Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Последниот воз до Форчун
Последниот воз за Форчун замина во 12:05 часот.
Вие дојдовте после 12:15.
Знам зашто тогаш почнувам да затворам.
Следниот воз за Форчун ќе дојде за една недела.
Како ќе го поминете тоа време е ваша работа.
Само велам дека господинот кој беше толку љубезен
да ме превезе до железничкава станица
ме уверуваше дека возот за Форчун тргнува во 13:05.
Погрешно ви кажал. -Што да правам сега?
Морам да бидам во Форчун најдоцна до понеделник наутро.
До Престон Сити има само 1,5 километар натаму.
Таму има коњушница каде можете да земете коњ.
Од Престон до Форчун има два дена јавање.
Ако направите се како што треба,
ќе дојавате таму в недела ова време.
Но, јас би тргнал веднаш на ваше место.
Див Запад.
Господа, дами, да се одмориме малку.
Не чека долга прошетка по жештина.
Можеби неколку страници од Хомер ќе не окрепат и инспирираат
пред нашата напорна одисеја.
Кој ѓавол?
Неверојатно, но би се заколнал дека ова е дупка од куршум.
Немој да се вртиш. -Навистина е дупка од куршум.
Боже, ме ограбуваат! -Реков, немој да се вртиш.
Рефлекс, господине. Не мислев ништо лошо.
Испразни ги џебовите. -Немам ништо.
Ве молам, господине, многу сум осетлив на скокот.
Немојте, ве молам, тоа ми се сите пари.
Дај ми ги сите драгоцености. -Го имам само овој школски прстен.
И часовникот.
Што ќе ви е овој стар часовник?
Безвреден е, а и спојката се расипа.
Го чувам од сентиментални причини. Му припаѓаше на татко ми.
Се пренесува од генерација на генерација.
Мојот драг покоен татко
ми беше најважната личност на светот.
Беше нежен и учен. -Доста!
Татко ми го даде да ми го изгравираат
неговиот омилен цитат.
Што има во торбите?
Ве преколнувам. Не ви треба тоа што е внатре.
Безвредено е. Само...
Книги? -Да.
Тука нема ништо, освен глупави книги?
Да, глупави книги. Така е, имате право.
Ти си трговец? -Не. Педагог.
Педа... што?
Едукатор. -А?
Школски учител сум. -Ма, какво школо. Тргај се.
Ве молам, го зедовте часовникот... -Реков, замолчи!
Нема чизми, нема фармери, само куп педерска облека. Типично!
Тоа е мојата долна облека. Сигурно...
Ако имаш малку памет,
нема да мрдаш оттука додека не си одам.
Разбираш, стари?
Нема ни да мрднам. Ви давам збор.
Извинете, господине.
Имате ли само секунда време?
Леле!
Секоја чест, господине! -Немој да ми ласкаш.
Ти или нешто не си точен, или сакаш да умреш.
Во нормални околности не би ми паднало на памет
да не послушам таква наредба, но очаен сум.
А, сите знаеме што кажал Хипократ.
Кој? -Знаете, Хип...
Рекол дека тешки времиња бараат тешки одлуки.
Не? Нема врска.
Само велам дека не би си играл така со судбината
да не бев очаен.
Наскоро ќе бидеш мртов.
Да појаснам. Сакав да одам во Форчун,
но го пропуштив последниот воз.
А, морам да бидам таму до понеделник.
Учителот не смее да задоцни на првиот ден од школото.
Што велите на тоа да ви дадам еден деловен предлог?
Што? -Извинете на дрскоста,
но изгледа дека ви требаат парични средства.
Веќе ми зедовте се што имав, но можам да ви понудам
дополнителна компензација кога ќе стигнеме во Форчун.
Кога ние ќе стигнеме во Форчун? -Така е.
Јас сум новиот учител во Форчун.
Ме чека стипендија.
Мојата прва месечна плата, цел износ.
Ако ме придружувате до Форчун до утринското ѕвоно во понеделник,
со задоволство ќе ви ја предадам.
Колку? -Месечна плата.
За два дена пат до Форчун.
Се договоривме ли?
Боже. Доаѓам, господине!
Здраво, господине!
Имаме ли договор? Воопшто нема да ви пречам.
Одличен сопатник сум.
Имам прекрасни книги за патувањето.
Не ме интересира читање. -Што?
Можеби само сте читале погрешни книги.
Читањето е дарба. Ти ја поттикнува фантазијата
и ти овозможува да доживееш многу животи и безбројни авантури.
Јас доживувам вистински авантури. Не морам да читам за туѓи.
Имаш коњ?
Тоа и е проблемот.
Мислев да одам со воз.
Но, со задоволство ќе одам покрај вас.
Имаш среќа.
Баш треба да поминам од Форчун.
Тоа!
Ако сакаш да одиш дури дотаму покрај мојот коњ,
твоја работа.
Но, ако кажеш некому дека сум те ограбил,
ќе ти ја разнесам главата.
Не грижете се, ќе молчам како риба.
Вечен должник сум ви. Ви благодарам многу.
Зад вас сум. Почекајте, господине!
Почекајте!
Ајде.
Имате вистински пастув, господине.
Во ред е, можам. Држам чекор со вас.
Не се сомневам во вашето познавање на крајот,
но нема ли да биде полесно само да ја следиме пругата?
Одиме по пократок пат. Остави ги.
Како мислите? -Остави ги, реков.
Побавни сме поради нив. -Во ред.
Ќе набавам нова долна облека во Форчун,
но моите книги се незаменливи.
Не ги оставам.
Каков е тој учител без книги?
