Tak sądzę.
Ja też.
Chyba nikt nie myśli, że wychodzę na scenę z myślą, że wszystko jest źle,
że jestem do bani, nikt nie chce mnie widzieć,
wszystko jest do bani, nikomu się nie będzie podobać
i nikt nie przyjdzie na koncert.
Też w to wątpię.
Kiedy przed snem Larissa powiedziała mi,
że czuje się niepewnie, wychodząc na scenę,
poczułem się zagubiony.
Jak leci, Rio de Janeiro?!
Bo rano przeszła na tryb zarządzania i wydawała się niezniszczalna.
Kiedy występuje, ma w mikrofonie dwa kanały.
Jeden do śpiewania, drugi do komunikowania się z ekipą.
Jest super!
Zdejmij skrzydła.
Zarządza wszystkim.
Idę teraz do kręgu.
Czasem jest scenie, zauważa coś i wraca do ekipy.
Boję się, że tę starszą panią przygniecie barierka.
Przesuńcie ją do pierwszego rzędu.
Od razu dostrzega wszystko
i to rejestruje…
Uwaga, straż miejska!
Facet okradł człowieka, który tam stał,
i poszedł tam.
Ja to widziałam. Nie ludzie. Okradł go i poszedł tam.
Nie cieszy ją wyłącznie bycie celebrytką.
Nie zawaha się pojawić na trio elétrico
lub w razie potrzeby nawet w czasie wyborów.
Ma w sobie wolność akceptowania tego, kim jest, bez poczucia winy.
To daje jej niesamowitą moc
i nikt jej nie podskoczy.
Sześć, siedem, osiem, jeden.
Siedem, osiem, osiem, klaskanie. Raz, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć, siedem, osiem. Idziemy.
Dwa, trzy, rozejście.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Raz. dwa…
Nie zostali, żeby to zobaczyć. Nie widzieli próby.
Zastanawiam się,
skoro tyle osób pracuje w mojej ekipie,
czemu ja, artystka, Anitta
muszę o tym teraz myśleć
i rozkminiać problem
pięć minut przed próbami.
Chcę odpowiedzi. Jaka jest odpowiedź?
Kamera nakręciła artystkę i producentkę w jednym.
Bo ona pilnuje wszystkiego.
Za każdym razem ten sam gnój.
Ciekawe dlaczego, kiedy robię to samo w Brazylii z moimi ludźmi,
z moją organizacją, nic takiego się nie dzieje.
Bardzo łatwo się ze mną pracuje.
Nie mam żadnych żądań ani bzdurnych wymagań.
To łatwe.
„Co chcesz, Anitta?” „To, co jest”.
„A jak to wolisz zrobić?” „Tak, by zadowolić wszystkich”.
Zawsze tak jest.
Jest ze mną cholernie łatwo.
Pytanie.
Czy Larissa wyczuwa, że korzystasz z energii Anitty?
Jakby to był taki… odrzut po strzale?
Tak, to znaczy…
czuję to tylko po powrocie do domu.
Wracam i mam poczucie…
jakbym sama siebie torturowała.
SEWILLA, HISZPANIA
Jak tam, Pedro?
Dopiero się obudziłeś? Spadło mi coś. Obudził cię hałas?
Do dzieła. Jeszcze jedna bajka Larissy.
Dawno, dawno temu Larissa szła na rozdanie nagród Grammy.
Przed wyjściem własnoręcznie robiła sobie makijaż.
Ktoś dzwoni.
Nie będę płakać
Nie wiem, śmiać się czy płakać.
Zaraz zetrę to z twarzy i powiem, że nigdzie nie idę.
Jak tak na mnie patrzysz, to się stresuję.
Jakoś dam radę, wyjdziemy tam i będę boska.
Wszyscy powiedzą, że wyglądam super.
A ja odpowiem, że owszem i że dziękuję.
I to będzie podsumowanie wieczoru.
Ludzie umierają z głodu,
a ja się martwię takimi głupstwami.
Mam ciekawe życie.
Przez cały czas coś się dzieje.
Więc w końcu
chciałoby się o tym wszystkim pogadać.
Wiesz? Żeby to wszystko pokazać.
Przez to życie Larissy wydaje się nieciekawe.
Bo tyle się w nim nie dzieje,
nie ma tylu zwrotów akcji, problemów do rozwiązania i tak dalej.
A więc ona ginie w tle. Zapomina się o niej.
Ja też o niej zapominam.
Tak się dzieje, bo jej życie jest mniej…
Nie mniej interesujące, tylko mniej wypełnione informacjami.
