Downloaded from YTS.MX
เต้นอยู่รึจ๊ะ
Official YIFY movies site: YTS.MX
ยิ้มหน่อย
เธอกำลังเต้น!
เต้นอยู่รึจ๊ะ
ลาริสสา!
เห็นเด็กผู้หญิงชุดสีชมพู
ที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องในปาร์ตี้วันเกิดคนนั้นมั้ย
เธอชื่อลาริสสา
ตอนนั้นเดือนเมษายนปี 1994
ช่วงที่ทุกคนตามถนนพูดกันเรื่องฟุตบอลโลก
เธอกำลังฉลองขวบปีแรกของชีวิต
ตอนที่เธอเกิด
วันที่ 30 มีนาคมปีที่แล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าลาริสสา
ที่เต้นอยู่หน้าลำโพง
จะกลายเป็นอนิตต้า ป๊อปสตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ของบราซิล
อนิตต้า ฉันรักเธอ!
คุณดูไม่ออกหรอก
เพราะในตอนนั้น
ลาริสสาเป็นแค่เด็กผู้หญิงจากโฮโนรีโอกูร์เจล
สถานที่ที่ต่างไปจากรีโอในบอสซาโนวา กับสาวจากอิปาเนมา
สถานที่ที่กลายที่รู้จักของคนทั้งโลกก็เพราะเธอ
เธอจะพาเพลงฟังก์และสลัมของบราซิล ไปสู่สถานที่ที่สำคัญที่สุดในโลก
ทีนี้ถ้าคุณดูให้ดีกว่านี้อีกหน่อย…
ก็จะเห็นว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ เด็กผู้หญิงจากโฮโนรีโอ
ช่างแตกต่างออกไป
มันเป็นงานปาร์ตี้ของเด็กที่เต็มไปด้วยผู้คน
แต่เธอกลับอยู่คนเดียว
ราวกับเธอกำลังเต้นรำ ในขณะเดียวกันก็มองเห็นทุกอย่างจากภายนอก
แยกออกเป็นสองส่วน
เธอไม่รู้ว่าสุดท้าย บราซิลก็คว้าแชมป์ฟุตบอลโลกครั้งนั้นได้
และไม่รู้ว่าเธอจะลงเอยด้วยการแยกเป็นสองคน
และกลายเป็นอนิตต้าผู้ยิ่งใหญ่ในที่สุด
จนบางครั้งก็คิดถึงการอยู่ตรงมุม ในงานปาร์ตี้แบบนั้น
ทั้งมุมในงานปาร์ตี้และมุมของตัวเอง
เพราะสิ่งที่หลงเหลืออยู่ ในปาร์ตี้ธีมหนูน้อยหมวกแดง
คือพลังของลำโพง
อนิตต้า!
อนิตต้าคือที่หนึ่ง…
นักร้องคนนี้สร้างประวัติศาสตร์ ในเทศกาลดนตรีที่สำคัญที่สุด…
ตอนที่ฉันเริ่ม เราเปิดเพลงฟังก์ทางวิทยุไม่ได้
ฉันต้องเปลี่ยนเพื่อให้เพลงออกแนวป๊อป
- อนิตต้าคว้ารางวัลได้อีกแล้ว - เธอออกทัวร์เยอะมาก
เธอไปหลายเมือง เล่นคอนเสิร์ตมากมาย
จากชานเมืองรีโอสู่โลก…
สาวจากรีโอ!
- อนิตต้า! - อนิตต้า!
ตอนที่ลาริสสาโทรหาและเชิญผม มาเป็นส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้
ผมยอมรับว่าผมรู้สึกสับสน
ผมไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
- หมายถึงตอนนี้เธอคืออนิตต้าใช่มั้ย - อนิตต้าๆ!
เธอจะให้ใครก็ได้ที่เธอต้องการมาถ่ายให้เธอ
แล้วทำไมถึงเป็นผมล่ะ
แต่พอเธออธิบาย ผมว่าผมเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไร
เธอจะอยู่กับฉันเพื่อถ่ายทุกอย่าง
ตอนที่อนิตต้าทำงาน และลาริสสาในช่วงเวลาส่วนตัวของฉันด้วย
ใครๆ ก็ถ่ายได้…
อนิตต้า
อันที่จริงผมคิดว่าทุกคนเคยทำมาแล้ว
แต่ลาริสสา…
ไม่ใช่ลาริสสา
เพราะฉันต้องการคนที่หัวไวมากๆ
ลาริสสาเป็นความลับที่ถูกเก็บไว้อย่างดี จนแทบไม่มีใครเข้าถึงได้
และปรากฏตัวเฉพาะกับคนที่เธอไว้ใจจริงๆ
คนที่เคยอยู่กับเธอตั้งแต่แรก
เราเริ่มเมื่อไหร่ก็ได้นะเท่าที่ฉันรู้
เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอต้องการ ฉันก็จะเริ่ม
อันที่จริง
ผมคิดว่าผมมาที่นี่เพราะความสับสน ระหว่างลาริสสากับอนิตต้า
สิ่งมีชีวิตและผู้สร้าง
ในหัวเธอยังไม่ชัดเจน
วีเอ็มเอเป็นของ
พระเจ้า!
(ปี 2022 วีเอ็มเอ)
ผลงานของคนดังจากโฮโนรีโอกูร์เจล ได้รับการยอมรับ
เพราะเธอได้รับรางวัลมิวสิกวิดีโอ ลาตินอเมริกายอดเยี่ยมในงานวีเอ็มเอ
งานประกาศรางวัลที่จัดโดยเอ็มทีวีอเมริกัน
ผมว่าเธอเข้าใจมุมมองของผม
และความจริงที่ว่าเรามาจากที่เดียวกัน ก็อาจมีประโยชน์สำหรับขั้นตอนนี้
(ปี 2023 วีเอ็มเอ)
เรามาที่นี่อีกครั้ง บราซิล เรามาที่นี่อีกครั้ง
คืนนี้ฉันแสดงที่นี่ด้วยจังหวะ
ที่ประเทศฉันถือเป็นอาชญากรรมมานานหลายปี
ฉันเกิดและโตมาในสลัมของบราซิล
คุณจะได้ยินบราซิลเลี่ยนฟังก์มากขึ้นในโลกตอนนี้
และนี่คือจุดเริ่มต้น
บราซิลเลี่ยนฟังก์ชนะรางวัลวีเอ็มเอ ขอบคุณ!
อนิตต้า!
(ปี 2024 วีเอ็มเอ)
สำหรับฉัน การมาที่นี่ทุกปี
เป็นตัวแทนเพียงคนเดียวของประเทศ มันพิเศษมากสำหรับฉัน
ขอบคุณทุกคนนะ
อนิตต้า มองแล้วเชิดหน่อย อนิตต้า…
มันก็สมเหตุสมผลนะที่เธอเรียกให้ผมมาถ่ายเธอ
แต่ผมก็ตื่นตระหนกก่อนที่เราจะเริ่ม ก็เห็นๆ กันอยู่ใช่มั้ยล่ะ
ยังไงซะ ลาริสสา ผู้หญิงคนแรกที่ผมชอบ
ตอนนี้เป็นราชินีของโลก
และเธออาจไม่รู้
แต่ยังเป็นราชินีแห่งปัญหารัก ที่แก้ได้ห่วยที่สุดของผมด้วย
ข้อความที่ฉันส่งและลบทิ้ง…
ฉันจะถามว่าเธอจะนอนที่โน่นรึเปล่า
จะถามว่าเธออยากมาค้างที่นี่มั้ย
เพราะฉันเขียนอะไรแบบนั้น แล้วฉันก็แบบ "ขอบคุณ!"
ให้ตายสิ นั่นคือครั้งสุดท้าย ที่ฉันจะพูดอะไรน่ารักๆ ให้เธอฟัง
ไม่นะ ฉันเอาอีกแล้ว มากวนเธอ
ฉันก็แบบ "ช่างแม่ง ฉันจะส่ง ไม่แคร์หรอก"
ฉันไม่สนว่าเธอจะรู้สึกอึดอัดมั้ย ช่างแม่ง
หวัดดี ฉันโกรธเธอ แต่ฉันโกรธไม่ได้สินะ เลิกกังวลได้แล้ว
เพราะฉันรักเธอ
(ทางออก)
(นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา)
- เขาจะถ่ายเราเหรอ - เรา… ใช่
ค้างไว้ตรงนี้ นี่คือวิธีที่จับโฟกัส
รู้มั้ยว่าเรารู้จักกันตั้งแต่เราอายุ 12
ไม่มีทาง
- จริง - จริง
ตอนเรายังเด็ก ฉันอายุ 11
ส่วนเขาอายุ 13
แล้วเราก็ไปคอนเสิร์ตร็อกกัน…
แล้วเขาก็หล่อสุดๆ
แบบหล่อเวอร์ๆ เลย
เขาเป็นหนุ่มที่ฮ็อตที่สุดในย่านนั้น บ้ามาก
และฉันไม่ใช่
แล้ว… เดี๋ยวนะ เจ็บขา
แล้วเขาก็มาจูบฉัน
แล้วฉันก็แบบว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันกำลังจูบเขา
เพราะเขาหล่อมาก ฮ็อตสุดๆ
ส่วนฉันขี้เหร่มาก!
ขี้เหร่สุดๆ!
ให้ตายสิ
ฉันขี้เหร่มาก ส่วนเขาก็แซ่บสุด แล้วฉันก็แบบ"โอ้ พระเจ้า พระเจ้าช่วย!"
"ฉันจูบหนุ่มที่แซ่บที่สุด ที่ฉันไม่มีวันจะได้จูบมาตลอดชีวิต"
ฉันมีความสุขมากๆ!
และเพื่อนฉันจูบก็เพื่อนเขาอยู่ข้างๆ เรา!
แล้วฉันก็แบบ…
แล้วจู่ๆ
ระหว่างที่กำลังจูบกัน
พี่ชายฉัน เรนัน
เรนันก็มา!
เรนันมาและทำ…
"เลิกจูบน้องสาวฉันซะที!"
ฉันแบบว่า…
"หุบปากไปเลย"
"รู้มั้ยว่ากว่าฉันจะได้จูบ หนุ่มหล่อแบบนี้ ไม่เคยเลย!"
"ไม่อีกแล้ว! เขาเป็นคนที่แซ่บที่สุด ที่ฉันเคยจูบด้วย!"
"หุบปากไปเลย! ไปให้พ้น!"
แล้วพี่ก็ไป แบบว่าโมโหสุดๆ
ฉันไปหาเขาแล้วพูดว่า "เอาเลย จูบกันต่อเถอะ!"
ฉันเริ่มทำงานกับเธอ ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มร้องเพลงภาษาสเปน
ตอนนั้นฉันเป็นผู้จัดการของเจ บัลวิน
และเราช่วยเธอทำเพลง "ดาวน์ทาวน์"
อนิตต้าก็เป็นแบบนี้เสมอไม่ว่าเธอไปที่ไหน
เธอมีพลัง เธอนำความสุขมาสู่ชีวิต
เธอจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ
ไม่ต้องสงสัยเลย
เธอไม่กลัวที่จะเจ็บปวด
เธอรู้ว่าเธอผ่านพ้นได้ทุกเรื่อง
อนิตต้าเป็นซูเปอร์ฮีโร่
รู้มั้ยลาริสสาคือมนุษย์
เธอเปราะบางมากๆ
ผมถ่ายเธอครั้งแรกจากด้านหลังเวที
ต่างจากสิ่งที่ผมคุ้นเคยมากๆ เลย
ผมอยู่ใกล้ลาริสสาเสมอ
เข้ามาสิ
โอ้ แย่แล้ว
ผมเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัว
ผมชื่อเปโดรและผมก็มาจากโฮโนรีโอเหมือนกัน
และผมก็ค่อยๆ เริ่มเข้าใจแล้ว
เวลาที่ลาริสสาลงจากเวทีและอนิตต้าก็เข้าฉาก
แบบนี้
ฉันกลับมาแล้ว
ไม่ว่าเธอจะอยากให้กลับมารึเปล่า
ตอนที่เธอชวนผมมาทำหนังเรื่องนี้
ผมว่าเธออยากได้พยาน ที่เคยอยู่ด้วยกันก่อนเธอจะเป็นอนิตต้า
ผมตอบตกลงเพราะผมรู้ว่า เธออยากพูดเรื่องนั้น
เรื่องร่างแยกบ้าๆ นั่น
และผมก็รู้ รู้จักเธอในตอนนั้น
ผมเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถเล่าเรื่องนั้นได้
ผมรู้ว่าความรักที่ผมมีให้เธอ ไม่เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้
แต่ผมคิดว่า
บางทีครั้งนี้ผมอาจจะมีความกล้า
ที่จะบอกเธอทุกอย่าง ที่ผมรู้สึกมาตลอดหลายปีมานี้
เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ
การสร้างหนังทำให้คนใกล้ชิดกันมากขึ้นรู้มั้ย
ฉันดีใจที่เธอกลับมานะ
เหมือนกันเลย ดีใจที่ได้กลับมา
เรื่องระหว่างเรามันยังจะเป็นไปได้มั้ย
เธอจะคิดมั้ยว่าผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้สนใจ
ที่จะได้ออกไปเที่ยวกันกับพวกคนดังๆ
ผมจะสามารถถ่ายเธอแบบมืออาชีพ โดยไม่รู้สึกสับสนใช่มั้ย
รู้สึกดีขึ้นมั้ยที่ได้อยู่ด้วยกัน
ก็คงงั้น ทำไมเหรอ
ไม่มีอะไร
รึแย่กว่านั้น…
เยี่ยมเลย
เธอยังเป็นตัวของตัวเองมั้ย
ผมจะเป็นตัวของตัวเองได้มั้ย
แน่นอนผมไม่ได้บอกเธอเรื่องนั้น
แต่มันเป็นสิ่งที่ผมคิด ตอนที่เราเดินเข้าห้องของโรงแรม
ให้ฉันใส่มันมั้ย
จำได้ว่าเธอชอบเรียกชื่อผม เพราะเหมือนชื่อปู่ของเธอ
เขาเป็นนักดนตรีเหมือนกัน
และเป็นคนที่แนะนำเธอให้รู้จักโลกแห่งดนตรี
เปโดรๆ! เปโดรอยู่ไหน เปโดรๆ!