Каде што одиш, никому не му е гајле за проклетите книги.
Со цела почит, но не би се согласил.
Единствената цел на моето патување од Англија до Новиот свет
е да ги подучувам љубопитните бездомници од Форчун.
Што правите? Не можам да ви дозволам да ми ги земете книгите!
Не смеете, господине.
Се што сум е во тие книги!
Ми требаат за подучување.
Прекрасна идеја.
Благодарам. Да, бисаги.
Се прашував за што служат. Прекрасно.
Многу разумен човек сте, господине...
Мислам дека не ви го чув името...
Добро, јас прв.
Јас сум Сесил Калдекот Пичтри Трети од Лондон, Англија.
Ви стојам на услуга. А вие сте? -Дули. Џедадаја Дули.
Но, немој некому да си му го кажал моето име.
Молчам како риба, господине.
Г. Дули, ние, Англичаните, изгледа имаме погрешен впечаток
за вас, Американците.
Сешто слушаме за беззаконието на американскиот запад.
Тоа се очигледно бесмислици.
Всушност, пријатни сте и љубезни.
Не сме толку пријатни. Подобро качи се.
Молам? -Седнувај во седлото!
Ги познавате овие господа? -Не се господа.
Ајде, бе стари, мрдни!
Добро, добро... -Ајде!
Ајде, седнувај! -Никогаш не сум се качил на коњ.
Дај ми секунда. -Немаме секунда!
Нешто не е во ред тука.
Леле! Ме камшикувате? Г. Дули, не стигнуваат!
Сега пукаат во нас! -Па, наведни се, да му се сневиди!
Навали се налево. -Ми се лоши.
На другата страна!
Им избегавме. -Одиме! Боже!
Пази каде пукаш, идиот еден!
Добро си? -Ова беше возбудливо.
Да, беше.
Што си се свртил на таа страна? Сврти се наваму.
Бестрага!
Имам грч. Грч!
Врати се на коњот. Ама сврти се како што треба.
Кои се оние хулигани? Што може да сакаат од нас?
Ми се чини
дека можеле да најдат поцивилизиран метод
за решавање на ситуацијата.
Да поразговаравме љубезно со нив,
можеби ќе се вразумеа.
Учител си? Имаш многу за учење, стари.
Ова е секако повеќе одошто мислевме.
Веќе не напуштија на железничка станица,
ни вперија пиштол, не бркаа и пукаа во нас бандити.
Да не види само татко ни.
Добро, сепак почувствувавме одредена возбуда.
Ние? Кои се тие ние?
Па, Вилијам Шекспир, Алфред Лорд Тенисон,
Чарлс Дикенс, Хенри Дејвид Торо, Џејн Остин,
Кој? -Писателите на моите книги.
Тие ми се како роднини. Мора да сте чуле за некои од нив.
Не. Никогаш не сум чул ниедно од тие имиња.
Боже. Мислам дека сакавте да кажете:
"Никогаш не сум чул за некој од нив".
Ако сакаш патувањето да ни помине фино,
никогаш немој да ми кажуваш што сум мислел.
Да, извинете. Професионална деформација.
Ќе се обидам. Ќе дадам се од себе.
Потруди се повеќе! -Извинете.
Се разбира. Единец сум,
па немав друштво на брат или сестра.
И, барав прибежиште во книгите. Ликовите ми беа толку живи.
Не велам дека бев осамен како дете.
Напротив. Мајка ми беше многу друштвена.
Организираше прекрасни вечери.
Запознав исклучителни луѓе од сите слоеви на општеството.
Се сеќавам на една нејзина прекрасна вечера.
Покани еден многу познат диригент на вечера.
Тој прдна, ние се раскикотивме и моравме да излеземе од собата.
Еј! -Што е?
Тивко. Стани полека.
Зошто? -Стани.
Без нагли движења.
Да не го исплашиме. Здраво!
Боже, ни приоѓа.
Само несмевнувај се и остави ме мене да зборувам.
Да, волнен твид, од Лондон.
Убава волница.
Не мрдај.
Мирно. -Боже... Што сака?
Ќе ни каже, па ќе си оди. Се надевам.
Моите книги! Не смее да ми ги земе!
Јас би молчел.
Му се допаѓаат книгите? Одбери си.
Не охрабрувајте го , г. Дули.
Замолчи. -Му забранувам да ги земе.
Не слушај го, главатару. Земи што сакаш.
Добро.
Ако баш сакате книга...
Ви ја предлагам оваа.
Клучно дело.
Што е?
Може да се чита. Само читајте околу дупката.
Не.
Оваа ќе ви се допадне. "Волден". Хенри Дејвид Торо.
За природонаучник, сличен на вас.
Книгата е промислување
за едноставен живот во природно опкружување.
Не те разбира!
Торо.
Сум го читал.
Гледате, г. Дули? Читањето ги спојува културите...
Не, ве молам.
Го сакате мојот Дикенс?
Може, главатару. Твоја е.
Нема да ви се допадне.
Претешка е. Има премногу ликови.
Тешка е за разбирање. За мене?
Земи. -Главатару, ве молам.
Што е ова?
Прекисело е за мене! Само да знаете,
тој господин замина со одбраните дела на Дикенс.
И за што? За вреќичка кисели бобинки.
Не е баш достојна замена, ако се прашувам јас.
Длабоко сум погоден.
Ќе заплачам. Ајде!
Овој дел ме потсеќа на Велс. -На што?
Велс е земја.
Иако тагуваме по нашиот сакан Чарлс Дикенс,
го имаме бараме Вилијам Шекспир да не ободри.
Чувствуваш одредена човечност кога патуваш со стариот бард.