Już zgubiłam ładowarkę.
W takich chwilach żałuję, że jestem Anittą.
Czemu? Bo bardzo chcę wyjść,
ale nie chcę się przejmować tym dokąd.
Chcę iść tam, dokąd mam ochotę.
Żeby nikt nie mówił, że miejsce nie jest dla mnie dość dobre.
Niewystarczające.
I że nie powinnam być na ulicy.
Ja chcę być na ulicy.
Masz Bluetooth, kolego?
- Kto to? - Carmen Miranda.
- Nie znasz jej? - Nie.
Nauczmy czegoś naszego przyjaciela,
który nie zna Carmen Mirandy.
Carmen Miranda była pierwszą Brazylijką,
która zyskała sławę poza Brazylią.
Wiesz, kto oprócz niej ma podobne osiągnięcia?
Zgadnij.
Co sądzisz o dzisiejszym wieczorze?
Cóż…
fajnie było.
Ludzie boją się mówić mi różne rzeczy…
- Jakie? - …i zadawać mi pytania.
Mają mnie za Anittę, która tańczy i twerkuje,
a kiedy przychodzi czas na seks, mówią:
„O Boże, nie mogę…
Muszę sprostać oczekiwaniom, bo ona jest taka sławna”.
No i im nie staje.
Na początku czułam się z tym okropnie,
było mi bardzo smutno.
Bo nikt nie był w stanie ze mną być.
Myślałam: „Do cholery, czemu zawsze mnie to spotyka?”.
Zachowywałam się jak ofiara. A teraz mówię: „Ech.
Skoro nie masz odwagi, to widocznie to nie miało się stać”.
Dość.
Wyłączę.
Dobrze. Jaka jest twoja ulubiona piosenka?
- Patrz. - Czy ci się spodoba? Chyba tak.
Jestem prawie pewien, że tak.
To jest piosenka, której słuchałbyś
do końca życia, gdybyś miał wybrać tylko jedną?
Tak. A jaka jest twoja?
- Moja? - Tak.
Powiem ci.
To moja ulubiona piosenka.
Właśnie ta.
Zaczekaj.
Kiedy byłam nastolatką,
widziałam taki film.
Nie pamiętam tytułu,
ale dziewczyna śpiewała piosenkę,
która była romantycznym wyznaniem miłości,
a ja zawsze byłam romantyczką.
Moja druga twarz, której nikt nie zna, to jestem ja tutaj,
ta głupiutka romantyczka, którą widzisz przed sobą.
I tak znalazłam swoją ulubioną piosenkę.
Najlepszą na świecie.
Chce ci się spać?
Jestem pijana.
- Tutaj, w moim… - Dawno, dawno temu…
W bajce, którą wymyśliłam.
Najbardziej podziwiam w Larissie to,
że jest bardzo spontaniczna.
Wszystko w niej jest prawdziwe.
Śmieje się, a dziesięć sekund później płacze.
To jak uwodzenie w piżamie.
Jednocześnie scena i ramię, na którym można się oprzeć.
Ma w sobie głębię, umie żartować.
Jest królową świata. Nikt nie martwi się o innych bardziej niż ona.
Czasem zastanawiam się,
jak tyle sprzeczności mieści się w jednej osobie.
Pamiętam, że spytałem ją wtedy, czemu nagle zaczęła płakać.
Śmialiśmy się do rozpuku.
Nagle przestała się śmiać i z poważną miną powiedziała:
„Nie wiem”.
Przybliżę ci, żebyś lepiej słyszał.
Usiądź tu.
- Dzień dobry. - Przejdź teraz.
Co?
Macie słuchać tej cholernej piosenki,
aż odpadną wam uszy!
Narka wszystkim.
Co?
- Przychodzi, robi swoje i idzie. Walę to. - Właśnie widziałem.
Piżama!
Boję się latać.
To było dla mnie najtrudniejsze w czasie tych miesięcy.
Ale w porównaniu z tym, co przechodzi ona, to betka.
NOWY JORK, USA
- Dzień dobry. - Witam, pani doktor.
- Słychać mnie? Wszystko dobrze? - Proszę mówić.
Zrobił badanie PET.
Daje ono najbardziej prawdopodobny wynik.
I to jest najprawdopodobniej guz płuc.
- Rak? - Ale na szczęście…
Tak, to rak. Ale jest zlokalizowany w jednym miejscu.
Badanie PET sprawdza całe ciało i nie znaleźliśmy raka w innych partiach.
To oznacza, że w przypadku udanej operacji ojciec będzie zdrowy.