อย่างกับฉันหายไปนาน
เธอหายไปตั้งนาน!
สำหรับฉัน มันไม่เคยหายไปเลย
ผม อนิตต้า ลาริสสา และกล้องของผม
กล้องเข้ามาถ่ายคนๆ เดียว
แต่จู่ๆ มันกลับเจอคนสองคน
ผู้หญิงที่น่าทึ่งสองคน
ที่ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเปิดประตูนี้ให้ผม
และตอนนี้ก็เปิดให้คุณด้วย
ไม่ได้เดตกับใครเลยเหรอ
เปล่า เธอคิดว่าฉันคบใครอยู่รึ
- คิด - ทำไมล่ะ
ก็แค่คิดว่าเธอคบใครอยู่
คิดงั้นจริงๆ แล้วเธอบอกว่าไม่ได้เดตเพราะ…
ทั้งหมดก็เพื่อศิลปะ
ฉันเห็นแฟนเธอในอินสตาแกรม
เหรอ ใคร
- คนที่อยู่ในนั้นไง - ใคร
ในอินสตาแกรมของเธอ
- ในรูปเหรอ - อืม
เราเลิกกันประมาณ…
สี่เดือนก่อน
งั้นเธอก็โสดเหรอ
- ฉันโสด แย่จัง - จริงเหรอ
จริงสิ
ฉันจะโกหกเรื่องนั้นทำไม
ไม่รู้สิ
หมายถึงฉันรู้
รู้มั้ยว่าอะไรที่ทำให้ฉันโมโห เวลาเธอเล่าเรื่อง
สมัยที่เราเด็กๆ แล้วเธอเอาแต่พูดว่าเธอขี้เหร่
ฉันน่าสยองมาก!
ไม่เอาน่า ลาริสสา
ฉันน่าสยองมาก ในชั้นเรียน คน…
เพื่อนเธอพูดแบบนั้นเหรอ
ตอนนั้นที่ฉันเดินเข้าห้องเรียน
คนจะแกล้งตายเพราะจมูกฉันใหญ่
- สาบานต่อพระเจ้าเลย - ฮะ!
ผู้คนจะแกล้งทำเป็นขาดอากาศหายใจตาย
ห้องเรียนแบบไหนกันเนี่ย
สมัยนั้นพ่อฉันกำลังเจอ ปัญหาธุรกิจอย่างหนักหาสาหัส
เราเลยต้องเข้า…
เข้าโรงเรียนรัฐบาล
ฉันชอบเรียนหนังสือ ฉันเป็นสายเนิร์ดของแท้
ฉันกลัวการไปโรงเรียนรัฐบาล แบบว่าเชี่ยแล้วๆ
แล้วก็มีการประกวดนางงาม ฉันไม่เชื่อเรื่องบังเอิญหรอก
ฉันว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้น เพื่อที่ฉันจะได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
มีการประกวด "สาวฤดูใบไม้ผลิ"
และรางวัลคือทุนการศึกษา
ฉันเลยสมัครประกวดนางงาม
แล้วทำไมฉันถึงรู้ว่าฉันขี้เหร่น่ะเหรอ เพราะฉันกลายเป็น… เพราะฉันขี้เหร่
เพราะตอนสมัคร ฉันกลายเป็นตัวตลกของโรงเรียน
และการประกวดก็มีธีม
ธีมรีไซเคิล
ฉันกลับมาบ้านแล้วพูดว่า "แม่คะ หนูสมัครประกวดนางงาม
และหนูต้องชนะ เพราะรางวัลคือทุนการศึกษา"
ฉันกับแม่ก็เริ่มทำชุดจากแก้วกาแฟ
และพอเราไปถึง สาวๆ แต่งตัวกันเต็มเหนี่ยว
ดูชุดเธอสิ!
'ปาโก ราบานน์เลยนะ
แล้วดูชุดฉัน!
แม่เลยบอกว่า "ลาริสสา ไปเถอะ ไปจากที่นี่กัน"
ฉันถามว่า "แม่หมายความว่าไง"
แม่ก็บอกว่า "ไม่ๆ"
"ลูกไม่เห็นคนพวกนี้เหรอ เขาจ้างใครก็ไม่รู้
ส่วนเราแม่ลูกเองก็ทำเสื้อผ้ากันเอง"
ฉันบอกแม่ว่า "แม่ ช่างมันเถอะ พวกนั้นไม่มีสิ่งที่หนูมี"
- แม่ถามว่า "ลูกมีอะไร" - ฉันบอกว่า "เสน่ห์"
ฉันเดินขึ้นเวทีแบบนี้
แบบนี้
แบบนี้ๆ!
- ฉันมีรูป - ฉันนึกภาพเธอทำแบบนั้นออกเลย
- ไม่… - ทุกอย่าง
ฉันมีรูป
พอถึงเวลาหนึ่งทุ่ม แม่ฉันเริ่มจะ…
แม่กำลังจะกลับ
แม่อยู่ที่ประตูแล้ว
พอผู้หญิงคนนั้นก็ประกาศว่า "และผู้ชนะคือ…
ลาริสสา เดอ มาเซโด มาชาโด!"
ฉันมองน้าแล้วพูดว่า "บอกว่าไงว่าหนูต้องชนะใช่มั้ย"
และฉันก็เดินลงจากเวที
คว้าสายสะพาย ดอกไม้ และทุนการศึกษา
ฉันได้เรียนฟรี
(รร.อนุบาลเป็ดน้อยที่น่าภูมิใจ รีโอ วันที่ 14 ธันวาคม ปี 1998)
ลาริสสามีบุคลิกที่หลากหลายมาตั้งแต่เด็ก
อย่างที่เธอเป็นอยู่
แม้แต่ตอนสมัยยังเล็ก ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เธอต้องการ
ไม่มีทางเลี่ยงได้
เธอเป็นแบบนี้มาตลอด
เธอคิดเกมพวกนี้ขึ้นมา แบบว่า "มาเป็นนักร้องกันเถอะ
มาเล่นกัน มาเล่นละครกันเถอะ"
เธอเป็นหัวโจกจัดแจงทุกอย่างตั้งแต่สมัยเด็กๆ
นี่!
เอามานี่นะ!
เราสนิทกันมาตลอด
ถ้ามีปาร์ตี้วันเกิด ทุกคนจะอยู่ที่นั่น
สิ่งที่เธอชอบพูดตลอดก็คือ
"เรามีความสุขกันเสมอใช่มั้ย ต่อให้มีเงินรึไม่มีก็เถอะ"
และฉันพูดว่า "ใช่แล้ว"
สำหรับคนที่มาจากที่ที่เราอยู่ ครอบครัวคือทุกอย่าง
มันคือรากฐาน
ผมเห็นคุณค่าของครอบครัวผมเสมอ
แต่ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบที่ลาริสสาทำมาก่อน
สวัสดีค่ะพ่อ อรุณสวัสดิ์ เป็นไงบ้างคะ
พ่อ หนูฝันว่าพ่อนอนร้องไห้เพราะปวดหลัง
พ่อเป็นอะไรรึเปล่า
อนิตต้า ขอบคุณมาก…
ฉันจะเริ่มอัดเสียงนะ ภาษาอังกฤษก็ได้ใช่มั้ย
- เอาที่คุณอยากได้เลย - โอเค เจ๋ง
เอาล่ะอนิตต้า แรกเริ่มเลย คุณอยากเป็นนักร้องระดับโลก
และคุณก็ทำสำเร็จแล้ว
มีอะไรที่คุณคิดถึงบ้างมั้ยในช่วงแรกๆ ของอาชีพ
สิ่งเดียวที่ฉันคิดถึงจริงๆ คือการได้อยู่กับครอบครัวตลอด 24 ชั่วโมง
- แม่! - พ่อ!
ฉันคิดถึงครอบครัวเหลือเกิน เวลาที่พวกเขาไม่อยู่ตรงนี้
ฉันต้องมีที่พึ่งทางใจ
ตอนยายฉันเสีย
เธอเริ่ม… หลังหนึ่งปีผ่านไป
เธอเริ่มสื่อสารกับฉันในฝัน
ยายคือเพื่อนรักของฉัน
ศาสนาของฉันเชื่อว่าคนเราไม่มีวันตาย
ยายคุยกับฉัน บอกฉันหลายๆ อย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
ยายเล่าเรื่องอนาคตให้ฉันฟัง
ยายเป็นเหมือนเพื่อนและฉันก็คุยกับยายตลอด
ฉันรู้ว่าพวกเขายังไม่ตาย
พี่ยังร้องไห้อยู่อีกเหรอ
ให้ตายสิ
พี่รู้ว่าฉันคิดยังไง ทุกอย่างที่ฉันต้องการ
บ้าบอมาก ฉันรักและชื่นชมพี่มาก
ฉันนึกภาพชีวิตที่ไม่มีพี่ไม่ออกเลย
พี่คือรักแท้ของฉัน สุดที่รักของฉัน
เราทำงานด้วยกัน
พรุ่งนี้ฉันไปกับเธอนะ
ฉันมองไม่เห็นสิ่งนี้ในตัวเขา และพี่ก็ไม่เห็นสิ่งนี้ในตัวฉัน
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกได้ว่าพี่รักฉันมากแค่ไหน และฉันก็คิดแบบเดียวกับพี่ก็เหมือนกัน
พี่เป็นทุกอย่าง
พ่อคะ หนูรักพ่อมาก
หนูชอบอยู่กับพ่อ หนูชอบมากๆ หนูมีความสุขมาก
เวลาที่หนูอยู่เคียงข้างพ่อ ชีวิตหนูดีขึ้น
สายรุ้งปรากฏขึ้น
พ่อวิเศษมาก หนูรักพ่อ
พ่อก็เหมือนกัน ลูกรัก
พ่อมีความสุขมากเวลาได้อยู่เคียงข้างลูก มีความสุขมากๆ เลยนะ
พ่อก็รักลูกมากเหมือนกันโอเคนะ
พ่อดีใจที่ลูกมีความสุข
ลาริสสาก็สนิทกับพวกน้าๆ ของเธอมาก
ผมเคยเห็นในโฮโนรีโอ
และผมเห็นในอินสตาแกรม เช่นเวลาเธอเดินทางและพาทุกคนไปด้วย
- โปรตุเกส - โปรตุเกสเหรอ
ฉันอยากให้ครอบครัวและเพื่อนๆ ขึ้นมาบนเวที
พอครอบครัวฉันขึ้นมา เธอต้องเอาธงบราซิลมา
- สุดยอด - เพื่อนๆ และทุกคนก็เต้นกัน
รึตอนที่เธอขนทั้งครอบครัวของเธอขึ้นมาบนเวที
ครอบครัวฉันอยู่ตรงนี้ด้วย
นี่เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย ขอบคุณโปรตุเกส!