Се согласувате?
Би сакале ли да го читате? Превкусен е.
Единственото превкусно што би го сакал сега е зајачки паприкаш.
Да се обидеме да убиеме некој зајак пред да се стемни.
Како мислите да убиеме? Да биде мртов?
Мојата домаќинка г-ѓа Вилберфорс
ми ги приготвуваше сите оброци. Беше светица.
Особено зашто сум човек кој не е благословен со сопруга.
Дебел е. -Боже, колку е сладок.
Ќе бидам задоволен со бобинките на главатарот. Иако се горчливи.
Пази! -Боже! Види што направи!
Кутриот тој. -Враќај се во логорот!
А не да ми дишеш тука на врат!
Зар немате грав? Сите каубојци имаат грав.
Што? -Одери го.
Не доаѓа предвид!
Можеби во добрата стара Англија поинаку ги јадете зајаците,
но тука ги дереме и ја вадиме утробата.
Одам по дрва за оган. -Да бидам искрен,
би бил многу покорисен
да собирам дрва отколку да дерам кожа.
Може ли некако да се замениме?
Јас го убив, ти одери го.
Боже.
Прими најискрено извинување за понижувањата
кои ќе ги истрпиш.
Прсти да излижеш!
Чучулигата е во лет,
полжавот е на трн. Бог е на небото.
Светот е на свое место." -Престани да ја читаш Библијата.
Да сакав да слушам за Господ, ќе отидев во црква.
Не можам да ве замислам баш во црква.
Толку знаеш. Мајка ми, Бог да ја прости,
секоја недела ме тераше да одам во црква
да ги истера Господ демоните.
Мразев да одам, но кога ќе размислам,
тоа ми се единствените убави спомени на неа пред да се разболе.
Но, имаш право.
Одамна не сум бил во црква,
но тоа не значи дека не сум добар со Бог.
Тој и јас се разбираме. Тој ме сфаќа.
Сигурен сум дека е така. Патем, колку да знаете,
ова не е Библијата, туку Роберт Браунинг.
Не сакам да бидам дрзок, но би рекол дека не сте многу образован.
Човек тука треба да научи само да пука како што треба
и да брои пари.
Не можам да се согласам, г. Дули.
Практичното знаење на својот занает секако е важно,
но поширокото образование е алатот кој ги урива сите препреки.
Се прашував нешто.
Зошто образован човек како тебе оди во Форчун?
Тоа е небиднина.
Да бидам искрен, од последната работна позиција
бев отпуштен поради грозна постапка спрема мој надреден.
Си добил отказ како учител? -За жал, срам ми е, но да.
Си ја плеснал библиотекарката? -Го удрив директорот.
Си му пукнал една на шефот?
Како тоа да не бев јас, туку некакво паганско,
одвратно суштество кое ме обзеде.
Но, за жал, тоа бев јас. -Зошто си му удрил ќотек на типот?
Имав еден многу бистар ученик.
Читаше состав кој го напиша за можноста
ние луѓето да потекнуваме од микроскопски огранизми,
инспириран од Дарвин. -Кој?
Еден радикален биолог.
Како и да е, тој рече: "Дарвин посочува
дека човекот можеби се развил од едноклеточни организми
до сегашната состојба."
На наше чудење, директорот слушал на врата.
Не стигнавме ни да дискутираме на таа тема,
а тој упадна во училницата викајќи:
"Како се осмелуваш да богохулиш под овој покрив, безбожнику?
Бог е единствениот човеков творец!"
Потоа зеде стап и почна да го тепа кутркиот Барнабас.
Тогаш се разбуди ѕверот во мене.
Му го зедов стапот и во неконтролиран бес,
го удрив кутриот по глава.
И му реков, со треперлив глас:
"Господине, веќе никогаш да не сте удриле некој од моите ученици!"
Ау! Браво, бе!
Се плашам дека победата беше со краток век.
По отказот, не можев да добијам работа никаде во Англија.
И, заклучив дека е време да се отселам во Новиот свет.
Но, мојата извалкана репутација стигна побргу од мене
до сите престижни американски академии.
Испадна дека ни тука никој не сака да ме вработи.
Тогаш го видов огласот во "Бостон газет".
"Градот Форчун бара учител". Им пишав.
Ми одговорија дека ја прифаќаат мојата молба.
Крај на едно поглавје, почеток на друго.
Зошто едноставно не најдеш некоја друга работа?
Да се откажам од подучувањето? Никогаш!
Знаете, г. Дули, јас цел живот сакам да бидам само учител.
Каде и кого ќе подучувам е во рацете на виша сила.
Мене подучувањето не ми е само работа, туку ми е повик.
А, судбината ме доведе да одговорам на тој повик
во малиот град на крајниот Запад, Форчун.
Целта на подучувањето
не е во тоа учениците да ги присилиш да научат на памет
настани и датуми, туку да ги инспирираш.
Да ја отклучиш таа вратичка, скриена длабоко во сите нас,
која ни дава дозвола да сонуваме.
Да сонуваме за подобар живот за себе
и за подобра иднина за сите.
Кога ќе се сетам на сите оние прекрасни учители
кои извршиле толкаво влијание врз мојот живот,
засекогаш сум им благодарен.
Посакувам да им кажев
зашто сега знам колку би им значело тоа.
Најголемата награда што може да ја прими еден учител
е сознанието дека му го сменил животот некому,
па макар и тоа да е едно дете.
Добра ноќ, мил принцу.
Станувај, принцезо. Време е за тргнување. Остана малку кафе.
Најубавата...