Po tak trudnej wiadomości
musi odbyć miliony spotkań,
bo odwołanie ich nie wchodzi w grę.
Powitajmy światową gwiazdę Anittę.
Przyłączycie się do odliczania?
Zacznijmy.
- Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden… - Cztery, trzy, dwa, jeden…
Wyobraźcie sobie, że wymyślacie sobie imię
i prowadzicie dwa, zupełnie sprzeczne style życia.
Ale jestem seksowna!
Zawsze powtarzałam mamie, że będę piosenkarką,
że zamierzam być sławna i takie tam.
Ale kiedy zaczęłam śpiewać, uznałam,
że to za mało, chcę zmienić świat.
Chcę zmienić mój kraj.
To, że tu jestem, oznacza, że to się dzieje…
Udaje mi się to,
więc jestem szczęśliwa.
I wyglądam bardzo sexy!
Mamo, patrz!
Naprawdę tak wyglądam?
Oczywiście.
Larissa nigdy nie ukrywała, że chce być zauważana.
Ale widzieć ją z mamą, w dwóch odsłonach…
to znaczy dla niej o wiele więcej, niż dla świata.
Dzięki.
Pa. Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Tato, o której jutro rano pielęgniarka może przyjść, by pobrać ci krew?
Żeby wyniki już były, kiedy przyjadę,
i żebyśmy mogli przejść przez to razem.
Choć Anitta wydaje się niepokonana…
Larissa taka nie jest.
Rachunki nie zawsze się zgadzają.
Witaj, Anitto!
HAGA, HOLANDIA
W porządku.
Mówiłam już po portugalsku, więc grajmy dalej!
Cholera jasna!
Jeśli znów nie będzie awarii dźwięku, to możemy grać.
A jak będzie, to zaśpiewajcie dla mnie.
Po angielsku udajemy, że wszystko gra.
Jestem taka szczęśliwa!
O Boże!
Przy prawie każdej piosence muzyka się zawieszała.
Co pięć minut sprzęt…
Przynieś mi coś do picia. Mam tego dość.
Nikt tego nie zauważa, poza tymi, którzy są bardzo blisko.
Hej, tu Anitta.
Chcę podziękować wszystkim…
Bo ona nie tylko tańczy, śpiewa
i robi na scenie pełen ekspresji show.
To jeszcze nie byłoby nic takiego.
Ona kontroluje gigantyczną operację i sprawdza, czy wszystko działa.
To musi być wyczerpujące.
Nie znoszę tras koncertowych, bo trzeba jeździć
z jednego miejsca w drugie.
To źle działa na moje serce, umysł, wszystko.
- We wszystkie te dni: 13, 14, 15, 16, 17… - Przerąbane.
Codziennie występuję w innym kraju.
PARYŻ, FRANCJA
No już. Wsiadaj albo wysiadaj. Tak. Zamknij drzwi.
Boże, zamknij drzwi
Ta woda jest ciepła…
- Wziąłeś… - Tak.
Dzięki.
Trzy koncerty z rzędu.
W różnych krajach. Padam. Chce mi się płakać.
Chcę…
Chcę umrzeć.
Wiesz, kim jest Carmen Miranda?
PORTO, PORTUGALIA
To szaleństwo.
Trzeba zrezygnować ze swojego życia.
Jasne, że trzeba zapłacić cenę.
Dotarła do punktu, w którym zrozumiała,
że Larissa musi zacząć słuchać siebie.
Że jeśli nadal będzie żyła w tym tempie, jej zdrowie może ucierpieć.
Wspomniała mi o tym,
bo czytała książkę o Carmen Mirandzie,
która też pracowała bez przerwy.
I w końcu jej ciało się poddało.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
To bardzo trudne.
Jak jedno wyleczone, to drugie szwankuje…
I to od razu. Ciało…
Moje ciało nie znosi spokoju.
Dłużej tego nie zniosę.
Za każdym razem, gdy spotykam kogoś, kto zna Anittę,
ale nie jestem z tym kimś blisko, to się nią staję.
Coś się we mnie przestawia.
Nie chcę ciągle zmieniać się w tę osobę.
Dawniej kontrolowałam tę zmianę.
Ale teraz każdy mnie zna i przestałam to kontrolować.
Dłużej już tego nie zniosę.
Nie zniosę tego, że nie mogę kontrolować tej zmiany.
To cena. Nie możesz się poddać.
Cena, jaką płacisz za to, kim jesteś.
- Za postać, którą stworzyłaś. - Chcę z tym skończyć.
Nie dam rady dawać z siebie tyle, co dawniej.