จนถึงวันนี้ฉันยังคิดถึง เรื่องราวมากมายที่ลาริสสาต้องเล่า
มันคืออะไรนะ
สมัยฉันเป็นเด็ก ในห้างพวกของดิสนีย์ มินนี่
มิกกี้ พลูโต
- ดิสนีย์ - แต่อย่างก็มีแถวแยกของตัวเอง
ใช่
และเราต่อคิวมินนี่ไม่ไหว
เพราะมันยาวมาก
เราเลยไปต่อแถวที่สั้นที่สุด ซึ่งเป็นของพลูโต ของ…
เธอก็ยังอยู่ตรงนั้นมอง แต่ไม่พูดอะไรแบบว่า
"หนูไม่อยากได้" เธอแน่วแน่แล้วมองเรา
แล้วเราก็พูดว่า "มินนี่แถวยาวเกินไป" และเธอก็ทำหน้าแบบนี้
แล้วจู่ๆ ลาริสสาหายไปไหน
มีคนแน่นขนัด แล้วเราก็แบบว่าลาริสสาอยู่ไหน
ฉันเริ่มร้องไห้ทันที บอกว่า "มีคนลักพาตัวเธอ"
เธอตัวเล็ก "ใจเย็นๆ" และฉัน… เครียดมาก ตอนนั้นฉันเป็นแบบนั้น
แล้วเธอก็หายไป ลาริสสาอยู่ไหน
ต่อแถวอยู่
และสิ่งที่ทำให้เราตกใจก็คือเธอไม่งอแงเลย
ไม่พูดเลยว่า "หนูอยากไปตรงนั้น"
ไม่เลย เธอไปดื้อๆ ในหัวเธอแบบว่า "เยี่ยมเลย"
แล้วเธอก็ไปเลย
น้าๆ เลี้ยงเธอมาด้วยกันกับแม่ของเธอ
เพราะทั้งสามคนทำงานด้วยกัน
มิเรียม มาร์เซียและมาริเลีย
และตั้งแต่มิเรียมกับเมาโรแยกทางกัน ตอนที่ลาริสสาอายุยังไม่ถึงสองขวบ
และเรนันอายุสี่ขวบ พวกน้าๆ มาช่วยเธอจริงๆ
มันสำคัญกับกับลาริสสาด้วย
เธอคิดเพราะพี่ชายเธอโตกว่า ช่วงที่พ่อแม่แยกทางกัน
และเขาดูเจ็บปวดกว่าเธอ เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง
เคยเห็นมั้ย คนที่ดูเหมือนไม่ต้องการความสนใจ
แต่อาจเป็นคนที่ต้องการความสนใจมากที่สุด
แล้วพอไม่ได้รับ พวกเขาก็แกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ผมว่ามันเป็นแบบนั้นแหละ
ลาริสสาเปราะบาง
และอ่อนไหว
ในขณะที่อนิตต้าแกร่งสุดๆ
จนบางครั้งก็น่ากลัวด้วยซ้ำ
แต่ผมว่าลึกๆ แล้วทั้งสองคนโรแมนติกมาก
แม้ว่าลาริสสาจะดูออกได้ง่ายกว่า
ในขณะที่อนิตต้าดูเหมือนจะตรงกันข้ามก็ตาม
แล้วใครบอกล่ะว่าเราเป็นทุกอย่างพร้อมกันไม่ได้
ยังไงก็เถอะ สำหรับคนที่มีวัยเด็ก ที่รู้สึกล่องหนมาตลอด
แบบที่เธอชอบพูดเสมอ
ไม่รู้สิ
ผมว่าการเลือกตัวตนแค่ด้านเดียวมันง่ายกว่า
แล้วมารู้ทีหลังว่าทั้งสองด้านสามารถ…
จะพูดไงดีล่ะ
อยู่ร่วมกันได้
ตลอดช่วงวัยเด็ก ฉันไร้ตัวตนอยู่ในบ้าน
แม่ไม่ยอมรับตัวตนของฉัน
แม่คิดว่าฉันควรทำตัวให้น้อยๆ หน่อย
น้อยๆ หน่อยเหรอ
เด่นให้น้อยลง พูดให้น้อยลง
สะดุดตาให้น้อยลง ฟุ่มเฟือยให้น้อยลง
แม่ชอบพูดตลอดว่าฉันควรทำตัวแบบพี่
และพี่ก็เป็นคนใจเย็นกว่าฉัน
เหมือนแม่มากกว่า
ส่วนฉันก็…
ฉันก็ไม่อยากเป็น…
ฉันอยากเป็น…
ถ้าไม่ใช่เพราะงานของฉัน
ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่ฉันสร้างในฐานะอนิตต้า
สิ่งที่ฉันมี…
ตลอดเวลาที่ฉันสร้าง
ประวัติศาสตร์ในประเทศบ้านเกิดของฉัน ใน…
ในทั้งหมดทั้งมวลนั่น
มันคงจะเหมือนกับว่าฉันไม่มีคุณค่าอะไรเลย
เหมือนกับว่าไม่มีเหตุผลให้ใครมามองฉัน
เพราะถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นและกลายเป็นอนิตต้า…
มันก็คงไม่… มันคงเหมือนฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องรู้มั้ย
เพราะตลอดวัยเด็กของฉันเป็นแบบนั้นไง
ไงคะแม่ เป็นไงบ้าง
จำเปโดรได้มั้ย
เพื่อนสมัยเด็กของหนูจากโฮโนรีโอ ผมบลอนด์ตาสีฟ้าที่หนูเคยจูบเขา
เขามาทำหนังกับหนู
รักแม่มากนะคะ อ้อ วิดีโอมันเริ่ดมาก
มันเจ๋งมากเลย
หนูจะกลับไปไมอามี รักแม่มากๆ เลย คิดถึงนะ
ชาร์ลี มาเร็ว!
ชาร์ลีๆ!
คิดว่านกบินได้ไกลและสูง อย่างที่พวกมันอยากบินมั้ย
มีขีดจำกัดมั้ยว่านกมันบินได้สูงแค่ไหน
มีนะ
มันคืออะไรเหรอ
อนิตต้าสร้างสถิติใหม่
ด้วยซิงเกิ้ลฮิต "เอนโวลเวอร์" ติดอันดับหนึ่งท็อประดับโลกบนสปอติฟาย
- แม่ฉันอยู่ไหน - อยู่ด้านล่าง
- เชื่อมั้ยล่ะ - แม่!
ลูกเชื่อมั้ย แม่ก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แม่ยังไม่เชื่อเลย
อนิตต้า!
- ฉันบอกว่า… - พ่อ!
พระเจ้า!
- ดีมากเลย - พระเจ้า!
- ใช่
- ใช่เลย ลูกรัก - พ่อ…
เหลือเชื่อเลย
- ใช่เลย - เหลือเชื่อเลย
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ไม่ มันกำลังเล่นอยู่ แล้ว…
ฉันคิดว่ารางวัลสูงสุดสำหรับศิลปินทุกคน
คือการได้สร้างสรรค์อย่างที่ตัวเองต้องการ
และโลกให้การยอมรับ
(การอัดเพลง "เอนโวลเวอร์" ในสตูดิโอ)
สุดยอด!
- เพราะจัง! - อืม เพราะ
- โห - สุดยอดเลย!
มีคนบอกฉันว่ามันเป็นไปไม่ได้
ที่คนบราซิลจะไปสู่ระดับนานาชาติ
เพราะทุกคนเคยลองแล้ว
และครั้งสุดท้ายที่เราทำได้ คือเมื่อศตวรรษที่แล้วด้วยบอสซาโนวา
ในศตวรรษนี้ เราไม่มีอะไรแบบนั้นอีกแล้ว
ฉันมีเพลงที่ดังที่สุดในประเทศของตัวเองแล้ว
แล้วฉันก็เริ่มถามว่า "โอเค แล้วไงต่อ"
จำได้ว่าฉันโทรหาพี่ชาย…
"ฉันอยากโกอินเตอร์ อยากทำเพลงเป็นภาษาสเปน"
แล้วพี่ก็บอกว่า…
"ทำไมล่ะ"
"ตอนนี้เราลบอคติในประเทศของเราได้แล้วนี่
เธออยากเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเหรอ"
"เธอต้องเริ่มจากศูนย์
ทำเรื่องที่เธอเคยต้องทำเมื่อหกปีก่อน"
"เธอไม่มีแรงเหลือแล้วด้วยซ้ำ" แล้วฉันก็พูดว่า
"ฉันอยากทำ"
(โคเชลลาวัลเลย์ สหรัฐอเมริกา)
- นี่ เราจะมีรูๆ ใช่มั้ย - ไม่ๆ
เพราะมันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส เราขยับแบบนี้ไม่ได้
ไม่ มานี่สิ มาทางนี้ จะแสดงให้ดูว่ามันทำงานยังไง
ฉันต้องรักษาวัฒนธรรมของฉันเอาไว้
และโอบรับมัน เพราะนั่นคือที่ที่ฉันจากมา
เธอกำลังต่อสู้เพื่อบางอย่างที่สำคัญกับเธอจริงๆ
และมันคือตัวตนของเธอ
เริ่ดมาก!
ชาวบราซิลคนแรก ที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตระดับโลก
บราซิลคนแรกที่ได้แสดงบนเวทีหลักของโคเชลลา
ความรู้สึกมันแบบว่า เออ ไปกันต่อเลย
ทุกอย่างอยู่ในจุดที่ถูกต้องในทางที่ดี
- ไง! - เรารอด!
ฉันชอบ…
ฉันชอบตรงนี้ มีช่องให้เปียโผล่ออกมา
ฉันต้องปล่อยผมนะะ
- ไม่ได้เมารึอะไรทั้งนั้น - คุณต้องปล่อยผม!
เต็มที่เลย เราจะอยู่นี่แฮงก์เอาท์กัน…
เขาจะดื่มกันที่นี่หลังจากนี้ ด้านหลังถ้าคุณต้องการ
จะสูบบุหรี่ก็ได้ ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ หลักๆ ก็…
- เหมือนอยู่ในโลกของผม - มันคือสลัม อยากทำอะไรก็ทำ
- เราอยู่ในถิ่น เราชิลกัน - รกหน่อยนะ…
ลำโพง…
หลายครั้งที่ศิลปินเปลี่ยนชื่อ
และสร้างอีกบุคลิกทางศิลปะขึ้นมา ไม่รู้สิ
แต่สิ่งที่มักจะเกิดขึ้นก็คือหนึ่งในด้านเหล่านั้น
ก็จะหายไป
แต่ไม่ใช่สำหรับเธอ
นั่นคือวิธีที่ฉันจะขึ้นเวที นี่
ด้วยมอเตอร์ไซค์
ในสลัม หลายคนอาศัยอยู่บนเขาสูงใช่มั้ย
- ใช่ - เราเลยไม่อยากเดินขึ้นไป
ก็เลยมีรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง
เราจ่ายแค่หนึ่งถึงสองดอลลาร์ และพวกเขาจะพาคุณไปส่งถึงบ้าน
แล้วกลับลงมาที่สลัม
- เธอจะขึ้นมอเตอร์ไซด์รับจ้างไปที่… - ฉันเคยซ้อนมอเตอร์ไซด์รับจ้างไปทำงาน
ฉันอยากให้เป็นงานคาร์นิวัล แต่ฉันไม่อยากได้งานคาร์นิวัลจ๋าๆ
- มันเป็นแบบดั้งเดิม - ของรีโอ…
ใช่ มันคือคาร์นิวัลแบบดั้งเดิม
ได้เห็นลาริสสากับอนิตต้าอยู่ร่วมกันแบบใกล้ๆ…
เหมือนเราได้อยู่ที่แคลิฟอร์เนีย กับที่โฮโนรีโอไปพร้อมๆ กัน
ทั้งสองคนอยู่ในเทศกาลดนตรีที่สำคัญที่สุดของโลก
- นี่คือโคเชลลาครั้งแรกของคุณใช่มั้ย - ใช่ ฉันแบบ…
กลัวจนขี้หดตดหาย
- กลัวจนขี้หดตดหายเลยเหรอ - ใช่
ช่วงเวลานี้
ผมต่างหากที่กลัว
กลัวที่จะมอบตัวเองให้กับผู้หญิง ที่อาจคุ้นเคยกับชีวิตที่ยิ่งใหญ่
มากกว่าชีวิตง่ายๆ
พอคุณเป็นผู้หญิงในวงการบันเทิง…
เร็วเข้า ช่วยฉันใส่นี่หน่อย
ถ้าคุณไม่มีผู้ชายในวงการบันเทิง
อะไรๆ มันก็จะยากขึ้นมาหน่อย
มันคือธุรกิจของจริง
คุณจะคบกับใครรึจะออกไปไหนด้วยกัน
เจอรองเท้าสเก็ตฉันมั้ย
ใส่เสื้อผ้าแบบนั้นไม่หนาวเหรอ
และฉันก็เข้าใจว่า ถึงแม้ฉันต้องการสร้างเรื่องราวของตัวเอง
แต่ฉันก็ไม่ถนัดเรื่องนั้น
นี่ ดูสิ
เธอจะได้ไม่หนาว
นี่ เห็นมั้ยว่าฉันชอบดูแลคนที่ฉันรักขนาดไหน
ฉันก็เลยเข้าใจว่ามันจะเป็นแบบนี้
เวลาฉันชอบใครสักคน
ฉันจะคบคนที่ดีสำหรับฉัน
ไม่ว่าจะเป็นบริกร
ยามเฝ้ารถ
คนเฝ้าประตู
ไม่สำคัญหรอก
เราต้องไปให้ถึงประตู
งั้น…
- มันบังหัวเราอยู่ - เห็นยัง ฉันมองไม่เห็น
- เห็นแล้ว ตอนนี้เห็นแล้ว - ไหน ทีนี้เห็นใช่มั้ย
เห็นแล้ว
บ้าไปแล้ว
ถ้าผู้ชายไปเที่ยวกับสาวสวยจากชนบท
แล้วผู้ชายคนนั้นรวยและมีชื่อเสียง คนจะพูดว่า
"โห ดีจังเลยเนอะ"
"ว้าวเขาไปเที่ยวกับสาวสวยจากชนบท"
แต่ถ้าเป็นผู้หญิงมาคบกับผู้ชายธรรมดาๆ
ที่ทำงานธรรมดาๆ ก็จะ
"โธ่ เธอน่าจะคบกับผู้ชายที่อยู่ในระดับ เดียวกันกับเธอ เขาคนละระดับกับเธอเลย"
เหมือนผู้ชายเป็นคนกำหนดว่า เธอจะมีค่ารึเปล่า ไม่ใช่ตัวคุณ
ไม่มาเหรอ
ไม่มานอนเหรอ
นอน จะไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมานอน
งั้นฉันจะอาบให้
- ฮะ - ฉันจะอาบให้เธอ
เธอจะได้ไม่มีกลิ่นเหมือน…
อยู่ไหนแล้ว มานี่
เห็นมั้ย แค่นิดเดียวกลิ่นบุหรี่เหม็นๆ ก็หายแล้ว
โอเค
เดี๋ยวนะ ฉันจัดการเอง มาเร็วๆ
มาเร็ว!