Немој да ме гледаш така. Ти го дадов ќебето
само зашто забите ти штракаа
како да тропаш со парички во метално лонче.
Инаку не ќе можев да спијам.
Сеедно, благодарам.
Да не имате случајно чај? -Не ти се допаѓа? Повеќе за мене!
Во ред.
Кревај го газот! Денес не чека долг пат.
Имате ли лопата?
Боже! Не донесовте до Форчун ден порано.
Неверојатен сте, г. Дули!
Ова не е Форчун.
Форчун не изгледа олку добро. Ова е Лобо. А сега, слегувај.
Молам? -Нема шанси да влеземе во градот јавајќи на ушка.
Ти слегуваш тука.
Каде да ве најдам? -Во салунот на г-ца Лили.
А, моите книги?
Прекрасен ден за прошетка. -Не знам што е толку прекрасно.
Што? Добар ден.
Здраво, момци. Вашиот камен ме погоди во тил.
Случајно беше. -Да.
Претпоставив, но достојно е да ми се извините.
Што доста? -Како?
Достојно,
значи треба да ми се извините од учтивост.
Ај да фаќаме магла. -Чекај малку.
Одите ли на школо?
Веќе не.
Сте го отфрлиле учењето на ваши години?
Учителот ни умре.
Го уби г. Бенкс зашто го нарече син му идиот.
Добро, барем знам да не наречам ничие дете идиот.
Фул од кецови и кралеви, Чип.
Покер двојки.
Бестрага!
Каде брзаш, дете? Може ќе имаш среќа следната рака.
Бестрага, Сесил, немој да се прикрадуваш така.
Може да добиеш куршум.
Го загубивте часовникот на татко ми на карти.
Не, туку мојот саат, стари.
Патем, се изговара Сесил. Подобро да заминеме.
Извинете, господине.
Види што ми направи на кошулата. Треба да се извиниш.
Се извинив, добар господине. -Да, и јас го чув.
Пушти го пред да ти направам дупка во кошулата.
Знаеш што велам кога ќе ми се закани некој мрсулав како тебе?
А?
Харли, испрати го господинов надвор.
Што ќе се напиете?
Види што довлечкале чакалите!
Како си, Дули? -Никогаш подобро, Лил.
Може виски? -Аманда! Дошол љубовџијата!
А, за тебе, шеќерче?
Ништо, госпоѓо, благодарам.
Дули!
Долго те немаше овој пат. Мислев дека нема да дојдеш.
Извини, срце. Имав работа.
Кое е ова старо шеќерче? Дедо ти?
Тој? Не ми е дедо. -Пријател?
Пријател сигурно не ми е.
Всушност, сопатници сме.
Сопатници? Сладок е некако. Нели, Лил?
Богами, е. Види ги само тие сини очи.
Госпоѓо, воодушевен сум од вашиот шарм.
Конечно господин во оваа дупка!
Дули, каде нашол разбојник и арамија како тебе
стар шармер како него?
Дозволете да се претставам.
Сесил Калдекот Пичтри Трети. Ви стојам на услуга.
Не е лесно да се изговори се тоа.
"Изговореното име е признание за поединецот кому му припаѓа.
Оној што знае правилно да ми го изговори името, може да ме викне
и има право на мојата љубов и служба." Хенри Дејвид Торо.
Сесил е книшки молец.
Сис, опушти се еднаш. Лил, виски за љубителот на книги. Честам.
Г. Дули, не пијам алкохол.
Освен повремен пунч со рим на божиќните забави.
Чекајте, г. Дули.
Не го видов нашиот ат пред салунот.
Да не го украле? -Нашиот ат? Нели е посебен?
Моите книги се на него. Предолго ми се надвор од видот.
Мора да тргнеме. -Опушти се.
На нашиот ат му менуваат потковица во коњушницата.
Сте му ги довериле моите сакани сопатници,
моите ретки изданија, на припрост ковач?
Каде ви се брза?
Останете малку и напијте се нешто со мене.
Насамо.
Ви благодарам,
но многу ми е непријатно кога книгите не ми се пред очи.
Ти кажав дека е луд.
Имам книга горе, ако те пали тоа, драги.
Се вика "Камасутреј". Си чул за неа?
Камасутре? А, "Кама Сутра".
Со сигурност можам да ви кажам дека таа не сум ја прочитал.
Не, јас само ги гледам сликите. -Има слики?
Не можам да се откопчам.
Плукалникот е за плукање, а не за мочање, животно едно валкано!
Оди надвор!
Бестрага, Лил. -Следниот пат ќе ти го набодам на ѕид!
Ти и проклетиот ѕид...
Извини, драги,
што зборувавме? А, да, ќе те честам пијалак.
Добро, но наместо жестоко,
да не имате шолја чај?
Пак со тоа чајот.
Дојди. Слушај. Испиј го вискито.
Никогаш не сум пиел виски. Цел живот.
Е па, време ти е.
Ако сакаш да ја видиш Фортуна, пиј.
Е па... кога си во Рим...
Чин-чин.
Немој да го лижеш како бабичка на табланет.
Го џапаш како маж. Гледај.
Бармен, уште едно.
Веднаш се враќам.
Не грижи се за книгите.
Каде вие...
Повели. -За мене?
Морам да кажам, човек се навикнува на вкусот.
Е да.
Здраво. -Баш е секси.
Од Франција е. Патуваше шест месеци до тука. Ти се допаѓа?
Дали ми се допаѓа? Го обожавам!
Толку ми е драго што ќе останеш овој пат. Знаеш што би сакала?
Еден ден и јас да отидам во Франција и да го видам Париз.
Знам дека би ми се допаднал.