I dłużej już tego nie zniosę.
Po prostu nie.
Może dlatego postanowiła
odzyskać więź ze sobą.
Ale ona nie lubi, kiedy coś jest łatwe.
Postanowiła to zrobić na najwyższym szczycie świata.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
LULKA – MIEJSCE ROZPOCZĘCIA WYPRAWY NA MOUNT EVEREST
Bycie międzynarodową artystką
to nie tylko sława, gdziekolwiek się pojawisz,
bo świat jest wielki.
Bardzo wielki.
Zawsze jest gdzieś miejsce, gdzie nie wiedzą, kim jesteś.
Nieważne, kim jesteś.
W górach wszyscy są równi. Nikt nie jest traktowany wyjątkowo.
Zdobyłem Everest, ale to nie czyni mnie wielkim.
Jednak ludzie czasem chcą mieć ze mną zdjęcie.
Ile razy próbowałeś?
Tylko raz i się udało.
Super, czyli jest łatwo. Chodźmy.
Ludzie mówią, że gdy się tam dojdzie,
chce się już tylko
wejść na szczyt, bo inni wchodzą.
„Ludzie wchodzą, to ja też. Mogę być lepsza”.
„Skoro doszłam tutaj, to wejdę i tam”.
Wyobraź sobie, że jesteś tam.
To by było coś.
Jak dotrzesz na szczyt,
nie możesz tam przebywać
dłużej niż jakieś osiem minut.
Bo inaczej umrzesz. Staniesz się wiecznie młoda, zamarznięta.
Ludzie już zawsze będą cię oglądać i mówić o tobie.
Było warto?
Kiedy osiągniesz wysokość 7000 m n.p.m.,
podobno zaczynasz mieć odlot z powodu braku tlenu
i nie jesteś w stanie normalnie myśleć.
To sukces, jeśli przestajesz o tym myśleć.
Jeszcze godzina marszu.
Może mniej.
A co, jeśli będziemy żałować?
My…
- Co, jeśli jutro… - Tak?
…ktoś z nas wymięknie i zechce zrezygnować?
Mam nadzieję, że to się nie zdarzy.
Rozumiem, ale co, jeśli? Tylko pytam.
Tego dnia czułam się dokładnie tak, jak w czasie mojej kariery.
Chciałam odpocząć. Czułam się chora i zmęczona.
Ale wszyscy wokół mnie mieli jasny obraz Anitty jako kogoś,
kto nigdy się nie poddaje.
Kogoś, kto daje z siebie wszystko,
kto jest najlepszy, osiąga szczyt, zdobywa coraz więcej.
I nie chcieli mi wierzyć.
Powinniśmy wrócić.
Boję się.
Nie chcesz się poddać, to wiele mówi.
- Chcę się poddać! - Nie.
- Tak, chcę. Ej! - Co jest?
Czemu wszyscy mówicie…
Czy ona wygląda na kogoś, kto chce się poddać?
- Właśnie mówię. - Ale…
- Ona nigdy się nie poddaje. - Z gruntu.
Posłuchajcie.
Dawna ja
się nie poddawała.
Nowa ja…
Chętnie wezwę helikopter i powiem:
„Jestem chora. Nie dałam rady”.
- „Spokój”. - „Zaopiekujcie się mną”. Jestem za!
- Już się tym nacieszyłam. - „Chcę do spa”.
Pierwszy raz jestem w górach. Podobały mi się widoki.
Wszystko było świetne. Podobało mi się.
Nie mam już potrzeby iść dalej.
Jaki problem, że chcę się poddać? Nie można zmienić zdania?
Chciałam być wolna.
Czułam, że jeśli będę dalej się wspinać,
spełnię jedynie oczekiwania ekipy,
filmowców, których nie chciałam rozczarować.
Ale nagle potrzeba spokoju stała się silniejsza,
niż chęć dotarcia na szczyt.
Może dotarcie do połowy drogi dało mi to, co najlepsze z obu światów?
Radość z tego miejsca, przyrody,
materiał do filmu i spokój.
No dobra, nie będzie nagrania z tego, jak zdobywam szczyt.
Ale czy zniosłabym konsekwencje dotarcia na najwyższy szczyt świata?
Jest zbyt wiele skutków ubocznych. Jednej i drugiej decyzji.
Zaczęłam się zastanawiać nad moją karierą i całym życiem.
Lubię podróżować samotnie, chodzić po ulicach,
bez towarzystwa ochroniarzy,
poznawać nieznajomych w barach,
tańczyć na środku parkietu…
Może jeśli Anitta wejdzie jeszcze wyżej,
Larissa już nigdy nie doświadczy tych chwil?