เร็วเข้า
เธอมีรอยสักเต็มตัวเลยสินะ
แต่เธออาบน้ำไม่เป็น
- ขออาบให้เธอด้วยได้มั้ย - ไม่ฉันอาบน้ำเป็น
โอเค
ไม่ ฉันอาบน้ำเป็น
เธอต่างหากที่อาบน้ำไม่เป็น
อนิตต้า!
นี่ อนิตต้ามาแล้ว!
ก๊อกๆ
ฉันทำไม่ได้!
- อนิตต้า - ฉันเป็นอนิตต้ากับเธอไม่ได้ ตาบื้อ!
คืนนี้ฉันต้องเมา โอเคนะ
- มากินเหล้ากันเถอะ! - ฉันจะเริ่มแล้ว เร็วเข้า เอามาให้ฉัน
- ความบันเทิงของผู้ใหญ่เหรอ - ฉันจะทำ!
ดูสิ มีดอนฮูลิโอโรซาโด้ด้วย
โห!
มี…
จำตอนที่เธอมาถึงได้มั้ย แล้วมีแค่เธอกับฉัน
จำได้
เราคุยกันแบบนึงใช่มั้ย
ใช่
ไม่สังเกตรึว่าฉันเปลี่ยนไปตอนที่คนอื่นๆ เข้ามา
พอคนพวกนั้นเข้ามา
และฉันไม่อยากเผยตัวตนที่แท้จริงของฉัน…
บุคลิกของฉันเปลี่ยนไป
บางครั้งฉันก็ถามตัวเองว่า "ให้ตายสิ…"
"ทำไมจู่ๆ ฉันถึงเป็นแบบนี้"
และฉันรู้ว่าเพราะอะไร…
แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันควบคุมได้
ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ
คิดว่าเป็นเพราะกลัวคนพวกนั้นจะตัดสินฉัน
- หิวแล้ว - ว่าไง อนิตต้า
ไง เปโดร
ไง!
- มานี่ ฉันจะบอกความลับให้ - บอกมาสิ ฉันกำลังถ่ายความลับอยู่ โอเคมั้ย
เปโดร เธอดูเซ็กซี่มากเวลาที่ถือกล้องอยู่ในมือ
นี่อนิตต้ารึลาริสสาเป็นคนพูดเนี่ย
- ว่าไง ตอบหน่อย - โกรธแล้วนะ!
อยากตอบมั้ย
อนิตต้าอยู่แล้ว เพราะฉันไม่เคยพูดแบบนั้น
- แต่ฉันคิดนะ - ฉันอยากฟังเรื่องนี้ทีหลัง
- ฮะ - ฉันอยากฟังเรื่องนี้ทีหลัง
ใช่ สวัสดีทุกคน!
เราดีใจมากที่ได้มาที่นี่ พร้อมมั้ย
- มีพายุเฮอริเคนผ่านมาสินะ - ไม่ ใช่ วันนี้เธอโผล่มา
ยิ่งฉันอึดอัดเวลาทำอะไรๆ ในฐานะอนิตต้า
อนิตต้าก็ที่แข็งแกร่งกว่าตัวฉันเอง
- คืนนี้เธอดูจริงจัง - เธอมาเร็วขึ้น แข็งแกร่งขึ้นและยิ่ง…
ควบคุมไม่ได้
พอถึงบ้านแล้วเธอกอดฉันหน่อย…
- ได้อยู่แล้ว - ถ้าฉันเริ่มสติแตกได้มั้ย
ง่ายจะตาย
- เธอกอดอยู่แล้วต่อให้ไม่มีวิกฤต - ใช่
ตอนผมมาถ่ายลาริสสา
ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม คือการปกปิดสิ่งที่ผมรู้สึกกับเธอ
แกล้งทำเป็นว่าผมแค่ติดตามสาวจากย่านเดียวกัน
ที่กลายเป็นดาราเพลงป๊อป
- รู้มั้ยว่านี่กระเป๋าของใคร - ใบไหน
ใบไหนเหรอ
อ๋อ ใบนั้นเหรอ ไม่ ไม่รู้ว่ากระเป๋าใคร
มันเป็นของคาร์เมน มิแรนด้า
ว้าว
("กระเป๋างานราตรี")
ผมรู้ได้ทันทีว่าความใกล้ชิดของเรา ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด
และความแตกต่างก็คือจู่ๆ
ผมก็รู้สึกเหมือนอยู่ในนิยายรัก
เสร็จแล้ว รู้มั้ยว่าฉันจะทำอะไร
ทายสิ
- ไม่อยากเชื่อเลย ให้ตายสิ - ปิดไฟ
นั่นความฝันเหรอ
ไม่ต้องทำอะไร ขอฉันปิดนะ ดูสิว่าห้องนอนฉันมืดแค่ไหน
โห
คนจะคิดมั้ยว่าฉันโคตรไม่มั่นใจเลย
คิดว่าตอนนี้พวกเขาจะรู้รึยัง
คงงั้นมั้ง
ฉันก็คิดยังงั้น
ไม่คิดว่าจะมีใครจินตนาการว่าฉันขึ้นเวที โดยที่คิดว่าทุกอย่างมันห่วยแตก
คิดว่าฉันห่วย ไม่มีใครชอบ ไม่มีใครอยากจะดูฉัน
คิดว่าทุกอย่างมันห่วยแตก ไม่มีใครชอบมัน
คิดว่าจะไม่มีใครอยากมาดูฉันเล่น
ฉันก็สงสัยเหมือนกัน
ตอนที่ลาริสสาบอกผมก่อนเข้านอน
ว่าเธอไม่มั่นใจก่อนขึ้นเวที
ผมคงรู้สึกสับสน
ว่าไง รีโอเดจาเนโร!
เพราะพอเริ่มวัน
เธอจะเปิดโหมดบอสสาวที่ดูเหมือนจะไม่วันพัง
เวลาขึ้นแสดง เธอจะใช้ไมค์สองช่อง
ช่องนึงสำหรับร้องเพลง ส่วนอีกช่องไว้คุยกับทีมงาน
นี่สุดยอดเลย!
มาถอดปีกออกไปที
เธอดูแลการทำงานทั้งหมด
ฉันจะทำจับเป็นวงกลมแล้วนะ
เธอสามารถขึ้นไปบนเวที แล้วพอเห็นอะไรก็จะแจ้งให้ทีมงาน
ฉันกลัวคุณป้าคนนี้จะโดนอัด
ติดกับแผงกั้นนั่น พาเธอมาที่แถวหน้าตรงนี้เลย
เธอเห็นทุกอย่างในปราดเดียว
และเธอรับรู้ทุกอย่าง…
ฟังนะ ทหารรักษาเมือง!