Твојата желба е моја заповед.
Ако моето маче сака да оди во Париз, ќе оди во Париз.
Како да не.
Чекај, сериозен си?
Сериозен како тифус, срце. -Дули! Дули!
Тоа би било најубавото нешто што го направил некој...
Чекај. Од каде пари за Париз?
Одвај имаш за конзерва грав. -Препушти ми го тоа мене.
Работам на некои големи идеи.
Имам нешто за тебе како доказ за моите намери.
Замижи и испружи ги рацете.
Добро.
Отвори.
Што велиш?
Боже. Дули, прекрасен е.
Овој имаш некако пополн вкус.
Дали осеќам... хибискус?
Се е од исто шише, срце.
Добро си? Можеби ти е доста.
Изгледаш како да треба да прилегнеш малку.
Жестоко!
Зар никој не знае да каже "молам" во оваа претпубертетска земја?
Те знам јас тебе.
Ти си оној Филистинецот што го украде саатот на татко ми.
Што дрдориш, стари? И која ти е таа Филис?
Ви наредувам, господине, да ми го предадете веднаш!
На ова мислиш?
Твој бил?
Убав е, нели? Ми прирасна за срце.
Што ако не ти го вратам?
Што ќе направиш?
Внимателно.
Добро.
Дули, Дули, симни се!
Твојот пријател го снајде беља! Брзо!
Срање. Што е сега?
Извини, душо. -Во ред е. Срање.
Дули, брзо!
Што ви е вам? Не гледате дека е нежен?
Тешко тебе сега!
Ми беше забавен, но сега ме лутиш.
Убаво ти е кога тепаш старци?
Г. Дули, дозволете да му платам на господинот за чистење.
Насилството никогаш не е одговор. -Твојот пријател можеби има право.
Можеби има право, луѓе! Што било, било.
И вака може да се врати загубеното.
Понекогаш, учителе, насилството е единствениот одговор. Виде ли?
И тоа како.
Здраво, шерифе.
Да ве честам пијалак?
Станувај, Дули. Имаш друштво.
Може да останете една минута.
Баш знаеш да му направиш проблем на човек, стари.
Имам страшна мигрена.
Патем, ако ме служи помнењето,
вие инсистиравте да го испијам оној зол отров.
Како можев да знам дека ќе исфрлиш се
како наместен покер-автомат?
Уште еден живописен идиом.
Како ме нарече? -Зборот гласи "идиом".
Симболична, небуквална фраза.
Г. Дули, ако дозволувате,
имам намера да си го земам својот имот од вашите бисаги
и да најдам друга придружба до Форчун.
Благодарам што ме доведовте до тука.
Чекај. Не можеш да имаш доверба во никого да те одведе до Форчун.
Тука врие од крадци и одметници.
Кога би излегол некако одовде, ќе тргневме на пат.
Ослободи ме. -Боже драги! Не доаѓа предвид.
Сакаш да те чуе шерифот? Слушај, можеш ти.
Никогаш. Јас сум човек од принцип.
А, оној малечкиот за којшто ми кажа?
Од книгата. Како се викаше?
Оливер Твиксит.
Г. Дули, верувам дека сте ме слушале.
Ме изненадувате. Мислите на Оливер Твист.
Точно. Нели рече дека избегал од некаде?
Да. Младиот господар Твист избегал од мачната работилница.
Тешко бегство.
Подобар пример би бил грофот Монте Кристо.
Тоа е врвот на затворските романи.
Гледаш? -Тоа е нешто сосема различно.
Чиста фикција.
Во затворов сум само зашто те бранев.
А, да покажеш малку благодарност и да ми помогнеш?
Не доаѓа предвид.
Замолчи!
Боже. -Бестрага, Дули! Замолчи!
Престани да викаш. -Нема да ми помогнете? Викнете доктор.
Отспиј и ќе ти биде подобро.
Боже Господе!
Тоа е крв! Одам по докторот. Нема да умреш!
Г. Дули.
Замина? -Да.
Секоја чест, учителу. Супер ти текна на бобинките.
Наседна.
За тоа е заслужен главатарот.
Така е. Фала, главатару. Мора да побрзаме.
Клучевите. -Да, клучевите. Донеси ги.
Онаму се.
Ваму. -Направи како што ти кажав?
Да, господине.
Добро. Одиме.
Боже. Ова ме потсеќа на моето осмо лето,
кога го изедов целиот џем од сливи на мајка ми и го обвинив Томас.
Не признав, а тој доби ќотек.
Извини, мамо, извини, Томи.
Качувај се на тој коњ. Срање!
Што правиш, бе, ти?
Враќај се, копиле едно!
Немој да ме тераш да те убијам!
Дули! -Ќе се вратам по тебе, срце,
кога ќе имам доволно за Париз.
Ќе те чекам, срце.
Збогум, госпоѓо! -Па-па, синоок!
Стој!
Што? Дули!
Ако тргнеме в зори,
ќе стигнеме во Форчун таман за неделната вечера.
Што велиш на тоа како услуга?
Чудесно. Ќе имам цела ноќ да се сместам и организирам
пред утринското ѕвонче во 7 часот.
Навистина сте човек од збор, г. Дули. Ви благодарам.
Не ви здосадува да ги читате истите книги одново и одново?
Никогаш.
Уште не ми е јасно
што е толку забавно кај читањето.
Се запознаваш со нови идеи, си го шириш знаењето.
Освен тоа, образованието ти отвора цел свет од можности
во поглед на сопствената иднина.
Се обложувам дека со пристојно образование би нашле убава работа.
Исправка. Кариера. -Мислиш? Зошто си толку сигурен?