I co wtedy?
Co wtedy zrobimy?
Cieszyłem się jej szczęściem.
Bo często trzeba się po prostu poddać, żeby iść dalej…
choćby kierunek miał być nowy.
A kierunek, w jakim ona teraz podąża,
to poczucie, że nie trzeba być na szczycie.
Piosenkarka Anitta spędziła pięć dni na duchowym odosobnieniu.
Zrobiła tak zwaną „mapę ciążową”.
Odizolowała się, poszukując równowagi z dala od zgiełku codzienności.
RIO DE JANEIRO, BRAZYLIA
Wyzdrowiałam! To koniec.
To już koniec. Chodzi o dojście do siebie, zagojenie blizn, odbudowę.
To koniec. Musisz tam pojechać.
Kochana!
Zaufaj mi. Jeśli nie pojedziesz, to cię tam zaciągnę.
- Boże! - Mają schładzane.
- Mamo! Rany! - Jesteś zadowolona, skarbie? Dzięki Bogu!
Nie otwierała się przede mną zbyt często,
nie opowiadała, przez co przechodzi.
Nie mówiła mi o wielu rzeczach. Ale ja zawsze pytałam.
Niekiedy mówiła, żebym dała spokój, bo już tego nie zniesie.
- Taki jest Renan. Zawsze taki sam. - Taki jestem.
Ty.
To ja wrzeszczę i skaczę w górę i w dół.
- To ja… - Zawsze taka byłaś.
Tak, ale teraz lubię to, jaka jestem.
- Tak. - I tak powinno być.
- Właśnie. - Taka powinnam być.
- Radosna, skacząca, rozśpiewana… - Dawaj!
Żartuję, coś odpierdalam i lubię wariować.
Lubię robić różne szalone rzeczy
i jestem bardzo szczęśliwa.
Totalne szaleństwo!
Jest ktoś w domu?
Pięknie!
Uważam, że jako dzieci
tak naprawdę nie wiemy, kim jesteśmy.
Inni decydują o tym za nas.
- Pięknie! - I może to trwać przez całe życie.
Larissa zawsze była wyjątkowa, inna.
Sam nie wiem, odnoszę wrażenie,
że jej samej to nie odpowiadało, więc starała się być bardziej zwyczajna.
Ale kiedy docieramy do pewnego punktu w życiu,
po trzydziestce,
zaczynamy widzieć, co naprawdę się liczy.
Anitta jest osobowością.
Chce być silna i mieć wpływ.
A w środku jest Larissa, która robi te same rzeczy
od dzieciństwa.
Na scenie jest kimś innym.
Ale w miarę upływu lat
zaczynam czuć, że staje się bardziej Larissą. Jest teraz sobą.
Pozwala sobie na to.
Widzieliście dziś księżyc?
Wzięłam Charliego na spacer, a kiedy spojrzałam przed siebie…
Nie wiem, czy tak jest w Brazylii, ale tu jest obłędnie. O Boże.
Nie mogę przestać płakać.
Pięknie. Kocham was wszystkich!
Tak się cieszę, że jesteście ze mną. Co za cudowny księżyc.
Widziałem, jak się zmienia.
Nie wiem, ile razy kazała mi spróbować
rodzinnej terapii ustawień, kundalini, duchowego odosobnienia…
Dawniej urządzałam imprezy. Każdy się upijał, robił głupoty.
Teraz organizuję spotkania dla rozwoju duchowego,
by każdy mógł się stać bytem świetlistym.
O, rozmawiacie.
Myślałam, że już zaczęłaś z nią sesję.
- Nie, czekam. - Mówiłam… Och!
Dziś miałyśmy aktywację energii kundalini, prawda?
Tak, to nasza najpotężniejsza energia.
Teraz zależy mi tylko na ciszy i spokoju.
Przytul mnie. Musisz się uczyć, prawda?
Potrzebne ci szkolenie.
O rany! Ty też mnie przytuliłaś!
Przytul ją mocno.
Chodź. Będziesz to robić co 10 dni.
- Ja nikogo nie przytulam… - Mnie przytuliłaś. To było miłe.
- Ale ja… - Tak, ale czy ona nie jest…
- Jedna z wielu. - Tuliłam cię.
I pozwoliłam, żeby to trwało.
Teraz nawet ja…
Kocham cię.
To jej problem. Trzeba ją złapać, żeby dać jej całusa.
Łapię ją, a ona: „O Boże!”. A ja: „Uspokój się!”.
Jesteśmy przyjaciółkami.