เขาปล้นคนที่อยู่ตรงนั้น
แล้วก็ไปทางโน้น
ฉันเห็นนะ คนไม่เห็นแต่ฉันเห็น เขาปล้นคนนั้นแล้วไปทางโน้น
เธอไม่มีความสุขที่ได้เป็นคนดัง
เธอจะไม่อยู่บนรั้ว บนรถแห่
รึแม้แต่ในการเลือกตั้งถ้าจำเป็น
เธอมีอิสระที่จะยอมรับตัวเอง ในแบบที่เธอเป็นโดยไม่รู้สึกผิด
นั่นทำให้เธอทรงพลังมาก
และไม่มีใครกล้าแหยม
หก เจ็ด แปด หนึ่ง
เจ็ด แปด แปด ปรบมือ หนึ่ง สอง สาม
สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เดินไป
สอง สาม แยกตัว
ห้า หก เจ็ด แปด หนึ่ง สอง…
แล้วพวกเขาก็ไม่ได้อยู่เช็ก ไม่ได้มาดูการซ้อม
ฉันเลยสงสัยว่า
มีคนมากมายมาทำงานในทีมของฉัน
ทำไมมันถึงต้องเป็นฉัน
ฉันคือศิลปิน อนิตต้า
ที่ต้องมาคิดเรื่องนี้ตอนนี้
แล้วรับปัญหานี้ มารู้ว่ามีปัญหานี้อยู่
ห้านาทีก่อนการซ้อม
ฉันต้องการคำตอบเรื่องนี้ จะตอบเรื่องนี้ยังไง
ทั้งหมดที่กล้องถ่ายได้คือส่วนผสม ของศิลปินและโปรดิวเซอร์ในคนเดียว
เพราะเธอดูแลทุกอย่าง
ทุกครั้งก็เป็นปัญหาเดิมๆ
อยากรู้ว่าทำไมเวลาฉันทำงาน ที่บราซิลกับคนของตัวเอง
กับทีมของฉันกับองค์กรของฉันเอง อะไรๆ ไม่ได้เป็นแบบนี้นะ
ฉันเป็นคนที่ทำงานด้วยง่ายมาก
ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไร ไม่ขออะไรห่วยๆ
ง่ายมาก
"อยากได้อะไร อนิตต้า"
"มีอะไรก็เอาตามนั้น"
"อยากได้แบบไหน"
"เอาแบบที่ดีสำหรับทุกคน"
เป็นแบบนั้นตลอด
แม่งโคตรง่ายเลย
ถามหน่อย
ลาริสสารู้สึกมั้ยเวลาที่เธอใช้พลังของอนิตต้า
แบบว่า…
อย่างแรงดีดกลับแบบนี้
อืม ฉันหมายถึง…
ฉันจะรู้สึกได้ก็ต่อเมื่อกลับถึงบ้าน
ฉันกลับมาบ้านแล้วมันก็แบบว่า…
เหมือนฉันทรมานตัวเองรู้มั้ย
(เซบีญา สเปน)
ไง เปโดร
เพิ่งตื่นเหรอ ฉันปลุกเธอด้วยเสียงของตกลงรึเปล่า
ลุยกันเถอะ อีกหนึ่งเรื่องราวของลาริสสา ทุกคน
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ลาริสสากำลังจะไปงานแกรมมี่อวอร์ด
ลาริสสาเริ่มแต่งหน้าเองก่อนไป
มีคนโทรหาเธอ
ฉันจะไม่ร้องไห้
ไม่รู้จะหัวเราะรึร้องไห้ดี
อีกเดี๋ยวก็จะเช็ดออกจากหน้าหมดเกลี้ยง แล้วพูดว่า "ฉันจะไม่ไปอีกแล้ว ไม่ไป"
มองฉันแบบนั้น เธอทำให้ฉันประหม่าเลยนะ
ยังไงก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยแล้วเราจะออกไป
และฉันจะต้องสวยเริ่ด
ทุกคนจะพูดว่า "เธอดูน่าทึ่งมาก"
ฉันจะพูดว่า "ใช่แล้ว ขอบคุณ"
และนั่นจะเป็นบันทึกย่อของคืนนี้
มีคนตายเพราะความอดอยาก
และฉันกลับเอาแต่ห่วงเรื่องงี่เง่าแบบนั้น
ชีวิตฉันน่าสนใจมาก
มีหลายอย่างเกิดขึ้นตลอดเวลา
แล้วเราก็ลงเอย
ด้วยการอยากคุยเรื่องพวกนั่น
รู้มั้ย เพื่อแสดงสิ่งเหล่านั้น
และนั่นทำให้ดูเหมือนชีวิตของลาริสสาไม่น่าสนใจ
เพราะไม่มีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้น
ไม่มีพล็อตเรื่องหักมุมอะไร ไม่มีปัญหาที่ต้องแก้ อะไรทำนองนั้น
เธอเลยค่อยๆ เลือนหายไปในฉากหลัง เราลืมพูดถึงเธอ
และนั่นก็เกิดขึ้นกับฉันเหมือนกัน
ฉันกำลังลืมเธอเพราะชีวิตเธอไม่ค่อยสน…
ไม่ใช่ไม่ค่อยสนใจ แต่ไม่ค่อยอัดแน่นด้วยข้อมูลสักเท่าไหร่
ฉันทำที่ชาร์จหายไปแล้ว
นี่เป็นหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้น ที่ฉันไม่อยากเป็นอนิตต้าเลย
ทำไมน่ะเหรอ เพราะฉันอยากออกไปเที่ยว
และฉันไม่อยากต้องกังวลว่าที่ไหน
ฉันอยากไปทุกที่ที่อยากไป
เพราะถ้าฉันไปที่นี่ พวกเขาจะบอกว่ามันเหมาะกับฉัน
เพราะมันไม่ดีสำหรับฉันที่จะไปที่นั่น
และถ้าฉันไปที่นั่น ก็ไม่ควรเดินตามถนน
ฉันอยากไปเดินตามถนน
มีบลูทูธมั้ย เพื่อน มีบลูทูธมั้ย
- นี่ใคร - คาร์เมน มิแรนด้า
- ไม่รู้จักเหรอว่าเธอคือใคร - ไม่
มาสอนบทเรียนให้เพื่อนของเรา
ที่ไม่รู้จักคาร์เมน มิแรนด้ากันเถอะ
คาร์เมน มิแรนด้าเป็นชาวบราซิลคนแรก
มีชื่อเสียงนอกประเทศบราซิล
นอกจากเธอ แล้วรู้มั้ยว่าคนบราซิลอีกแค่คนเดียว ที่ประสบความสำเร็จแบบเดียวกัน
ทายซิว่าใคร
แล้วเธอคิดยังไงกับคืนนี้
ก็…
เราสนุกกัน
คนมักกลัวที่จะเล่าเรื่องให้ฉันฟัง…
- ยังไง - และถามอะไรฉัน
พวกเขาคิดว่า "เธอคืออนิตต้า ผู้หญิงที่เต้นแล้วก็ทเวิร์ก"
แล้วพอเป็นเรื่องเซ็กส์ พวกเขาก็แบบว่า
"ให้ตายสิ ฉันทำไม่ได้…
ฉันต้องทำตามความคาดหวังเพราะเธอดังมาก"
แล้วพวกเขาก็นกเขาไม่ขัน
ตอนแรกฉันเคยรู้สึกแย่กับมันนะ
ฉันเศร้าสุดๆ สุดๆ ไปเลย
เพราะไม่มีใครจะอยู่กับฉันแบบนั้นได้
และฉันก็คิดว่า "เชี่ย ทำไมฉันถึงเจอแบบนี้ตลอดเลย"
ฉันทำตัวเหมือนเหยื่อ และทุกวันนี้ฉันแค่พูดว่า "อ๋อ"
"โอเค ถ้าเธอไม่กล้า ก็เป็นเพราะเราไม่สมควรจะคบกัน"
พอแล้ว
จะปิดกล้องนะ
โอเค เพลงโปรดของเธอคือเพลงอะไร
- นี่ - เธอจะชอบมั้ย ฉันว่าเธอต้องชอบ
ฉันมั่นใจเกือบเต็มร้อยว่าเธอต้องชอบแน่
นี่คือเพลงที่เธอจะฟัง
ไปตลอดชีวิตถ้าต้องเลือกสักเพลงน่ะเหรอ
ใช่ เธอจะบอกเพลงโปรดของเธอมั้ย
- ของฉันรึ - ใช่
ฉันจะบอกให้
นี่คือเพลงโปรดของฉัน
เพลงนี้
แป๊บนะ
ตอนฉันเป็นวัยรุ่น
ฉันดูหนังเรื่องนี้
ฉันจำชื่อไม่ได้แล้ว
แต่ผู้หญิงคนนั้นร้องเพลงนี้แล้วมันก็แบบ
โรแมนติก เป็นคำประกาศความรัก
และฉันโรแมนติกแบบนี้มาตลอด
ฉันอีกคนที่ไม่มีใครรู้จัก
ตัวฉันตรงนี้
เธอเป็นคนโรแมนติกต๊องๆ อย่างที่เห็น
มันเลยกลายเป็นเพลงโปรดของฉัน
ที่สุดในโลก
เธอง่วงรึยัง
ฉันเมา
แบบว่าที่นี่ใน…
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ในเทพนิยายที่ฉันแต่งขึ้นมา
หนึ่งในสิ่งที่ผมชื่นชมลาริสสาที่สุด
คือเธอมีความเป็นธรรมชาติมาก
ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอคือเรื่องจริง
เธอหัวเราะและร้องไห้ได้ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที
เหมือนการยั่วยวนและชุดนอนเลย
เธอคือเวทีและหัวไหล่ให้พิงในเวลาเดียวกัน
เธอเป็นคนลึกซึ้ง เป็นคนตลก
ราชินีของโลก
และไม่มีคนไหนที่ผมรู้จัก จะกังวลถึงคนอื่นมากเท่าเธอแล้ว
บางครั้งผมก็สงสัย
ว่าสิ่งที่ขัดแย้งกันขนาดนี้อยู่ในคนๆ เดียวได้ยังไง
จำได้ว่าวันนั้นผมถามเธอว่า ทำไมจู่ๆ เธอถึงร้องไห้ขึ้นมา
เราหัวเราะกันเฮฮามาก
เธอหยุดหัวเราะ มองผม ด้วยสีหน้าจริงจังมากแล้วพูดว่า
"ไม่รู้สิ"
ฉันจะเอามันมาใกล้ๆ เธอจะได้ฟังชัดๆ
นั่งนี่ นั่งตรงนี้
- สวัสดี - เข้ามาเลย
อะไร
ฉันอยากให้ทุกคนฟังเพลงนี้โคตรๆ
จนหูแตกกันไปเลย!
บายนะทุกคน
อะไร
เธอมา เธอจัด เธอไป ตามนั้น
เห็นแล้วเมื่อกี๊
ชุดนอน!
ผมกลัวการบิน
นั่นเป็นหนึ่งในส่วนที่ยากที่สุดสำหรับผม ตลอดหลายเดือนของการถ่ายทำ
แต่เทียบกับสิ่งที่เธอต้องเจอ การกลัวการบินมันไม่สำคัญเลย
(นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา)
- ไงที่รัก - สวัสดีค่ะหมอ เป็นไงบ้าง
- สวัสดี ได้ยินฉันมั้ย เป็นยังไงบ้าง - เอาเลย
เขาทำเพ็ทสแกนเสร็จแล้ว
การตรวจเพ็ทสแกนคือการตรวจ ที่ทำให้เราเห็นความเป็นไปได้มากที่สุด
และความเป็นไปได้มากที่สุด ก็คือเนื้องอกในปอด
- มะเร็งเหรอ - โชคดีที่…
ใช่ เหมือนจะเป็นมะเร็ง แต่มันไม่ลุกลาม
เพ็ทสแกนจะตรวจทั้งตัว และเราไม่เจอมะเร็งที่อวัยวะอื่น
แปลว่าถ้าการผ่าตัดสำเร็จลุล่วง พ่อคุณจะหายดี
การได้รับข่าวร้ายแบบนี้
และต้องเดินหน้าต่อกับนัดหมายเป็นล้านๆ
เพราะการยกเลิกนัดไม่ใช่ทางเลือก
ขอต้อนรับซูเปอร์สตาร์ระดับโลก อนิตต้า
ทุกคนมาร่วมนับถอยหลังกับผมมั้ย
เริ่มเลย
- ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง… - สี่ สาม สอง หนึ่ง…
ลองตั้งชื่อใหม่ให้กับตัวคุณเอง
และใช้ชีวิตสองสไตล์ที่แตกต่างและขัดแย้งกัน
ฉันแซ่บมาก!
ฉันบอกแม่ตลอดว่าฉันจะเป็นนักร้อง
ฉันจะต้องดังมากๆ นี่นั่นโน่น
แต่พอฉันเริ่มร้องเพลง ฉันแบบว่า
"ไม่ ฉันไม่ได้ต้องการแค่นั้น ฉันอยากเปลี่ยนโลก"
"ฉันอยากเปลี่ยนประเทศ"
และการที่ฉันได้อยู่ตรงนี้ มันแสดงให้เห็นว่าฉันกำลังไปถึงจุดนั้น ฉัน…
ฉันจะต้องทำได้
รู้มั้ยฉันมีความสุขมาก
และฉันก็… ดูแซ่บเวอร์!
แม่ ดูสิ!
หนูเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ
ใช่สิ
ลาริสสาพูดชัดเสมอว่าต้องการให้คนมองเห็นเธอ
แต่พอเห็นเธออยู่ตรงนั้นกับแม่ ได้เห็นทั้งคู่…
มันมีความหมายกับเธอมากกว่า มากกว่าที่มันมีความหมายกับโลก
ขอบคุณ
บาย ขอบคุณ
ขอบคุณมากนะทุกคน ขอบคุณ!
พ่อคะ พรุ่งนี้เช้าจะให้พยาบาล ไปเจาะเลือดพ่อตอนไหนดีที่สุดค่ะ
พวกเขาจะได้ออกผลตรวจตอนที่หนูไปถึง
และเราจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยด้วยกัน
และถึงอนิตต้าจะดูไร้เทียมทาน
ลาริสสากลับไม่ใช่
ทันไม่ได้สมเหตุสมผลเสมอไปหรอก
ยินดีต้อนรับ อนิตต้า!
(กรุงเฮก เนเธอร์แลนด์)
ไม่เป็นไร
ฉันพูดภาษาโปรตุเกสแล้ว งั้นก็ไปกันต่อเถอะ!
ให้ตายสิ!
ถ้าเสียงไม่หยุดทำงานอีก เราก็เดินหน้าต่อไปได้
ถ้าเครื่องเสียงหยุดทำงาน ก็ร้องพร้อมฉันละกัน
พอพูดภาษาอังกฤษ เราแกล้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดี ดู…
ฉันมีความสุขสุดๆ เลย!
โอ้พระเจ้า!