Торо рекол: "Не е важно што гледаш, туку што ќе видиш."
Можеби гледам страшен одметник,
но видов бистро момче
кое го чека светла иднина, ако ја сака.
Ви одбрав една книга. Ова е "Гуливеровите патувања".
Се работи за авантурист како вас,
но е и остра сатира за политиката и човечката природа.
Добро. Прочитајте ми ја.
Мислам дека повеќе ќе уживате ако си ја прочитате самиот.
Не сакам да ја читам. Само сакам да ја чујам.
Знаеш што? Батали. -Добро.
Г. Дули... Често ли го користите тоа чудо?
Пиштолов? Доволно често.
Дали сте застрелале некое човечко суштество со него?
Мора да се шегуваш! Тука секој застрелал некого.
Владее закон на џунглата.
Диви животни убиваат диви животни. Нема друг начин.
Ако не си дозволувам премногу, колку... луѓе сте убиле?
19. -Боже, 19...
Да те поучам и јас нешто, побрзиот револвераш го дочекува новиот ден.
Фасцинантно. -Но, никогаш не сум убил жена.
Ниту дете.
И никому не сум му пукал в грб.
Браво за тоа. -Сакаш да се обидеш?
Да пукам? -Да.
Не баш.
Те преврти газ преку глава. Јако удира, а?
Гледаш? Ништо полесно. Ајде, мекуш, пробај пак.
Не, доста е. Не можам.
Ајде, бе. Знаеш што си ти? Старо прдло.
Молам? -Да. Истрошено старо прдло.
Ме споредувате со смрдлив ветар од утроба? Зошто?
Зашто одбивам да учествувам во вашите будалести обичаи со пукање?
Тоа е нечуено, господине!
Слушај, учителу. Ова е Дивиот Запад,
мора да знаеш како се пука за да преживееш.
Ти ми зборуваше за Дрвин
и преживувањето на најспособните.
Оној што пука најдобро, во овие краишта е најспособен.
Дарвин. Тоа е кукавички!
Сакаш да кажеш дека сум кукавица? -Ако завива како волк...
Волк? Каква врска има волк со ова?
Што зборуваш? -Тоа е метафора.
Не би ме нарекол кукавица
да видеше како морав со овој пиштол
да се излекувам од неволји.
Не би поверувал ни во половина од срањата што ги видов.
Треба да пишуваат книги за моите доживувања.
Всушност, да читаше за моите авантури
во некоја проклета книга, не би зборувал вака
за тоа кој е кукавица.
Ќе речеше дека ликот на Дули
е романтичен херој на американскиот запад.
Само сакав да кажам
дека споровите можат да се решаваат на поцивилизиран начин
отколку со криење зад пиштоли.
Кажува човек кој не се нашол очи в очи со цевка од пиштол.
Исправка. Гледав во вашата цевка
и дали мојот пиштол ме спаси од вас?
Не! Имав само зборови.
Ти се молам, воопшто не беше во вистинска опасност.
Никогаш не сум убил невооружен човек. Дури и да ме нервирал вака.
Иако се повеќе почнувам да се сомневам во таа филозофија.
Г. Дули, само сакам да кажам дека оружјето не е одговор...
Погрешно! Оружјето е единствениот одговор. Не постои друг начин!
Сте чуле некогаш за изразот: "Перото е помоќно од мечот?"
Не сум!
Помоќно е и од пиштол.
Се надевам дека ќе го сфатите тоа пред да биде предоцна.
Навистина се надевам. И се вели "Не сум чул".
Веќе не ти кажувам да не ме исправаш.
И веќе нема да го добиеш ќебето. Мое е.
Добра ноќ, тогаш.
Прекрасни ѕвезди.
Да не си мрднал! -Змијо. Колку убаво изненадување.
Ај не сери.
Што се случува? Кој ѓавол е ова?
Полека, полека. -Легнувај!
Што е ова? -Учителу, барем еднаш во животот замолчи.
Дули, изгледа пак се сретнавме.
Ги познавате луѓево, г. Дули? -"Г. Дули"? Ама сме фини.
Може да го скинам сега, Змијо? -Почекај малку.
Змија? Колку живописен прекар. Па макар бил и клише.
Под претпоставка дека Змија не ви е христијанското име.
Боже, почна овој.
Христијанско? Свештеник си? -Не, учител сум.
Така се вели.
Христијанското име е она што ти го даваат родителите.
Моето презиме е Пичтри... -Доста.
А, христијанското име ми е Сесил, Сесил Пичтри.
На г. Дули му е Џедадаја, сфаќате? -Неговото христијанско е Чарли.
Чарли? Точно.
Сфаќам. Чарли. Клоцни го гомново накај мене.
Со задоволство. -Не, Чарли...
Не! -Змијо, аман.
Нема потреба од тоа, Чарли. -Испразни ги џебовите.
Испразни ги. Послушај го.
Жалам, имам само шамиче.
Зошто еден стар прдло јава со олош како овој?
Зошто се сите опседнати со прдење во оваа земја?
Зборувај!
Бев на пат за Форчун.
Господине, ве молам не играјте си со Гуливер.
Како и да е, сосема случајно
задоцнив на последниот воз, а љубезниот г. Дули
се согласи да ме испрати до градот Форчун.
Оставете го Гуливер... Не! Ве молам!
Љубезниот г. Дули, а?
Патувај, драги Гуливере.
Дали љубезниот г. Дули се согласи да те испрати до Форчун
пред или откако те ограби?
Ни едното, ни другото.
Но, господине, грев е да се изгори книга.
И крадењето е. Изгледа, ти и ние имаме нешто заедничко.