Znajdzie sposób, żeby zrobić coś dla swojej duchowości,
dla swojego umysłu.
Jeśli nie zrobi przerwy, nie znajdzie czasu, aby odzyskać energię,
i znów zachoruje.
Cały czas szuka.
Larissa angażuje się we wszystko. Joga, kundalini, odosobnienia.
Chce mieć siłę, żeby wyjść na scenę jako Anitta.
Nie chce być sama.
Chce, by byli przy niej przyjaciele.
Kocham cię, Ju!
Kochana!
Ostatni łyk.
- Wchodzisz do wody? - Ja…
Nie, bo nie mam się czym wytrzeć.
Ale jestem przeszczęśliwa.
Przyroda jest piękna.
Morze jest piękne.
To, że sąsiedzi patrzą, jak się upijamy, jest piękne.
Wszystko jest piękne.
Moglibyśmy tu zostać aż do wschodu słońca. A rano…
Kochana!
Cieszę się z tego, co zrobiłam. Zmieniłam życie wielu ludzi.
Ale czy wysłałam im właściwą wiadomość?
Jest pięknie!
Słońce wschodzi tu z tej czy z tej strony?
Dotarłam do punktu, w którym osiągnęłam już wszystko.
Wszystko, czego pragnęłam.
Chciałam być na światowym szczycie i byłam.
Ale zaraz potem,
ponieważ wszyscy pytali:
„Gdzie następny?”,
zaczynałam się przejmować tym, kiedy pojawi się następny album.
Zawsze marzyłam, żeby być najlepsza.
Czemu po prostu nie świętowałam i gdzieś nie pojechałam?
Będziesz cała mokra!
Nienawidzę tego pytania:
„Jakie masz plany na przyszły rok? Jakie masz plany na…”
Nie wiem, do jasnej cholery!
Po prostu nie wiem!
Nikt nie może być na szczycie wiecznie
i mając to wszystko, być naprawdę szczęśliwym.
Prawdziwe szczęście jest tylko wtedy, gdy jest się w stanie stracić to wszystko.
Myślę,
że gdy dokona się tego, co ja,
jest się wszędzie w tym samym czasie,
to tworzy się ogromna pustka.
Przestajesz już myśleć o sobie.
Chcesz więcej i więcej.
Więcej i więcej uwagi.
Myślę, że pustka we mnie była tak duża,
że moje sukcesy przestały mieć znaczenie.
Nic nie mogło jej wypełnić, bo pustka jest w środku,
a my staramy się ją wypełnić czymś z zewnątrz.
Czy tracąc wszystko, nadal byłabym szczęśliwa?
Chcę to sprawdzić.
Sprawdzić to, zatrzymać się i powiedzieć: „Zaraz.
Muszę nauczyć się być szczęśliwa bez tego wszystkiego”.
To jest potrzebne mnie i także innym.
Chciałam nakręcić ten film,
aby powiedzieć ludziom,
że nie trzeba być sławnym i bogatym,
by być wyjątkowym.
A gdybym tak powiedziała ludziom…
że nic się nie stanie,
jeśli jutro…
lub w przyszłym roku
nie będą mieli fajniejszego auta niż teraz?
Że nic się nie stanie, jeśli nie będą mieli lepszego domu?
Nic się nie stanie, jeśli za pięć lat nie będę miała hitowego singla.
Bo bez hitów też możemy być szczęśliwi.
Czuję się świetnie!
Chodź tu, piesku. Chodź do mamy.
Mamie jest miło i przytulnie.
- Wiesz, co jest zabawne? - Co?
Czytałam tamtą niebieską książkę i ją skończyłam.
Tak.
Jest w niej niesamowity rozdział o śmierci.
Piszą w nim o tym,
żeby żyć tak, jakbyśmy jutro mieli umrzeć.
Gdybyś jutro miał umrzeć,
to każda minuta miałaby dla ciebie większą wartość.
Cieszyłbyś się, że wstałeś, podziwiałbyś niebo.
Bum!
Jeszcze raz!
- Chcę jeszcze. - Głośniej!
Przeczytałam ten rozdział i poszłam spać. Rano pomyślałam: „Cholera, to prawda!”.
Dynamit wybucha…
Bum!
Wtedy wszystko się zmieniło.
Obudziłam się tego dnia…
i byłam wszystkim zachwycona: hotelem, niebem. Mówiłam do siebie: „Cholera!”
I byłam szczęśliwa w czasie koncertu, bo nie obchodziło mnie,
co stanie się potem, czy ludzie to oglądają, czy nie.