เกือบทุกเพลง ดนตรีของฉัน ก็เหมือนจะหายไปตลอดเวลา
ทุกห้านาที อุปกรณ์ก็แบบว่า…
เอาเครื่องดื่มมาให้หน่อย ฉันพอกับเรื่องเวรพวกนี้แล้ว
ไม่มีใครสังเกตเห็นนอกจากคนที่สนิทกันจริงๆ
ไง นี่อนิตต้า
ฉันอยากขอบคุณทุกคน
เพราะมันไม่ใช่แค่เธอเต้น ร้องเพลง
และการแสดงที่เข้าถึงอารมณ์ เวลาอยู่บนเวทีเท่านั้น
ถ้าแค่นั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ประเด็นก็คือเธอควบคุมปฏิบัติการขนาดมหึมานี้ และทำให้แน่ใจว่ามันเป็นไปอย่างถูกต้อง
คงต้องเหนื่อยน่าดู
ฉันเกลียดการออกทัวร์เพราะกระบวนการทั้งหมด
ในการเดินทางจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง
มันทำร้ายจิตใจ ความคิด ทุกอย่างของฉัน
- ทุกวันนี้ 13 14 15 16 17… - เวรแล้ว
ฉันแสดงทุกวันไม่ซ้ำประเทศเลย
(ปารีส ฝรั่งเศส)
เร็วเข้าๆ ขึ้นมาไม่งั้นก็ลงไป นั่นแหละ ปิดประตูซะ
พระเจ้า ปิดประตู
โอ๊ย น้ำร้อนจัง…
- เธอได้… - อืม
ขอบคุณ
สามโชว์รวด
ไม่ซ้ำประเทศ ฉันกำลังจะตาย อยากจะร้องไห้
ฉันอยาก…
ฉันอยากตาย
(คาร์เมน)
รู้มั้ยว่าคาร์เมน มิแรนด้าคือใคร
(ปอร์โต้ โปรตุเกส)
มันบ้ามาก
ที่คนๆ นึงต้องสละชีวิตตัวเอง
แน่นอน มันมีราคาที่ต้องจ่าย
ผมว่าทุกอย่างมาถึงจุดนี้ที่เธอเข้าใจแล้ว
ว่าลาริสสาต้องฟังเสียงตัวเอง
ว่าถ้าเธอก้าวต่อไปด้วยความเร็วแบบนั้น สุขภาพของเธออาจได้รับผลกระทบจริงๆ
แล้วเธอก็พูดเรื่องนี้กับผม
เพราะเธอเอาแต่อ่านหนังสือ เรื่องของคาร์เมน มิแรนด้า
ที่ทำงานไม่หยุดเหมือนกัน
และสุดท้ายร่างกายของเธอก็ไม่ไหว
(หนึ่งเดือนต่อมา)
มันโหดจริงๆ ยากมากเลย
เหมือนส่วนนึงหายดีแล้วอีกส่วนก็ไปแทน…
ทันทีเลย เหมือนร่างกาย…
ร่างกายฉันทนอยู่นิ่งๆ ไม่ได้
ฉันทนไม่ไหวแล้ว
ทุกครั้งที่เจอใครสักคน
ที่รู้ว่าอนิตต้าคือใคร
แต่ฉันไม่ได้สนิทกับเขา
ฉันกลายเป็นเธอ
สวิตช์ถูกเปิด
และฉันไม่อยากเปลี่ยนเป็นคนๆ นั้นตลอดเวลา
ฉันเคยควบคุมได้เวลาที่เปลี่ยน
แต่ตอนนี้ใครๆ ก็รู้จักฉัน ฉันควบคุมมันไม่ได้แล้ว
ฉันทนไม่ไหวแล้วรู้มั้ย
ฉันทนไม่ได้ที่ควบคุมไม่ได้ เวลาที่ฉันต้องกลายเป็นคนๆ นี้
นั่นคือราคาที่ต้องจ่าย เธอยอมแพ้ไม่ได้
นั่นคือราคาที่เธอต้องจ่ายเพื่อเป็นเธอในทุกวันนี้
- เพื่อเป็นตัวละครที่เธอสร้างขึ้นมา - ไม่ ฉันอยากฝังมันไว้ให้หมดเลย
เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะทุ่มให้มากเท่าที่เดิม
และฉันไม่… ฉันทนไม่ไหวแล้ว
ไม่ไหวแล้ว
นั่นอาจเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจ
ที่จะกลับมาเป็นตัวเอง
แต่เธอไม่ชอบอะไรที่มันง่ายๆ
เธอเลือกที่จะทำเรื่องนี้ บนยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก
(หนึ่งเดือนต่อมา)
(กาฐมาณฑุ เนปาล)
(ลุคลา จุดเริ่มต้นสู่ยอดเขาเอเวอเรสต์)
การเป็นศิลปินระดับนานาชาติ
ไม่ใช่แค่การมีชื่อเสียงในที่ที่คุณไปเท่านั้น
เพราะโลกมันกว้างใหญ่
โลกนี้ช่างกว้างใหญ่จริงๆ
มีที่ที่ผู้คนอาจไม่รู้จักคุณเป็นว่าใครอยู่เสมอ
มันไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะเป็นใคร
พอคุณอยู่บนภูเขา ทุกคนก็เท่าเทียมกัน
ไม่มีใครได้รับการดูแลเป็นพิเศษ หมายถึงผมเคยปีนเอเวอเรสต์
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมเป็นคนที่ยิ่งใหญ่
แต่บางครั้งผู้คนก็พูดว่า "โอเค ฉันอยากถ่ายรูปกับคุณ" ไม่ก็…
คุณลองกี่ครั้ง
แค่ครั้งเดียวก็ทำได้เลย
โอเค งั้นมันก็ง่ายสินะ ไปกันเถอะ
มีคนบอกว่าพอคุณไปถึงที่นั่น
สิ่งที่คุณต้องทำก็คือ
ไปให้ถึงจุดสูงสุด เพราะคุณเห็นคนอื่นไปถึงจุดสูงสุด
"ผู้คนไปที่นั่น ฉันก็ไปด้วย ฉันเก่งขึ้นได้"
"ฉันมาถึงนี่แล้ว ฉันต้องไปที่นั่นให้ได้"
ลองนึกภาพตอนคุณอยู่บนนั้นสิ
มันคงจะสุดมากเลยนะ
ถ้าคุณไปถึงจุดสูงสุด
คุณไม่สามารถอยู่บนยอดสุด
ได้นานเกินแปดนาทีรึอะไรแบบนั้น
ไม่งั้นคุณก็จะตายอยู่ตรงนั้น
เธอจะดูเด็กตลอดกาล โดนแช่แข็ง
ทุกคนจะได้เห็นและพูดถึงคุณตลอดไป
มันคุ้มกันมั้ย
เมื่อถึงระดับความสูงเจ็ดกิโล
ว่ากันว่าคุณจะเริ่มมึนเพราะออกซิเจน
แล้วก็หัวไม่โล่ง
นั่นก็เหมือนกับความสำเร็จ ถ้าคุณลองคิดดีๆ
เดินอีกหนึ่งชั่วโมง
รึน้อยกว่านั้น
ถ้าเราพลาดแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
เรา…
- เอ่อ ถ้าพรุ่งนี้… - หืม
เราคนนึงเกิดซวยแล้วอยากเลิกล่ะ
เอ่อ ผมหวังว่า… หวังว่าเรื่องนั้นมันจะไม่เกิดขึ้น
เข้าใจแต่ถ้ามันเกิดล่ะ ก็แค่ถามดู
วันนั้นฉันรู้สึกแบบเดียวกับที่รู้สึก กับเรื่องหน้าที่การงานเป๊ะ
ฉันอยากพัก ฉันรู้สึกป่วยหนัก เหนื่อยมาก
แต่คนรอบๆ ตัวฉัน มีภาพที่ชัดเจนของอนิตต้าในฐานะ
คนที่ไม่เคยยอมแพ้
คนที่ทุ่มเททุกอย่างจนหยดสุดท้าย
เพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุด เพื่อชนะมากขึ้นเรื่อยๆ
และพวกเขาแทบไม่เชื่อฉันเลย
ฉันว่าเราควรกลับไปได้แล้วนะ
ฉันกลัว
อย่างน้อยคุณก็ไม่อยากยอมแพ้ นั่นบอกอะไรหลายอย่าง
- ฉันอยากยอมแพ้! - ไม่
- อยาก ฉันอยาก… ทุกคน! - อะไรเนี่ย
ทำไมทุกคนถึงพูดว่า…
นี่เธอกลายเป็นคนที่อยากยอมแพ้แล้วเหรอ
- นั่นแหละที่ผมจะบอก - แต่…
- เธอไม่ยอมแพ้อะไรทั้งนั้น - พูดง่ายๆ เลย
ทุกคน ฟังนะ
ฉันคนเก่า
ไม่ยอมแพ้
ฉันคนใหม่…
ฉันจะลงไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์แล้วพูดว่า
ใช่ ทุกคน ฉันป่วย ฉันทำไม่ได้"
- "ลาก่อน" - "ช่วยมาดูแลฉันหน่อย" เออ ฉันจะไปแล้ว!
- ฉันชอบประสบการณ์นี้มาก - "ฉันจะไปสปา"
การเดินป่าครั้งแรกของฉัน
ฉันชอบวิวมาก
ทุกอย่างดีมาก ชอบมากเลย
ฉันไม่… ไม่อยากจะไปให้ไกลกว่านี้แล้ว
การยอมแพ้มันผิดตรงไหน การเปลี่ยนใจมันผิดตรงไหน
และฉันอยากเป็นอิสระ
ฉันรู้สึกว่าถ้าฉันปีนต่อไป
ฉันก็คงที่ตามความคาดหวังของทีมงาน
ทีมงานถ่ายทำที่ฉันไม่อยากทำให้ผิดหวัง
แต่ตอนนี้จู่ๆ ความตั้งใจที่จะเงียบปากมันดังกว่า
ดังกว่าความอยากที่จะไปให้ถึงจุดสูงสุด
บางทีการไปถึงแค่จุดครึ่งทางก็ได้มอบสิ่งที่ ดีที่สุดของทั้งสองโลกให้กับฉันแล้วเหรอ
แค่ชื่นชมสถานที่ ธรรมชาติ
ถ่ายวิดีโอแล้วก็เงียบไว้
โอเค ฉันจะไม่มีคลิปที่ตัวเองไปถึงจุดสูงสุด
แต่ฉันจะสามารถทน
ผลที่ตามมาจากการขึ้นไปถึง ยอดเขาที่สูงที่สุดได้มั้ย
มันมีผลข้างเคียงมากเกินไป กับทั้งสองอย่างรึเปล่า
ฉันเริ่มคิดใหม่ทั้งเรื่องอาชีพการงาน เรื่องทั้งชีวิตของฉัน
ฉันชอบเดินทางคนเดียว เดินไปบนถนน
เดินโดยไม่มีบอดี้การ์ด
ผูกมิตรกับคนที่ไม่รู้จัก คนที่ฉันเจอที่บาร์
ฉันอยากเต้นกลางฟลอร์เต้นรำ…
บางทีถ้าอนิตต้าไต่ขึ้นไปสูงกว่านั้น
ลาริสสาก็จะไม่มีวันได้ช่วงเวลาเหล่านั้นอีกครั้ง
แล้วไงต่อล่ะ
แล้วจะทำไงดี
ผมดีใจกับเธอ
เพราะผมคิดว่าบ่อยครั้งการยอมแพ้ คือสิ่งที่เราต้องทำต่อไปเรื่อยๆ…
ต่อให้ไปในทิศทางใหม่ก็ตาม
และทิศทางที่เธอกำลังจะไปตอนนี้ ก็ยิ่งเป็นเรื่องของ
จิตใจที่ไม่ต้องการไปอยู่จุดสูงสุดตลอดเวลา
นักร้องอนิตต้าใช้เวลาห้าวันในการเยียวยาพักใจ
เธอทำสิ่งที่เรียกว่า "แผนภูมิการตั้งครรภ์"
เธอปลีกวิเวกเพื่อค้นหาสมดุล ห่างไกลจากความวุ่นวายในชีวิตประจำวัน
(รีโอเดจาเนโร บราซิล)
ฉันหายแล้ว! นี่ ฉันหายดีแล้ว! มันจบแล้ว
มันจบแล้ว จบสิ้นทุกอย่าง!
มันเป็นเรื่องของการฟื้นตัว รักษาแผลเป็น ปรับปรุงอะไรใหม่
มันจบ แล้วแกต้องไปที่นั่น
แก!
เชื่อฉันสิถ้าแกไม่ไป ฉันจะลากแกไปที่นั่นเอง
- ตายแล้ว! - ที่นั่นมีเครื่องดื่มเย็นๆ
- แม่! ว้าว แม่! - มีความสุขมั้ย ลูกรัก โอ้ ขอบคุณพระเจ้า!