Сите не измами љубезниот г. Дули.
Изгледа, ти ги украде сите пари и лични работи.
Како што ни го украде нам коњот. -Ваш е коњот? Г. Дули!
Ти верував.
Те прифатив. Немаше ништо.
Ја јадеше мојата храна, го пиеше моето виски.
Те зедов под свое и те обучив.
Ми беше како син. И, како ми возврати?
Каде е моето благодарам? Нож во грб! Погледни ме, кукавицо!
"Ет ту, Бруте?"
Што?
"Ет ту, Бруте" е латинска фраза која ја изговорил Јулиј Цезар
откако го препознал својот пријател Брут
меѓу своите напаѓачи. Најлегендарното предавство.
Можеби ја препознавате фразата од драмата на Шекспир.
Знаете, "Јулиј Цезар". Ме потсетивте на неа кога...
Замолчи! -Замолчи!
Добро, ќе замолчам.
Но, само уште нешто, ако смеам.
Го запознав г. Дули доста добро
откако сме заедно.
И сметам дека е сосема чесен човек.
Сигурен сум дека ако ви го украл коњот,
имал многу добра причина за тоа.
А, сите знаете што рекол Хипократ.
Не знае! Ај замолчи!
Нормално дека знам. Мислиш дека сум заостанат?
"Тешки времиња бараат тешки срања".
Ау! Да, господине Змија.
Одлично. За малку.
Сигурен сум дека г. Дули бил во многу непријатна ситуација
штом така непромислено решил да ве лиши од вашиот коњ.
Како еден учен човек на друг...
Имам совршено решение за нашата дилема.
Зошто не си го земете вашиот прекрасен коњ
и сите пари за неволјата, и не си тргнете по патот?
Како ништо да не било. -Само така?
Само така.
Тоа ми звучи убаво и цивилизирано.
Гледате, г. Дули? Кога ќе навладеат ладните глави...
Има само еден проблем. Ако постапиме така,
нема да го добијам задоволството да го видам мозокот на г. Дули
истурен на оној камен.
Гледај и учи, учителу, зашто ти си следен.
Се гледаме наскоро, мамо. -Не! Не!
Оставете му ги книгите на мира! -Не!
Дули, зад вас!
Г. Дули...
Не... Г. Дули!
Боже. Г. Дули!
Не. Боже, прости ми. Јас сум виновен за се. Се изинувам.
Боже, прости ми.
Згасни, згасни, кратка свеќо.
Животот е само сенка што оди, беден глумец
што се перчи и јадосува во својот час на сцената,
за потоа веќе да не се чуе...
Тоа е бајка што ја кажува идиот полн со викотници и бес,
а не значи ништо.
Г. Дули! Фала му на Бога! Жив сте.
Добро сте? -Да, да. Тргни се од мене.
Добро.
Боже! -Внимателно.
Не оптеретувајте ја ногата.
Тој... Мртов е?
Изгледа. -Провери.
Г. Дули, би рекол дека другар му Чарли избега.
Има дупка во челото колку голем златник.
О, не...
Изгледа, тој ви е 20-от.
Мора да се прибереме.
Треба да ви ги погледнам раните.
Боже! Излегол од другата страна. Помош!
По кого викаш, бе?
Мора да одите на лекар, г. Дули.
Само вжешти сечило,
изгори ги дупките и замотај ги убаво.
Не ми се верува дека е...
Навистина е мртов?
Стара луда будало! Ти си виновен за се.
Не можеше да замолчиш!
Ќе ја решев ситуацијата како и секогаш,
но не, ти и твоето дрдорење и твоите проклети книги!
Требаше да ги оставам да изгорат!
Но, ме убеди дека се толку важни!
Да не беше ти, тој ќе беше жив.
Само сакаа да им го вратам коњот.
Се извинувам,
но ми се чинеше дека сакаа нешто повеќе
од коњот. Г. Змија изгледаше
дека може да го задоволи
само нашиот мозок на оваа карпа.
Глупости! Не знаеш ништо, стари!
Сум бил во милион вакви неволји.
Милион пати ми се чинеше дека сум готов.
И секојпат се извлекував без да убијам никого!
Боже... Г. Дули, никого не сте убиле досега?
Замолчи.
Не треба да се срамите од тоа.
Вашите чувства се сосема нормални.
Не е лесно да се одземе човечки живот.
Толку ми е жал што мојата опседнатост со книги
покрена синџиреста реакција која доведе до смртта на овој човек.
Поради тоа искрено се каам. Но, имавте право.
Околностите беа такви што беше неопходна одлучна реакција.
Никогаш не би очекувал
јас да пукам во друго човечко суштество. Ама ете...
Ќе не извлечев со зборови.
Невозможно! Не. Го направивте единственото што беше возможно
да ни ги спасите животите. И храбро се боревте.
Го ризикувавте својот живот да ни ги спасите душите.
Не мислев дека вака ќе се чувствувам...
ако убијам човек.
Иако живееше како разбојник
и иако несомнено го заслужи тоа,
некако... тоа што јас сум тој што го уби...
Некако не е во ред.
Се е во ред. Тоа е зашто сте сочувствителен.
Самокритичен. А, тоа е одлика вредна за восхит.
Но, имајте на ум, ве молам, дека беше самоодбрана.
И самиот рековте. -Јас сешто кажувам.
Имаше право, учителу.
Кукавиците убиваат. -Не, г. Дули.
Бевте многу храбар. Не спасивте.
А, овие гласови и овие книги сега ќе бидат чуени.
Ќе можат да ги инспирираат новите генерации.
Којзнае каква корист ќе има оваа нова земја од тоа.
Благодарение на вас. Зборувам во името на сите присутни:
г. Шекспир, г. Китс, г. Мелвил, Бронте.
Зборувам во нивно име, а тие од срце ви се заблагодаруваат.
Господ е Пастир мој, ништо нема да ми недостасува.
Ме води на тихи води и ја закрепнува душата моја.
Кога би тргнал и по долината на смртната сенка,
нема да се исплашам од злото зашто Ти си со мене.
Ќе престојувам во домот Господов многу дни.
Амин.
Чекајте. Каде сте тргнале?
Во Форчун. Каде може? -Во ваква состојба?
Не, тоа е невозможно. Мора да се одморите.
Јас ќе одам да најдам помош.
Глупости. Ветив дека ќе ве одведам во Форчун
пред утринското ѕвонче.
Тоа и ќе го направам.
Зар мислеше дека по сево ова ќе се извлечеш од нашиот договор?
Па... -Треба да ми ги дадеш парите.
Се разбира.
Ако сакаме да стигнеме на време без коњ,
ќе мора да одиме цел ден и ноќ. Ќе можеш ли, стари?
Верувам дека можам. -Добро.
Но, да расчистиме нешто.
Нема веќе зборување. Добро?
Јасно? Убив еден човек,
па нема да ми биде проблем да убијам уште еден.
Разбирам, но дозволете ми барем да ги носам книгите.
Ќе биде побавни така.
Вас ве погодија во нога.
Г. Дули...
На време, г. Дули. Навистина сте човек од збор.
Не знам како да ви заблагодарам. Што се однесува до нашиот договор,
сигурен сум дека до вечер
сите релевантни документи ќе бидат потпишани
и ќе можам да го подмирам мојот долг спрема вас.
Не останувам тука до вечер.
Мислеше дека ќе останам во дупкава
подолго одошто морам?
Па, не. Но, парите, господине,
сигурно нема да ги пуштат до...
Задржи ги проклетите пари. -Што? Г. Дули...
Многу сте дарежлив, но тоа е незамисливо.
Не, договор си е договор. -Тоа се твои пари, за новата работа.
Јас можам и без нив. -Но, што ќе правите сега?
Не е важно.
Извинете, но мене ми е важно.
Учителу, што побргу ме заборавиш, толку подобро.
Зар уште не сфати? Јас само проблеми правам.
Некои просто се раѓаат такви.
Г. Дули, имате златно срце. -Не почнувај со препредени зборови
за да ме убедиш дека не е така.
Знам што сум. Но, не грижи се за мене. Ќе бидам добро.
Секогаш се снаоѓам.
Барем земете го ова. За по пат. Ве молам.
Учителу...
Не знам да читам.
Знам.
Ќе ја прочитате кога ќе научите.
Па...
Фала.
Оди сега учи ги децата. Дај им иднина и сето тоа.
Благодарам, г. Дули.
Минатата недела зборувавме за купувањето на Луизијана,
кога територијата на Луизијана
САД ја купија од Франција.
Кога било тоа?
Знае некој?
Во 1803 година.
Но, денес ќе зборуваме за времето кога двајца посебни господа
биле платени да ја истражат таа нова територија.
Се викале Мериведер Луис и Вилијам Кларк,
а нивната мисија се викала "Експедицијата на Луис и Кларк".
Поздрав, госпоѓо.
Надвор! Излегувајте! Забрането е просење тука!
Деца, скријте се под клупите.
Извинете, госпоѓо, но јас сум...
Скитник и пијаница.
Не давам да ја расипете оваа света куќа на знаење!
Итан, скокни од прозорецот и викни го шерифот.
Добро, госпоѓо. -Не, не.
Нема потреба. Знаете, госпоѓо,
јас сум новиот учител. -Не бидете смешен.
Новиот учител е г. Сесил... -Пичтри.
Сесил Пичтри, Лондон, Англија. Ви стојам на услуга.
Знам дека сигурно изгледам страшно,
но доаѓам од исцрпувачко и необично патување,
само за да стигнам пред утринското ѕвонче.
Но, јас и другите жени од културниот центар
бевме да го пречекаме г. Пичтри во петокот.
Го чекавме на станицата.
За жал, задоцнив на последниот воз
и на крај тргнав по посликовит пат.
Но, слушајте, донесов некои од моите работи.
Малку се подгорени на рабовите.
Но, мислам дека не се толку лоши.
Тоа сте вие. Навистина сте вие.
Г. Пичтри, јас сум г-ца Елоиз Мејбел.
Во име на женскиот школски одбор,
ви посакувам добредојде во градот Форчун.
Деца, да му посакаме добредојде на г. Пичтри.
Здраво, г. Пичтри. -Здраво на сите. Добро утро.
Не можам да ви кажам колку сум среќен што стигнав жив и здрав.
Сигурно сте уморен како куче.
Да ве сместиме за да можете да почнете со предавањата утре?
Боже, не. Можам да се сместам кога било.
Но, ако дозволувате, со задоволство би се фрлил на работа.
Да, во ред. -Благодарам.
Ќе скокнам до пансионот на г-ѓа Ени
да ви ја исчистат
и средат собата.
Преубаво. Благодарам, г-це Мејбел. -Ви благодарам јас вам, г. Пичтри.
Да почнеме, тогаш.
Прво би сакал да ви кажам нешто за мојата најголема страст,
читањето.
Книгите можат да не одведат каде било,
на која било авантура,
во која било доба. Во минатото, сегашноста или далеку, далеку...
Џедадаја Дули... Присутен.
"Само образованите се слободни" Епиктет