Chciałam tylko dobrze się bawić.
Kurczę, chciałam cieszyć się każdą sekundą tego dnia.
To nasze pierwsze spojrzenia na…
Po pierwszym spotkaniu z nią czułem euforię.
Czułem się jak w czasie Bożego Narodzenia albo sylwestra.
Jesteś cała biała od śniegu.
- Dziękuję. - Proszę.
- Spoko? - Aha.
- Zaczekaj. - Ale miło.
Kiedy się pocałowaliśmy, czułem to samo.
Do mnie się tak nie uśmiecha.
Gdy zaprosiła mnie do pracy nad filmem, znów czułem podobnie.
- Słyszałeś? - Jasne, że tak.
Wiedziała, że pracuję w branży filmowej.
Minęło dużo czasu. To była czysto zawodowa propozycja.
Sprawdzam. Sprawdzanie dźwięku.
Znów ratuję ci tyłek, Pedro. Niech się to nagra.
Znowu czułem się, jakbym miał 13 lat.
I jak dawniej ćwiczyłem to, co jej powiem po szkole.
Co teraz mówią moje oczy?
Nigdy nie sądziłem, że tego doświadczymy.
Wstyd mi powiedzieć.
- Mów! - Padam…
- Dowiedź, że czytasz mi w myślach! - Nie! Wstydzę się!
Znów się zakochałem. I myślę, że ona też.
Możesz zostawić tę kamerę i usiąść przy mnie?
Nie chcę rozmawiać z kamerą.
Kurczę, Pedro, jesteś zajebisty.
Robisz tatuaże, gotujesz, jesteś sexy,
pieprzysz się, grasz na perkusji i na gitarze, jesteś mega.
Albo jesteś zajebisty, albo się zakochałam i mi odwala.
Charlie nie pozwoli mi cię przytulić, Pedro.
Dalej jesteś pod telefonem?
Wezmę udział w tej rozmowie.
W życiu Anitty jest bardzo mało miejsca na związek.
Idź już. Muszę iść na terapię.
Ja widywałem się tylko z Larissą.
Larissą, jaką znałem…
Sam nie wiem,
z Larissą, jaką wydaje mi się, że znałem lub znam,
kiedy wracaliśmy do pokoju hotelowego na góra dwie godziny.
Sęk w tym, że nawaliłem. I ona nie chciała już ze mną być.
Od razu.
Gdybym miał powiedzieć, jaka jest największa wada Larissy,
to postawiłbym na odcinanie się,
gdy coś nie pasuje idealnie do jej wyobrażeń.
Co to jest?
Co dziś robisz?
Komu dasz pierwszy kawałek, Larisso?
Ludzie wcinają!
To mój pierwszy, Brazylio. Wesprzyj mnie.
Jasne.
Po tym wieczorze
nasze drogi się rozeszły.
Ja nadal pracowałem nad tym projektem, kamera wciąż kręciła…
ale obiektyw stał się murem.
- Smutno ci? - Nie.
To skąd ta dziwna energia?
Cóż…
Kiedy nie wiemy, o co chodzi, robi się dziwnie.
Chyba że chcesz mi coś wyjaśnić.
Co się dzieje?
Ten związek, praca z tobą…
Trudno mi chronić się przed uczuciami.
Na początku
mówiłam, że nie może do tego dojść.
- Aha. - Bo to wszystko zepsuje.
A kto nalegał?
Ty.
Potem robisz coś,
następnie zmieniasz zdanie,
nie mówisz czemu, nie rozmawiasz ze mną ani nic.
Nikogo nie można zmusić, żeby z kimś był. Nikogo.
- Nie… - Kręcicie to?
Tak, kręcimy. Ale w porządku. Co tam?
Jeśli nie przywitasz się z moją córką, to umrze.
- Już idę. - Szlag. Czy nawaliłem?
Chciałem to wyjaśnić. Ale ona zdecydowała.
Ostatni dzień zdjęć.
Ojciec Larissy, Mauro, kończy 60 lat.
Larissie zawsze dobrze szło organizowanie urodzin.
W tym sensie jest jak Anitta. Uwielbia urządzać imprezy.
Nie tylko dla siebie, ale też dla tych, których kocha.
Nie wiem, jak znajduje na to czas.
Czasami myślę, że jest jak zegar, który działa według innych zasad.
Jest w centrum wydarzeń, rozwiązuje setki problemów,
przerywa wszystko z powodu telefonu od kumpeli i rozwiązuje problem.
Kiedy śpiewałam dla 20 000 osób, byłam wyluzowana, ale teraz…
Całkowity luz.
Dobry wieczór wszystkim!
Witajcie, przyjaciele taty i cała rodzino.
To pierwsze przyjęcie urodzinowe mojego taty,
więc musieliśmy je zorganizować z klasą.
Spytałam go:
„Tato, ciebie naprawdę nie da się zaskoczyć, prawda?”.
Odparł, że jest kapłanem, pai de santo.
Jedna rzecz mogła go zaskoczyć.
To, że dziś wystąpię ja.
Możesz zacząć.
Moje dzieci mają takie podejście do duchowości jak ja.
Wszyscy mamy swoje orisze.
Kiedy twoje duchowe ścieżki są zadbane, orisza znajduje dla ciebie drogę.
Przodkowie cię prowadzą.
Orisza Larissy to dziecko.
Oszosi. Dziecko.
O Boże!
Zadzwonię do taty!
Ciekawe, co powie.
- Tato. - Hej, skarbie!
Zobacz, co mam na sobie.
Czyż nie jestem piękna?
Wyglądasz jak orisza.
Wielkie światowe wydarzenia bardzo sławnych ludzi
to coś, co zawsze wydawało mi się zbyt wymagające.
Ale ona była szczęśliwa. Kiedy zadzwonił jej ojciec
i powiedział, że został wyleczony z raka,
prawie zaczęła tańczyć na środku ulicy.
Taki z niej oryginał.
Mam wrażenie, że jej życie jest jak film.
Zdobyła stypendium w szkolnym konkursie ubrana w sukienkę z kubków z plastiku.
Miała sześć lat.
A teraz nosi perły.
Dziewczyna, którą poznałem w Honório,
i kobieta, którą spotkałem teraz,
na scenie,
to dziewczyna z przedmieść, która zmieniła imię, by sprostać wyzwaniom.
Jest czułą córką i siostrą, a jednocześnie prowadzi gigantyczną firmę.
Kocham moją mamę, tatę i brata.
Moja mama to twardzielka. Bardzo trudno się do niej przebić.
Jest wspaniałą matką,
ale nigdy mnie nie przytulała ani nie całowała.
Teraz jest moją najlepszą przyjaciółką.
Ciągle do niej dzwonię. Jest super.
Spędziłem z nią dużo czasu
i zrozumiałem, że Larissa i Anitta,
które dawniej walczyły o to, która z nich zajmie więcej miejsca w jej głowie
albo która wygra tę bitwę,
teraz zrozumiały to samo, co ja.
Nie można żyć, odrzucając połowę z tego, kim się jest.
W głębi duszy każdy czuje takie rozdwojenie.
Nikt nie jest jednością.
Mam wielką nadzieję, że znów się spotkamy w innym momencie naszego życia.
Że znów będę mógł ją sfilmować,
jak tańczy, śpiewa, jest świadkiem swojego niezapomnianego spotkania
z siłą głośników.
Larissa! Larissa!
PLAŻA SÃO CONRADO, BRAZYLIA
OSTATNI DZIEŃ KARNAWAŁU
Patrz, zrobił się dzień.
Idziesz pobiegać?
To było lepsze niż pójście do klubu.
- Prawda? - Tak.
Jestem mokra.
Twerkowałybyśmy do tych samych starych piosenek.
To są spoko piosenki, ale już to robiłyśmy.
Możemy zobaczyć wschód słońca.
Nigdy tu nie byłam, nim zostałam piosenkarką.
W południowej części.
Mieszkałam w Rio i nie znałam São Conrado.
Nigdy nie byłam na tej plaży.
To lepsze niż klub.
Lepsze niż klub.
Cholera!
Pijani goście, którzy mnie wkurzają i za dużo gadają.
Tak, ja dziś też dużo gadałam.
Ale mówiłam ciekawe rzeczy.
Jestem taka szczęśliwa.
Taka szczęśliwa!
Postanowiłam być cholernie szczęśliwa
i będę szczęśliwa, nieważne, co złego się zdarzy.
Nie możecie też tak postanowić?
Czemu jeszcze nie jesteście szczęśliwi?
LARISSA: DRUGA TWARZ ANITTY
Chcę uprawiać seks.
Znajdę kogoś.
Zgadnij, kogo… Nigdy nie zgadniesz.
Chcę…
Jak to powiedzieć?
Nie chcę uprawiać seksu.
Chcę odbyć stosunek, słuchając mantr.
Jeśli rzucę wszystko i zacznę śpiewać mantry na jakiejś górze…
- Pojadę z tobą. - …pojedziesz ze mną?
Napisy: Dorota Nowakówna