เธอไม่ค่อยเปิดใจกับฉัน แบบว่า
เล่าให้ฟังว่าเธอเจออะไรมารึอะไรทำนองนั้น
เธอไม่เล่าอะไรให้ฉันฟังเลย แต่ฉันถามตลอด
บางวันเธอก็พูดว่า "แม่ หนูยอมแพ้ หนูทนไม่ไหวแล้ว"
- เรนัน เขาเป็นแบบนี้ตลอด - ผมเอง
ลูก
หนูคือคนที่กรีดร้องและกระโดดโลดเต้น
- หนูคือคนที่… - ตลอดแหละ
ใช่ แต่ตอนนี้หนูเป็นแบบนั้นแล้ว แล้วหนูก็ชอบสิ่งที่หนูเป็นนะ
- อืม - มันควรจะเป็นแบบนั้น
- ใช่เลย - และนั่นคือสิ่งที่หนูควรจะเป็น
- หนูร่าเริงกระโดดโลดเต้น ร้องเพลง - เอาเลย!
หนูเล่นมุก ทำตัวไร้สาระบ้าๆ บอๆ
และหนูชอบทำเรื่องบ้าๆ
และมีความสุขมาก
บ้าสุดๆ! บ้าไปแล้ว!
มีใครอยู่บ้านมั้ย
น่ารักจัง!
ผมคิดว่าตอนที่เราเป็นเด็ก
เราไม่รู้จริงๆ ว่าเราจะเป็นใครจริงมั้ย
เราเป็นอะไรก็ได้ที่คนรอบตัวตัดสินใจว่าเราเป็น
- น่ารักจังเลย! - และนั่นจะคงอยู่ตลอดไป
ลาริสสาเป็นคนพิเศษเสมอ แตกต่างออกไป
แต่ไม่รู้สิ ผมรู้สึกว่า…
ผมคิดว่าเธอไม่เข้ากับตัวเอง เธอเลยพยายามทำตัวให้เรียบง่ายมากขึ้น
แต่ผมคิดว่าเมื่อเราไปถึงจุดนั้นในชีวิต
ตอนช่วงอายุ 30
เราจะเริ่มเห็นว่าอะไรที่สำคัญจริงๆ
อนิตต้าคือตัวละคร
เธออยากแข็งแกร่งและมีอำนาจ
และข้างในนั้นก็คือลาริสสา ที่กำลังทำสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด
ที่ทำมาตั้งแต่เด็กๆ
ฉันว่าเธอไม่เหมือนเดิมบนเวที
แต่หลายปีมานี้
ฉันเริ่มรู้สึกว่าเธอคือลาริสสามากขึ้น เธอเป็นตัวของตัวเอง
เธอยอมให้มันเกิดขึ้น
ทุกคน เห็นพระจันทร์คืนนี้มั้ย
ฉันกำลังพาชาร์ลีไปเดินเล่น และพอฉันมองไปข้างหน้า ทุกคน…
ฉันไม่รู้ว่าที่บราซิลเป็นแบบนั้นรึเปล่า แต่ที่นี่ดูบ้ามาก ให้ตายสิ
ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้
มันสวยมาก ฉันรักพวกเธอทุกคนเหลือเกิน!
ฉันซาบซึ้งมากที่ทุกคนผ่านเข้ามาในชีวิต พระจันทร์สวยจัง!
ให้ตายสิ ผมได้เห็นเธอเปลี่ยนแปลง
จำไม่ได้ว่ากี่ครั้งแล้วที่เธอบอกให้ผมไป
รับการบำบัดกลุ่มดาวสำหรับครอบครัว กุณฑาลินี เยียวยาพักใจ
ฉันเคยจัดปาร์ตี้เพื่อให้ทุกคนเมาเละเทะ
ตอนนี้ฉันจัดนัดเพื่อการเติบโตทางจิตวิญญาณ
ทุกคนจะได้เป็นสิ่งมีชีวิตแห่งแสงสว่าง
อ๋อ คุยกันอยู่นี่เอง
นึกว่าเริ่มเซสชั่นกับเธอแล้ว
- เปล่า ฉันรออยู่ - ฉันบอกว่า… โอ้!
และวันนี้เราก็จะปลุกพลังกุณฑาลินีกันเนอะ
ใช่ ปลุกพลังกุณฑาลินี มันเป็นพลังงานที่ทรงอานุภาพที่สุดที่เรามี
อ๋อใช่ ตอนนี้ฉันจะสงบสุข
ขอกอดหน่อย เธอต้องเรียนไม่ใช่รึ
ต้องฝึกบ้างนะ
โห! เธอก็กอดฉันเหมือนกัน!
กอดเธอให้เต็มที่เลย
เอาเลย ต้องทำทุกๆ สิบวัน
- ฉันไม่ค่อยกอดใครหรอก ฉันไม่… - เธอกอดฉัน ฉันคิดว่ามันน่ารักมาก
- แต่ฉัน… - ใช่ แต่แบบ เธอคือ…
- เธอก็เป็นคนธรรมดาๆ - ฉันกอดเธอแล้ว
ฉันถึงกับยอมให้กอดต่อเลยนะ
ตอนนี้ ขนาดฉัน…
ฉันรักเธอ
เธอมีปัญหากับเรื่องนี้ คุณต้องคว้าตัวเธอมาหอม
ฉันคว้าตัวเธอ เธอพูดว่า "พระเจ้า!" ฉันบอกว่า "ใจเย็นๆ!"
เราเป็นเพื่อนกัน
เธอจะหาทางทำอะไรเพื่อจิตวิญญาณ
เพื่อจิตใจตัวเอง
ถ้าเธอไม่ได้ไปพักร้อน
ถ้าเธอไม่มีเวลาเพื่อฟื้นฟูพลังงานของตัวเอง
เธอก็จะป่วยอีก
มันแทบจะเป็นการค้นหาอย่างต่อเนื่อง
ลาริสสาเข้าร่วมทุกอย่าง โยคะ กุณฑาลินี การเยียวยาพักใจ ทุกอย่าง
เธอจะได้มีพละกำลังเพื่อขึ้นเวทีในฐานะอนิตต้า
เธอไม่อยากอยู่คนเดียว
เธออยากมีเพื่อนอยู่ข้างๆ
รักนะ จู!
โอ๊ยแกเอ๊ย!
ขอจิบสุดท้ายนะ
- จะไปแช่น้ำเหรอ - แก ฉัน…
เปล่า เพราะไม่มีผ้ามาเช็ดตัวให้แห้ง
แต่ฉันก็มีความสุขมาก
ธรรมชาติสวยงาม
ทะเลสวยมาก
เพื่อนบ้านที่มองขี้เมาอย่างเราก็ช่างงดงาม
ทุกอย่างงดงามไปหมด
เราอยู่ตรงนี่จนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น แล้วพอรุ่งเช้า…
แก!
ฉันรักทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันว่าฉันได้เปลี่ยนชีวิตผู้คน
แต่ฉันส่งข้อความไปถูกรึเปล่า
มันสวยงามมาก!
พระอาทิตย์จะขึ้นทางนั้นรึทางโน้น
ฉันมาถึงจุดที่เอาชนะทุกอย่างได้แล้ว
ทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันทำได้สำเร็จ
ฉันอยากเป็นอันดับหนึ่งของโลกแล้วก็เป็นได้
แต่หลังจากที่ฉันไปถึงอันดับหนึ่งของโลก
แค่เพราะทุกคนแบบว่า
"สิ่งต่อไปอยู่ไหนๆ"
ฉันเลิกผ่อนคลายและเริ่มกังวลว่า สิ่งต่อไปอยู่ที่ไหน
ให้ตายสิ ฉันฝันถึงการเป็นที่หนึ่งมาตลอด
ทำไมฉันถึงไม่สนุกกับมันเลย และเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง
เดี๋ยวตัวเปียกก็หมดหรอก!
ฉันเกลียดคำถามนี้
"ปีหน้าคุณมีแผนจะทำอะไร คุณกำลังวางแผนอะไร…"
ไม่รู้โว้ย! เชี่ยเอ๊ย!
จะไปรู้ได้ไงวะ!
ไม่มีใครอยู่อันดับหนึ่งได้ตลอดไปหรอก
การมีทุกสิ่งและมีความสุขอย่างแท้จริง
เธอจะมีความสุขอย่างแท้จริง
ก็ต่อเมื่อเธอยังคงมีความสุขได้ หลังจากสูญเสียสิ่งเหล่านั้นไปแล้ว
ฉันว่า
ถ้าเธอทำทุกอย่างที่ฉันทำ
อยู่ทุกที่ในเวลาเดียวกัน
มันก็จะมีหลุมขนาดใหญ่เสมอ
เราไม่ได้คิดถึงตัวเองอีกต่อไปแล้ว
เราแค่ต้องการมากขึ้น
ยิ่งเป็นที่สนใจมากขึ้นๆ
และฉันคิดว่าความว่างเปล่านั้น ในตัวฉันมันใหญ่มาก
จนต่อให้ฉันประสบความสำเร็จแค่ไหน มันไม่สำคัญแล้ว
ไม่มีอะไรเติมเต็มหลุมนั้น เพราะมีความว่างเปล่าอยู่ข้างใน
และเราพยายามเติมเต็มหลุม ด้วยสิ่งต่างๆ จากภายนอก
ถ้าพรุ่งนี้ฉันเสียทุกอย่างไป ฉันจะมีความสุขมั้ย
นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากทดสอบ
ฉันอยากทดสอบมัน หยุดแล้วพูดว่า "เดี๋ยวนะ"
ฉันต้องเรียนรู้ที่จะมีความสุขโดยไม่ต้องมีสิ่งนั้น"
และฉันคิดว่ามันเหมาะกับฉันและคนอื่นๆ
ฉันอยากทำหนังเรื่องนี้
เพื่อพยายามบอกคนอื่นๆ
ว่าเราไม่ต้องมีชื่อเสียงรึร่ำรวย
เพื่อเป็นคนพิเศษหรอก
แล้วถ้าฉันบอกใครๆ ล่ะ…
ว่ามันไม่แปลกหรอกนะ
ถ้าพรุ่งนี้…
ถ้าปีหน้า
คุณไม่มีรถที่เจ๋งกว่าคันที่คุณเคยขับ
ไม่เป็นไรหรอกถ้าปีหน้า คุณไม่มีบ้านที่สวยกว่าหลังเดิม
ไม่เป็นไรหรอกถ้าฉันไม่มีซิงเกิ้ลฮิต
ห้าปีต่อจากนี้
เพราะเรามีความสุขโดยไม่มีเพลงฮิตก็ได้
โอ๊ย รู้สึกดีจัง!
มานี่ เจ้าหมาน้อย อยู่กับแม่ตรงนี้นะ
ให้แม่อบอุ่นสบายด้วย
- รู้มั้ยว่าอะไรที่ตลก - อะไร
ฉันอ่านหนังสือเล่มสีฟ้านั่นจนจบ
อืม
แล้วมีอยู่บทนึงที่โคตรสุดยอดที่พูดเรื่องความตาย
มันเกี่ยวกับ
การใช้ชีวิตเหมือนเรากำลังจะตายพรุ่งนี้
ถ้าพรุ่งนี้จะต้องตาย
เราจะเห็นคุณค่าของเวลาทุกนาทีมากขึ้น
เราจะแบบ "ว้าว! ฉันตื่นแล้ว! ว้าว! ดูท้องฟ้าสิ!"
ตู้ม!
อีกทีๆ!
- ขอดังกว่านี้ๆ! - ดังกว่านี้อีก!
ฉันอ่านบทนั้นแล้วก็เข้านอน พอตื่นขึ้นมาฉันก็พูดว่า
"เชี่ยว่ะ แม่งจริง!"
และไดนาไมต์ก็ดัง…
ตู้ม!
แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปสำหรับฉัน
วันนั้นฉันตื่นขึ้นมา…
แบบ
ทึ่งกับทุกอย่างในโรงแรม บนท้องฟ้า แบบว่า "แม่งเอ๊ย!"
และฉันขึ้นแสดงอย่างมีความสุข
เพราะฉันไม่สนแล้ว
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ว่ามีคนดูอยู่รึเปล่า
ให้ตายสิ ฉันแค่อยากออกไปแสดงเพื่อความสนุก
ให้ตายสิฉันแค่อยากสนุกกับทุกวินาทีของวันนั้น
นี่เป็นภาพแรกของเราที่…
ครั้งแรกที่ผมเห็นลาริสสา ผมกลับมาบ้านอย่างมีความสุข
อย่างกับคริสต์มาสรึคืนวันส่งท้ายปีเก่า รึอะไรแบบนั้นเลย
ดูเธอสิ ขาวโพลนด้วยหิมะ
- ขอบคุณ - ด้วยความยินดี
- เจ๋งมั้ย - อือฮึ
- แป๊บนะ - ดีจังเลย
ตอนเราจูบกัน ผมก็รู้สึกแบบเดียวกัน
เขาไม่ได้ยิ้มให้ฉันแบบนั้น
แล้วพอเธอเชิญผมมาเป็นส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้
มันก็คล้ายๆ กัน
- ได้ยินมั้ย - ได้ยินอยู่แล้ว
แน่ล่ะ เธอรู้ว่าผมทำงานด้านภาพยนตร์
เวลาผ่านไปนานมาก ข้อเสนอเป็นมืออาชีพสุดๆ
เช็กๆ เช็กๆ ทดสอบเสียง
ฉันช่วยเธอไว้อีกแล้ว เปโดร ปล่อยให้มันอัดไปนะ
ผมรู้สึกเหมือนอายุ 13 อีกครั้ง
ซ้อมสิ่งที่ผมจะพูดกับเธอตอนหลังเลิกเรียน
สายตาฉันบอกอะไรอยู่เหรอ
ผมไม่เคยคิดเลยว่า เราจะได้มีสัมผัสกับสิ่งที่เราทำ
ฉันอายที่จะพูด
- พูดมา! - ฉันเกือบตาย
- ฉันจะได้มั่นใจว่าเธออ่านใจฉันออก! - ไม่ๆ ฉันอาย!
ผมตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า และผมคิดว่าเธอเองก็เหมือนกัน
วางกล้องไว้ข้างๆ แล้วมานั่งข้างฉันได้มั้ย
ฉันไม่อยากเอาแต่พูดกับกล้อง
ให้ตายสิ เปโดร เธอสุดยอดมากเลยเนอะ
เธอสัก ทำอาหารเป็น เธอหล่อมาก
เธออึ๊บเก่ง ตีกลอง เล่นกีตาร์เป็น เธอน่าหลงไหล
ไม่ว่าเธอจะเจ๋งรึฉันมีความรัก และกลายเป็นคนโง่
ชาร์ลีไม่ยอมให้ฉันกอดเธอ เปโดร
ยังคุยโทรศัพท์อยู่เหรอ
ฉันจะไปโผล่ในสาย
ในชีวิตของอนิตต้า มีพื้นที่ให้กับความสัมพันธ์น้อยมาก
โอเค ไปได้ ฉันต้องไปบำบัด
ผมเคยได้เห็นแต่ลาริสสา
ลาริสสาที่ผมเคยรู้จัก…
ไม่รู้สิ
ลาริสสาที่ผมคิดว่าผมเคยรู้จักรึผมคิดว่าผมรู้
ตอนเรากลับไปที่ห้องพักโรงแรม มากสุดได้หนึ่งรึสองชั่วโมง
แต่ประเด็นคือผมทำพลาดกับเธอ และเธอไม่อยากคบกับผมอีกต่อไป
เดี๋ยวนั้นเลย
ถ้าให้ผมบอกว่าความผิดด้านบุคลิกภาพหลัก ของลาริสสาคืออะไร ก็คงจะเป็น…
ความสามารถที่น่าสะพรึงในการตัดจบสถานการณ์
เวลามันไม่ลงตัวกันพอดีกับสิ่งที่เธอเห็นว่าใช่
วันนี้จะทำอะไรเหรอ
วันนี้เธอจะทำอะไร
ลาริสสา ควรเอาชิ้นแรกให้ใครดี
เริ่มกินกันแล้วนะ!
นี่เป็นครั้งแรกของฉันเลย บราซิล ขอกำลังใจกันหน่อย
เข้าใจแล้ว
ความจริงก็คือหลังจากคืนนั้น
เราแยกกันคนละทาง
ผมยังอยู่ในโปรเจ็กต์ กล้องยังเดินต่อ…
แต่เลนส์กลายเป็นกำแพงไปแล้ว
- เธอเศร้าเหรอ - เปล่า
งั้นทำไมพลังงานของเราถึงแปลกๆ แบบนี้ล่ะ
ก็…
ตอนที่เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อะไรๆ ก็แปลกไป
เว้นแต่เธอจะรู้สึกว่าอยากเคลียร์อะไรกับฉัน
มันเกิดอะไรขึ้น
ความสัมพันธ์นี้ ฉันทำงานกับเธอ
มันแย่มากสำหรับฉัน ที่ต้องปกป้องตัวเองจากความรู้สึก
ในตอนแรก
ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าไม่ควรเป็นแบบนี้
- อือฮึ - ว่ามันจะทำให้ทุกอย่างพัง
แล้วใครเป็นคนดึงดัน
เธอไง
แล้วเธอก็ทำตัวอย่างนึง
แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ
เธอไม่อธิบายเหตุผล บอกฉันรึพูดอะไรเลย
ไม่มีใครถูกบังคับให้คบกับใครนะ ไม่มี
- ไม่… - ถ่ายอยู่เหรอ
ใช่ แต่ไม่เป็นไร ว่าไง
แค่อยากบอกว่าถ้าเธอไม่ไปทักทายลูกสาวฉัน ลูกฉันตายแน่ๆ
- จะไปเดี๋ยวนี้เลย - ให้ตายสิ ผมทำพังงั้นเหรอ
ผมอยากหาทางออก แต่เธอตัดสินใจแล้ว
วันสุดท้ายของการถ่ายทำ
วันเกิดปีที่ 60 ของเมาโร พ่อของลาริสสา
ลาริสสาชอบงานวันเกิดอลังการเสมอ
เขาก็เหมือนกับอนิตต้าในมุมนั้น เธอชอบจัดปาร์ตี้
ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อทุกคนที่เธอรัก
ผมไม่รู้ว่าเธอหาเวลาได้ยังไง
บางทีผมก็คิดว่าเธอเหมือนนาฬิกา ที่ทำงานบนตารางที่ต่างออกไป
เธออยู่ในตาของพายุเฮอริเคน แก้ปัญหาเป็นร้อยๆ
เธอหยุดทุกอย่างเพื่อรับสายเพื่อน จนกว่าปัญหาจะคลี่คลาย
ตอนที่ฉันร้องเพลงให้สองหมื่นคนฟัง ตอนนั้นฉันชิลมาก แต่ตอนนี้…
ชิลสุดๆ
สวัสดีค่ะ ทุกคน!
ยินดีต้อนรับเพื่อนๆ ของพ่อ ครอบครัวเรา
นี่คือปาร์ตี้วันเกิดครั้งแรกของพ่อฉัน
เราเลยต้องจัดอย่างมีสไตล์ใช่มั้ยล่ะ
ฉันเลยบอกพ่อว่า
"พ่อคะ พ่อช่าง… เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเซอร์ไพรส์พ่อใช่มั้ย"
พ่อบอกว่า "ก็ใช่ พ่อคือปายเดอซานโต"
แต่มีอยู่หนึ่งเซอร์ไพรส์ที่พ่อคาดไม่ถึง
ว่าการแสดงคืนนี้เป็นของฉันเอง
เริ่มได้เลย
ลูกๆ ของผมเดินตามผมด้านจิตวิญญาณแล้ว
เราทุกคนมีโอริชา
เมื่อเส้นทางของเราได้รับการดูแลอย่างดี โอริชาจะเป็นผู้หาทางให้เราเอง
วิถีแห่งบรรพบุรุษ
โอริชาของลาริสสาเป็นเด็ก
คือโอโชซี คือเด็ก
ตายแล้ว!
ขอโทรหาพ่อหน่อยนะ!
มาดูกันว่าพ่อจะว่ายังไง
- พ่อคะ - ไง ลูกรัก!
ดูสิว่าคืนนี้หนูใส่ชุดอะไร
หนูสวยมั้ย
ลูกดูเหมือนโอริชาเลย
งานใหญ่ๆ แบบนี้ในโลกของคนดังระดับโลก
มีคือสิ่งที่ผมคิดว่าผมคงรับมือไม่ไหว
แต่เธอมีความสุขมาก
ตอนที่เธอได้รับโทรศัพท์จากพ่อ
ที่โทรมาบอกว่าเขาหายขาดปลอดจากมะเร็งแล้ว
เธอเกือบจะเต้นกลางถนน
เธอเป็นคนที่น่าสนใจมาก
ผมอดคิดไม่ได้ว่าชีวิตเธอก็เหมือนหนังจริงๆ นะ
เธอรับทุนการศึกษาด้วยชุดกระโปรง ในงานประกวดนางงามโรงเรียน
ทำจากแก้วกาแฟพลาสติก!
เธออายุหกขวบ หกขวบเอง
และตอนนี้ชุดของเธอมีไข่มุก
และสาวที่ผมเจอครั้งแรกในโฮโนรีโอ
และผู้หญิงที่ผมเจออีกครั้งตอนนี้
บนเวที
เป็นสาวชานเมืองที่เปลี่ยนชื่อ เพื่อรับมือกับอะไรหลายๆ อย่าง
เป็นลูกสาวและน้องสาวที่น่ารักที่สุด
ขณะเดียวกันก็กลายเป็นอาณาจักรของตัวเอง
ฉันรักแม่ รักพ่อ รักพี่
แม่ฉันเป็นคนปากแข็ง มันยากที่จะผ่านเปลือกนอกของแม่ไปได้
แม่เป็นแม่ที่ดี
แต่แม่ไม่เคยกอดรึหอมฉันเลย
ตอนนี้แม่เป็นเพื่อนสนิทฉันแล้ว
ฉันโทรหาแม่ตลอดและมันเพอร์เฟกต์
หลังจากใช้เวลากับเธอมามาก
ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าลาริสสากับอนิตต้า
ที่เคยสู้กันเพื่อให้รู้แพ้ชนะ ว่าใครจะได้พื้นที่ในใจเธอมากกว่ากัน
รึใครจะชนะศึกนั้น
ตอนนี้ก็เข้าใจถึงสิ่งที่ผมก็เข้าใจเหมือนกัน
เราใช้ชีวิตโดยปฏิเสธอีก 50 เปอร์เซ็นต์ ของตัวตนคุณไม่ได้หรอก
และลึกๆ แล้วเราทุกคนก็มีสองด้านเหมือนกัน
ไม่มีใครเป็นมีแค่ด้านเดียว
และผมหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง ในช่วงเวลาในชีวิตเรา
หวังว่าผมจะถ่ายเธอได้แบบที่ผมถ่าย
เต้นรำ ร้องเพลงและร่วมเป็นพยาน ถึงการพบกันที่ไม่มีวันลืม
ระหว่างเธอกับพลังของลำโพง
ลาริสสาๆ!
(หาดเซากอนราโด บราซิล)
(วันสุดท้ายของคาร์นิวัล)
ดูสิ เริ่มวันใหม่แล้ว
จะหนีเหรอ
นี่ดีกว่าไปคลับเป็นไหนๆ
- ใช่มั้ย - ใช่
ดูสิ ฉันเปียกหมดแล้ว
เราจะเต้นทเวิร์กเพลงเก่าๆ กัน
มันเป็นเพลงที่ดีมากแต่เราเคยทำมาแล้ว
และเราได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้น
แก ก่อนเป็นนักร้อง ฉันไม่เคยมาที่นี่เลย
ไปโซนใต้
ฉันอยู่ที่รีโอ แต่ยังไม่เคยมาเซากอนราโด
ฉันไม่เคยมาหาดนี้เลย
ดีกว่าไปคลับซะอีก
ดีกว่าไปคลับเยอะเลย
บ้าเอ๊ย!
พวกคนเมาทำฉันโมโห พูดมาก
ใช่ คืนนี้ฉันก็พูดมากเหมือนกัน
แต่ฉันพูดเรื่องน่าสนใจ
ฉันมีความสุขมาก
มีความสุขมากเลย!
ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะมีความสุขโคตรๆ
และฉันจะมีความสุขไม่ว่าจะเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
คุณตัดสินใจจะมีความสุขเหมือนกันไม่ได้เหรอ
แล้วทำไมคุณถึงยังไม่มีความสุขอีกล่ะ
(ลาริสสา: อีกด้านของอนิตต้า)
ฉันว่าฉันอยากมีเซ็กส์
ต้องหาใครสักคน
ทายซิว่าใครที่ฉันจะ… ไม่มีทางทายถูกหรอก
ฉันอยาก เอ่อ…
เรียกว่าไงนะ
ไม่มีเซ็กส์
ฉันอยากมีเพศสัมพันธ์ และฟังบทสวดมนตราวันนี้ไปด้วย
ถ้าฉันทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง และกลายเป็นนักร้องเพลงมนตราบนภูเขา
- จะไปกับฉันมั้ย - ฉันจะไปด้วย
คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล